Απορρίπτουν τον Νετανιάχου οι Εβραίοι των ΗΠΑ

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Άκρως ενδιαφέροντα και καθόλου προφανή είναι τα ευρήματα έρευνας που πραγματοποίησε το αμερικανικό κέντρο Pew Research Centre και δόθηκαν στη δημοσιότητα στις 21 Μαΐου. Προς διάψευση μιας αντίληψης που θέλει τους Εβραίους των ΗΠΑ να συντάσσονται πίσω από τον Νετανιάχου και να υποστηρίζουν ομόθυμα τα εμπρηστικά και εγκληματικά του σχέδια, η πλειοψηφία των ερωτηθέντων απορρίπτει τόσο το Νετανιάχου όσο και τον Τραμπ!

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τους τελευταίους 14 μήνες της θητείας Τραμπ αφότου η Ουάσινγκτον μετακίνησε την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Με βάση λοιπόν τα αποτελέσματα της έρευνας, η πλειοψηφία των Εβραίων στην Αμερική με συντριπτικό ποσοστό της τάξης 71% χαρακτηρίζονται ως Δημοκράτες ή δηλώνουν ότι κλίνουν προς το Δημοκρατικό Κόμμα (έναντι 26% που τάσσονται με το Ρεπουμπλικανικό), ενώ μια ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία της τάξης του 73% απορρίπτουν την πολιτική του Τραμπ. Ποσοστό της τάξης του 76% επίσης δήλωναν ότι τα πράγματα στη χώρα τους είναι σε λάθος κατεύθυνση.

Πλήγμα στα σιωνιστικά σχέδια αποτέλεσε και η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο ο Θεός έδωσε τη γη όπου βρίσκεται σήμερα το Ισραήλ στους Εβραίους. Οι περισσότεροι, το 42%, απάντησαν αρνητικά. Μόνο το 32% απάντησε θετικά, ενώ το 24% δήλωσε πώς δεν πιστεύει στο Θεό ή σε κάποια ανώτερη δύναμη. Κατά πλειοψηφία δε οι ερωτηθέντες (60%) απάντησαν πώς ενδιαφέρονται για τις εξελίξεις στο Ισραήλ.

Η αποστασιοποίηση των Εβραίων των ΗΠΑ από τα επεκτατικά σχέδια του σιωνιστή Νετανιάχου δεν αναιρεί τις θερμές σχέσεις που έχουν αναπτύξει με τον Νετανιάχου όχι μόνο χιλιάδες υπερορθόδοξοι Εβραίοι που σπεύδουν στα κατεχόμενα να κατοικήσουν στους επικοισμούς αλλά και κορυφαία λόμπι όπως το AIPAC. Αυτό που μάθαμε με την έρευνα του Pew είναι πώς το AIPAC, σε αντίθεση με άλλες εβραϊκές προοδευτικές αντι-σιωνιστικές οργανώσεις, που στηρίζει θερμά και υλικά τον Νετανιάχου δεν εκφράζει την άποψη της πλειοψηφίας των Εβραίων στις ΗΠΑ!

Η απόρριψη που δηλώνουν οι Εβραίοι των ΗΠΑ στα επεκτατικά σχέδια του Νετανιάχου, όσο και αν ακυρώνουν την κυρίαρχη φιλολογία που θέλει το Νετανιάχου να δρα ως αιχμή του δόρατος ενός ολόκληρου λαού, συμβαδίζει πλήρως με τα εκλογικά αποτελέσματα στο Ισραήλ. Τα τελευταία 2 χρόνια στο Ισραήλ έχουν διεξαχθεί 4 εκλογικές αναμετρήσεις, χωρίς το κόμμα του Νετανιάχου, Λικούντ, να καταφέρνει να σχηματίσει κυβέρνηση, ενώ σε 1 εξ αυτών των αναμετρήσεων (Σεπτέμβριος 2019) δεν εξελέγη καν πρώτο κόμμα. Τον Απρίλιο του 2019 το Λικούντ συγκέντρωσε 35 έδρες και 26,46% των ψήφων, τον Σεπτέμβριο του 2019 συγκέντρωσε 32 έδρες και 25,10% των ψήφων, τον Μάρτιο του 2020 κέρδισε 36 έδρες και 29,46% των ψήφων και στις τελευταίες εκλογές τον Μάρτιο του 2021 το Λικούντ κέρδισε το χαμηλότερο ποσοστό του 24,2% και τις λιγότερες έδρες, μόλις 30! Ο δε συνασπισμός πέριξ του Λικούντ εξασφάλισε μόλις 52 έδρες, που υπολείπονται κατά 9 των αναγκαίων εδρών για να εξασφαλίσει τη δηλωμένη της Κνεσέτ, που έχει 120 έδρες.

Η πολιτική κρίση στην οποία παραδέρνει το Ισραήλ είναι αποτέλεσμα συνειδητών επιλογών του ίδιου του Νετανιάχου («Μπίμπι» για τους φίλους) ο οποίος υπονομεύει κάθε προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης, εκμεταλλευόμενος την πρώτη θέση του Λικούντ, ώστε να αποτρέψει το ενδεχόμενο να οδηγηθεί σε ειδικό δικαστήριο. Η εκδίκαση και η φυλάκιση του Νετανιάχου ωστόσο είναι απλώς θέμα χρόνου. Τα σκάνδαλα στα οποία έχει αναμιχθεί είναι τόσα πολλά που δεν πρόκειται να γλιτώσει.

