Home » Articles posted by leonidasvatikiotis

Author Archives: leonidasvatikiotis

Νέα εποχή για ΕΕ, με Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο

Μια καινούργια αρχή στα εσωτερικά πράγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο της ευρωζώνης σηματοδοτεί ο «Οδικός Χάρτης» που έδωσε στη δημοσιότητα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ την Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δύο είναι οι σημαντικότερες προτάσεις που συμπεριλαμβάνει, ως εξειδίκευση των όσων έχουν ήδη προταθεί (πχ. με την έκθεση των 5 προέδρων το 2015) και αποφασισθεί (πχ. για την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης τον Μάιο του 2017), με χρονικό ορίζοντα μόλις το 2018. Συγκεκριμένα, ο μετασχηματισμός του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και ο διορισμός ευρωπαίου υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών, ο οποίος θα συνδυάζει τα καθήκοντα του επιτρόπου Οικονομίας και του προέδρου του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ).

Η δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, έρχεται να λύσει μια δομική αδυναμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που καθιστούσε το οικοδόμημα της Φρανκφούρτης εξ αρχής σαθρό και ημιτελές: την έλλειψη δανειστή εσχάτης ανάγκης. Δηλαδή, ενός μηχανισμού δανεισμού που θα παρεμβαίνει σε περιπτώσεις κρίσεων όπως συνέβη για παράδειγμα το 2010 όταν για πρώτη φορά μια χώρα της ευρωζώνης βρέθηκε εκτός αγορών, αδύναμη να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματά της και επίσης το 2011 – 2012 όταν διακόπηκε η ροή χρήματος από τη μια χώρα τη ευρωζώνης στην άλλη. Η λύση ωστόσο που προκρίνεται παγιοποιεί την μετάθεση εκτός ΕΚΤ θεμελιωδών μηχανισμών για την επίλυση προβλημάτων που άπτονται της λειτουργίας μιας κεντρικής τράπεζας.

Με άλλα λόγια, η ΕΕ δηλώνει ότι ο θεματοφύλακας του ευρώ θα συνεχίσει να είναι ανεπαρκής και προβληματικός, συνιστώντας μια εξαίρεση σε σχέση με όλες τις άλλες κεντρικές τράπεζες, και προς μέγιστη χαρά όχι μόνο των αστικών τάξεων της Ευρώπης που δεν κουράζονται να δημιουργούν αυτόματους και εκτός δημοκρατικού ελέγχου μηχανισμούς επιβολής λιτότητας αλλά προς ακόμη μεγαλύτερη χαρά της αέναα επεκτεινόμενης ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας που δεν κουράζεται να δημιουργεί θέσεις και αξιώματα και τώρα θα συγκροτήσει έναν εξωτερικό μηχανισμό που θα λειτουργεί ως δανειστής τελευταίας ανάγκης. Η πολιτική λιτότητας μάλιστα που θα επιβάλλει δε θα αποτελεί μόνο αυστηρό όρο για τη χρηματοδότηση δοκιμαζόμενων οικονομιών, σε ακραίες περιστάσεις. Ορίζεται ότι η τυφλή εφαρμογή των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής που περιλαμβάνονται στο Σύμφωνο για τη Σταθερότητα και τη Μεγέθυνση θα είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ και για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση των κρατών μελών μέσω των διαρθρωτικών ταμείων.

Το μέγεθος της τομής που εκφράζει ο «Οδικός Χάρτης» του Γιουνκέρ υπογραμμίζεται επίσης από το γεγονός ότι στη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου δεν θα ισχύει ο κανόνας της ομοφωνίας, αλλά των απλών κι ενισχυμένων πλειοψηφιών που θεσμοποιούν μια ΕΕ πολλών ταχυτήτων που θα λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αποχαιρετώντας οριστικά και δια παντός όσα μέχρι σήμερα ξέραμε…

Πηγή: Πριν

Advertisements

Αν έρχεται η ανάπτυξη γιατί απαγορεύουν τις απεργίες; Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Αν, χάρη συζητήσεως και μόνο, πάρουμε στα σοβαρά την κυβέρνηση που διατυμπανίζει ότι η συμφωνία με τους δανειστές για την τρίτη αξιολόγηση που έκλεισε σε τεχνικό επίπεδο «δεν εμπεριέχει, για πρώτη φορά, κανένα απολύτως νέο δημοσιονομικό μέτρο» κι επομένως τα δύσκολα για τους εργαζόμενους είναι πίσω, τότε προκύπτουν ορισμένα ουσιαστικά ερωτήματα:

Γιατί ο πρωθυπουργός προσπάθησε με τροπολογία της τελευταίας στιγμής σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής να θέσει ως προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από τις γενικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων την απαρτία 50%+1, καταργώντας προηγούμενο ευνοϊκότερο νόμο που επέτρεπε να αποφασίζει ακόμη και το 20%;

Γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχείρησε να απαγορεύσει επί της ουσίας την απεργία, δεδομένου ότι στη σημερινή περίοδο απογοήτευσης των εργαζομένων και περιστολής των δικαιωμάτων είναι πρακτικά αδύνατο να συγκεντρωθεί και να ψηφίσει υπέρ της απεργίας μια τόσο ισχυρή πλειοψηφία;

Γιατί το υπουργείο Εργασίας μιας αριστερής υποτίθεται κυβέρνησης, με την επικεφαλής του Έ. Αχτσιόγλου, θέλει να διαπρέψει εκεί που απέτυχε ο υπουργός του Καραμανλή, Λάσκαρης, το 1976 με το νόμο 330 και το ΠΑΣΟΚ το 1983, όταν κι αυτοί επιχείρησαν μέσω νομικών εμποδίων να βάλουν φραγμό στο δικαίωμα των εργαζομένων να προκηρύσσουν απεργία;

Τα ερωτήματα αυτά υφίστανται ακόμη και μετά την υποχώρηση της κυβέρνησης που ανακάλεσε την τροπολογία για να την επαναφέρει όμως σε επόμενο νομοσχέδιο, μετά τις θυελλώδεις αντιδράσεις που προκλήθηκαν εντός ολίγων ωρών: πανελλαδική στάση εργασίας από ΑΔΕΔΥ, συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ, κ.α. Δεδομένου ότι κι αυτή η υποχώρηση της κυβέρνησης είναι δείγμα των αποτελεσμάτων που μπορούν να έχουν οι αγώνες και οι απεργίες, ας ελπίσουμε στο νόμο που θα φέρουν να μην ενσωματώσουν κι άλλο άρθρο που να απαγορεύει την κήρυξη απεργιών από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις∙ κι αυτό δεν είναι αστείο. Πολύ πιθανά η κυβέρνηση αμέσως μετά την ψήφιση αυτού του νόμου, να τον επεκτείνει ψηφίζοντας εξ ίσου απαγορευτικά μέτρα που να απαγορεύουν στις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα και τις τριτοβάθμιες οργανώσεις να κηρύσσουν απεργία! Ή, να ζητούν  προαναγγελία 2 και 3 μήνες πριν, άδεια από δικαστές, κοκ. Η εμπειρία είναι πικρή: η αρχή δεν πρέπει να γίνει…

Το γεγονός ότι η απόσυρση της τροπολογίας είναι βήμα τακτικής κι ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να απαγορεύσει την απεργία φάνηκε από την επιστολή που έστειλε ο Τσίπρας στην επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν  Λαγκάρντ, στις 21 Ιουλίου. Την επιστολή την είχε αποκαλύψει η εφημερίδα Καθημερινή. Μεταξύ άλλων λοιπόν (όπως για παράδειγμα να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το σύστημα των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών – το οποίο ήδη υλοποίησε) η κυβέρνηση δεσμευόταν πώς «έως τον Σεπτέμβριο θα υιοθετηθούν αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, που θα προβλέπουν ότι προκειμένου να υπάρχει απαρτία για να αποφασιστεί απεργία θα πρέπει να συμμετέχει το 50% των εργαζομένων που εκπροσωπούνται στα σωματεία».

Κυβέρνηση, δανειστές και κυρίως η εγχώρια ολιγαρχία (ΣΕΒ, ξενοδόχοι, κ.λπ.) βιάζονται να απαγορεύσουν τις απεργίες, αξιοποιώντας την υποχώρηση των αγώνων, γιατί ξέρουν ότι η κατάσταση της εργαζόμενης πλειοψηφίας θα επιδεινωθεί! Θέλουν να βάλουν στο γύψο τις αντιδράσεις γιατί ξέρουν τι έρχεται:

–        Περικοπές σε συντάξεις το 2018, οι οποίες συμφωνήθηκαν στην προηγούμενη αξιολόγηση, ακόμη και κατά 18% που θα πλήξουν τους χαμηλοσυνταξιούχους. Οι μειώσεις στις συντάξεις συνολικού ύψους 1,8 δισ. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ θα ισχύσουν για τις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις, με 100.000 συνταξιούχους να εκτιμάται ότι θα χάσουν και από τις δύο συντάξεις. Μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι ασφαλισμένοι του πρώην ΤΕΒΕ που θα δουν τη σύνταξη να μειώνεται ακόμη και κατά 41%!

