Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

@LeonidasV

  • RT @PapanGeorge: Νικάμε αδέλφια "Αύξηση μισθών έως 90% στη νέα διοίκηση του ΤΧΣ" Συριζα το κομμα του λαϊκού τραπεζίτη. 15 hours ago
  • Ο μικρός Ομράν από το Χαλέπι: Όταν ο «πόνος» πουλά και «ξεπλένει».. toperiodiko.gr/%ce%bf-%ce%bc%… 2 days ago
  • RT @N0nServ1am: Αδωνις: "Ειναι αδυνατον να πληρώσει η ΝΔ 200 εκατομμύρια". Η χώρα ομως απαγορεύεται να ζητάει διαγραφή του χρέους. https:/… 2 days ago
  • RT @jodigraphics15: 15 χρόνια πίσω με υπολογισμένες τις συνέπειες μόνο των δυο πρώτων μνημονίων https://t.co/MavCcgGYHH 3 days ago
  • RT @minouli7: Άντε να έρθει ο Σεπτέμπερ να πάω για Eurogroup.Σκούριασα 3 days ago
  • Τζόζεφ Στίγκλιτς: Καταργήστε το ευρώ mobile.mgmt.tovima.gr/Article.aspx?I… μέσω @sharethis 3 days ago
  • Βενεζουέλα: τρόφιμα εξαφανίζονται προκειμένου να ανατρέψουν τη κυβέρνηση Μαδούρο solidariagriega.wordpress.com/2016/08/17/%ce… via @Solidaridadgr 4 days ago
  • RT @akisterzis: Τον Αλέξη τον άκουσα τρομερά αποφασισμένο για τις πολεμικές αποζημιώσεις.βλέπω να πληρώνουμε μέχρι και τις σφαίρες που ξόδ… 4 days ago
  • RT @vassiouti: Κάναμε κριτική (κι ο Σύριζα μαζί) σε ΠΑΣΟΚ/ΝΔ που διατηρούσαν τη διαφημιστική δαπάνη της ΕΥΔΑΠ .Κι ήρθε ο Συριζα στην εξουσί… 5 days ago
  • RT @minouli7: Απολαύστε την Πανσέληνο απόψε.Δεν την έχω φορολογήσει ακόμα. 5 days ago

Αμετανόητο το ΔΝΤ!

FΜόνο ως δημόσια συγγνώμη δεν μπορεί να εκληφθεί η έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης, με ημερομηνία 8 Ιουλίου, που εξετάζει τη στάση του ΔΝΤ με αφορμή τη συμμετοχή του στα χρηματοδοτικά προγράμματα της ευρωζώνης. (Εδώ το πλήρες κείμενο).

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Εκ πρώτης όψεως, πράγματι η έκθεση κατονομάζει τις αδυναμίες που χαρακτήρισαν την εμπλοκή του ΔΝΤ στην ευρωζώνη. Επισημαίνει για παράδειγμα τα μειωμένα αντανακλαστικά των στελεχών του ΔΝΤ απέναντι στα συσσωρευμένα προβλήματα που εμφάνιζαν οι χώρες της ευρωζώνης, που ως σημείο αφετηρίας είχαν μια βαθιά εδραιωμένη αντίληψη πώς «η Ευρώπη διαφέρει». Επίσης, η έκθεση αναφέρεται στις δύο σημαντικότατες αποφάσεις που έκριναν τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα κι οι οποίες παραβίαζαν το καταστατικό του οργανισμού: Συμμετοχή χωρίς να είναι εξασφαλισμένη η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και η εισαγωγή της ρήτρας συστημικής εξαίρεσης που χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια για τη χρηματοδότηση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Μάλιστα στην παράγραφο 42, στη σελίδα 20 αναφέρεται και μια αποκαλυπτική λεπτομέρεια για τον αντιδημοκρατικό τρόπο που λειτουργεί το ΔΝΤ. «Ο τρόπος με τον οποίο τροποποιήθηκε το δεύτερο κριτήριο στερούταν διαφάνειας. Η πρόταση να αλλάξει το πλαίσιο κατ’ εξαίρεση πρόσβασης ενσωματώθηκε στην έκθεση του προσωπικού για το ελληνικό αίτημα αλλά οι εκτελεστικοί διευθυντές δεν έλαβαν καμιά προειδοποίηση ότι επίκειτο μια τέτοια αλλαγή. Καθώς αρκετά μέλη της διοίκησης είχαν επισημάνει τις δύο προτάσεις που υπήρχαν στο κείμενο για τη συνολική σύνδεση της Ελλάδας με τα κριτήρια της κατ’ εξαίρεση πρόσβασης, ελάχιστοι αναγνώρισαν τις επιπτώσεις της γλώσσας, μέχρι που ένας εξ αυτών έθεσε το θέμα κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Διαφορετικά, η απόφαση θα είχε γίνει δεκτή χωρίς η διοίκηση να έχει πλήρη γνώση»! Το συγκεκριμένο περιστατικό καταρρίπτει τον ισχυρισμό περί ισότιμης συμμετοχής των αντιπροσώπων των κρατών μελών στο ΔΝΤ. Αποκαλύπτει απεναντίας ότι τα ηνία του οργανισμού κρατάει μια ολιγομελής ομάδα που συζητάει και αποφασίζει εν κρυπτώ, χρησιμοποιώντας τα επίσημα όργανα του ΔΝΤ απλώς και μόνον για να επικυρώνει αποφάσεις που νομιμοποιούν τη δράση της. Ενίοτε κι εκ των υστέρων, όπως συνέβη εν προκειμένω.

Ξεχωριστή αναφορά αξίζει στο ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που περιγράφεται ως «εξόχως αμφιλεγόμενος». Το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης επισημαίνει τη σύγκρουση συμφέροντος που ενυπήρχε στην απόφαση της ΕΚΤ να κάθεται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού μαζί με το ΔΝΤ, καθώς επρόκειτο για πιστωτή της Ελλάδας. Η έκθεση έμμεσα πλην σαφώς καυτηριάζει την απόφαση της ΕΚΤ να εξαιρέσει τα ελληνικά ομόλογα που κρατούσε η ίδια από το κούρεμα που επιβλήθηκε με το PSI.

