Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

ΣΕΒ–Τρόικα παραγγέλνουν, ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ ψηφίζουν

Πολυνομοσχέδιο – σκούπα που πλήττει βάναυσα τα συμφέροντα των εργαζομένων, των καταναλωτών και των μικρομεσαίων στρωμάτων είναι αυτό που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση για να ψηφιστεί τη Δευτέρα 15 Ιανουαρίου και να κλείσει έτσι η τρίτη αξιολόγηση.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Παρά την προσπάθεια ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υποβαθμίσουν τη σημασία του, η αλήθεια είναι πώς με όσα περιλαμβάνονται στις 1.531 σελίδες του η θέση των λαϊκών στρωμάτων επιδεινώνεται σημαντικά και μακροπρόθεσμα.

Συνολικά προβλέπονται τουλάχιστον εννιά μέτρα που βαθαίνουν το δεσποτισμό του κεφαλαίου, έστω κι αν δεν περιλαμβάνονται νέα δημοσιονομικά μέτρα, όπως έσπευσε να ισχυριστεί η κυβέρνηση. Η αλήθεια είναι πώς δε χρειάζονται νέα δημοσιονομικά μέτρα! Έχοντας ψηφίσει η κυβέρνηση από την μια τον «κόφτη», βάσει του οποίου θα ενεργοποιούνται αυτόματα οι περικοπές δημοσίων δαπανών σε περίπτωση αποκλίσεων, και από την άλλη την εμφάνιση πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 3,5% μέχρι το 2022 και 2% μέχρι το 2060, προφανώς δεν υπάρχει ανάγκη ψήφισης νέων δημοσιονομικών μέτρων. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έρχονται καλύτερες μέρες. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας, κι ας κάνει ο πρωθυπουργός ό,τι μπορεί για να εξωραΐσει την κατάσταση. Προς επίρρωση, η αύξηση των φόρων κατά 2% ή 1 δις. ευρώ το νέο χρόνο, όπως προβλέπει ο κρατικός προϋπολογισμός.

Ας δούμε όμως τα χειρότερα που θα ψηφίσουν αδιαμαρτύρητα οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τη Δευτέρα, καταφέρνοντας να διασύρουν για πολλοστή φορά την Αριστερά ταυτίζοντάς την με την πιο αντιλαϊκή πολιτική:

  1. Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί. Στοχεύοντας άμεσα να περιορίσει το πολιτικό κόστος που δέχεται από το ογκούμενο κύμα διαμαρτυριών κάθε Τετάρτη στα ειρηνοδικεία και μακροπρόθεσμα να διευκολύνει τις τράπεζες για να ολοκληρώσουν το ξεπούλημα δεκάδων χιλιάδων πρώτων κατοικιών η κυβέρνηση με το πολυνομοσχέδιο μεταφέρει τους πλειστηριασμούς στο διαδίκτυο. Από 21 Φεβρουαρίου, κι ανεξαρτήτως της ημερομηνίας επίδοσης της επιταγής και επιβολής κατάσχεσης, οι πλειστηριασμοί «αποεδαφοποιούνται», ξεκινώντας έτσι ένας νέος γύρος φτωχοποίησης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών που με ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα βγουν μαζικά στο δρόμο. Η διάσωση έτσι των τραπεζών για μια ακόμη φορά προωθείται στην πλάτη των πολιτών.
  2. Απαγόρευση επί της ουσίας των απεργιών. Με ένα άρθρο το υπ. αρ. 211 «ορίζεται ειδική απαρτία κατά τις γενικές συνελεύσεις πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, προκειμένου να λάβει χώρα η συζήτηση και να ληφθεί απόφαση για την κήρυξη της απεργίας. Ειδικότερα, ορίζεται ότι απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δεύτερου των οικονομικά τακτοποιημένων μελών της συνδικαλιστικής οργάνωσης». Το συγκεκριμένο άρθρο εξυπηρετεί το ΣΕΒ και διευκολύνει το καθεστώς γενικευμένου αυταρχισμού που επικρατεί στους χώρους εργασίας. Κυρίως έρχεται να ακυρώσει εν τη γενέσει του ένα διεκδικητικό κίνημα που θα επιχειρήσει να ανακτήσει τις απώλειες της μνημονιακής περιόδου.
  3. Ένταξη 14 ΔΕΚΟ στο υπερ-ταμείο των ιδιωτικοποιήσεων. Με το άρθρο 380 περνούν απ’ ευθείας στο υπερ-ταμείο ιδιωτικοποιήσεων (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας) 14 ΔΕΚΟ που θα εντάσσονταν στην υπό σύσταση Εταιρεία Δημόσιων Συμμετοχών και απασχολούν γύρω στους 40.000 εργαζόμενους: το 34% της ΔΕΗ (με το 17% να παραμένει στο ΤΑΙΠΕΔ και να οδεύει προς πώληση), 50,3% της ΕΥΔΑΠ, 51% της ΕΥΑΘ, ΕΛΤΑ, αστικές συγκοινωνίες ΟΑΣΑ, ΣΤΑΣΥ και ΟΣΥ, 25% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, Οργανισμός Κεντρικών Αγορών και Αλιείας, Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης, ΔΕΘ-HELEXPO, Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών, Ελληνικές Αλυκές, ΕΤΒΑ-ΒΙΠΕ, Διώρυγα Κορίνθου και ΟΑΚΑ. Η αλλαγή αυτή επιταχύνει και διευκολύνει την ιδιωτικοποίησή τους.
  4. Περικοπή επιδομάτων. Από την αναθεώρηση των κριτηρίων χορήγησης επιδομάτων περίπου 15.000 οικογένειες, κυρίως τρίτεκνες, με εισόδημα άνω των 33.000 ευρώ θα στερηθούν το επίδομα. Χαμένες επίσης θα βγουν 54.550 οικογένειες με εισόδημα άνω των 13.500 ευρώ, κι οι οποίες έχουν τρία ή περισσότερα παιδιά, που θα υποστούν μειώσεις από 1,66% μέχρι και 32,12%. Η αναθεώρηση της επιδοματικής πολιτικής, που μπορεί άμεσα να σημαίνει την αύξηση του συνολικού ποσού του προϋπολογισμού για τα επιδόματα, υπακούει σε μια αντίληψη νεοφιλελεύθερης κοπής που επιδοτεί μόνο τους εξαθλιωμένους, χαρακτηρίζοντας όσους έχουν δουλειά ακόμη κι ως μεσαία στρώματα, όπως πρόσφατα δήλωσε από το βήμα της Βουλής ο αρμόδιος υπουργός Ευκλ. Τσακαλώτος.
  5. Χρηματιστήριο ενέργειας. Στην αιτιολογική έκθεση του πολυνομοσχεδίου αναφέρεται ρητά ότι σκοπός της δημιουργίας του χρηματιστηρίου ενέργειας είναι η «πλήρης εναρμόνιση με τους ενωσιακούς κανόνες για την ολοκλήρωση της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας». Η ΕΕ επομένως είναι ο υπαίτιος της χρηματιστικοποίησης ενός κοινωνικού αγαθού όπως η ενέργεια, που θα σημάνει την περαιτέρω ιδιωτικοποίησή του, κι ότι θα γίνει ακόμη πιο απρόσιτο για τους πολίτες απ’ όσο είναι σήμερα. Συνέπεια της μέχρι σήμερα ιδιωτικοποίησης, που έχει οδηγήσει σε αύξηση της τιμής του, είναι η έκρηξη του φαινομένου των ρευματοκλοπών, όπως επίσημα χαρακτηρίζονται. Με βάση στοιχεία του ΔΕΔΔΗΕ από 3.226 κρούσματα που είχαν εντοπιστεί το 2011, το 2016 έφτασαν τα 11.528, αυξήθηκαν δηλαδή κατά 400%!
  6. Νέες άδειες σε καζίνο. Οι αλλαγές που προβλέπονται για τα καζίνο αφορούν την έκδοση 4 νέων αδειών (Μύκονο, Κρήτη, Σαντορίνη, Φλώρινα), την κατάργηση του εισιτηρίου, την μείωση του φόρου στο 20% και την παροχή κινήτρων για κατασκευή νέων. Η αλλαγή αυτή όσο κι αν δικαιολογείται στο όνομα της αύξησης των εσόδων φέρνει πιο κοντά τον τζόγο στον πολίτη και τον τουρίστα. Προκειμένου να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα εγκαταλείπεται σιωπηρά μια άρρητη δέσμευση να μην είναι και τόσο εύκολη η πρόσβαση στα καζίνο κι έτσι οι πολίτες ωθούνται στο τζόγο, προς όφελος όχι μόνο των δημοσίων εσόδων, ούτε καν κυρίως αυτών. Άμεσα κερδισμένοι είναι ένα εξαιρετικά κλειστό κύκλωμα «επενδυτών» που ελέγχουν το μαύρο χρήμα γύρω από τις ρουλέτες και τους κουλοχέρηδες.
  7. Απορρύθμιση σε φαρμακεία – αρτοποιεία. Από το 2011 ζητούσαν οι φαρμακοβιομήχανοι κι οι μεγάλες εμπορικές αλυσίδες μέσω των πιστωτών την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων. Και βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ να το επιβάλλει, παρότι μάλιστα ήδη έχουν φανεί τα αρνητικά αποτελέσματα στην αγορά από την μερική φιλελευθεροποίηση του ωραρίου που έχει δημιουργήσει φαρμακεία δύο ταχυτήτων κι ένα άναρχο τοπίο με μια μερίδα φαρμακείων να ακολουθεί το διευρυμένο ωράριο (8 το πρωί – 11 το βράδυ) και μια άλλη το παλιό. Το πολυνομοσχέδιο μη έχοντας ανώτατο αριθμό ωρών λειτουργίας θα οδηγήσεις το κλείσιμο των μικρών και την κυριαρχία των μεγάλων. Ώθηση στις αλυσίδες και σε βάρος της ποιότητας της διατροφής θα αποβεί η μείωση των απαιτούμενων τετραγωνικών μέτρων για τα αρτοποιεία.
  8. Νέο κύμα συγχωνεύσεων σε σχολεία. Πέρα από την αύξηση των ωρών που είναι υποχρεωμένοι οι εκπαιδευτικοί να παραβρίσκονται στα σχολεία (άρθρο 245) όπως αναφέρει η εισηγητική έκθεση «τίθενται συγκεκριμένα κριτήρια, διαδικασία και χρονοδιαγράμματα για τις συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με στόχο την ορθολογικότερη οργάνωση των σχολικών μονάδων». Ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ, στο άρθρο 246 του πολυνομοσχεδίου ακολουθεί το δρόμο που χάραξε ως υπουργός Παιδείας η Άννα Διαμαντοπούλου όταν για λόγους εξοικονόμησης κόστους προέβη στη συγχώνευση σχολικών μονάδων, εφαρμόζοντας στην πράξη ένα σχολικό Καλλικράτη.
  9. Επανυπολογισμός των βαρέων και ανθυγιεινών. Στο τέλος του πολυνομοσχεδίου, στο άρθρο 396 συστήνεται «επιτροπή αρμόδια για την επεξεργασία και υποβολή πρότασης μεταρρύθμισης του καθεστώτος χορήγησης επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας». Στις συνοδευτικές εκθέσεις των συνεπειών του νομοσχεδίου δίνονται περισσότερες πληροφορίες καθώς διευκρινίζεται ότι «με την προωθούμενη διάταξη επιδιώκεται ο επανασχεδιασμός από μηδενική βάση των κριτηρίων χορήγησης του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας… Η προτεινόμενη διάταξη θα προσδιορίσει εξ υπαρχής τις κατηγορίες των δικαιούχων επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας στον δημόσιο τομέα». Προφανώς, με κριτήριο την μείωση της μισθολογικής δαπάνης (δια της συρρίκνωσης των δικαιούχων) και την εξοικονόμηση επιπλέον πόρων.
  10. Τέλος, ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για χρέη προς το δημόσιο. Με ειδική τροπολογία που κατατέθηκε εκ των υστέρων προβλέπονται από την 1η Μαΐου 2018 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για χρέη προς το δημόσιο που ξεκινούν ακόμη κι από 500 ευρώ! Με τη συγκεκριμένη τροπολογία (που ναι μεν προβλεπόταν από τον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων αλλά πλέον προσαρμόζεται στα όσα ισχύουν για τις τράπεζες) θα έχει δύο εβδομάδες το πολύ για να ρυθμίσει τα χρέη του προς το Δημόσιο. Διαφορετικά το ακίνητό του θα βγαίνει σε πλειστηριασμό. Την κατάσταση  κάνει πιο δραματική το γεγονός ότι με βάση το άρθρο 78 του ν. 4472/2017 οι πλειστηριασμοί ακινήτων για οφειλές προς τις ΔΟΥ θα διενεργούνται με τιμές εκκίνησης τις εμπορικές κι όχι τις αντικειμενικές αξίες της αγοράς.

