Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

@LeonidasV

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

Μεταξύ της νεοφιλελεύθερης Σκύλλας και της φασιστικής Χάρυβδης η Γαλλία

Με την ελπίδα τα πιο απρόβλεπτα σενάρια να μείνουν στα χαρτιά οδεύουν στις κρίσιμες γαλλικές προεδρικές εκλογές της 23ης Απριλίου τα επιτελεία των βασικών υποψηφίων, με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν νίκη στη δεύτερη Κυριακή του νεοφιλελεύθερου Εμανουέλ Μακρόν, που εργαζόταν στην τράπεζα Ρότσιλντ και διετέλεσε σύμβουλος και στη συνέχεια υπουργός Οικονομικών του Φρανσουά Ολάντ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μέχρι τότε ωστόσο κανείς δεν θα κοιμάται ήσυχος. Οι δημοσκοπήσεις (αν εξακολουθούν να έχουν κάποια σημασία οι μετρήσεις τους) βγάζουν πρώτη την επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, φασίστρια Μαρίν Λεπέν, στις εκλογές της πρώτης Κυριακής με 26%, ενώ για τη δεύτερη Κυριακή τη δείχνουν σταθερά δεύτερη με το ανώτερο ποσοστό στο 45%. Υπό τον όρο φυσικά ότι η συμμετοχή θα κινηθεί σε φυσιολογικά επίπεδα, γύρω στο 65%, οπότε θεωρείται αδύνατο η Λε Πεν να φτάσει τα 15 εκ. ψήφων που χρειάζεται όταν ποτέ στο παρελθόν δεν έχει ξεπεράσει τα 6 εκ.

Ο Μακρόν βλέπει την πλάτη της Λε Πεν την πρώτη Κυριακή με 24%, ενώ τη δεύτερη Κυριακή αναδεικνύεται νικητής με ένα ποσοστό της τάξης του 54%. Μεγαλύτερη ωστόσο σημασία δεν έχουν τα ποσοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων. Έχει για παράδειγμα η μέτρηση που δείχνει την κόρη του Ζαν Μαρί Λε Πεν να διαθέτει το μεγαλύτερο προβάδισμα έναντι του αντιπάλου της, Εμ. Μακρόν, στους νέους ηλικίας 18 ως 24 ετών: 39% έναντι 21%. Ή, η συντριπτική της υπεροχή στους χειρώνακτες εργάτες όπου προηγείται με 49%. Επίσης, στους απόφοιτους λυκείου όπου προπορεύεται με 36% έναντι 15% που κερδίζει ο πρώην τραπεζίτης.

Η μαζική απόρριψη του Μακρόν από τα κοινωνικά στρώματα που πλήρωσαν πρώτα το λογαριασμό της κρίσης εξηγείται (και μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί) εξ αιτίας του πρωταγωνιστικού ρόλου που διαδραμάτισε στην εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Ολάντ. Το όνομά του, για παράδειγμα, φέρει ο νόμος που διεύρυνε το ωράριο λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων, ενώ είναι ηθικός αυτουργός όλων των μέτρων που φιλελευθεροποίησαν την οικονομία έτσι ώστε το 2016 το 86,4%των συνολικών προσλήψεων να είναι προσωρινές θέσεις κι εξ αυτών το 80% να αφορά συμβάσεις διάρκειας μικρότερης του 1 μήνα! Η θαλπωρή που προσέφερε το Σοσιαλιστικό Κόμμα στην ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του τραπεζίτη Μακρόν εξηγεί επιπλέον τις αιτίες της ελεύθερης πτώσης του, όπως δείχνουν τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά, της τάξης του 13,5%, που συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις ο εκλεκτός των Σοσιαλιστών, Μπενουά Αμόν, αδυνατώντας έστω και να προσεγγίσει τον ιστορικό του αντίπαλο της κεντροδεξιάς και πανταχόθεν βαλλόμενο Φρανσουά Φιγιόν που φαίνεται να συσπειρώνει ακόμη και τώρα το 19,5% των ψηφοφόρων. Κι αφού μάλιστα οι αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του έχουν λάβει μορφή επιδημίας, μετά τις αποκαλύψεις για τις χαριστικές μισθοδοσίες στα μέλη της οικογένειάς του. Σκάνδαλα που επέτειναν στο έπακρο καθιστώντας μη αντιστρεπτή τη φθορά του παραδοσιακού δικομματικού πολιτικού συστήματος.