–        Νέες ιδιωτικοποιήσεις, με την κορυφαία περίπτωση της ΔΕΗ, που απέτυχε να ολοκληρώσει ο Σαμαράς και επιχειρεί να φέρει τώρα σε πέρας ο Τσίπρας, ήδη να προκαλεί σοβαρές αντιδράσεις στις τοπικές κοινωνίες. Το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της Μελίτης και της Μεγαλόπολης είναι σκάνδαλο γιατί αποτελούν υπερσύγχρονες μονάδες υψηλής παραγωγικότητας. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι αυτές είναι οι μονάδες που μπαίνουν πρώτες στο σύστημα και παράγουν πρώτες. Το ξεπούλημά τους σε ιδιώτες θα αυξήσει την τιμή λιανικής, θα οδηγήσει τη ΔΕΗ σε αργό θάνατο.

–        Διευκόλυνση των πλειστηριασμών, με αλλαγές στο νόμο Κατσέλη, για χάρη των τραπεζών. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα παραδώσουν βορά στους τραπεζίτες δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες με τον επανέλεγχο των υποθέσεων και με στόχο να μειωθεί απότομα ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ αίτησης και έκδοσης της δικαστικής απόφασης. Το έργο θα αναλάβει ειδική επιτροπή δικαστικών που θα συσταθεί με σύμφωνη γνώμη των δανειστών. Η αναθεώρηση του νόμου Κατσέλη θα επιταχύνει τους πλειστηριασμούς και θα βγάλει στο δρόμο χιλιάδες λαϊκές οικογένειες.

–        Εφαρμογή ενός προϋπολογισμού ακραίας λιτότητας, όπως αποκαλύπτει η κατάργηση του ΕΚΑΣ που έπαιρναν οι φτωχότεροι συνταξιούχοι, η αύξηση του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών και άλλων μέτρων που ψηφίστηκαν με το 4ο μνημόνιο (Ν. 4442/2017) όπως η μείωση του αφορολόγητου από τα 9.545 ευρώ στα 5.681. Ας μην ξεχνάμε ότι το 3ο και 4ο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέβαλε την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων συνολικού ύψους 17 δισ. ευρώ!

–        Δύο πολυνομοσχέδια που θα ψηφισθούν πριν και μετά τις γιορτές όπου θα συμπεριλαμβάνονται και τα 110 προαπαιτούμενα μέτρα που η κυβέρνηση Τσίπρα συμφώνησε με τους δανειστές ώστε το Euroworking Group στις 11 Ιανουαρίου να δώσει την έγκρισή του για να κλείσει έγκαιρα η τρίτη αξιολόγηση και να εκταμιευθεί η δόση, ώστε να ξεκινήσει η τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση.

–        Κυρίως όμως αγώνες! Εργοδοσία και κυβέρνηση ξέρουν πολύ καλά ότι η σημερινή αναμονή δε θα κρατήσει για πολύ  καιρό ακόμη. Ελάχιστα αναφέρεται, είναι όμως συγκλονιστικό: Περισσότεροι από τους ανέργους, που επίσημα ανέρχονται σε 920.000, είναι οι απλήρωτοι. Συγκεκριμένα, 1 εκ. εργαζόμενοι παραμένουν απλήρωτοι από την εργοδοσία από 3 έως 18 μήνες, συγκροτώντας ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό, που όσο θα βελτιώνεται η κατάσταση της οικονομίας θα διεκδικεί μαχητικά όσα δικαιούται και του στέρησαν επικαλούμενοι την κρίση!

