Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

@LeonidasV

  • RT @zaralikos: Πήρα έναν φίλο μου τηλέφωνο για κάτι δανεικά που μου χρωστάει και μου είπε να παναγαμηθώ. Πάω. Συμφωνήσαμε για το χρέος #E14 hours ago
  • RT @minouli7: Το φιάσκο σας αρέσει σαν λέξη; Ρητορικόν 14 hours ago
  • 1o μάθημα: Τι γνωρίζεις για το χρέος; twitter.com/leftgr/status/… 16 hours ago
  • RT @CorinaVasilopou: Οσοι κλαίγονται για τους κακούς δανειστές που μας αδειάζουν, αλλά αρνούνται να διανοηθούν τη ρήξη, παρακαλούνται θερμά… 16 hours ago
  • RT @mpalkonaki: https://t.co/KVr0i757vm 16 hours ago
  • ΗΠΑ: "Με ανάπτυξη μόλις 1,9% δεν ισοσκελίζεις προϋπολογισμό". @tsakalotos και @atsipras εμφάνισαν πλεόνασμα με μηδε… twitter.com/i/web/status/8… 16 hours ago
  • RT @minouli7: @LeonidasV καλημέρα κύριε Βατικιωτη, κερδαμε λέμε 19 hours ago
  • RT @mixalis_rak: @LeonidasV @atsipras @tsakalotos Ρυθμίστηκε ξανά το χρεος στο eurogroup.καταφεραμε και αποσπάσαμε ονομαστική μείωση ...μισ… 20 hours ago
  • Δεν έχουν τέλος οι ταπεινώσεις για @atsipras & @tsakalotos Ξέροντας πώς είναι δεδομένοι τους ξεφτιλίζουν όπως έκαναν με Σαμαρά & ΓΑΠ! 20 hours ago
  • Να θυμίσει κάποιος στον @atsipras ότι υποχωρώντας οι Ναζί από την Ελλάδα δεν πήραν μαζί τους τους γερμανοτσολιάδες. Όχι ότι πήγαν χαμένοι... 20 hours ago

Βενεζουέλα: Στο στόχαστρο οι κοινωνικές κατακτήσεις του Τσαβισμού

Τα κεντρικά γραφεία του Εθνικού Ινστιτούτου Διατροφής (ΝΙΝ) στο Καράκας που πυρπολήθηκαν από ακροδεξιούς διαδηλωτές στις 11 Απριλίου 2017

Μνήμες του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2002, όταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ και της Ισπανίας ο στρατός επιχείρησε την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Ούγκο Τσάβες, ξυπνούν οι συνεχείς και βίαιες διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης στο Καράκας και σε άλλες πόλεις της Βενεζουέλας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το τωρινό κύμα διαδηλώσεων ξεκίνησε στις 29 Μαρτίου όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αφαίρεσε τις νομοθετικές εξουσίες από την Εθνοσυνέλευση, όπου από τον Δεκέμβριο του 2015 πλειοψηφεί η δεξιά αντιπολίτευση. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ήρθε να λύσει μια κρίση που ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της ορκωμοσίας της νέας Εθνοσυνέλευσης κι είχε ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: Γενναιόδωρες φιλολαϊκές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης που ζητούσαν την ψήφο της Εθνοσυνέλευσης για να υλοποιηθούν από την μια και από την άλλη την άρνηση των μελών της να εγκρίνουν, ακόμη και να ψηφίσουν τα σχέδια νόμου, σαμποτάροντας κάθε μέτρο που θα μπορούσε να ανακουφίσει το λαό της Βενεζουέλας από τη σοβούσα κρίση, που εκδηλώνεται με καλπάζοντα πληθωρισμό και άνοδο των τιμών. Μια κρίση που προέρχεται από την πτώση των τιμών του πετρελαίου και τη συρρίκνωση των δημοσίων εσόδων.

Εκλεγμένοι όργανα συμφερόντων

Ορισμένα κορυφαία στιγμιότυπα της σύγκρουσης της Εθνοσυνέλευσης με την κυβέρνηση, που οδήγησαν τον Μαδούρο να δηλώνει δημόσια πως η Εθνοσυνέλευση «έχει χάσει την πολιτική της επιρροή κι έχει αποκοπεί από τα εθνικά συμφέροντα» περιλαμβάνουν:

Πρώτο, την απροθυμία της Εθνοσυνέλευσης να εγκρίνει το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που ζητούσε ο πρόεδρος Μαδούρο για να μπορέσει να ανακατανείμει κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό και να τα διοχετεύσει στην αντιμετώπιση των ελλείψεων βασικών ειδών διατροφής. Στο ίδιο σχέδιο που ουδέποτε ψηφίστηκε περιλαμβανόταν η παροχή κινήτρων στην εγχώρια παραγωγή, η ενίσχυση του νέου συστήματος διανομής τροφίμων απ’ ευθείας στα σπίτια όσων έχουν ανάγκη και η περαιτέρω στήριξη κάθε είδους προγράμματος κοινωνικής στήριξης.

Δεύτερο, την άρνηση της Εθνοσυνέλευσης να επιτρέψει την μισθοδοσία περισσότερων από 4.000 εργατών πλήρους ωραρίου και συμβασιούχων, που έμεναν επί μήνες απλήρωτοι. Το αποτέλεσμα ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο να επιβάλει πρόστιμο τελικά τον Ιανουάριο στην Εθνοσυνέλευση για την αδιαφορία που επιδείκνυε.

Τρίτο, την απροθυμία της Εθνοσυνέλευσης να εγκρίνει επενδυτικά σχέδια της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας PDVSA με ρωσικές ενεργειακές εταιρείες (Rosneft κ.α.) οι οποίες θα επέτρεπαν την εισροή πολύτιμου συναλλάγματος και τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας που, κατά κοινή ομολογία, απαξιώνεται τάχιστα.