Το στοίχημα επομένως που ανέλαβε η αστική τάξη της Γαλλίας δίνοντας το χρίσμα στον Μακρόν είναι πολύ υψηλού ρίσκου, δεδομένου ότι ο πρώην υπάλληλος των Ρότσιλντ  στο δεύτερο γύρο εμφανίζει την μικρότερη δυνατή συσπείρωση μεταξύ όσων βρίσκονται στην Αριστερά κι ενδιαφέρονται για τα κοινωνικά – εργατικά δικαιώματα. Πολύ δικαιολογημένα για παράδειγμα το 45% των ψηφοφόρων του Μελανσόν δε θα ψηφίσει τον Μακρόν τη δεύτερη Κυριακή.

Σε αυτό το πλαίσιο, το κενό μιας Αριστεράς που θα αποκαλύπτει και θα αναδεικνύει το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ φαντάζει όχι απλώς αβυσσαλέο, μα και απειλητικό! Γιατί, σε επίπεδο δημαγωγίας το καλύπτει εδώ και τώρα η ρατσιστική άκρα Δεξιά του Εθνικού Μετώπου μόνο και μόνο για να εκφράσει τα συμφέροντα τμημάτων του γαλλικού κεφαλαίου που συνθλίβονται από τη γερμανική μπότα, χωρίς να μπορεί κανείς να αποκλείσει πως ζητούμενο, τελικά, από την αντι-ΕΕ ρητορεία της Λε Πεν δεν είναι μια καλύτερη συμφωνία προς όφελος των γάλλων τραπεζιτών και βιομηχάνων. Κι έτσι, τα εργατικά συμφέροντα μένουν για μια ακόμη φορά χωρίς εκπροσώπηση…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα Πριν στις 12 Μαρτίου 2017

Σε υπαρξιακή κρίση το προτεκτοράτο της ΠΓΔΜ

Πρωτοφανείς και ασυνήθιστες, ακόμη και για την Ελλάδα που την τελευταία δεκαετία έχει αναδειχθεί σε θερμοκήπιο της σύγχρονης υποτέλειας και ξενοκρατίας, είναι οι πρόσφατες εξελίξεις στα Σκόπια που απειλούν την ούτως ή άλλως εύθραυστη σταθερότητα της χώρας. Πρωταγωνιστής των ωμών πολιτικών παρεμβάσεων είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, που συνεπικουρούμενες από τις ΗΠΑ επιζητούν την ριζική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας, ώστε να διασφαλίσουν την απόλυτη πρόσδεσή της στη Δύση.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η κορύφωση της πολιτικής κρίσης ήλθε την Τετάρτη 1 Μαρτίου με αφορμή την άρνηση του προέδρου της χώρας Τζόρτζε Ιβανόφ να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ζοράν Ζαέβ, ηγέτη του κεντροαριστερού κόμματος SDSM, προκαλώντας με αυτό τον τρόπο επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές. Το σκεπτικό του προέδρου ήταν ότι ο Ζαέβ ηγείται ενός σχεδίου, που έχει προετοιμαστεί στα δυτικά επιτελεία, και στο τέλος της ημέρας θα καταστρέψει τη χώρα, για χάρη της Μεγάλης Αλβανίας. Προς επίρρωση, η αποδοχή εκ μέρους του κεντροαριστερού πολιτικού του αιτήματος του αλβανικού κόμματος DUI (που εκφράζει το αλβανικής καταγωγής 25% των 2 εκ. κατοίκων της χώρας) για αναγνώριση της αλβανικής γλώσσας σε δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας. Όταν το ίδιο αίτημα είχε διατυπωθεί στον Νίκολα Γρκουέφσκι, ηγέτη του συντηρητικού εθνικιστικού κόμματος VMRO DPMNE, το είχε απορρίψει αποτυγχάνοντας έτσι να συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών που θα του επέτρεπαν το σχηματισμό κυβέρνησης.

ΕΕ και ΗΠΑ από τη μεριά τους έκαναν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να επιβεβαιώσουν τις κατηγορίες του σκοπιανού προέδρου. Για παράδειγμα, η υπεύθυνη για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι, από τα Σκόπια όπου μετέβη(!) χαρακτήρισε τη στάση του Ιβανόφ ως αντιδημοκρατική. Κατηγόρησε επίσης το πολιτικό κατεστημένο των Σκοπίων ότι δημιουργεί τους όρους για αναζωπύρωση του εμφυλίου πολέμου. Η Μογκερίνι ωστόσο δείχνει να παραβλέπει το πιο ουσιαστικό: Ότι το αίτημα των Αλβανών δε συνάδει με τη Συμφωνία της Ωχρίδας που τερμάτισε πριν 15 χρόνια την αιματηρή σύγκρουση. Δηλαδή την ακυρώνει, διευκολύνοντας την επανέναρξη των μαχών. Ο αποσταθεροποιητικός ρόλος των ΗΠΑ από την άλλη, φάνηκε πεντακάθαρα στις 8 Φεβρουαρίου όταν επιφανής Ρεπουμπλικανός, μέλος του Κογκρέσου, ονόματι Ντάνα Ροχραμπάτσερ, δήλωσε σε αλβανική τηλεόραση «συγγνώμη, αλλά η Μακεδονία δεν είναι κράτος». Χαρακτήρισε αποτυχημένο πρότζεκτ τη δημιουργία της και πρότεινε τον διαμελισμό της μεταξύ των γειτονικών κρατών.

