Οικονομικός δολοφόνος η ΝΔ εκτελεί την ΛΑΡΚΟ

Με μια τροπολογία που εισήχθη σε άσχετο νομοσχέδιο η κυβέρνηση της ΝΔ κλείνει την ΛΑΡΚΟ.

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Βάσει της τροπολογίας ο ειδικός διαχειριστής αποκτά την εξουσία να απολύσει όλους τους εργαζόμενους της βιομηχανίας και να προσδιορίσει τις αποζημιώσεις τους. Επίσης, εξουσιοδοτείται να προβεί σε σύναψη συμβάσεων 1 ή 2 μηνών για ανώτατο διάστημα 5 μηνών. Ο ειδικός διαχειριστής αποκτά επίσης τη δυνατότητα να τοποθετήσει τους απολυμένους της ΛΑΡΚΟ σε ειδικά προγράμματα απασχόλησης ή στήριξης μέχρι να συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης.

Η τροπολογία της ΝΔ αποτελεί οικονομικό σκάνδαλο για πολλούς, τυπικούς και ουσιαστικούς, λόγους.

Η τροπολογία της ΝΔ, που ψηφίστηκε την Τετάρτη 15 Ιουνίου, αποτελεί σκάνδαλο επειδή ο διορισμένος από την κυβέρνηση της ΝΔ ειδικός διαχειριστής όταν στις 6 Μαΐου εκδικάζονταν τα ασφαλιστικά μέτρα που κατέθεσαν τα σωματεία, πήρε αναβολή για τις 17 Ιουνίου, επικαλούμενος διαβουλεύσεις με τους εργαζομένους. Κι αντί για συναίνεση και διαβουλεύσεις, η ΝΔ έφερε τους εργαζομένους προ τετελεσμένων με μια τροπολογία στην οποία μάλιστα δεν αναφέρεται καν το όνομα της εταιρείας.

Η τροπολογία της ΝΔ αποτελεί σκάνδαλο επειδή το περιθώριο 5 μηνών θα αποδειχθεί πεδίο δόξας λαμπρό για τους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος που εκλέγονται στην περιοχή, όπως ο υπουργός Οικονομίας Χρ. Σταϊκούρας και ο υπουργός Ενέργειας Κ. Σκρέκας. Η προθεσμία πέντε μηνών προσφέρεται τόσο για να αποφύγουν το «μαύρισμα» στις κάλπες του Οκτωβρίου, όσο και για να κερδίσουν πολύτιμα ψηφαλάκια επιδιδόμενοι στην γνώριμη τακτική των πελατειακών σχέσεων: «Ψήφισέ με για να κάνω κάτι για σένα», θα επαναλαμβάνουν…

Η τροπολογία της ΝΔ αποτελεί σκάνδαλο, υπόδειγμα κακής νομοθέτησης και περιφρόνησης ακόμη κι εκείνων των αστικών κοινοβουλευτικών διαδικασιών, επειδή κατατέθηκε το βράδυ της Παρασκευής, αφού είχε ολοκληρωθεί η επεξεργασία του νομοσχεδίου στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Στόχος ήταν οι βουλευτές να παραμείνουν σε άγνοια, ο Τύπος (κι εδώ δεν αναφερόμαστε στα πετσωμένα ΜΜΕ) να μην αντιληφθεί το παραμικρό κι έτσι η κυβέρνηση να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος που αντιστοιχεί στην ολέθρια απόφασή της.

Τέλος, υπάρχει και η ουσία γιατί ο λόγος αφορά την ναυαρχίδα της ελληνικής μεταλλουργίας, την μοναδική βιομηχανία του κλάδου στην Ελλάδα και μία από τις πέντε μεγαλύτερες του κόσμου!

Η τροπολογία της ΝΔ για την ΛΑΡΚΟ αποτελεί σκάνδαλο γιατί η ΛΑΡΚΟ είναι μια βιομηχανία με τεράστια οικονομική, και όχι μόνο κοινωνική προσφορά, στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας και σε όλη τη χώρα. Η κυβέρνηση της ΝΔ αν δεν ήταν οικονομικός δολοφόνος και πλήρως υποταγμένη στα ιδιωτικά συμφέροντα που εποφθαλμιούν την επιχείρηση από το 2014 θα εκμεταλλευόταν την πρόσφατη εκτίναξη των τιμών του νικελίου, θα αύξανε την παραγωγή και θα εισέρρεαν έτσι στα ταμεία της επιχείρησης εκατομμύρια ευρώ μετρητά.

