Στους ασφαλισμένους περνάει το κόστος απονομής σύνταξης

Πηγή: Newscenter

Ηθικά απαράδεκτο και οικονομικά επιζήμιο είναι για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονται στο κατώφλι της συνταξιοδότησης το νέο μέτρο που ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης. Επί της ουσίας ισοδυναμεί με μια ακόμη ιδιωτικοποίηση: της απονομής των συντάξεων, που πλέον δεν θα υλοποιείται από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες, του ΕΦΚΑ ειδικότερα, αλλά από πιστοποιημένους δικηγόρους και λογιστές, έναντι αμοιβής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το υπουργείο Εργασίας μάλιστα ανακοίνωσε και την «ταρίφα», κλείνοντας πονηρά το μάτι σε εκείνους τους επαγγελματίες που θα ευνοηθούν από το νέο μέτρο. Η εφαρμογή του θα σημάνει νέες δαπάνες εκ μέρους των εργαζόμενων και υποψήφιων συνταξιούχων οι οποίοι μέχρι τώρα περίμεναν από το ασφαλιστικό ταμείο να κάνει τον σχετικό υπολογισμό, ενώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνον κατόπιν δικής τους επιλογής οι συνταξιούχοι προσέφευγαν σε δικηγορικά γραφεία για να κάνουν τον υπολογισμό της σύνταξής τους, σε περιπτώσεις που υπήρχε διαδοχική ασφάλιση και αμφιλεγόμενη νομολογία. Στο εξής, η εξαίρεση θα γίνει κανόνας, κάνοντας ακόμη πιο φτωχούς του μελλοντικούς συνταξιούχους. 

Η απόφαση του αρμόδιου υπουργού Κ. Χατζηδάκη αποτελεί κορυφαία αποτυχία της κυβέρνησης, όσο κι αν καμαρώνει ότι θα λύσει ένα ακόμη πρόβλημα. Αρκεί να σκεφτούμε πώς πέρυσι τέτοια εποχή η κυβέρνηση διαφήμιζε ότι συντάξεις θα εκδίδονται «με το πάτημα ενός κουμπιού». Στη συνέχει περάσαμε στην συγκρότηση ομάδας έργου με αντικείμενο την επίσπευση της απονομής κι αφού όλα τα παραπάνω απέτυχαν παταγωδώς, περάσαμε στη φάρμακο που η ΝΔ χρησιμοποιεί δια πάσα νόσο: Την ιδιωτικοποίηση της διαδικασία ελέγχου και απονομής συντάξεων. Ένα ακόμη μέτρο που εντάσσεται στο παζλ της ιδιωτικοποίησης του ασφαλιστικού συστήματος.

Η εκχώρηση στους ιδιώτες της απονομής ανακοινώθηκε σε μια περίοδο που το πρόβλημα της συσσώρευσης εκκρεμών συντάξεων έχει οξυνθεί στο έπακρο. Η διοίκηση του ΕΦΚΑ μπορεί να επαίρεται με πρόσφατο δελτίο Τύπου ότι σε ότι αφορά την απονομή κύριων συντάξεων «παρατηρείται σταθερή μείωση τους για 7ο συνεχή μήνα» ξεχνάει ωστόσο να αναφέρει πώς οι εκκρεμείς συντάξεις το 2021 έφτασαν σε πρωτοφανή ύψη. Όπως φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα από 117.344 τον Ιανουάριο του 2019, ένα χρόνο μετά αυξήθηκαν κατά 42% στις 166.720, για να μειωθούν ωστόσο στη συνέχεια, τον Ιανουάριο του 2021, στις 149.624 παραμένοντας ωστόσο ακόμη αυξημένες κατά 27% σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2019. Σε ρόλο πυρομανούς πυροσβέστη λοιπόν (για πολλοστή μάλιστα φορά) ο Κ. Χατζηδάκης έρχεται να λύσει με μία ακόμη ιδιωτικοποίηση το πρόβλημα που ο ίδιος έφτασε σε τέτοια επίπεδα!

Τα οφέλη της κυβέρνησης από την καθυστέρηση της απονομής των συντάξεων είναι προφανή: Παρά τις προκαταβολές που δίνονται, το σύνολο των εκταμιεύσεων υπολείπεται σημαντικά του ποσού που θα έπρεπε να καταβληθεί αν οι συντάξεις δίνονταν στο ακέραιο. Κατ’ αυτό τον τρόπο τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου σώζονται και οι πληρωμές μετατίθενται για το απώτερο μέλλον, προς δόξα της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