Πρόκειται για εξελίξεις που προκαλούν ανησυχία πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας την πολιτική κρίση που έχει προκαλέσει η απροκάλυπτη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής η οποία διόρισε μέχρι και ειδικό εισαγγελέα για να καθοδηγήσει την αποστράτευση του παλιού πολιτικού κατεστημένου, εκδίδοντας κατηγορίες για διαφθορά. Στα απόνερα αυτής της παρέμβασης διαλύθηκε η Βουλή το 2015, μετά το μποϋκοτάζ της σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης και ξέσπασαν μαζικές διαμαρτυρίες με αποκορύφωμα το θάνατο 15 ατόμων στο Κουμάνοβο.

Η ΕΕ σε ρόλο γεννήτορα κι εξαγωγέα πολιτικών κι όχι μόνο οικονομικών κρίσεων!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 5 Μαρτίου 2017

Στα δύο χωρισμένος ο επιχειρηματικός κόσμος των ΗΠΑ

14Ούτε η πολιτική, ούτε η οικονομία είναι το έδαφος που ανθούν οι γραμμικές προβλέψεις και οι συμπαγείς και αδιαπέραστες από αντιθέσεις ομοφωνίες. Μάρτυρας οι σχέσεις απρόβλεπτης έντασης του νέου αμερικανού προέδρου με τον επιχειρηματικό κόσμο της υπερδύναμης.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η θητεία του  Ντόναλντ Τραμπ, πρώτου δισεκατομμυριούχου προέδρου με μια πολυδιάστατη επιχειρηματική δράση που ξεπερνάει τα σύνορα των ΗΠΑ, προβλεπόταν ως ένα ταξίδι του μέλιτος χωρίς τέλος για τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Το είχε ο ίδιος υποσχεθεί εξαγγέλλοντας μια σειρά από μέτρα που θα οδηγούσαν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική σε νέα ανώτερα ύψη. Για παράδειγμα, κατάργηση των μέτρων ρύθμισης που υπήρχαν σε σημαντικούς κλάδους της οικονομίας, μείωση της επιχειρηματικής φορολογίας, νέες επενδύσεις στις γερασμένες υποδομές, απαλλαγή των ΗΠΑ από τους περιορισμούς στις εκπομπές ρύπων, επιτάχυνση της οικονομικής μεγέθυνσης και άνοδο των επιτοκίων. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις δεν περίμεναν την ετήσια πανηγυρική ομιλία προς το έθνος της 28ης Οκτωβρίου, όπου αναμένεται να εξειδικευθεί η οικονομική πολιτική των επόμενων μηνών, για να γιορτάσουν την επιτυχία του Τραμπ. Από την πρώτη μέρα της εκλογής του όλοι οι δείκτες των αμερικανικών χρηματιστηρίων, με τους τέσσερις σημαντικότερους (βιομηχανικός Dow Jones, υψηλής τεχνολογίας Nasdaq, S&P 500 και ο δείκτης μικρής κεφαλαιοποίησης Russel) να δίνουν το σφυγμό, καταρρίπτουν  το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Προφανώς, προεξοφλούν μια νέα χρυσή εποχή, ανόδου των κερδών. Οι κλάδοι δε, που εμφανίζονται ως οι πλέον κερδισμένοι είναι οι κατασκευές (λόγω των επενδύσεων στις υποδομές), οι τράπεζες (εξ αιτίας της κατάργησης του νόμου Ντοτ Φρανκ του 2010, που έθετε όρια στο λόγο δανείων προς καταθέσεις, για να μην επαναληφθεί η φούσκα που οδήγησε στην τελευταία κρίση) και η βιομηχανία πετρελαίου (λόγω της κατάργησης κάθε φιλοπεριβαλλοντικής νομοθεσίας) μεταξύ πολλών άλλων.

Ζήτω η διαφθορά!

