Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

@LeonidasV

ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ: Μήλο της έριδας, παλιάς και νέας διαπλοκής

attica-bank-buildingΤα όσα περιλαμβάνει το πόρισμα των ελεγκτών της Τράπεζας της Ελλάδας για την Τράπεζα Αττικής, που παραδόθηκε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής είναι αρκετά αποκαλυπτικά για το πάρτι που συνέβαινε στο χρηματοπιστωτικό βραχίονα του ΤΣΜΕΔΕ από τον Ιανουάριο του 2015. Αφότου δηλαδή εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Εν συντομία: Χαριστικά επιτόκια, όπως λέγεται στην καθομιλουμένη η «κάτω του κόστους τιμολόγηση των δανείων» και δάνεια αέρας, όπως λέγεται αλλιώς το «ανεπαρκές επίπεδο εκτίμησης και επαναξιολόγησης εγγυήσεων», κ.α. Τα 16 δε ονόματα επιχειρηματιών που χάριν παραδείγματος αναφέρονται για να τεκμηριωθεί η κακοδιαχείριση, πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να ξεκολλήσουν από την Τράπεζα Αττικής το παρωνύμιο «ΣΙΡΥΖΑ μπανκ». Πολύ περισσότερο μετά και αποκάλυψη του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ (που εξακολουθεί παρά την κρίση του να αποτελεί αστείρευτη πληροφόρησης για πρόσωπα και πράγματα) ότι ο Γιάννης Δραγασάκης αποτελούσε μόνιμο σύμβουλο διοίκησης της τράπεζας Αττικής, μέχρι που εξελέγη βουλευτής. Ωστόσο, ορισμένα άλλα από τα «ευρήματα» προκαλούν τη νοημοσύνη. Γιατί για παράδειγμα να απορριφθούν τα 9,9 εκ. ευρώ από την αύξηση κεφαλαίου, συνολικού ύψους 681 εκ. ευρώ, επειδή προήλθαν από οργανισμό που βρίσκεται υπό τον έλεγχο του κράτους, όπως ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών κι άλλα 20 εκ. που προήλθαν από την ΕΥΔΑΠ, χαρακτηριζόμενα ως κρατική ενίσχυση, και να μην έχουν την ίδια τύχη τα δεκάδες δις. ευρώ που έχουν δοθεί στις 4 συστηματικές τράπεζες από το 2008 κιόλας; Αντίστοιχος έλεγχος για δάνεια και επιτόκια γιατί δε διενεργήθηκε και στις άλλες τράπεζες, να μαθαίναμε έτσι ποιος τις οδήγησε στη χρεοκοπία; Η απάντηση είναι απλή: ο ίδιος λόγος, δηλαδή η συνέχεια του κράτους, επιβάλει την ομερτά στις συστημικές και τους αρχάγγελους της κάθαρσης στην Αττικής…

Οι αποκαλύψεις για την Τράπεζα της Ελλάδας δεν είναι παρά στιγμιότυπα του πολέμου που μαίνεται στην ελληνική ολιγαρχία με κορυφή του παγόβουνου αυτή τη στιγμή τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες. Η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ και των …φίλιων δυνάμεων (Λάτσης, Αγγελόπουλοι, κ.α.) έγινε έγκαιρα ορατή: Ανατροπή της παλιάς επετηρίδας, αξιοποιώντας τη δεινή θέση ομίλων όπως ο ΔΟΛ που έχουν ωθήσει την ιστορία των ιδιωτικών χρεοκοπιών σε επίπεδα που θα ζήλευε και η Λίμαν Μπράδερς, και, το σημαντικότερο, ξαναμοίρασμα της οικονομικής τράπουλας. Αιχμή του δόρατος για το χώρο της ενημέρωσης ο Καλογρίτσας, που έχει μακρά ιστορία στο να φέρνει σε πέρας βρόμικες δουλειές για χάρη όλης της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, μια κι αν τώρα «τρέχει» το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, πριν σχεδόν 30 χρόνια «έτρεχε» το σχέδιο ΚΚΕ – ΕΑΡ για συγκυβέρνηση, διατηρώντας μάλιστα επαφές και παίρνοντας προσωπικές οδηγίες από τον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ, Χαρίλαο Φλωράκη.

Ο έλεγχος στην Αττικής εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας, που στη σημερινή συγκυρία αντικειμενικά ευνοεί την παλιά διαπλοκή, και η άρνηση της κεντρικής τράπεζας να δεχθεί Την πρόταση της κυβέρνησης για τη διοίκηση της τράπεζας των μηχανικών, στόχευε να ακυρώσει αυτό ακριβώς το σχέδιο που πλήττει εδραιωμένα για δεκαετίες οικονομικά συμφέροντα. Συγκεκριμένα, οι αποκαλύψεις για τα δάνεια που είχε δώσει η Αττικής στην Καλογρίτσα χωρίς τις δέουσες εγγυήσεις ύψους 78 εκ. ευρώ από το 2015 (ως μέτρο σύγκρισης ας κρατήσουμε ότι το περίφημο δάνειο του Μέγκα έφτανε τα 98 εκ…), με επιτόκιο 4% κι ένα πιστοδοτικό όριο που ανέβαινε σαν ασανσέρ από τα 10 εκ. στα 100 εκ. ευρώ θέτουν σε αμφιβολία την οικονομική επάρκεια του επίδοξου εκδότη. Καθιστούν εύλογο τον ισχυρισμό ότι η ΣΥΡΙΖΑ μπανκ, μέσω της κατασκευαστικής εταιρείας Τοξότης του Καλογρίτσα, χρηματοδότησε το ΣΥΡΙΖΑ TV ενώ τα εξ οικείων βέλη (πχ Κουρουμπλής, Καμμένος, κ.α.) έφεραν στην επιφάνεια τους τριγμούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο που προκαλεί ο ολοένα και πιο σφιχτός εναγκαλισμός με τη διαπλοκή.

Ο έλεγχος δε που διενεργήθηκε στη σύζυγο του Στουρνάρα, Σταυρούλα Νικολοπούλου, από την οικονομική αστυνομία κι η επίθεση που δέχθηκε το ζεύγος από το εκδοτικό στερέωμα του ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν την εντύπωση ότι επρόκειτο για την απάντηση της κυβέρνησης και της νέας, ανερχόμενης διαπλοκής.