Τιμή νικελίου (δολάρια/τόνος)

Η ΛΑΡΚΟ ωστόσο ακόμη και το 2022 λειτουργούσε κάτω από το 20% της παραγωγικής της δυναμικότητας, έφτασε να παράγει 180 μόλις τόνους από τους 1.800 τόνους που θα μπορούσε θεωρητικά να παράγει! Η διορισμένη διοίκηση επέλεξε την υπολειτουργία έτσι ώστε το νικέλιο να μείνει προίκα για τον ιδιώτη που θα αγοράσει την ΛΑΡΚΟ. Κι από την πρώτη μέρα που θα αναλάβει την ιδιοκτησία της να αυξήσει την παραγωγή και να εισπράττει τα κέρδη από την πώληση του νικελίου, που βάσει των εκτιμήσεων των ίδιων των εργαζομένων το συνολικό απόθεμα ανέρχεται σε 2 εκ. τόνους! Για να υπάρχει δε, ένα μέτρο σύγκρισης να αναφέρουμε ότι από την εποχή ακόμη του Μποδοσάκη ακόμη, η ΛΑΡΚΟ έχει παράξει 800.000 τόνους νικελίου! Σε μια εποχή που το νικέλιο αποδεικνύεται στρατηγική πρώτη ύλη είναι πολλά τα λεφτά από την παραγωγή της για να μην πάνε σε έναν ιδιώτη, που θα αναδειχθεί όπως πάντα υπό τις γνωστές αδιάβλητες διαδικασίες…

Τέλος, ευθύνες δεν αναλογούν μόνο στη ΝΔ, αλλά επίσης στο ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και τα δύο κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης, που εμφανίζονται να διαφωνούν με την τροπολογία της ΝΔ, όταν βρίσκονταν στην κυβέρνηση φλέρταραν δημόσια και ιδιωτικά με την εύρεση στρατηγικού επενδυτή, δηλαδή ιδιώτη. Στην πράξη άφηναν την εταιρεία να παρακμάζει, απορρίπτοντας σχέδια των εργαζομένων για δημιουργία καθετοποιημένου εργοστασίου ανοξείδωτου χάλυβα που ήταν ανέκαθεν η μοναδική σωτήρια πρόταση για την επιβίωση της μονάδας. Για να φτάσουμε σήμερα στη ΝΔ που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας τη βρόμικη δουλειά…

«Το ισοζύγιο ισχύος στην Αν. Μεσόγειο το τέλος της Μ. Ανατολής και η δεδομένη Ελλάδα»! συνέντευξη Λ. Βατικιώτη στον Π. Καρβουνόπουλο

Τεράστιο λάθος η κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου από την Ελλάδα

Πηγή: Militaire.gr

Με αφορμή την κρίση που προκάλεσε η Αθήνα στις σχέσεις της με την Τεχεράνη, ο δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης, άριστος γνώστης της Μέσης Ανατολής, κάνει μια εξαιρετική ανάλυση για όλα όσα συμβαίνουν και μας αφορούν άμεσα.

Μιλά για την προσπάθεια που φαίνεται ότι ξεκινά το Ισραήλ για να «καλύψει» το ενεργειακό «κενό» από τη Ρωσία. Αυτή η κίνηση δε μπορεί παρά να επηρεάσει Τουρκία και Ελλάδα. Εξηγεί γιατί η Μέση Ανατολή όπως την ξέραμε «έχει φθάσει πια στο τέλος της». Με λίγα λόγια, δεν είναι εποχή για «δεδομένους».

Αγωγή εξόντωσης της Εφημερίδας των Συντακτών από τον Βαγγέλη Μαρινάκη

Οι αγωγές των μεγαλοεπιχειρηματιών οδηγούν σε κατάργηση το οικονομικό ρεπορτάζ

Ένα τεκμηριωμένο ρεπορτάζ με διασταυρωμένες και χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τις αμαρτωλές Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων του συναδέλφου Άρη Χατζηγεωργίου ήταν η αφορμή για τον μεγαλοεπιχειρηματία Βαγγέλη Μαρινάκη να καταθέσει αγωγή εναντίον της Εφημερίδας των Συντακτών.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ο δημοτικός σύμβουλος Πειραιά με τον συνδυασμό του Γ. Μόραλη ζητά από την Εφημερίδα των Συντακτών το εξωφρενικό ποσό των 300.000 ευρώ! Η αγωγή θα εκδικαστεί στα δικαστήρια του Πειραιά την Παρασκευή 27 Μαΐου.

Το ρεπορτάζ του Άρη Χατζηγεωργίου αναφερόταν στην προσπάθεια του Β. Μαρινάκη να διεκδικήσει τις δύο υπό ανέγερση μονάδες στη Φυλή και το Σχιστό. Ωστόσο, βάσει του ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουλίου 2021, οι όροι του διαγωνισμού της Περιφέρειας Αττικής δεν έδιναν το απαραίτητο πρόκριμα στον μεγαλοεπιχειρηματία, όπως ανέμενε. Συγκεκριμένα,  αυτό που προσδοκούσε ο Β. Μαρινάκης ήταν μια πριμοδότηση στις επιχειρήσεις που διαθέτουν εμπειρία σε έργα απορριμμάτων, μέσα από τους όρους του διαγωνισμού, έτσι ώστε να πιάσει τόπο η συμμετοχή του με 6% στην ΤΕΡΝΑ – Ενεργειακή που κατασκεύασε και διαχειρίζεται τα σχετικά ΣΔΙΤ σε Ήπειρο και Πελοπόννησο. Η ανυπαρξία του σχετικού όρου τοποθέτησε τον Μαρινάκη στην ίδια γραμμή εκκίνησης με τους ανταγωνιστές του, Βαρδινογιάννη και Μυτιληναίο, προκαλώντας την οργή του, βάσει του ρεπορτάζ.