«Οριζόντια» στήριξη σε πλήθος αμερικανικών πολυεθνικών κολοσσών έχει ήδη προσφέρει η κατάργηση του άρθρου 1504 (γνωστού κι ως τροποποίηση Καρντίν Λουγκάρ) που περιλαμβανόταν στο νόμο Ντοτ Φρανκ, βάσει του οποίου οι αμερικανικές πετρελαϊκές και εξορυκτικές βιομηχανίες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό ήταν υποχρεωμένες να αποκαλύπτουν κάθε είδους χρηματοοικονομική δραστηριότητα και πληρωμές στις χώρες που δραστηριοποιούνται. Επρόκειτο για ρήτρα που αν δεν απαγόρευε, περιόριζε σημαντικά ή καθιστούσε πολύ ακριβό το χρηματισμό πολιτικών και τη φοροαποφυγή. Στο εξής δεν υπάρχει κανένας φραγμός! Η νέα αμερικανική κυβέρνηση απελευθερώνει την ασυδοσία των αμερικανικών πολυεθνικών επιτρέποντας τους να χρησιμοποιούν κάθε θεμιτό και κυρίως κάθε αθέμιτο μέσο, ώστε να πετύχουν την επικράτησή τους στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Ωστόσο, το πάρτι που προμηνύεται ο Τραμπ δε θα είναι δωρεάν, θα έχει και εισιτήριο που ήδη ξεκίνησαν να πληρώνουν κορυφαίες αμερικανικές επιχειρήσεις, οι οποίες θίγονται σε πρωτοφανή βαθμό από τον Λευκό Οίκο. Κορυφαίο παράδειγμα είναι οι 127 επιχειρήσεις που στράφηκαν δικαστικά εναντίον του προεδρικού διατάγματος με το οποίο ο Τραμπ απαγόρευσε την είσοδο στις ΗΠΑ των πολιτών από 7 (κατά πλειοψηφία) μουσουλμανικές χώρες: Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Σουδάν, Σομαλία, Υεμένη και Συρία. Μεταξύ των εταιρειών περιλαμβάνονται οι εξής: Apple, Google, Microsoft, Facebook, Mozilla, Spotify, Twitter, Intel, Netflix, Paypal, Ford, General Electric, Mc Donald’s, Boeing, Disney, Levy Strauss, κ.α. Ακόμη κι αν δεν είναι στην πλειοψηφία τους η αφρόκρεμα της βιομηχανίας νέων τεχνολογιών, με βεβαιότητα αυτός ακριβώς ο κλάδος προσφέρει τον παλμό. Καθόλου τυχαία. Η Κοιλάδα της Σιλικόνης από τα νηπιακά της χρόνια ακόμη στηρίχθηκε στην αφαίμαξη εγκεφάλων από κάθε γωνιά της γης. Οι υψηλές αμοιβές και το πολλά υποσχόμενο περιβάλλον προσέφεραν το σοβαρότερο κίνητρο ώστε τα καλύτερα μυαλά του κόσμου να μεταναστεύουν στις ΗΠΑ κυνηγώντας μια καλή σταδιοδρομία. Κανείς δε νοιαζόταν σε ποιο Θεό πίστευε η πλειοψηφία των κατοίκων στη χώρα γέννησης τους… Παράλληλα, η ανάπτυξη αυτών των βιομηχανιών ποτέ δε θα είχε φτάσει σε αυτά τα επίπεδα σε ένα περιβάλλον κλειστών αγορών. Στη συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσαν οι 127 επιχειρήσεις για να υποστηρίξουν την προσφυγή τους και να ζητήσουν την ακύρωση του διατάγματος αντέτειναν δύο πολύ πειστικά επιχειρήματα. Το πρώτο είναι πώς από τη λίστα του περιοδικού Fortune με τις 500 μεγαλύτερες αμερικανικές επιχειρήσεις οι 200 εξ αυτών, με ετήσια έσοδα 4,2 τρις. δολ. δημιουργήθηκαν από μετανάστες ή τα παιδιά τους. Επιπλέον, πώς αν το απαύγασμα των αμερικανικών επιχειρήσεων δεν μπορεί πλέον να απασχολήσει επί αμερικανικού εδάφους μετανάστες, τότε θα υστερεί έναντι των ανταγωνιστών του και θα αναγκαστεί να στείλει τις μονάδες του στο εξωτερικό, μειώνοντας την αμερικανική απασχόληση.