«Το πρόβλημα των εκκρεμών συντάξεων είναι αποτέλεσμα δύο αιτιών» σύμφωνα με την Γιώτα Κίτσου, γενική γραμματέα της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Το πρώτο σχετίζεται με την έλλειψη προσωπικού. 8.000 εργάζονταν στον ΕΦΚΑ πριν την ενοποίηση του 2017 και το 2020 έφυγαν 500 εργαζόμενοι με συνταξιοδότηση, ενώ φέτος θα φύγουν πολλοί περισσότεροι. Προσλήψεις εν τω μεταξύ δεν έχουν προκηρυχθεί! Το δεύτερο πρόβλημα είναι η τεχνολογική του οργανισμού. Στα περισσότερα υποκαταστήματα υπάρχει μόνον ένας υπολογιστής με ίντερνετ και οι συνάδελφοι στέκονται στη σειρά για να πάρουν τη σειρά τους και να απαντήσουν στα υπηρεσιακά μέιλ. Η κυβέρνηση ωστόσο, αντί να προχωρήσει σε προσλήψεις προσωπικού και να αναβαθμίσει τεχνολογικά τον οργανισμό, επενδύει στον κοινωνικό αυτοματισμό. Οι συνεχείς επιθέσεις του υπουργού Εργασίας στο προσωπικό σκοπό έχουν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον των εργαζομένων και να μείνει στην αφάνεια το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ΕΦΚΑ. Το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού είναι τόσο μεγάλο ώστε υπάρχουν πολλές διευθύνσεις με 1 προϊστάμενο που δεν έχει υφιστάμενο κι άλλες διευθύνσεις χωρίς προϊστάμενο. Σε πολλά τμήματα ο υπάλληλος δυσκολεύεται ακόμη και να πάριε άδεια γιατί θα μείνουν πίσω οι συντάξεις. Αν δεν λυθούν αυτά τα προβλήματα οι 350.000 κύριες και επικουρικές εκκρεμείς συντάξεις θα αυξάνονται»…

Υγ. Το υπουργείο Εργασίας στη προσπάθειά του να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των εργαζομένων έσπευσε να ανακοινώσει τιμοκατάλογο σχετικών υπηρεσιών. Για παράδειγμα, η βεβαίωση του χρόνου ασφάλισης θα τιμολογείται 40 ευρώ όταν η βεβαίωση θα αφορά έναν πρώην φορέα κοινωνικής ασφάλισης και 80 ευρώ όταν θα αφορά περισσότερους του ενός φορείς. Η βεβαίωση οφειλόμενου ποσού για αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης θα στοιχίζει 30 ευρώ, κ.λπ. Ωστόσο, αντίστοιχοι τιμοκατάλογοι που υπήρχαν για πλήθος άλλων επαγγελμάτων (από λογιστές μέχρι συντήρηση και επισκευή αυτοκινήτων) καταργήθηκαν πρπο δεκαετίας σχεδόν καθ’ υπόδειξη της Τρόικας. Κι όπου δεν συνέβη ακολούθησαν πρόστιμα και δικαστικές διενέξεις από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με το πρόσχημα της νόθευσης του ανταγωνισμού. Ωστόσο, στην περίπτωση της απονομής των συντάξεων γιατί η Επιτροπή Ανταγωνισμού κάνει τα στραβά μάτια, επιτρέποντας τις διοικητικά καθορισμένες και προσυμφωνημένες τιμές; Μάλλον γιατί μπροστά στις ιδιωτικοποιήσεις ο «υγιής ανταγωνισμός» μπορεί να περιμένει…

Εντωμεταξύ, η ΑΔΕΔΥ όπως έκανε γνωστό με ανακοίνωσή της προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας την Τετάρτη 21 Ιουλίου 2021 καταθέτοντας αίτηση ακύρωσης κια αναστολής της απόφασης του υπουργού Εργασίας.

Ξεπουλούν την ΕΥΔΑΠ από το παράθυρο!

Πηγή: NewsCenter

Με ωρολογιακή βόμβα προγραμματισμένη να εκραγεί σε τρία χρόνια από σήμερα ισοδυναμεί η τροπολογία που ψηφίστηκε στις 29 Ιουνίου 2021 από τη Βουλή και προβλέπει την είσοδο ιδιωτών στην ΕΥΔΑΠ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η τροπολογία του υπουργείου Υποδομών που εντάχθηκε σε (άσχετο) νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, αποτελώντας ένα ακόμη παράδειγμα κακής νομοθέτησης, ξεγελάει τον μη προσεκτικό αναγνώστη. Γιατί κάτω από τον καθησυχαστικό τίτλο «Ανανέωση της σύμβασης χορήγησης αποκλειστικού δικαιώματος παροχής υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης μεταξύ ελληνικού δημοσίου και ΕΥΔΑΠ ΑΕ» το τέταρτο άρθρο προαναγγέλλει ότι το νερό παύει να είναι εξ ορισμού και επ’ άπειρον δημόσιο αγαθό. Τρία χρόνια ακόμη θα κρατήσει η σημερινή μορφή. Όπως αναφέρεται: «Με σύμβαση που υπογράφεται μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου, εκπροσωπούμενου από τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, της εταιρείας Παγίων ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΑΠ ΑΕ ανατίθεται στην ΕΥΔΑΠ ΑΕ η συντήρηση και λειτουργία του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της μείζονος περιοχής πρωτευούσης για χρονική περίοδο τριών ετών η οποία δύναται να παρατείνεται με συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών. Μετά τη λήξη της εν λόγω σύμβασης, η συντήρηση και λειτουργία του ΕΥΣ της μείζονος περιοχής πρωτευούσης ανατίθεται από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών σε ανάδοχο που αναδεικνύεται μέσω διαγωνιστικής διαδικασίας σύμφωνα με το ν.3389/2005 (Α’ 232)».

Αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι το Εξωτερικό Υδροδοτικό Σύστημα περιλαμβάνει τις λίμνες Μόρνου, Εύηνου και Υλίκης καθώς και το δίκτυο και εκτείνεται στους νομούς Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας, Βοιωτίας και Αττικής. Αναγκαία επίσης η αναφορά στο 3389/2005: Είναι ο ιδρυτικός νόμος των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, που ψηφίστηκε κι αυτός μες στο καλοκαίρι από την κυβέρνηση Καραμανλή εισάγοντας και στην Ελλάδα από τις αγγλοσαξωνικές χώρες τα εργαλεία του Νέου Δημόσιου Μάνατζμεντ.

Η επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ να χρησιμοποιήσει τα ΣΔΙΤ για να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ ερμηνεύεται έχοντας υπ’ όψη δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η πρώτη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου ελήφθη το 2014 και χαρακτήριζε ως αντισυνταγματική την μετατροπή της ΕΥΔΑΠ σε ιδιωτική επιχείρηση. Η δεύτερη απόφαση προήλθε από το Τέταρτο Τμήμα του Συμβουλίου κι έκρινε ως αντισυνταγματική την μεταβίβαση του 50% των μετοχών της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στο υπερ-ταμείο και κατά κόσμον Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας. Αναμένεται δε να αποφασίσει σχετικά και η Ολομέλεια, λόγω της σημασίας τους θέματος. Επομένως, δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να πουλήσει την ΕΥΔΑΠ σε ιδιώτη, είναι ότι δεν μπορεί… Τούτου δοθέντος καταφεύγει στα ΣΔΙΤ, ως σχέδιο Β, που ενδέχεται ωστόσο να αποβεί εξ ίσου καταστροφικό με την πιο …καθαρόαιμη ιδιωτικοποίηση.

Η τριετία που επέλεξε η κυβέρνηση για να λήξει η λειτουργία και συντήρηση του ΕΥΣ από την ΕΥΔΑΠ, μόνο ανακούφιση δεν προσφέρει. «Για να γίνει κατανοητό γιατί επέλεξε αυτό το χρονικό διάστημα και δεν ανακοινώθηκε άμεσα η παραχώρηση σε εργολάβο πρέπει να έχουμε κατά νου την ανάθεση σε τρεις συμβούλους πέρυσι της υλοποίησης ισάριθμων μελετών που αφορούν τεχνικά, νομικά και οικονομικά ζητήματα για την λειτουργία του ΕΥΣ. Προφανώς, αυτός είναι ο χρόνος κατά την εκτίμησή τους που απαιτείται ώστε να ετοιμαστούν οι μελέτες και να ανοίξει ο δρόμος στη βάση των μελετών για την προκήρυξη διαγωνισμού», μας δήλωσε ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, Γιώργος Αλεξανδράκης.

«Η παράδοση του Υδροδοτικού Συστήματος στους ιδιώτες θα προκαλέσει τεράστια περιβαλλοντικά προβλήματα ενώ θα οδηγήσει τα τιμολόγια της εταιρείας στα ύψη», σύμφωνα με τον Πέτρο Μπαστέα συνδικαλιστή της ΕΥΔΑΠ. «Η τεχνογνωσία της ΕΥΔΑΠ που λειτουργεί και επιτηρεί υποδειγματικά τα 40 χιλιόμετρα δικτύου δεν μεταβιβάζεται. Οι ιδιώτες θα πειραματίζονται και, το χειρότερο, λειτουργώντας με κριτήριο την μείωση του κόστους και την αύξηση του κέρδους θα οδηγήσουν τα τιμολόγια στα ύψη, ελλείψει μάλιστα και μηχανισμών ελέγχου τους».

