Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

@LeonidasV

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

Αυξάνονται οι εβραϊκοί εποικισμοί κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου

f

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια τεράστια, πολυεθνικού χαρακτήρα προσπάθεια να μη δοθεί στη δημοσιότητα η λίστα με τις εταιρείες που εμπλέκονται στην ανέγερση των εβραϊκών εποικισμών στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και μήνες. Τις τελευταίες όμως εβδομάδες οι επαφές και τα μηνύματα είναι συνεχή και πυρετώδη .

Η δημιουργία της λίστας με τις εμπλεκόμενες εταιρείες ψηφίσθηκε από το συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, κατόπιν πρότασης της Παλαιστινιακής αντιπροσωπείας, στις 24 Μαρτίου 2016. Η απόφαση για τη συγκρότηση της βάσης δεδομένων που θα καλύπτει όσες επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στις παράνομες, με βάση το διεθνές δίκαιο, δραστηριότητες στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, την ανατολική Ιερουσαλήμ και τα Υψώματα του Γκολάν συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση όχι μόνο της ισραηλινής αντιπροσωπείας, αλλά επίσης της αμερικανικής και της βρετανικής. Δεν είναι δύσκολο να εικάσουμε τους λόγους: Η δημοσιοποίηση της λίστας, που θα ανανεώνεται ετησίως, θα ενθαρρύνει το κίνημα «μποϋκοτάζ, κυρώσεων και αποεπένδυσης» (BDS) που είναι σε εξέλιξη παγκοσμίως εναντίον των εταιρειών που βοηθούν την ισραηλινή κατοχή, ενώ θα αποδείκνυε πόσο υποκριτική είναι η λεγόμενη «εταιρική κοινωνική ευθύνη» στην οποία ορκίζονται πολυεθνικοί γίγαντες δαπανώντας εκατομμύρια για δημόσιες σχέσεις.

Η προσπάθεια συγκάλυψης των αμερικανικών και βρετανικών πολυεθνικών που συνεργάζονται με το εβραϊκό κράτος καταστρατηγώντας το διεθνές δίκαιο, δεν είναι άσχετη με την ένταση το τελευταίο χρονικό διάστημα των προσπαθειών προσάρτησης των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών εκ μέρους του εβραϊκού κράτους – απαρτχάιντ. Συγκεκριμένα, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 2017 εγκρίθηκε η υλοποίηση 56 σχεδίων για 4.909 εποικισμούς, που αντιπροσωπεύουν μια αύξηση σε σχέση με το 2016 κατά 85%! Την ίδια περίοδο ισραηλινές μπουλντόζες έχουν κατεδαφίσει τουλάχιστον 121 κτίσματα παλαιστινιακής ιδιοκτησίας, αφήνοντας άστεγους 168 Παλαιστίνιους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την ανατολική Ιερουσαλήμ.

Η αποφασιστικότητα του Σιωνισμού να εντείνει τα σχέδια πλήρους προσάρτησης των κατεχομένων εδαφών έγινε εμφανής στις 28 Αυγούστου όταν ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου απευθυνόμενος σε εβραίους εποίκους της Δυτικής Όχθης δήλωσε: «Είμαστε εδώ για να μείνουμε… Δεν θα υπάρξει καμία εκδίωξη των εποικισμών από τη γη του Ισραήλ… Θα βαθύνουμε τις ρίζες μας, θα χτίσουμε, θα δυναμώσουμε και θα εποικίσουμε». Στον απόηχο αυτών των λέξεων το υπουργικό συμβούλιο του σιωνιστικού κράτους ενέκρινε στις 3 Σεπτεμβρίου την οικοδόμηση ενός νέου οικισμού μεταξύ Ραμάλας και Ναμπλούς, κατά παράβαση όχι μόνο της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 2334 που χαρακτηρίζει παράνομη κάθε ανέγερση, αλλά και της συμφωνίας της Χεβρόνας που υπογράφτηκε μεταξύ της Οργάνωσης για την Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης και του Ισραήλ το 1997.