Η σφοδρότητα της διαμάχης μεταξύ παλιών και νέων τζακιών, με χαρακτηρισμούς για «νέο Κοσκωτά» να επιχειρούν να ανεβάσουν το πολιτικό θερμόμετρο την ίδια ώρα που ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Ποτάμι ψηφίζουν για παράδειγμα την εκχώρηση του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού στον Λάτση – συμφωνούν πλήρως δηλαδή στα μεγάλα πολιτικά επίδικα όπως είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, δείχνει τις αναταράξεις που προκαλούνται όσο μικραίνει η πίτα και εισερχόμαστε σε μια νέα περίοδο. Η ελληνική ολιγαρχία βγάζει όπλα όσο γίνεται εμφανές ότι το νέο οικονομικό τοπίο δεν τους χωρά όλους κι οι νεοεισερχόμενοι μάλιστα ζητούν το δικό τους μερίδιο…

Το άρθρο δημοσιεύεται στο Πριν στις 25 Σεπτεμβρίου 2016

Για πάντα στο δωμάτιο ο ελέφαντας της παγκοσμιοποίησης

elephΝα δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα επιχείρησε η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, στις 13 Σεπτεμβρίου 2016 μιλώντας στο Τορόντο του Καναδά. Τίτλος της ομιλίας, που έγινε προς τιμήν της καναδής οικονομολόγου Σίλβια Όστρι, ήταν «κάνοντας την παγκοσμιοποίηση να δουλέψει για όλους».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αφορμή για την ανάλυσή της, όσο κι αν δεν ειπώθηκε, στάθηκαν οι αυξανόμενες φωνές διαμαρτυρίες για τις ανισότητες που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση. Οι συζητήσεις κορυφώθηκαν τους τελευταίους μήνες με αφορμή τη νίκη των οπαδών της εξόδου στο δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην ΕΕ και τα υψηλά ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις εν όψει των αμερικανικών εκλογών στον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών, Ντόναλντ Τραμπ. Το κοινό στοιχείο πίσω από τα δύο αυτά αποτελέσματα βρίσκεται στη δυσφορία του εκλογικού σώματος για τις επιπτώσεις στους μισθούς, την ανεργία και τις συνθήκες απασχόλησης από το άνοιγμα των οικονομιών. Με άλλα λόγια πώς η περιβόητη παγκοσμιοποίηση μείωσε τους μισθούς, αύξησε την ανεργία και οδήγησε σε επέκταση της προσωρινής, ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας. Αποκλείεται να βρεθεί κοινός θνητός που να μην έχει να διηγηθεί τουλάχιστον ένα σχετικό περιστατικό.

Το ευχάριστο είναι πώς η σχετική συζήτηση πυροδοτήθηκε πολύ πρόσφατα, το 2012, με αφορμή την μελέτη του οικονομολόγου Μπράνκο Μιλάνοβιτς που δημοσιεύτηκε υπό μορφή κειμένου εργασίας της Παγκόσμιας Τράπεζας το οποίο «ονομάτιζε» τους χαμένους της παγκοσμιοποίησης. Εν ολίγοις απώλεια στα εισοδήματά τους είδαν όσοι συμπεριλαμβάνονται στο 55% έως 80% της εισοδηματικής κατανομής. Πρόκειται για τα μεσαία στρώματα, που κατοικούν κυρίως στις ανεπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ. Στο διάγραμμα που παραθέτουμε και χαρακτηρίστηκε ως το πιο ισχυρό διάγραμμα της τελευταίας δεκαετίας και σύντομα μάλιστα χαρακτηρίστηκε ως «διάγραμμα του ελέφαντα» λόγω του σχήματος του, προκαλούν εντύπωση τα τρομερά κέρδη που καταγράφει το ανώτερο εισοδηματικό στρώμα, το περίφημο 1%, που εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο μεγάλος κερδισμένος της παγκοσμιοποίησης. Η βελτίωση της θέσης του αναπαρίσταται γραφικά  με μια σχεδόν κάθετη ανοδική ευθεία!

Δεν είναι το 1% που …νομίζετε

Η Λαγκάρντ λοιπόν, ξέροντας τη σχετική συζήτηση, καταθέτει τη δική της άποψη για το πώς η παγκοσμιοποίηση θα δουλέψει για όλους, κι όχι μόνο για το 1% όπως συμβαίνει σήμερα με βάση το διάγραμμα του …ελέφαντα, που απέκτησε τέτοια δημοσιότητα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα ώστε το αμερικανικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ έγραφε τον Ιούνιο ότι «κάνει το γύρο της Γουόλ Στριτ»…

Η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ κάνει στην αρχή μια αλχημεία. Εμφανίζει όλα τα επιτεύγματα της αύξησης της παραγωγικότητας της ανθρώπινης εργασίας ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης. Αναφέρει συγκεκριμένα: «Το εμπόριο βοήθησε να μειωθεί στο μισό το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού που ζει σε ακραία φτώχεια (1990-2010). Η κίνα για παράδειγμα είδε μια εμφανή πτώση στο ποσοστό της ακραίας φτώχειας, από 36% στα τέλη της δεκαετίας του ’90 σε 6% το 2011. Αλλά ακόμη και στις προηγμένες χώρες η οικονομική ολοκλήρωση έχει ανεβάσει το επίπεδο ζωής λόγω μιας πιο αποτελεσματικής κατανομής του κεφαλαίου, της αύξησης της παραγωγικότητας και των χαμηλότερων τιμών για τους καταναλωτές. Έρευνα για τα καταναλωτικά οφέλη υποστηρίζει ότι το εμπόριο έχει σχεδόν διπλασιάσει τα πραγματικά εισοδήματα για ένα μέσο νοικοκυριό. Στα φτωχότερα δε νοικοκυριά το εμπόριο έχει αυξήσει τα πραγματικά εισοδήματα περισσότερο από 150%».