Υπάρχουν κι άλλα αξιόλογα σημεία στην έκθεση, για τα οποία αξίζει κανείς να τη διαβάσει. Όπως για παράδειγμα η επισήμανση των συντακτών περί …ανύπαρκτων εγγράφων! Γράφει κατά λέξη (παράγραφος 10, σελίδα 5): «Το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης δεν είχε πλήρη και έγκαιρη πρόσβαση στα εμπιστευτικά έγγραφα του ΔΝΤ. Το προσωπικό του ΔΝΤ συνεργάστηκε στην παροχή ενός μεγάλου αριθμού εσωτερικών εγγράφων στο Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης, έμαθε όμως ότι πολλά έγγραφα ετοιμάστηκαν πέρα από τα κανονικά, καθιερωμένα κανάλια (και μερικές φορές παρέμειναν σε προσωπικά αρχεία). Γραπτή τεκμηρίωση σε ορισμένα ευαίσθητα θέματα ακόμη και με τη βοήθεια των πλούσιων πηγών του προσωπικού, δεν μπόρεσαν να εντοπιστούν». ΔΝΤ, το βασίλειο της μυστικής διπλωματίας και των στεγανών…

Ακόμη κι έτσι, η έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης σε τελική ανάλυση νομιμοποιεί και δεν αποδομεί το βαθύτερο σκεπτικό που διέπει την λειτουργία του και αποτυπώθηκε στα Μνημόνια. Βρίσκεται πολύ πιο πίσω ακόμη κι από επικρίσεις που είχαν διατυπωθεί όπως για παράδειγμα από τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, τον Ιούλιο του 2015, όταν ήταν επικεφαλής οικονομολόγος του Ταμείου, ο οποίος είχε αναδείξει τρεις πλευρές: Πρώτο, ότι τα ελληνικά προγράμματα «υπηρέτησαν μόνον την αύξηση του χρέους και ζήτησαν υπερβολική δημοσιονομική προσαρμογή». Δεύτερο, ότι η χρηματοδότηση «χρησιμοποιήθηκε για την αποπληρωμή των ξένων τραπεζών και τρίτο, ότι «δομικές μεταρρυθμίσεις που σκοτώνουν τη μεγέθυνση, μαζί με δημοσιονομική λιτότητα έχουν οδηγήσει σε οικονομική κρίση».

Σήμερα, οι αιτιάσεις του καθηγητή Μπλανσάρ, ακούγονται πολύ πιο βάσιμες από ποτέ. Μάρτυρας, η σωρευτική πτώση των επενδύσεων, με βάση το τελευταίο οικονομικό δελτίο της τράπεζας Eurobank, από το 2007 μέχρι το 2015 κατά 40 δις. ευρώ ή 66%. Οι ερευνητές μάλιστα της τράπεζας υποδεικνύουν ως πιθανότερους ερμηνευτικούς παράγοντες την αύξηση των φόρων, την αύξηση του κόστους χρήσης κεφαλαίου και τη μείωση της χρηματοδότησης. Τρεις λόγοι που είναι αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών. Μάρτυρας επίσης είναι η μείωση των εξαγωγών (χωρίς καύσιμα) κατά 6,4% τον Μάιο του 2016, σε σχέση με ένα χρόνο πριν, σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία, που δείχνει την αδυναμία των διεθνών αγορών να λειτουργήσουν σαν αντίβαρο απέναντι στη φθίνουσα εγχώρια ζήτηση. Μάρτυρας τέλος είναι η βουτιά που σημείωσαν τα δημόσια έσοδα τον Ιούλιο, δημιουργώντας ένα κενό σε σχέση με τις προβλέψεις της τάξης του μισού δις. ευρώ, λίγες μόνο ημέρες μετά τη νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων.

Η έκθεση του Γραφείου Αξιολόγησης δεν έχει τίποτε να πει για τα κοινωνικά αποτελέσματα των μέτρων που πρότεινε το ΔΝΤ. Επικρίνει αντίθετα την καθυστέρηση που σημειώθηκε στην υλοποίηση των πολιτικών του. Έτσι, στο τελευταίο κεφάλαιο η πρώτη σύσταση αφορά: «Το Εκτελεστικό Συμβούλιο και η διοίκηση πρέπει να αναπτύξουν διαδικασίες που να ελαχιστοποιούν το περιθώριο πολιτικών παρεμβάσεων στην τεχνική ανάλυση του ΔΝΤ». Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η δεύτερη σύσταση, επισημοποιώντας την περαιτέρω αυτονόμηση του Ταμείου: «Το Εκτελεστικό Συμβούλιο και η διοίκηση πρέπει να ενδυναμώσουν τις υπάρχουσες διαδικασίες για να είναι βέβαιο ότι ακολουθούνται οι συμφωνημένες πολιτικές και δεν αλλάζουν χωρίς προσεκτική μελέτη». Στο εσωτερικό της έκθεσης υπάρχει πληθώρα αναφορών για τη «μικρή πρόοδο» που σημειώθηκε στις ιδιωτικοποιήσεις (πριν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ) και τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας (παράγραφος 70), όπως και την «ισχυρή εγχώρια αντίθεση και την κοινωνική και πολιτική αστάθεια» (παράγραφος 83).

Στην πραγματικότητα οι αντιστάσεις προέρχονταν από τμήματα της κοινωνίας που κλήθηκαν αυθαίρετα να πληρώσουν το τίμημα μιας πολιτικής που δεν είχε καμμιά νομιμοποίηση (η οποία αποφασιζόταν εν κρυπτώ) και μετέφερε το κόστος της προσαρμογής στις πλάτες των πιο αδυνάτων. Αποδείχθηκε δε εξόχως αναποτελεσματική, τουλάχιστον με κριτήριο όσα η ίδια υποσχόταν (πχ επίλυση δημοσιονομικής κρίσης).