Η στάση των Εβραίων από τις ΗΠΑ και των Ισραηλινών που αρνούνται να του δώσουν με την ψήφο τους λευκή επιταγή υπογραμμίζει την αποτυχία του Νετανιάχου να εξασφαλίσει ειρήνη, όσο υπάρχει καθεστώς κατοχής για τους Παλαιστίνιους. Επίσης, ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλάει εξ ονόματος του λαού του, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι ειδικά στο Ισραήλ η απόρριψη του Νετανιάχου ισοδυναμεί με μια στροφή των ψηφοφόρων στη λύση των δύο κρατών, που αποτελεί την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την ειρήνη στην περιοχή. Μέχρι τότε δυστυχώς υπάρχει πολύ δρόμος…

Μ. Τουμπάσι (Πρέσβης Παλαιστίνης στην Ελλάδα): «Απαιτούνται διεθνείς κυρώσεις κατά του Ισραήλ», συνέντευξη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

«Αν οι αποικιοκρατικές πολιτικές απαρτχάιντ δεν αντιμετωπίζονται με αποφασιστικά και έμπρακτα μέτρα από τη διεθνή κοινότητα θα έρθουμε αντιμέτωποι με το νόμο της ζούγκλας», τονίζει ο πρέσβης της Παλαιστίνης στην Ελλάδα, Μαρουάν Τουμπάσι στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξή του:

Κύριε πρέσβη, ποιος είναι υπεύθυνος για το κύμα βίας που μαστίζει την Παλαιστίνη και το Ισραήλ την τελευταία εβδομάδα;

Καθιστούμε το Ισραήλ μοναδικό υπεύθυνο για τις βίαιες επιθέσεις και την κλιμάκωση της έντασης στην Ιερουσαλήμ, την Λωρίδα της Γάζας και την Κοιλάδα του Ιορδάνη. Η πηγή του κακού είναι η διαρκής ισραηλινή αποικιοκρατική πολιτική που εκφράζει το «όραμα» εβραιοποίησης της Ιερουσαλήμ καθιστώντας την έτσι μια ενιαία πόλη πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους όπως το οραματίζονται με την πλήρη και απροκάλυπτη υποστήριξη της ακροδεξιάς διοίκησης του πρώην προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Οπουδήποτε υπάρχει κατοχή και καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση. Οι Έλληνες φίλοι μας το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά αφού και οι ίδιοι στη μακρά ιστορία τους έχουν βρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις όπως αυτή που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι. Οι Έλληνες αντιστάθηκαν και πολέμησαν ηρωικά τους κατακτητές της πατρίδας τους, όπως και εμείς ακόμη και σήμερα. Ο τερματισμός της Ισραηλινής κατοχής και των πολιτικών απαρτχάιντ είναι θέμα πρωταρχικής σημασίας. Η ελευθερία θρησκευτικού προσανατολισμού και έκφρασης είναι απαραίτητη για όλους τους ανθρώπους στον κόσμο. Η «παρέλαση» των οπλισμένων αποικιοκρατών εποίκων στην Ιερουσαλήμ οι οποίοι καλούσαν στον αφανισμό όλων των Αράβων πρέπει να σταματήσει. Τα Ισλαμικά και Χριστιανικά κληροδοτήματα της Ιερής πόλης της Ιερουσαλήμ πρέπει να προστατευθούν και να διασωθούν καθώς ανήκουν σε όλη την οικουμένη. Η εθνοκάθαρση, οι διωγμοί των γηγενών παλαιστινίων στην περιοχή Sheikh Jarrah και άλλων κατεχόμενων Παλαιστινιακών εδαφών πρέπει να τερματιστούν βάσει του Διεθνούς Δικαίου, των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (ψήφισμα 2334 αναφορικά με την Ιερουσαλήμ και την Δυτική Όχθη) και άλλων σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ.

Απαιτείται η παρέμβαση και προστασία εκ μέρους της Διεθνούς Κοινότητας. Ο Πρόεδρος Αμπάς και η κυβέρνηση του Κράτους της Παλαιστίνης έχουν κάνει επανειλημμένα έκκληση καθώς αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την επίτευξη της αποκλιμάκωσης. Η σημερινή Γενική Απεργία είναι απόδειξη της ενότητας του Παλαιστινιακού λαού!

Γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή ακύρωσε τις προγραμματισμένες εκλογές;

Όλες οι πολιτικές παρατάξεις και φωνές στην Παλαιστίνη συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς είχαν συμφωνήσει στη διεξαγωγή των εκλογών τον Μάιο σε όλα τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Δυστυχώς όμως το Ισραήλ το οποίο απεχθάνεται τις δημοκρατικές διαδικασίες δεν επέτρεψε την διεξαγωγή των εκλογών στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ. Οπότε όπως καταλαβαίνετε ήταν αδύνατον για εμάς να αποδεχθούμε κάτι τέτοιο. Με λίγα λόγια η ακύρωση της εκλογικής διαδικασίας υπό αυτούς τους όρους ήταν για την Παλαιστινιακή ηγεσία μονόδρομος.

Τι πρέπει να κάνουν οι ΗΠΑ και οι ΕΕ για το Παλαιστινιακό;

Αποτελεί ηθική, πολιτική και νομική ευθύνη όχι μόνο της ΕΕ και των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και της Διεθνούς Κοινότητας να διασώσουν τον παλαιστινιακό λαό από την νέα αιματοχυσία εφόσον θέλουν να λένε ότι σέβονται το Διεθνές και Ανθρωπιστικό Δίκαιο.

Λάβαμε την δήλωση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ ο οποίος εκφράζει την ανησυχία του σχετικά με την κατάσταση και τα γεγονότα στην Παλαιστίνη και κάλεσε το Ισραήλ να σταματήσει την κατεδάφισή σπιτιών, τον εκδιωγμό των παλαιστινίων, να συμμορφωθεί με το Διεθνές και Ανθρωπιστικό Δίκαιο και να σεβαστεί το status quo στους ιερούς χώρους λατρείας.

Η ΕΕ εξέδωσε επίσης ανακοίνωση στην οποία εκφράζει την ανησυχία της όσον αφορά τα πρόσφατα γεγονότα επαναλαμβάνοντας την πάγια δέσμευσή της στη λύση των δυο κρατών.

Η νέα διοίκηση των ΗΠΑ κάλεσε για αποκλιμάκωση της κατάστασης στην Ιερουσαλήμ και προειδοποίησε να μην συνεχιστούν οι απειλές εξώσεων των Παλαιστίνιων οι οποίες δυναμιτίζουν περαιτέρω την κατάσταση – προσθέτοντας ότι οι οικογένειες Παλαιστινίων που βρίσκονται στο στόχαστρο αυτές τις μέρες ζουν σε αυτά τα εδάφη για πολλές γενιές.