Υπό το πρίσμα των νέων δραματικών αλλαγών που έρχονται, η απόσταση που κρατά το ΔΝΤ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, την οποία η κυβέρνηση εμφανίζει ως επιτυχία της, δεν σημαίνει τίποτε καλό για τους εργαζόμενους. Το ΔΝΤ έκανε πίσω γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ζήλωσε τη δόξα του. Γιατί η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που πρότεινε και πλέον το ΔΝΤ δικαιωμένο κάθεται στη γωνία απολαμβάνοντας τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να έρχονται στα λόγια του και να υλοποιούν τις απαιτήσεις του, υπό τις επευφημίες της Καθημερινής που έχει τίτλο «Σπάει το ταμπού του συνδικαλιστικού νόμου»…

Η κυβέρνηση Τσίπρα ωστόσο, με τη δεξιά πολιτική της που ως στόχο έχει να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία, αν κάτι καταφέρνει είναι να πριονίζει το κλαδί στο οποίο κάθεται, νομιμοποιώντας την πλειοδοσία της ΝΔ σε νεοφιλελεύθερες εξαγγελίες. Προς επίρρωση το «μεταρρυθμιστικό ηλεκτροσόκ» που υποσχέθηκε ο Κ. Μητσοτάκης τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου από το βήμα του 28ου συνεδρίου του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.

Η συμμετοχή στα αντικυβερνητικά συλλαλητήρια που διοργανώνονται σε όλη την Ελλάδα και η επιτυχία της απεργίας στις 14 Δεκεμβρίου ενάντια στον προϋπολογισμό λιτότητας και την αξιολόγηση είναι μια πρώτη απάντηση απέναντι στο μαύρο μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, δανειστών και εργοδοσίας.

Πηγή: Kommon

Κινέζικη στροφή στην ποιότητα

Ο όρος «στροφή στην ποιότητα» υποδηλώνει συνήθως τη φυγή των επενδυτικών κεφαλαίων από επισφαλείς και συνήθως κερδοφόρες τοποθετήσεις και τη στροφή τους σε σίγουρες αν και με μικρότερες αποδόσεις επιλογές∙ είτε αυτές είναι νομίσματα, είτε μετοχές, ομόλογα, κ.α. Ο ίδιος όρος, «στροφή στην ποιότητα» αποτελεί εδώ και λίγα χρόνια το σύνθημα πίσω από το οποίο στρατεύεται αλλά κυρίως μετασχηματίζεται η μεγαλύτερη παραγωγική μηχανή του κόσμου: η Κίνα!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο στόχος του Πεκίνου είναι εξαιρετικά απλός, όσο κι αν η κινητοποίηση την οποία συνεπάγεται είναι τόσο σαρωτική που δεν έχει προηγούμενο τουλάχιστον σε ειρηνικές περιόδους: Ο όρος «made in China» να πάψει να ταυτίζεται με φθηνά, ανώνυμα και χαμηλής ποιότητας προϊόντα, αμφίβολης ασφάλειας και μίας χρήσης, παραχθέντα υπό συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα και να ταυτιστεί με την  πολυτέλεια, την υψηλή ποιότητα, τον μοντέρνο σχεδιασμό και την ανώτερη τεχνολογία. Ο στόχος είναι μεγαλεπήβολος, αλλά με μια δεύτερη ματιά είναι υποδεέστερος του άθλου που κατάφερε η Κίνα από το 1979, όταν ξεκίνησαν οι μεταρρυθμίσεις, δηλαδή σε λιγότερο από 40 χρόνια να εξελιχθεί στην δεύτερη οικονομία του κόσμου.

Ήδη, υπάρχει πλήθος ενδείξεων που επιβεβαιώνει ότι το «μεγάλο άλμα προς την ποιότητα» δεν αποτελεί έναν ευσεβή πόθο. Με άλλα λόγια, ο «ποιοτικός μετασχηματισμός» της Κίνας έχει αρχίσει ήδη να τροχοδρομείται.

Πολλοί για παράδειγμα ξαφνιάστηκαν όταν ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ παρουσία της γερμανίδας καγκελαρίου, Άνγκελας Μέρκελ, επαναβεβαίωσε, μετά την υπαναχώρηση του αμερικανού προέδρου Ντόλαντ Τραμπ, τη δέσμευση της χώρας του στους στόχους της συμφωνίας του Παρισιού για μείωση των εκπομπών ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Πίσω από την πράσινη στροφή του Πεκίνου βρίσκεται μια ακμάζουσα βιομηχανία φωτοβολταϊκών. Με βάση στοιχεία της Διεθνούς Υπηρεσίας Ενέργειας, το 40% της αύξησης της παγκόσμιας ανανεώσιμης ενέργειας το 2016 προήλθε από τη Κίνα!