Μαζί με τα προηγούμενα οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πολύ πιθανά θα ψηφίσουν κι άλλα άρθρα που θα προστεθούν μέχρι τη Δευτέρα είτε από την Τρόικα, είτε από τον ΣΕΒ θα το ψηφίσουν γρήγορα – γρήγορα και χωρίς αντιδράσεις γιατί έρχεται κι  η επόμενη τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση. Βουλευτές έτοιμοι για όλα, στην υπηρεσία της ολιγαρχίας…

Πηγή: Kommon

Advertisements

Στην εντατική παραμένει η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας

Συνέντευξη του γιατρού Γιώργου Βήχα για τους ανασφάλιστους, τις Τοπικές Μονάδες Υγείας και την κατάσταση στα νοσοκομεία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια δυσάρεστη έκπληξη περίμενε όσους πίστεψαν τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς, με αφορμή την ψήφιση του νόμου για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και τις Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ) στις 2 Αυγούστου ότι ενισχύεται η δημόσια υγεία, πώς παρέχονται στο λαό και τους ασφαλισμένους αναβαθμισμένες υπηρεσίες πρωτοβάθμιας υγείας, ότι ανατρέπονται οι νεοφιλελεύθερες αλλαγές των προηγούμενων χρόνων κι άλλα τέτοια ηχηρά. Η δυσάρεστη έκπληξη προήλθε από το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2018 που δόθηκε στη δημοσιότητα ακριβώς δύο μήνες αργότερα: στις 2 Οκτωβρίου 2018. Ενώ λοιπόν μέσα από τις προβλέψεις του για το ρυθμό ανάπτυξης της τρέχουσας και της επόμενης χρονιάς (1,8% και 2,4%, αντίστοιχα) δημιουργούσε προσδοκίες για μια αντίστοιχη βελτίωση κι όλων των ποιοτικών στοιχείων που εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής, μια πιο ενδελεχή εξέταση των επιμέρους μεγεθών ανέτρεπε όλες τις κυβερνητικές υποσχέσεις αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για μεγαλοστομίες. Χαρακτηριστικότερο όλων η μείωση των κρατικών επιδοτήσεων για τα νοσοκομεία και των υγειονομικών περιφερειών. «Το ύψος των μεταβιβάσεων από τον τακτικό προϋπολογισμό είναι μειωμένο κατά 350 εκ. ευρώ σε σχέση με τα αντίστοιχα μεγέθη του 2017», αναφέρει κατά λέξη!

Για την πραγματική κατάσταση στο χώρο της υγείας μιλήσαμε με ένα γιατρό που συνεχίζει να δίνει τη μάχη για τη δημόσια υγεία σταθερά τα τελευταία χρόνια, χωρίς δηλαδή να έχει αλλάξει την άποψή του μετά το 2015 ωραιοποιώντας την κατάσταση και κάνοντας τα στοιχειά …στιχάκια, τον Γιώργο Βήχα, καρδιολόγο – διευθυντή ΕΣΥ, στη μονάδα υγείας Δάφνης ΠΕΔΥ.

Αιματηρές οικονομίες ακόμη κι από το φαγητό των ασθενών

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από την μείωση των δημόσιων δαπανών για την υγεία το 2018, ρωτήσαμε το Γ. Βήχα. «Αρχικά να τονιστεί ότι υποχρηματοδότηση  είχαμε και φέτος, το 2017. Με βάση στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού οι δαπάνες για νοσοκομεία και ΠΕΔΥ θα είναι μειωμένες περίπου κατά 200 εκ. ευρώ. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής θα είναι οδυνηρές για τους ασθενείς. Συγκεκριμένα, οι διοικητές των νοσοκομείων θα είναι αναγκασμένοι να υπολειτουργούν τα νοσοκομεία έτσι ώστε να κρατήσουν ενεργές τις κλινικές που είναι ζωτικής σημασίας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του νοσοκομείου Κατερίνης όπου ξεκίνησε να λειτουργεί Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Ωστόσο, μέχρι τον Ιούλιο δεν είχε δοθεί ούτε 1 ευρώ επιπλέον στο νοσοκομείο, παρότι η λειτουργία της ΜΕΘ αύξησε το κόστος του νοσοκομείου κατά 25%. Η λειτουργία επομένως της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας κατέληξε σε βάρος των άλλων μονάδων, επειδή δεν αυξήθηκε η χρηματοδότηση. Μου έλεγε η διοίκηση ότι κάνουν αιματηρές οικονομίες ακόμη κι από το φαγητό».

Η επιδείνωση της δημόσιας υγείας επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα οξύνει περαιτέρω το δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα κι επισημάνθηκε από την Ελληνική  Γεροντολογική και Γηριατρική Εταιρεία, την 1η Οκτωβρίου, που είναι παγκόσμια μέρα των ηλικιωμένων. Στην ανακοίνωσή της τονίζεται ότι από το 2011, όταν για πρώτη φορά ο αριθμός των γεννήσεων και των μεταναστευτικών ροών προς τη χώρα μας έγινε μικρότερος των θανάτων και της μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό, ο πληθυσμός σε απόλυτους αριθμούς μειώνεται συνεχώς.  Επίσης, η Ελλάδα κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις μεταξύ των κρατών – μελών της ΕΕ σε γηράσκοντα πληθυσμό (ποσοστό αύξησης 21,4%) έναντι μέσου όρου 17,2 στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κυβέρνηση καυχιέται επίσης επειδή τακτοποίησε και το θέμα των ανασφάλιστων, παρέχοντας μια μόνιμη λύση στην ταλαιπωρία χιλιάδων πολιτών κατά βάση ανέργων, σύμφωνα με δικά της λόγια. Ενδεικτικά, η ψήφιση του νόμου για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας το καλοκαίρι χαρακτηρίστηκε από επίσημα κιόλας χείλη ως συνέχεια κι εμβάθυνση της ρύθμισης για τους ανασφάλιστους. Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική για τον Γ. Βήχα.

«Για να γίνει κατανοητή η απόσταση των λόγων από τα έργα θα σας αναφέρω ένα γεγονός. Εδώ και μήνες ζητώ να γνωστοποιήσει η κυβέρνηση μέσω των αρμόδιων φορέων πόσες χιλιάδες παραπεμπτικά γράφτηκαν για ανασφάλιστους και πόσα πραγματοποιήθηκαν. Ζητώ να μάθουμε το ποσοστό των ανεκτέλεστων. Ο λόγος είναι απλός. Από την εμπειρία μου ως γιατρός ξέρω ότι πολλά απ’ όσα γράφονται για αξονικές, μαγνητικές και άλλες εξετάσεις δεν πραγματοποιούνται επειδή για τον ανασφάλιστο με την παραλαβή του παραπεμπτικού ξεκινά μια Οδύσσεια, παίρνοντας τηλέφωνο από το ένα νοσοκομείο στο άλλο για να κλείσει ραντεβού. Του απαντούν ότι έχουν κλείσει για τον τρέχων μήνα, του ζητούν να καλέσει τον επόμενο, εν τω μεταξύ ενδέχεται το χρονικό περιθώριο να έχει παρέλθει, κοκ. Να υπογραμμίσω εδώ ότι για τους ανασφάλιστους δεν προβλέπεται η δυνατότητα των ιδιωτικών κέντρων, καθόλου τυχαία κατά τη γνώμη μου, όπως προβλέπεται για τους ασφαλισμένους. Έτσι, ενώ ένας ασφαλισμένος μπορεί αν δει ότι δεν υπάρχει διαθέσιμη ημερομηνία σε δημόσια δομή σε σύντομο χρονικό διάστημα, τότε να προσφύγει σε ιδιωτικό κέντρο πληρώνοντας μια συμμετοχή, ο ανασφάλιστος δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Ή δεν θα πάει καθόλου να κάνει την εξέταση ή αν επείγει θα πάει σε ιδιώτη πληρώνοντας από την τσέπη του όλο το κόστος. Άρα, οι δωρεάν εξετάσεις στους ανασφάλιστους γίνονται κενό γράμμα»!

Κοινωνική πολιτική σε βάρος των …νοσοκομείων

Γιατί όμως ο νόμος δεν προέβλεψε τη δυνατότητα των ανασφάλιστων να έχουν πρόσβαση και σε ιδιωτικά κέντρα, ρωτήσαμε τον Γ. Βήχα. «Πρέπει να σας πω ότι τα δημόσια νοσοκομεία δεν έχουν πάρει ούτε 1 ευρώ από τον προϋπολογισμό για τις υπηρεσίες που παρέχουν στους ανασφάλιστους! Δηλαδή, η κυβέρνηση ασκεί κοινωνική πολιτική επιβαρύνοντας τα οικονομικά των δημόσιων νοσοκομείων που αποτελεί κοινό τόπο ότι είναι σε δραματική κατάσταση. Το γεγονός ότι δεν συμπεριέλαβαν τα ιδιωτικά κέντρα μας οδηγεί να πιστεύουμε ότι ήταν εξ αρχής γνωστό και δεδομένο πώς δεν πρόκειται να δοθούν επιπλέον κονδύλια γι’ αυτή την καθόλα αναγκαία πρωτοβουλία, που επισείει ωστόσο μεγάλο κόστος».