Καλωσορίζουμε όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν τις δηλώσεις συμπαράστασης στο λαό μας ωστόσο τα τελευταία γεγονότα απαιτούν πολλά περισσότερα από λόγια. Για να γίνω πιο σαφής, η κατάσταση απαιτεί συγκεκριμένες πράξεις και κυρώσεις κατά του Ισραήλ καθώς συνεχίζει να αγνοεί απροκάλυπτα τις εκκλήσεις και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Απαιτούνται συγκεκριμένες πράξεις ώστε να υποχρεωθεί το Ισραήλ να σταματήσει να λειτουργεί ως κράτος – τρομοκράτης υπεράνω όλων των νόμων.

Η εξίσωση του θύτη με το θύμα και η καταδικαστική ρητορική δεν είναι αποδεκτές. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι κίνδυνοι που εγκυμονούν η όποια κατοχή, αποικιοκρατία και πολιτική απαρτχάιντ πρέπει να αντιμετωπιστούν με αποφασιστικά και έμπρακτα μέσα σύμφωνα πάντα με το Διεθνές Δίκαιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το νόμο της ζούγκλας κάτι το οποίο θα έχει ολέθρια αποτελέσματα. Περιμένουμε από τη Διεθνή Κοινότητα, τον ΟΗΕ, την ΕΕ συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους και να μην φοβηθούν να ονοματίσουν και να καταστήσουν τον μοναδικό υπεύθυνο της νέας αιματοχυσίας, το Ισραήλ υπόλογο βάσει του Διεθνούς Δικαίου. Δεν θέλουμε να θρηνήσουμε και άλλους αθώους Παλαιστίνιους μάρτυρες.

Τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή και ο ρόλος της Τουρκίας, συνέντευξη Λεωνίδα Βατικιώτη στον Πάρη Καρβουνόπουλο

Πηγή: Militaire

Η σοβαρή κρίση στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Λωρίδα της Γάζας απασχολεί όλο τον κόσμο που ανησυχεί για την κλιμάκωση της. Ωστόσο όπως εξηγεί ο δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτη, έμπειρος στην ανάλυση των θεμάτων που έχουν να κάνουν με την αραβοϊσραηλινό διαμάχη, όσα βλέπουμε να εξελίσσονται αυτές τις ημέρες είναι κυρίως “έργο” του Μπ.Νετανιάχου, ο οποίος εξυπηρετεί την προσωπική του στρατηγική. Εξηγεί αναλυτικά την άποψη του και περιγράφει τις συνθήκες ζωής των Παλαιστίνιων οι οποίες γίνονται όλο και πιο δραματικές και δύσκολες. 

Ο Λεωνίδας Βατικιώτης μιλά για το ρόλο και τις επιδιώξεις της Τουρκίας στην περιοχή και μας υπενθυμίζει κάτι που μάλλον δεν θέλουμε να θυμόμαστε: η αδιαφορία της πολιτισμένης Δύσης για όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη έχει δώσει άπλετο χώρο στον Ερντογάν να παριστάνει τον προστάτη τους.

Φωτιά στην Παλαιστίνη και την Μέση Ανατολή βάζει ο Νετανιάχου

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Φωτιά σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή κι όχι μόνο στην Παλαιστίνη επιχειρεί να βάλει ο υπόδικος Μπενιαμίν Νετανιάχου για να γλιτώσει το δικαστήριο!

Τα δραματικά και αιματηρά γεγονότα που εξελίσσονται τις τελευταίες εβδομάδες στην ανατολική Ιερουσαλήμ με επίκεντρο το τέμενος του Αλ Ακσά είναι μια χονδροειδής προβοκάτσια εκ μέρους του Ισραήλ με ένα και μοναδικό ζητούμενο: την δημιουργία μιας έκρυθμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης που θα εδραιώσει τη θέση του αμφιλεγόμενου και διεφθαρμένου Νετανιάχου στην πολιτική σκηνή της χώρας του η οποία βυθίζεται στην κρίση. Ό,τι έκανε και ο σφαγέας της Βηρυτού, Αριέλ Σαρόν, προκαλώντας τη δεύτερη ιντιφάντα …

Αφορμή για τις πρόσφατες διαδηλώσεις των Παλαιστίνιων στάθηκε η επιχειρούμενη έξωση 6 οικογενειών από τα σπίτια τους στη ανατολική Ιερουσαλήμ όπου ζούσαν επί έναν αιώνα, ώστε να υλοποιηθεί ένα ακόμη σχέδιο εποικισμού.

Η υφαρπαγή γης στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και η προσάρτησή της στο Ισραήλ είναι μια πάγια πρακτική των Εβραίων εποίκων, που επιχειρούν με αυτόν τον τρόπο να εξαφανίσουν την ιστορική Παλαιστίνη και να διευρύνουν τα γεωγραφικά όρια του Ισραήλ. Ειδικότερα όμως στην ανατολική Ιερουσαλήμ η προσπάθεια του Ισραήλ είναι να κάνει τη ζωή των Αράβων …αβίωτη ώστε να σηκωθούν να φύγουν και οι περιουσίες τους να περάσουν στο εβραϊκό κράτος. Έτσι, να στερείται νοήματος όχι μόνο το αίτημα, που έχει κατ’ επανάληψη ψηφιστεί από τον ΟΗΕ για παλαιστινιακό κράτος, αλλά και για ανακήρυξη της ανατολικής Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσά του…

Ενώ η εποικιστική προσπάθεια του Ισραήλ είναι συνεχής και καθημερινή, όσο συνεχής είναι και η καταδίκη των πράξεων του από τη διεθνή κοινότητα όπως για παράδειγμα την ΕΕ που χαρακτηρίζει παράνομους όλους τους εβραϊκούς εποικισμούς, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών μόνο συνηθισμένα δεν ήταν. Ενώ όλη την προηγούμενη εβδομάδα η σύγκρουση γύρω από την παλαιστινιακή γειτονιά Σεΐχ Τζαρά κορυφωνόταν, λάδι στη φωτιά των συγκρούσεων έριξε η απαγόρευση των δυνάμεων κατοχής προς τους Άραβες να επισκεφθούν το τέμενος Αλ Ακσά που για τους μουσουλμάνους αποτελεί το τρίτο πιο ιερό μνημείο, μετά την Μέκα και την Τζέντα. Οι προκλήσεις των Ισραηλινών κορυφώθηκαν με μαζικές διαδηλώσεις τους στην πύλη της Δαμασκού όπου, ζηλεύοντας τη δόξα των Ναζί στη Γερμανία της δεκαετίας του ’30 ζητωκραύγαζαν «θάνατος στους Άραβες» και ζητούσαν να τους διώξουν από την Ιερουσαλήμ.