Η κλιμάκωση της ισραηλινής επιθετικότητας συνδέεται ευθέως με την εκλογή του Τραμπ, που όχι απλώς αποδέχεται τα τετελεσμένα αλλά ενθαρρύνει τις προκλήσεις των σιωνιστών. Ενδεικτικό το τελευταίο κατόρθωμα του αμερικανού πρέσβη στο Τελ Αβίβ: ο όρος «υποτιθέμενη κατοχή» σε επίσημο έγγραφο…

Πηγή: Εφημερίδα Πριν

Advertisements

Ελλείψει Χαλάρωσης ας κουρέψουμε τα ομόλογα της ΕΚΤ

Με ψυχρολουσία ισοδυναμούσε η συνέντευξη Τύπου του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς επιβεβαιώθηκε ακόμη πιο έντονα ο κίνδυνος να μην ενταχθεί ποτέ η Ελλάδα στο πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης (ή QE στην καθομιλουμένη, εκ του Quantitative Easing) της ΕΚΤ.

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Να θυμίσουμε ότι τουλάχιστον εδώ κι ένα χρόνο ο ίδιος ο πρωθυπουργός χρύσωνε το χάπι των μέτρων  της δεύτερης αξιολόγησης  υποσχόμενος Ποσοτική Χαλάρωση, την αγορά δηλαδή εκ μέρους της Φρανκφούρτης ελληνικών κρατικών ομολόγων που κρατούν οι τράπεζες. Ένα μέτρο που υποτίθεται ότι θα έδειχνε την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων στην ελληνική οικονομία.

Οι Ευρωπαίοι ωστόσο άλλα διαμήνυαν, και μάλιστα κατηγορηματικά. Συγκεκριμένα, ο ίδιος ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου στις 6 Φεβρουαρίου 2017 είχε δηλώσει ότι υπάρχουν δύο προϋποθέσεις για την ένταξη της Ελλάδας στο Πρόγραμμα: Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης και η βιωσιμότητα του χρέους!

Παρότι ο Ντράγκι δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζήτησης ή χαλαρότερης ερμηνείας, ο πρωθυπουργός και οι κορυφαίοι υπουργοί του όπως ο Ευ. Τσακαλώτος διατυμπάνιζαν την ένταξη της Ελλάδας στο πρόγραμμα. Εξαπατούσαν έτσι την κοινωνία με διπλό τρόπο. Γιατί όχι μόνο ακόμη και η πιθανή ένταξη δε θα σηματοδοτούσε καμιά θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους, αλλά για κάτι ακόμη πιο απλό: Γιατί η Ελλάδα με ένα χρέος στο ύψος του 180% του ΑΕΠ και χωρίς να υπάρχει κανένα σαφές σχέδιο έστω και απομείωσης του στο ορατό μέλλον, απλώς, δεν πληροί τους όρους ένταξης! Πίστευαν με λίγα λόγια οι ΣΥΡΙΖΑίοι πώς θα μπορούσαν να μεταφέρουν τις λογικές ακροβασίες και τη θολούρα με την οποία συσκοτίζουν τη συζήτηση για το χρέος βαφτίζοντας το κρέας ψάρι και στην ΕΚΤ. Για την ΕΚΤ ωστόσο το χρέος είναι μη βιώσιμο, τελεία και παύλα…

Η συνέντευξη Τύπου του Ντράγκι την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου ήταν ένα επιπλέον καρφί στο φέρετρο των μάταιων προσδοκιών των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο επικεφαλής της ΕΚΤ ανακοίνωσε κατ’ αρχήν ότι αφήνει ανέγγιχτα τα επιτόκια στο σημερινό τους ύψος, ή καλύτερα βάθος, καθώς το βασικό επιτόκιο αναχρηματοδότησης παρέμεινε στο 0%, το επιτόκιο οριακής χρηματοδότησης στο 0,25% και το επιτόκιο καταθέσεων στο -0,4%. Όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε τα επιτόκια ξεκίνησαν να μειώνονται στο τέλος του 2008, με το ξέσπασμα της κρίσης, ενώ στο σημερινό τους …βάθος βρίσκονται σχεδόν 1,5 χρόνο. Τα έκτακτα μέτρα διήρκεσαν σχεδόν μια δεκαετία που αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ευρώ.