Εν κατακλείδι, εξ αρχής ζητούμενο της έκθεσης του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης ήταν να καθαγιάσει την πολιτική άγριας λιτότητας του ΔΝΤ και όχι να αναδείξει τις οργανικές αδυναμίες της. Και το καταφέρνει μια χαρά…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 5 Αυγούστου 2016

Οι αλλαγές στα εργασιακά ιστορική πρόκληση για το εργατικό κίνημα

erΣτην απόκρυψη της σκληρής πραγματικότητας στοχεύει η προσπάθεια της κυβέρνησης να δημιουργήσει ένα κλίμα εφησυχασμού, προπαγανδίζοντας ότι μετά την εκταμίευση της πρώτης δόσης ύψους 7,5 δισ. ευρώ (επί συνόλου 10,3 δις. ευρώ) τελειώνουν οι δοκιμασίες και μπροστά μας είναι μια περίοδος οικονομικής ανάπτυξης. Παραμύθια για μικρά παιδιά…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η ίδια η ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας με την οποία γνωστοποιήθηκε η εκταμίευση της πρώτης υποδόσης (που κατά το μεγαλύτερο μέρος, 5,7 δις. για την ακρίβεια, θα επιστραφεί στους πιστωτές καθώς θα αφορά αποπληρωμές δανείων και μόνο τα 1,8 δις. θα χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του δημοσίου) αποσαφηνίζει πως τίποτε δεν τελείωσε:  «Τα 2,8 δισ. ευρώ της δεύτερης δόσης που απομένουν μετά την πρώτη εκταμίευση θα είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα μετά την εκπλήρωση μιας ομάδας από ορόσημα» αναφέρει η ανακοίνωση ανοίγοντας έτσι και τη συζήτηση για την επόμενη αξιολόγηση, του φθινοπώρου. Η μόνη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες αξιολογήσεις είναι πως η επόμενη θα είναι μονοθεματική. Ξεχάστε τα δαιδαλώδη πολυνομοσχέδια χάρη στα οποία άναψε το πράσινο φως για τα 7,5 δις. ευρώ. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ για να πάρουν 2,8 δις. ευρώ, που κι αυτά κατά το μεγαλύτερο μέρος θα ξεπληρώσουν άλλα χρέη, τούτη τη φορά θα ανοίξουν ένα και μοναδικό θέμα: τα εργασιακά δικαιώματα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.

Το ίδιο το θέμα πείθει ότι αυτή τη φορά, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη, δεν είναι οι «ξένοι» που επιτίθενται κι οι «Έλληνες» που αντιστέκονται. Αυτοί που πρώτοι απ’ όλους θα ωφεληθούν από την εκ βάθρων αναμόρφωση της εργασιακής νομοθεσίας – γιατί περί αυτού πρόκειται – είναι Έλληνες βιομήχανοι κι επιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται κατά προτεραιότητα το εργατικό δυναμικό της χώρας και μαζί τους φυσικά κι οι πολυεθνικές που ηγούνται του παγκόσμιου αγώνα δρόμου για ακύρωση των εργατικών κατακτήσεων και μείωση των μισθών, στα όρια της πείνας. Επομένως η δήλωση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, ο οποίος παρακολούθησε τις εργασίες της συνέλευσης του ΣΕΒ, ότι οι Ευρωπαίοι θα στηρίξουν όποια συμφωνία υπογράψουν οι κοινωνικοί εταίροι στην Ελλάδα, μόνο εφησυχασμό δεν προκαλεί.

Η ατζέντα των θεμάτων που έχουν ήδη αρχίσει και συζητιούνται στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών που πραγματοποιεί η ομάδα εμπειρογνωμόνων από το εξωτερικό που έχει αναλάβει την ευθύνη (για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για την μετατροπή της Ελλάδας σε μεταμοντέρνα αποικία χρέους) προϊδεάζει για ένα νόμο που θα σαρώσει όλες τις εργατικές κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η ατζέντα συμπληρώνεται κι από τις δηλώσεις επιφανών εκπροσώπων της αστικής τάξης όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, ο οποίος μόλις πρόσφατα αφού πρώτα έδειξε δημόσια την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μέσω της αποκήρυξης των σεναρίων πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, δεν έκρυψε το θαυμασμό του για την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού (Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας) στο δημόσιο. Ειδικότερα, οι οπισθοδρομικές ανατροπές θα αφορούν τα εξής θέματα:

Πρώτο, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα που μπορεί να συνοδεύεται από εφησυχαστικές διαβεβαιώσεις για την ενσωμάτωση των δύο αυτών μισθών στους άλλους 12, αλλά είναι βέβαιο, τουλάχιστον για την συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων ότι θα επιφέρει νέες μειώσεις στις ετήσιες αποδοχές των εργαζομένων.

Δεύτερο, κατάργηση όλων των επιδομάτων στους μισθούς (από-επιδοματοποίηση των μισθών, όπως το περιγράφουν) που θα δώσει τη χαριστική βολή στους μισθούς και τα ημερομίσθια. Ήδη κάθε χρόνο που περνάει καταγράφεται συρρίκνωση των μισθών. Με βάση στοιχεία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας το 2015 το 63,17% των μισθωτών λάβαινε λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα, όταν ένα χρόνο πριν, το 2014, με λιγότερα από 1.000 ευρώ αμειβόταν το 61,56% των μισθωτών.

Τρίτο, διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων. Το αίτημα είναι παραγγελία των τραπεζιτών που διαπιστώνουν ότι παρά τις συνταξιοδοτήσεις και τα προγράμματα εθελούσιας εξόδου η μείωση του προσωπικού είναι πολύ αργή. Με βάση στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών  από το τέλος του 2008 μέχρι το τέλος του 2015 το προσωπικό των τραπεζών έχει μειωθεί μόνο κατά ένα τρίτο (από 67.798 σε 44.402 εργαζόμενους). Σε αυτή την περίοδο ωστόσο οι τράπεζες έχουν χρεοκοπήσει και σωθεί αλλεπάλληλες φορές – πάντα με χρήματα των φορολογουμένων. Η συρρίκνωση πάντως του τζίρου τους αποτελεί πρώτης τάξης ευκαιρία για την δραστική μείωση του προσωπικού.

Τέταρτο, συρρίκνωση έως και κατάργηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών (συνδικαλιστικές άδειες, αργομισθίες, κ.α.) και εγγυήσεων όπως η προστασία των συνδικαλιστών από μεταθέσεις και απολύσεις οι οποίες είχαν ενσωματωθεί στον 1264/1982 από τη μια, και από την άλλη, νομοθετική κατοχύρωση της ασυδοσίας του κεφαλαίου να τιμωρεί τους απεργούς ακόμη και με ανταπεργίες (λοκ άουτ) όπως είχε κάνει ο Μάνεσης της Χαλυβουργίας. Στο ίδιο πλαίσιο παραμένει στο τραπέζι το αίτημα των επιχειρηματιών να αλλάξουν επί τα χείρω οι προϋποθέσεις προκήρυξης απεργίας. Για παράδειγμα, να απαιτείται η ψήφος της πλειοψηφίας των εργαζομένων, ούτε καν των μελών του σωματείου!