Το τέταρτο παράδειγμα της αποσταθεροποιητικής δράσης της δεξιάς κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αφορά στην προσπάθειά της να ακυρώσει αρχικά και να ιδιωτικοποιήσει στη συνέχεια ένα πρόγραμμα ανέγερσης εργατικών κατοικιών, το οποίο συγκαταλέγεται στα χιλιάδες που έχουν υλοποιηθεί από την πρώτη μέρα που ανέλαβε την εξουσία ο Τσάβες μέχρι τώρα επί Μαδούρο.

Το πέμπτο και τελευταίο παράδειγμα που δείχνει τον αρνητικό ρόλο της Δεξιάς στην Εθνοσυνέλευση σχετίζεται μα την απροθυμία της να επαναπροκηρύξει εκλογές σε μια απομακρυσμένη περιφέρεια όπου με βεβαιότητα έγινε νοθεία. Η Δεξιά αρνήθηκε να εφαρμόσει την εντολή του Ανωτάτου Δικαστηρίου γιατί θα χάσει την οριακή πλειοψηφία που διαθέτει. Θα φανεί δηλαδή πόσο πλαστή είναι η πλειοψηφία της.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επομένως δεν υπονόμευσε τη δημοκρατία αφαιρώντας τη νομοθετική αρμοδιότητα από την Εθνοσυνέλευση. Αυτό που ήθελε να διαφυλάξει ήταν τα επιτεύγματα του Τσαβισμού και τα απειλούμενα λαϊκά συμφέροντα.

Πυρομανής πυροσβέστης η Δεξιά

Από τη μεριά της η Δεξιά αντιπολίτευση λειτούργησε σαν τον πυρομανή πυροσβέστη: έκανε ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε η υπαρκτή κοινωνική κρίση να οξυνθεί και στη συνέχεια να εμφανιστεί ως σωτήρας που θα σώσει τους φτωχούς από τον …ανάλγητο Τσαβισμό!

Ο εκλεγμένος πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο (η θητεία του οποίου λήγει τον Ιανουάριο του 2019) και το ρεύμα του Τσαβισμού δεν έχουν απέναντί τους μόνο τη δεξιά αντιπολίτευση, που επαναλαμβάνει την αποτυχημένη επιχείρηση του 2014, που είχε τότε ονομάσει «Έξοδο». Πίσω από τους ηγέτες της, που είχαν υποστηρίξει δημόσια το πραξικόπημα εναντίον του Τσάβες κρύβονται οι ίδιες οι ΗΠΑ, που έχουν απειλήσει ακόμη και με στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Βενεζουέλας. (Αναλυτικότερα για τα μέσα που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ δες εδώ και τα κίνητρα τους εδώ) Τα παρατεταμένα επεισόδια επομένως και οι συγκρούσεις με την αστυνομία προετοιμάζουν το έδαφος ακόμη και για μια ανοιχτή στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ που θα πετύχει ότι δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα οι διαδηλώσεις.

Χαρακτηριστικό δείγμα της όξυνσης των σχέσεων της κυβέρνησης της Βενεζουέλας με τις ΗΠΑ είναι κι η κατάσχεση του εργοστασίου της General Motors στη βιομηχανική περιοχή της Βαλένσια, όπου απασχολούνται 2.678 εργάτες. Η αντίδραση της βορειοαμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν άμεση κι απείλησε με νομικά μέτρα εναντίον της κυβέρνησης, προσθέτοντας επιπλέον πίεση από το εξωτερικό αυτή τη φορά.

Η απόσταση που χωρίζει την επίδειξη βίας της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση και δη απέναντι σε δημόσιες υποδομές που απευθύνονται στα πιο φτωχά στρώματα, όπως νοσοκομεία, σχολεία και ασθενοφόρα (για παράδειγμα στις 9 Απριλίου μασκοφόροι πυρπόλησαν την έδρα της Επιχείρησης Τροφίμων της Βενεζουέλας, CVAL, καίγοντας πολλά φορτηγά που διένειμαν τρόφιμα στις λαϊκές γειτονιές) από τη μια και στο λαό από την άλλη καταγράφεται σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να χαίρει της λαϊκής αποδοχής. Για παράδειγμα, έρευνα της εταιρείας Hinterlaces έδειξε ότι: Μόνο 6% των ερωτηθέντων αποδέχονται τη διεθνή παρέμβαση που ζητά η αντιπολίτευση για να ανατραπεί ο πρόεδρος Μαδούρο, το 87% απορρίπτει κάθε είδους διεθνή στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, το 90% απορρίπτει τις βίαιες διαδηλώσεις της Δεξιάς, το 83% είναι υπέρ του διαλόγου (ο οποίος έχει οδηγηθεί σε στασιμότητα λόγω της αδιαλλαξίας της Δεξιάς), ενώ το 67% απορρίπτει πλήρως την ατζέντα της δεξιάς αντιπολίτευσης υποστηρίζοντας ότι στο τραπέζι του διαλόγου θα πρέπει να τεθεί το θέμα της επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας.