Με αφορμή λοιπόν αυτές τις πληροφορίες, ο Β. Μαρινάκης αξιώνει από την Εφημερίδα των Συντακτών 300.000 ευρώ(!!!) παρότι η εφημερίδα δημοσίευσε ως όφειλε την εξώδικη διαμαρτυρία που παρέλαβε από τον θιγόμενο εκδότη, εφοπλιστή, αθλητικό παράγοντα, κ.λπ., κ.λπ.

Ουσιαστικά, η αγωγή του Βαγγέλη Μαρινάκη δεν στρέφεται μόνο εναντίον της Εφημερίδας των Συντακτών, που έχει και πάλι πρόσφατα βρεθεί στο στόχαστρο εκφοβιστικών, καταχρηστικών αγωγών (που διεθνώς χαρακτηρίζονται με τον όρο SLAPP), με αφορμή ρεπορτάζ του Τάσου Σαραντή για τις ανεμογεννήτριες της WRE Ελλάς στη Λακωνία. Στρέφεται επίσης κι εναντίον του ίδιου του οικονομικού ρεπορτάζ.

Γενικά, αν κάτι θέλουν οι επιχειρηματίες από τον Τύπο είναι να αρκείται στα δελτία Τύπου που εκδίδουν τα τμήματα επικοινωνίας των εταιρειών τους. Κι από κει και πέρα …σιωπή! Να μη γράφεται λέξη απ’ όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο του οξύτατου οικονομικού ανταγωνισμού, που ως κανόνα κι όχι εξαίρεση περιλαμβάνει χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, διαπλοκή επιχειρηματιών με πολιτικούς, κ.α. που διαδίδονται ταχύτατα στην οικονομική πιάτσα. Ωστόσο, αν ο Τύπος ακολουθούσε αυτή την πεπατημένη, τότε το οικονομικό ρεπορτάζ θα έβριθε από δύο είδη άρθρων: είτε εγκωμιαστικά δελτία Τύπου που εξωραΐζουν την κατάσταση, είτε από εκβιαστικές αναφορές, με υπονοούμενα και απειλές. Πρόκειται για ένα είδος οικονομικής αρθρογραφίας που θάλλει στις μεγάλες εφημερίδες και τις ιστοσελίδες ευρείας κυκλοφορίας και λειτουργεί εν είδει πιστολιού των ίδιων των εκδοτών, που χρησιμοποιούν τις Μέσα τους για να βελτιώσουν τη  θέση τους στον οικονομικό ανταγωνισμό.

Ο «θαυμαστός» δημοσιογραφικός κόσμος των επιχειρηματιών συμπληρώνεται επίσης από δικές τους μισθοδοσίες όπου εντάσσουν δεκάδες δημοσιογράφους, συχνά μόνο και μόνο για να εξαγοράζουν τη σιωπή τους. Μόνο και μόνο για να έχουν αλλού στραμμένο το δημοσιογραφικό τους ενδιαφέρον…

Στον αντίποδα των παραπάνω δημοσιογραφικών «πληγών» (δημοσιοσχεσίτικα δελτία Τύπου, δημοσιογραφία – όργανο εκβιασμών και μισθοδοσίες, κοινώς payroll) το ρεπορτάζ του Άρη Χατζηγεωργίου αναφερόταν σε γεγονότα (απόκτηση του 6% της ΤΕΡΝΑ από τον Β. Μαρινάκη) και διασταυρωμένες πληροφορίες. Προφανώς αυτό το οικονομικό ρεπορτάζ είναι που ενοχλεί και οι επιχειρηματίες θέλουν να εξαφανιστεί, ώστε ανενόχλητοι να κάνουν τις δουλειές τους.

Να αναφέρουμε ότι τα ρεπορτάζ που προαναφέραμε δεν είναι και τα μοναδικά που ενόχλησαν την «εταιρειοκρατία» που θέλει να επιβάλλει το νόμο της σιωπής. Πρόσφατα στο δικαστήριο οδηγήθηκε και η δημοσιογράφος του Alterthess Σταυρούλα Πουλημένη από στέλεχος της Ελληνικός Χρυσός, που έχει καταστρέψει την Χαλκιδική. Το ίδιο συνέβη και με τον δημοσιογράφο Γιώργη Χρήστου, με αφορμή ρεπορτάζ του στο Ergasianet για τις εργασιακές σχέσεις την Commercial Value AAE. Τη σιωπή επιχείρησε να επιβάλλει και η Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού εναντίον του Νίκου Μπογιόπουλου για να υπερασπιστεί  τις γιορτές μίσους που οργανώνει κάθε χρόνο στον Γράμμο. Πρόκειται επομένως για μια γενικευμένη τακτική που στόχο έχει την δημοκρατία και την ελευθεροτυπία.

Υπάρχει ωστόσο κι άλλη μία ευρύτερη πλευρά, όχι τόσο άμεσα ορατή: η απειλή που συνιστούν ακόμη και για τον Τύπο οι ιδιωτικοποιήσεις των απορριμμάτων. Η δραστηριότητα της διαχείρισης των απορριμμάτων και της ανακύκλωσης έχει εδώ και χρόνια και σιωπηρώς ιδιωτικοποιηθεί.