Πέμπτο, δικαίωμα στην εργοδοσία να υπεκφεύγει των συλλογικών συμβάσεων, μέσω συμφωνιών που υποτίθεται ότι θα υπογράφονται ελεύθερα με το προσωπικό και πάντα θα προβλέπουν μικρότερο μισθό. Στην ίδια κατεύθυνση μείωσης των μισθών και επιβολής μεγαλύτερης ευελιξίας θα λειτουργήσουν νέες μορφές εργασιακών σχέσεων, αντίγραφα των «μικρο-εργασιών» που έχουν θεσμοθετηθεί στη Γερμανία και των «συμβάσεων μηδενικών ωρών» που ανθούν στη Δυτική Ευρώπη. Δεν αποκλείεται μάλιστα η αναγνώρισή τους να γίνει με αντάλλαγμα την άμεση επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έχουν αποδεχθεί να συζητήσουν και να εφαρμόσουν τα παραπάνω μέτρα. Στο Μνημόνιο Τσίπρα υπάρχει σαφής αναφορά: «μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επανεξέτασης, οι αρχές θα ευθυγραμμίσουν τα πλαίσια για τις ομαδικές απολύσεις, τη συλλογική δράση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις», αναφέρεται στο νόμο 4336/2015. Επομένως, οι καταγγελίες του Τσίπρα από το βήμα της ετήσιας συνέλευσης του ΣΕΒ στα νεοφιλελεύθερα μοντέλα εργασιακών σχέσεων αποτελεί υποκρισία και κοροϊδία, εφ’ όσον τα έχει ήδη αποδεχθεί!

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα είναι ιστορικών διαστάσεων – ανάλογης της τομής που θα επιχειρηθεί. Μπροστά σε αυτή την πρόκληση κάθε οργανωμένη δύναμη του εργατικού κινήματος – κι εδώ δεν συμπεριλαμβάνεται η συνδικαλιστική γραφειοκρατία – θα κριθεί όχι από τις μεγαλοστομίες αλλά από τη συμβολή της στην ανάπτυξη ενωτικών, μαζικών και αποτελεσματικών αγώνων ενάντια στα σχέδια κυβέρνησης, Τρόικας και κεφαλαίου.

Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος 117 του θεωρητικού περιοδικού Ουτοπία

Το πρόβλημα δεν είναι ο Τράμπ, είναι η Κλίντον

Hillary Clinton Women

Πέντε λόγους ξεχώρισε ο δημοφιλής αριστερός αμερικάνος σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ για τους οποίους ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Οι δύο απ’ αυτούς αφορούσαν το στρατόπεδο των Δημοκρατικών. Συγκεκριμένα, πρώτο, την αδυναμία της Χίλαρι Κλίντον, που έλαβε κι επίσημα το χρίσμα των Δημοκρατικών στο συνέδριό τους στις 26 Ιουλίου 2016, να πείσει ακόμη και τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος. Και, δεύτερο, την απροθυμία των οπαδών του Μπέρνι Σάντερς να κινητοποιήσουν μέχρι τις κάλπες της 8ης Νοεμβρίου τους φίλους του κόμματος, ακόμη κι αν πειστούν οι ίδιοι να ψηφίσουν – κάτι που δεν είναι τόσο προφανές μετά τις ηχηρές αποδοκιμασίες που επιφύλαξαν στην Κλίντον στη διάρκεια του συνεδρίου του κόμματος, δεδομένου ότι και αυτές τις εκλογές θα κερδίσει όποιος υποψήφιος προσελκύσει στα παραβάν περισσότερους ..πιστούς.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Δεν είναι όμως μόνο οι δύο παραπάνω λόγοι, από τους πέντε, που αφορούν τους Δημοκρατικούς. Κι οι άλλοι τρεις λόγοι, με μια διαφορετική ανάγνωση, αν κάτι αναδεικνύουν είναι την εγγενή αδυναμία των Δημοκρατικών να πείσουν για τις ιδέες τους. Γιατί, ο Τραμπ σε αντίθεση με άλλους ρεπουμπλικανούς υποψήφιους δεν διεκδικεί την ψήφο των Αμερικανών ποντάροντας κυρίως στη δεξιά ατζέντα, που προκρίνει την μείωση των κοινωνικών παροχών και των φόρων. Το κοινό που απευθύνεται ο Τραμπ είναι τα πιο λαϊκά έως και καθυστερημένα στρώματα της αμερικάνικης κοινωνίας, που είδαν τη θέση τους τις δύο τελευταίες δεκαετίες να συντρίβεται. Κυρίως χειρώνακτες εργάτες που έχασαν τις δουλειές τους είτε από την μετεγκατάσταση των αμερικανικών επιχειρήσεων στις ζώνες ελεύθερου εμπορίου του Μεξικού είτε από την είσοδο μεταναστών που πρωτίστως εξυπηρέτησε τις αμερικανικές επιχειρήσεις καθώς μπόρεσαν έτσι να μειώσουν τα μεροκάματα, χρησιμοποιώντας ειδικά τους παράτυπους μετανάστες ως μοχλό συνεχούς μείωσης των εργατικών αμοιβών. Η έμπλεη δημαγωγίας υπόσχεσή του πως η πρώτη του ενέργεια στο Λευκό θα είναι να καλέσει τον διευθύνων σύμβουλο της Φορντ και να τον αναγκάσει να φέρει πίσω το εργοστάσιο από το Μεξικό σε 48 ώρες, απευθύνεται ακριβώς σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα, που ταυτοχρόνως ντοπάρονται και με άφθονο και χυδαίο ρατσισμό, που αποτελεί σήμα κατατεθέν του Τραμπ.

