Επιστροφή στη λιτότητα ζητάει το ΔΝΤ

Με κάλεσμα στα όπλα της λιτότητας και των ισοσκελισμένων ή και πλεονασματικών προϋπολογισμών, μετά τις έκτακτες δαπάνες που απαίτησε η αντιμετώπιση της πανδημίας του Covid-19, ισοδυναμεί το άρθρο που έγραψε ο αναπληρωτής διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Τζέφρεϋ Οκαμότο, στο blog του διεθνούς οργανισμού.

Λεωνίδας Βατικιώτης

Ο αμερικανός οικονομολόγος, που ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Μάρτιο του 2020 προερχόμενος από το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, περιγράφει αρχικά την έκταση των κρατικών παρεμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν μεσούσης της πανδημίας, έτσι ώστε να αποσείσει από πάνω του την κατηγορία του …δογματικού: Από τον Μάρτιο του 2020 οι κυβερνήσεις παρείχαν δημοσιονομική υποστήριξη ύψους 16 τρισ. δολ. ενώ οι κεντρικές τράπεζες φούσκωσαν τους ισολογισμούς τους με 7,5 τρισ. δολ. επιπλέον. Για τους λάτρεις της στατιστικής να αναφέρουμε ότι το 2019 το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε σε 87,34 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις διοχέτευσαν στην οικονομία το 18% του παγκόσμιου πλούτου που παρήχθηκε το 2019!

Το καθεστώς έκτακτης οικονομικής ανάγκης που επέβαλε η πανδημία υπογραμμίζεται επίσης από την εκτίναξη των δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε πρωτοφανή επίπεδα για ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Κυρίως όμως από την απώλεια 15 τρισ. δολ. σε όλο τον κόσμο. Αναγκαίο να ειπωθεί ότι αυτές οι απώλειες δεν κατανεμήθηκαν ισόποσα και συμμετρικά σε κάθε περιοχή του πλανήτη. Οι ΗΠΑ πχ εξήλθαν με θετικό πρόσημο, ενώ πρωταθλητές στην οικονομική …κατάδυση αναδείχθηκαν οι αναδυόμενες χώρες της Ασίας (εξαιρουμένης της Κίνας), η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, η υποσαχάρια Αφρική, η Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία, κ.λπ. Οι διεθνείς αντιθέσεις δεν είναι ωστόσο οι μοναδικές που όξυνε η πανδημία.

Σε αυτό το περιβάλλον «ξέρουμε ότι ορισμένες μεταρρυθμίσεις φιλικές προς την μεγέθυνση αναβλήθηκαν, αν δεν αντιστράφηκαν», σημειώνει το στέλεχος του ΔΝΤ, για να υποδείξει χωρίς περιστροφές τις ακόλουθες τρεις «αναγκαίες» κατά τον πρώτο αναπληρωτή διευθυντή του ΔΝΤ, μεταρρυθμίσεις:

Πρώτο, επιτάχυνση της εκκαθάρισης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (καλά διαβάσατε…). Πρόσφατη έρευνα του ΔΝΤ έδειξε ότι η πανδημία αναμένεται να επισπεύσει τον ρυθμό χρεοκοπίας των ΜμΕ το 2021 από 10% ως 16% στις 20 πιο προηγμένες χώρες της  Ευρώπης και της περιοχής Ασίας και Ειρηνικού. Τα λουκέτα στις ΜμΕ αναμένεται να οδηγήσουν στην απώλεια 20 εκ. θέσεων εργασίας, που ισοδυναμεί με το 10% των εργαζομένων στις ΜμΕ. Η άνοδος στις χρεοκοπίες μπορεί να συγκριθεί με την αύξηση που παρατηρήθηκε μετά την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Έχει ωστόσο μια διαφορά: Αν εκείνο το κύμα χρεοκοπιών υλοποιήθηκε σε μια 5εταία, το τρέχον κύμα θα υλοποιηθεί πολύ πιο σύντομα. Προσεχώς λοιπόν ο «ξαφνικός θάνατος του εμποράκου»…

Προφανώς για τους σχεδιαστές των νεοφιλελεύθερων πολιτικών η κρίση αναδεικνύεται σε ευκαιρία ώστε να μειωθεί ο ανταγωνισμός και η πίτα της αγοράς να μοιραστεί μεταξύ όλο και λιγότερων παικτών. Τούτου δοθέντος μόνο ανεξήγητη δεν είναι η απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να παραγράψει μέρος των υποχρεώσεων που δημιούργησε σε εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίους η επιστρεπτέα προκαταβολή. Η απαίτησή της να επιστραφούν τα χρήματα, έστω σε 72 δόσεις, ισοδυναμεί με υλοποίηση των οδηγιών του ΔΝΤ για επίσπευση της χρεοκοπίας των ΜμΕ…

Δεύτερο, ισχυρότερες ενεργητικές πολιτικές στις αγορές εργασίας. Ζητούμενο για το ΔΝΤ είναι η ενθάρρυνση της κινητικότητας στην αγορά εργασίας, την οποία θεωρεί ως φάρμακο απέναντι στην ανεργία και τις διαταραχές που δημιούργησε η πανδημία. Εν συντομία, ελλιπή ζήτηση εργασίας σε εστίαση, φιλοξενία και εμπόριο και υπερβάλλουσα ζήτηση σε διανομές, κλάδο πληροφορικής και χονδρικό εμπόριο. Παραβλέπει ωστόσο κάτι πολύ απλό: κάθε σερβιτόρος δεν μπορεί να γίνει διαχειριστής βάσεων δεδομένων, όπως και κάθε ρεσεψιονίστ δεν μπορεί να γίνει διανομέας. Η ανεργία είναι αποτέλεσμα ελλιπούς ζήτησης θέσεων εργασίας κι όχι αναντιστοιχίας ειδικοτήτων στην προσφορά και ζήτησης εργασίας. Μια τέτοια αντιμετώπιση της ανεργίας αθωώνει τις πολιτικές που τη γεννούν και την αναπαράγουν κι επιχειρεί να ρίξει την ευθύνη στους ίδιους τους εργαζόμενους που δεν έχουν υποτίθεται τις ειδικότητες τις οποίες ζητάει η αγορά.