Η Κίνα επίσης είναι ηγέτης στην παγκόσμια αγορά ηλεκτρικών οχημάτων και στον εξοπλισμό υδροηλεκτρικών εργοστασίων και μονάδων βιομάζας. Πρόσφατα απαγόρευσε την εισαγωγή πλαστικού χαμηλού ποιότητας ώστε να περιορίσει την παραγωγή αντίστοιχων, βλαπτικών για την υγεία και το περιβάλλον, προϊόντων και να ενισχύσει την εγχώρια βιομηχανία ανακύκλωσης.

Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι επιδόσεις της Κίνας στην υψηλή τεχνολογία, επιβεβαιώνοντας το συμπέρασμα της επιθεώρησης Harvard Business Review που τόνιζε για την κινέζικη οικονομία τον Ιούλιο του 2016: «Η εξάρτησή της από μια βιομηχανία προσανατολισμένη στις εξαγωγές φτάνει στο τέλος. Η Κίνα μετακινείται από μια στραμμένη στη βιομηχανία οικονομία σε ένα μοντέλο που θα κινείται περισσότερο από την κατανάλωση και τις υπηρεσίες». Προς επίρρωση η ταχύτατη αλλαγή των καταναλωτικών συνηθειών των ίδιων των Κινέζων.

Όπως ανέφερε ανάλυση του περιοδικού Forbes τον Μάιο του 2016, το 70% των πωλήσεων έξυπνων κινητών το 2011 καρπώνονταν τρεις μάρκες: η Nokia, η Samsung και η Apple. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 20116 το 80% των πωλήσεων έξυπνων κινητών αντιπροσώπευαν κινέζικα κινητά! Το 2016 επίσης, με βάση άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στους New York Times στις 25 Οκτωβρίου, η αξία των πληρωμών μέσω κινητών στην Κίνα έφτασε τα 9 τρισ. δολ. ΗΠΑ ή 80 φορές περισσότερα ποσά απ’ όσα καταγράφηκαν στις ΗΠΑ. Επίσης, οι κινέζοι καταναλωτές πραγματοποιούν το 25% των αγορών τους μέσω εφαρμογών κινητής τηλεφωνίας, ενώ 1 στους 7 δεν έχει στις τσέπες του καθόλου χαρτονομίσματα – κι αυτό μάλιστα όχι για τους λόγους που συμβαίνει στην Ελλάδα…

Επιπλέον, η νεοϋορκέζικη εφημερίδα έγραφε ότι «σε μεγάλες πόλεις όπως η Σαγκάη είναι δύσκολο να χρησιμοποιήσεις χαρτονομίσματα για να πληρώσεις ταξί ή το λογαριασμό στο εστιατόριο»! Σε ότι αφορά τα κονδύλια Έρευνας και Ανάπτυξης (που από 0,9% του ΑΕΠ το 2000 έφτασαν το 2% το 2015) το μερίδιο της Κίνας στο παγκόσμιο σύνολο ανέρχεται στο 20% (όταν της Ιαπωνίας και της Γερμανίας είναι 9% και 6%) και υπολείπεται μόνο των ΗΠΑ, που φτάνουν το 26%. Το ίδιο συμβαίνει και με τα διδακτορικά: μόνο οι ΗΠΑ παράγουν περισσότερο ετησίως, ως προς το παρόν…

Οι σαρωτικές αυτές αλλαγές που είναι ήδη σε εξέλιξη (άλλο αν ακόμη στην καθομιλουμένη ο όρος «κινέζικο» παραπέμπει στην ευτέλεια) δεν αποφασίστηκαν σε κενό αέρα. Επιβλήθηκαν εξ αιτίας του επικίνδυνου κορεσμού και των συσσωρευμένων αδιεξόδων του προηγούμενου μοντέλου. Ήταν αποτέλεσμα ανάγκης!

Ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει (ακόμη και για να μείνουν όλα ίδια) το μαρτυρά η έκρηξη του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους στην Κίνα, όπως φαίνεται στο διάγραμμα, λόγω του ότι την τελευταία δεκαετία αξιοποιήθηκε ως μια ακαταπόνητη μηχανή ανάπτυξης. Μόνο που η αποδοτικότητά της χρόνο με το χρόνο μειώνεται. Ενώ μέχρι το 2008 χρειαζόταν 1 δολάριο χρέους για να πυροδοτήσει 1 δολάριο μεγέθυνσης, έκτοτε απαιτούνται 4 δολάρια χρέους για 1 δολάριο μεγέθυνσης. Ως αποτέλεσμα, η υπερχρέωση δεν μπόρεσε να οδηγήσει τα επίπεδα μεγέθυνσης (που εξακολουθούν ωστόσο να υπερβαίνουν το 6,5%) στα προ της κρίσης επίπεδα, όπως φαίνεται και στο διάγραμμα.