Καιρός επομένως για επιστροφή στην κανονικότητα δεδομένου μάλιστα ότι, με βάση όσα είπε ο Μ. Ντράγκι, οι στόχοι επετεύχθησαν. Ο κίνδυνος του αποπληθωρισμού που θα «ιαπωνοποιούσε» την ευρωπαϊκή οικονομία αντιμετωπίστηκε και φέτος ο πληθωρισμός αναμένεται να φτάσει το 1,5%, το 2018 το 1,2% και το 2019 το 1,5%. Επιπλέον, η ανάπτυξη …ήρθε! Όχι τίποτε σπουδαία πράγματα και πολύ περισσότερο ούτε συμμετρικά κατανεμημένα. Παρόλα αυτά, 2,2% για φέτος, 1,8% για το 2018 και 1,7% για το 2019 δεν είναι κι αδιάφορα… Και σε τελική ανάλυση, όπως το έλεγαν κι οι παλιότεροι οικονομολόγοι, το χρέος της ΕΚΤ σταμάτησε όταν οδήγησε το άλογο στο ποτάμι. Αν δεν ήπιε νερό δεν είναι δική της δουλειά…

Πέραν της αύξησης του πληθωρισμού και του ΑΕΠ, η ΕΚΤ ετοιμάζεται να μαζέψει τα εργαλεία έκτακτης ανάγκης που ξεδίπλωσε εξ αιτίας της αφόρητης πίεσης που ασκεί η Γερμανία η οποία επικρίνει την ΕΚΤ ότι υποσκάπτει τις προσπάθειές της για εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων. Το Βερολίνο συγκεκριμένα διακηρύσσει ότι πρώτο, η χαλαρή νομισματική πολιτική αναβάλλει την ψήφιση μέτρων για μείωση του εργατικού κόστους και του κράτους πρόνοιας, καθώς μόνο μέσω αυτών των οδών έρχεται η ανάπτυξη, και δεύτερο, τα 2 τρισ. ευρώ που έχει ρίξει η ΕΚΤ στην αγορά ή τα 60 δισ. ανά μήνα έχουν γεμίσει τον κόσμο φούσκες. Από τις τιμές των μετοχών στα χρηματιστήρια και τα κρυπτονομίσματα μέχρι τις τιμές των ειδών πολυτελείας (κοσμήματα, έργα τέχνης, κ.α.) όλα έχουν οδηγηθεί στη στρατόσφαιρα. Κι όσο γι’ αυτό έχουν δίκιο…

Έτσι, στη συνέντευξη Τύπου ο Μάριο Ντράγκι ανακοίνωσε ότι στη συνεδρίαση του Οκτωβρίου θα ξεκινήσει πιθανότατα η συζήτηση για τον τερματισμό της Ποσοτικής Χαλάρωσης, με τον ρυθμό της μείωσης να παραμένει ζητούμενος ώστε να αποφευχθούν τα σοκ. Πιθανότερος χρόνος που θα ξεκινήσει να κλείνει η στρόφιγγα της Ποσοτικής Χαλάρωσης είναι ο Ιανουάριος του 2018. Δηλαδή, σε τρεις μήνες. Πού καιρός επομένως για ένταξη της Ελλάδας στην Ποσοτική Χαλάρωση…

Πρέπει να ομολογήσουμε ωστόσο ότι το …ευγενές ιδανικό της ένταξης στην Ποσοτική Χαλάρωση δεν ενέπνευσε μόνο τους …οραματιστές του ΣΥΡΙΖΑ.