Οι τεράστιες ελλείψεις  που υπάρχουν στο χώρο της δημόσιας υγείας και τα σοβαρά προβλήματα στο χώρο της ιδιωτικής υγείας (με δεσπόζοντα την υψηλή δανειοδότηση του κλάδου και την έλλειψη ρευστότητας) έχουν προκαλέσει μια εισβολή ξένων κερδοσκοπικών funds. Η εξαγορά του Metropolitan τον Απρίλιο, η συζητούμενη πώληση του Ιασώ General και η αναμενόμενη πώληση του Ερρίκος Ντυνάν από την Πειραιώς τον επόμενο χρόνο (σωστά το συμπεράνατε: όλα επί ΣΥΡΙΖΑ!) παραδίδουν τον κλάδο της ιδιωτικής υγείας  στα χέρια των πιο αδίστακτων κεφαλαίων! Ταυτόχρονα, ενώ τα δημόσια νοσοκομεία βουλιάζουν από τα χρέη, καθώς καλούνται να επωμιστούν το κόστος της κοινωνικής πολιτικής, τα ιδιωτικά αφήνονται ελεύθερα να κερδοσκοπούν…

Σε βάρος των ανασφάλιστων ήταν κι οι αλλαγές που εισήγαγε ο νόμος της σημερινής κυβέρνησης σχετικά με τα φάρμακα. «Το 2014, όταν με υπουργό τον Ά. Γεωργιάδη κατοχυρώθηκε για πρώτη φορά η φαρμακευτική κάλυψη, οι ανασφάλιστοι έπαιρναν τα φάρμακα από τα νοσοκομεία. Επί ΣΥΡΙΖΑ κατευθύνθηκαν στα φαρμακεία της γειτονιάς. Εκεί όμως οι ανασφάλιστοι έρχονται αντιμέτωποι με το κόστος του φαρμάκου που προκύπτει από τη διαφορά μεταξύ ασφαλιστικής και λιανικής τιμής, που κυμαίνεται από 2 ή 3 και μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 50 ευρώ. Δεδομένου όμως ότι πρόκειται για φτωχούς ανθρώπους είναι ένα οικονομικό βάρος ασήκωτο. Έτσι, είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να έρχονται στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού ανασφάλιστοι με παραπεμπτικό επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν αυτή τη διαφορά και να ζητούν να τους παράσχουμε εμείς ένα φάρμακο το οποίο τυπικά παίρνουν δωρεάν!»

«Η δεινή κατάσταση της δημόσιας υγείας υπογραμμίζεται επίσης κι από την έλλειψη γιατρών», τονίζει ο Γιώργος Βήχας. «Από άποψη προσωπικού, η κατάσταση παραμένει ίδια με αυτήν που κυριαρχούσε το 2015, επί ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επαναπροσέλαβε τους γιατρούς που έδιωξε ο Άδωνης Γεωργιάδης, ως υπουργός Υγείας, όταν  το 50% του προσωπικού αναγκάστηκε να φύγει. Όταν η σημερινή κυβέρνηση ήταν στην αντιπολίτευση είχε δεσμευθεί ότι θα ανακαλέσει εκείνο το μέτρο. Μιλάμε για 2.500-3.000 ιατρούς! Μάλιστα μη βγάζετε συμπέρασμα από τους γιατρούς που εξακολουθούν να βρίσκονται σε πολλές μονάδες υγείας, όπως για παράδειγμα σε αυτή της Δάφνης. Η πλειοψηφία παραμένει στα ιατρεία κι εξετάζει κατόπιν ασφαλιστικών μέτρων. Εκτός Αθήνας, ολόκληρες μονάδες σε πολυπληθείς πόλεις στερούνται καρδιολόγων, παιδίατρων, κ.λπ.»

Δημοσιονομικός φραγμός στην υγεία

Εκεί όμως όπου υπάρχει η μεγαλύτερη αντίφαση μεταξύ εξαγγελιών και πραγματικότητας είναι στην περίφημη μεταρρύθμιση για την υγεία που προωθεί η κυβέρνηση, με την οποία μάλιστα επιχειρεί να επιδιορθώσει το προφίλ της και τις σχέσεις της με τους ψηφοφόρους της Αριστεράς. «Η μεταρρύθμιση προωθείται με τις ευλογίες και τις εντολές του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, όπως ακριβώς κι η μεταρρύθμιση του Γεωργιάδη», επισημαίνει ο Γιώργος Βήχας. «Ο κορμός της βασίζεται στους γενικούς κι όχι ειδικούς γιατρούς κι αυτό είναι πρόβλημα για δύο λόγους. Πρώτο, επειδή στην Ελλάδα δεν έχουμε πληθώρα γενικών γιατρών, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Αγγλία. Και θα απαιτήσει μάλιστα χρόνο για να αποκτήσουμε. Δεύτερο, επειδή σε άλλες χώρες έχει αποτύχει. Κι εδώ είναι χρήσιμη πάλι η εμπειρία της Αγγλίας, καθώς το λεγόμενο gate keeping των γενικών  γιατρών καθυστερούσε την πρόσβαση στους ειδικούς γιατρούς. Λειτούργησε σαν δημοσιονομικός κι όχι επιστημονικός φραγμός. Είναι μάλιστα πολλαπλά διδακτικό ότι παρατηρήθηκε αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας σε ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, όπως για παράδειγμα τα παιδιά, καθώς καθυστερούσε η επίσκεψή τους στον παιδίατρο».

Δεν αποτελεί παρόλα αυτά έναν εκσυγχρονισμό η προωθούμενη μεταρρύθμιση, ρωτήσαμε τον Γιώργο Βήχα. «Η μεταρρύθμιση θα είχε λόγο να γίνει αν είχε προηγηθεί ένας υγειονομικός χάρτης της Ελλάδας, ώστε να ξέρουμε ποιες ακριβώς είναι οι ανάγκες ανά περιοχή. Αν δεν ξέρεις τι ανάγκες έχει συγκεκριμένα η Πτολεμαΐδα σε καρδιολόγους και πνευμονολόγους για παράδειγμα δεν μπορείς να προβείς σε έναν συγκεκριμένο και αποτελεσματικό καταμερισμό των γιατρών ώστε να αποφεύγονται τόσο οι ελλείψεις, όσο και η πληθώρα μη χρειαζούμενων γιατρών και ειδικοτήτων».

Γιατί δεν υπάρχει υγειονομικός χάρτης ώστε να γίνει ο καλύτερος δυνατός επιμερισμός γιατρών κι η άριστη κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού; «Είχε ξεκινήσει η διαμόρφωσή του πριν αρκετά χρόνια. Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση μάλιστα κατήγγειλε ότι είχαν φαγωθεί εκατομμύρια. Μετά την εκλογή του αγνοείται η τύχη και των εξαγγελιών και του υγειονομικού χάρτη».

Παρόλα αυτά η μεταρρύθμιση δεν έρχεται να δώσει μια στήριξη στο δημόσιο σύστημα υγείας, ρωτήσαμε τον Γιώργο Βήχα. «Η μεταρρύθμιση είναι με ημερομηνία λήξης  γιατί στερείται κρατικής χρηματοδότησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν πείσθηκαν ούτε καν οι νέοι γιατροί, που έχουν ανάγκη για δουλειά. Επειδή αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται για αλλαγή πεπερασμένου χρόνου δεν έκαναν αίτηση πρόσληψης. Το ενδιαφέρον που έχει κατατεθεί μέχρι στιγμής κυμαίνεται στο 50% των θέσεων που έχουν ανοίξει. Σκέφτηκαν ότι είναι προτιμότερο να πάνε στο εξωτερικό από τώρα, αντί να μείνουν τέσσερα χρόνια σε ένα σύστημα που στηρίζεται σε πήλινα πόδια και να πρέπει να μεταναστεύσουν στη συνέχεια».

Έλλειψη πολιτικής βούλησης

Τι δημοσιονομικά περιθώρια όμως υπάρχουν ώστε να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις σε επιστημονικό προσωπικό και εξοπλισμό, ρωτήσαμε τον Γιώργο Βήχα; Διαθέτει με άλλα λόγια πραγματικά περιθώρια η κυβέρνηση, δεδομένης της δέσμευσης που ανέλαβε για δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2040; «Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση που εκθειάζει το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας προσφέρει εκατομμύρια ευρώ στους ιδιώτες, χωρίς να είναι απαραίτητο. Θα σας το εξηγήσω με ένα παράδειγμα. Από τον Δεκέμβριο του 2016 έχω, με δική μου μάλιστα πρωτοβουλία, στο ιατρείο μου στο ΠΕΔΥ Δάφνης μηχάνημα υπερήχων. Το μηχάνημα αυτό βρέθηκε εγκαταλελειμμένο σε ένα υπόγειο. Μέχρι τώρα που μιλάμε έχω κάνει 900 περίπου υπερηχογραφήματα, χωρίς εννοείται να έχω κοστίσει ούτε 1 ευρώ παραπάνω στο ελληνικό δημόσιο. Το κράτος σε αυτό το δεκάμηνο όμως έχει κερδίσει 45.000 ευρώ. Αν είχε προμηθεύσει 100 καρδιολόγους σε όλη την Ελλάδα με ένα τέτοιο μηχάνημα, που το πιο ακριβό στοιχίζει 20.000 ευρώ, θα εξοικονομούσε 5 εκ. ετησίως μόνο από τους υπέρηχους καρδιάς. Φανταστείτε τι χρήματα θα κέρδιζε το δημόσιο, που σήμερα φεύγουν στα ιδιωτικά κέντρα, αν προμήθευε όλους τους καρδιολόγους και τους ακτινολόγους με μηχανήματα υπερήχων, τους γαστρεντερολόγους με γαστροσκόπια και κολονοσκόπια, κοκ. Σε λίγους μήνες θα είχε κάνει απόσβεση, χώρια που θα μπορούσε να είχε αγοράσει τα μηχανήματα και με σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης (leasing), ώστε να απέφευγε την καταβολή του εφ άπαξ κόστους. Επομένως, δεν είναι τόσο θέμα κόστους και δημοσιονομικών περιορισμών. Είναι κυρίως θέμα πολιτικής βούλησης, η οποία απουσιάζει από την κυβέρνηση»…

Πάνω από τα δημόσια νοσοκομεία όμως εξακολουθεί να  κρέμεται μια απειλή: Είναι οι Ομοιογενείς Διαγνωστικές Κατηγορίες ή DRG (Diagnosis Related Group). Πρόκειται για ένα σύστημα κοινά αποδεκτής κοστολόγησης όλων των υπηρεσιών που προσφέρουν τα νοσοκομεία (επεμβάσεις, θεραπείες, επισκέψεις, κλπ.), έτσι ώστε να πληρώνονται με ενιαίο τρόπο δημόσιες και ιδιωτικές μονάδες. Ενδεικτικό για τη νεοφιλελεύθερη λογική (που σημαίνει ότι δίνει βάση στο κόστος και όχι στον ασθενή) η οποία διαπερνά το σύστημα είναι ότι για πρώτη φορά εφαρμόστηκε στις ΗΠΑ αρχές δεκαετίας του ‘80, δηλαδή επί Ρέιγκαν, και στη Γερμανία το 2000, δηλαδή όταν καγκελάριος ήταν ο Γκέχαρντ Σρέντερ, που με σειρά άλλων ανάλογων μέτρων (βλ. Χαρτζ 4) μείωσε το κόστος της εργασίας και συρρίκνωσε το κράτος πρόνοιας. Καθόλου τυχαία λοιπόν στην Ελλάδα μας ήρθε το 2010, με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και εισήχθη σε μια πρωτόλεια μορφή με τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και με πολλά άλλα θέματα είχε προαναγγείλει ότι δε θα εφαρμόσει αυτή τη διάταξη για προφανείς λόγους: επειδή οδηγεί σε συνεχή συμπίεση του κόστους νοσηλείας, επειδή εξομοιώνει τα δημόσια και τα ιδιωτικά νοσοκομεία, κοκ. Παρόλα αυτά αποδέχθηκε τα DRG και εντός του 2017 το υπουργείο Υγείας είχε αναλάβει την υποχρέωση να εκπονήσει σχέδιο υιοθέτησης τους στα νοσοκομεία.