Η αλήθεια είναι πως το φάντασμα της ανεργίας έχει πάψει να αποτελεί απειλή στις ΗΠΑ μετά το 2010, όταν όλη αυτή την περίοδο δημιουργήθηκαν 16 εκ. θέσεις εργασίας (με το δεύτερο εξάμηνο του 2016 να προστίθενται κάθε μήνα κατά μέσο όρο 190.000 θέσεις) στέλνοντας την ανεργία σε επίπεδο τόσο χαμηλό (κάτω του 5%) που παραπέμπει στις εποχές της πλήρους απασχόλησης. Οποιαδήποτε ομοιότητα φυσικά είναι συμπτωματική δεδομένου πώς, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε την μεταπολεμική εποχή, όλο και συχνότερα η απασχόληση παύει να ταυτίζεται με αξιοπρεπείς μισθούς.

Διακριτικές αποστάσεις από τον Λευκό Οίκο

Το κύμα της αποστασιοποίησης του επιχειρηματικού κόσμου από τον Τραμπ έλαβε σαρωτικές διαστάσεις κι εκφράστηκε με ποικίλους τρόπους. Η Google και η Coca Cola αντί για την αστερόεσσα υψώνουν τη σημαία του ουράνιου τόξου δείχνοντας την αποστροφή τους στο διάχυτο σεξισμό του Λευκού Οίκου, η AirBnB υποσχέθηκε να προσφέρει δωρεάν στέγαση σε όσους αλλοδαπούς δεν κατάφεραν να εισέλθουν στις ΗΠΑ λόγω της απαγόρευσης, ενώ η Starbucks δήλωσε ότι θα προσλάβει 100.000 μετανάστες.

Η δημόσια αποδοκιμασία των πολιτικών του Τραμπ από μία τόσο ευρεία γκάμα αμερικανικών επιχειρήσεων δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά και μόνο στις ζημιές που τους προκαλούν μέτρα όπως η απαγόρευση εισόδου κατοίκων μουσουλμανικών κρατών. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις διαφοροποιούνται από την αντιδραστική στροφή του Λευκού Οίκου για να μη βρεθούν στο στόχαστρο του ανερχόμενου αντιαμερικανισμού, όπως το έπαθε η Starbucks στο Μεξικό. Η απάντηση που έδωσαν χιλιάδες Μεξικανοί στο ρατσιστικό παραλήρημα του ρεπουμπλικανού προέδρου που ζήτησε όχι μόνο να ξεκινήσει από τώρα η ανέγερση του τείχους στα νότια σύνορα των ΗΠΑ αλλά και να μεταβιβασθεί το κόστος της κατασκευής (ύψους 8 ως 14 δις. δολ.!) στο Μεξικό, ήταν να καλέσουν σε μποϋκοτάζ των αμερικανικών προϊόντων και πριν απ’ όλα των εταιρειών – σύμβολα, όπως η συγκεκριμένη μάρκα, με το hashtag #AdiosStarbucks να γίνεται της μόδας μεταξύ των χρηστών κοινωνικών μέσων δικτύωσης όπως το twitter. Το κάλεσμα για μποϊκοτάζ επεκτάθηκε και σε φίρμες όπως η Coca Cola και η Wall Mart, ενώ Μεξικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν πως σταματούν να αγοράζουν αυτοκίνητα της Ford λόγω της απόφασής της να ακυρώσει την κατασκευή εργοστασίου νότια του Ρίο Γκράντε έπειτα από την απειλή του Τραμπ ότι θα επιβάλει εξοντωτική φορολογία, ακόμη και ύψους 35%, σε όσες βιομηχανίες παράγουν σε χώρες χαμηλού κόστους και πωλούν στις ΗΠΑ.adios

Ο άνευ προηγουμένου διχασμός της αμερικανικής ολιγαρχίας μεταξύ εκείνων των τμημάτων που ευνοούνται ή αναμένουν να ευνοηθούν από την πολιτική του Τραμπ κι όσων άμεσα χάνουν, που συχνά συμπίπτουν με εκείνες τις πολυεθνικές που εκμεταλλεύθηκαν κατά κόρον το άνοιγμα των αγορών, συμβαδίζει με τον εξ ίσου βαθύ διχασμό του πολιτικού κατεστημένου και της αμερικανικής διοίκησης. Ο καταιγισμός προεδρικών διαταγμάτων μέσω των οποίων ασκείται η εξουσία, που έχει οδηγήσει πολλούς να κάνουν λόγο για συνταγματική κρίση, φέρνει στην επιφάνεια τα εμπόδια που θα συναντήσει τυχόν απόπειρα του Τραμπ να νομοθετήσει μέσω της πεπατημένης. Ωστόσο, αν στο πολιτικό επίπεδο για τους πολέμιους του Τραμπισμού δεν υπάρχει κανένα άλλο μέλλον πέρα από την πολιτική συντριβή ή τη συνθηκολόγηση (ας θυμηθούμε πως επικράτησαν Ρέιγκαν και Θάτσερ πριν 35 σχεδόν χρόνια), στο οικονομικό επίπεδο το ζητούμενο είναι η προσαρμογή. Ακόμη κι οι πολυεθνικοί γίγαντες θα πρέπει να αναζητήσουν άλλες οδούς κερδοφορίας, σε σχέση με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν από τη δεκαετία του ’90 ως τώρα, αν θέλουν να επιβιώσουν. Και κανείς δεν έχει αμφιβολία ότι αργά ή γρήγορα ακόμη κι ο φανατικότεροι υποστηρικτές του πολίτικαλ κορέκτ θα υιοθετήσουν τον πρωτοζωικό πολιτισμό του Τραμπ, αναδιπλώνοντας τις σημαίες του πολιτικού φιλελευθερισμού που τώρα ανεμίζουν…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 16 Φεβρουαρίου 2017