Απέναντι σε αυτό το τείχος που έχει αντιμετωπίσει η Δεξιά επέλεξε να χρησιμοποιήσει το «θανατηφόρο όπλο» της υποτιθέμενης κρατικής καταστολής απέναντι στις διαδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στις πιο καλές συνοικίες του Καράκας, εκεί που ζει η δεξιά αντιπολίτευση κι εκεί επίσης που είναι οι πρεσβείες και τα γραφεία των ξένων τηλεοπτικών δικτύων και ανταποκριτών. Συγκεκριμένα χαλκευμένα ρεπορτάζ, ορισμός των ψευδών ειδήσεων, για τους 22 νεκρούς που υποτίθεται άφησε πίσω της η αστυνομία του Μαδούρο. Ρεπορτάζ ωστόσο του Telesur έδειξε πώς η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των νεκρών δεν προέρχονται καν από τους διαδηλωτές. Μεταξύ τους υπάρχουν αστυνομικοί που παρασύρθηκαν από αυτοκίνητο αντικυβερνητικών διαδηλωτών, ασθενής που πέθανε επειδή το ασθενοφόρο δεν έγινε δυνατό να φτάσει έγκαιρα στην κατοικία του, εννέα νεκροί που πέθαναν από ηλεκτροπληξία όταν επιχείρησαν να παραβιάσουν ιδιοκτησία που προστατευόταν από ηλεκτροφόρο σύρμα και νεκροί από εγκληματικές δράσεις τους οποίους αυθαίρετα οικειοποιήθηκε η αντιπολίτευση. Οι υπαίτιοι δύο θανάτων που αποδίδονται στην αστυνομία συνελήφθησαν και αντιμετωπίζουν ποινική δίωξη, ενώ ακόμη κι αυτοί υπολείπονται των νεκρών που έχουν προκαλέσει οι οπλοφόροι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές.

Περισσότερα για την ταυτότητα των νεκρών δες εδώ, στο άρθρο του Άρη Χατζηστεφάνου.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 28 Απριλίου 2017.

Ουσάκ, δρόμος λαϊκός και κινηματογράφος της αντίστασης

Θερμά χειροκροτήματα εισέπραξε η νέα ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη, με τίτλο Ουσάκ, στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του ρ/σ Εν Λευκώ. Η προβολή της ημιτελούς εκδοχής της ταινίας, καθώς ακόμη βρίσκεται σε διαδικασία επεξεργασίας, έγινε στον κινηματογράφο Δαναό στις 2 Μαΐου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η ταινία επιχειρεί ένα άλμα στο μέλλον. Αυτό που σιγά – σιγά κι εν αγνοία μας συχνά οικοδομούν, έμπλεο ζόφου και παρακμής κι ας το υποδέχονται με χαμόγελα ως τ’ αφτιά και πλήθος υποσχέσεων. Από τα μάτια του θεατή περνούν αδίστακτοι επενδυτές, πρόθυμοι εκδότες, μπρατσωμένοι φασίστες, ρουφιάνοι και οι δικοί μας «υπέροχοι απόκληροι»: Μία Κάτια Γέρου, η οποία επίσης υπογράφει το σενάριο, στο ρόλο μιας ξεπεσμένης περφόρμερ που περιδινίζεται στο βυθό της πόλης. Ο Δημήτρης Πουλικάκος, που μάλλον υποδύεται τον εαυτό του, σαν μια κιβωτό γνώσης, εμπειριών και ευφυολογημάτων και ο Γιάννης Τσορτέκης στην κόψη του ξυραφιού μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας να επιμένει στην οργάνωση της αντίστασης. Ο Νίκος Νίκας διαστροφικά σκληρός εκπρόσωπος της εξουσίας και η μικρή Νέλλη Θεοφιλοπούλου συμπληρώνουν τα πρόσωπα της ιστορίας.

Η συνάντησή τους λειτουργεί σαν εκρηκτικό μίγμα. Μέσα σε σκηνές ζωγραφικής, εκπληκτικής ομορφιάς και χρωματικής ισορροπίας, οι νυχτόβιοι και περιθωριακοί πρωταγωνιστές του (λαϊκού «δρόμου») Ουσάκ ορίζουν την αντίσταση. Ως ανάγκη, όπως πρέπει δηλαδή κι όπως πάντα γινόταν, με ήρωες πραγματικούς ανθρώπους που κάτι έχουν να χάσουν μένοντας αδρανείς, και πολλά να κερδίσουν παίρνοντας τα όπλα. Είναι μορφές γνώριμες και καθημερινές. Και για να μη μείνει καμιά αμφιβολία δε χρησιμοποιήθηκαν ηθοποιοί, αλλά χωρικοί και αγρότες από τη Μεσσηνία, όπου έγιναν τα γυρίσματα των τελευταίων σκηνών. Είναι η γη την οποία υπερασπίζονται από την εισβολή των μεταλλαγμένων, όπου οι γνήσιοι σπόροι, που τελούν υπό καθεστώς διωγμού, δεν εκφράζουν μόνο το σεβασμό στη φύση και τα αρχέγονα δικαιώματα των καλλιεργητών επί της γης τους, αλλά επίσης τη συνέχεια του ανθρώπινου πολιτισμού και την ίδια την αντίσταση. Εξεγείρονται ενάντια σε έναν κόσμο που κυριαρχείται ολοκληρωτικά από απαστράπτουσες εταιρείες και σκοτεινούς μπράβους και μόνοι τους βρίσκουν το νήμα που ξαναδίνει νόημα στη ζωή η οποία στο τέλος, μετατρέπεται σε θυσίασμα. Σε μια ζωή όμως που είναι σε αρμονία με τη φύση, την ποίηση, τη συλλογική δράση και την αντίσταση: έννοιες εξορισμένες από μια καθημερινότητα εφιαλτική, που μπροστά της η σημερινή επισφάλεια θα είναι χαμένος παράδεισος.