Στον αντίποδα αυτής της εκστρατείας, οι Δημοκρατικοί υπό την Κλίντον απευθύνονται στους κερδισμένους των δύο προηγούμενων δεκαετιών επιδεικνύοντας ως τρόπαιο την μείωση της ανεργίας στο 5% και την ανάπτυξη της οικονομίας κατά 2,4% το 2015. Τι κι αν από το 1999 το μέσο οικογενειακό εισόδημα έχει μειωθεί κατά 5.000 δολάρια, αν τα περιουσιακά στοιχεία έχουν μειωθεί κατά ένα τρίτο και τα δύο τρίτα των νοικοκυριών είναι βυθισμένα στα χρέη;

Με τις ελίτ οι Δημοκρατικοί

Ο Τραμπ παίρνει τη σκυτάλη από την παραδοσιακή αμερικάνικη Δεξιά που ανέκαθεν ορκιζόταν πίστη στην Αγία Τριάδα του δολαρίου, του περιστρόφου και της Βίβλου, κηρύσσοντας όμως πόλεμο στο οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο. Το γκροτέσκο της αφήγησής του αποκαλύπτεται αν σκεφτούμε ότι ο ίδιος ο Τραμπ αδυνατεί εξ ορισμού να αποτελέσει πολέμιο ούτε καν τιμωρό του οικονομικού κατεστημένου γιατί είναι σαρξ εκ τη σαρκός του. Δισεκατομμυριούχος που σχημάτισε την μυθική περιουσία του από αγοραπωλησίες ακινήτων και φτάνει στο σημείο, που δεν έχει προηγούμενο στην αμερικάνικη πολιτική ιστορία, να χρηματοδοτεί σχεδόν από μόνος του την προεκλογική του εκστρατεία, θέλει άπειρες δόσεις υποκρισίας και δημαγωγίας για να δηλώνει σταυροφόρος εναντίον του πλούτου και σίγουρα ισχυρότατες δόσεις κρετινισμού, που ποτέ δεν έλειψαν από την «βαθιά Αμερική», για να γίνει πιστευτός και να αναγορευτεί σε λαϊκό είδωλο. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό ώστε να είναι πολύ πιθανή μια βαθιά τομή στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ανάλογη αυτής που έφερε σε πέρας ο Ρέιγκαν πριν 35 χρόνια και χάρη στην οποία κατάφερε να ανανεώσει εκ βάθρων και αντιδραστικά το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ.  Παρόλα αυτά αν τα αμερικανικά αυτιά σαγηνεύονται από το αφήγημα του Τραμπ, στο βαθμό που ο ίδιος σερβίρεται ως αυτοδημιούργητος κλείνοντας έτσι το μάτι και στο μέσο Αμερικάνο που ποτέ δεν έχασε την πίστη του στον ακάματο σκαπανέα υπεύθυνο για όλα τα κακά και τα καλά που μπορούν να του συμβούν, πώς να γυρίσουν έστω να ακούσουν τη Χίλαρι Κλίντον που έγινε εκατομμυριούχος λόγω της πολιτικής, κι επικρίνεται από δεξιά και αριστερά ως φερέφωνο της Γουόλ Στριτ, ενώ διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και τώρα διεκδικεί τον Λευκό Οίκο μόνο και μόνο επειδή διετέλεσε Πρώτη Κυρία; Η άνοδος της στην πολιτική συμπυκνώνει την παρακμή της πολιτικής και την οικογενειοκρατία όπου τα αξιώματα μοιράζονται σε στενό οικογενειακό κύκλο.

Η Χίλαρι Κλίντον λοιπόν ήταν εκ φύσεως αδύνατο να εκφράσει την πολιτική αγωνία των χειρωνακτών εργατών, στους οποίους απευθύνεται ο Τραμπ,  αποφεύγοντας μάλιστα να αμφισβητεί το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, που αποτελεί κόκκινο πανί για το κόμμα του, παρότι μάλιστα οι ψηφοφόροι του δεν ανήκουν στα χαμηλά αμειβόμενα στρώματα. Με βάση δημοσκοπήσεις το  μέσο τους ετήσιο εισόδημα ανέρχεται σε 72.000 δολάρια, πολύ πάνω από το μέσο εισόδημα των οπαδών του Σάντερς και της Κλίντον. Το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ ερμήνευε αυτό το παράδοξο γράφοντας πως «η υποστήριξη στον Τραμπ υπογραμμίζει το φόβο της μεσαίας τάξης της Αμερικής απέναντι στην οικονομική και κοινωνική πτώση».

Κατά τον Μάικλ Μουρ ο Τραμπ αποτελεί επίσης μια στροφή 180 μοιρών απέναντι στο «πολίτικαλ κορέκτ» που εισήγαγε ο Μπιλ Κλίντον τη δεκαετία του ’90 κι έφτασε στο απόγειό του με τον Μπαράκ Ομπάμα ως πρώτος μαύρος πρόεδρος της Αμερικής ενώ διεκδικεί τον τερματισμό του με την Χίλαρι Κλίντον ως πρώτη γυναίκα πρόεδρος της. Στην πραγματικότητα, η αδυναμία της Κλίντον να πείσει ότι η θητεία της στο Λευκό Οίκο ισοδυναμεί με την αναβάθμιση της θέσης της γυναίκας και η ακόλουθη επιστροφή του πιο χυδαίου και κτηνώδους μισογυνισμού που εκπροσωπεί ο Τραμπ μπορεί να μην είχε συμβεί αν στη διάρκεια της θητείας του πρώτου μαύρου προέδρου η μαύρη κοινότητα δεν συγκλονιζόταν από τις αλλεπάλληλες δολοφονίες μαύρων πολιτών από την αστυνομία. Μόνο το 2015 σκοτώθηκαν από την αστυνομία περισσότεροι από 100 άοπλοι μαύροι! Αποδείχθηκε εν ολίγοις ότι ένας μαύρος ή μια γυναίκα πρόεδρος δεν αποτελούν ένα πρώτο βήμα στην κατάργηση των φυλετικών ή έμφυλων διακρίσεων αλλά τη βασιλική οδό για τη διαιώνισή τους, ένα αδιαπέραστο πέπλο για τη συγκάλυψή τους. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι ο ζωώδης πολιτικός πολιτισμός του Τραμπ, που αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη για το ότι η Αμερική , αντίθετα με σχεδόν όλα τα άλλα κράτη του κόσμου, πέρασε κατ’ ευθείαν από τη βαρβαρότητα στην παρακμή, χωρίς ποτέ να περάσει από το ενδιάμεσο στάδιο του πολιτισμού, το οποίο προσπέρασε πιθανά ως περιττό. Το πρόβλημα είναι η υποκρισία των Δημοκρατικών.