Τρίτο, βελτίωση του ανταγωνισμού. «Μείωση στα εμπόδια εισόδου σε σκληρωτικούς κλάδους θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι δεν θα υπάρχουν τάφροι γύρω από τις εταιρείες». Πρόκειται για την τόσο γνωστή μας όσο και αποτυχημένη πολιτική της φιλελευθεροποίησης των αγορών που υποτίθεται ότι θα επιταχύνει την οικονομική ανάπτυξη, θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, κοκ. Είναι η Βίβλος της Τρόικας και όχι μόνο. Αρκεί να θυμηθούμε ότι και το ΙΟΒΕ προέβλεπε επίσης απογείωση της ελληνικής οικονομίας αν καταργούταν πλήθος κανονιστικών διατάξεων (από τις αμοιβές των μηχανικών μέχρι τα ωράρια των οδηγών φορτηγών) για να χάσει τελικά η Ελλάδα το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της… Στην πραγματικότητα φυσικά τα μονοπώλια ζουν και βασιλεύουν, υπό την ανοχή όχι μόνο των κυβερνήσεων αλλά και των διεθνών οργανισμών. Αρκεί μια ματιά στο καρτέλ των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, στα πετρέλαια, στον έλεγχο του πρακτορείου Τύπου από τον εκδότη Β. Μαρινάκη, κοκ.

Στην πιο σύγχρονη εκδοχή τους οι νεοφιλελεύθερες υποσχέσεις για την υλοποίηση των παραπάνω μεταρρυθμίσεων περιλαμβάνουν αποπληρωμή του χρέους, πόρους για επενδύσεις ακόμη και μείωση των φόρων, σύμφωνα με το άρθρο του αναπληρωτή γενικού διευθυντή του ΔΝΤ. Πρόκειται για υποσχέσεις που ποτέ δεν έχουν υλοποιηθεί, αντίθετα με την λιτότητα η οποία κάθε φορά που εφαρμόζεται επιτείνει τη φτώχεια και τις ανισότητες σε βάρος των πιο αδύνατων.

ΤΕΚΑ: ΤΕλευταίο ΚΑρφί στο φέρετρο της επικουρικής ασφάλισης

Σημείο τομής για την ιστορία του ασφαλιστικού συστήματος και των αντιασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων αποτελεί το σχέδιο νόμου του υπουργείου Εργασίας για την ίδρυση του Ταμείου Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (ΤΕΚΑ).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πρόκειται για μια βαθιά οπισθοδρομική μεταρρύθμιση, αντι-μεταρρύθμιση για την ακρίβεια, που υλοποιείται κατά παραγγελία των αεριτζήδων του χρηματιστηρίου και των πολλάκις χρεοκοπημένων τραπεζιτών ενώ θα βλάψει ανεπανόρθωτα το σύνολο των ασφαλισμένων και φορολογούμενων πολιτών… Υλοποιείται δε σε μια συγκυρία που δεκάδες χώρες (18 συγκεκριμένα από 30 που τόλμησαν το εγχείρημα στο παρελθόν) καταργούν το κεφαλαιοποιητικό και επιστρέφουν ξανά στο διανεμητικό σύστημα. Καθόλου τυχαία ο αρμόδιος υπουργός κατέθεσε νύχτα Παρασκευής – ξημερώματα Σαββάτου το νομοσχέδιο στη Βουλή.

Η υπαγωγή στο νέο κεφαλαιοποιητικό σύστημα θα είναι υποχρεωτική για όσους εισέλθουν στην αγορά εργασίας μετά την 1η Ιανουαρίου 2022. Όσοι εργάζονται ως και την τελευταία ημέρα του 2021 θα συνεχίσουν μέχρι το τέλος του εργάσιμου βίου τους να ασφαλίζονται στο υπάρχον Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ (ΕΤΕΑΕΠ). Άμεσα λοιπόν δημιουργείται μια νέα κατηγορία ασφαλισμένων, κατ’ αναλογία της διάκρισης των ασφαλισμένων πριν και μετά το 1993, βάσει του νόμου του Σουφλιά. Υπάρχουν ωστόσο άλλες πολύ πιο δραματικές αλλαγές, που θα υλοποιηθούν αν ψηφιστεί ο νόμος για την ιδιωτικοποίηση των επικουρικών.

Η πρώτη και σημαντικότερη επίπτωση σχετίζεται με την υποβάθμιση των υφιστάμενων επικουρικών. Βάσει του νομοσχεδίου οι εισφορές των νέων ασφαλισμένων θα πάψουν από 1/1/2022 να εισέρχονται στα αποθεματικά του ΕΤΕΑΕΠ. Με την πάροδο του χρόνου, αμυδρά στην αρχή κι εντεινόμενα στη συνέχεια, το ΕΤΕΑΕΠ θα στερεύει από πόρους, όσο οι εργαζόμενοι θα συνταξιοδοτούνται και θα πάψουν να το χρηματοδοτούν. Το κόστος μετάβασης στο νέο σύστημα έχει υπολογισθεί από 56 ως 78 δισεκατομμύρια, τα οποία θα βαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό και σε τελική ανάλυση τον έλληνα φορολογούμενο, που έμμεσα πλην σαφώς θα κληθεί να χρηματοδοτήσει από το υστέρημά του την μετατροπή της επικουρικής ασφάλισης από διανεμητική σε κεφαλαιοποιητική! Προϋπόθεση ωστόσο για να συμβεί αυτό είναι να ακυρωθεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, υπό το αυστηρό πλαίσιο της οποίας λειτουργεί το Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης. Όσο υπάρχει η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, μειούμενα έσοδα θα ισοδυναμούν με μειούμενες παροχές κι όσο θα τείνει προς τη σύνταξη κι ο τελευταίος ασφαλισμένος του θα βρίσκεται ενώπιον άδειων ταμείων. Αν μέχρι τότε ένας διάδοχος του Χατζιδάκη δεν έχει αποφασίσει την κατάργησή τους ή την υποχρεωτική μεταφορά των ασφαλισμένων του ΕΤΕΑΕΠ στο ΤΕΚΑ με την ίδια ευκολία που μέχρι σήμερα ανακοινώνονταν οι μειώσεις στις επικουρικές.