Η νέα ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη (τέταρτη στη σειρά, μετά το Δρόμο προς τη Δύση – 2003, τηΓλυκιά μνήμη – 2005 και τις Μικρές εξεγέρσεις – 2009) παρότι μελλοντολογική, καθηλώνει και φοβίζει επειδή οι προβολές στο αύριο δεν είναι αυθαίρετες, ούτε διατυπώνονται …σκηνοθετική αδεία. Η Cosco είναι εκεί, μαζί με την πετρελαϊκή ρύπανση του υπεδάφους και το υπέρογκο δημόσιο χρέος που συνεχίζει να σείεται σαν απειλή από τους κρατούντες για την τιθάσευση των …κρατούμενων. Είναι η μορφή που θα πάρουν τα πράγματα όσο τα αφήνουμε να εξελίσσονται ερήμην μας κι επίσης, ερήμην και σε βάρος των αληθινών πρωταγωνιστών της ιστορίας.

Μαχόμενοι διανοούμενοι ο Κυριάκος Κατζουράκης και η Κάτια Γέρου, πρωτοπόρο τμήμα μιας Αριστεράς που σκέφτεται και δρα, έφτιαξαν μια ταινία υψηλής αισθητικής αξίας που λειτουργεί ως αφύπνιση και κάλεσμα για δράση. Βίαιη κι αληθινή σαν τον καπιταλισμό που χτίζεται γύρω μας, στο έδαφος της κρίσης. Με το Ουσάκ ο κινηματογράφος, ως μορφή κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης και τέχνης, πηγαίνει ένα βήμα πιο μπροστά.

Η ταινία έχει πλήθος ηθοποιών, πολυπρόσωπο συνεργείο, πολλά νυχτερινά και εκτός έδρας γυρίσματα και είναι τεχνικά άρτια, είναι δηλαδή μεγάλου κόστους. Η χρηματοδότηση του ΕΚΚ και της ΕΡΤ κάλυψε επίσης σημαντικό μέρος του. Ένα άλλο τμήμα του συμπληρώθηκε μέσω συνεισφορών (crowdfunding), χωρίς τα ποσά που έχουν ως τώρα συγκεντρωθεί να καλύπτουν ολόκληρο το κόστος.

Περισσότερες και πιο …χρήσιμες πληροφορίες για το υπό κατασκευή δημιούργημα του Κυριάκου Κατζουράκη και της Κάτιας Γέρου εδώ

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon

Ξεσηκωμός στη Βραζιλία για εργασιακά και συντάξεις

Όποιος θέλει να δει τι ετοιμάζουν στη Βενεζουέλα η ντόπια οικονομική ελίτ και φυσικά οι Αμερικάνοι, που απεργάζονται την πραξικοπηματική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο, δεν έχει παρά να σκύψει λίγο πιο προσεκτικά στις εξελίξεις στη Βραζιλία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η λαοθάλασσα που πλημμύρισε του δρόμους των περισσότερων πόλεων στην πολυπληθέστερη χώρα της Νότιας Αμερικής την Πέμπτη και Παρασκευή 27 και 28 Απριλίου δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Η οργή των Βραζιλιάνων έβραζε επί μήνες και για την ακρίβεια επί ένα χρόνο. Από πέρυσι τέτοιες μέρες όταν ο δεξιός αντιπρόεδρος της Βραζιλίας, Μισέλ Τέμερ, πρωταγωνίστησε σε ένα παλατιανό πραξικόπημα που οδήγησε στην καθαίρεση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, η οποία κατηγορήθηκε για την παραποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων. (Καμιά φαντασία, καμιά δημιουργική προσαρμογή στις πρώτες πράξεις του σεναρίου για την επιβολή των θεραπειών σοκ…)

Τα πραγματικά επίδικα πίσω από το άδοξο τέλος της 13χρονης εξουσίας του (…μεταλλαγμένου εννοείται) Εργατικού Κόμματος της Βραζιλίας φάνηκαν μόλις πριν λίγες εβδομάδες όταν ο πραξικοπηματίας πρόεδρος έφερε στην Κάτω Βουλή μια πρωτοφανούς βαρβαρότητας οικονομική μεταρρύθμιση που θα τη ζήλευε και το ΔΝΤ. Εν συντομία, μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας ακόμη και κατά 10 χρόνια, μείωση των μισθών, κατάργηση της πληρωμής συνδρομών στα συνδικάτα μέσω των μισθών, απαγόρευση οποιασδήποτε αύξησης στις δημόσιες δαπάνες για δύο σχεδόν δεκαετίες, με μοναδική εξαίρεση τις πολεμικές δαπάνες που θα αυξηθούν κατά 36%! Και για να μείνει καμμιά αμφιβολία για τις «πλάτες» του δοτού προέδρου, ο οποίος συναντά την αποδοκιμασία του 87% των Βραζιλιάνων, δημοσίως κάλεσε τις ΗΠΑ να συμμετέχουν στα στρατιωτικά γυμνάσια που θα διεξαχθούν το Νοέμβριο μεταξύ Βραζιλίας, Περού και Κολομβίας στα κοινά σύνορα των τριών χωρών. Μία άσκηση που ορίστηκε για να προκαλέσει (ακόμη και με την ονομασία της, «Επιχείρηση Ενωμένη Αμερική») καθώς η ενότητα της Νότιας Αμερικής, όπως την εμπνεύστηκε ο Σιμόν Μπολιβάρ και την προωθούν οι αριστερές κυβερνήσεις, στρέφεται κατά του βορειο-αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Η αντεργατική μεταρρύθμιση προκάλεσε την μεγαλύτερη γενική απεργία που έχει οργανωθεί στη Βραζιλία μετά το 1996, όταν οι Βραζιλιάνοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις αντεργατικές αλλαγές του δεξιού Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο. Τώρα στην απεργία, σύμφωνα με το συνδικάτο CUT, συμμετείχαν περισσότεροι από 35 εκατομμύρια εργαζόμενοι μετά το κάλεσμα που απηύθυναν όχι μόνο συνδικάτα και αριστερές οργανώσεις αλλά ακόμη και εκπρόσωποι της εκκλησίας. Οι απεργοί, που βγήκαν στου δρόμους για να διαμαρτυρηθούν επίσης και για την ανεργία – ρεκόρ που φθάνει το 14%, ήρθαν αντιμέτωποι με τη βίαιη καταστολή της δοτής κυβέρνησης που απολαμβάνει ωστόσο της αμέριστης εύνοιας των διεθνών οργανισμών…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν

Γονάτισε ο κινέζικος δράκος στις ΗΠΑ

Ο μύθος θέλει κάθε εμπορική διαπραγμάτευση στην οποία συμμετέχουν Κινέζοι στο τέλος να καταλήγει με μια ερώτηση εκ μέρους τους: «πόσα θέλετε για να συμφωνήσετε στους όρους μας;».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα που τον έχουμε δει να επιβεβαιώνεται όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε χώρες όπως η Γερμανία, αποτέλεσαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ντόναλντ Τραμπ και του κινέζου ομολόγου του Σι Τζινπίνγκ, στο πλαίσιο της επίσκεψης του τελευταίου στις ΗΠΑ στις 6 Απριλίου 2017. Η συμφωνία στην οποία κατέληξαν συνιστά ήττα για τα οικονομικά συμφέροντα της Κίνας. Για πρώτη φορά το Πεκίνο αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε όρους που δυσχεραίνουν αφάνταστα την οικονομική του κυριαρχία.

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βρισκόταν το γιγαντιαίο έλλειμμα των ΗΠΑ στο πλαίσιο του διμερούς εμπορίου αγαθών με την Κίνα που φτάνει το ιλιγγιώδες ποσό των 347 δισ. δολ. Τα αιτήματα της αμερικανικής πλευράς δεν αφορούσαν τον περιορισμό των κινέζικων εξαγωγών στις ΗΠΑ. Αφορούσαν αποκλειστικά και μόνο την κατάργηση των εμποδίων που απαγορεύουν τις αμερικανικές εξαγωγές στην Κίνα. Συμφωνήθηκε συγκεκριμένα εντός 100 ημερών (εξ αρχή επομένως αποκλείστηκε το σύνηθες ενδεχόμενο ροκανίσματος του χρόνου μέχρι τις επόμενες εκλογές) να υπογραφεί μια διμερής εμπορική συμφωνία που θα επιλύει όλα τα εκκρεμή ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών. Άμεσα δε να ανοίξει η κινέζικη χρηματοπιστωτική αγορά και να επιτραπούν οι εισαγωγές βοδινού κρέατος που ήταν απαγορευμένες από το 2003.

Αρνητικό ρεκόρ δημοτικότητας για τον Τραμπ

Η Κίνα δε δυσκολεύτηκε να συμφωνήσει στις αμερικανικές απαιτήσεις γιατί οι εντατικές και πιεστικές διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει από την εποχή του Ομπάμα. Ειπώθηκε μάλιστα από στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης ότι ακόμη κι η Χίλαρι να είχε εκλεγεί ήταν ζήτημα 6 μηνών να μπουν οι υπογραφές στο κείμενο που κραδαίνει ως τρόπαιο ο Τραμπ, διεκδικώντας μια νέα περίοδο χάριτος, όπως η αρχική διάρκειας 100 ακόμη μερών, μήπως μπορέσει και αναστρέψει τα αλλεπάλληλα αρνητικά ρεκόρ που καταγράφει η δημοτικότητά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου το ποσοστό απόρριψης είχε φτάσει το 57% και το ποσοστό αποδοχής μόλις το 35%! Και για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης να αναφέρουμε πώς στα 8 χρόνια προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα ποτέ τα ποσοστά αποδοκιμασίας του δεν έπεσαν τόσο χαμηλά. Ο Τραμπ επομένως χρειαζόταν μια νίκη κι οι Κινέζοι του την πρόσφεραν αβίαστα.

Έχει ωστόσο σημασία η επιλογή του κλάδου οικονομικής δραστηριότητας εκ μέρους του Τραμπ. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ επέλεξε το χρηματοπιστωτικό τομέα γιατί η Κίνα έχει εξελιχθεί στην πιο βαθιά κι ελπιδοφόρα αγορά τραπεζικών υπηρεσιών. Αρκεί να αναφέρουμε ορισμένα μεγέθη της που δεν έχουν δει τη δημοσιότητα την οποία δικαιούνται …αδικώντας την Κίνα.

Για παράδειγμα από τις 10 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου, οι 3 είναι κινέζικες! Η σειρά κατάταξής τους έχει ως εξής: Industrial and Commercial Bank of China, China Construction Bank, Agricultural Bank of China, Mitsubishi Financial Group, Bank of China, JP Morgan Chase, HSBC, BNP Paribas, Bank of America και Wells Fargo. Ερμηνεύοντας τις 10 πρώτες θέσεις δεν φαίνεται μόνο πως οι 3 πρώτες μεγαλύτερες τράπεζες είναι κινέζικες, αλλά κι ότι ο συνολικός αριθμός των κινεζικών (4) υπερβαίνει τον αριθμό των αμερικανικών (3). Η κυριαρχία δε των δύο αυτών χωρών είναι τόσο συντριπτική ώστε 3 άλλες χώρες (Ιαπωνία, Αγγλία και Γαλλία) μοιράζονται κάθε 1 από τις 3 εναπομείνασες θέσεις.