«Μεγάλη μας ελπίδα» αποκαλεί την ένταξη ο Βαγγέλης Βενιζέλος στο βιβλίο του Μύθοι και αλήθειες για το δημόσιο χρέος 2012-2017 (εκδ. Επίκεντρο, 2017). Γράφει κι άλλα ενδιαφέροντα και κυρίως …χρήσιμα πράγματα για την ΕΚΤ ο αντιπρόεδρος του Σαμαρά. Αναφέρει κατά λέξη στη σελ. 50: «Μήπως θα μπορούσαμε να κουρέψουμε τα ομόλογα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας; Εάν κουρεύαμε τα ομόλογα ελληνικού δημοσίου που είχε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν θα μπαίναμε ποτέ ξανά στα προγράμματα τύπου QE, που είναι η μεγάλη μας ελπίδα τώρα. Διότι» συνεχίζει ο Βαγγέλης Βενιζέλος με το πομπώδες ύφος και το υπέρμετρο εγώ που υπερβαίνουν ακόμη και το δικό του εκτόπισμα «αυτά τα ομόλογα τα είχε πάρει η ΕΚΤ μέσω προγραμμάτων, που είναι ο προκάτοχός του QE… Άρα έπρεπε οπωσδήποτε να εξαιρεθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωσύστημα», καταλήγει ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πάντα βαθιά πεπεισμένος για την αλήθεια των λεγομένων του.

Από τη στιγμή όμως που την Ποσοτική Χαλάρωση θα τη διαβάζουμε μόνο στις ειδήσεις, μήπως εκλείπει και ο λόγος που δεν κουρεύαμε τα ομόλογα της ΕΚΤ, σύμφωνα πάντα με τον Βαγγέλη Βενιζέλο;

Πηγή: Kommon

Στα χακί ντύνεται και η Σουηδία!

Ημερομηνία σταθμός θα είναι η 11η Σεπτεμβρίου 2017 στην ιστορία της Σουηδίας καθώς η πολιτική ουδετερότητας που με συνέπεια ακολουθούσε εδώ και πολλές δεκαετίες επί της ουσίας τερματίζεται. Οι κοινές ασκήσεις διάρκειας τριών εβδομάδων που θα πραγματοποιήσει με την ενεργή παρουσία 1.000 αμερικανών στρατιωτών(!) και εκατοντάδων άλλων από Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Γαλλία, Εσθονία και Λιθουανία σφίγγουν ακόμη περισσότερο τη ΝΑΤΟϊκή λαβίδα γύρω από τη Ρωσία. Στο επίκεντρο των ασκήσεων θα είναι η ίδια η σουηδική πρωτεύουσα, η Στοκχόλμη, όπως και το νησάκι Γκότλαντ που βρίσκεται στο μέσο της Βαλτικής θάλασσας και κατά γενική ομολογία όποιος ελέγχει αυτό το νησί, ελέγχει ταυτόχρονα τις εναέριες και θαλάσσιες οδούς προς τις Βαλτικές χώρες.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η συμμετοχή των αμερικανών στρατιωτών στην άσκηση ξάφνιασε επειδή η Σουηδία όπως και η γειτονική της Φινλανδία είναι από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες που δεν ανήκουν στον επιθετικό πολεμικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ. Η αμυντική της θωράκιση εξασφαλίζεται μέσω διμερούς συμφωνίας μες τις ΗΠΑ. Πέρυσι με αφορμή την άνοδο του Τραμπ κι ενώ η Σουηδία διένυε προεκλογική περίοδο σχεδόν όλα τα σημερινά κόμματα της αντιπολίτευσης υποστήριξαν την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, με το σκεπτικό ότι η άμυνα της δεν θα υπόκειται στη βούληση του κάθε αμερικανού προέδρου και θα είναι θεσμικά διασφαλισμένη.

Μοναδική παραφωνία σε αυτή την φιλοπολεμική συναίνεση αποτελούσε το κυβερνών κόμμα, το οποίο όμως δε δίστασε όταν κέρδισε τις εκλογές να αναγγείλει αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κατά 25% μέχρι το τέλος της δεκαετίας, συμμετέχοντας στην παγκόσμια κούρσα εξοπλισμών.

Επίσης, σύμφωνα με δήλωση κορυφαίου διπλωμάτη που μετέφεραν οι Financial Times την Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου «με τα έργα του σε αυτή την άσκηση ο σουηδός υπουργός Άμυνας Πίτερ Χούλτκβιστ κάνει περισσότερα για να φέρει τη Σουηδία πιο κοντά στο ΝΑΤΟ σε σύγκριση με οποιονδήποτε άλλον στην αντιπολίτευση».