Η μαγική εικόνα που παρουσιάζει η διευθύντρια του ΔΝΤ, του πιο μισητού οργανισμού που υπάρχει στον κόσμο υπεύθυνο για την εφαρμογή δρακόντειων προγραμμάτων λιτότητας και ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, ελάχιστα κατ’ αρχήν συνάδει με την επιδείνωση των όρων ζωής και εργασίας που κάθε άνθρωπος παρατηρεί τα τελευταία χρόνια. Ο διπλασιασμός του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού μετά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα του 1990 και η αύξηση των παγκόσμιων ροών κεφαλαίου κατά 25 φορές μεταξύ 1980 και 2007 μπορεί να βοήθησε να αφήσουν πίσω την εξαθλίωση εκατομμύρια κάτοικοι του Νότου που ζούσαν στην ύπαιθρο, ωστόσο εγκαινίασε μια ιστορικών διαστάσεων πτώση των μισθών και ημερομισθίων στο Βορρά. Η γραφική απεικόνιση αυτών των τάσεων θα μπορούσε να ήταν μια τάση σύγκλισης προς το κέντρο, που έχει όμως κερδισμένο το κεφάλαιο. Γιατί είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι ο διπλασιασμός του κινέζικου μισθού από τα 100 στα 200 ευρώ συμψηφίζεται πλήρως και παράγει ένα αποτέλεσμα μηδενικού αθροίσματος με την πτώση των μισθών στην Ελλάδα από τα 1.200 ευρώ στα 600. Εδώ τα ποσοστά (διπλασιασμός των μισθών στο Νότο και μείωση κατά το ήμισυ στο Βορρά) ξεγελούν…

Η μεγαλύτερη αυθαιρεσία όμως του ΔΝΤ είναι να εμφανίζει τα επιτεύγματα του ανθρώπινου μόχθου ως αποτελέσματα της υπέρβασης των συνόρων και της διεθνοποίησης. Τόσο στη σύγχρονη εποχή όσο και στο παρελθόν η ανθρώπινη προσπάθεια και γνώση όπως μεταφέρεται από την εκπαίδευση (σε ολοένα και αυξανόμενο βαθμό μάλιστα με έξοδα του ίδιου του εργαζόμενου ανθρώπου λόγω της ιδιωτικοποίησης της παιδείας) αλλά και μέσα στους χώρους εργασίας είναι ο μοναδικός δημιουργός του πλούτου. Μικρή λεπτομέρεια που φαίνεται να την ξεχνά ο Λαγκάρντ, όπως κι άλλα …ασήμαντα προφανώς συμβάντα του παγκόσμιου χωριού όπως είναι η κρίση στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης, που αποτέλεσε κορυφαία στιγμή και άμεσο αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ιστορίας του κοινού νομίσματος.

Στα δύο το «παγκόσμιο χωριό»;

Θυμάται αντίθετα να ζητήσει περισσότερη παγκοσμιοποίηση. Ο Λαγκαρντικός διθύραμβος στην παγκοσμιοποίηση δεν στόχευε μόνο να σώσει ό,τι σώζεται από το κύρος της, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι το ΔΝΤ έχει ζητήσει από τα κράτη μέλη του την άμεση υποστήριξη των εργατών με χαμηλή ειδίκευση – αυτών που στην Ελλάδα μείωσε τους μισθούς κατά 20% με το δεύτερο μνημόνιο το 2012 κι ετοιμάζεται πάλι τώρα να ζητήσει νέα μείωση στο πλαίσιο των συζητήσεων για τις αλλαγές στα εργασιακά. Στόχευε επίσης να δώσει νέα ώθηση στις διαπραγματεύσεις που είναι σε εξέλιξη. «Υπάρχουν ήδη νέα θέματα προς εξερεύνηση τον 21ο αιώνα όπως το εμπόριο στις υπηρεσίες. Αυτό το εμπόριο έχει ήδη αξία 5 τρις. δολ. ετησίως ή τα δύο τρίτα του παγκόσμιου ΑΕΠ. Τα εμπόδια ωστόσο στο εμπόριο υπηρεσιών είναι  εξαιρετικά υψηλά, ισοδύναμα σε δασμούς περίπου 30% ως 50%». Τέλειωσε μάλιστα την ομιλία της αφήνοντας ανοιχτό το θέμα της συνέχισης των διαπραγματεύσεων για την διευκόλυνση του διεθνούς εμπορίου μεταξύ εκείνων μόνο των κρατών που συμμερίζονται την ανάγκη (plurilateral), κι όχι στο πολυμερές πλαίσιο (multilateral) του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Πρόκειται για εξέλιξη που θα σηματοδοτήσει ένα εμφανές σημείο τομής ή και ρήγμα στην τάση παγκοσμιοποίησης, όπως απρόσκοπτα εξελισσόταν τα τελευταία χρόνια, παρά τις καθυστερήσεις.

Σε κάθε περίπτωση το μήνυμα που στέλνει το 1% των ωφελημένων είναι πως θα συνεχίσει να έχει τον ελέφαντα της παγκοσμιοποίησης στο δωμάτιο, αδιαφορώντας για τις συνέπειες…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό Επίκαιρα στις 16 Σεπτεμβρίου 2016

Στα βράχια οδηγούν τα λεωφορεία!

leoforeia-mediumΘέμα χρόνου θεωρείται πλέον από τους ειδικούς των αστικών συγκοινωνιών η χρεοκοπία των εταιρειών που διαχειρίζονται τα μέσα μαζικής μεταφοράς του λεκανοπεδίου. Μια εξέλιξη που όσο κι αν είναι απευκταία για τους εργαζόμενους της πρωτεύουσας είναι πέρα για πέρα ευπρόσδεκτη για την κυβέρνηση καθώς θα ανοίξει το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση τους, με την έλευση των ιδιωτών να φαντάζει κάτι παραπάνω από δικαιολογημένη: να εμφανίζεται ως επιβεβλημένη και σωτήρια! Μονόδρομος, για πολλοστή φορά, θα επαναλαμβάνουν οι πιστοί των ιδιωτικοποιήσεων…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η κάθετη πτώση των εισπράξεων του ομίλου όπου ανήκουν τόσο η ΟΣΥ ΑΕ που διαχειρίζεται τα λεωφορεία και τα τρόλεϋ, όσο και η ΣΤΑΣΥ ΑΕ, στην εποπτεία της οποίας ανήκει το μετρό, ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος και το τραμ. Τα στοιχεία των λίγων τελευταίων μηνών είναι αποκαλυπτικά! Σε σχέση με ένα χρόνο πριν τα έσοδα του Μαΐου ήταν μειωμένα κατά 22,3% (15,44 εκ. ευρώ έναντι 19,88 εκ. τον αντίστοιχο μήνα του 2015), του Απριλίου κατά 7,6% (18 εκ. έναντι 19,49 εκ. το 2015), του Μαρτίου κατά 11,5% (17,8 εκ. έναντι 20,12 εκ. πέρυσι) και του Φεβρουαρίου κατά 9,6% (16,24 εκ. έναντι 17,96).