Μια Φινλανδία κι ένα Λουξεμβούργο καταβρόχθισαν οι τραπεζίτες!

rescue

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιεύονται σε έκθεση του Transnational Institute για τη «βιομηχανία διάσωσης τραπεζών» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Εδώ το πλήρες κείμενο).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ενδεικτικά: Από το 2008 ως το 2015 τα κράτη μέλη της ΕΕ δαπάνησαν 747 δισ. ευρώ για να σώσουν τις τράπεζες ανακεφαλαιοποιώντας τις ή παρέχοντας ρευστότητα κι επιπλέον 1,19 τρισ. υπό τη μορφή εγγυήσεων ή ανάληψης υποχρεώσεων. Το πιο εντυπωσιακό; Μέχρι και τον Οκτώβριο του 2016 χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα 213,2 δις. ευρώ από χρήματα των φορολογουμένων κι ο λογαριασμός συνεχίζει να αυξάνεται. Για παράδειγμα πρέπει να προστεθούν 8 δισ. ευρώ που έδωσε η ιταλική κυβέρνηση για τη διάσωση της τράπεζας Monte dei Paschi di Siena.

Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης τα 213,2 που καταβρόχθισαν οι αποτυχημένοι τραπεζίτες στα 28 κράτη μέλη της ΕΕ, διασώζοντας γύρω στα 150 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ισούνται: με το ΑΕΠ της Φινλανδίας και του Λουξεμβούργου από κοινού ή με τη συνολική ετήσια εκπαιδευτική δαπάνη που καταβάλλουν οι χώρες Γερμανία, Ιταλία, Δανία και Τσεχία ή με το άθροισμα του ετήσιου υγειονομικού κόστους των χωρών Ισπανία, Σουηδία, Αυστρία, Ελλάδα και Πολωνία!

Η οριστική και αμετάκλητη απώλεια των χρημάτων των φορολογουμένων προήλθε από την πώληση μετοχών ή άλλων στοιχείων ενεργητικού των τραπεζών που κατείχαν τα κράτη με ζημιά. Δηλαδή σε τιμή χαμηλότερη απ’ αυτή της αγοράς. Κι όποιος πάλι δεν καταλαβαίνει μπορεί να ρωτήσει τον Γιώργο Σταθάκη ή τον Ευκλείδη Τσακαλώτο που προώθησαν άρον – άρον την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τον Δεκέμβριο του 2015, προκαλώντας τεράστιο οικονομικό κόστος στο ελληνικό δημόσιο μόνο και μόνο για να χαθεί η δυνατότητα εθνικοποίησης των τραπεζών. Μόνο και μόνο δηλαδή για να είναι σίγουροι οι τραπεζίτες ότι δεν κινδυνεύουν να χάσουν ό,τι υφάρπαξαν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Σε αυτή τη λεηλασία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στάθηκαν πολύτιμοι αρωγοί…

Στο επίκεντρο της σπουδαίας και ασυνήθιστα διαφωτιστικής αυτής έκθεσης βρίσκεται μια εξ ίσου παρασιτική βιομηχανία που θησαύρισε από τις «διασώσεις»: Κορμός της είναι οι τέσσερις μεγάλες λογιστικοελεγκτικές εταιρείες (Ernst & Young, Deloitte, KPMG και PWC), που λειτουργούν ως ντε φάκτο ολιγοπώλιο. Στη σκιά τους ανθούν κι άλλες εταιρείες συμβούλων που αμείβονται με ιλιγγιώδη ποσά, όπως η Lazard, ακόμη κι όταν οι συμβουλές τους είναι τόσο κακές που προκαλούν απώλειες δισ. ευρώ στα κράτη. Συνέβη για παράδειγμα στην Ολλανδία όπου η Lazard παρότι για μια εργασία 3 ημερών αμείφθηκε με 5 εκ. ευρώ παρέλειψε να δει ένα χρέος της ABN AMRO, που η εκ των υστέρων ταυτοποίησή του επέβαλε στην ολλανδική κυβέρνηση νέα ένεση ρευστού ύψους 6,5 δις. ευρώ! Η Lazard, την οποία χρυσοπληρώνει και το ελληνικό δημόσιο από την εποχή που υπουργός Οικονομικών ήταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ουδέποτε αναγνώρισε το λάθος της…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 25 Φεβρουαρίου 2017