Όμως, καθώς η Κίνα αρνείται έναν άνισο μεν αλλά βολικό για το στάδιο της πρωταρχικής της συσσώρευσης καταμερισμό και συνδυασμό εργασίας, η διεκδίκηση μιας θέσης στα ρετιρέ της παγκόσμιας οικονομίας θα ανατρέψει ισορροπίες δεκαετιών και θα οξύνει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Η Ευρώπη και κυρίως οι ΗΠΑ δε θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια επιδοκιμάζοντας την μετάλλαξη της Κίνας ή κάνοντας της χώρο για να κάτσει…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Βόρεια Κορέα: Σε νέα ύψη το πυρηνικό θερμόμετρο

Περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στην Άπω Ανατολή προκάλεσε η νέα δοκιμή βαλλιστικού πυραύλου από τη Βόρεια Κορέα την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου. Η νέα πυραυλική δοκιμή μπορεί να μη συνοδευόταν από πυρηνικά, όπως συνέβη στις αρχές Σεπτεμβρίου, αλλά σηματοδοτούσε ένα ποιοτικό βήμα εκ μέρους της Πιονγκγιάνγκ καθώς, με βάση δική της ανακοίνωση, τα τεχνικά στοιχεία της βολής έδειξαν ότι στο στόχαστρο πλέον μπορεί να τεθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ειδικότερα, ο νέος διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος Hwasong 15 σε διάρκεια 53 λεπτών έφτασε σε ύψος 4.475 μέτρων (που είναι δέκα φορές μεγαλύτερο από το ύψος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού!), ενώ διένυσε απόσταση 950 χιλιομέτρων πριν καταλήξει στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Βόρειας Κορέας και της Ιαπωνίας, βόρεια της χώρας. Με βάση εμπειρογνώμονες αν ο πύραυλος είχε τοποθετηθεί σε τέτοια γωνία ώστε να διανύσει τη μέγιστη δυνατή απόσταση θα μπορούσε να καλύψει μια απόσταση 12.500 χιλιομέτρων, και να φθάσει στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, όπου βρίσκεται και η Ουάσιγκτον.

Τηρώντας το πρωτόκολλο, ΗΠΑ, Ρωσία και πολλά ακόμη κράτη καταδίκασαν τη δοκιμή τονίζοντας ότι απειλεί τη σταθερότητα στην περιοχή, για μια ακόμη φορά συνεδρίασε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και οι ΗΠΑ απείλησαν με νέες κυρώσεις.

Συγκεκριμένα, η τακτική που έχουν επιλέξει μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ, πέραν των εκφοβιστικών απειλών, είναι η περαιτέρω απομόνωση της Βόρειας Κορέας. Την υλοποιούν δε πιέζοντας τα κράτη, άλλες φορές λιγότερο άλλες φορές περισσότερο, να ακυρώσουν οποιοδήποτε δεσμό τα συνδέει με τη Β. Κορέα: οικονομικό, εμπορικό, διπλωματικό, επιστημονικό, τεχνολογικό, στρατιωτικό, κοκ. Σε αυτό το πλαίσιο, η Σιγκαπούρη διέκοψε μόλις πρόσφατα τους εμπορικούς της δεσμούς με την Πιονγκγιάνγκ, ενώ τον Οκτώβριο το ίδιο έκαναν το Σουδάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διακόπτοντας τις διπλωματικές τους σχέσεις. Με βάση δημοσίευμα των Financial Times εκτιμάται ότι μόνο 25 χώρες συνεχίζουν ακόμη να διατηρούν διπλωματική παρουσία στην βορειοκορεάτικη πρωτεύουσα.