Η σημαντική υστέρηση που παρατηρείται στα έσοδα του οργανισμού θα αποτελέσει τη χαριστική βολή ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα της ιδιωτικοποίησης γιατί ήδη, πριν φτάσουμε στο συγκεκριμένο τετράμηνο του 2016, η οικονομική κατάσταση του ΟΑΣΑ ήταν στην κόψη του ξυραφιού, επί της ουσίας. Επισήμως, ωστόσο, ήταν χειρότερη! Κι αυτό μάλιστα με ευθύνη για μια ακόμη φορά της κυβέρνησης. Αξίζει να δούμε προς τι αυτή η διαφορά. Η ΣΤΑΣΥ ΑΕ, που έχει υπό τον έλεγχό της τα μέσα σταθερής τροχιάς, έκλεισε το 2014 με λειτουργικό πλεόνασμα 2,7 εκ. ευρώ και το 2015 με λειτουργικό έλλειμμα 23 εκ. ευρώ. Η ΟΣΥ ήταν ελλειμματική και τα δύο χρόνια. Συγκεκριμένα, το 2014 έκλεισε με έλλειμμα εκμετάλλευσης 21 εκ. ευρώ και συσσωρευμένο έλλειμμα υποχρεώσεων 81 εκ., ενώ το 2015 παρουσίασε έλλειμμα εκμετάλλευσης 12,8 εκ. ευρώ και συσσωρευμένες υποχρεώσεις 103 εκ. ευρώ. «Αυτή η εικόνα ωστόσο παραπλανά και μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα», τονίζει ο συνομιλητής μας που ξέρει καλά τον οργανισμό. «Ο λόγος είναι ότι αυτό το κενό μεταξύ εσόδων κα εξόδων δεν προέρχεται από την ίδια τη λειτουργία του. Αφορά στις υποχρεώσεις του ίδιου του κράτους απέναντι στους συγκοινωνιακούς φορείς. Ειδικότερα, το κράτος δεν έχει καταβάλει, ως όφειλε κι όπως με αυστηρότητα ορίζεται εκ του νόμου, το κόστος που αναλογεί στην ελεύθερη μετακίνηση των ανέργων για το δεύτερο εξάμηνο του 2016 που ανέρχεται σε 29,5 εκ. ευρώ. Και δεν είναι μόνο αυτά τα χρήματα. Το κράτος δεν έχει ακόμη και τώρα καταβάλει το κόστος που δημιουργείται από το μειωμένο εισιτήριο όσων είναι άνω των 65 ετών (13,45 εκ.), κάτω των 18 ετών (10,79 εκ.) κι επίσης τα κόστος που επωμίστηκαν τα δημόσια μέσα μεταφοράς από την ελεύθερη μετακίνηση των επιβατών του Ιούλιο του 2015, όταν τότε η κυβέρνηση, με αφορμή την επιβολή των capital controls, ήθελε να εξασφαλίσει την ανοχή και τη στήριξη και των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μπαίνοντας στο 2016 η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Το σύνολο των κρατικών υποχρεώσεων προς τον όμιλο ανέρχεται σε 101,09 εκ. ευρώ, με τη μερίδα του λέοντος, τα 65,59 εκ. να αφορούν και πάλι την μετακίνηση των ανέργων. Τονίζω πως οι εργαζόμενοι στον όμιλο επ’ ουδενί δεν διαφωνούν με το μέτρο της δωρεάν μετακίνησης των ανέργων. Είναι ένα φιλολαϊκό μέτρο που διευκολύνει τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας, που λόγω της κρίσης έχασαν τη δουλειά τους. Η δυσφορία μας στρέφεται απέναντι στην κυβέρνηση που αρνείται να καλύψει το κόστος που δημιουργεί ένα από τα ελάχιστα φιλολαϊκά μέτρα που έλαβε. Για το τρέχον έτος στα 13,87 εκ. ευρώ ανέρχεται το κόστος από της μετακίνησης των ατόμων άνω των 65 ετών, 11,13 εκ. για τα άτομα κάτω των 18 ετών και 10,5 εκ. για τους πολύτεκνους».

Αυτό που φαίνεται είναι ότι η κυβέρνηση, λογιστικά, μεταφέρει στον ΟΑΣΑ το κόστος υλοποίησης της κοινωνικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, κι ανεξάρτητα αν αυτό είναι συνειδητή επιλογή ή όχι, μετατρέπει ένα φιλολαϊκό μέτρο σε μοχλό επιτάχυνσης αρνητικών εξελίξεων, που ξεκίνησαν με την υπαγωγή των αστικών συγκοινωνιών στο νέο υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων για 99 χρόνια και συνεχίστηκαν με την απροθυμία της να συγκρουστεί με την Τρόικα επιβαρύνοντας τις δαπάνες του υπουργείου Εργασίας με τα σχετικά κονδύλια. Κι αυτό μάλιστα όταν άλλοι φορείς όπως η Περιφέρεια, που πληρώνει για την μετακίνηση μαθητών σε σχολεία όταν η απόσταση υπερβαίνει τα 3 χιλιόμετρα, ή το υπουργείο Εθνικής Άμυνας που πληρώνει για τα ελευθέρας που παραχωρεί στους ανάπηρους πολέμου και τις θεραπαινίδες τους, είναι ως τώρα τυπικοί απέναντι στις (μικρότερου ύψους) υποχρεώσεις τους.