Πόσο καλά δουλεύει η ιδιωτικοποίηση των απορριμμάτων αποδεικνύεται από τις φωτιές που όλως …τυχαίως μπαίνουν κάθε τρεις και λίγο στους χώρους της ανακύκλωσης, με αποτέλεσμα οι προς ανακύκλωση ποσότητες να εξαφανίζονται προς μεγάλη δυσαρέσκεια, υποθέτουμε όλοι μας, των ιδιωτών που επιδοτούνται για να ασκήσουν το θεάρεστο έργο τους. Επιδοτούνται δε, ακόμη κι όταν τα απορρίμματα γίνονται παρανάλωμα του πυρός…

Τα ιδιωτικά εργοστάσια απορριμμάτων, όπως τα δύο για τα οποία μάχονται οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της ελληνικής οικονομικής ελίτ, είναι όχι απλώς ασύμφορα αλλά και καταστροφικά για την κοινωνία για πολλούς λόγους:

  • Επειδή αποτρέπουν την ανακύκλωση μιας και τα συμφωνητικά προβλέπουν συμβολαιοποιημένες ποσότητες σε βάθος τριών ή τεσσάρων δεκαετιών, στο ύψος μάλιστα των σημερινών ποσοτήτων απορριμμάτων. Ως αποτέλεσμα εκλείπει κάθε όφελος από την ανακύκλωση ή η ανακύκλωση θα σημαίνει …πρόστιμα που θα πληρώνουν οι δήμοι στις εταιρείες διαχείρισης των ΣΔΙΤ.
  • Επειδή το κόστος της διαχείρισης είναι πολλαπλάσιο του σημερινού, κατά συνέπεια τα δημοτικά τέλη θα πολλαπλασιαστούν σε σχέση με ό,τι πληρώνουμε τώρα.
  • Επειδή ανθεί η μαύρη και αδήλωτη εργασία για τους πολλούς που εργάζονται στις πιο ανθυγιεινές κι άκρως επικίνδυνες συνθήκες την ίδια ώρα που τα στελέχη αμείβονται πλουσιοπάροχα, κ.λπ.

Με την αγωγή του Β. Μαρινάκη σε βάρος της Εφημερίδας των Συντακτών μάθαμε ότι η ιδιωτικοποίηση των απορριμμάτων δεν βλάπτει μόνο το περιβάλλον, την τσέπη μας, τα  δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά και την ελευθεροτυπία!

Σε Ελλάδα και Κύπρο απορρίπτουν την πολιτική ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και των κυβερνήσεων τους για την Ουκρανία!

Απορρίπτουν οι λαοί Ελλάδας και Κύπρου την ακολουθούμενη πολιτική κατά της Ουκρανίας

Μήπως απορείτε γιατί εξαφανίστηκε από τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης η έρευνα του έκτακτου Ευρωβαρόμετρου για την στάση των πολιτών απέναντι στην Ουκρανία;

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η απάντηση βρίσκεται στις απαντήσεις που έδωσαν οι ερωτηθέντες σε Ελλάδα και Κύπρο: Απαντήσαμε «λάθος», όπως «λάθος» είχαμε απαντήσει στα δημοψηφίσματα του 2004 και του 2015! Και το αποτέλεσμα ήταν η είδηση σχεδόν να εξαφανισθεί από τις ιστοσελίδες του διαδικτύου και τις στήλες των εφημερίδων!

Η συγκεκριμένη έρευνα διεξήχθη από τις 13 ως τις 20 Απριλίου 2022, από την εταιρεία Ipsos που διενεργεί πάντα τις σχετικές έρευνες, για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και δόθηκε στη δημοσιότητα προς τα μέσα Μαΐου.

«Όχι» στην στάση των εθνικών κυβερνήσεων

Το ερώτημα που συμπυκνώνει την στάση των πολιτών απέναντι στην πολιτική των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Αναστασιάδη είναι το εξής: «πόσο ικανοποιημένοι ή ανικανοποίητοι είστε με τον τρόπο που αντέδρασαν στον πόλεμο στην Ουκρανία οι εθνικές αρχές;». Ενώ λοιπόν το 31% στην Ελλάδα απάντησε πολύ και σχετικά ικανοποιημένο (11% + 20%, αντίστοιχα), ένα υπερδιπλάσιο ποσοστό της τάξης του 66% απάντησε σχετικά μη ικανοποιημένο και καθόλου ικανοποιημένο (23% + 43%). Εξ ίσου κατηγορηματικά απορρίπτεται η στάση της κυβέρνησης Αναστασιάδη και στην Κύπρο. Ενώ πολύ και σχετικά ικανοποιημένοι (8% + 31%) απέναντι στην στάση της Λευκωσίας δηλώνει το 39% των ερωτηθέντων, το 54% δηλώνει σχετικά και καθόλου μη ικανοποιημένο (27% + 27%).

Αξίζει να αναφερθεί ότι σε επίπεδο ΕΕ η πλειοψηφία του 54% επιδοκιμάζει την στάση των κυβερνήσεων της, ενώ την απορρίπτει ένα υποδεέστερο ποσοστό της τάξης του 39%. Η ίδια στάση με τον λαό της Ελλάδας και της Κύπρου παρατηρείται επίσης στην Βουλγαρία (65% απόρριψη, 28% αποδοχή), τη Σλοβενία (49% απόρριψη, 39% αποδοχή) και τη Σλοβακία (55% απόρριψη έναντι 39% αποδοχή).