Τα παραδείγματα από το εξωτερικό της κακοδιαχείρισης των εταιρειών υδάτων από τους ιδιώτες είναι πολλά για να μην ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη. «Στο Παρίσι όπου η πόλη μοιράστηκε στα δύο κι εκμεταλλευόταν το ένα κομμάτι η Suez και το άλλο η Veolia πριν καν συμπληρωθούν τα 25 χρόνια της σύμβασης που υπογράφτηκε το 1985 πήρε ο Δήμος τη διαχείριση του νερού προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις που δεν έκαναν οι ιδιώτες», συμπληρώνει ο Κώστας Λυμπέρης, συνδικαλιστής. Από το γαλλικό παράδειγμα ας κρατήσουμε ότι ούτε και ο περιβόητος ανταγωνισμός μεταξύ των ιδιωτών, που υποτίθεται ότι λειτουργεί πάντα προς όφελος του καταναλωτή, δεν έσωσε την ποιότητα του νερού. «Στο Λονδίνο ο δήμος επέλεξε να πληρώσει 1 δισ. λίρες στον ιδιώτη για να πάρει πίσω τα νερά και να σταματήσει το σπιράλ ανόδου των τιμολογίων – πτώσης της ποιότητας του νερού. Το πιο κραυγαλέο δε παράδειγμα των κινδύνων που εγκυμονεί η ιδιωτική κερδοσκοπία στα νερά έρχεται από τις ΗΠΑ, το Φλιντ του Σικάγου. Η δραματική επιδείνωση της ποιότητας του νερού έγινε αντιληπτή πρώτα από τους παιδίατρους και τους οδοντίατρους κατά τη διάρκεια των εξετάσεων που πραγματοποιούσαν σε παιδιά. Έλεγχοι που έγιναν στη συνέχεια, αφού ξεπεράστηκαν τα εμπόδια που έθεταν οι ιδιώτες, έδειξε ότι τα προβλήματα στην υγεία προκαλούνταν από τους μολυβδοσωλήνες μεταφοράς του νερού! Τα ίδια θα γίνουν και στην Ελλάδα, ας μη γελιόμαστε» τόνισε ο Κ. Λυμπέρης.

Την επόμενη μέρα μπορούμε κάλλιστα να την προβλέψουμε αν αναλογιστούμε την ηλεκτρική ενέργεια πριν και μετά την είσοδο των ιδιωτών και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Ποιος μπορούσε να φανταστεί πριν 20 χρόνια ότι δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά δεν θα είχαν πρόσβαση στο ρεύμα; Ή, ότι ένας λογαριασμός θα έφτανε να στοιχίζει μισό βασικό μισθό; Η είσοδος ιδιωτών στα νερά της πρωτεύουσας θα μας κάνει να νοσταλγούμε το σημερινό κόστος του λογαριασμού, ενώ χιλιάδες νοικοκυριά θα περιμένουν σαν επαίτες τον Δήμο ή την Περιφέρεια να τους πληρώσει τον λογαριασμό για να μπορούν να μαγειρέψουν και να πλυθούν.

Κοινώς θα πούμε το νερό …νεράκι!

Η κριτική κι ελπιδοφόρα ματιά του Γ. Τόλιου στην Ψηφιακή εποχή

Το βιβλίο του Γιάννη Τόλιου με τίτλο Ψηφιακή Εποχή, οι αλλαγές σε οικονομία, κοινωνία, πολιτική (εκδ. Τόπος) που βρίσκεται εδώ και λίγες εβδομάδες στα βιβλιοπωλεία είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια προσπάθεια συγκέντρωσης, ταξινόμησης και παράθεσης των συναρπαστικών εξελίξεων που διαδραματίζονται εδώ και χρόνια στο χώρο της ψηφιακής τεχνολογίας. Κυρίως είναι μια προσπάθεια κριτικής αποτίμησης τους, υπό το φως της πολιτικής οικονομίας. Το σπουδαιότερο δε προσόν του βιβλίου είναι η αισιοδοξία που το διαπερνά!

Λεωνίδας Βατικιώτης

Ο Γιάννης Τόλιος δε στέκεται φοβικά ή απορριπτικά απέναντι στις τεχνολογικές εξελίξεις, όπως συνήθως συμβαίνει με πολλούς συγγραφείς που καταπιάνονται με την πληροφορική επανάσταση από κριτική σκοπιά. Ο συγγραφέας καταδεικνύει μεν τις αρνητικές επιπτώσεις στο επίπεδο της προστασίας των προσωπικών δεδομένων, κυρίως όμως αναδεικνύει τις δυνατότητές τους στην κατεύθυνση της απελευθέρωσης του ανθρώπου από την μισθωτή σκλαβιά. Γι’ αυτόν κυρίως το λόγο το βιβλίο του Γιάννη Τόλιου αποτελεί μια ξεχωριστή συμβολή στην σύγχρονη κριτική σκέψη.

Αφετηριακή τοποθέτηση του συγγραφέα είναι ότι «οι ψηφιακές τεχνολογίες με τις θεαματικές εφαρμογές και τις μεγάλες υποσχέσεις, επηρεάζουν σε αυξανόμενη κλίμακα όλες τις σφαίρες της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής και ασκούν σοβαρές επιδράσεις στο πεδίο της απασχόλησης, των εργασιακών  σχέσεων, των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, στις διεθνείς σχέσεις και στην καθημερινότητα των ανθρώπων». Συνεπής σε αυτή τη διαπίστωση διερευνά την επίπτωση που έχουν στους παραπάνω τομείς.

Το Πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου με τίτλο «Ψηφιακές τεχνολογίες και ψηφιακές εφαρμογές» ορίζει και περιγράφει πολλές από τις παραπάνω εξελίξεις: από την  ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη, μέχρι τις τρισδιάστατες εκτυπώσεις και τη γονιδιωματική.