Τα ελλείμματα των αστικών συγκοινωνιών έτσι είναι το κόστος της μείωσης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και της δημιουργίας πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό.

Ωστόσο, κι αντίθετα με τη φιλολογία που καλλιεργείται, η επικείμενη ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας δε θα ελαφρύνει τα δημόσια οικονομικά. Θα τα επιβαρύνει! Ταυτόχρονα θα επιδεινωθούν οι συνθήκες μετακίνησης. Το κυρίαρχο επιχείρημα είναι πως η ιδιωτικοποίηση θα μειώσει, ακόμη και θα εξαφανίσει τα ελλείμματα που δημιουργούνται λόγω κακοδιαχείρισης. «Η πιθανότερη μορφή ιδιωτικοποίησης που θα προκριθεί, με βάση και την ευρωπαϊκή εμπειρία, θα είναι η δημοπράτηση κερδοφόρων γραμμών. Για παράδειγμα των γραμμών – κορμού της λεωφόρου Βουλιαγμένης, της Κηφισίας κι αυτών που πάνε στο αεροδρόμιο. Εκεί πιθανά να επικρατήσουν συνθήκες ανταγωνισμού. Μέχρι στιγμής όμως η κερδοφορία αυτών των γραμμών χρηματοδοτεί δεκάδες άλλες ζημιογόνες γραμμές στα δυτικά προάστια για παράδειγμα, τις λεγόμενες διαδημοτικές σε Αιγάλεω, Περιστέρι, Άγιους Ανάργυρους, Καματερό κ.α. που χωρίς να σφύζουν από κίνηση εξυπηρετούν καθημερινά χιλιάδες φτωχούς πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν ιδιόκτητα μέσα μετακίνησης. Για να καταλάβετε τη διαφορά, στη χάραξη των νέων δρομολογίων έως τώρα ποτέ δεν λαμβανόταν υπ’ όψη η κερδοφορία μιας γραμμής για να ενταχθεί στο συγκοινωνιακό έργο», μας λέει ο συνομιλητής μας. Το αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης έτσι θα είναι το δημόσιο να χάσει τις γραμμές – φιλέτα που φέρνουν τα χρήματα, οι οποίες θα πάνε στα χέρια των ιδιωτών ενδεχομένως και ευρωπαϊκών πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται τις μετακινήσεις στις μεγαλύτερες πρωτεύουσες, στο όνομα του ανοίγματος νέων αγορών και επιχειρηματικών ευκαιριών και την ίδια ώρα να πρέπει να χρηματοδοτεί τις λεγόμενες άγονες γραμμές». Η έλευση των ιδιωτών επομένως θα αυξήσει τα ελλείμματα! «Χρήσιμη απ’ αυτή την άποψη είναι κι η εμπειρία της Θεσσαλονίκης. Το έργο του ιδιωτικού ΟΑΣΘ είναι πέντε φορές ακριβότερο από το έργο του ΟΑΣΑ», τονίζει ο συνομιλητής μας. «Αν παίρναμε τις επιδοτήσεις του ΟΑΣΘ δε θα χρωστούσαμε ούτε 1 ευρώ»!

Η απροθυμία της κυβέρνησης να υπογράψει συμβάσεις εργασίας με τα σωματεία του χώρου, όπως ζητούν οι εργαζόμενοι με τις επαναλαμβανόμενες απεργίες τους, δεν αποκλείεται να είναι προάγγελος της συμμετοχής ιδιωτών στο κεφάλαιο των εταιρειών ή και του ίδιου του ΟΑΣΑ. Το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που θα προκριθεί δηλαδή τελικά να προβλέπει την ιδιωτικοποίηση των υπαρχόντων φορέων, με την πώληση μετοχικού κεφαλαίου σε ιδιώτες, μετά από την εφαρμογή ενός σχεδίου εξυγίανσης που θα προβλέπει περαιτέρω μείωση αποδοχών των εργαζομένων, κατάργηση ζημιογόνων γραμμών, περιορισμό δρομολογίων, κ.α. «Οι κυβερνήσεις έχουν διαμορφώσει του όρους για μια τέτοια δυσμενή εξέλιξη επιλέγοντας να μη στηρίξουν τις αστικές συγκοινωνίες», τονίζει ο συνομιλητής μας που μπορεί να μιλάει επί ώρες για την κακοδιαχείριση των αστικών συγκοινωνιών και την έλλειψη μακροπρόθεσμου προγραμματισμού. Κορυφή του παγόβουνου ο μέσος χρόνος παραμονής προέδρων και διευθυνόντων συμβούλων στον ΟΟΣΑ που ανέρχεται σε 1,5 έτος. «Πριν καν αντιληφθούν τι συμβαίνει στον οργανισμό φεύγουν», τονίζει. Συνεχίζοντας για τις ανεκμετάλλευτες δυνατότητες μας αναφέρει ότι «σε όλα τα αστικά κέντρα οι αστικές συγκοινωνίες αναδεικνύονται στο πλαίσιο της ενίσχυσης της αειφόρου ανάπτυξης και της τάσης εγκατάλειψης του ΙΧ. Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει καμία συστηματική προσπάθεια με την υλοποίηση προγραμμάτων εξοικείωσης των πολιτών με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, που θα αύξαναν το επιβατικό κοινό, τονώνοντας τα έσοδα του οργανισμού. Το σχέδιο δε αναδιάρθρωσης, που ψηφίστηκε με το νόμο 4337/2015, δεν περιέχει καμιά τέτοια λογική».