Στην Ελλάδα η απόρριψη της πολιτικής Μητσοτάκη από τους συμμετέχοντες στην έρευνα του Ευρωβαρόμετρου σημαίνει ότι η περίφημη δήλωση του έλληνα πρωθυπουργού για την «σωστή πλευρά της ιστορίας» δεν αφορούσε παρά μια μειοψηφία! Με άλλα λόγια, την πλευρά των Αμερικανών και των Ναζί του τάγματος Αζόφ την επέβαλε ως εθνική γραμμή μια κυβέρνηση που λειτουργούσε παρά κι ενάντια στη βούληση του ελληνικού λαού, χωρίς νομιμοποίηση! Η πλειοψηφία του λαού στην Ελλάδα και την Κύπρο απορρίπτουν τη γραμμή του πολέμου!

Απορρίπτουν και την στάση της ΕΕ

Απορριπτικά επίσης στέκονται Έλληνες και Κύπριοι και απέναντι στη στάση της ΕΕ! Σε ερώτημα για την ικανοποίηση ή μη απέναντι στη αντίδραση της ΕΕ στον πόλεμο στην Ουκρανία, το 69% των Ελλήνων δήλωσε μάλλον μη ικανοποιημένο (26%) ή καθόλου ικανοποιημένο (43%), ενώ πολύ ικανοποιημένο (6%) και μάλλον ικανοποιημένο (23%) δηλώνει συνολικά το 29% όσων ερωτήθηκαν. Το ίδιο και στην Κύπρο. Ενώ μάλλον ικανοποιημένο δήλωσε το 31% και καθόλου ικανοποιημένο το 32%, συνολικά δηλαδή το 63% απέρριψε τη στάση των Βρυξελλών, θετικά την αποτίμησε ένα συνολικό ποσοστό της τάξης του 34% (8% πολύ ικανοποιημένο και 26% μάλλον ικανοποιημένο).

Εντύπωση προκαλεί ότι από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ, 10 συνολικά (Βουλγαρία, Τσεχία, Εσθονία, Ισπανία, Ουγγαρία, Σλοβακία, Λουξεμβούργο και Σλοβενία, πέραν της Ελλάδας και της Κύπρου) απορρίπτουν την αντίδραση της ΕΕ, ενώ δύο άλλες χώρες (Αυστρία και Πολωνία) είναι διχασμένες: Το ποσοστό των πολιτών που δηλώνουν ικανοποιημένοι είναι ίδιο με το ποσοστό εκείνων που δηλώνουν μη ικανοποιημένοι.

Παρότι κάθε ερώτηση και απάντηση κρύβει διαφορετικές, ακόμη και αλληλοαποκλειόμενες απόψεις, ο διχασμός των ευρωπαίων πολιτών απέναντι στη γραμμή των Βρυξελλών κάλλιστα μπορεί να ερμηνευθεί ως απόρριψη της φιλοπολεμικής γραμμής, στην οποία οι Βρυξέλλες πρωτοστάτησαν. Η ΕΕ μπορούσε να λειτουργήσει περισσότερο κατευναστικά και δεν το έκανε. Είχε τη δυνατότητα να ασκήσει διπλωματία και να υιοθετήσει μια διαμεσολαβητική στάση, αντί να επιλέξει να ρίχνει λάδι στη φωτιά.

Καθόλου ικανοποιημένοι με το ΝΑΤΟ!

Ενδιαφέρουσα κι εντελώς απρόσμενη είναι επίσης η στάση των πολιτών σε Ελλάδα και Κύπρο, στην ερώτηση σχετικά με την αντίδραση του ΝΑΤΟ στο πόλεμο στην Ουκρανία. Στην Ελλάδα το 74% την απέρριψε (26% δήλωσε μάλλον μη ικανοποιημένο και 48% καθόλου ικανοποιημένο), ενώ ικανοποιημένο δήλωσε το 24% (5% πολύ ικανοποιημένο και 19% μάλλον ικανοποιημένο). Στην δε Κύπρο το 72% των πολιτών απέρριψε τη στάση του ΝΑΤΟ (23% απάντησε μάλλον μη ικανοποιημένο και 49% καθόλου ικανοποιημένο), ενώ 18% την ενέκρινε (4% δήλωσε πολύ ικανοποιημένο και 14% μάλλον ικανοποιημένο). Αξίζει να αναφερθεί ότι Ελλάδα και Κύπρος κατέχουν το ρεκόρ στις απορριπτικές απαντήσεις καθώς σε καμία άλλη χώρα τόσο μεγάλο ποσοστό κατοίκων δεν δήλωσε καθόλου ικανοποιημένο από την στάση του ΝΑΤΟ.

A closeup shot of the waving flag of The North Atlantic Treaty Organization with interesting textures

Συνολικά, θετικά απέναντι στη στάση του ΝΑΤΟ διάκειται το 49% των πολιτών, ενώ αρνητικά το 43%. Το ποσοστό των θετικών και αρνητικών απαντήσεων δεν είναι ωστόσο αναλογικά κατανεμημένο και στις 27 χώρες της ΕΕ. Συνολικά 13 χώρες από τις 27 (σχεδόν οι μισές!) στέκονται αρνητικά: Βουλγαρία, Τσεχία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Αυστρία, Σλοβενία και Σλοβακία, μαζί με Ελλάδα και Κύπρο.