Τα πράγματα μπορούσαν να γίνουν ακόμη χειρότερα κι όλοι το ήξεραν γιατί την Δευτέρα 10 Ιουνίου αναμενόταν η απόφαση του δικαστηρίου για την έξωση των παλαιστινιακών οικογενειών από τη Σεΐχ Τζαρά, ό,τι τέλος πάντων μπορούσαν να περιμένουν και οι Εβραίοι τη δεκαετία του ’30 αν προσέφευγαν σε ένα γερμανικό δικαστήριο… Η Δευτέρα 10 Μαΐου ωστόσο είναι η ημέρα που ο Σιωνισμός γιορτάζει την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ στον πόλεμο των 6 ημερών, το 1967. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι Σιωνιστές βγαίνουν στους δρόμους περιφέροντας το μίσος τους εναντίον των Αράβων. Σοβαροί πολιτικοί του Ισραήλ, προφανώς μετριοπαθείς, έκαναν απεγνωσμένες εκκλήσεις να μην ανακοινωθεί η απόφαση του δικαστηρίου την Δευτέρα 10 Μαΐου για να αποφευχθούν μοιραίοι κι αναπόφευκτοι συνειρμοί. Να μη θεωρηθεί δηλαδή ότι η έξωση των Παλαιστινίων στο πλαίσιο του εποικισμού δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της εθνοκάθαρσης κατά των Αράβων που ξεκίνησε με τη Νάκμπα το 1948 και κορυφώθηκε με τον Πόλεμο των 6 ημερών με άλλα …μέσα. Εις μάτην…

Το δικαστήριο ανακοίνωσε την απόφασή του τη Δευτέρα, προς μεγάλη χαρά των Σιωνιστών μιας κι έτσι την ίδια μέρα από τους Ισραηλινούς γιορτάστηκε τόσο η κατάκτηση της ανατολικής Ιερουσαλήμ όσο και η δικαστική ήττα των έξι οικογενειών που διεκδικούσαν να συνεχίσουν να μένουν εκεί που ζούσαν εδώ κι έναν αιώνα.

Από την άλλη μεριά αναμενόμενη ήταν και η οργισμένη αντίδραση των Παλαιστινίων για πολλούς λόγους: Όχι μόνο γιατί αποκαλύφθηκε ότι η ισραηλινή δικαιοσύνη είναι μεροληπτική και όργανο του πιο επιθετικού και βάρβαρου Σιωνισμού. Οι πύραυλοι που έριξε η Χαμάς από τη Γάζα ήταν η αναμενόμενη και πλήρως προβλέψιμη απάντησή της στην είσοδο του ισραηλινού στρατού στο τέμενος του Αλ Ακσά που πραγματοποιήθηκε την ίδια ακριβώς μέρα, τη Δευτέρα! Η Χαμάς έθεσε τις κόκκινες γραμμές για όλη την παλαιστινιακή αντίσταση που θεωρεί αδιαπραγμάτευτη την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους, όχι μόνο ως θρησκευτικού συμβόλου!

Η ασύμμετρη απάντηση του εβραϊκού κράτους, με αεροπορικές επιθέσεις που οδήγησαν στο θάνατο 20 Παλαιστίνιους οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν γυναικόπαιδα, έδειξε ταυτόχρονα ότι η κλιμάκωση της σύγκρουσης με τους Παλαιστίνιους αποτελεί στρατηγική επιλογή. Επίσης, ότι το Ισραήλ δεν επιθυμεί την ειρήνη και την αρμονική συμβίωση με τους Παλαιστίνιους στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ (παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, με δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων και πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ) αλλά οικοδομεί ένα κράτος απαρτχάιντ, ανάλογο της Νότιας Αφρικής στηριγμένο στην εθνική και φυλετική καθαρότητα και τις διώξεις με βάση τη φυλή και το θρήσκευμα.

Η στρατηγική επιλογή του Νετανιάχου να ποντάρει στην όξυνση της καταπίεσης των Παλαιστινίων με σημείο αναφοράς την ανατολική Ιερουσαλήμ φάνηκε επίσης με αφορμή τις εσχάτως ματαιωθείσες παλαιστινιακές εκλογές. Η είσοδος του 2021 δημιούργησε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ελπίδες για το Παλαιστινιακό με αφορμή τη συμφωνία μεταξύ Φατάχ και Χαμάς για τη διενέργεια βουλευτικών και προεδρικών εκλογών στις 22 Μαΐου και 31 Ιουλίου. Η διενέργεια εκλογών στη Δυτική Όχθη και την Γάζα δημιούργησε για πρώτη φορά αισιοδοξία υπέρβασης της αντιπαλότητας μεταξύ Φατάχ η οποία ελέγχει τη Δυτική Όχθη και Χαμάς, η οποία ελέγχει τη Γάζα. Ο διχασμός κρατάει από το 2006 όταν ένοπλες παλαιστινιακές δυνάμεις, προφανώς …αυτοβούλως και υπό την ηγεσία του Μοχάμεντ Νταχλάν, ανέλαβαν να ξεπεραστεί το αδιέξοδο που προκάλεσε στον ιμπεριαλισμό η εκλογική νίκη της ισλαμιστικής μεν αλλά ανυποχώρητης και γι’ αυτό σεβαστής απ’ όλους Χαμάς. Η ένοπλη αντιπαράθεση μεταξύ Χαμάς και δυνάμεων του Νταχλάν οδήγησε στην παρανομία της Χαμάς στην ανέκαθεν κοσμική Δυτική Όχθη και στην απόλυτη κυριαρχία της στην ανέκαθεν μουσουλμανική Γάζα.