«Ματωμένα εξιτήρια»

«Το μέτρο αυτό στην πράξη θα επιβάλει κυρώσεις σε όσα νοσοκομεία παρατείνουν τις ημέρες νοσηλείας ενός ασθενούς, πέραν των όσων προβλέπει η λίστα», τονίζει ο Γιώργος Βήχας. Και συνεχίζει: «Η εμπειρία που υπάρχει από τη Γερμανία και την Αγγλία είναι δραματική και οφείλει η κυβέρνηση να τη λάβει υπ’ όψη της έστω και τώρα. Διάβασα για παράδειγμα ότι στην Αγγλία το σύστημα DRG οδήγησε στην αύξηση των μετεγχειρητικών επιπλοκών οι οποίες όμως σημειώνονται στα σπίτια των ασθενών. Από τη στιγμή που τα νοσοκομεία τους διώχνουν για να είναι συνεπείς στο χρονοδιάγραμμα που προβλέπει η λίστα, παρουσιάζονται προβλήματα τα οποία θα μπορούσαν να μην είχαν εμφανιστεί αν συνεχιζόταν η νοσηλεία υπό τη συνεχή επίβλεψη γιατρών ή θα είχαν αντιμετωπιστεί πιο εύκολα στο νοσοκομείο. Στη Γερμανία μια ανάλογη εμπειρία έκανε γιατρούς και νοσηλευτές να μιλούν για «ματωμένα εξιτήρια». Εξιτήρια δηλαδή που δίνονταν πριν ολοκληρωθεί η θεραπεία του ασθενούς, με κίνδυνο επιπλοκών…»

Η υλοποίηση αυτών των μέτρων που στρέφονται εναντίον της δημόσιας υγείας θα οδηγήσει την Ελλάδα ακόμη πιο χαμηλά στην κατάταξη των κρατών – μελών του ΟΟΣΑ με βάση τις δαπάνες υγείας από την 27η θέση στην οποία βρίσκεται, όπως παραστατικά φαίνεται στον πίνακα που δημοσιεύουμε. Μια απλή ματιά δείχνει ότι οι ιατρικές δαπάνες στην Ελλάδα υπολείπονται όλων των άλλων μεσογειακών χωρών, με τις οποίες έχουμε μια συγκρίσιμη οικονομική δομή,  όπως της Γαλλίας (14η θέση), της Ιταλίας (20η),  της Ισπανίας (21η) και της Πορτογαλίας (23η). Το πρότυπο δαπανών της Ελλάδας περισσότερο ομοιάζει με το πρότυπο των υπερ-νεοφιλελεύθερων χωρών της ανατολικής Ευρώπης, παρά της δυτικής. Μάλιστα τα στοιχεία αφορούν το 2015 και ξέρουμε ότι έκτοτε στην Ελλάδα συνεχίστηκαν οι περικοπές, ελέω τρίτου Μνημονίου που υπογράφτηκε τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος όσο απομακρυνόταν από την κρίση του 2008 τόσο βήμα – βήμα αναιρούσε τα έκτακτα μέτρα, δηλαδή ξόδευε  περισσότερα για υγεία. Η ψαλίδα επομένως θα μεγαλώνει.

Η Ελλάδα όμως δεν κάνει βήματα προς τα πίσω μόνο σε σύγκριση  με τις άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες, που ανήκουν στο κλαμπ του ΟΟΣΑ, αλλά και σε σύγκριση με τις δικές της προγενέστερες επιδόσεις στον τομέα της υγείας. Στο διάγραμμα που δημοσιεύουμε φαίνεται ότι μέχρι και το 2007 – 2008 η Ελλάδα ακολουθούσε με απόσταση μεν, αλλά μια πορεία σύγκλισης προς τον μέσο όρο δαπανών υγείας του ΟΟΣΑ, όπως μετριούνται ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το 2000 και το 2009 χαρακτηριστικά ήταν 7,6% και 9,8% για την Ελλάδα και 9,8% και 12,2% στον ΟΟΣΑ. Το 2014 όμως ενώ στον ΟΟΣΑ αυξήθηκε, αμυδρά έστω, φτάνοντας το 12,3% στην Ελλάδα μειώθηκε σημαντικά, φθάνοντας το 8,1%! Έχει σημασία μάλιστα να τονίσουμε ότι μιλούμε για ποσοστά επί του ΑΕΠ κι όχι για απόλυτα ποσά οπότε κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι με την μείωση του ΑΕΠ λόγω κρίσης παραπάνω από ένα τέταρτο η Ελλάδα δεν μπορούσε να συνεχίσει να έχει τις ίδιες δαπάνες για υγεία. Μιλούμε όμως για ποσοστό, που σημαίνει ότι εν μέσω κρίσης, πρωτοφανούς ανεργίας και φτωχοποίησης, δίνονται ακόμη κι ως ποσοστό λιγότερα για την υγεία… Ας μην παίρνουμε επομένως σοβαρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες της κυβέρνησης για τη δημόσια υγεία…

Συνολικές (δημόσιες και ιδιωτικές) κατά κεφαλή ιατρικές δαπάνες (σε δολ. ΗΠΑ) στις χώρες του ΟΟΣΑ το 2015.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
ΗΠΑ 9451
Λουξεμβούργο 7765
Ελβετία 6935
Νορβηγία 6567
Ολλανδία 5343
Γερμανία 5267
Σουηδία 5228
Ιρλανδία 5131
Αυστρία 5016
Δανία 4943
Βέλγιο 4611
Καναδάς 4608
Αυστραλία 4420
Γαλλία 4407
Ιαπωνία 4150
Ισλανδία 4012
Αγγλία 4003
Φινλανδία 3984
Νέα Ζηλανδία 3590
Ιταλία 3272
Ισπανία 3153
Σλοβενία 2644
Πορτογαλία 2631
Ισραήλ 2533
Κορέα 2488
Τσεχία 2464
Ελλάδα 2245
Σλοβακία 2064
Ουγγαρία 1845
Εσθονία 1824
Χιλή 1728
Πολωνία 1677
Λετονία 1370
Τουρκία 1064
Μεξικό 1052

Πηγή: περιοδικό Nexus, Τεύχος Νοεμβρίου 2017

 

Η απειλή της Συρίας και της Λιβύης τερμάτισε τις διαδηλώσεις στο Ιράν

Ως ιδανική ευκαιρία για να καταφέρουν ένα νέο πλήγμα στο καθεστώς του Ιράν αντιμετώπισαν οι Αμερικανοί τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν στο εσωτερικό της χώρας από τις 28 Δεκεμβρίου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ωστόσο, το αίτημα της αντιπροσώπου των ΗΠΑ, Νίκι Χάλεϋ, για έκτακτη συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών με σκοπό να καταδικαστεί η χρήση βίας εκ μέρους της Τεχεράνης σε βάρος των διαδηλωτών που οδήγησε στο θάνατο τουλάχιστον 20 άτομα, από κοινού με τα εμπρηστικά tweet του αμερικανού προέδρου έδωσαν υπόσταση, εμφάνισαν ως βάσιμες και δικαιολογημένες τις κατηγορίες του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ότι οι αντιδράσεις υποκινούνται από ξένες δυνάμεις.

Παρόλ’ αυτά αν κάτι δεν αμφισβητείται είναι ότι οι αντιδράσεις ξέσπασαν ενάντια στα μέτρα λιτότητας. Η θρυαλλίδα που προκάλεσε την έκπληξη ήταν οι νέες περικοπές που περιλαμβάνει ο κρατικός προϋπολογισμός ο οποίος μόλις πρόσφατα ψηφίσθηκε. Μεταξύ πολλών άλλων, ο τερματισμός μιας επιχορήγησης που κατευθυνόταν στα 30 εκ. των φτωχότερων Ιρανών, η αύξηση ενός τέλους που επιβάλλεται σε κάθε Ιρανό που ταξιδεύει στο εξωτερικό και η δραματική μείωση όλων των επιχορηγήσεων που στρέφονται σε κοινωνικά ιδρύματα προς όφελος θρησκευτικών ιδρυμάτων που πολλές φορές συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Οι περικοπές του προϋπολογισμού όξυναν μια ήδη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα εξ αιτίας του υψηλού πληθωρισμού, που όσο κι αν έπεσε από το δυσθεώρητο ύψος του 45% όπου βρισκόταν το 2013, με αποτέλεσμα τώρα να φλερτάρει με μονοψήφια ποσοστά, εξακολουθεί να πυροδοτεί αυξήσεις σε δεκάδες είδη λαϊκής κατανάλωσης, ακόμη και στα καύσιμα. Εξ αιτίας επίσης των χρεοκοπιών πολλών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που συνδέονταν με το «βαθύ» ιρανικό κράτος, χωρίς ωστόσο την τελευταία στιγμή να απλωθεί ένα δίχτυ ασφαλείας σε χιλιάδες αποταμιευτές που είδαν τις αποταμιεύσεις τους να εξαφανίζονται.

Η κοινωνική κατάσταση στο Ιράν είναι πολύ διαφορετική από την εντύπωση ισότητας που δημιουργεί η ομοιόμορφη ενδυμασία της πολιτικής ηγεσίας. «Οι διαδηλώσεις για τις οικονομικές συνθήκες δεν είναι καθόλου ασυνήθιστες στο Ιράν», έγραφαν οι New York Times στις 29 Δεκεμβρίου. «Συνήθως πραγματοποιούνται μπροστά από το κοινοβούλιο της Τεχεράνης και σε μικρότερες πόλεις χωρίς να είναι σπάνιο το θέαμα των διαδηλώσεων από ανθρώπους που έχασαν τις οικονομίες τους σε τραπεζικές χρεοκοπίες ή συνταξιούχους που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα».

Για να ερμηνευθεί η λαϊκή αγανάκτηση στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα του Ιράν πρέπει επίσης να ληφθεί υπ’ όψη ότι τα οικονομικά οφέλη από την συμφωνία για τα πυρηνικά του 2015 ήταν υποδεέστερα των αναμενόμενων. «Το πρόβλημα είναι ότι οι κυρώσεις έχουν μόνο κατά ένα μέρος αρθεί. Οι περισσότερες διεθνείς εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων του ενεργειακού τομέα έχουν μείνει μακριά, από το φόβο των αμερικανικών κυρώσεων εναντίον τους αν κάνουν δουλειές με την Τεχεράνη», έγραφαν οι Financial Times στις 3 Ιανουαρίου. «Το αποτέλεσμα είναι η χώρα να έχει έλλειψη επενδύσεων, τεχνολογίας και αγοραστών για πολλά από τα προϊόντα της».

Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι υπογράφηκαν συμβόλαια στο Ιράν μετά την εγκατάλειψη του πυρηνικού του προγράμματος. Η πιο εμβληματική συμφωνία υπογράφτηκε από τη γαλλική Total, ύψους 1 δισ. δολ., από κοινού με μια κινέζικη κι αφορούσε την εξόρυξη φυσικού αερίου. Άλλες συμφωνίες δε, υπογράφτηκαν από τη γαλλική Citroen, ύψους 780 εκ. δολ., την επίσης γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία PSA που παράγει τα Peugeot και Citroen ύψους 320 εκ., και τη Ρωσική Transmaholding που παράγει σιδηροδρομικό εξοπλισμό, ύψους 2,5 δισ. δολ. Ακόμη όμως κι αυτές (που δείχνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο τον κατακερματισμό του παγκόσμιου οικονομικού χάρτη που προκαλούν οι αμερικανικές κυρώσεις) δεν κατάφεραν να μειώσουν την ανεργία που ειδικά στη νεολαία ξεπερνάει το 40%. Κι η νεολαία στο Ιράν αντιπροσωπεύει στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό ένα σημαντικά μεγαλύτερο κομμάτι απ’ ότι έχουμε συνηθίσει στη Δύση.