Πολύ σύντομα λοιπόν θα ξαναδούμε σε επανάληψη το έργο που παίχτηκε το χειμώνα του 1991 και το καλοκαίρι του 1992 όταν ο πιο μισητός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει τα λεωφορεία της Αθήνας. Επιδιώκοντας μάλιστα να διευρύνει και την κοινωνική βάση που έχει συμφέροντα από την ιδιωτικοποίηση έδωσε τα λεωφορεία σε κάτι λεχρίτες που οδήγησαν την απάτη στα ουράνια, ακυρώνοντας μόνοι τους δεκάδες εισιτήρια κάθε βράδυ για να πάρουν την επιδότηση, και την εξυπηρέτηση της κοινωνίας στα Τάρταρα. Το μεγαλειώδες κίνημα των εργαζομένων στην ΕΑΣ με πρόεδρο τον Ανδρέα Κολλά, με αποκορύφωμα το ξεβράκωμα των απεργοσπαστών και με καθημερινές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, αποτελούν ακόμη και σήμερα φαεινό παράδειγμα μαχητικότητας και επιμονής. Μένει να δούμε αν βρεθεί κάποιος να πάρει τη σκυτάλη…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Unfollow, Αυγούστου 2016

Σε παγίδα ρευστότητας η οικονομία!

info10Ζοφερή είναι η πραγματικότητα που αναδύεται από το εξαμηνιαίο δελτίο οικονομικού κλίματος μικρομεσαίων επιχειρήσεων, το οποίο μόλις δόθηκε στη δημοσιότητα κι αναφέρεται στο δεύτερο εξάμηνο του έτους. Η εξαμηνιαία έκδοση του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας (εδώ ολόκληρη η έκθεση) κάνει καθαρά λόγο για παγίδα ρευστότητας στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία «κατά την οποία οποιαδήποτε παρέμβαση στο σκέλος της νομισματικής πολιτικής (επιτόκια, τιμές, ποσοτική χαλάρωση) δεν είναι ικανή να δημιουργήσει συνθήκες ανάκαμψης»! Πρόκειται για πολύ σοβαρή διαπίστωση, που προκύπτει από μια εκτεταμένη έρευνα που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο σε συνεργασία με την εταιρεία Marc ΑΕ σε πανελλαδικό δείγμα 1.000 πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων (με προσωπικό από 0 έως 49 άτομα). Τα συμπεράσματα της επομένως πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το δεύτερο σημαντικότερο συμπέρασμα που διατυπώνεται στην έρευνα είναι ότι «δεν είναι δυνατό να γίνει ακόμη λόγος για ανάκαμψη της οικονομίας αλλά μάλλον για στασιμότητα». Στον αντίποδα του κλίματος ευφορίας που επιχειρεί να δημιουργήσει η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να ξανακερδίσει τη χαμένη εμπιστοσύνη της κοινωνίας, η έκθεση του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων συμπεραίνει πώς «το νέο πακέτο υφεσιακών μέτρων που βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή έχει εντείνει τις αρρυθμίες της ελληνικής οικονομίας, οι οποίες συνεχίζουν να διαβρώνουν το επιχειρηματικό κλίμα. Υπό αυτό το πρίσμα, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έναν ιδιότυπο αρνητικό πολλαπλασιαστή για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Ειδικότερα, για κάθε 1 επιχείρηση που εμφανίζει σημάδια βελτίωσης και υγείας, άλλες 10 επιχειρήσεις ασθενούν σοβαρά, με απροσδιόριστο χρόνο επούλωσης των πληγών που άφησε η εξαετία της ύφεσης και η ατελέσφορη λιτότητα». Σε άλλο σημείο της έρευνας τονίζεται ότι «τα επώδυνα και εμπροσθοβαρή μέτρα που συνοδεύουν το Τρίτο Πρόγραμμα Προσαρμογής οδηγούν σε ένα νέο κύκλο ανατροφοδοτούμενης στασιμότητας και έλλειψης προοπτικών, καθώς λειτουργούν ως τροχοπέδη στην εγγενή τάση της επιχειρηματικότητας για αναζήτηση νέων επενδυτικών ευκαιριών και κερδοφόρων αγορών. Οι μακροοικονομικές επιδόσεις παραμένουν αναιμικές. Δυστυχώς, δε διαφαίνεται στον ορίζοντα μια τέτοια πύκνωση παραγωγικών δυνάμεων ικανών να ανατρέψουν αυτόνομα το φαύλο κύκλο στασιμότητας. Το ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ εκτιμά ότι η οικονομία βρίσκεται σε μια φάση του οικονομικού κύκλου όπου η μειωμένη ρευστότητα, το επενδυτικό κενό και η χαμηλή χρηματοδοτική ικανότητα, συνυπάρχουν με μια εξωγενώς προκληθείσα αρνητική μακροοικονομική συγκυρία».

Για μια χούφτα επιχειρήσεις

Σε ό,τι αφορά τη γενική οικονομική κατάσταση των επιχειρήσεων η έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ και της Marc αποτιμώντας το πρώτο εξάμηνο του 2016 συμπεραίνει τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ της συντριπτικής πλειοψηφίας των μικρών επιχειρήσεων και αυτοαπασχολουμένων και ενός μικρού σταθερού ποσοστού (που κυμαίνεται διαχρονικά στο 5-7%) που φαίνεται να μην επηρεάζεται από την κρίση. «Η οριακή βελτίωση των δεικτών αφορά αυτό το πολύ μικρό στεγανοποιημένο ποσοστό επιχειρήσεων», τονίζουν οι συντάκτες της έκθεσης που περιγράφουν με ποσοτικούς όρους πόσοι ωφελούνται από την κρίση… Αναφέρουν μάλιστα ότι ο λόγος θετικών – αρνητικών αποτιμήσεων παραμένει στο 1:10. Παραπέρα, ο δείκτης ρευστότητας κινείται σε πολύ υψηλά αρνητικά επίπεδα της τάξης του 75,8% «τέτοια που να μην προοιωνίζεται μεσοπρόθεσμα την επενδυτική άνοιξη στην οποία προσβλέπει η επιχειρηματική κοινότητα». Αρνητικός συνεχίζει να είναι και ο κύκλος εργασιών με «τη μεγαλύτερη μείωση να φαίνεται πως την καταγράφουν οι πολύ μικρές επιχειρήσεις και οι αυτοαπασχολούμενοι, ένδειξη συγκέντρωσης μεριδίων και τάσης ολιγοπώλησης της αγοράς». Αρνητικές ωστόσο εμφανίζονται και οι προσδοκίες των επιχειρήσεων για το μέλλον, καθώς το 59,5% των επιχειρήσεων αναμένει επιδείνωση και μόλις το 8,5% βελτίωση.