Άσχημα ωστόσο είναι τα νέα και για όσους ασφαλιστούν στο νέο ταμείο, οι οποίοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτε καλό. Για τον υπουργό, οι μελλοντικοί συνταξιούχοι θα πάρουν συντάξεις αυξημένες επικουρικές από 43% ως 68% σε σύγκριση με τις σημερινές. Πρόκειται για μια υπόσχεση παλαιοκομματικής κοπής και εξαπάτησης, παροιμιώδους λαϊκισμού ή εμβληματικής αφέλειας. Μια κυβέρνηση που δεν είναι σε θέση να προβλέψει ποια θα είναι αύξηση του ΑΕΠ το 2022, προεξοφλεί πόση θα είναι η επικουρική το 2071, όταν ο 18άρης του 2022 θα συμπληρώσει τα 67 για να βγει στη σύνταξη… Η δήλωση του Κ. Χατζηδάκη είναι εφάμιλλης σοβαρότητας και αξιοπιστίας με την υπόσχεση του 2009 για τα νοσοκομεία που θα έχτιζε κάθε χρόνο από τα χρήματα που θα εξοικονομούσε με την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής. Για να φτάσουμε σήμερα να κλείνουμε νοσοκομεία βάσει των δηλώσεων του ίδιου του πρωθυπουργού και να χρυσοπληρώνουμε την Aegean με 120 εκ. ευρώ.

Βάσει των προβλέψεων του νομοσχεδίου θα υφίσταται μια εγγυημένη σύνταξη ίση με το ύψος των εισφορών τους σε πραγματικές τιμές. Ό,τι έδωσαν θα πάρουν με λίγα λόγια. Από κει και πέρα όλα επαφίενται στην κόρη του Ερμή και της Αφροδίτης, τη …θεά της τύχης. Σε μπούμερανγκ για τους ασφαλισμένους θα εξελιχθούν δύο άρθρα που θα σπρώξουν τα αποθεματικά στη ρουλέτα. Το πρώτο σχετίζεται με τη δυνατότητα επενδύσεων σε «μη ρυθμιζόμενες αγορές» και το δεύτερο αφορά τη δυνατότητα επιλογής εκ μέρους του ασφαλισμένου επενδυτικού προγράμματος. Τη συνέχεια την ξέρουμε: από τις επενδύσεις υψηλού ρίσκου θα προβάλλονται μόνο τα πιθανά οφέλη, ελκύοντας ανενημέρωτους ασφαλισμένους που όταν χάσουν τα λεφτά τους θα τους πούνε ότι έπρεπε να διαβάσουν τα ψιλά γράμματα του συμφωνητικού που υπέγραφαν. Τότε, θα είναι αργά όμως…

Τούτων δοθέντων προκύπτει το ερώτημα: Προς τι τελικά το ΤΕΚΑ, αφού με την μέχρι τώρα νομοθεσία οι νέοι ασφαλισμένοι θα είναι στα λεφτά τους και οι φορολογούμενοι μαζί με τους παλιούς ασφαλισμένους …μέσα; Το ζητούμενο της κεφαλαιοποίησης της επικουρικής ασφάλισης είναι να βάλουν χέρι στις εισφορές των ασφαλισμένων οι τραπεζίτες! Στόχος είναι ένα ποσό που μήνα με τον μήνα θα αυξάνεται να επιστρέφει στην αγορά και να χρηματοδοτεί τις μεγάλες επιχειρήσεις κι όχι φυσικά μικρομεσαίες ή δημόσιες υποδομές! Επιδίωξη επομένως της κυβέρνησης είναι η χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα και μάλιστα του χειρότερου ιδιωτικού τομέα με τα χρήματα των ασφαλισμένων. Όλα τα υπόλοιπα είναι πομφόλυγες…

Το γεγονός ότι η αντι-ασφαλιστική μεταρρύθμιση στοχεύει στην προσφορά φθηνών κεφαλαίων στον ιδιωτικό τομέα και δεν πηγάζει από εγγενή προβλήματα στο ασφαλιστικό σύστημα φαίνεται κι από την έκθεση βιωσιμότητας που συνόδευε το νόμο 4670/2020. Εκεί ομολογούταν απερίφραστα, με την σύμφωνη γνώμη των ευρωπαϊκών αρχών μάλιστα, ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι βιώσιμο ως το 2070. Η μελέτη επάρκειας συντάξεων τότε μάλιστα συντάχθηκε από τον σημερινό υφυπουργό Εργασίας, Π. Τσακλόγλου, που εντελώς …τυχαία σε ένα χρόνο άλλαξε άποψη.

Το συγκεκριμένο σενάριο, επένδυσης σε τοποθετήσεις μεγάλου ρίσκου, μόνο ακραίο δεν είναι. Η πρόβλεψη ακαταδίωκτου για τα μέλη του ΔΣ του νέου ταμείου έρχεται να θωρακίσει τους επικεφαλής του από προσφυγές που θα προκαλέσει η απώλεια περιουσιών, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί δίκαιο δύο ταχυτήτων: Ένα για τους κοινούς θνητούς κι ένα άλλο δίκαιο για τους διαχειριστές κεφαλαίων. Η κυβέρνηση μάλλον θεωρεί κάτι παραπάνω από πιθανό αυτό το ενδεχόμενο. Η βουλιμία των κυβερνητικών να βουτηχτούν στα βαθιά ρίσκα αποκαλύπτεται κι από την προνοητικότητα που επέδειξαν να αποκλείσουν κάθε «παρείσακτο» από τα διοικητικά όργανα του νέου ταμείου (πχ κοινωνικοί εταίροι), αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία. Το ΤΕΚΑ έτσι περισσότερο θα μοιάζει με ιδιωτικό dark room παρά με ένα τυπικό ασφαλιστικό ταμείο… Εντύπωση μάλιστα προκαλεί και ο μεγάλος αριθμός των εργαζομένων του: 100 άτομα θα απασχολούνται, όταν στο αντίστοιχο ταμείο της Σουηδίας εργάζονται μόνο 30, ενώ στην Ελλάδα ο ΕΦΚΑ πάσχει από μόνιμη έλλειψη προσωπικού (περισσότερα εδώ)…

Το ασφαλιστικό σύστημα έτσι, έστω το επικουρικό του κομμάτι που αντιστοιχεί στο 10% του συνόλου, επιστρέφει στις «χρυσές εποχές» της μεταπολεμικής περιόδου, όταν με τον αναγκαστικό νόμο του Μαρκεζίνη (1611) τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων χρηματοδότησαν με χαμηλότοκα δάνεια  την ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού, καταδικάζοντας ωστόσο το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα που έχασε σωρευτικά 180 δισ. ευρώ σε πρόωρη γήρανση!