Πολύ πιο αφόρητες πιέσεις ωστόσο δέχεται η Κίνα από την Ουάσιγκτον. Συγκεκριμένα, αυτό που της ζητά είναι να τερματίσει τις αποστολές αργού πετρελαίου που σύμφωνα με νοτιοκορεάτικες πηγές, δεδομένου πώς ούτε το Πεκίνο ούτε η Πιονγκγιάνγκ δίνουν επίσημα στοιχεία στον Τύπο, ανέρχονται σε 500.000 τόνους ετησίως, το οποίο τροφοδοτεί τα δύο διυλιστήρια που διαθέτει η Β. Κορέα. Ενδεικτικά, η διπλωματική αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλεϋ, που ανήκει στους ιέρακες του Τραμπ, κάλεσε την Κίνα να τερματίσει τις αποστολές, απειλώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση οι ίδιες οι ΗΠΑ θα πάρουν στα χέρια τους την κατάσταση με το πετρέλαιο. Προανήγγειλε έτσι πιο δραστική εμπλοκή των ΗΠΑ στην κατεύθυνση να τεθεί η Β. Κορέα σε καθεστώς πολιορκίας.

Η Κίνα αρνείται επίμονα μέχρι στιγμής να ακολουθήσει τις αμερικανικές παραινέσεις και απειλές γιατί, πέραν των πολύ πιο ουσιαστικών και εντελώς ιδιοτελών λόγων που την κάνουν να στηρίζει το καθεστώς το οποίο λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας απέναντι στον αμερικανικό στρατό ο οποίος εδρεύει στη Νότια Κορέα, ξέρει ότι η Β. Κορέα μπορεί να αντέξει μόνο τρεις μήνες. Από κει και πέρα οι συνέπειες για τον πληθυσμό της, κι όχι φυσικά για το καθεστώς, θα είναι δραματικές: λιμοκτονία και ανθρωπιστική καταστροφή. Ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Υεμένη ή ό,τι συνέβη τη δεκαετία του ’90 στο Ιράκ. Σε αυτή την περίπτωση το βάρος της διαχείρισης της κρίσης θα καλούταν να αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά η Κίνα που συνορεύει με τη Β. Κορέα και θα έπρεπε να δεχτεί στα βόρεια σύνορά της αλλεπάλληλα κύματα πεινασμένων και απελπισμένων προσφύγων.

Από τις ίδιες τις ΗΠΑ ωστόσο διατυπώνονται κι άλλες, λιγότερο εμπρηστικές τοποθετήσεις, όπως του υπουργού Εξωτερικών, Ρεξ Τίλερσον, ο οποίος έχει λειτουργήσει ξανά στο παρελθόν σαν αντίβαρο στις άναρθρες κραυγές του Τραμπ επιχειρώντας να εξαντλήσει τα περιθώρια διπλωματικών λύσεων. Αυτή τη φορά ανήγγειλε τη σύγκληση με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και του Καναδά διεθνούς συνεδρίου που θα εξετάσει τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την Β. Κορέα. Στην ίδια κατεύθυνση της διπλωματικής επίλυσης της κρίσης στοχεύει κι η πρόταση Ρωσίας και Κίνας που περιγράφεται ως «πάγωμα έναντι παγώματος». Να σταματήσουν δηλαδή ΗΠΑ και Νότια Κορέα τα παιχνίδια πολέμου στην κορεάτικη χερσόνησο και να διακόψει από τη μεριά της η Βόρεια Κορέα τις πυραυλικές και πυρηνικές δοκιμές. Το μόνο ωστόσο σχετικό που υλοποιείται είναι η παγωμάρα με την οποία υποδέχονται την πρόταση και τα δύο μέρη, παρότι δεν είναι ίσα μεταξύ τους. Η αμερικανική μάλιστα πλευρά δυναμίτισε τη διπλωματική οδό εντάσσοντας τη Β. Κορέα στη λίστα του υπουργείου Εξωτερικών με τα κράτη που στηρίζουν την τρομοκρατία. Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Μπους είχε βγάλει την Β. Κορέα από αυτή τη λίστα το 2008. Σε μια παράλληλη εξέλιξη, που πυροδοτεί περαιτέρω την κρίση, για σήμερα Κυριακή έχει προαναγγελθεί η υλοποίηση μιας μεγάλης διακλαδικής κοινής άσκησης μεταξύ Ν. Κορέας και ΗΠΑ, με τη συμμετοχή 230 πολεμικών αεροσκαφών (6 εκ των οποίων F22 Raptor Stealth) και 12.000 αμερικανών στρατιωτών! Κι αυτό μόλις λίγες εβδομάδες μετά από μια άλλη άσκηση μεγάλης κλίμακας του Αμερικανικού ναυτικού, που για πολλούς οδήγησε τη Β. Κορέα να απαντήσει με την τελευταία εκτόξευση πυραύλου…