Τέλος, για τον Μάικλ Μουρ ο Τραμπ, τον οποίο το Σπίγκελ χαρακτήρισε από τον Ιανουάριο κιόλας ως τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο στον κόσμο, νεκρανασταίνει το φαινόμενο Τζέσι Βεντούρα, του επαγγελματία πυγμάχου που οι ψηφοφόροι της Μινεσότα εξέλεξαν ως κυβερνήτη τη δεκαετία του ’90 παίρνοντας έτσι την εκδίκησή τους απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Η αλήθεια είναι πως το πιο συντριπτικό πλήγμα απέναντι στο αμερικάνικο πολιτικό σύστημα θα ήταν ο υποψήφιος Μπέρνι Σάντερς. Η ηγεσία ωστόσο του Δημοκρατικού κόμματος, κι όχι οι ψηφοφόροι του, είχε διαφορετική άποψη. Με βάση σχεδόν 2.000 μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που αποκαλύφθηκαν μέσω των Wikileaks η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος μεροληπτούσε συστηματικά υπέρ της Χίλαρι Κλίντον, αλλοιώνοντας έτσι τη γνώμη των μελών και ψηφοφόρων του κόμματος, σε βάρος του Σάντερς που δήλωνε σοσιαλιστής (κάτι όχι και τόσο συνηθισμένο στις ΗΠΑ) κι ο οποίος κατάφερε να προκαλέσει μια πρωτοφανή κινητοποίηση. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Τραμ εμφανίστηκε για πρώτη φορά να κερδίζει στις δημοσκοπήσεις (με 45,6% έναντι 44,7% της Κλίντον) στις 27 Ιουλίου 2016, μια μέρα μετά την αναγόρευση της πρώην Πρώτης Κυρίας ως επίσημης υποψήφιας των Δημοκρατικών στο συνέδριο του κόμματος. Ελλείψει λοιπόν ενός πραγματικού αντίπαλου δέους, όπως μπορούσε να εξελιχθεί ο Σάντερς, ως γροθιά στο κατεστημένο εμφανίζεται ο Τραμπ. Κι είναι κάτι για τα οποίο φρόντισε η ηγεσία των Δημοκρατικών…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 29 Ιουλίου 2016

Νοσεί βαριά η δημόσια υγεία

12Στις 31 Ιουλίου 2016 οι Γιατροί του Κόσμου άνοιξαν κι επίσημα τις πόρτες μιας ακόμη δομής παροχής υγείας στον Πειραιά εστιασμένης σχεδόν αποκλειστικά στις μητέρες και τα παιδιά. Στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά και συγκεκριμένα στο Πέραμα ήδη οι Γιατροί του Κόσμου λειτουργούν ένα πολυιατρείο που αποδείχτηκε σωτήριο τα χρόνια της κρίσης. «Στόχος της καινούργιας μας προσπάθειας είναι να παράσχουμε ελεύθερη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη για τις γυναίκες και τα βρέφη. Αυτό το δικαίωμα, όσο κι αν φαίνεται προφανές, δυστυχώς δεν είναι. Η κρίση έχει δημιουργήσει ανυπέρβλητα εμπόδια στην παροχή των υπηρεσιών υγείας που χρειάζονται οι μητέρες και στην απρόσκοπτη ανάπτυξη των παιδιών. Αυτά τα προβλήματα ερχόμαστε να αντιμετωπίσουμε», μας δήλωσε ο Νικήτας Κανάκης πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα τεράστια κενά που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση στη μητρική και βρεφική υγεία 6 χρόνια μετά την βύθιση της Ελλάδας στη δίνη των μνημονίων τα αποκαλύπτουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, που δείχνουν αύξηση του αριθμού των ελλιποβαρών νεογνών. Συγκεκριμένα μεταξύ 2008 και 2011 αυξήθηκαν κατά 16%, δημιουργώντας σοβαρούς κινδύνους για την κανονική σωματική τους ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι μόνο ότι μειώθηκαν οι γεννήσεις, όπως δείχνει το γεγονός ότι το 2014 καταγράφηκαν στην Ελλάδα 79.975 γεννήσεις από Ελληνίδες και 12.173 από αλλοδαπές, όταν το 2013 είχαν καταγραφεί 80.940 και 13.194, αντίστοιχα. Ούτε ότι αυξήθηκαν οι γεννήσεις εκτός γάμου από 6.337 το 2013 σε 7.165 το 2014, με το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον να βοά ότι δεν είμαστε μάρτυρες μιας ελευθεριακής στροφής μεταξύ των νέων ζευγαριών που απορρίπτει το γάμο ως μορφή κοινωνικής καταπίεσης, αλλά πρόκειται για επιλογή ανάγκης από τη στιγμή που ο γάμος συνεπάγεται κι ένα σοβαρό οικονομικό κόστος. Μπορούμε επομένως να υποστηρίξουμε ότι το περιβάλλον ανατροφής των νέων παιδιών γίνεται πιο ασταθές και ρευστό σε σχέση με μόλις λίγα χρόνια πριν. Το πρόβλημα επιπλέον, μαζί με όλα τα άλλα, είναι ότι και τα παιδιά που γεννιούνται επειδή είναι ελλιποβαρή έχουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν χρόνια νοσήματα, όπως καρδιαγγειακά νοσήματα, διαβήτη τύπου Β, οστεοπόρωση, ακόμη και διάφορες μορφές καρκίνου κ.α.

Αύξηση παιδικής θνησιμότητας

Επιπλέον, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει η ΕΛΣΤΑΤ, και τα οποία επικαλείται η Τράπεζα της Ελλάδας σε μια ειδική μελέτη για τις επιπτώσεις της κρίσης στη δημόσια υγεία που περιλαμβάνεται στην έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 15 Ιουνίου 2016 (εδώ το πλήρες κείμενο) ανακόπηκε η μακροχρόνια τάση μείωσης της παιδικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών έως 1 έτους ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων). Πιο συγκεκριμένα, η παιδική θνησιμότητα αυξήθηκε από 2,65 το 2008 σε 3,75 το 2014. Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα, οφείλεται τόσο στην αύξηση των θανάτων βρεφών όσο και στην υποχώρηση των γεννήσεων.