Μαύρη είναι η εικόνα που μεταφέρει η έκθεση και σε ό,τι αφορά την ίδια την επιχειρηματική δραστηριότητα. Αναφέρεται για παράδειγμα πως «για πολλές επιχειρήσεις το ζητούμενο δεν είναι η ανάπτυξη τους αλλά η όσο το δυνατό πιο ανώδυνη διάλυση και εκκαθάριση». Αντίθετα δηλαδή με τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης αυτό που ζητούν οι επιχειρήσεις είναι την οικονομική ευθανασία κι όχι ένα εξευτελιστικό επιχειρηματικό τέλος, με κατασχέσεις και χρέη. Αναφέρεται για παράδειγμα ότι 4 στους 10 «μικρούς επιχειρηματίες» του ΟΑΕΕ έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία. Επίσης, υψηλές παραμένουν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς ΔΕΚΟ, με περισσότερες από 1 στις 5 επιχειρήσεις να μην αποπληρώνει εγκαίρως. Με βάση επίσημα στοιχεία πάνω από 500.000 ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρήσεις όλων των κλάδων (επιστήμονες, βιοτέχνες, έμποροι, υπηρεσίες κ.λπ.) έχουν χρέη προς τις εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Επιπλέον 1 στις 3 επιχειρήσεις οφείλει δάνεια στις τράπεζες. Συνολικά, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις συμπεριλαμβανομένων επαγγελματιών, ατομικών και αγροτικών επιχειρήσεων οφείλουν 61,5 δις. ευρώ, επί συνόλου 200,1 δις. ευρώ δανείων.

Μειώσεις μισθών

Αποκαλυπτικά επίσης είναι και τα στοιχεία που αφορούν την αγορά εργασίας. Η έρευνα επισημαίνει ότι η θετική εικόνα της αργής αποκλιμάκωσης της ανεργίας επισκιάζεται από δύο άλλες εξελίξεις. Η πρώτη είναι η διεύρυνση του υψηλού ποσοστού ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Για κάθε μία νέα θέση πλήρους απασχόλησης, δημιουργούνται δύο αντίστοιχες θέσεις ευέλικτης απασχόλησης, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του συστήματος Εργάνη. Η δεύτερη σοβαρή εξέλιξη στην αγορά εργασίας σχετίζεται με την υποκατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης από αντίστοιχες θέσεις μερικής. «Η αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας έχει οδηγήσει σε παγίωση των καθεστώτων ευέλικτης απασχόλησης», αναφέρει η έκθεση. Και συνεχίζει: «η αγορά εργασίας κυριαρχείται από ευέλικτες μορφές εργασίας, καθώς για το πρώτο εξάμηνο του 2016 το 52% των νέων προσλήψεων αφορούσε θέσεις μερικής ή και εκ περιτροπής απασχόλησης». Οι εντυπώσεις της οριακής μείωσης της ανεργίας εξανεμίζονται ωστόσο πλήρως αν λάβουμε υπ’ όψη ένα ακόμη στοιχείο: Τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην έγκαιρη καταβολή μισθών. «4 στις 10 επιχειρήσεις δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα έγκαιρης καταβολής μισθοδοσίας, ενώ το 28% των επιχειρήσεων δήλωσαν ότι έχουν μειώσει τις αποδοχές των υπαλλήλων στο προηγούμενο εξάμηνο»! Κάτι που σημαίνει ότι ένα σοβαρό ποσοστό, σχεδόν 1 στους 3, απ’ όσους εργάζονται αναγκάζεται να ζήσει από χρόνο σε χρόνο με λιγότερα χρήματα, σε ένα οικονομικό περιβάλλον μάλιστα όπου όλα αυξάνονται: από τους φόρους μέχρι τις τιμές των προϊόντων, αναφέρει η έκθεση που είναι πολύ διαφωτιστική.

Τέλος, είναι απαραίτητο να ειπωθεί κάτι ευρύτερο. Με την εμπειρία της ανάγνωσης εκατοντάδων παρόμοιων δελτίων και εκθέσεων, για περισσότερα από είκοσι χρόνια, δεν μπορώ να μην κρύψω τη θετική εντύπωση που προκαλεί ο σοβαρός χειρισμός των οικονομικών μεγεθών εκ μέρους των συντακτών της έκθεσης του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ. Ο κανόνας είναι εντελώς αντίθετος. Τράπεζες, με πιο χαρακτηριστική την Τράπεζα της Ελλάδας (που θα έπρεπε να παρέχει μαθήματα δεοντολογίας), ακόμη και ιδρύματα που αφιερώνουν σοβαρούς πόρους με σκοπό να αποτυπώσουν με πιστότητα την οικονομική κατάσταση, όπως το ΙΟΒΕ, ενώ δημοσιεύουν αξιόπιστες έρευνες και υψηλών απαιτήσεων επεξεργασίες δεδομένων, στην ερμηνεία που δίνουν υποκύπτουν στις Σειρήνες του …χειρισμού. Πάντα! Με αποτέλεσμα άλλα να λένε τα μεγέθη (πχ επιδείνωση την τελευταία πενταετία) κι άλλα να γράφουν οι συντάκτες της έκθεσης ως ερμηνεία αυτών των μεγεθών (πχ επιβράβευση των μεταρρυθμίσεων), σε μια εναγώνια και άγαρμπη προσπάθεια να δικαιολογήσουν την ακολουθούμενη πολιτική, κατά κραυγαλέα υπέρβαση του ρόλου τους και εκμετάλλευση της θέσης τους. Το αποτέλεσμα είναι ένας τραγέλαφος με απανωτά διαγράμματα που το ένα συναγωνίζεται το άλλο στην κλίση της καθοδικής τροχιάς από τη μια και δίπλα – δίπλα συνοδευτικά κείμενα που ξεπερνούν εαυτόν σε αισιοδοξία, χωρίς ωστόσο ποτέ να κάνουν τον κόπο να ελέγξουν τις υπεραισιόδοξες προβλέψεις της προηγούμενης έκδοσης. Στον αντίποδα αυτών των παρωχημένων τακτικών χειραγώγησης των στατιστικών στοιχείων και, σε τελική ανάγνωση, του αναγνώστη, το εξαμηνιαίο δελτίο του ΙΜΕ της ΓΣΕΒΕΕ ξεχωρίζει για την ακρίβεια και το σεβασμό που επιδεικνύει στα ευρήματα της έρευνας και, σε τελική ανάλυση, στον ίδιο τον αναγνώστη.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 9 Σεπτεμβρίου 2016