Η απόρριψη εκ μέρους Κυπρίων και Ελλήνων του ΝΑΤΟ αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα εξ αιτίας των προτάσεων ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Μια τέτοια προοπτική, που απέκτησε νέα ώθηση μετά την πρόταση για ένταξη Φινλανδίας και Σουηδίας, δεν συναντά την αποδοχή των Κυπρίων! Οι Κύπριοι διατηρώντας ζωντανές τις μνήμες από την πρωταγωνιστική συμμετοχή τους στο κίνημα των Αδεσμεύτων αλλά και την ευγνωμοσύνη που οφείλουν στη Ρωσία, λόγω της στάσης που ανέκαθεν τηρούσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στέκονται αρνητικά στο ενδεχόμενο ένταξής του νησιού στην λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ, που δεν απέτρεψε την εισβολή στην Κύπρο, ενώ τώρα αρνείται να λάβει τιμωρητικά μέτρα κατά της Τουρκίας.

Καταδίκη των ΗΠΑ!

Απορριπτικά στέκονται απέναντι στη στάση των ΗΠΑ τα 3/4  των πολιτών σε Ελλάδα και Κύπρο. Στο ερώτημα πόσο ικανοποιημένοι ή μη ικανοποιημένοι είστε στον τρόπο αντίδρασης των ΗΠΑ στην Ουκρανία στην Ελλάδα το 73% απάντησε αρνητικά: 22% μάλλον μη ικανοποιημένοι και 51% καθόλου ικανοποιημένοι. Θετικά απάντησε το 24%: 6% απάντησε πολύ ικανοποιημένο και 18% μάλλον ικανοποιημένο. Στην Κύπρο οι διαθέσεις απέναντι στις ΗΠΑ είναι πιο …άγριες: 74% απάντησε αρνητικά (20% δήλωσε ότι είναι μάλλον μη ικανοποιημένο και 54% καθόλου ικανοποιημένο), ενώ 18% το αντίθετο (5% πολύ ικανοποιημένο και 13% μάλλον ικανοποιημένο).

Καίτοι σε επίπεδο ΕΕ η πλειοψηφία στέκεται θετικά απέναντι στην πολιτική των ΗΠΑ στο Ουκρανικό, κατά 47% έναντι 44%, η πλειοψηφία των 27 κρατών μελών της ΕΕ στέκεται αρνητικά! Μη ικανοποιημένοι από την στάση των ΗΠΑ δηλώνουν κατά πλειοψηφία οι πολίτες των ακόλουθων κρατών: Βουλγαρία, Τσεχία, Ιρλανδία, Ισπανία, Γαλλία, Κροατία, Ουγγαρία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα, Αυστρία, Σλοβενία και Σλοβακία. Και φυσικά Ελλάδα και Κύπρος.

Η απόρριψη των ΗΠΑ από την πλειοψηφία των 27 κρατών μελών της ΕΕ δείχνει ότι η πολιτική υποταγής στην Ουάσιγκτον που ακολουθούν οι Βρυξέλλες είναι επιλογή μιας μειοψηφίας κρατών του ευρωπαϊκού βορρά και της ανατολικής Ευρώπης. Αιχμή του δόρατος στην προσπάθεια αμερικανοποίησης της Ευρώπης είναι τα κρατίδια της Βαλτικής που ο φιλοαμερικανισμός τους από ιδρύσεώς τους συναγωνίζεται το φιλοναζισμό τους. Μάρτυρας οι τιμές που αποδίδουν ακόμη και σήμερα Λιθουανία, Λετονία και Εσθονία σε όσους υπηρέτησαν την Γερμανία στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Μάρτυρας επίσης η ευθύνη τους στη διαίρεση της Ευρώπης σε νέα και παλιά, δια στόματος του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ το 2003 όταν πρωτοστάτησαν στην αποστολή στρατού στο Ιράκ, ενάντια σε Γερμανία, Γαλλία, κ.α.

Τώρα Βερολίνο και Βρυξέλλες τρέχουν τελευταίες και καταϊδρωμένες πίσω από τις Βαλτικές χώρες, αφού πρώτα παραιτούμενες από οποιαδήποτε αυτοτέλεια μετατράπηκαν σε όργανα της Ουάσιγκτον, η οποία πυροδότησε τον πόλεμο στην Ουκρανία, κέρδισε και συνεχίζει να κερδίζει τα μέγιστα από τη συνέχισή του!

Ειδικότερα στην Ελλάδα και την Κύπρο η αρνητική στάση των πολιτών απέναντι στις ΗΠΑ εξηγείται στη βάση των αμερικανικών ευθυνών απέναντι σε κάθε δράμα που έχουμε υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες: από την επταετή δικτατορία και την τουρκική κατοχή της Κύπρου μέχρι τις συνεχείς πολιτικές παρεμβάσεις του αμερικανικού παράγοντα στην ελληνική και κυπριακή πολιτική ζωή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ωστόσο, που πρωταγωνιστεί στην ικανοποίηση των αμερικανικών αιτημάτων, μόνο ζημιωμένος δεν βγήκε από την ανάμιξη της αμερικανικής πρεσβείας στην πολιτική ζωή της χώρας μας, όπως αποκάλυψε πρόσφατο ρεπορτάζ.