Το επόμενο κεφάλαιο εισέρχεται στην Πολιτική οικονομία του ψηφιακού καπιταλισμού. Οι μεθοδολογικές διευκρινίσεις για την παραγωγική και μη παραγωγική εργασία, στο πλαίσιο της ανάλυσης του ίδιου του Μαρξ και σύγχρονων μαρξιστών διανοητών, οδηγούν τον συγγραφέα να αναδείξει την βαθιά αντίφαση που συνοδεύει τη σύγχρονη τεχνολογική επανάσταση: «Τι βρίσκεται πίσω από τη δημιουργική παραγωγική δύναμη των ρομπότ και ποιοι επωφελούνται από αυτήν; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βρίσκεται η παραγωγικότητα της ζωντανής εργασίας των δημιουργών των ρομπότ (των ερευνητών-σχεδιαστών-κατασκευαστών) τα πλεονεκτήματα των οποίων όμως ιδιοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά οι ιδιοκτήτες τω ν ρομπότ και συνολικά οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που τα παράγουν ή τα χρησιμοποιούν». 

Το Τρίτο κεφάλαιο με τίτλο «Ψηφιακή οικονομία, μισθωτή εργασία κοινωνία και πολιτική», εξετάζονται οι επιπτώσεις της 4ης βιομηχανικής επανάστασης στις εργασιακές σχέσεις και τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα. Ο συγγραφέας αναφέρει υπόδειξη του 2019 της Παγκόσμιας Τράπεζας βάσει της οποίας «οι εργαζόμενοι θα πρέπει να ξεχάσουν τον κατώτατο μισθό αν θέλουν να αντιμετωπίσουν τον αυξανόμενο ανταγωνισμό από τα ρομπότ… Στην ουσία το εργατικό κόστος σε συνθήκες ρομποτοποίησης και αυτοματισμού, τίθεται όσο ποτέ άλλοτε υπό καθεστώς δίωξης, ενώ η εντατικοποίηση συμπληρώνει τις αφόρητες συνθήκες εργασίας». Ιδιαίτερο ρεαλισμό στην ανάλυση του Γ. Τόλιου προσθέτουν τα κεφάλαια που περιγράφουν τις αποκαλύψεις των Τζ. Ασάντζ και Έντ. Σνόουντεν καθώς και τις διώξεις που υπέστησαν. 

Το επόμενο κεφάλαιο με τίτλο «Ψηφιακή εποχή, ταξικές και γεωπολιτικές αντιθέσεις» εστιάζει στην αναπροσαρμογή των διεθνών σχέσεων. Ο συγγραφέας αναδεικνύει την έξαρση των αντιθέσεων με την αύξηση του αριθμού των υπερπλουσίων, λόγω φορολογικών παραδείσων. «Μεταξύ των μεγάλων φοροφυγάδων στη πρώτη γραμμή βρίσκονται οι πολυεθνικές ψηφιακών τεχνολογιών». Οι υπαίτιοι δε ας μην αναζητούνται σε εξωτικά νησιά. «Γενικότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, είναι η πρώτη χώρα μετά την Ελβετία, που διευκολύνει τις μεγάλες εταιρείες και εκατομμυριούχους σε προκλητική φοροδιαφυγή, με το παρκάρισμα μεγάλου μέρους άδηλων εισοδημάτων και κερδών σε φορολογικούς παραδείσους». 

Το Πέμπτο κεφάλαιο με τίτλο «Η ενιαία ψηφιακή αγορά της ΕΕ και η θέση της Ελλάδας», ασχολούμενο με τα οικεία κακά, παρουσιάζει μια διπλή πρωτοτυπία. Αρχικά, επειδή καταγράφει την υστέρηση που χαρακτηρίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο μετά την κρίση του 2007. «Η συγκεκριμένη πορεία γίνεται με μεγάλη δυστοκία, λόγω ανταγωνιστικών επιδιώξεων και μεγάλων ελλειμμάτων συνοχής στην υλοποίηση των στόχων και το σημαντικότερο, οι πόροι από τον προϋπολογισμό της ΕΕ είναι πολύ περιορισμένοι». Υστέρηση παρατηρείται και σε σύγκριση με τις ΗΠΑ και την Κίνα.  Η δεύτερη «καινοτομία» του βιβλίου είναι η καταγραφή των δραματικών επιδόσεων που εμφανίζει η Ελλάδα, βάσει των πιο αξιόπιστων και διεθνώς αναγνωρισμένων δεικτών όπως είναι ο DESI. «Με βάση τα πέντε κριτήρια του δείκτη (δηλ. συνδεσιμότητα, ανθρώπινο κεφάλαιο, χρήση δικτυακών υπηρεσιών, ενσωμάτωση ψηφιακής τεχνολογίας, ψηφιακές δημόσιες υπηρεσίες), μόνο στο δεύτερο, τρίτο και τέταρτο προσεγγίζει κάπως τον μέσο όρο της ΕΕ». Επίσης, η περιγραφή της ελληνικής ψηφιακής αγοράς και της μονοπωλιακής της οργάνωσης, μιας «και κυριαρχείται ουσιαστικά από τέσσερις ομίλους». 