Λαγκάρντ – Μέρκελ: Παίρνοντας από τις δύο τα χειρότερα

lagaΣυναγερμό πρέπει να προκαλέσει στην κοινωνία και την Αριστερά η συμφωνία της κυβέρνησης στο Eurogroup της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου 2017 να ανοίξει στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές τα καυτά θέματα του ασφαλιστικού, της φορολογίας και των εργασιακών. Η υποχώρηση της κυβέρνησης καθιστά θέμα λίγων εβδομάδων ένα πολυνομοσχέδιο – σκούπα που θα αποτελεί ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί, ανεξάρτητα από τις μεγαλοστομίες της κυβέρνησης (περί τέλους της λιτότητας) η έναρξη των διαπραγματεύσεων με την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017 θα σημάνει όχι μόνο την προνομοθέτηση νέων μέτρων που θα ισχύσουν από το 2018 αλλά και την εφαρμογή άμεσων μέτρων!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στο χειρουργικό κρεβάτι έχουν ήδη μπει:

Η μείωση του αφορολόγητου από τα 8.636 ευρώ που είναι σήμερα για τον άγαμο στα 6.000 ακόμη και στα 5.000 ευρώ. Αυτή η μείωση θα πλήξει τα πιο φτωχά εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας, καθώς οι ωφελούμενοι του αφορολόγητου θα κληθούν να πληρώσουν ακόμη και 600 ευρώ παραπάνω το χρόνο. Αν θέλουν παραπάνω φορολογικά έσοδα για να εξασφαλίσουν τα δημοσιονομικά πλεονάσματα γιατί δε φορολογούν τις πολυεθνικές ή τις πλοιοκτητικές εταιρείες;

Η μείωση της ασφαλιστικής δαπάνης με αποτέλεσμα οι συνταξιούχοι να οδηγηθούν στην εξαθλίωση. Απώτερο ζητούμενο των αλλαγών είναι να μειωθούν τα δημόσια έξοδα που αφορούν κοινωνικές δαπάνες έτσι ώστε όσο το δυνατόν πιο απρόσκοπτα να εξοφλείται το δημόσιο χρέος και οι πιστωτές να εισπράττουν τόκους και κεφάλαιο. Οι αλλαγές μάλιστα όπως τόνισε εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών θα πρέπει να ψηφισθούν και να υλοποιηθούν στο τρέχον πρόγραμμα. Δηλαδή εδώ και τώρα!

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις με επίκεντρο τις μαζικές απολύσεις και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία. Η ενόχληση που προκαλεί το ελληνικό ρεκόρ στις απεργίες φάνηκε και στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ όπου τονίζεται η «ελληνική εξαίρεση» με το ρεκόρ των απεργιών, οι οποίες την περίοδο 2002-2007 ξεπέρασαν τις 350 ανά 1.000 εργαζόμενους. Μόνο ως μέτρο σύγκρισης να αναφερθεί ότι η Ισπανία, που κατέχει το αργυρό στις απεργίες, την ίδια περίοδο είχε λιγότερες από τις μισές όπως φαίνεται και στο σχετικό διάγραμμα.str

Η προτεραιότητα που δίνουν ελληνική ολιγαρχία και πιστωτές στην προώθηση του αυταρχισμού σχετίζεται με την εξυπηρέτηση των υλικών συμφερόντων τους. Σε ομιλία του στον Ελληνικό Σύνδεσμο Βιομηχανιών Επωνύμων Προϊόντων στις 22 Φεβρουαρίου 2017 ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας απέδωσε «τη διστακτικότητα των κυβερνήσεων να οικειοποιηθούν και να εφαρμόσουν με συνέπεια τα προγράμματα» στο «συγκρουσιακό κοινωνικό και πολιτικό κλίμα». Θέλουν αλλά δεν μπορούν, σαν να έλεγε. Επομένως επιθυμούν την κοινωνία στον γύψο για να επιβάλουν περισσότερα μέτρα φτώχειας! Και ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει να βγάλει σε πέρας τη βρόμικη δουλειά, ακυρώνοντας δημοκρατικές κατακτήσεις, όπως το δικαίωμα στην απεργία!