Όσο αυξανόταν ωστόσο η κρατική καταστολή, οι διαδηλώσεις δεν έμεναν στα οικονομικά αιτήματα κι αποκτούσαν πολιτικό περιεχόμενο και προσανατολισμό. Συνθήματα που αμφισβητούσαν τις διεθνείς συμμαχίες και προτεραιότητες της Τεχεράνης («Ξεχάστε την Παλαιστίνη», «Όχι στη Γάζα», «Όχι στο Λίβανο») ακόμη και την πολιτική ηγεσία που πρόσφατα εξελέγη («Θάνατος στο Ρουχανί») έδωσαν το έναυσμα για την διοργάνωση δεκάδων συγκεντρώσεων στήριξης του καθεστώτος. Στην Τεχεράνη και πολλές ακόμη πόλεις, αφού πρώτα μεσολάβησε η αστυνομική καταστολή και η διακοπή λειτουργίας του μέσου κοινωνικής δικτύωσης Telegram που είναι εγκατεστημένο σχεδόν σε κάθε έξυπνο κινητό στο Ιράν, χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τη στήριξή τους στην κυβέρνηση, σηματοδοτώντας έτσι πιθανότατα και το τέλος ενός μπαράζ διαδηλώσεων, που αν και άντεξε στο χρόνο διαθέτοντας πιο λαϊκά χαρακτηριστικά σε σχέση με την πράσινη επανάσταση του 2009, δεν προσέλαβε απειλητικές διαστάσεις.

Η διαφορά από το 2009, όταν αφορμή στάθηκε η αμφιλεγόμενη νίκη του Αχαμντινετζάντ και κυριαρχούσαν αιτήματα πολιτικού φιλελευθερισμού, μπορεί να συμπυκνωθεί σε δύο λέξεις: Λιβύη και Συρία! Η διάλυση της Λιβύης μετά τον αμερικανο-ΝΑΤΟϊκό βομβαρδισμό που ξεκίνησε το 2011 και η καταστροφή της Συρίας μετά τον εξαιρετικά πρωτότυπο εμφύλιο πόλεμο έκαναν ορατή δια γυμνού οφθαλμού την απειλή που κρέμεται πάνω από το Ιράν και ισοδυναμεί με ευχή για τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ κι άλλες χώρες: την μετατροπή του Ιράν σε κράτος – παρία συγκρίσιμου με το Αφγανιστάν και τη Σομαλία. Αυτή η προοπτική αποδείχθηκε αρκετή για να κινητοποιήσει τις κεντρομόλες δυνάμεις στο εσωτερικό του Ιράν, οδηγώντας σε πρόωρη ήττα ακόμη κι ένα κίνημα με δίκαια αιτήματα.

Πηγή: Νέα Σελίδα, 6 Ιανουαρίου 2017

Η Βόρεια Κορέα στο κέντρο του πιο σκληρού πόκερ!

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αμερικανός πρόεδρος ξεπερνούσε τα όρια. Το έχει πράξει κατ’ επανάληψη όταν, για παράδειγμα, στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης Twitter πληκτρολογεί άναρθρες ιαχές, απειλές και μεγαλοστομίες κενού περιεχομένου, που δεν συνάδουν καν σε ενήλικα.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην ομιλία του όμως στην ετήσια Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 20 Σεπτεμβρίου οι απειλές που εκτόξευσε και το ύφος του αποδοκιμάστηκαν όχι μόνο από κορυφαίους πολιτικούς χωρών όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν, οι οποίοι διατηρούν εχθρικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, αλλά ακόμη και από την υπουργό Εξωτερικών της Σουηδίας, Μάργκοτ Βάλστρομ η οποία μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο BBC δήλωσε πως «ήταν μια λάθος ομιλία, τη λάθος στιγμή, ενώπιον του λάθος ακροατηρίου». Πολύ πιο καυστικός ήταν όμως ο πρόεδρος της Αυστρίας (καθηγητής Οικονομικών και επικεφαλής του κόμματος των Πρασίνων πριν εκλεγεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας του) που τη χαρακτήρισε «ομιλία στους ψηφοφόρους της αμερικανικής επαρχίας». Καθόλου τιμητικό σχόλιο για έναν πρόεδρο που διεκδικεί και τον τίτλο του πλανητάρχη… Στο στόχαστρο του Τραμπ (πέραν του Ιράν κ.α.) βρέθηκε η Βόρεια Κορέα, την οποία ο αμερικανός πρόεδρος απείλησε με «ολοκληρωτική καταστροφή» αν αναγκαστεί να υπερασπιστεί τη δική του χώρα. Μάλιστα με μια κίνηση εντελώς ανοίκεια για τους κανόνες των διεθνών σχέσεων, που με βεβαιότητα  άφησε χιλιάδες διπλωμάτες με το στόμα ανοιχτό για την παροιμιώδη άγνοια που περιβάλλει τον 45ο πρόεδρο των ΗΠΑ, ο Τραμπ πρόσβαλε προσωπικά τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας χαρακτηρίζοντάς τον «rocket man». Επιλογή που εξόργισε ακόμη και την πρώην υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ και βασική του αντίπαλο στις περυσινές εκλογές  Χίλαρι Κλίντον η οποία αποδοκίμασε τη ρητορική του…

Η ομιλία του Τραμπ, ακόμη κι έτσι, έφερε στην επιφάνεια την ανησυχία αλλά κυρίως την αμηχανία που προκαλεί η Βόρεια Κορέα στη διεθνή κοινότητα με τις αλλεπάλληλες πυραυλικές δοκιμές της και το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Η αμηχανία είναι αποτέλεσμα ενός πολύ απλού γεγονότος: Ότι κανένας πολιτικός, διπλωμάτης, ακαδημαϊκός ή επιστήμονας σήμερα δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά για τις επιδιώξεις του Κιμ Γιονγκ Ουν. Ποιοί είναι οι απώτεροι στόχοι του βορειοκορεάτικου καθεστώτος, είναι με άλλα λόγια το ερώτημα των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων (όση είναι η αξία των εξοπλισμών που πυροδοτούν οι ΗΠΑ αξιοποιώντας τις απειλές του Κιμ Γιονγκ Ουν) που όσο παραμένει αναπάντητο, τότε στο τραπέζι θα κατατίθενται τα πιο διαφορετικά σενάρια. Η σημασία που έχει η απόκριση σε αυτό το ερώτημα υπογραμμίζεται αν λάβουμε υπ’ όψη ότι εντελώς διαφορετική απάντηση αρμόζει σε ένα επιθετικό σχέδιο που στο τελικό του στάδιο θα είχε την κατάληψη της Νότιας Κορέας με τη χρήση στρατιωτικών μέσων και διαφορετική αντιμετώπιση χρήζει ένα σχέδιο που αναπτύσσεται με μοναδικό στόχο την αμυντική θωράκιση της ίδιας της χώρας, της Βόρειας Κορέας. Δεν είναι όμως μόνο η Πιονγκγιάνγκ που παίζει με κλειστά χαρτιά στο πόκερ της κορεατικής χερσονήσου, το οποίο έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο σκληρά κι απρόβλεπτα διπλωματικά παιχνίδια της μετα-ψυχροπολεμικής εποχής. Με δεύτερες σκέψεις και κρυφά σχέδια κάθονται στο τραπέζι κι όλοι οι άλλοι παίκτες: Κίνα, Ρωσία, Νότια Κορέα και φυσικά οι ίδιες οι ΗΠΑ, που ενώ εμφανίζονται ως η εγγύηση απέναντι στον πυρηνικό όλεθρο είναι η μοναδική χώρα που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικές βόμβες, εναντίον μάλιστα άμαχου πληθυσμού στις 6 Αυγούστου 1945 κι ενώ η Ιαπωνία είχε παραδοθεί. Σαν να βάλαμε τον έμπορο ναρκωτικών διευθυντή σε κλινική αποτοξίνωσης ναρκομανών…

Σε θέση άμυνας η Βόρεια Κορέα

Η Βόρεια Κορέα ανεξαρτήτως των στρατηγικών σχεδίων που έχει κατά νου ο 33χρονος ηγέτης της και το επιτελείο του, ξεκινάει από ένα αλάνθαστο δεδομένο: Ότι βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.  Οι ΗΠΑ κυρίως έχουν κατ’ επανάληψη και δημοσίως εντάξει τη χώρα στα μη αρεστά τους καθεστώτα. Και ξέρει όλη η υφήλιος ποια ήταν η τύχη των άλλων ηγετών που συμπεριλαμβάνονταν σε αυτή την κατηγορία, του Μουαμάρ Καντάφι της Λιβύης και του Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ: Ατιμωτικός θάνατος και βίαιη ανατροπή του καθεστώτος τους, που το διαδέχτηκε εμφύλιος κι ένα απερίγραπτο χάος με την άνοδο των Σιιτών στο Ιράκ οι οποίοι διάκεινται φιλικά στην Τεχεράνη και τον διαμελισμό της Λιβύης που την καθιστά καταφύγιο του τζιχαντισμού και ασφαλές πέρασμα χιλιάδων μεταναστών που κατευθύνονται προς τη Μεσόγειο.

Οι Δυτικοί το γνώριζαν όλα αυτά πριν ανατρέψουν τα καθεστώτα και παρόλα αυτά δε δίστασαν. Το Ιράν που έχει γλιτώσει μέχρι στιγμής από την αμερικανική επιθετικότητα το οφείλει στην απροθυμία του να συνεργαστεί μαζί τους. Ξέφυγε επομένως επειδή δεν υποτάχτηκε. Γιατί επομένως ο Κιμ να επιδοθεί σε κινήσεις καλής θέλησης, όταν ξέρει ποια είναι η τύχη που τον περιμένει;

Μάλιστα, από τις ελάχιστες δημόσιες τοποθετήσεις της βορειοκορεάτικης ηγεσίας γίνεται εμφανές ότι η δραματική εμπειρία των άλλων χωρών που είχαν πέσει σε δυσμένεια από τη Ουάσινγκτον έχει ληφθεί καλά υπόψη από την Πιονγκγιάνγκ. Σύμφωνα με τη βρετανικής εφημερίδα Γκάρντιαν, (31 Ιουλίου 2017) ο Κιμ Γιονγκ Ιλ, πατέρας του σημερινού ηγέτη, όταν ρωτήθηκε γιατί δαπανά τόσα ποσά από τους ελάχιστους πόρους που διαθέτει η χώρα του είχε απαντήσει ότι «πρέπει να ξέρουν ότι έχω πυραύλους επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μου μιλήσουν οι Αμερικάνοι». Ενώ ο σημερινός ηγέτης της Βόρειας Κορέας έχει δηλώσει πώς «αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μην του επιτεθούν οι ΗΠΑ και ο μοναδικός τρόπος για να μη τον μετακινήσουν από την εξουσία». Κι η αλήθεια είναι πώς μέχρι στιγμής αυτές οι επιλογές, παρά την ανασφάλεια που προκαλούν σε εκατομμύρια ανθρώπους, έχουν αποδώσει πλήρως αποτρέποντας τα αμερικανικά αποσταθεροποιητικά σχέδια, που δεν τελείωσαν το 1953 με το τέλος του πολέμου, δεδομένου ότι ο τερματισμός των μαχών του πολέμου της Κορέας έγινε με ανακωχή. Έκτοτε δεν έχει υπογραφεί συμφωνία ειρήνης, με ευθύνη πρώτα και κύρια των ΗΠΑ και σε πολύ μικρότερο βαθμό της Ν. Κορέας.