Κι ως γνωστόν μετρούν οι πράξεις, όχι τα λόγια…

Πηγή: neaselida.news

Επίδειξη δύναμης από τη Μαδρίτη εναντίον της Καταλονίας

Στην Βαρκελώνη θα είναι στραμμένα τα μάτια όλης της Ευρώπης αύριο, 11 Σεπτεμβρίου, καθώς ανέκαθεν οι εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν για να τιμηθεί η μέρα εθνικής ανεξαρτησίας τους ήταν βαρόμετρο του εθνικού φρονήματος των Καταλανών. Κι αυτή τη φορά η Μαδρίτη θέλει να ξέρει περισσότερο από κάθε άλλη επέτειο ποιες είναι οι διαθέσεις των Καταλανών.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η αλήθεια είναι ότι τα νούμερα που δίνουν οι δημοσκοπήσεις εν όψει του δημοψηφίσματος δεν συμβαδίζουν με την αποφασιστικότητα και τη συνοχή που επιδεικνύει η πολιτική ηγεσία της Καταλονίας, υπό τον 54χρονο πρώην δημοσιογράφο Καρλς Πουιγκντεμόντ, να διεκδικήσει την απόσχισή της από την Ισπανία με κάθε κόστος. Για παράδειγμα, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, ενώ η πλειοψηφία των Καταλανών, που έχουν όχι μόνο δική τους γλώσσα αλλά επίσης δική τους ιστορία και πολιτισμό, επιθυμεί το δημοψήφισμα, υπέρ της ανεξαρτητοποίησης τάσσεται ένα ποσοστό λίγο πάνω από 40%.

Η τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας δε χάνει ευκαιρία να δείχνει το καθεστώς εκμετάλλευσης που έχει επιβάλλει η Μαδρίτη σε βάρος της Καταλονίας των 7,5 εκ. κατοίκων και των 17 εκ. ξένων τουριστών που είναι η πιο πλούσια περιοχή της Ισπανίας. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι το ισοζύγιο των δοσοληψιών μεταξύ Καταλονίας και κεντρικής κυβέρνησης ανέρχεται σε 9,8 δισ. ευρώ που ισοδυναμεί με το 5,02% του καταλανικού ΑΕΠ. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η διαχείριση εκ μέρους της Βαρκελώνης αυτού του ποσού θα έκανε κατά 1.300 ευρώ πιο πλούσιο τον κάθε Καταλανό…

Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης πηγάζει από την εξάντληση μέχρι στιγμής όλων των διαθέσιμων νομικών μέσων για να απαγορεύσει το δημοψήφισμα που έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή 1 Οκτωβρίου. Ένα δημοψήφισμα που θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα και με βάση νόμο που ψηφίστηκε το αποτέλεσμά του θα υλοποιηθεί εντός 2 ημερών! Η κυβέρνηση από τη μεριά της έχει δηλώσει ότι «δεν πρόκειται να διεξαχθεί κανένα δημοψήφισμα την 1η Οκτωβρίου», αφήνοντας ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο: από τα «συμβατικά», όπως να κατάσχει η αστυνομία τις κάλπες, να μην επιτρέψει να ανοίξουν τα εκλογικά τμήματα και να συλλάβει την καταλανική πολιτική ηγεσία, κατ’ εφαρμογή αλλεπάλληλων δικαστικών αποφάσεων που έχουν χαρακτηρίσει παράνομο το δημοψήφισμα αναγνωρίζοντας μόνο στην κεντρική κυβέρνηση το δικαίωμα για μια τέτοια απόφαση, μέχρι τα «πυρηνικά», δηλαδή ακύρωση του καθεστώτος περιορισμένης αυτονομίας που απολαμβάνει η Καταλονία μαζί με 16 άλλες τοπικές κυβερνήσεις, ανάληψη όλων των εξουσιών διοίκησής της από τη Μαδρίτη και αποστολή αστυνομικών δυνάμεων από την  πρωτεύουσα για να επιβάλλουν το νόμο. Ενδεχόμενο που είναι προφανές ότι θα οδηγούσε στα πρόθυρα του εμφυλίου, χωρίς να είναι ακόμη σίγουρο κατά πόσο ακόμη και τα πιο απλά μέτρα που είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει η Μαδρίτη για να διαφυλάξει το καθεστώς που ιδρύθηκε το 1978 δε θα οδηγήσουν σε απρόβλεπτες συγκρούσεις και πρωτοφανείς καταστάσεις. Τουλάχιστον για τη Δυτική Ευρώπη.