Χαρίζει το Λευκό Οίκο στον Τράμπ η ηγεσία των Δημοκρατικών;

Republican presidential candidate Donald Trump gestures and declares "You're fired!" at a rally in Manchester, New Hampshire, June 17, 2015.  REUTERS/Dominick Reuter      TPX IMAGES OF THE DAY      - RTX1GZCO

Ανεξαρτήτως του πόσο τελικά θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα η ασθένεια της υποψήφιας των Δημοκρατικών, το βίντεο που αναρτήθηκε την προηγούμενη Κυριακή στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης twitter δείχνοντας την Χίλαρι Κλίντον να λιποθυμάει στα χέρια των φρουρών της (δες εδώ) αποτελεί αναμφισβήτητα κορυφαία στιγμή της λεγόμενης δημοσιογραφίας των πολιτών. Καθόλου μάλιστα απαλλαγμένη από ηθικά διλήμματα ακόμη και για το πλέον διαφιλονικούμενο ζήτημα: τα όρια μεταξύ προσωπικού και δημοσίου. Αν φυσικά μπορεί να ειπωθεί ότι η κατάσταση της υγείας ενός υποψήφιου προέδρου άπτεται των προσωπικών δεδομένων και χρήζει εμπιστευτικότητας. Αυτά ωστόσο αφορούν το …επάγγελμα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το μέλλον του πλανήτη, χωρίς καμία δόση ειρωνείας, αφορά η νέα τροπή που παίρνει η μάχη μεταξύ Κλίντον και Τραμπ, μετά το λιποθυμικό επεισόδιο της υποψήφιας των Δημοκρατικών, που έγινε γνωστό πέντε ώρες μετά την εσπευσμένη αποχώρηση της από την εκδήλωση προς τιμή των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου, με αφορμή την συμπλήρωση 15 χρόνων, κι αφού μάλιστα η πρόωρη αποχώρησή της αποδόθηκε σε άσχετους λόγους. Η ερμηνεία που έδωσε η ίδια και το επιτελείο της, μετά τη δημοσίευση του επίμαχου βίντεο, ήταν πως επρόκειτο για σύμπτωμα της πνευμονίας που της είχε διαγνωστεί τρεις μέρες νωρίτερα, την Παρασκευή. Συμπτωματικά, εκείνη την ημέρα σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έκανε επίδειξη πυγμής όχι μόνο απέναντι στο Ισλαμικό Κράτος, αλλά ακόμη και στον απερχόμενο πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, τονίζοντας ότι θα επανεξεταστεί η στάση του απέναντι στη Βόρεια Κορέα, την οποία προφανώς κρίνει ως υπερβολικά διαλλακτική. Ξέχασε όμως να πει ότι ακόμη κι ο Μπους, που κατέστρεψε την Κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή, απέναντι στη Β. Κορέα είχε υιοθετήσει την ίδια στάση, η οποία προφανώς δε σχετίζεται με τη χαρά που προσφέρει ο Κιμ στη διαδικτυακή κοινότητα. Συντηρητική αναθεώρηση επομένως της έως τώρα πολιτικής των ΗΠΑ από την Χίλαρι θα σημάνει την υπέρβαση από τα δεξιά ακόμη και του Μπους! Πώς να μη χάσει την ισορροπία της μετά από αυτό που είπε;

Παρότι ο απόηχος των φραστικών επιθέσεων εκ μέρους του Τραμπ και οι θεωρίες συνωμοσίας που κατέκλυσαν το διαδίκτυο δεν κράτησαν πολύ, ακόμη κι οι πάντα …διακριτικοί όταν πρόκειται για τους Δημοκρατικούς, Νιου Γιορκ Τάιμς, δεν έκρυψαν ότι «η κ. Κλίντον και οι σύμβουλοί της είναι τώρα στην άμυνα». Δεν αποκλείεται δε οι επιπτώσεις στο εκλογικό αποτέλεσμα να αποδειχθούν καταλυτικές, καθώς η πρωτιά της στις δημοσκοπήσεις είναι οριακή.

Τούτων δοθέντων τα σοβαρότερα ερωτήματα απευθύνονται στη ηγεσία των Δημοκρατικών: Εάν ήξερε την ασθένεια της Κλίντον, κι η οποία δεν εκδηλώθηκε την προηγούμενη Παρασκευή, γιατί μετήλθε των πιο βρόμικων μεθόδων για να βγάλει εκτός κούρσας τον χαρισματικό αριστερό υποψήφιο Μπέρνι Σάντερς, όπως αποκάλυψαν μηνύματα που έδωσαν στη δημοσιότητα τα Wikileaks; Ήταν δύσκολο να προβλεφθεί ότι έτσι χάριζαν τον Λευκό Οίκο στον Τραμπ;

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 18 Σεπτεμβρίου 2016

NEA ΕΡΥΘΡΑΙΑ, 11/11/2015

Εκδήλωση ΛΑΕ, 2/11/2015

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 17/6/2015

Kommon, Γιατί ρήξη;, 25/5/2015

Διαγραφή του Χρέους Τώρα, 4.3.2015

Σχέδιο Β', 17.2.2015

ΕRTOPEN 6.2.2015

ΑΚΙΟΕ, Χανιά 27.11.2014

Ημερίδα Χρέος και Τράπεζες, 9.11.2014

Εκδήλωση "1013", Μοσχάτο, 26.11.2014

ΕΡΤ 27.8.2014

Ημερίδα ΜΑΑ 24.12.2012

Κοινωνία Ώρα Mega 9.12.2011

September 2016
M T W T F S S
« Aug    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930