Το νομοθετικό τερατούργημα Χατζηδάκη – Μητσοτάκη δεν θα είναι η τελευταία πράξη του δράματος για το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα. Στόχος είναι να αποτελέσει πιλότο σε δύο κατευθύνσεις. Πρώτο, για συνεχείς τροπολογίες του νομοθετικού του πλαισίου μέχρι το σημείο να καταργήσουν την εγγύηση των συντάξεων στο ύψος των εισφορών των ασφαλισμένων και το ΤΕΚΑ από ΝΠΔΔ (ώστε να είναι τύποις συμβατό με τη συνταγματική πρόβλεψη για δημόσια ασφάλεια) να γίνει μια ακόμη ασφαλιστική εταιρεία. Αυτή η προοπτική είναι που οδήγησε την κυβέρνηση να φτιάξει ένα νέο ΝΠΔΔ κι όχι μια ξεχωριστή υπηρεσία εντός του υπάρχοντος Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης. Δεύτερο, και σημαντικότερο, για να μετατραπεί σε κεφαλαιοποιητική από διανεμητική και η βασική σύνταξη, ο πρώτος δηλαδή πυλώνας, που λόγω του ύψους των αποθεματικών αποτελεί το άγιο δισκοπότηρο της μαύρης συμμαχίας κυβέρνησης – ασφαλιστικών εταιρειών – τραπεζιτών…

Η συζήτηση του νομοσχεδίου στη Διαρκή Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, στις 27 Ιουλίου:

Ο Δήμος Πειραιά εναντίον των δημοτών του

Πηγή: Newscenter

Σοβαρά εκτεθειμένος είναι ο δήμαρχος Πειραιά, Γιάννη Μόραλης, λόγω της ανοχής που επιδεικνύει στις αλλεπάλληλες αυθαιρεσίες της κινέζικης πολυεθνικής Cosco που έχει υπό τον πλήρη έλεγχό της το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου μέσω του ΟΛΠ.

Λεωνίδας Βατικιώτης

Εδώ και δύο χρόνια ο ΟΛΠ που ελέγχεται από τους Κινέζους, στο πλαίσιο του προγράμματος επέκτασης των δραστηριοτήτων και της χωρητικότητας του λιμανιού, ξεκίνησε εργασίες για την κατασκευή προβλήτα στην Πειραϊκή που θα επιτρέπει τον ελλιμενισμό κρουαζιερόπλοιων. Το έργο ισοδυναμεί με οικολογική καταστροφή και περιβαλλοντική υποβάθμιση όχι μόνο για το μέλλον, όταν (και αν) θα δένουν τα υπερμεγέθη κρουαζιερόπλοια στην υπό κατασκευή προβλήτα, προκαλώντας μεταξύ άλλων αέρια ρύπανση και κυκλοφοριακή συμφόρεση, αλλά και τώρα! Η κατασκευή του νότιου προβλήτα θα καταργήσει τη δυνατότητα σε χιλιάδες Πειραιώτες να κάνουν τη βόλτα τους στην Πειραϊκή, όπως επί δεκαετίες, απολαμβάνοντας τη θάλασσα και το τοπίο μέχρι τη Σαλαμίνα, μιας και η βόλτα στην Πειραϊκή θα ισοδυναμεί με βόλτα σε βιομηχανική ζώνη. Το χειρότερο ωστόσο είναι οι βλάβες που προκαλούν στη θαλάσσια οικολογική ισορροπία τα βυθοκορήματα και οι εργασίες επιχωμάτωσης της θάλασσας σε έκταση 140 στρεμμάτων που θα επιτρέψουν την ανέγερση του προβλήτα μήκους 350 μέτρων.

Και σε όλη αυτή την προγραμματισμένη καταστροφή πρέπει να προστεθούν τα ατυχήματα. Όπως εκείνο που συνέβη στις 10 Δεκεμβρίου 2020 όταν ο δυνατός αέρας και τα κύματα κατέστρεψαν τα τσιμεντοκιβώτια, σκορπώντας στη θάλασσα τόνους αδρανών υλικών άγνωστης προέλευσης και χημικής σύνθεσης. Η καταστροφή που επήλθε τότε αποτέλεσε την αφορμή για την έκδοση προσωρινή διαταγής επί αίτησης ασφαλιστικών μέτρων από το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά που κατέθεσαν πολίτες του Πειραιά για προσωρινή απαγόρευση των επιχωματώσεων. Ανάλογα «ατυχήματα» έχουν εξελιχθεί σε καθημερινότητα.

Το φαραωνικό έργο που υλοποιεί η COSCO μέσω του ΟΛΠ δεν ακυρώνει μόνο δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση εντός κι εκτός Ελλάδας για προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης, σεβασμό στην  απειλούμενη οικολογική ισορροπία κι άλλα τέτοια που αποδεικνύονται ηχηρές κενολογίες. Η κατασκευή του νότιου προβλήτα, που θα επιτρέψει την πρόσδεση τεσσάρων επιπλέον κρουαζιερόπλοιων μήκους ακόμη και 390 μέτρων, πλάι στις 10 θέσεις που ήδη υφίστανται, υλοποιείται σε βάρος των συμφερόντων του δημοσίου και δη του Δήμου Πειραιά, που αρνείται σιωπηρά αλλά επίμονα να αξιώσει και να προστατεύσει τα συμφέροντά του!

Ειδικότερα, η λιμενική ζώνη έκτασης 510.583,22 τ.μ. με Κωδικό Αριθμό Εθνικού Κτηματολογίου (ΚΑΕΚ) 051167501001/0/0 ανήκει στον Δήμο Πειραιά από την ίδρυσή του το 1835, ως αυτοδιοικητικού φορέα. Εν συνεχεία, με τα παραχωρητήρια υπ. αρ. 206/24-3-1876, 212/20-2-1877 και 230/29-6-1879 που εγγράφηκαν στο υποθηκοφυλακείο Πειραιά το ελληνικό δημόσιο παρεχώρησε στο Δήμο συνολική έκταση 222 στρεμμάτων (στα οποία περιλαμβάνεται το γεωτεμάχιο όπου θα χτιστεί ο προβλήτας των κρουαζιερόπλοιων) στην παραλιακή ζώνη του λιμένα Πειραιά από την ακτή Θεμιστοκλέους μέχρι την ακτή Καλιμασσιώτη, με πλήρη κυριότητα.