Δηλωτικό επίσης στοιχείο για την ευρωστία του κινέζικου χρηματοπιστωτικού τομέα είναι το μέγεθός του. Συγκεκριμένα, το 2016 η αξία του κινέζικου τραπεζικού συστήματος υπερέβη την αξία του τραπεζικού κλάδου της ευρωζώνης. (Το κινέζικο ΑΕΠ είχε υπερβεί το ΑΕΠ της ευρωζώνης 5 χρόνια νωρίτερα, το 2011). Μένοντας στις τράπεζες της Κίνας, το ενεργητικό τους στο τέλος του 2016 υπερέβη τα 33 τρισ. δολ. (ισοδυναμώντας σε αξία με 3,1 φορές επί του ύψους του ΑΕΠ), όταν το ενεργητικό των τραπεζών στη ζώνη του ευρώ ανερχόταν σε 31 τρισ. δολ. (2,8 φορές το ύψος του ΑΕΠ), των ΗΠΑ σε 16 τρισ. και της Ιαπωνίας σε 7 τρισ. δολ.

Κινέζικη φούσκα

Και μόνο από τα παραπάνω στοιχεία φαίνεται ότι στην Κίνα έχει δημιουργηθεί μια φούσκα παγκοσμίων διαστάσεων. Το σημαντικότερο δε με …άμεση κρατική παρότρυνση. Η δανειακή επέκταση των κινέζικων τραπεζών κατέγραφε κάθε χρόνο ρεκόρ στο πλαίσιο μιας πολιτικής αντιμετώπισης και χρονικής μετάθεσης της κρίσης. Αυτός ο μηχανισμός που μεγαλούργησε με άξονα γιγαντιαίες κρατικές τράπεζες μετέτρεψε το χρηματοπιστωτικό τομέα της αχανούς χώρας σε μήλο της έριδας για τον παγκόσμιο τραπεζικό κλάδο. Ο δε  Τραμπ έσπευσε να επιβάλει και να δρέψει πρώτος τους καρπούς της ελεύθερης πρόσβασης στην κινέζικη χρηματοπιστωτική αγορά, γιατί κανένα άλλο τραπεζικό σύστημα στον κόσμο δεν αντιμετωπίζει τους ασφυκτικούς περιορισμούς με τους οποίους έρχεται αντιμέτωπο καθημερινά το αμερικανικό σύστημα λόγω του νόμου Ντοτ Φρανκ. Είναι ο νόμος που επιβλήθηκε την επομένη της κρίσης στις ΗΠΑ με στόχο να διαχωρίσει την λιανική τραπεζική από την επενδυτική προκειμένου να μειωθεί η έκταση της κερδοσκοπίας. Η αλλαγή του νόμου συμπεριλαμβάνεται στην ατζέντα του Τραμπ (κι ειδικότερα στο …κεφάλαιο της κατάργησης των περιορισμών επί της επιχειρηματικής δράσης) κι είναι θέμα χρόνου να αναγγελθεί.  Η Γουόλ Στριτ, επομένως που στήριξε με χέρια και με πόδια την υποψήφια των Δημοκρατικών στις εκλογές του Νοεμβρίου, αναδεικνύεται σε έναν από τους μεγάλους κερδισμένους μέχρι σήμερα της οικονομικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ.

Στην άλλη όχθη, των χαμένων, στέκεται η Κίνα που δέχεται ένα πρωτοφανές πλήγμα στην αδιάκοπη επέκτασή της. Το πλήγμα που δέχτηκε έχει τεράστια σημασία επειδή οι ρυθμοί μεγέθυνσης της Κίνας μπορεί να παραμένουν αξιοζήλευτοι για όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ηπείρου, κινούνται ωστόσο στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων 25 ετών, όπως δείχνει και το σχετικό διάγραμμα. Έτσι εξηγείται και το ρεκόρ που καταγράφουν οι κινέζικες επενδύσεις  στο εξωτερικό κάθε χρόνο. Χαρακτηριστικό είναι πως οι κινέζικες επενδύσεις στις ΗΠΑ το 2016, ύψους 45 δισ. ευρώ, ήταν τριπλάσιες σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, ενώ η περυσινή χρονιά ήταν η πρώτη που οι κινέζικες επενδύσεις στις ΗΠΑ υπερέβησαν τις αμερικανικές στην Κίνα!

Φαίνεται επομένως με την  πρώτη ματιά το …φονικό όπλο που χρησιμοποίησε ο Τραμπ για γίνει δεκτό το αίτημά του από την Κίνα. «Για να συνεχίσετε να διοχετεύετε στο εξωτερικό την περίσσεια κεφαλαίων και την υπερβάλλουσα παραγωγική δυναμικότητα σας θα ανοίξετε τις αγορές σας. Κι έτσι εντός της Κίνας τα κινέζικα μεγαθήρια δεν θα παίζουν πλέον μόνα τους», ήταν ο εκβιασμός της αμερικανικής πλευράς…

Η επίδειξη δύναμης του Τραμπ απέναντι στην Κίνα θα δώσει ανάσα ζωής στις αμερικανικές πολυεθνικές ενώ από την άλλη θα φέρει πιο κοντά το ξέσπασμα της κρίσης στην Κίνα που μετά βίας αποφεύχθηκε το 2015.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 13 Απριλίου 2017.

Συμφωνία – κόλαφος για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα

Ήττα κατά κράτος δέχθηκε η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να αμβλύνει τις απαιτήσεις των δανειστών μέσω των διαπραγματεύσεων. Ο «λευκός καπνός» που βγήκε κατά τον Ευκλ. Τσακαλώτο από το Χίλτον τις πρώτες πρωινές ώρες ήταν από την καύση εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που θα αποτεφρώνονται επί χρόνια, ακόμη και μετά τη λήξη του τρέχοντος χρηματοδοτικού προγράμματος, τον Αύγουστο του 2018. Ένα νέο μνημόνιο χωρίς λεφτά υπέγραψαν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ….