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του Γ. Τόλιου, με τίτλο «Η ψηφιοποίηση δυνητικός παράγοντας ελπιδοφόρου μέλλοντος», εισέρχεται η πολιτική με Π …κεφάλαιο. Αφού πρώτα ο συγγραφέας παραθέτει μια σειρά δυστοπικές και τεχνο-ουτοπικές θεωρίες (στο πλαίσιο των οποίων αδικεί κατά την άποψή μου τη συμβολή του Σοσάνα Ζούμποφ στο βιβλίο της Κατασκοπευτικός καπιταλισμός) καταθέτει προς προβληματισμό ορισμένες σκέψεις για ένα σύγχρονο μεταβατικό πρόγραμμα προς το σοσιαλισμό. Στο πλαίσιο του «πρωτεύον ζήτημα και αίτημα άμεσης διεκδίκησης των εργατικών συνδικάτων, θα πρέπει να γίνει η δραστική μείωση του ημερήσιου και εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας, χωρίς μείωση αποδοχών, με ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης για την κάλυψη θεμελιωδών βιοτικών και πολιτιστικών αναγκών. Σε πρώτη φάση χρειάζεται γενικευμένη εφαρμογή του 6ώρου και 30ωρη εβδομάδα εργασίας. Με προοπτική τη μείωσή του σε 5ωρη και 25ωρη εργασία».  Σε αυτή την πορεία προς το ιστορικά αναγκαίο, για τον Γ. Τόλιο, «η αποδέσμευση από την ευρωζώνη και η εφαρμογή προοδευτικής πολιτικής εξόδου από την κρίση και η ρήξη με τις πολιτικές της ΕΕ, αποτελούντο πρώτο αποφασιστικό βήμα για μια διαφορετική μορφή οργάνωσης της ελληνικής οικονομίας»… 

Αντί επιλόγου, πρόκειται για ένα βιβλίο πλούσιο όχι μόνο σε γεγονότα αλλά και σε στρατηγικούς προβληματισμούς  για μια άλλη κοινωνία. Μια συζήτηση που είναι τραγικά απούσα από τις σύγχρονες πολιτικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις…

Η ΝΔ ψηφίζει νέα σκανδαλώδη ασυλία για τους τραπεζίτες!

Πηγή: NewsCenter

Κατά παραγγελία των τραπεζιτών και των «παραφυάδων» τους τις Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων (servicers) συντάχθηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών που συζητιέται στη Βουλή και περιλαμβάνει τρία σκέλη: Πρώτο, ρυθμίσεις για τον ΦΠΑ με ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία ευρωπαϊκών διατάξεων. Δεύτερο, επέκταση του σχεδίου Ηρακλής μέχρι τον Οκτώβριο του 2021 που παρέχει εγγυήσεις στις τράπεζες, με στόχο να μειωθούν περαιτέρω τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια. Στόχος είναι να μειωθούν  τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια ακόμη και σε μονοψήφιο ποσοστό, με το πέρας της παράτασης στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα. Τέλος περιλαμβάνει τροποποιήσεις στον πτωχευτικό νόμο. Για την ακρίβεια διορθώσεις που διευκολύνουν την εφαρμογή του.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στα άρθρα που αφορούν το νόμο για τη δεύτερη ευκαιρία , όπως κατ’ ευφημισμό χαρακτηρίζει ο κυβέρνηση το νόμο ο οποίος θα ξεσπιτώσει χιλιάδες νοικοκυριά, υπάρχει και το άρθρο 38 με τίτλο «απαλλαγή από τη ευθύνη υπαλλήλου για την υπογραφή συμφωνίας εξαγοράς»  που προβλέπει: «ουδείς υπάλληλος… υπέχει  οποιαδήποτε αστική, ποινική, ή πειθαρχική ευθύνη για την υπογραφή συμφωνίας εξυγίανσης ή την παροχή θετικής ψήφου σε ηλεκτρονική ψηφοφορία ή τη συναγόμενη συναίνεσή του»!

Με το συγκεκριμένο άρθρο εκείνα τα τραπεζικά στελέχη που θα λάβουν μέρος σε συναλλαγές πολύ μεγάλης αξίας αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την φτωχοποίηση καταναλωτών και επιχειρήσεων, τίθενται υπεράνω του νόμου. Αποκτούν ασυλία έτσι ώστε να εξαντλούν την αυστηρότητά τους ξέροντας ότι ποτέ δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους όπως συμβαίνει με κάθε πολίτη ακόμη και πολιτικό, υπό συγκεκριμένους όρους!