Τα περιουσιακά δικαιώματα του Δήμου Πειραιά αφορούν καθ’ ολοκληρία την προαναφερθείσα ζώνη μιας και δύο εκκρεμότητες που υπήρχαν ιστορικά έχουν με σαφήνεια λυθεί υπέρ του Δήμου. Η πρώτη αφορά το λεγόμενο Παλατάκι που είχε απαλλοτριωθεί αναγκαστικά από τον βασιλιά (μαζί με το κτίριο που στεγάζει σήμερα το Εθνικό Θέατρο στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου στην Αθήνα, το Μον Ρεπό στην Κέρκυρα, κ.α.) βάσει τη αποφάσεως αρ. 1767 όπως περιελήφθη στην εφημερίδα της κυβέρνησης του βασιλείου της Ελλάδας, με ημερομηνία 30/1/1923. Ένα χρόνο αργότερα ωστόσο, στην εφημερίδα της κυβέρνησης της ελληνικής Πολιτείας με ημερομηνία 25/3/1924, μαζί με το ψήφισμα της Δ’ συντακτικής συνέλευσης «περί εκπτώσεως της δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας» περιλαμβάνεται και το ακόλουθο ψήφισμα: «Κτήματα περιελθόντα εις μέλη της εκπτώτου δυναστείας, εκ δωρεάς του δημοσίου, δήμων ή νομικών προσώπων ή αποκτηθέντα ή κατασκευασθέντα δι’ εθνικών εράνων, περιέρχονται αυτοδικαίως άνευ ουδεμίας αποζημιώσεως εις το Δημόσιο ή τους οικείους δήμους». Η εν λόγω έκταση μάλιστα, εμβαδού 91.911,31 τ.μ., όπως έχει καταχωρηθεί στο Εθνικό Κτηματολόγιο με ΚΑΕΚ 051167420015/0/0, δεν ανταποκρίνεται πλήρως στα γεωγραφικά δεδομένα της περιοχής με αποτέλεσμα τη δημιουργία πλήθους νέων αντιδικιών.

Η δεύτερη εκκρεμότητα σχετίζεται με διάταγμα της 20ης Ιουνίου 1931, βάσει του οποίου κηρύχθηκε η απαλλοτρίωση 29 στρεμμάτων για τις ανάγκες της Ναυτικής Σχολής Δοκίμων. Ωστόσο, με βάση απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου του 1964 των υπουργών Άμυνας και Οικονομικών, Π. Γαρουφαλιά και Κ. Μαρή, που περιλαμβάνεται στην Εφημερίδα της κυβέρνησης με ημερομηνία 4 Απριλίου 1964, το διάταγμα ανακαλείται βάσει της απόφασης 2030/1963 του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα του Δήμου Πειραιά είναι τόσο αδιαμφισβήτητα ώστε το 2009 με δήλωση του Ν. 2300/1995 ο Δήμος ενέταξε την προαναφερόμενη έκταση στο Εθνικό Κτηματολόγιο και σε δήλωση του Ε9 στην εφαρμογή Taxis, επωμιζόμενος τους ανάλογους και καθόλου ευκαταφρόνητους φόρους.

Τα περιουσιακά δικαιώματα του Δήμου Πειραιά επί της λιμενικής ζώνης που καταχρηστικά χρησιμοποιεί ο ΟΛΠ τα είχε επικαλεστεί και ο ίδιος ο δήμαρχος Πειραιά, Γ. Μόραλης, μιλώντας στις 29 Ιουνίου 2016 στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής όπου συζητούταν το νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης του Οργανισμού. Είχε αναφερθεί σε «έκθεση των υπηρεσιών του Δήμου Πειραιά η οποία είχε κατατεθεί αρμοδίως στην ελληνική κυβέρνηση. Η άποψη του ΤΑΙΠΕΔ ήταν και παραμένει από όσο γνωρίζω ότι αν ποτέ τεκμηριωθεί και αποδεχθεί το ελληνικό δημόσιο ότι πράγματι ο Δήμος Πειραιά έχει την κυριότητα πάνω στον χώρο αυτό, θα πρέπει να αποζημιωθεί ο Δήμος γι’ αυτά τα στρέμματα και είμαστε επαναλαμβάνω, σε διαβούλευση με την ελληνική κυβέρνηση γι’ αυτό η οποία θα συνεχιστεί»…

Έκτοτε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, όχι όμως προς το συμφέρον του Δήμου Πειραιά. Η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του ΟΛΠ επέφερε μία αλλαγή στη διοίκηση του οργανισμού, τυπική εκ πρώτης όψεως, αλλά τεράστιας σημασίας επί της ουσίας. Στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΠ έπαψαν να αντιπροσωπεύονται φορείς όπως το Εργατικό Κέντρο, ο Δήμος Πειραιά, κ.α. που εξασφάλιζαν τυπικά ή στην πραγματικότητα τη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας. Ωστόσο, αν ρίξουμε μια ματιά στη σύνθεση του ΔΣ του ΟΛΠ, διαπιστώνουμε ότι ο δήμαρχος Πειραιά συμμετέχει! Πλάι στον Ζενγκ Γκανγκ, τον Ζού Γιανιουί, τον Ζανγκ Ανμίνγκ, τον Φενγκ Μπομίνγκ, τον Τσε Κεούνγκ Γκόρντον, τον Σινγκ Τσι, κ.α. βρίσκεται ως μη εκτελεστικό μέλος και ο Ιωάννης Μώραλης. Η διαφορά ωστόσο είναι ότι δεν συμμετέχει ως δήμαρχος της πόλης αλλά ως εκπρόσωπος του ΤΑΙΠΕΔ! Όμως ο Δήμος Πειραιά, οφείλοντας  να προστατεύσει τα συμφέροντα των δημοτών του και των ταμείων του, βρίσκεται σε άμεση αντιπαράθεση με το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο λειτουργεί ως μοχλός μεγιστοποίησης του κέρδους των ιδιωτών, ακόμη και σε βάρος του δημοσίου ή των Δήμων, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Πειραιά.