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Η “χωροποίηση” της Λιβύης ως πρότυπο ίδρυσης σύγχρονου κράτους

Μόνο αθώα ή τυχαία δεν ήταν η πρόταση, καλύτερα προσφορά, που κατέθεσε ο ιδρυτής της εταιρείας επαγγελματιών δολοφόνων Blackwater στην ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε για να αναλάβει η εταιρεία μισθοφόρων του την αστυνόμευση της Λιβύης ώστε να τερματιστούν οριστικά οι ροές μεταναστών στην Ευρώπη!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μόλις 750 μισθοφόροι, απ’ αυτούς προφανώς που σκότωναν συστηματικά αμάχους στο Ιράκ, με τη βοήθεια ορισμένων αναγνωριστικών αεροσκαφών και ενός – δύο ελικοπτέρων αρκούν σύμφωνα με τον Έρικ Πρινς για να πάψουν να στοιβάζονται στα παράλια της Λιβύης απελπισμένοι Αφρικανοί, που σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης φθάνουν ακόμη και το 1 εκ., αναμένοντας να περάσουν στην ευρωπαϊκή «Γη της Επαγγελίας».

Η πρότασή του προκαλεί δέος και δείχνει ότι ο καπιταλισμός δε γνωρίζει αδιέξοδα. Όσοι αναπολούν τον Καντάφι είναι μακριά νυχτωμένοι!

Η τριχοτόμηση της Λιβύης μετά τον βομβαρδισμό της το 2011 από τους Αμερικάνους (επί Ομπάμα) και τους Γάλλους (επί Σαρκοζύ) και την ανατροπή του Καντάφι ήταν απλώς η αρχή του εφιάλτη. Οι λύσεις που έκτοτε προκρίθηκαν ήταν η μία χειρότερη από την άλλη. Στο απόγειο δε της ευρηματικότητάς τους οι Ευρωπαίοι άρχισαν να χρηματοδοτούν αδρά φύλαρχους και πολέμαρχους βουτηγμένους στο αίμα για να φρουρούν τις μεσογειακές ακτές απαγορεύοντας στους Αφρικανούς να επιβιβαστούν σε πλωτά μέσα. Με βάση τους New York Times της 19ης Νοεμβρίου λόγω των πληρωμών της ιταλικής κυβέρνησης προς τους λίβυους φύλαρχους μειώθηκαν τον Αύγουστο οι αφίξεις μεταναστών στην Ιταλία κατά 85%! Έτσι δημιουργήθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου οργιάζουν καταναγκαστική εργασία, βασανιστήρια, βιασμοί και εσχάτως σκλαβοπάζαρα, όπως αποκάλυψε το CNN σε ένα ρεπορτάζ που διεκδικεί τον τίτλο της δημοσιογραφικής αποκάλυψης της χρονιάς. Έτσι οι Αμερικάνοι μπορούν να επαίρονται όχι μόνο για την ευθύνη που φέρουν για την επιστροφή της δουλείας στον 21ο αιώνα αλλά και για την αποκάλυψή της…

Η συνέχεια ωστόσο της ολοσχερούς καταστροφής κυρίαρχων κρατών και της μετατροπής τους σε χώρους, χωρίς σύνορα ή κρατικές δομές όπου βασιλεύει η ανομία και η κτηνώδης βία (όπως συνέβη παλιότερα και στη Σομαλία) προμηνύεται ακόμη χειρότερη. Κι αυτό επειδή στο νέο θαυμαστό κόσμο που αναδύεται ο ιμπεριαλισμός κερδίζει πουλώντας αδρά και την αστυνόμευση, η οποία θα ανατεθεί κι αυτή σε ιδιωτικές και επιπλέον αμερικανικές εταιρείες.

Σε αυτό το πλαίσιο τα λόγια του Εμανουέλ Μακρόν από τη Μπουρκίνα Φάσου, όπου επιχείρησε να απεκδυθεί το αποικιοκρατικό παρελθόν της Γαλλίας την ίδια ώρα φυσικά που 3.000 στρατιώτες από την πατρίδα του στρατοπεδεύουν στο Μαλί, ότι «τα αναμφισβήτητα εγκλήματα της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας είναι ένα παρελθόν που πρέπει να ξεπεράσουμε», μόνον ως μεταμέλεια δεν πρέπει να ερμηνευθούν. Αλλά ως προαναγγελία νέων εγκλημάτων…

Πηγή: Πριν