Ο διχασμός αποτέλεσε θείο δώρο για το Ισραήλ γιατί δίπλα σε όλες τις άλλες δικαιολογίες με τις οποίες αρνούνταν να εκπληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις του πρόσθεσε ακόμη μία: Ότι η Παλαιστίνη στερείται αντιπροσωπευτικής και ενιαίας πολιτικής ηγεσίας. Το γεγονός φυσικά ότι αυτό συνέβη κατόπιν δικής του παρέμβασης έμενε ασχολίαστο…

Οι ελπίδες που δημιούργησε η εξαγγελία των εκλογών αποδείχθηκαν πολύ μεγάλες για να είναι αληθινές, όταν στα τέλη Απριλίου ο προερχόμενος από τη Φατάχ 86χρονος πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, που βρίσκεται στην εξουσία από το 2006 ανακοίνωσε προς έκπληξη πολλών την ακύρωση των εκλογών! Για την απόφασή του επικαλέστηκε την απόφαση των Ισραηλινών να μην επιτρέψουν στους Παλαιστίνιους της κατεχόμενης ανατολικής Ιερουσαλήμ να πάρουν μέρος στην ψηφοφορία. Αυτή η απόφαση του Ισραήλ αποδοκιμάστηκε ακόμη και από τον επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Τζόζεφ Μπορέλ, που κάλεσε το Ισραήλ να διευκολύνει τη διενέργεια των εκλογών σε όλα τα παλαιστινιακά εδάφη.

Εκ πρώτης όψεως η απόφασή του Αμπάς (που χαρακτηρίστηκε πραξικοπηματική από τη Χαμάς) έμοιαζε εύλογη: Οι εκλογές θα κατέληγαν στη δικαίωση του Ισραήλ που έχει θέσει ως ύψιστο στόχο του την προσάρτηση της ανατολικής Ιερουσαλήμ και την ακύρωση του στόχου να αναγορευτεί πρωτεύουσα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Μια δεύτερη ανάγνωση ωστόσο πείθει ότι ακόμη κι έτσι τα οφέλη των Παλαιστινίων από την υπέρβαση του διαχωρισμού μεταξύ Γάζας και Δυτικής Όχθης θα ήταν απείρως περισσότερα από το νέο διχασμό που θα δημιουργούταν μεταξύ Γάζας – Δυτικής Όχθης από την μια και ανατολικής Ιερουσαλήμ από την άλλη.

Στην απόφαση του Αμπάς, ο οποίος μάλλον έχασε την τελευταία ευκαιρία της ζωής του να ενώσει τον λαό του, μάλλον βάρυναν καθοριστικά οι εξελίξεις που πυροδότησαν οι εκλογές. Αρχικά, η αναμφισβήτητη πρωτιά της Χαμάς όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Όχθη.

Επίσης, οι εξελίξεις εντός της Φατάχ. Η συμμετοχή στις εκλογές τριών ψηφοδελτίων με ηγέτες προερχόμενους από τη Φατάχ προεξοφλούσε όχι μόνο το πολιτικό τέλος του κέντρου που ηγούταν ο Αμπάς αλλά επίσης μια πρωτόγνωρη πόλωση κι επιπλέον ένα μέτωπο αγώνα που θα προκαλούσε ριζικές αλλαγές στον προσανατολισμό του παλαιστινιακού κινήματος. Οι τρεις επικεφαλής είναι: ο ηγέτης της ιντιφάντα του 1987 και του 2000 Μαρουάν Μπαργούτι που παραμένει στις φυλακές του Ισραήλ καταδικασμένος πολλές φορές ισόβια με την κατηγορία πέντε δολοφονιών, αλλά κατά κοινή ομολογία εντελώς αυθαίρετα μόνο και μόνο για να ακυρωθεί το τεράστιο πολιτικό του κεφάλαιο. Δεύτερος, ο Νασέρ αλ Κίντβα αντιπρόσωπος της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ και ανιψιός του Αραφάτ που διατηρεί διαύλους επικοινωνίας με τον 61χρονο Μπαργούτι και τρίτος, ο σκοτεινός …Μοχάμεντ Νταχλάν, που εκπροσωπεί ό,τι πιο ενδοτικό, συμβιβασμένο και διεφθαρμένο διαθέτει στους κόλπους της η Παλαιστινιακή Αρχή. Οι εκλογές θα διαμόρφωναν έναν εντελώς διαφορετικό πολιτικό τοπίο στην Παλαιστίνη, αναγεννώντας τις ελπίδες δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους, βάσει των αποφάσεων του ΟΗΕ. Απ’ ότι φάνηκε όμως δεν ήταν μόνο οι Ισραηλινοί που φοβήθηκαν τις προοπτικές επιστροφής των Παλαιστινίων στους δρόμους του αγώνα…

Δεν είναι ειρωνεία της τύχης αλλά το τίμημα της πολιτικής έντασης, μια συγκρίσιμη πολιτική κρίση που βιώνει το Ισραήλ όπου εδώ και δύο χρόνια έχει πραγματοποιήσει τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις, χωρίς να καταφέρει να σχηματίσει βιώσιμη κυβέρνηση. Τελευταία φορά ήταν στις 4 Απριλίου όταν το κόμμα του Νετανιάχου, του μακροβιότερου πρωθυπουργού του εβραϊκού κράτους, συγκέντρωσε 52 έδρες, θέλοντας 61 για να εξασφαλίσει πλειοψηφία. Αιτία της μετατροπής του Ισραήλ σε εβραϊκή Banana Republic, κατά τη ρήση του αρθρογράφου των New York Times Τόμας Φρίντμαν, είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου που έχει μετέλθει κάθε μέσου το οποίο είναι ανθρωπίνως δυνατό για να αποφύγει το ειδικό δικαστήριο. Διεφθαρμένος μέχρι μυελού οστέων κι εκμεταλλευόμενος στο έπακρο την εκλογική επιρροή του Λικούντ, που όμως πάντα υπολείπεται της αναγκαίας για σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης, ο Νετανιάχου βρίσκεται στην εξουσία από το 2009 καταφεύγει κάθε φορά σε εκλογές ώστε να ακυρώσει το ενδεχόμενο εκλογής κυβέρνησης που θα τον κάνει να λογοδοτήσει…

Η βαθιά πολιτική σαπίλα που υπάρχει στην «μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής», όπως πολλοί μάλλον κατ’ ευφημισμό ή ως ένδειξη χιούμορ αρέσκονται να χαρακτηρίζουν το Ισραήλ, σκεπάζεται με την καταφυγή στον πολιτικό εξτρεμισμό, όπως συνέβη τη Δευτέρα 10 Μαΐου, όταν οι Σιωνιστές εισέβαλαν στο τέμενος του Αλ Ακσά και δικαίωσαν δικαστικά το πρόγραμμα εποικισμού υπό τις ιαχές του αφιονισμένου όχλου τιμώντας έτσι την ημέρα της εβραϊκής Ιερουσαλήμ.