Σε αυτή τη διελκυστίνδα (ΤΑΙΠΕΔ – ΟΛΠ – Κινέζοι της Cosco εναντίον Δήμου και δημοτών Πειραιά) ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης όφειλε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του δήμου Πειραιά σε βάρος του ΤΑΙΠΕΔ το οποίο τον διόρισε στην έμμισθη θέση του ΔΣ. Η συμμετοχή του ωστόσο στο ΔΣ του ΟΛΠ γεννάει μια εξώφθαλμη σύγκρουση συμφέροντος. Η δε αμέλειά του να προστατεύσει και να διεκδικήσει τα συμφέροντα του Πειραιά, απαιτώντας για παράδειγμα να επιστραφούν οι εκτάσεις στο Δήμο ή να αποζημιωθεί γενναιόδωρα ο Δήμος από τον ΟΛΠ επιβεβαιώνει ότι αυτή η σύγκρουση ως τώρα δεν επιλύεται προς όφελος του Δήμου Πειραιά και των δημοτών του…

Στους ασφαλισμένους περνάει το κόστος απονομής σύνταξης

Πηγή: Newscenter

Ηθικά απαράδεκτο και οικονομικά επιζήμιο είναι για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονται στο κατώφλι της συνταξιοδότησης το νέο μέτρο που ανακοίνωσε ο υπουργός Εργασίας Κ. Χατζηδάκης. Επί της ουσίας ισοδυναμεί με μια ακόμη ιδιωτικοποίηση: της απονομής των συντάξεων, που πλέον δεν θα υλοποιείται από τις αρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες, του ΕΦΚΑ ειδικότερα, αλλά από πιστοποιημένους δικηγόρους και λογιστές, έναντι αμοιβής.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το υπουργείο Εργασίας μάλιστα ανακοίνωσε και την «ταρίφα», κλείνοντας πονηρά το μάτι σε εκείνους τους επαγγελματίες που θα ευνοηθούν από το νέο μέτρο. Η εφαρμογή του θα σημάνει νέες δαπάνες εκ μέρους των εργαζόμενων και υποψήφιων συνταξιούχων οι οποίοι μέχρι τώρα περίμεναν από το ασφαλιστικό ταμείο να κάνει τον σχετικό υπολογισμό, ενώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνον κατόπιν δικής τους επιλογής οι συνταξιούχοι προσέφευγαν σε δικηγορικά γραφεία για να κάνουν τον υπολογισμό της σύνταξής τους, σε περιπτώσεις που υπήρχε διαδοχική ασφάλιση και αμφιλεγόμενη νομολογία. Στο εξής, η εξαίρεση θα γίνει κανόνας, κάνοντας ακόμη πιο φτωχούς του μελλοντικούς συνταξιούχους. 

Η απόφαση του αρμόδιου υπουργού Κ. Χατζηδάκη αποτελεί κορυφαία αποτυχία της κυβέρνησης, όσο κι αν καμαρώνει ότι θα λύσει ένα ακόμη πρόβλημα. Αρκεί να σκεφτούμε πώς πέρυσι τέτοια εποχή η κυβέρνηση διαφήμιζε ότι συντάξεις θα εκδίδονται «με το πάτημα ενός κουμπιού». Στη συνέχει περάσαμε στην συγκρότηση ομάδας έργου με αντικείμενο την επίσπευση της απονομής κι αφού όλα τα παραπάνω απέτυχαν παταγωδώς, περάσαμε στη φάρμακο που η ΝΔ χρησιμοποιεί δια πάσα νόσο: Την ιδιωτικοποίηση της διαδικασία ελέγχου και απονομής συντάξεων. Ένα ακόμη μέτρο που εντάσσεται στο παζλ της ιδιωτικοποίησης του ασφαλιστικού συστήματος.

Η εκχώρηση στους ιδιώτες της απονομής ανακοινώθηκε σε μια περίοδο που το πρόβλημα της συσσώρευσης εκκρεμών συντάξεων έχει οξυνθεί στο έπακρο. Η διοίκηση του ΕΦΚΑ μπορεί να επαίρεται με πρόσφατο δελτίο Τύπου ότι σε ότι αφορά την απονομή κύριων συντάξεων «παρατηρείται σταθερή μείωση τους για 7ο συνεχή μήνα» ξεχνάει ωστόσο να αναφέρει πώς οι εκκρεμείς συντάξεις το 2021 έφτασαν σε πρωτοφανή ύψη. Όπως φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα από 117.344 τον Ιανουάριο του 2019, ένα χρόνο μετά αυξήθηκαν κατά 42% στις 166.720, για να μειωθούν ωστόσο στη συνέχεια, τον Ιανουάριο του 2021, στις 149.624 παραμένοντας ωστόσο ακόμη αυξημένες κατά 27% σε σχέση με τον Ιανουάριο του 2019. Σε ρόλο πυρομανούς πυροσβέστη λοιπόν (για πολλοστή μάλιστα φορά) ο Κ. Χατζηδάκης έρχεται να λύσει με μία ακόμη ιδιωτικοποίηση το πρόβλημα που ο ίδιος έφτασε σε τέτοια επίπεδα!

Τα οφέλη της κυβέρνησης από την καθυστέρηση της απονομής των συντάξεων είναι προφανή: Παρά τις προκαταβολές που δίνονται, το σύνολο των εκταμιεύσεων υπολείπεται σημαντικά του ποσού που θα έπρεπε να καταβληθεί αν οι συντάξεις δίνονταν στο ακέραιο. Κατ’ αυτό τον τρόπο τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου σώζονται και οι πληρωμές μετατίθενται για το απώτερο μέλλον, προς δόξα της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