Οι μνήμες δε από τον πόλεμο και συγκεκριμένα από την αμερικανική βαρβαρότητα (δεδομένου ότι η απόφαση εισβολής μπορεί να είχε την κάλυψη του ΟΗΕ αλλά το 88% των στρατιωτών προέρχονταν από τις ΗΠΑ) είναι τόσο συγκλονιστικές ώστε το σημερινό καθεστώς αντλεί νομιμοποίηση και κύρος από την αντίσταση που πρόβαλε απέναντι στους Αμερικανούς. Οι βομβαρδισμοί των Αμερικανών ήταν τόσο σαρωτικοί ισοπεδώνοντας το 75% της Πιονγκγιάνγκ και πολλών άλλων πόλεων ώστε στο τέλος οι πιλότοι δεν έβρισκαν όρθια κτίρια για στόχους. Οι ΗΠΑ μάλιστα, μετά την είσοδο και της Κίνας στον πόλεμο, είχαν επισήμως αποφασίσει να ρίξουν πυρηνικά αν υποστούν μεγάλες απώλειες ή δεχθούν επίθεση από άλλη, μη Κορεάτικη δύναμη… Δεν είναι επομένως η Βόρεια Κορέα η πρώτη που χρησιμοποιεί την πυρηνική απειλή…

Επιπλέον, αν ο κίνδυνος από τις δοκιμές της Βόρειας Κορέας είναι υποθετικός και μελλοντικός οι επιπτώσεις από τις αλλεπάλληλες κυρώσεις που ψηφίζει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εναντίον της Β. Κορέας, πάντα με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, (απαγορεύοντας πχ τις εξαγωγές με στόχο να χάσει η Πιονγκγιάνγκ τα έσοδα από το σκληρό συνάλλαγμα και να μην μπορεί να αγοράσει εξοπλισμό) είναι άμεσες και υπαρκτές. Επιβεβαιώνουν δε ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εποφθαλμιούν την ακεραιότητα της Β. Κορέας ενώ πλήττουν το επίπεδο ζωής των κατοίκων της. Όπως συνέβαινε δηλαδή και με το Ιράκ, απώτερη επιδίωξη των κυρώσεων είναι να στρέψουν τον πληθυσμό, που φτωχοποιείται ραγδαία, εναντίον της πολιτικής του ηγεσίας.

Αμερικανικές απειλές

Οι ΗΠΑ μέχρι στιγμής δεν στέκονται τόσο απαθείς παρατηρητές απέναντι στις εκτοξεύσεις πυραύλων που κάθε τρεις και λίγο πραγματοποιεί η Βόρεια Κορέα, όσο δημοσίως εμφανίζονται. Σύμφωνα με τους New York Times (βάσει ρεπορτάζ των Ντέιβιντ Σάνγκερ και Γουίλιαμ Μπρόουντ) οι συνεχείς αποτυχίες στην εκτόξευση βορειοκορεατικών πυραύλων μόνο τυχαίες δεν είναι. Αρκεί να αναφερθεί η συχνότητά τους: Όταν σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα το σύνηθες ποσοστό ανέρχεται από 5% ως 10%  στη Β. Κορέα φθάνει το 88%! Η ερμηνεία που δίνεται γι’ αυτή την αποτυχία σχετίζεται με αδιάκοπα αμερικανικά σαμποτάζ που μπορεί να περιλαμβάνουν από τις πιο απαρχαιωμένες τεχνικές (αστοχία υλικών) μέχρι τις πιο σύγχρονες (με τη χρήση μεθόδων ηλεκτρονικού πολέμου). Σε κάθε περίπτωση η εντύπωση που δημιουργείται ότι οι ΗΠΑ είναι απροστάτευτες και στο έλεος του Κιμ ο οποίος μπορεί μόλις εντός 30 λεπτών να στείλει διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο εξοπλισμένο με πυρηνική κεφαλή στο Λος Άτζελες απέχει …έτη φωτός από την αλήθεια.

Το πιο σημαντικό προηγούμενο ωστόσο που αφορά τις ΗΠΑ δεν σχετίζεται με τα πεδία των μαχών αλλά με τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων. Ελάχιστα συζητιέται, με ευθύνη των ΗΠΑ αλλά και μιας δημοσιογραφίας που θαμπώνεται από το εφήμερο, αλλά παραμένουν προς αξιοποίηση οι όροι της συμφωνίας που υπέγραψε η Ουάσινγκτον με τη Βόρεια Κορέα το 1994 κι ενώ πρόεδρος ήταν ο Μπιλ Κλίντον. Βάσει αυτής της συμφωνίας η Β. Κορέα πάγωσε το πυρηνικό της πρόγραμμα και σε αντάλλαγμα θα λάμβανε από τις ΗΠΑ 500.000 τόνους κατ’ έτος καύσιμα, ενώ οι ΗΠΑ θα την έβγαζαν από τη λίστα των χωρών χορηγών της τρομοκρατίας. Το σημαντικότερο ωστόσο μέρος της συμφωνίας αφορούσε την ομαλοποίηση των πολιτικών σχέσεων των δύο χωρών, που άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο υπογραφής συμφωνίας ειρήνης η οποία θα τερμάτιζε οριστικά τον πόλεμο. Παρότι οι βορειοκορεάτες υλοποίησαν τις δεσμεύσεις που είχαν αναλάβει, οι ΗΠΑ πριν καν αναλάβει ο Μπους ο νεότερος ξεκίνησαν να αθετούν τις υποσχέσεις τους, υπό την πίεση Ρεπουμπλικανών ιέρακων, όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο βρετανικός Independent στις 4 Αυγούστου 2017.

Παρόλα αυτά ακόμη κι επί Μπους, τουλάχιστον για τα περισσότερα χρόνια που παρέμεινε στον Λευκό Οίκο, η αμερικανική εξωτερική πολιτική είχε αποκλείσει τις στρατιωτικές απειλές που αβίαστα εξαπολύει σήμερα ο Τραμπ συγκροτώντας μια διπλωματική γραμμή για τη Β. Κορέα που στηριζόταν στους εξής τρεις πυλώνες, όπως αναλύονταν στο περιοδικό Foreign Affairs, την 1η Νοεμβρίου 2007: Πρώτο, δέσμευση για ειρηνική διπλωματική λύση, με τους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να απέχουν συστηματικά από κάθε είδους αναφορά για αλλαγή καθεστώτος στη Β. Κορέα. Δεύτερο, προσήλωση σε πολυμερή λύση κι αποκλεισμός κάθε σχεδίου που διαχειριζόταν ή ακόμη κι επέλυε το πρόβλημα σε διμερή βάση, μεταξύ Β. Κορέας και ΗΠΑ, μόνο. Σε αυτό το πλαίσιο η Κίνα θεωρούταν αναπόσπαστο μέρος κάθε συμφωνίας και ταυτόχρονα ήταν υπόλογη. Τέλος, ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής προσέγγισης ήταν η απόδειξη εκ μέρους της Πιονγκγιάνγκ της πρόθεσής της να καταστρέφει σταδιακά το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Ακόμη δηλαδή και για να απελευθερωθούν ποσά που αυθαίρετα είχαν δεσμεύει οι ΗΠΑ, λειτουργώντας σαν παγκόσμιος χωροφύλακας, όπως συνέβη με τα 25 εκ. δολ. της τράπεζας Banco Delta Asia στο Μακό που κατέστησαν εν τέλει διαθέσιμα, η Β. Κορέα έπρεπε πρώτα να συμμορφωθεί με τους όρους της εξαμερούς συμφωνίας. Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ στο τέλος αποδείχθηκαν αφερέγγυες οδηγώντας στα βράχια μια συμφωνία που κατά γενική ομολογία δούλευε. Πρυτάνευσε ωστόσο η στρατηγική της έντασης…

Ισορροπία τρόμου για τη Ν. Κορέα

Οικτρή διάψευση όλων των προκατασκευασμένων εντυπώσεων επιφυλάσσει μια προσεκτική εξέταση της στάσης της Νότιας Κορέας, που έχει κάθε συμφέρον από την επίλυση της κρίσης. Οι ΗΠΑ πασχίζουν να δείξουν ότι αποτελούν τον φύλακα – άγγελο και προστάτη τους. Το δείχνουν κάθε χρόνο με αφορμή την ετήσια στρατιωτική άσκηση (με την κωδική ονομασία Ulchi – Freedom Guardian) που διοργανώνουν στο βόρειο τμήμα της χώρας, πολύ κοντά δηλαδή στα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα, από κοινού φυσικά με τη Νότια. Φέτος διεξήχθη μεταξύ 21 και 31 Αυγούστου, όταν δηλαδή η κρίση βρισκόταν στο αποκορύφωμά της, και περιελάμβανε τη συμμετοχή όλων σχεδόν των αμερικανών στρατιωτών που εδρεύουν στη Ν. Κορέα και ανέρχονται σε 35.000 άτομα που είναι εγκατεστημένοι σε 83 διαφορετικές βάσεις. Η συγκεκριμένη άσκηση – επίδειξη δύναμης αποτελούσε ανέκαθεν σημείο τριβής στην χερσόνησο, με τη Β. Κορέα να ζητά τον τερματισμό τους. Να σημειωθεί ότι η Ν. Κορέα φιλοξενεί, μετά την Ιαπωνία και τη Γερμανία, την τρίτη μεγαλύτερη αμερικανική αποστολή, εκτός των πολεμικών μετώπων.

Οι ΗΠΑ αρέσκονται να ρίχνουν λάδι στη φωτιά για έναν απλό και πολύ προβλέψιμο λόγο: για να δημιουργούν πελάτες στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Ν. Κορέα, 11η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, συγκαταλέγεται στις πρώτες θέσεις της λίστας με τις χώρες που πληρώνουν τα περισσότερα χρήματα για αγορές όπλων. Οι περισσότερες εισαγωγές της δε, γίνονται από τις ΗΠΑ (77%) κι ένα πολύ μικρότερο τμήμα από τη Γερμανία (15%) και τη Γαλλία (5%). Η στρατηγική της έντασης επομένως ισοδυναμεί με πακτωλούς ρευστού που εισρέουν στα ταμεία των εταιρειών Lockheed Martin, Boeing, Northrop Grumann, General Dynamics, Raytheon και General Electric…

Το εντυπωσιακό ωστόσο είναι πώς παρότι οι Νοτιοκορεάτες έχουν εξελιχθεί στους καλύτερους πελάτες της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας βρίσκονται συνεχώς στο στόχαστρο του Τραμπ, εξ αιτίας του εμπορικού πλεονάσματος που διατηρούν στο διεθνές εμπόριο με τις ΗΠΑ, με τον Λευκό Οίκο να τους πιέζει συνέχεια σε δύο κατευθύνσεις: Να γίνουν  πιο επιθετικοί κατά της Β. Κορέας και να μειώσουν το εμπορικό τους πλεόνασμα. Ο Λευκός Οίκος είναι αδίστακτος και δεν υποχωρεί αν δεν τα πάρει …όλα!

«Αντίθετα με αρκετούς από τους προκατόχους του που ήταν σε θέση να πιέζουν χώρες για εμπορικά θέματα, ενώ συνεργαζόταν μαζί τους σε θέματα ασφάλειας, ο Τραμπ έχει ρητά συνδέσει αυτά τα δύο, με αποτέλεσμα να μπαίνει στη γωνία», έγραφαν με έκπληξη οι New York Times στις 3 Σεπτεμβρίου 2017. Αφορμή ήταν ένα tweet του αμερικανού προέδρου, μετά από μια πυρηνική δοκιμή της Β. Κορέας, με το οποίο αποδοκίμαζε τη χλιαρή αντίδραση του νοτιοκορεάτη προέδρου, τον οποίο κατηγορούσε ότι «χειροκροτεί» τον Κιμ Γιονγκ Ουν! Υπαγόρευε έτσι τη στάση που πρέπει να κρατήσει η Νότια Κορέα, με την οποία υποτίθεται έπρεπε να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία για να αντιμετωπίσουν τον …κοινό εχθρό!