Πηγή: εφημερίδα Πριν

Ξέγνοιαστος περίπατος της Μέρκελ με τη βοήθεια των σοσιαλδημοκρατών

Όποιος επιχειρήσει να μεταφέρει στις εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γερμανία στις 24 Σεπτεμβρίου τις εκ βάθρων ανατροπές που σηματοδότησαν οι εκλογές στις ΗΠΑ το Νοέμβριο του 2016 με την μετεωρική άνοδο του Τραμπ, ή την απαξίωση του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού που προκάλεσαν οι προεδρικές εκλογές του Μαΐου στη Γαλλία με το δίδυμο Λεπέν – Μακρόν να ανατρέπει τη χρόνια ισορροπία γύρω από το δίπολο κεντροδεξιάς – σοσιαλδημοκρατών, ή ακόμη και τα απογοητευτικά αποτελέσματα για την Τερέζα Μέι στις βρετανικές κάλπες που την οδήγησαν να μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που προκάλεσε πρόωρες εκλογές, θα διαψευστεί οικτρά!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το Βερολίνο φαίνεται να απέχει έτη φωτός από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι. Η δε Άνγκελα Μέρκελ διεκδικεί την τέταρτη θητεία της στη γερμανική καγκελαρία και μοιάζει σχεδόν ατσαλάκωτη, χωρίς να κουβαλάει κανένα βαρίδι από το μακρινό 2005 όταν κέρδισε τις πρώτες εκλογές, λες και δεν έχει να απολογηθεί για τίποτε απ’ όσα συνέβησαν αυτά τα 12 χρόνια.

Αυτή η εικόνα επιφανειακής (και γνήσια γερμανικής) ηρεμίας αντανακλάται πιστά στις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας έξι εβδομάδες πριν ανοίξουν τα εκλογικά τμήματα. Συγκεκριμένα, η δεξιά συμμαχία χριστιανοδημοκρατών και χριστιανοκοινωνιστών (CDU-CSU) αναμένεται να κερδίσει από 37% έως 40%, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD 24-25%,το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία AfD 10%, το φιλο-επιχειρηματικό φιλελεύθερο κόμμα FDP από 8% ως 9%, το κόμμα της Αριστεράς 9% και οι Πράσινοι 7%.

Το παραπάνω αποτέλεσμα, όσο κι αν είναι αναμενόμενο, περιλαμβάνει μια μείζονα ανατροπή. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου για πρώτη φορά από το 1945 θα εκπροσωπηθεί ένα κόμμα της ρατσιστικής άκρας Δεξιάς στη γερμανική βουλή, καθώς ποτέ άλλοτε δεν είχαν καταφέρει συγγενείς πολιτικοί σχηματισμοί νοσταλγοί του χιτλερισμού να ξεπεράσουν το όριο του 5% που επιτρέπει την αντιπροσώπευση στη Βουλή. Με βάση πολιτικές έρευνες που έχουν δει πρόσφατα το φως της δημοσιότητας η δεξαμενή απ’ όπου αντλεί ψήφους η φασιστική Δεξιά για να φτάσει στο 10% δεν περιλαμβάνει μόνο τα απομεινάρια του ναζισμού, που αποτελούν ντροπή της ανθρωπότητας. Δηλαδή, υπέργηρους πλέον οπαδούς των Ναζί και συντηρητικούς συνταξιούχους της Βαυαρίας και του υπόλοιπου γερμανικού Νότου. Περιλαμβάνουν επίσης, σε αυξανόμενο βαθμό και μεσήλικες, μέλη της παραδοσιακής, φθίνουσας ποσοτικά, εργατικής τάξης. Η στράτευσή των «μπλε κολάρων» γύρω από την Εναλλακτική για τη Γερμανία αποτελεί μια επιπλέον ένδειξη συντηρητικοποίησης της Γερμανίας όπως επίσης τα αυξημένα ποσοστά αποδοχής της Μέρκελ στη νεολαία, σε σχέση με το εθνικό μέσο όρο. Ειδικότερα, διαψεύδοντας μια διαχρονική σταθερά των δημοσκοπήσεων σε Βορρά και Νότο που θέλει τη νεολαία να έλκεται από την Αριστερά και τις ιδέες της κοινωνικής αλλαγής, δημοσκόπηση του ιδρύματος FORSA έδειξε ότι οι νέοι μεταξύ 18 και 21 ετών σε ποσοστό 57% επιλέγουν την Μέρκελ (και μόλις 21% τον υποψήφιο των σοσιαλδημοκρατών, Μάρτιν Σουλτς) όταν σε όλες τις ηλικίες το ποσοστό αποδοχής της ανέρχεται στο 53%.