«Το πρόβλημα των εκκρεμών συντάξεων είναι αποτέλεσμα δύο αιτιών» σύμφωνα με την Γιώτα Κίτσου, γενική γραμματέα της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Το πρώτο σχετίζεται με την έλλειψη προσωπικού. 8.000 εργάζονταν στον ΕΦΚΑ πριν την ενοποίηση του 2017 και το 2020 έφυγαν 500 εργαζόμενοι με συνταξιοδότηση, ενώ φέτος θα φύγουν πολλοί περισσότεροι. Προσλήψεις εν τω μεταξύ δεν έχουν προκηρυχθεί! Το δεύτερο πρόβλημα είναι η τεχνολογική του οργανισμού. Στα περισσότερα υποκαταστήματα υπάρχει μόνον ένας υπολογιστής με ίντερνετ και οι συνάδελφοι στέκονται στη σειρά για να πάρουν τη σειρά τους και να απαντήσουν στα υπηρεσιακά μέιλ. Η κυβέρνηση ωστόσο, αντί να προχωρήσει σε προσλήψεις προσωπικού και να αναβαθμίσει τεχνολογικά τον οργανισμό, επενδύει στον κοινωνικό αυτοματισμό. Οι συνεχείς επιθέσεις του υπουργού Εργασίας στο προσωπικό σκοπό έχουν να στρέψουν την κοινωνία εναντίον των εργαζομένων και να μείνει στην αφάνεια το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ΕΦΚΑ. Το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού είναι τόσο μεγάλο ώστε υπάρχουν πολλές διευθύνσεις με 1 προϊστάμενο που δεν έχει υφιστάμενο κι άλλες διευθύνσεις χωρίς προϊστάμενο. Σε πολλά τμήματα ο υπάλληλος δυσκολεύεται ακόμη και να πάριε άδεια γιατί θα μείνουν πίσω οι συντάξεις. Αν δεν λυθούν αυτά τα προβλήματα οι 350.000 κύριες και επικουρικές εκκρεμείς συντάξεις θα αυξάνονται»…

Υγ. Το υπουργείο Εργασίας στη προσπάθειά του να διασκεδάσει τις εντυπώσεις των εργαζομένων έσπευσε να ανακοινώσει τιμοκατάλογο σχετικών υπηρεσιών. Για παράδειγμα, η βεβαίωση του χρόνου ασφάλισης θα τιμολογείται 40 ευρώ όταν η βεβαίωση θα αφορά έναν πρώην φορέα κοινωνικής ασφάλισης και 80 ευρώ όταν θα αφορά περισσότερους του ενός φορείς. Η βεβαίωση οφειλόμενου ποσού για αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης θα στοιχίζει 30 ευρώ, κ.λπ. Ωστόσο, αντίστοιχοι τιμοκατάλογοι που υπήρχαν για πλήθος άλλων επαγγελμάτων (από λογιστές μέχρι συντήρηση και επισκευή αυτοκινήτων) καταργήθηκαν πρπο δεκαετίας σχεδόν καθ’ υπόδειξη της Τρόικας. Κι όπου δεν συνέβη ακολούθησαν πρόστιμα και δικαστικές διενέξεις από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με το πρόσχημα της νόθευσης του ανταγωνισμού. Ωστόσο, στην περίπτωση της απονομής των συντάξεων γιατί η Επιτροπή Ανταγωνισμού κάνει τα στραβά μάτια, επιτρέποντας τις διοικητικά καθορισμένες και προσυμφωνημένες τιμές; Μάλλον γιατί μπροστά στις ιδιωτικοποιήσεις ο «υγιής ανταγωνισμός» μπορεί να περιμένει…

Εντωμεταξύ, η ΑΔΕΔΥ όπως έκανε γνωστό με ανακοίνωσή της προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας την Τετάρτη 21 Ιουλίου 2021 καταθέτοντας αίτηση ακύρωσης κια αναστολής της απόφασης του υπουργού Εργασίας.

Ξεπουλούν την ΕΥΔΑΠ από το παράθυρο!

Πηγή: NewsCenter

Με ωρολογιακή βόμβα προγραμματισμένη να εκραγεί σε τρία χρόνια από σήμερα ισοδυναμεί η τροπολογία που ψηφίστηκε στις 29 Ιουνίου 2021 από τη Βουλή και προβλέπει την είσοδο ιδιωτών στην ΕΥΔΑΠ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η τροπολογία του υπουργείου Υποδομών που εντάχθηκε σε (άσχετο) νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, αποτελώντας ένα ακόμη παράδειγμα κακής νομοθέτησης, ξεγελάει τον μη προσεκτικό αναγνώστη. Γιατί κάτω από τον καθησυχαστικό τίτλο «Ανανέωση της σύμβασης χορήγησης αποκλειστικού δικαιώματος παροχής υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης μεταξύ ελληνικού δημοσίου και ΕΥΔΑΠ ΑΕ» το τέταρτο άρθρο προαναγγέλλει ότι το νερό παύει να είναι εξ ορισμού και επ’ άπειρον δημόσιο αγαθό. Τρία χρόνια ακόμη θα κρατήσει η σημερινή μορφή. Όπως αναφέρεται: «Με σύμβαση που υπογράφεται μεταξύ του ελληνικού Δημοσίου, εκπροσωπούμενου από τον υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, της εταιρείας Παγίων ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΑΠ ΑΕ ανατίθεται στην ΕΥΔΑΠ ΑΕ η συντήρηση και λειτουργία του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος (ΕΥΣ) της μείζονος περιοχής πρωτευούσης για χρονική περίοδο τριών ετών η οποία δύναται να παρατείνεται με συμφωνία των συμβαλλόμενων μερών. Μετά τη λήξη της εν λόγω σύμβασης, η συντήρηση και λειτουργία του ΕΥΣ της μείζονος περιοχής πρωτευούσης ανατίθεται από το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών σε ανάδοχο που αναδεικνύεται μέσω διαγωνιστικής διαδικασίας σύμφωνα με το ν.3389/2005 (Α’ 232)».

Αναγκαίο να διευκρινιστεί ότι το Εξωτερικό Υδροδοτικό Σύστημα περιλαμβάνει τις λίμνες Μόρνου, Εύηνου και Υλίκης καθώς και το δίκτυο και εκτείνεται στους νομούς Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας, Βοιωτίας και Αττικής. Αναγκαία επίσης η αναφορά στο 3389/2005: Είναι ο ιδρυτικός νόμος των Συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, που ψηφίστηκε κι αυτός μες στο καλοκαίρι από την κυβέρνηση Καραμανλή εισάγοντας και στην Ελλάδα από τις αγγλοσαξωνικές χώρες τα εργαλεία του Νέου Δημόσιου Μάνατζμεντ.