Όχι σε αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού

Η απόρριψη στην Ελλάδα, την Κύπρο και σε άλλες χώρες της στάσης που κράτησαν οι εθνικές τους κυβερνήσεις, η ΕΕ, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ συνάδει πλήρως με την απόρριψη εκ μέρους των πολιτών τους της χρηματοδότησης και αποστολής πολεμικού εξοπλισμού στην Ουκρανία. Είναι μια επιλογή που κατά πλειοψηφία στην ΕΕ εγκρίνεται. Ωστόσο, στην Ελλάδα το 57%, στην Κύπρο το 64%, στη Βουλγαρία το 62%, στην Ουγγαρία το 48% και στη Σλοβακία το 51% των πολιτών απορρίπτουν τις μαζικές αποστολές όπλων στο καθεστώς Ζελένσκυ, που παρατείνουν τον πόλεμο και την αιματοχυσία.

Σκοπό μάλιστα έχουν ομολογημένα πλέον να εξασθενίσουν οικονομικά και στρατιωτικά τη Ρωσία κι όχι φυσικά να προασπίσουν τα σύνορα της Ουκρανίας. Αν στόχος ήταν η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, οι δυτικές κυβερνήσεις θα επέβαλαν στον Ζελένσκυ να αποδεχθεί την ουδετεροποίηση της χώρας του κι όχι την μετατροπή της σε προκεχωρημένο φυλάκιο των Αμερικανών…

Η απόρριψη εκ μέρους των Ελλήνων της αποστολής στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ουκρανία εκθέτει πολλαπλώς την κυβέρνηση Μητσοτάκη που, βάσει αποκαλυπτικού δημοσιεύματος, πραγματοποίησε έξι αποστολές στην Ουκρανία, χωρίς καν να ενημερώσει τη Βουλή ή τα αρμόδια όργανα. Ο οπλισμός μάλιστα που μεταφέρθηκε στην Ουκρανία, μέσω Γερμανίας, περιλάμβανε όχι μόνο καλάζνικοφ, αλλά επίσης αντιαρματικά και πυραύλους που αφαιρέθηκαν από τα νησιά του Αιγαίου!

Ενδιαφέρον πάντως έχει ότι όλα τα ευρήματα του έκτακτου Ευρωβαρόμετρου συμπίπτουν πλήρως με αντίστοιχες έρευνες που πραγματοποιούνται συχνά στην Ελλάδα, αλλά βλέπουν το φως της δημοσιότητας λιγότερο συχνά. Παρά μάλιστα την παραπληροφόρηση στην οποία πρωταγωνιστούν τα επίσημα Μέσα, ελέω λίστας Πέτσα, κοινή συνισταμένη όλων των ερευνών κοινής γνώμης είναι η απόρριψη της πολεμοχαρούς και εμπρηστικής πολιτικής Μητσοτάκη – ΕΕ – ΝΑΤΟ – ΗΠΑ.  

Η δυσφορία μάλιστα απέναντι στη ακολουθούμενη φιλοπολεμική πολιτική μεγαλώνει όσο περνάει ο χρόνος. Στην επαναλαμβανόμενη έρευνα της Public Issue για παράδειγμα, δυσαρεστημένο με τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο ζήτημα της Ουκρανίας δήλωνε το 74% των ερωτηθέντων τον Απρίλιο του 2022 (68% τον Μάρτιο), ενώ την τήρηση ουδέτερης στάσης στο ζήτημα της Ουκρανίας ζητούσε το 71% των ερωτηθέντων (65% τον Μάρτιο).

Διαφωνούν με την λογοκρισία και την φιλο-Ουκρανική δημοσιογραφία

Στην αντίθετη κατεύθυνση από την πανευρωπαϊκή, που εγκρίνει την απαγόρευση μετάδοσης στην ΕΕ των ρωσικών κρατικών Μέσων Ενημέρωσης, κινούνται οι Έλληνες οι Κύπριοι οι οποίοι απορρίπτουν την λογοκρισία που επιβλήθηκε σε Russia Today, Sputnik κ.α. κατά 64% και στις δύο χώρες. Έλληνες και Κύριοι έτσι τιμούν τις δημοκρατικές παραδόσεις τους, διαχωριζόμενοι από την αντιδημοκρατική γραμμή των Βρυξελλών, που ενέταξε την ΕΕ στην ίδια κατηγορία χωρών που ανήκει η Τουρκία και η Κίνα όπου απαγορεύεται η μετάδοση μη αρεστών Μέσων Ενημέρωσης. Πρόκειται για μέτρο που ταιριάζει σε ανελεύθερα καθεστώτα, υποβαθμίζει την δημοκρατία στην Ευρώπη και υποτιμάει τους πολίτες τους οποίους θεωρεί λίγο – πολύ αφελείς που κινδυνεύουν να παρασυρθούν από την πληρωμένη «εχθρική» προπαγάνδα…