Η εκλογική επιτυχία της γερμανικής Δεξιάς δεν είναι ωστόσο τίποτε περισσότερο από την άλλη όψη της παταγώδους αποτυχίας της γερμανικής Αριστεράς, σε κάθε εκδοχή, καθώς όλες της οι εκφάνσεις αν κάτι προσθέτουν είναι επιπλέον αιτίες για να της γυρίσουν οι ψηφοφόροι την πλάτη τους. Οι Πράσινοι λόγω της ευθύνης που επωμίστηκαν συναινώντας στο διαμελισμό και το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999, και το κόμμα της Αριστεράς αποδεχόμενο και ψηφίζοντας σχέδια περικοπής κοινωνικών δαπανών σε εκείνα τα κρατίδια όπου συμμετείχε σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Δύσκολο έως αδύνατο επομένως να πείσει ότι αποτελεί μια αταλάντευτη δύναμη εναντίωσης στη λιτότητα. Στη ίδια δεινή επίσης θέση βρίσκεται και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που εξακολουθεί να είναι ταυτισμένο αφενός με τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του Σρέντερ και αφετέρου με τα έργα και τις ημέρες του «μεγάλου συνασπισμού» με την Μέρκελ. Σε αυτό το πλαίσιο ακόμη και η ώθηση που του έδωσε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Σουλτς, φτάνοντας στο σημείο να συγκεντρώνει ίδια ποσοστά με τη Μέρκελ την πρώτη περίοδο, πολύ γρήγορα εξανεμίστηκε, όταν ο αέρας ανανέωσης αποδείχθηκε σκέτος …αέρας.

Η απογοήτευση που προκαλεί όλη η Αριστερά δεν θα ήταν τόσο κραυγαλέα κι άξια σχολιασμού αν πίσω από την επίπλαστη εικόνα ευημερίας και ξέγνοιαστης σταθερότητας που δημιουργεί η Μέρκελ (με σύμβολο μια δική της φωτογραφία από τις διακοπές στο Νότιο Τιρόλο φορώντας επί πέντε συναπτά έτη τα ίδια ρούχα – υπόδειγμα έξυπνου και καινοτόμου πολιτικού μάρκετινγκ, εδώ το σχετικό δημοσίευμα) και ενάντια σε αυτή την εικόνα δεν υπήρχαν εντονότατες κοινωνικές αντιθέσεις που, κατά τη γνώμη του γράφοντα, όσο κι αν κρύβονται κάτω από το χαλί αργά ή γρήγορα θα βγουν στην επιφάνεια. Η δημοσκοπική ως προς το παρόν άνοδος της Εναλλακτικής, ακόμη και εν έτει 2017 όταν η κρίση που προκάλεσε το μεταναστευτικό με την πολιτική ανοικτών θυρών την οποία υιοθέτησε η Μέρκελ ανήκει στο παρελθόν, είναι μια στρεβλή ως διαστροφική έκφραση αυτής της συσσωρευμένης κοινωνικής αγανάκτησης.

Η κοινωνική δυσφορία είναι αποτέλεσμα των οξύτατων ταξικών αντιθέσεων που κορυφώθηκαν κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Την προηγούμενη δεκαετία το κενό που χώριζε το κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας απ’ όλες τις άλλες χώρες πολλαπλασιάστηκε. Έτσι το 2016 το κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας έφτασε τα 34.500 ευρώ, ενώ της Γαλλίας τα 31.700, της Αγγλίας τα 31.400, της ευρωζώνης τα 29.600, της ΕΕ τα 26.900, της Ιταλίας τα 25.900 κοκ. Αυτά τα χρόνια ωστόσο, η εισοδηματική άνοδος δεν ήταν συμμετρική. Παρότι μάλιστα το ποσοστό ανεργίας έχει μειωθεί σε επίπεδα ρεκόρ στο 5,5%, το ποσοστό των φτωχών αυξάνεται σταθερά, αγγίζοντας πλέον το 16%, από 14% που ήταν πριν 14 χρόνια.