Το …πρόβλημα όμως είναι ότι οι Νοτιοκορεάτες δεν συμφωνούν με τη στρατηγική της έντασης, που υπαγορεύουν κι επιβάλλουν οι ΗΠΑ. Αντίθετα, προτιμούν την προσέγγιση με τη Βόρεια Κορέα και την επανένωση των δύο κρατών. Η επιλογή τους να αποτραπεί με κάθε τρόπο οποιοδήποτε πολεμικό σχέδιο (από το πιο απλό όπως είναι ένα προληπτικό πλήγμα στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Βόρειας μέχρι το πιο σαρωτικό όπως είναι ένας πυρηνικός πόλεμος) δε γεννάται μόνο από τους τεράστιους κινδύνους που δημιουργούνται για την ίδια τη Σεούλ, όπου στην μητροπολιτική της έκταση κατοικούν 25 εκ. άτομα (από τα 51 εκ. όλης της χώρας) λόγω του ότι απέχει μόλις 35 μίλια από τα σύνορα με τη Βόρια. Κι ως συνέπεια αρκούν οι βολές του πυροβολικού για να μετατραπεί η πόλη σε αμμοχάλικο. Δηλωτικό στοιχείο της επισφαλούς θέσης που βρίσκεται η Σεούλ είναι και το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου άλλαξε «χέρια» 4 φορές, περνώντας από το ένα στρατόπεδο στο άλλο…

Οι Νοτιοκορεάτες ωστόσο αντιτίθενται στα αμερικανικά σχέδια κλιμάκωσης για έναν επιπλέον λόγο, πολύ γήινο: Επειδή θεωρούν τους βορειοκορεάτες αδέρφια τους! Δε χάνουν δε ευκαιρία για να το εκδηλώσουν. Προς επίρρωση τέσσερα, μεταξύ πολλών άλλων, περιστατικά.

Πρώτο, η ανακοίνωση του υπουργείου Ενοποίησης της Νότιας Κορέας στις 21 Σεπτεμβρίου ότι αποστέλλει ανθρωπιστική βοήθεια για νήπια και εγκύους στη Βόρεια Κορέα ύψους 8 σχεδόν εκ. δολ. παρά την έντονη διαφωνία της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ, με τον Τραμπ την ίδια ακριβώς ημέρα να εξαγγέλλει αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον αφγανό πρόεδρο, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, επιπλέον κυρώσεις κατά της Βόρειας Κορέας! Δεύτερο, η σφοδρότατη αντίδραση των Νοτιοκορεατών στην εγκατάσταση ενός προηγμένου αντιπυραυλικού συστήματος μεγάλου ύψους (THAAD) τον Απρίλιο που μας πέρασε με πανό που έγραφαν «Όχι THAAD, όχι πόλεμο». Προφανώς, οι Νοτιοκορεάτες που είναι οι πρώτοι οι οποίοι κινδυνεύουν δε συμμερίζονται την άποψη των Αμερικανών ότι τέτοιου είδους εξοπλισμοί απομακρύνουν τον πόλεμο. Τον φέρνουν εγγύτερα είναι η άποψή τους. Τρίτο, το πρόγραμμα του σημερινού προέδρου Μουν Γιάε-ιν που εκλέχτηκε τον Μάιο, υποσχόμενος αναβάθμιση των σχέσεων της χώρας του με την Κίνα και δηλώνοντας ότι από μόνες τους οι κυρώσεις δεν αρκούν για να σταματήσουν την Β. Κορέα. Σε ένα βιβλίο δε που εκδόθηκε μόλις τον Ιανουάριο του 2017 δήλωνε πώς η Ν. Κορέα «πρέπει να μάθει να λέει όχι» στους Αμερικανούς, ενώ αντιτιθόταν στην εγκατάσταση του αντιπυραυλικού συστήματος THAAD. Γι’ αυτό και οι Αμερικάνοι το εγκατέστησαν την προεκλογική περίοδο, λειτουργώντας σαν κατοχική δύναμη και δημιουργώντας τετελεσμένα στη νέα πολιτική ηγεσία… Ενδεικτικό στοιχείο επίσης για τις αποστάσεις που τελεί η Σεούλ από την Ουάσινγκτον είναι η έντονη αντίδραση του νοτιοκορεάτη προέδρου στις 15 Αυγούστου απέναντι στις απειλές του Τραμπ, λέγοντας ότι «κανένας δεν επιτρέπεται να αποφασίσει  στρατιωτική δράση στην κορεάτικη χερσόνησο χωρίς τη συμφωνία της Νότιας Κορέας»! Τέλος, είναι η ανησυχία που διακατέχει την συντριπτική πλειοψηφία των νοτιοκορεατών για τις ΗΠΑ. Ειδικότερα, με βάση έρευνα του  (…πέραν πάσης αμφιβολίας) αμερικανικού κέντρου ερευνών κοινής γνώμης Pew, η οποία δημοσιεύθηκε την 1η Αυγούστου 2017, μετά τους Τούρκους με 72%, οι Νοτιοκορεάτες με 70% είναι ο δεύτερος στην παγκόσμια κατάταξη λαός που αντιμετωπίζει την αμερικανική δύναμη κι επιρροή ως τη μεγαλύτερη απειλή για τη χώρα του. Στην Ελλάδα, που ανέκαθεν υπήρχε ισχυρό αντιαμερικανικό αίσθημα, το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται «μόλις» στο 44%.

Φαίνεται επομένως ότι οι Νοτιοκορεάτες δεν συμμερίζονται την εμπρηστική πολιτική του Τραμπ, γιατί κατανοούν ότι τα ζητούμενά της δεν είναι η δική τους ασφάλεια.

Ρωσία – Κίνα, η υψηλή προστασία

Μια ματιά στο χάρτη και δη στα βόρεια σύνορα της Β. Κορέας είναι αρκετή για να καταλάβουμε τι ακριβώς ζητά ο Τραμπ, ξεπερνώντας κάθε φορά τον εαυτό του σε προκλητικές δηλώσεις  κατά της Βόρειας Κορέας. Εν συντομία, να βρεθούν οι αμερικάνοι στρατιώτες πρόσωπο με πρόσωπο με τους Ρώσους και τους Κινέζους συναδέλφους τους. Στη συνοριακή γραμμή των 1.420 και μόλις 17 χιλιομέτρων που χωρίζει τη Βόρεια Κορέα από την Κίνα και τη Ρωσία αντίστοιχα βρίσκεται το …σκοτεινό αντικείμενο του αμερικανικού πόθου. Ομολογουμένως δεν υπάρχει άλλη χώρα στον πλανήτη που να προσφέρει στο αμερικανικό πεντάγωνο αυτή τη διπλή χαρά. Προϋπόθεση φυσικά είναι να …πέσει! Κι αυτό το ξέρει πολύ καλά η ηγεσία της Βόρειας Κορέας, όπως επίσης η Μόσχα και το Πεκίνο.

Ρωσία και Κίνα ωστόσο δεν ακολουθούν μια πολιτική τυφλής και άνευ όρων υποστήριξης του Κιμ Γιονγκ Ουν. Ψηφίζουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας κάθε φορά τις κυρώσεις που εισηγούνται οι Αμερικάνοι με το ένα χέρι και με το άλλο σηκώνουν το χειρόφρενο, αποτρέποντας τα χειρότερα ώστε να διασφαλίσουν τη δική τους ασφάλεια, δεδομένου ότι δεν θέλουν να πάθουν όσα υπέστη η Ρωσία στα δυτικά της σύνορα τα οποία περιστοιχίζονται από κράτη βαθιά εχθρικά απέναντι στη Μόσχα, όπως η Εσθονία και η Λετονία.

Αξίζει να αναφερθεί πως μπορεί τώρα Κίνα και Ρωσία να στοιχίζονται πίσω από τον Κιμ, στο παρελθόν όμως και συγκεκριμένα στην ψυχροπολεμική εποχή οι σχέσεις τους ήταν ανταγωνιστικές. Μέχρι το 1989, αδιαμφισβήτητος νικητής στην επιχείρηση γοητείας προς την Πιονγκγιάνγκ ήταν η Μόσχα, ενώ μετά την πτώση του τείχους, νικητής αναγορεύτηκε το Πεκίνο, που συνέχιζε να αναπτύσσεται ραγδαία όσο η Ρωσία βούλιαζε οικονομικά και διαμελιζόταν εδαφικά. Η Μόσχα ξανακέρδισε την εμπιστοσύνη της Πιονγκγιάνγκ όταν ο Πούτιν διέγραψε το χρέος της Β. Κορέας προς τη Σοβιετική Ένωση, ύψους 10 δισ. δολ.

Η δε Κίνα έχει επίσης άμεσους κι όχι μόνο μακροπρόθεσμους σοβαρότατους λόγους ώστε η Βόρεια Κορέα να μην έχει την τύχη της Λιβύης ή ακόμη και της Συρίας. Αντιλαμβάνεται ότι αν οι Αμερικάνοι εφαρμόσουν όλα τα μέτρα που θέλουν, επιβάλλοντας για παράδειγμα ένα οικονομικό εμπάργκο που θα δημιουργήσει στρατιές προσφύγων τότε θα κληθεί το ίδιο το Πεκίνο (από το οποίο περνά το 90% του εξωτερικού εμπορίου της Β. Κορέας!) να αναλάβει από μόνο του το κόστος επίλυσης της ανθρωπιστικής κρίσης. Εκατομμύρια βορειοκορεατών θα εισέλθουν στα βορειοανατολικά κινέζικα εδάφη, ζητώντας στέγαση και διατροφή.

Ντε φάκτο αναγνώριση της πυρηνικής Βόρειας Κορέας, η λύση!

Οι βόρειοι γείτονες του Κιμ Γιονγκ Ουν που από κοινού χρησιμοποιούν τη Β. Κορέα ως ασπίδα προστασίας απολαμβάνοντας την ασφάλεια που τους παρέχει το μικροσκοπικό, σε σχέση με τα δικά τους μεγέθη, αυτό κράτος συμφωνούν ωστόσο και στο τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα. Με λίγα λόγια ντε φάκτο αναγνώριση της Βόρειας Κορέας ως πυρηνική δύναμη κι ένταξή της στο κλαμπ των πυρηνικών δυνάμεων, χωρίς ωστόσο ποτέ να νομιμοποιηθεί ως πυρηνική δύναμη!  Κάτι ανάλογο συνέβη στο παρελθόν με την Ινδία και το Πακιστάν, που έχουν ξεκαθαρίσει επίσης ότι ποτέ δεν θα εμπορευτούν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο. Υπάρχει δηλαδή ιστορικό προηγούμενο και μάλιστα επιτυχημένο…

Ο ρώσος πρόεδρος μάλιστα, Βλαντίμιρ Πούτιν, είχε προειδοποιήσει ότι η στρατιωτική υστερία στην κορεατική χερσόνησο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε παγκόσμια καταστροφή κι επίσης ανέφερε ότι η Πιονγκγιάνγκ «θα προτιμούσε να τρώει γρασίδι» παρά να εγκαταλείψει το πυρηνικό της πρόγραμμα. Τούτων δοθέντων είχε προκρίνει την εν τοις πράγμασι αναγνώριση της Β. Κορέας ως την ασφαλέστερη λύση εξομάλυνσης της κρίσης. Το ίδιο έπραξε και η Μέρκελ, αφού καταδίκασε τις λεκτικές προκλήσεις του Λευκού Οίκου, προκρίνοντας την επανάληψη της συμφωνίας που υπογράφτηκε με το Ιράν.

Η ίδια στάση – ανοχής – προκρίνεται κι από σειρά διεθνών Μέσων Ενημέρωσης, όπως για παράδειγμα οι βρετανικοί Financial Times που έγραφαν στις 5 Σεπτεμβρίου: «Ο κόσμος δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ζήσει με μια Βόρεια Κορέα εξοπλισμένη με πυρηνικά όπλα. Οι ΗΠΑ – εξ ορισμού και από επιλογή το κρίσιμο αντίβαρο στο καθεστώς παρία – δεν μπορεί να αλλάξει αυτό το γεγονός χωρίς να αναλάβει καταστροφικά ρίσκα».