Ωστόσο, η κρίση της υγείας δε θίγει μόνο τα νεογνά και τις μητέρες. Όλες οι πληθυσμιακές ομάδες πλήρωσαν κι εξακολουθούν να πληρώνουν βαρύ τίμημα από την κάθετη πτώση των δαπανών στην υγεία. Ενδεικτικά να αναφερθεί πως μόνο η κρατική ενίσχυση των δημοσίων νοσοκομείων για το 2016 είναι 1,16 δισ. ευρώ μειωμένη κατά 60% από τα επίπεδα του 2009, όπως τόνισε πρόσφατα η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). Στην ίδια επίσης ανακοίνωση τονίζεται ότι ο ΕΟΠΥΥ αρνείται να καταβάλλει στα νοσοκομεία 600 – 700 εκ. ευρώ, οξύνοντας τα χρηματοδοτικά τους προβλήματα.

Αποτέλεσμα των περικοπών των δαπανών υγείας είναι η υποβάθμιση της κατάστασης της υγείας του πληθυσμού. «Αν και απαιτούνται αρκετά χρόνια ώστε να αποκαλυφθούν οι πλήρεις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην υγεία του πληθυσμού, στην Ελλάδα αρκετοί δείκτες έχουν αρχίσει να επιδεινώνονται», αναφέρει η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας. Και συνεχίζει: «Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης μειώθηκε το ποσοστό του πληθυσμού που δηλώνει “καλή” ή “πολύ καλή” αυτοαξιολογούμενη υγεία από 71% το 2006 σε 68,8% το 2011… Ωστόσο στην ίδια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ καταγράφεται σημαντική αύξηση (κατά 24,2%) στον πληθυσμό ηλικίας 15 ετών και άνω που δηλώνει ότι πάσχει από κάποιο χρόνιο πρόβλημα υγείας ή χρόνια πάθηση (τα περιστατικά χρόνιας νοσηρότητας αυξήθηκαν από 39,7% το 2009 σε 49,3% το 2014)».

Επιδείνωση ψυχικής υγείας

Η επιδείνωση των κοινωνικών συνθηκών, με την αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και του ανταγωνισμού, επιδρά αρνητικά και στην ψυχική υγεία του πληθυσμού. «Δραματική αύξηση παρουσιάζει το ποσοστό του πληθυσμού με συμπτώματα μείζονος κατάθλιψης κατά την περίοδο της κρίσης. Το εύρημα επιβεβαιώνεται από επιδημιολογικές έρευνες, σύμφωνα με τις οποίες καταγράφεται ραγδαία αύξηση της μείζονος κατάθλιψης από 3,3% το 2008 σε 6,8% το 2009, 8,2% το 2011 και 12,3% το 2013. Όπως αποτυπώνεται στα στοιχεία της έρευνας υγείας της ΕΛΣΤΑΤ, το 2014 το 4,7% του πληθυσμού ηλικίας 15 ετών και άνω δήλωσε ότι έχει κατάθλιψη έναντι 2,6% το 2009».

Στην έρευνα της Τράπεζα της Ελλάδας φαίνεται πεντακάθαρα ότι οι μειώσεις των δαπανών στην υγεία (κατά 6,8 δισ. ευρώ ή 43,6% το 2014 σε σχέση με το 2010) στη φαρμακευτική περίθαλψη (που περιορίστηκε κατά 54,2% και διαμορφώθηκε σε 2,6 δισ. ευρώ για το 2014) και στις υπηρεσίες περίθαλψης (νοσοκομεία, γιατρούς και αποκατάσταση, που περιορίστηκε κατά 40,9% σε 5,2 δισ. ευρώ για την εν λόγω περίοδο) δεν ήταν μια μάχη κατά της διαφθοράς και των κυκλωμάτων, όπως την πλασάρουν οι κυβερνήσεις προσπαθώντας μνα βρουν συμμάχους. Ήταν μια μάχη κατά των φτωχών! Προς επίρρωση η εξής αναφορά: «Όπως προκύπτει από την έρευνα υγείας της ΕΛΣΤΑΤ (2015) για το 2014 χρειάστηκε να λάβει ιατρονοσηλευτική φροντίδα και καθυστέρησε να τη λάβει ή δεν την έλαβε καθόλου α) το 13,1% του πληθυσμού (15+) λόγω μεγάλης λίστας αναμονής β) το 6,1% του πληθυσμού λόγω μεγάλης απόστασης ή προβλημάτων στην μεταφορά και γ) το 9,4% του πληθυσμού λόγω έλλειψης ειδικοτήτων ιατρών και επαγγελματιών υγείας».

Σε άλλο σημείο της μελέτης οι ερευνητές της Τράπεζας Ελλάδας αναφέρουν ότι «έχει αυξηθεί το ποσοστό του πληθυσμού (ειδικά των ηλικιωμένων) που δηλώνουν αδυναμία ικανοποίησης των ιατρικών και φαρμακευτικών αναγκών λόγω οικονομικών προβλημάτων. Για παράδειγμα 1 στα 6 άτομα χαμηλού εισοδήματος το 2013 δήλωναν αδυναμία ικανοποίησης των ιατρικών τους αναγκών λόγω οικονομικών προβλημάτων. Από την έρευνα υγείας για το 2014 της ΕΛΣΤΑΤ (2015) προκύπτει ότι χρειάστηκε και δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να λάβει: α) ιατρική φροντίδα ή θεραπεία το 13,9% του πληθυσμού ηλικίας 15+, β) οδοντιατρική φροντίδα ή θεραπεία το 15,4% του πληθυσμού 15+, γ) υπηρεσίες φροντίδας ψυχικής υγείας το 4,3% του πληθυσμού 15+ και δ) τα φάρμακα που του είχε συστήσει ο γιατρός το 11,2% του πληθυσμού 15+». Φαίνεται επομένως ότι η πολυδιαφημισμένη ελεύθερη πρόσβαση των 2 περίπου εκ. ανασφάλιστων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια περίθαλψη, όπως ξεκίνησε να ισχύει από το 2014 δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Οι ερευνητές του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος υπογραμμίζουν τις αρνητικές συνέπειες που έχει η επιδείνωση της υγείας του πληθυσμού όχι μόνο στο μέλλον, όταν το σύστημα υγείας θα πρέπει να πληρώνει για την απουσία προληπτικής ιατρικής, αλλά και τώρα, στην παραγωγικότητα της εργασίας. «Η ανοδική τάση στη χρόνια νοσηρότητα του πληθυσμού δύναται να επιδράσει αυξητικά στις μελλοντικές δαπάνες υγείας και να επιβαρύνει τα ασφαλιστικά ταμεία ενώ ενδέχεται να οδηγήσει σε υποχώρηση της παραγωγικότητας της εργασίας»!

Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας θα συνεχιστεί το επόμενο διάστημα και θα λάβει μάλιστα πιο αποκρουστικές μορφές κι αυτό θα συμβεί όχι μόνο λόγω των γενικών πολιτικών λιτότητας, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον «κόφτη» δημοσίων δαπανών. Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας «φωτογραφίζεται» πεντακάθαρα και στις προβλέψεις του Μνημονίου Τσίπρα που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 2015. Τα μέτρα εξοικονόμησης που περιγράφονται, μέσω για παράδειγμα της διαχείρισης των τιμών των φαρμακευτικών προϊόντων ή της βελτίωσης της διαχείρισης των νοσοκομείων ή της συγκεντρωτικής διαχείρισης της ζήτησης φαρμακευτικών προϊόντων, ξέρουμε – από εμπειρία πλέον – ότι όσο κι αν φαίνονται ουδέτερα για τον ασθενή, θα θίξουν ευθέως το επίπεδο της παρεχόμενης υγείας στους πολίτες.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 22 Ιουλίου 2016.

Η CIA πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία

reΠληθαίνουν τα στοιχεία που δείχνουν ότι η διαβόητη αμερικανική μυστική υπηρεσία βρισκόταν πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 στη γειτονική χώρα. Με βάση δημοσίευμα της εφημερίδας Γιενί Σαφάκ (εδώ το άρθρο), που πρόσκειται στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν, ο άνθρωπος που ανέλαβε να φέρει σε πέρας την οργάνωση του πραξικοπήματος ήταν ο εικονιζόμενος αμερικάνος στρατηγός Τζον Κάμπελ, ανώτατος διοικητής των δυνάμεων κατοχής στο Αφγανιστάν από τις 26 Αυγούστου 2014 ως την 1η Μαΐου 2016.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με βάση το δημοσίευμα, οι πληροφορίες του οποίου αποδίδονται σε ανώνυμες πηγές, η κωδική ονομασία της επιχείρησης ήταν «Σαφάρι» ενώ χρηματοδοτήθηκε με 2 δισ. δολ. που κατευθύνθηκαν στους συμμετέχοντες μέσω του νιγηριανού τμήματος της αφρικανικής τράπεζας UBA, η οποία προφανώς δεν εμπίπτει στον ασφυκτικό έλεγχο που υπάγονται όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του κόσμου για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος… Για την προετοιμασία του πραξικοπήματος ο αμερικανός στρατηγός εργαζόταν επισταμένα επί οκτώ μήνες και πραγματοποίησε δύο μυστικές επισκέψεις στην Τουρκία, ενώ ενεργό ρόλο έπαιξαν οι δύο στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία, στο Ιντσιρλίκ και το Ερζερούμ.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν ωστόσο οι πολιτικές διαστάσεις της συμφωνίας μεταξύ των οπαδών του Γκιουλέν και της Ουάσινγκτον. Συγκεκριμένα, στόχος ήταν η Τουρκία να περνούσε υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ. Γι’ αυτό το λόγο προβλεπόταν η ταχύτατη επιδείνωση των σχέσεων της χώρας με τη Ρωσία. Επίσης, στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία οι ΗΠΑ θα κατασκεύαζαν μια νέα υπερσύγχρονη στρατιωτική βάση, ενώ υπήρχε και «Σχέδιο Β» διαμελισμού της Τουρκίας που προέβλεπε την μετατροπή της σε Συρία.

Οι αποκαλύψεις της Σαφάκ, όσο κι αν εξυπηρετούν το κύμα ανηλεών διώξεων κάθε είδους αντιπάλων του ισλαμικού καθεστώτος κι όχι μόνο των συνεργατών του Γκιουλέν που ζει αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ από το 1999, συμβάλουν στην καλύτερη κατανόηση των λυσσαλέων ανταγωνισμών που ξεδιπλώνονται στην ανατολική Μεσόγειο.

Σε αυτό το φόντο ας ελπίσουμε ότι το δίδυμο της συμφοράς Κοτζιάς – Καμμένος που έχουν υπό τον έλεγχό τους δύο νευραλγικά υπουργεία της κυβέρνησης Τσίπρα να μην επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό που αφήνει στα αμερικανικά σχέδια η απόσυρση της Τουρκίας. Επίσης,  να μη συνεχίσουν να πλειοδοτούν σε αμερικανοδουλεία όπως έκαναν πέρυσι την άνοιξη όταν ο μεν υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωνε τον ομόλογό του Τζον Κέρι πως δεν αμφισβητούνται τα αμερικανικά ενεργειακά σχέδια για τη νότια Ευρώπη από τις επαφές του Π. Λαφαζάνη, ως αρμόδιου υπουργού τότε, με τους Ρώσους, κι ο δε υπουργός Άμυνας υποσχόταν στην υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Κριστίν Γουόρμουθ, στρατιωτική βάση στην Κάρπαθο, ώστε να διευκολύνονται τα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο κι ειδικότερα στη Συρία.

Καμία χώρα που χαρίστηκε στο ΝΑΤΟ δεν  ανταμείφθηκε με σταθερότητα. Ούτε καν με ειρήνη…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν, στις 31 Ιουλίου 2016

NEA ΕΡΥΘΡΑΙΑ, 11/11/2015

Εκδήλωση ΛΑΕ, 2/11/2015

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 17/6/2015

Kommon, Γιατί ρήξη;, 25/5/2015

Διαγραφή του Χρέους Τώρα, 4.3.2015

Σχέδιο Β', 17.2.2015

ΕRTOPEN 6.2.2015

ΑΚΙΟΕ, Χανιά 27.11.2014

Ημερίδα Χρέος και Τράπεζες, 9.11.2014

Εκδήλωση "1013", Μοσχάτο, 26.11.2014

ΕΡΤ 27.8.2014

Ημερίδα ΜΑΑ 24.12.2012

Κοινωνία Ώρα Mega 9.12.2011

August 2016
M T W T F S S
« Jul    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 5,255 other followers