Αναγκαίο να ειπωθεί ότι τα επεκτατικά σχέδια του Ισραήλ εκθέτουν ανεπανόρθωτα τις μοναρχίες των αραβικών και μουσουλμανικών κρατών που έσπευσαν το 2019, υπό τις οδηγίες του Τραμπ, να κανονικοποιήσουν τις σχέσεις τους με το εβραϊκό κράτος, ελπίζοντας σε «δουλειές» για τις οικογένειές τους με το Ισραήλ. Συγκεκριμένα, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σουδάν και Μαρόκο στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Αβραάμ προσέφεραν στο Ισραήλ την πολυπόθητη νομιμοποίηση, ακολουθώντας το παράδειγμα της Αιγύπτου και της Ιορδανίας και γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους προγενέστερες αποφάσεις που έθεταν ως απαραίτητη προϋπόθεση για την κανονικοποίηση τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, βάσει των αποφάσεων του ΟΗΕ. Πλέον καλούνται να απολογηθούν. Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε όλες τις χώρες της περιοχής ως απάντηση στα ισραηλινά εγκλήματα αποδεικνύουν ότι ακόμη και σήμερα το Παλαιστινιακό, ως συνέπεια του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού, συνεχίζει να αποτελεί αιτία ριζοσπαστικοποίησης. Και η υποστήριξη στους Παλαιστίνιους υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη.

Στροφή 180 μοιρών: «Εξορύξεις τέλος» το μήνυμα του Δένδια στην Άγκυρα!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Διαβάστε προσεκτικά τις ακόλουθες δηλώσεις, χωρίς όμως να στοιχηματίσετε για την προέλευσή τους:

«Η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες. Η Ελλάδα δεν πρόκειται να αρχίσει να τρυπάει το βυθό της θάλασσας στη Μεσόγειο για να βρει αέριο, για να βρει πετρέλαιο, για έναν πολύ, πολύ απλό λόγο. Χρειαζόμαστε 10 ως 20 χρόνια για να το βρούμε και να το εκμεταλλευτούμε και από πλευρά κόστους θα ήταν πολύ πιο ακριβό από εκείνο της Σαουδικής Αραβίας, για παράδειγμα. Έτσι, οικονομικά δεν οραματίζομαι ότι η Ελλάδα θα γίνει μια πετρελαιο-παραγωγική χώρα. Και με όλο το σεβασμό, το Αιγαίο, για παράδειγμα, είναι ένας παράδεισος στη γη. Δε σχεδιάζουμε να τον μετατρέψουμε σε Κόλπο του Μεξικού. Έτσι, η Ελλάδα ελπίζει ότι θα έχει προσφορά ενέργειας. Η Ελλάδα ελπίζει να έχει πολύ καλές σχέσεις με το Σαουδικό Βασίλειο, αλλά η Ελλάδα δε σχεδιάζει στο ορατό μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου».

Τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν σε κάποιον ακτιβιστή της ριζοσπαστικής οικολογίας, διαπρύσιο πολέμιο των εξορύξεων και των ορυκτών καυσίμων. Προέρχονται από τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια, όπως ειπώθηκαν την Πέμπτη 22 Απριλίου σε συνέντευξή του στο δίκτυο Arab News, που αποτελεί όργανο της σαουδαραβικής μοναρχίας. Οι δηλώσεις του έλληνα υπουργού, που έγιναν σε λιγότερο από μια εβδομάδα από την κοινή συνέντευξή του με τον τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, η οποία ερμηνεύτηκε ως ελληνική αντεπίθεση απέναντι στις προκλήσεις της Τουρκίας, προκάλεσαν σοκ στην Αθήνα και «θάφτηκαν» από τον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην ιστοσελίδα του υπουργείου όπου μεταφέρεται και η πιο ασήμαντη δήλωση των πολιτικών στελεχών της ελληνικής διπλωματίας, μέχρι το πρωί της Κυριακής τουλάχιστον, δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά. Αντίθετα, κατά την πάγια πρακτική, «κύκλοι» του υπουργείου έσπευσαν με διορθωτικές δηλώσεις να υποβαθμίσουν και να μετριάσουν τη βαρύτητα των υπουργικών δηλώσεων από το Ριάντ.

Οι διορθωτικές δηλώσεις ανέφεραν συγκεκριμένα τα εξής τρία σημεία:

  1. Είναι προφανές ότι τα λεχθέντα δεν αφορούν το υπάρχον ενεργειακό πρόγραμμα της χώρας.
  2. Οι απόψεις του υπουργού Εξωτερικών για την πράσινη ενέργεια και την αειφόρο ανάπτυξη είναι γνωστές και διατυπωμένες κατ’ επανάληψη.
  3. Η παγκόσμια τάση τείνει προς την κατεύθυνση της προστασίας του περιβάλλοντος, της πράσινης ενέργειας και των ανανεώσιμων πηγών και υπηρετείται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως αποδεικνύεται από το μεγάλο βήμα της απολιγνιτοποίησης.