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όπως έχει συμβεί ξανά και ξανά από το 2010 η συμφωνία έκλεισε με την κυβέρνηση να αποδέχεται όλους μα όλους τους όρους των δανειστών. Και τώρα, 15 μήνες μετά τον Φεβρουάριο του 2016 οπότε έπρεπε να είχε κλείσει επισήμως η αξιολόγηση, η κυβέρνηση επιχειρεί να κρύψει την ήττα της και να χρυσώσει το χάπι με κάποιες ανούσιες υποσχέσεις για το χρέος και τα περίφημα αντίμετρα. Πρόκειται για επιχείρηση συγκάλυψης ενός νέου βαθιά αντιλαϊκού πακέτου μέτρων, που διαψεύδει τις αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης ότι δεν θα έρθουν νέα μέτρα. Τελευταία φορά που ακούστηκε ήταν μετά το αντιλαϊκό πακέτο μέτρων που ψηφίστηκε τον Μάιο του 2016 για να κλείσει η πρώτη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου και πιο πρόσφατα από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που δήλωνε στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 25 Ιανουαρίου 2017 ότι η κυβέρνησή του δε θα νομοθετήσει μέτρα για μετά το 2018… (Εδώ η συνέντευξη) Όπως πάντα …τέρας συνέπειας ο πρωθυπουργός!

Τα νέα, 50 στον αριθμό, προαπαιτούμενα μέτρα (αντίθετα με τα αντίμετρα για την εφαρμογή των οποίων θα αποφασίσει το ΔΝΤ και τις κενές περιεχομένου υποσχέσεις για το χρέος) είναι ήδη εδώ και τις επόμενες ημέρες, στις 15 Μαΐου για την ακρίβεια, θα μπουν στη Βουλή για να ψηφισθούν από τους πάντα πρόθυμους και έτοιμους για όλα βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Η διαδικασία δε θα είναι, όπως πάντα από το 2010, εξπρές  για να μη προλάβει κανείς να διαβάσει κι έτσι να μην αντιδράσει.

Σε αδρές γραμμές και με βάση δημοσιεύματα, χωρίς δηλαδή ακόμη να έχουμε δει το κείμενο της συμφωνίας και το σχέδιο νόμου που με βεβαιότητα θα κρύβουν «διαμάντια», κυβέρνηση και δανειστές χτυπούν σε 5 μέτωπα: μείωση συντάξεων, αύξηση φορολογίας, μείωση κοινωνικών δαπανών, πλήγμα σε εργασιακά και ιδιωτικοποιήσεις. Μεταξύ άλλων λοιπόν η νέα, άθλια συμφωνία περιλαμβάνει:

Νέα μείωση συντάξεων

Στο στόχαστρο (κι ως όρο για τη χορήγηση της δόσης ύψους 7 δισ. ευρώ που θα επιτρέψει την απρόσκοπτη πληρωμή δανειακών υποχρεώσεων ύψους 7,4 δισ. ευρώ που λήγουν τον Ιούλιο) για μια ακόμη φορά τίθενται περίπου 900.000 συνταξιούχοι που παίρνουν κύρια σύνταξη μεγαλύτερη των 700 ευρώ. Η μεσοσταθμική μείωση που θα δεχθούν είναι περίπου 9% και θα φτάσει ακόμη και 18% (σε κύριες και επικουρικές συντάξεις). Κι όλα αυτά για να πληρωθεί το δημόσιο χρέος…

Μείωση αφορολόγητου

Όσοι ήλπιζαν να παραιτηθεί ο αρμόδιος υπουργός υλοποιώντας παλιότερη δήλωσή του, για την περίπτωση που θα μειωθεί το αφορολόγητο, θα περιμένουν πολύ ακόμη…

Στη συμφωνία περιλαμβάνεται η μείωση του αφορολόγητου από 8.636 ευρώ σε 5.681 που θα τεθεί σε ισχύ από 1/1/2020 ή από 1/1/2019 αν δεν υλοποιηθούν οι στόχοι. Η δραστική μείωση του αφορολόγητου που θα πλήξει ακόμη και τους μικροσυνταξιούχους των 474 ευρώ θα προκαλέσει μια μέση επιβάρυνση άνω των 600 ευρώ. Επομένως, 1 σύνταξη το χρόνο θα αφαιρείται και θα πηγαίνει στα δημόσια ταμεία καθ’ υπόδειξη των πιστωτών και κατ’ αποδοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΝΕΛ, έτσι ώστε να εξοικονομούνται 1,8 δισ. ευρώ ετησίως. Ιερός σκοπός… Να βγουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να το πουν στις λαϊκές αγορές και στις ουρές των τραπεζών να εισπράξουν το θαυμασμό του κόσμου…

Μείωση κοινωνικών δαπανών

Επειδή δεν έφτανε η μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου για να επιτευχθούν τα αναγκαία πλεονάσματα Τσακαλώτος και δανειστές συμφώνησαν σε περικοπές των επιδομάτων ανεργίας (από το «εξωφρενικό» ποσό των 360 ευρώ), τέκνων, φτώχειας, φυσικών καταστροφών, ακόμη και του επιδόματος θέρμανσης., ακόμη και της έκπτωσης φόρου για ιατρικές δαπάνες. Τέτοιος οίστρος περικοπών θα τον ζήλευε ακόμη κι η Θάτσερ!