Να σημειωθεί ότι κατ’ επανάληψη η ΝΔ έχει ψηφίζει την δικαστική ασυλία στελεχών που βρίσκονται σε κρίσιμες θέσεις και με τις αποφάσεις τους επηρεάζουν την καθημερινότητα όλων μας. Στο απυρόβλητο λοιπόν έχουν τεθεί:

  • Τα τραπεζικά στελέχη που διώκονταν για χορήγηση επισφαλών δανείων, με νόμο μάλιστα που ψηφίστηκε αμέσως μετά την εκλογή της ΝΔ στην κυβέρνηση.
  • Τα στελέχη του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης που θα τζογάρουν τα χρήματα των ασφαλισμένων, ακόμη κι αν οδηγήσουν τα ταμεία σε χρεοκοπία επενδύοντας τα κεφάλαια του σε επιχειρήσεις φίλων και γνωστών.
  • Τα στελέχη του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, παρότι διαχειρίζονται όλον το πλούτο της χώρας.
  • Τα μέλη της Επιτροπής Λοιμοξιολόγων καθώς και όλα άλλα στελέχη πήραν μέρος σε επιτροπής που εισηγήθηκαν μέτρα  για την αντιμετώπιση του κορονοϊού. Με σκάνδαλο ολκής ισοδυναμεί επιπλέον η απαγόρευση των παραπάνω στελεχών να καταθέτουν ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Η σπουδή της ΝΔ να εξαιρεί από το κράτος δικαίου εκείνα τα στελέχη που διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στην υλοποίηση των πιο καθοριστικών πολιτικών αποφάσεων (από την πανδημία και τις τραπεζικές δραστηριότητες μέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις και την υλοποίηση του πτωχευτικού νόμου) ισοδυναμεί με υποβάθμιση του κράτους δικαίου και εκ των έσω υπονόμευση του κύρους των θεσμών. Το μήνυμα που στέλνει στην κοινωνία η κυβέρνηση είναι ότι ορισμένοι αποδεικνύονται περισσότεροι ίσοι από τους άλλους. Και συμβαίνει μάλιστα οι ευνοούμενοι στις 4 από τις 5 περιπτώσεις την τελευταία διετία να προέρχονται από τον χώρο της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, ένας κλάδος που από μεγάλο ασθενή έχει προ πολλού εξελιχθεί στο κακομαθημένο παιδί της ελληνικής οικονομίας.

Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Γερμανίας η νέα ΕΕ

Πηγή: NewsCenter

Σαν θύμα της υπερβολικής …δημοκρατίας εμφάνισε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας της χώρα του μιλώντας στους γερμανούς διπλωμάτες στις 7 Ιουνίου: «Δεν μπορούμε πλέον να είμαστε όμηροι εκείνων που παραλύουν την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική μέσω των βέτο που υποβάλουν. Επομένως, το λέω ανοιχτά: το βέτο πρέπει να φύγει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι και εμείς μπορούμε να καταψηφιστούμε»!

Λεωνίδας Βατικιώτης

Το μήνυμα του Χάικο Μάας ερμηνεύτηκε σαν απειλή. Στην πραγματικότητα ήταν κατά πολύ χειρότερο: ήταν προειδοποίηση. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών εισήλθε στο τελευταίο στάδιο που προηγείται της αλλαγής των ευρωπαϊκών συνθηκών και πλέον προετοιμάζει την κοινή γνώμη και τις πολιτικές ηγεσίες των άλλων κρατών – μελών της ΕΕ θέτοντας δημόσια τις αξιώσεις του. Στο αποκορύφωμα μάλιστα της υποκρισίας του το Βερολίνο φαίνεται διατεθειμένο ακόμη και να χάσει στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής ψηφοφορίας. Πρόκειται για κακόγουστο θέατρο μιας και το Βερολίνο κέρδιζε άνετα αποσπώντας ομοφωνίες ακόμη και όταν οι αποφάσεις που λαμβάνονταν στα ευρωπαϊκά όργανα ισοδυναμούσαν με τον οικονομικό θάνατο σειράς ευρωπαϊκών χωρών. Ας θυμηθούμε όσα συνέβησαν προ δεκαετίας στο απόγειο της κρίσης του ευρώ… Όταν λοιπόν ακόμη και τότε η Γερμανία αξιοποιούσε στο έπακρο κρυφούς και φανερούς μηχανισμούς επιβολής για να προσδώσει την κατάλληλη θεσμική ισχύ στα πιο ιδιοτελή της συμφέροντα, σιγά που θα περάσει στο στρατόπεδο των χαμένων όταν θεσπιστεί η πλειοψηφία στα δύο πεδία που εξακολουθεί να ισχύει: τη φορολογία και την εξωτερική πολιτική!

Αφορμή για το ξέσπασμα του γερμανού υπουργού Εξωτερικών στάθηκε η αντίδραση της Ουγγαρίας όταν η ΕΕ επιδίωξε στο αποκορύφωμα της πρόσφατης σφαγής στη Γάζα να εκδώσει ένα ψήφισμα με το οποίο ζητούσε ανακωχή. Το αυταρχικό καθεστώς της Ουγγαρίας δείχνοντας για πολλοστή φορά τους στενούς του δεσμούς με το Ισραήλ, ακύρωσε τη δυνατότητα της κοινής ανακοίνωσης που όσο κι αν δεν χαριζόταν ούτε στο Ισραήλ, ούτε στη Χαμάς, έθετε προ των ευθυνών του το Ισραήλ.