Η αλήθεια είναι ότι πυκνώνουν οι ανακοινώσεις το τελευταίο χρονικό διάστημα για διακοπή των σχεδίων εξόρυξης ακόμη και της εξάρτησης κρατών από το πετρέλαιο. Το πιο πρόσφατο περιστατικό σημειώθηκε στην Καλιφόρνια όπου ο κυβερνήτης της ανακοίνωσε την Παρασκευή 23 Απριλίου ότι η πολιτεία του όχι μόνο θα απαγορεύσει τις σχιστολιθικές εξορύξεις μέχρι το 2024, αλλά ότι σκέφτεται ακόμη και να διακόψει τις εξορύξεις πετρελαίου μέχρι το 2045! Ανάλογη απόφαση έλαβε και η Βουλή της Δανίας στις 3 Δεκεμβρίου 2020, που ως αποτέλεσμα θα έχει μέχρι το 2050 να σταματήσουν όλες οι εξορύξεις στην  Βόρεια Θάλασσα. Η απόφαση της Δανίας, που είναι η μεγαλύτερη πετρελαιοπαραγωγός χώρα της ΕΕ και αντλεί πετρέλαιο από τη Βόρεια Θάλασσα από το 1972, αναμένεται πώς θα της κοστίσει 2,1 δισ. δολ. Και η Βουλή της Γαλλίας επίσης αποφάσισε το 2017 να απαγορευτεί σε όλα τα εδάφη της μέχρι το 2040 κάθε εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου. Κατά ψήφισαν μόνο οι βουλευτές της Δεξιάς… Η απόφαση παρότι δεν είναι σημαντική για τις άμεσες συνέπειές της μιας και η ετήσια παραγωγή της Γαλλίας (815.000 τόνοι) ισοδυναμεί με την παραγωγή μόλις λίγων ωρών της Σαουδικής Αραβίας, θα έχει σοβαρότατες έμμεσες επιπτώσεις καθώς συνοδεύτηκε από την απαγόρευση πωλήσεων πετρελαίου και βενζίνης για οχήματα μέχρι το 2040.

Κι αν όλα αυτά ηχούν μακρινά, για να εκτιμήσουμε την ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η διακοπή των εξορυκτικών δραστηριοτήτων αξίζει να παρατηρήσουμε ότι ανάλογα βήματα σημειώνονται και στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, η ισπανική Repsol πρόσφατα ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τις περιοχές παραχώρησης στην Αιτωλοακαρνανία και την Ήπειρο, προς μεγάλη χαρά όσων αγωνίζονταν ενάντια στον εφιάλτη. Διστακτικά εμφανίζονται και τα Ελληνικά Πετρέλαια ως προς τα σχέδια εξορύξεων στα τρία οικόπεδα που έχει εξασφαλίσει δικαιώματα στη Δυτική Ελλάδα, με ρεπορτάζ να κάνουν λόγο για επανεξέταση και αναθεώρηση του προγραμματισμού των ΕΛΠΕ.

Η ακύρωση των σχεδίων εξόρυξης σε όλο τον κόσμο και στη Δυτική Ελλάδα σχετίζεται τόσο με περιβαλλοντικούς λόγους όσο και με την πτώση της τιμής του πετρελαίου δεδομένου ότι όπως φαίνεται και στο συνημμένο διάγραμμα τα …ελαφροαστικά σχέδια μετατροπής της Ελλάδας σε πετρελαιοεξαγωγική χώρα καταστρώθηκαν μια εποχή που η τιμή του πετρελαίου έφτασε σε ιστορικά υψηλά και μη επαναλαμβανόμενα επίπεδα. Στο Αιγαίο παρόλα αυτά η ακύρωση των σχεδίων εξόρυξης δε σχετίζεται με τη στροφή στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την τιμή του πετρελαίου. Η ακύρωση των σχεδίων εξόρυξης στο Αιγαίο αποτελεί πανηγυρική ήττα και εν κρυπτώ άτακτη υποχώρηση της ελληνικής αστικής τάξης μπροστά στην τουρκική απειλή! Πολύ πιθανά να αποτελεί και το μήνυμα το οποίο μετέφερε ο Ν. Δένδιας στην Άγκυρα κατά την πρόσφατη επίσκεψή του, το οποίο κρύφτηκε πίσω από τη λογομαχία στο πλαίσιο των δηλώσεών του με τον τούρκο ομόλογό του, που αποδεικνύεται προπέτασμα καπνού! Συχνότατα άλλωστε στη διπλωματία και την πολιτική οι πιο μεγάλες υποχωρήσεις κρύβονται πίσω από ηρωικές και πομπώδεις εξαγγελίες. Αυτή τη δοκιμασμένη συνταγή, κοινώς ένα σόου εντυπώσεων, επέλεξε και ο Ν. Δένδιας φεύγοντας από την Άγκυρα με μια επικοινωνιακή επιτυχία, ως ελάχιστο αντάλλαγμα για την ταπεινωτική για την ελληνική αστική τάξη απόθεση στα πόδια του σουλτάνου ενός μεγαλεπήβολου σχεδίου δεκαετίας.

Τιμή βαρελιού αργού πετρελαίου σε δολάρια ΗΠΑ από το 1960

Αξίζει κατ’ αρχήν να σταθούμε στη «διάψευση» των κύκλων του υπουργείου Εξωτερικών, που ακολούθησε τη συνέντυξη. Τα τρία σημεία τους βρίθουν αντιφάσεων. Το πρώτο σημείο εννοεί ότι η ακύρωση των εξορύξεων αφορά μελλοντικές παραχωρήσεις κι ότι οι τρέχουσες θα συνεχιστούν κανονικά. Το πόσο κανονικά θα συνεχιστούν φάνηκε από τη στάση της ελληνικής πλευράς με αφορμή την παρενόχληση του γαλλικού ερευνητικού τη Δευτέρα 19 Απριλίου εντός της ελληνικής ΑΟΖ. Μετά τα όσα είπε ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών στο Arab News η δήλωση της κυβερνητικού εκπροσώπου Αρ. Πελώνη επιδέχεται διαφορετικής από την αρχική ερμηνεία. Ας τη θυμηθούμε ξανά: «το περιστατικό αυτό αφορά  τη γαλλική πλευρά. Θα επαναλάβω ότι εμείς στόχος μας είναι να αναζητηθούν προοπτικές για μια θετική ατζέντα για να υπάρξει σε μια πρώτη φάση ένα κλίμα αποκλιμάκωσης και το κομμάτι αυτό προωθήθηκε κατά την επίσκεψη του Νίκου Δένδια στην Άγκυρα»…

Δες 15.24 και μετά.