Η επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ να χρησιμοποιήσει τα ΣΔΙΤ για να ιδιωτικοποιήσει την ΕΥΔΑΠ ερμηνεύεται έχοντας υπ’ όψη δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η πρώτη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου ελήφθη το 2014 και χαρακτήριζε ως αντισυνταγματική την μετατροπή της ΕΥΔΑΠ σε ιδιωτική επιχείρηση. Η δεύτερη απόφαση προήλθε από το Τέταρτο Τμήμα του Συμβουλίου κι έκρινε ως αντισυνταγματική την μεταβίβαση του 50% των μετοχών της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ στο υπερ-ταμείο και κατά κόσμον Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας. Αναμένεται δε να αποφασίσει σχετικά και η Ολομέλεια, λόγω της σημασίας τους θέματος. Επομένως, δεν είναι ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να πουλήσει την ΕΥΔΑΠ σε ιδιώτη, είναι ότι δεν μπορεί… Τούτου δοθέντος καταφεύγει στα ΣΔΙΤ, ως σχέδιο Β, που ενδέχεται ωστόσο να αποβεί εξ ίσου καταστροφικό με την πιο …καθαρόαιμη ιδιωτικοποίηση.

Η τριετία που επέλεξε η κυβέρνηση για να λήξει η λειτουργία και συντήρηση του ΕΥΣ από την ΕΥΔΑΠ, μόνο ανακούφιση δεν προσφέρει. «Για να γίνει κατανοητό γιατί επέλεξε αυτό το χρονικό διάστημα και δεν ανακοινώθηκε άμεσα η παραχώρηση σε εργολάβο πρέπει να έχουμε κατά νου την ανάθεση σε τρεις συμβούλους πέρυσι της υλοποίησης ισάριθμων μελετών που αφορούν τεχνικά, νομικά και οικονομικά ζητήματα για την λειτουργία του ΕΥΣ. Προφανώς, αυτός είναι ο χρόνος κατά την εκτίμησή τους που απαιτείται ώστε να ετοιμαστούν οι μελέτες και να ανοίξει ο δρόμος στη βάση των μελετών για την προκήρυξη διαγωνισμού», μας δήλωσε ο εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, Γιώργος Αλεξανδράκης.

«Η παράδοση του Υδροδοτικού Συστήματος στους ιδιώτες θα προκαλέσει τεράστια περιβαλλοντικά προβλήματα ενώ θα οδηγήσει τα τιμολόγια της εταιρείας στα ύψη», σύμφωνα με τον Πέτρο Μπαστέα συνδικαλιστή της ΕΥΔΑΠ. «Η τεχνογνωσία της ΕΥΔΑΠ που λειτουργεί και επιτηρεί υποδειγματικά τα 40 χιλιόμετρα δικτύου δεν μεταβιβάζεται. Οι ιδιώτες θα πειραματίζονται και, το χειρότερο, λειτουργώντας με κριτήριο την μείωση του κόστους και την αύξηση του κέρδους θα οδηγήσουν τα τιμολόγια στα ύψη, ελλείψει μάλιστα και μηχανισμών ελέγχου τους».

Τα παραδείγματα από το εξωτερικό της κακοδιαχείρισης των εταιρειών υδάτων από τους ιδιώτες είναι πολλά για να μην ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη. «Στο Παρίσι όπου η πόλη μοιράστηκε στα δύο κι εκμεταλλευόταν το ένα κομμάτι η Suez και το άλλο η Veolia πριν καν συμπληρωθούν τα 25 χρόνια της σύμβασης που υπογράφτηκε το 1985 πήρε ο Δήμος τη διαχείριση του νερού προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες επενδύσεις που δεν έκαναν οι ιδιώτες», συμπληρώνει ο Κώστας Λυμπέρης, συνδικαλιστής. Από το γαλλικό παράδειγμα ας κρατήσουμε ότι ούτε και ο περιβόητος ανταγωνισμός μεταξύ των ιδιωτών, που υποτίθεται ότι λειτουργεί πάντα προς όφελος του καταναλωτή, δεν έσωσε την ποιότητα του νερού. «Στο Λονδίνο ο δήμος επέλεξε να πληρώσει 1 δισ. λίρες στον ιδιώτη για να πάρει πίσω τα νερά και να σταματήσει το σπιράλ ανόδου των τιμολογίων – πτώσης της ποιότητας του νερού. Το πιο κραυγαλέο δε παράδειγμα των κινδύνων που εγκυμονεί η ιδιωτική κερδοσκοπία στα νερά έρχεται από τις ΗΠΑ, το Φλιντ του Σικάγου. Η δραματική επιδείνωση της ποιότητας του νερού έγινε αντιληπτή πρώτα από τους παιδίατρους και τους οδοντίατρους κατά τη διάρκεια των εξετάσεων που πραγματοποιούσαν σε παιδιά. Έλεγχοι που έγιναν στη συνέχεια, αφού ξεπεράστηκαν τα εμπόδια που έθεταν οι ιδιώτες, έδειξε ότι τα προβλήματα στην υγεία προκαλούνταν από τους μολυβδοσωλήνες μεταφοράς του νερού! Τα ίδια θα γίνουν και στην Ελλάδα, ας μη γελιόμαστε» τόνισε ο Κ. Λυμπέρης.

Την επόμενη μέρα μπορούμε κάλλιστα να την προβλέψουμε αν αναλογιστούμε την ηλεκτρική ενέργεια πριν και μετά την είσοδο των ιδιωτών και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Ποιος μπορούσε να φανταστεί πριν 20 χρόνια ότι δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά δεν θα είχαν πρόσβαση στο ρεύμα; Ή, ότι ένας λογαριασμός θα έφτανε να στοιχίζει μισό βασικό μισθό; Η είσοδος ιδιωτών στα νερά της πρωτεύουσας θα μας κάνει να νοσταλγούμε το σημερινό κόστος του λογαριασμού, ενώ χιλιάδες νοικοκυριά θα περιμένουν σαν επαίτες τον Δήμο ή την Περιφέρεια να τους πληρώσει τον λογαριασμό για να μπορούν να μαγειρέψουν και να πλυθούν.

Κοινώς θα πούμε το νερό …νεράκι!