Εν κατακλείδι, λύσεις υπάρχουν και είναι μάλιστα δοκιμασμένες. Μένει να αποδειχθεί κατά πόσο υπάρχει κι η πολιτική βούληση να υιοθετηθούν απομακρύνοντας οριστικά και διά παντός τον κίνδυνο μιας σύγκρουσης που αμέσως θα λάμβανε ανεξέλεγκτες διαστάσεις προκαλώντας χιλιάδες νεκρούς…

Πηγή: Περιοδικό Nexus, τεύχος Οκτωβρίου 2017

Οι πολύ μεγάλες αντιθέσεις των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων

Λίγα, απελπιστικά λίγα, είναι τα καλά νέα για τις ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) που περιλαμβάνονται στην ετήσια έκθεση για τις ΜΜΕ και τα οποία παρουσιάστηκαν στη γενική συνέλευση των Μικρομεσαίων, που διοργανώθηκε στο Τάλιν της Εσθονίας μεταξύ 22 και 24 Νοεμβρίου 2017.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αφορούν, συγκεκριμένα, την αύξηση της απασχόλησης κατά 2,4% τη διετία 2015-2016. Η αύξηση μάλιστα, πρέπει να τονιστεί προς αποφυγή πολιτικών εντυπώσεων, ξεκίνησε το 2013. Εντοπίζεται δε στις μικρές επιχειρήσεις οι οποίες έχουν ανακάμψει από την κρίση καλύτερα σε σχέση με τις μεγαλύτερες. Συνολικά την περίοδο 2013-2016 η απασχόληση στις μικρές εταιρείες έχει αυξηθεί κατά 18,5%.

Κατά τ’ άλλα, η ευρύτερη εικόνα είναι εξόχως απογοητευτική, καθώς οι ελληνικές ΜΜΕ ακόμη δεν έχουν ανακάμψει από την κρίση, όπως δείχνει το γεγονός ότι η προστιθέμενη αξία και η απασχόληση κατά το 2016 παρέμεναν υποδεέστερες κατά 34% και 18,4% των επιπέδων του 2008. Η σημασία δε των επιδόσεων των ΜΜΕ για το σύνολο της οικονομίας υπογραμμίζεται από τη βαρύτητά τους στην ελληνική οικονομία καθώς αντιπροσωπεύουν το 87% της συνολικής απασχόλησης (ενώ στην ΕΕ το 67%) ενώ παράγουν τα τρία τέταρτα της προστιθέμενης αξίας, όταν στην ΕΕ παράγουν σχεδόν το 57%.

Το σπουδαιότερο εύρημα όμως της ετήσιας έρευνας για τις ΜΜΕ σχετίζεται με τη διαμόρφωση μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, με κριτήριο τις επιδόσεις των μικρομεσαίων. (Πολύ καιρό δηλαδή πριν η γερμανίδα καγκελάριος ζητήσει την μετεξέλιξη της ΕΕ σε μια Ένωση πολλών ταχυτήτων σε θεσμικό – πολιτικό επίπεδο, όπως έκανε τον Μάρτιο από την ιταλική πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια των εορτασμών για τα 60 χρόνια από την υπογραφή της συνθήκης τη Ρώμης, είχε επέλθει ο κατακερματισμός της ΕΕ στο οικονομικό επίπεδο…) Σε αδρές γραμμές αυτό που με την πρώτη ματιά διακρίνεται είναι η διαμόρφωση ενός σχετικά ευημερούντα Βορρά και ενός απόλυτα χειμαζόμενου Νότου – κι εδώ τα προβλήματα δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα, που μόνιμα παρουσιάζεται ως ο «ευρωπαίος ασθενής». Η εντύπωση δηλαδή που οικοδομείται ότι μόνο η Ελλάδα ξέμεινε στον μνημονιακό θάλαμο των βασανιστηρίων, ενώ οι άλλες πληγείσες χώρες, όπως  Κύπρος και η Πορτογαλία, έχουν εξέλθει προ πολλού και δρέπουν τους καρπούς των μόχθων τους, δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα.

Στην κορυφή των επιδόσεων βρίσκεται, κατά το αναμενόμενο, ο ευρωπαϊκός Βορράς (Γερμανία, Αυστρία, Λουξεμβούργο, Αγγλία, Βέλγιο, Σουηδία, Φινλανδία και Πολωνία) όπου και η προστιθέμενη αξία και η απασχόληση αυξήθηκαν το 2016 σε σχέση με το 2008. Σε μια ενδιάμεση κατάσταση βρίσκονται δύο κατηγορίες κρατών. Στην πρώτη κατηγορία (όπου περιλαμβάνονται Ολλανδία, Δανία, Εσθονία, Λιθουανία, Τσεχία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία και Βουλγαρία) η προστιθέμενη αξία αυξήθηκε για την προαναφερόμενη περίοδο αλλά η απασχόληση μειώθηκε. Ή, ανάπτυξη χωρίς τη δημιουργία θέσεων εργασίας, όπως πολύ συχνά περιγράφεται αυτή η κατάσταση με τη μεγέθυνση να προέρχεται από επενδύσεις έντασης κεφαλαίου και ελαστικής εργασίας, χωρίς να δημιουργεί κοινωνικό μέρισμα. Στη δεύτερη κατηγορία, όπου βρίσκεται μόνη της η Γαλλία, σημειώθηκε αύξηση μεν της απασχόλησης, αλλά η προστιθέμενη αξία μειώθηκε. Μάλλον αυτή την ανορθογραφία έχει βαλθεί να διορθώσει ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν που έχει θέσει ως προτεραιότητά του την αναθεώρηση του εργατικού νόμου, με διευκόλυνση των απολύσεων και κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Και τέλος υπάρχει η τελευταία ταχύτητα της Ευρώπης όπου όλα πήγαν και πηγαίνουν άσχημα: και η απασχόληση που μειώθηκε και η προστιθέμενη αξία που επίσης μειώθηκε. Στις τάξεις της συμπεριλαμβάνει τον ευρωπαϊκό Νότο, δηλαδή Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα και Κύπρο (η οποία αποχαιρετά μία – μία τις προ-μνημονιακές της αξιοθαύμαστες επιδόσεις), όπως επίσης την Κροατία και τη Λετονία.

Η διαμόρφωση αυτής της τελευταίας ταχύτητας πέραν του προφανούς, ότι η υπέρβαση της κρίσης την οποία υποδηλώνουν τα συνολικά μεγέθη (όπως για παράδειγμα η αύξηση της προστιθέμενης αξίας κατά 10,9% του αριθμού των επιχειρήσεων κατά 10,8% και της απασχόλησης κατά 0,6% από το 2008 ως το 2016) δεν είναι συμμετρικά κατανεμημένη, δηλαδή δεν αφορά όλες τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της Ευρώπης, υποδεικνύει την ανάγκη εφαρμογής νέων, πέραν δηλαδή των υπαρχόντων, μέτρων ενίσχυσης προς όφελος αυτών των επιχειρήσεων. Η ανάγκη υιοθέτησης τέτοιων μέτρων υπογραμμίζεται καθώς το κλείσιμο του προηγούμενου καθοδικού κύκλου φέρνει στην επιφάνεια τον δομικό μετασχηματισμό που συντελέστηκε όσο διαρκούσε η κρίση. Κι αν το κενό που αφήνουν πίσω τους η βιομηχανία και οι κατασκευές μπορούν να καλυφθούν, τουλάχιστον κατά ένα βαθμό από τον τομέα των υπηρεσιών, το κενό που αφήνει πίσω της η υστέρηση των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου δεν μπορεί να καλυφθεί χωρίς μια άνωθεν βοήθεια που θα επιστρέφει μέρος των κερδών που αποκομίζουν οι χώρες της πρώτης ταχύτητας από την επέλασή τους στις χώρες της περιφέρειας. Γιατί, η αποθέωση των εξαγωγών κι η ανάδειξή τους σε βασιλική οδό για την επιχειρηματική επέκταση, δεδομένων μάλιστα των περιοριστικών πολιτικών στο εσωτερικό που δεν επιτρέπουν την αύξηση της εγχώριας κατανάλωσης, τι άλλο μπορεί να σημαίνει πέρα από διάβρωση των εμπορικών ισοζυγίων των πιο αδύναμων χωρών και αλλεπάλληλα πλήγματα στις πιο ευάλωτες  επιχειρήσεις τους, που είναι οι μικρομεσαίες;

Διαφορετικά, η αύξηση των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ που πράγματι παρατηρείται στις χώρες του Νότου θα συμβαδίζει στο διηνεκές με συρρίκνωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, διψήφια ποσοστά ανεργίας και εργασιακή ανασφάλεια… Μια κατ’ επίφαση ανάπτυξη!

Πηγή: περιοδικό Επίκαιρα

Περιοδικό Δημοσιογραφία, τ. 15, www.dimosiografia.com

RSS Οικονομία & Αγορές | naftemporiki.gr

  • Ανοδική εκκίνηση στη Wall Street 17/01/2018
    Ανοδική ήταν η εκκίνηση των βασικών χρηματιστηριακών δεικτών στη Wall Street, που βρίσκονταν κοντά σε επίπεδα ρεκόρ, μετά το πτωτικό κλείσιμο της προηγούμενης συνεδρίασης, με τους επενδυτές να εξακολουθούν να εστιάζουν στις ανακοινώσεις των εταιρικών αποτελεσμάτων. […]
    naftemporiki.gr
  • ΗΠΑ: Αύξηση 0,9% της βιομηχανικής παραγωγής τον Δεκέμβριο 17/01/2018
    Αύξηση 0,9% σημείωσε η βιομηχανική παραγωγή στις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο, σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Fed.
    naftemporiki.gr
  • Σε λειτουργία η διαδικτυακή πύλη για αιτήσεις στο Μητρώο Φορέων Κοινωνικής Οικονομίας 17/01/2018
    Ξεκίνησε από τη Δευτέρα 15 Ιανουαρίου η λειτουργία της ειδικής διαδικτυακής πύλης για την υποβολή αιτήσεων προς το Γενικό Μητρώο Φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο.).
    naftemporiki.gr
  • Η Ferrero εξαγοράζει τη Nestle U.S. στον κλάδο ζαχαρωδών 17/01/2018
    Στο τελικό στάδιο της συμφωνίας για την εξαγορά του κλάδου γλυκισμάτων και ζαχαρωδών της Nestlé στις ΗΠΑ έναντι 2,8 δισ. δολ. μετρητοίς ανακοίνωσε ότι βρίσκεται ο Όμιλος Ferrero Group και οι θυγατρικές του. […]
    naftemporiki.gr
  • Χ.Α.: Παρά τη συσσώρευση στα διεθνή, πτωτική κίνηση με γενικευμένο ξεπούλημα 17/01/2018
    Στην τρίτη σύνοδο της εβδομάδας, οι θεσμικοί, μετά το άνοιγμα στις 850,7 μονάδες με πτωτικό χάσμα (-0,24%) για τον γενικό δείκτη, επέβαλλαν, αμέσως νευρική πτωτική κίνηση που τον οδήγησε στο επίπεδο των 833,3 μονάδων από 846,39 ως ελάχιστο πρώτου μέρους στις 13:03. Η αντίδραση στις πιέσεις ήταν αδύνατη και έτσι το μέγιστο μέρας ήταν η τιμή ανοίγματος. Ακολού […]
    naftemporiki.gr