Ακόμη πιο ειλικρινής θα ήταν η δήλωση της Αρ. Πελώνη αν συμπληρωνόταν από μία επιπλέον αλήθεια και μια παραδοχή: Η αλήθεια είναι ότι η θετική ατζέντα στην οποία αναφέρθηκε δεν συμπεριλαμβάνει μόνο τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αλλά και την απόσυρση της Ελλάδας από τα σχέδια εξορύξεων, με άλλα λόγια ένα μορατόριουμ σε κάθε είδους ερευνητική δραστηριότητα. Η παραδοχή αφορούσε την παράλειψη της ελληνικής κυβέρνησης από την υποχρέωσή της να ενημερώσει και τους άμεσα ενδιαφερόμενους, όπως είναι οι πετρελαϊκές εταιρείες που συνέχισαν το έργο τους.

Το δεύτερο σημείο για «γνωστές και διατυπωμένες κατ’ επανάληψη απόψεις» ήρθε να προσθέσει μια εσάνς ρουτίνας ώστε να καλυφθεί η στροφή 180 μοιρών που συντελείται.

Το τρίτο σημείο της «διάψευσης» είναι η αποθέωση της δημιουργικής ασάφειας και της διγλωσσίας. Από την μια, υπάρχει αναφορά στο «μεγάλο βήμα της απολιγνιτοποίησης» που παραπέμπει στις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού από το βήμα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2019 όταν εξαγγέλθηκε ο ξαφνικός θάνατος των λιγνιτικών μονάδων μέχρι το 2023, έτσι ώστε να μείνει ανοιχτή η πόρτα για μια ανακοίνωση μετά βαΐων και κλάδων για διακοπή του προγράμματος εξορύξεων. Από την άλλη, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε «απο-πετρελαιοποίση» της ελληνικής οικονομίας, ανάλογης αυτής που ψήφισε η Γαλλία ή η Δανία, που να δικαιολογεί την υπενθύμιση της απολιγνιτοποίησης.

Όσο για την ταύτιση της απολιγνιτοποίησης με την προαγωγή των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αποτελεί πολιτική απάτη. Στην Ελλάδα η απολιγνιτοποίηση δεν συντελείται για χάρη των φωτοβολταϊκών και των ανεμογεννητριών αλλά για χάρη του Μυτιληναίου. Απολιγνιτοποίηση σημαίνει «φυσικοαεριοποίηση» της ελληνικής οικονομίας, την ίδια ώρα που το φυσικό αέριο χαρακτηρίζεται ελέφαντας στο δωμάτιο και εντείνεται η δημόσια συζήτηση για την απαλλαγή των κρατών. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη προς εξυπηρέτηση των ιδιωτών βαφτίζει το φυσικό αέριο ΑΠΕ…

Προσπερνώντας το γράμμα των κυβερνητικών δηλώσεων η συνέντευξη Δένδια σηματοδοτεί τους τίτλους τέλους σε ένα ακόμη αφελές και μικρομέγαλο σχέδιο της ελληνικής αστικής τάξης που ήθελε την κατοχύρωση  των απειλούμενων κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο μέσω της συνεργασίας με τον ιμπεριαλισμό. Το σχέδιο στη χειρότερη εκδοχή του προέβλεπε να κερδίσει ο ιμπεριαλισμός τα πετρέλαια και η Ελλάδα τα θαλάσσια σύνορα, τα οποία πλέον θα εγγυούταν  οι «άσπονδοι» φίλοι μας. Το …ακράδαντο επιχείρημα που συνόδευε την υπεράσπιση αυτής της θέσης ήταν ότι Αμερικάνοι, Γάλλοι και Ισραηλινοί θα είχαν υλικό συμφέρον από την επέκταση των ελληνικών οικονομικών συνόρων! Καθηγητές πανεπιστημίου, γεωπολιτικοί αναλυτές και ιδρύματα υπεράνω πάσης …υποψίας θυσίασαν εκατομμύρια λέξεων για να εξηγούν γιατί ό,τι είναι καλό για την Ελλάδα θα είναι καλό για τις ΗΠΑ, ακόμη κι ότι οι χώρες που θα εκμεταλλευτούν τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες  θα αποτελούσαν ασπίδα προστασίας για την Ελλάδα! Η αντίδραση της Τουρκίας θεωρήθηκε εντελώς  αδιάφορη για να εκτιμηθεί. Ό,τι ανοησίες πίστευε κι ο Ε. Βενιζέλος, πριν εκατό χρόνια. Η διαφορά, ευτυχώς για την Ελλάδα, σε σχέση με τότε είναι πώς η Τουρκία σήμερα βρίσκεται σε υποχώρηση… Η κρίση του καθεστώτος Ερντογάν και οι οικονομικοί τριγμοί όπως αντανακλώνται στην υποχώρηση της ισοτιμίας της τουρκικής λίρας θέτουν κάποια όρια στα μέτωπα που μπορεί να ανοίξει. Το παραπάνω μικρόνους, επεκτατικό, απειλητικό για την ειρήνη και εχθρικό απέναντι στους λαούς σχέδιο καταστρώθηκε και τροχοδρομήθηκε επί κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου πριν ακριβώς δέκα χρόνια και υπηρετήθηκε ανεπιφύλακτα και δραστήρια απ’ όλες τις επόμενες κυβερνήσεις: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ.

Και τι έμεινε στο τέλος;

Η αγαστή συνεργασία της Ελλάδας με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ, η περαιτέρω πρόσδεση της Ελλάδας στο αμερικανικό άρμα σε βαθμό ώστε ο πρέσβης των ΗΠΑ, Τζέφρι Πάιατ, να γράφει στο Βήμα της Κυριακής 25 Απριλίου «δεν υπάρχει όριο σε αυτό που μπορούμε να κάνουμε μαζί ΗΠΑ και Ελλάδα» και δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ νέων αγορών πολεμικού υλικού από Γαλλία και ΗΠΑ το οποίο θα προσφέρεται γενναιόδωρα στο εγκληματικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, όπως συμφώνησε ο Ν. Δένδιας κατά την επίσκεψή του στο Ριάντ. Καθόλου άσχημα για τον ιμπεριαλισμό και την ελληνική αστική τάξη…