«Αλλά αν και η ανεργία συρρικνώθηκε, τα χαμηλότερα εισοδήματα κέρδισαν λιγότερα αρχικά σε σχέση με τους καλύτερα αμειβόμενους», έγραφαν οι Financial Times στις 17 Αυγούστου. «Καθοριστικό ρόλο στη μείωση της ανεργίας» συνέχιζε το βρετανικό φύλλο «και στην άνοδο της απασχόλησης στο επίπεδο ρεκόρ των 44 εκ. διαδραμάτισε η επέκταση των λεγόμενων mini jobs, ελάχιστα ρυθμισμένων, θέσεων εργασίας μερικής απασχόλησης από 4,1 εκ. το 2002 σε πάνω από 7,5 εκ. αυτό το χρόνο. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι έχουν δημιουργηθεί ευκαιρίες, για παράδειγμα, για μητέρες ανήλικων παιδιών, φοιτητές και συνταξιούχους. Οι επικριτές όμως υποστηρίζουν ότι τα mini jobs συχνά αντικαθιστούν θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης, κυρίως στον επισιτισμό και το λιανικό εμπόριο. Το συνδικάτο DGB υποστηρίζει ότι αντί να ανοίξουν το δρόμο για μόνιμες θέσεις εργασίας τα mini jobs δημιουργούν αδιέξοδο για τους εργαζόμενους».

Ο Μάρτιν Σουλτς, διαβλέποντας αυτή την κοινωνική πόλωση, επέλεξε ως βασικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας των σοσιαλδημοκρατών το σλόγκαν «καιρός για περισσότερη ισότητα, καιρός για Μάρτιν Σουλτς». Ήταν η εποχή των μεγάλων προσδοκιών. Πολύ σύντομα όμως ήρθε η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Όταν για την ακρίβεια ο Σουλτς έπρεπε να δώσει σάρκα και οστά στο σύνθημά του, υποσχόμενος για παράδειγμα καλύτερες, υψηλότερα αμειβόμενες και πιο ποιοτικές θέσεις εργασίας κι αντί αυτών επέλεξε να επιδείξει τη συνέχεια στο πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών, περιορίζοντας το «ριζοσπαστισμό» του σε αιτήματα μείωσης των φορολογικών συντελεστών. Δηλαδή εκφυλίζοντάς τον…

Τι πιο φυσιολογικό μετά για το 40% των πιο φτωχών Γερμανών, που δεν έχουν κανένα περιουσιακό στοιχείο ούτε καν καταθέσεις στην τράπεζα, από το να γυρίσουν την πλάτη στην υπαρκτή Αριστερά κι η Μέρκελ να ετοιμάζεται για έναν ακόμη εκλογικό περίπατο στο δρόμο (με τις …λεύκες) που άνοιξε η σοσιαλδημοκρατία;

Πηγή: περιοδικό Επίκαιρα

NEA ΕΡΥΘΡΑΙΑ, 11/11/2015

Εκδήλωση ΛΑΕ, 2/11/2015

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 17/6/2015

Kommon, Γιατί ρήξη;, 25/5/2015

Διαγραφή του Χρέους Τώρα, 4.3.2015

Σχέδιο Β', 17.2.2015

ΕRTOPEN 6.2.2015

ΑΚΙΟΕ, Χανιά 27.11.2014

Ημερίδα Χρέος και Τράπεζες, 9.11.2014

Εκδήλωση "1013", Μοσχάτο, 26.11.2014

ΕΡΤ 27.8.2014

Ημερίδα ΜΑΑ 24.12.2012

Κοινωνία Ώρα Mega 9.12.2011

September 2017
M T W T F S S
« Aug    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930