Πλήγμα στις εργασιακές σχέσεις

Με τη νέα συμφωνία απορρυθμίζεται παραπέρα η αγορά εργασίας, προς διάψευση της κυβέρνησης που δηλώνει ότι δεν υποχώρησε στις απαιτήσεις του ΔΝΤ για απελευθέρωση των απολύσεων. Με βάση όσα συμφωνήθηκαν σε τεχνικό επίπεδο θα καταργηθεί η υπουργική απόφαση που απαιτείτο μέχρι τώρα για την έγκριση των ομαδικών απολύσεων. Στη θέση της θα εφαρμοστεί ένα σύστημα προειδοποίησης (;). Επίσης με τη συμφωνία καταργείται το υπουργικό βέτο στις ομαδικές απολύσεις. Η κυβέρνηση επομένως δεν άφησε ανέγγιχτο το ισχύον σύστημα. Επίσης απέτυχε να επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, οι οποίες παραμένουν απαγορευμένες μέχρι τη λήξη του προγράμματος…

Η κυβέρνηση υποχώρησε και στο ζήτημα των κυριακάτικων αργιών. Στο εξής τα εμπορικά θα μένουν ανοιχτά γύρω στις 30 Κυριακές ετησίως, όπως δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δημήτρης Παπαδημητρίου κι έφτασε μάλιστα στο σημείο να το χαρακτηρίσει ως μέτρο εκσυγχρονισμού. Εξ ίσου αρνητικό είναι πώς το μέτρο θα εφαρμοσθεί σε Αθήνα, Πειραιάς και μέχρι το Σούνιο με το πρόσχημα ότι είναι τουριστικές περιοχές κι επίσης πέριξ του αεροδρομίου, ευνοώντας τα πολυκαταστήματα που βρίσκονται εκεί. Ανάλογη δήλωση είχε κάνει στο παρελθόν κι ο τότε υπουργός Ανάπτυξης, Γ. Σταθάκης. Ας μην πουν επομένως ότι σύρθηκαν σε αυτή την απόφαση… Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, βάσει της οποίας έχει κριθεί αντισυνταγματικό το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων πάνω από 8 Κυριακές ετησίως.

Πλήγμα στην απασχόληση θα σημάνει και το πλαφόν που εισάγεται στον αριθμό των συμβασιούχων του δημοσίου. Ο αριθμός τους πρέπει να μειωθεί από 49.448 τον 12/2016 σε 49.104 τον 12/2017 και σε 48.420 τον 12/2019.

Ακόμη περισσότερα ξεπουλήματα

Τέλος, σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος θα αποβεί και η πώληση του 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, που θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τον Ιούνιο του 2018, όπως και η επανέναρξη της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης του 66% της ΔΕΣΦΑ.

Η παράδοση στους ιδιώτες των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ θα υλοποιηθεί στο πλαίσιο απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2016 και επανέφερε αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, βάσει των οποίων η ΔΕΗ έπρεπε να κοντύνει και στο όνομα του ανταγωνισμού να μπουν στην αγορά κι άλλοι παίκτες.

Σε όφελος των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων θα λειτουργήσει και η πώληση μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων εκτός φαρμακείων. Είναι ένα γνήσια νεοφιλελεύθερο μέτρο που το είχε προτείνει ο ΟΟΣΑ και μετά από πολλές αναβολές υιοθετείται…

Δραματικές συνέπειες

Η υλοποίηση των παραπάνω μέτρων δε θα δώσει ώθηση στις αναπτυξιακές προοπτικές της Ελλάδας, όπως μονότονα επαναλαμβάνουν οι κυβερνητικοί κάνοντας με θέρμη τα στοιχειά …στιχάκια. Το αποτέλεσμα θα είναι επιζήμιο όπως επιζήμιες ήταν οι επιπτώσεις και από την ψήφιση των 200 μεταρρυθμίσεων εκ μέρους της κυβέρνησης Τσίπρα από το καλοκαίρι του 2015, σύμφωνα με όσα έγραψε στο προσωπικό του μπλογκ ο επίτροπος Πιέρ Μοσκοβισί, επαινώντας την κυβέρνηση για την υποταγή της.

Η ψήφιση της νέας συμφωνίας από τη Βουλή που θα ανοίξει το δρόμο για να συζητηθεί στο Γιούρογκρουπ στις 22 Μαΐου και να δοθεί έτσι ντο πράσινο φως που θα επιτρέψει την εκταμίευση της δόσης, θα οδηγήσει τον ελληνικό λαό σε μεγαλύτερη εξαθλίωση. Η ακραία φτώχεια, που ήδη πλήττει 1,5 εκ. άτομα ή το 13,6% της κοινωνίας από 2,2% το 2009 και 8,9% το 2011, όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα της ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ (εδώ ολόκληρη) θα χτυπήσει κόκκινο.

Γι’ αυτό το λόγο δεν πρέπει να ψηφιστεί από τη Βουλή!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon

 

NEA ΕΡΥΘΡΑΙΑ, 11/11/2015

Εκδήλωση ΛΑΕ, 2/11/2015

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 17/6/2015

Kommon, Γιατί ρήξη;, 25/5/2015

Διαγραφή του Χρέους Τώρα, 4.3.2015

Σχέδιο Β', 17.2.2015

ΕRTOPEN 6.2.2015

ΑΚΙΟΕ, Χανιά 27.11.2014

Ημερίδα Χρέος και Τράπεζες, 9.11.2014

Εκδήλωση "1013", Μοσχάτο, 26.11.2014

ΕΡΤ 27.8.2014

Ημερίδα ΜΑΑ 24.12.2012

Κοινωνία Ώρα Mega 9.12.2011

May 2017
M T W T F S S
« Apr    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031