Κι αν αυτή η διαμάχη έμεινε μεταξύ των ειδημόνων, το βέτο που συζητήθηκε ευρέως τέθηκε από Ουγγαρία (πάλι) και Πολωνία και αφορούσε το νέο προϋπολογισμό της ΕΕ και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Ειδικότερα, η αδιαλλαξία τους εκδηλώθηκε με αφορμή την επιδίωξη των Βρυξελλών να θεσπίσουν ταυτόχρονα πολιτικά εργαλεία παρέμβασης, που σύμφωνα με Βουδαπέστη και Βαρσοβία υπονόμευαν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα.

Σημασία έχει ότι ανεξαρτήτως των πρόσφατων αφορμών (που δεν λείπουν) η ομοφωνία στο σύστημα αποφάσεων έχει τεθεί στο στόχαστρο των γερμανικών επιθέσεων εδώ και χρόνια. Ενδεικτικά, το είχε προτείνει ακόμη κι πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Ενώ είναι σίγουρο ότι το θέμα θα τεθεί στην «Διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης».

Η πρωτοβουλία της Γερμανίας να ανοίξει τη συζήτηση για την κατάργηση της ομοφωνίας, φέρνει στην επιφάνεια τα γερμανικά σχέδια απόλυτης κυριαρχίας στην ΕΕ και την Ευρώπη. Η ύπαρξη του βέτο στην ΕΕ για περισσότερο από μισό αιώνα εξασφάλιζε ότι κανενός κράτους μέλους τα συμφέροντα δεν πρόκειται να θυσιαστούν στο όνομα της ενιαίας Ευρώπης, σε επίπεδο τυπικό πάντα και σύμφωνα με τις ιδρυτικές διακηρύξεις. Γιατί η πράξη από τη θεωρία απείχε πιο πολύ από την απόσταση που χωρίζει το κατά κεφαλήν εισόδημα του ευρωπαϊκού κέντρου από την περιφέρεια. Για να το πούμε ακόμη πιο απλά: Κανείς δεν έχει λόγο να αμφισβητήσει ότι σε κρίσιμες συγκυρίες, οι λεκτικές επιθέσεις που δέχτηκε το 2011 στη Σύνοδο Κορυφής ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, όταν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προσχωρήσει σε δημοψήφισμα όπως περιγράφηκαν από τον τότε Ισπανό πρωθυπουργό Θαπατέρο, δεν αποτελούν τον κανόνα. Συνέβαιναν ωστόσο σε περιβάλλον ομοφωνίας…

Η κατάργηση της ομοφωνίας συμβαίνει σε μια διπλή συγκυρία. Από την μια η Γερμανία νιώθει τέτοια αυτοπεποίθηση που δεν έχει πια την ανάγκη να λαβαίνει υπ’ όψη της τα συμφέροντα των μικρότερων χωρών. Η συμμετοχή τους στην ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτη, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε ακόμη και την δεκαετία του ’80 στον ευρωπαϊκό Νότο, ενώ ακόμη και οι κυβερνήσεις τους ελάχιστα διαπραγματεύονται όσα τους αναλογούν, και πάλι αντίθετα με ό,τι συνέβαινε την δεκαετία του ’80. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις των κρατών της ανατολικής Ευρώπης διαπραγματεύονται μεν τη θέση τους στη διεθνή σκακιέρα αλλά όχι μόνο απέναντι στο Βερολίνο. Συχνά, συχνότατα στην απέναντι μεριά του τραπεζιού, ενίοτε και δίπλα τους, κάθεται η Ουάσινγκτον, όπως το είδαμε να συμβαίνει το 2003, με την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ κι ουκ  λίγες φορές έκτοτε, με ποικίλες αφορμές. Σε αυτό το πλαίσιο η επαναφορά της πλειοψηφίας ισοδυναμεί με το κλείσιμο της πόρτας στην Ουάσινγκτον!

Παρόλα αυτά, η κατάργηση της ομοφωνίας δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα οδηγήσει σε μια ΕΕ πολύ πιο γερμανική και λιγότερη φιλική στα μικρά κράτη μέλη και τους λαούς. Τότε το Βερολίνο δεν θα είναι καν υποχρεωμένο να αναζητάει συμβιβασμούς ή να παραχωρεί ανταλλάγματα αν θέλει να επιβάλλει την πολιτική του. Θα είναι αρκετή η σφυρηλάτηση και η εμβάθυνση του γαλλογερμανικού άξονα ή η διαμόρφωση ενός διευθυντηρίου μεταξύ των πλούσιων χωρών του βορρά, που θα αποφασίζουν για τα πάντα μεταξύ τους…