Η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου ισοδυναμεί με μια ακόμη ήττα για την κυβέρνηση επειδή παρότι συμφώνησε σε όλα όσα της ζήτησαν οι δανειστές δεν έλαβε καμιά ανταμοιβή! Ούτε δέσμευση για ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (που κι αυτό τις τράπεζες θα ευνοήσει κι όχι την κοινωνία) ούτε καν μια υπόσχεση για άνοιγμα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το δημόσιο χρέος, που θα σηματοδοτούσαν μια ψήφο εμπιστοσύνης. Καθόλου τυχαία ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Μπαλαούρας χαρακτήρισε το αποτέλεσμα του Γιούρογκρουπ ως «τακτική ήττα». Το μόνο που δεν μας είπε είναι τον αριθμό της. Δικαίως γιατί έχει χάσει το μέτρημα…

Ήττα ισοδυναμούσαν για την κυβέρνηση και οι δηλώσεις της γενικής διευθύντριας του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, από το Βερολίνο όπου συναντήθηκε με την γερμανίδα καγκελάριο την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2017. Δηλώνοντας ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να παρουσιαστεί το σχέδιο στο ΔΣ του Ταμείου επιβεβαίωσε ότι το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης μπορεί να απαιτήσει μήνες. Εκθέσεις ξένων τραπεζών αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να φτάσει ακόμη και καλοκαίρι, πιθανά τον Ιούλιο, όταν δηλαδή θα πρέπει να πληρωθούν γύρω στα 6 δισ. ευρώ σε ΔΝΤ, ΕΚΤ και κατόχους ομολόγων.

Χαστούκι επίσης για ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν η δήλωση της γαλλίδας διευθύντριας του ΔΝΤ ότι το ελληνικό χρέος δε χρειάζεται κούρεμα. Επί της ουσίας φάνηκε πόσο αφελείς ήταν οι ελπίδες της ελληνικής κυβέρνησης να ποντάρει στην (υπαρκτή) πίεση του ΔΝΤ για ονομαστική μείωση του χρέους, προσδοκώντας ότι θα προσεταιρισθεί το αμερικανικό κέντρο εναντίον του ευρωπαϊκού. Ωστόσο, πιο υπαρκτή ήταν εξ αρχής η συμφωνία Ευρωπαίων και Αμερικάνων (δηλ. ΕΜΣ, ΕΤΧΣ, και ΕΕ από τη μια και ΔΝΤ από την άλλη) να στραγγίξουν την Ελλάδα απομυζώντας και την τελευταία σταγόνα δημόσιων πόρων. Πολύ περισσότερο, αφότου η κυβέρνηση Τσίπρα υπέγραψε κατ’ επανάληψη ότι παραιτείται από το αίτημα κουρέματος του δημόσιου χρέους αρκούμενη σε παραμετρικές αλλαγές (μείωση επιτοκίων και επιμήκυνση αποπληρωμών) ήταν θέμα χρόνου για το ΔΝΤ να συμβαδίσει με την γερμανική γραμμή. Στην πραγματικότητα το ΔΝΤ ακολούθησε τη γραμμή της κυβέρνησης Τσίπρα κατά γράμμα, για κακή μας τύχη…

Η κυβέρνηση έτσι κατάφερε και πήρε από τους δύο πιστωτές το χειρότερο: τη γερμανική εκδοχή αναδιάρθρωσης του χρέους και τη γραμμή του ΔΝΤ για τη λιτότητα. Ρεκόρ αποτυχιών, πλήρως προβλέψιμο…

Δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο Kommon

NEA ΕΡΥΘΡΑΙΑ, 11/11/2015

Εκδήλωση ΛΑΕ, 2/11/2015

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 17/6/2015

Kommon, Γιατί ρήξη;, 25/5/2015

Διαγραφή του Χρέους Τώρα, 4.3.2015

Σχέδιο Β', 17.2.2015

ΕRTOPEN 6.2.2015

ΑΚΙΟΕ, Χανιά 27.11.2014

Ημερίδα Χρέος και Τράπεζες, 9.11.2014

Εκδήλωση "1013", Μοσχάτο, 26.11.2014

ΕΡΤ 27.8.2014

Ημερίδα ΜΑΑ 24.12.2012

Κοινωνία Ώρα Mega 9.12.2011

March 2017
M T W T F S S
« Feb    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031