Διαχωριζόμενοι οι δύο λαοί από την επίσημη ρητορική δεν είναι καθόλου τυχαία εκ μέρους τους η απόρριψη των εθνικών αρχών ως πηγών πληροφόρησης για τον πόλεμο στην Ουκρανία: 60% των Ελλήνων και 54% των Κυπρίων δεν εμπιστεύονται τις εθνικές πηγές πληροφόρησης. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες χώρες όπως στην Σλοβακία και τη Σλοβενία. Έλληνες και Κύπριοι μάλιστα με εξ ίσου μεγάλα ποσοστά απορρίπτουν ως πηγή πληροφόρησης ακόμη και τις ευρωπαϊκές αρχές, τις οποίες προφανώς θεωρούν μεροληπτικές. Το 60% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα και το 56% στην Κύπρο δεν εμπιστεύονται ως πηγή πληροφόρησης για τον πόλεμο στην Ουκρανία τις ευρωπαϊκές αρχές, που καλλιεργούν έναν τυφλό αντιρωσισμό ο οποίος θυμίζει Μακαρθισμό. Η απαγόρευση των παραστάσεων του θεάτρου Μπολσόι στην Ελλάδα από την υπουργό Πολιτισμού Λ. Μενδώνη θα αποτελεί για χρόνια ντροπή κι ένδειξη κρατικού ρατσισμού.

Τέλος, σε κόλαφο για το δημοσιογραφικό επάγγελμα εξελίχθηκε σε πολλές χώρες της ΕΕ κι όχι σε όλες, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Στην Ελλάδα το εκπληκτικά υψηλό ποσοστό του 76% δεν εμπιστεύεται τους δημοσιογράφους ως πηγή πληροφοριών για τον πόλεμο στην Ουκρανία! Στην Κύπρο επίσης το 64% απορρίπτει τους δημοσιογράφους.

Μιλώντας για την Ελλάδα, η έλλειψη εμπιστοσύνης στα Μέσα Ενημέρωσης δεν είναι κάτι νέο. Επανέρχεται σε κάθε σχεδόν έρευνα το ζήτημα της ανελευθερίας και εξηγείται από τον θανάσιμο (όπως αποδεικνύεται) εναγκαλισμό τους από την οικονομική εξουσία. Ενδεικτικά, έρευνα του 2021 της Κάπα Research έδειξε ότι το 91% δεν εμπιστεύεται τα ΜΜΕ, ενώ τα εμπιστεύεται μόνο το 9%! Σε χειρότερη θέση από τα ΜΜΕ είναι μόνον οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ενώ σε καλύτερη θέση είναι ακόμη και η εκκλησία! Τα ύστερα του κόσμου…

Παρότι λοιπόν η αναξιοπιστία και η κατάντια των Μέσων στην Ελλάδα δεν είναι νέο φαινόμενο, έκτακτες συγκυρίες όπως η σημερινή που καθιστούν την ενημέρωση επιτακτική ανάγκη δείχνουν πόσο μεγάλο, αβυσσαλέο είναι το κενό μιας ενημέρωσης σφαιρικής και αξιόπιστης. Κυρίως όμως ανεξάρτητης από διεθνή κέντρα και κυβερνήσεις!

Το δέντρο και το δάσος της υποτίμησης του ευρώ

Δυσοίωνες προοπτικές για την ελληνική οικονομία από την άνοδο των επιτοκίων

Τουλάχιστον η ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική ελίτ μπορεί να επαίρεται ότι ασχολείται έστω με το «δέντρο» που είναι τα επιτόκια του ευρώ και το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η ομοβροντία πυρών που δέχεται η επικεφαλής του θεματοφύλακα του ενιαίου νομίσματος, Κριστίν Λαγκάρντ, φέρνει στην επιφάνεια μια αντιπαράθεση που αργά ή γρήγορα θα επηρεάσει την Ελλάδα με σφοδρότητα. Στο επίκεντρο της βρίσκεται η νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, με τους επικριτές της να καλούν σε μία εσπευσμένη αυστηροποίηση της. Ειδικότερα, η άνοδος του πληθωρισμού τον Μάρτιο του 2022 στο 7,5% και η αντίστοιχη αύξηση του σε πολλά κράτη με προεξάρχουσα την Γερμανία όπου κατέρριψε ρεκόρ 40ετίας, έδωσε νέα ώθηση σε εκείνες τις φωνές που ζητούν άμεσα να τελειώσει το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων (που οδήγησε στην αγορά ομολόγων συνολικής αξίας 4,9 τρισ. ευρώ!) και αμέσως μετά να τερματιστεί η πολιτική των αρνητικών επιτοκίων που ξεκίνησε πριν οκτώ χρόνια· τον Δεκέμβριο του 2014!

Ως αποτέλεσμα, θεωρείται βέβαιο ότι στο τέλος του δευτέρου ή του τρίτου τριμήνου του 2022 η αγορά των ομολόγων θα τερματιστεί κι εντός του έτους θα ανακοινωθούν 2 ή 3 αυξήσεις επιτοκίων για να ακολουθήσουν άλλες 3 ή 4 το 2023. Στόχος είναι στο τέλος του επόμενου έτους τα επιτόκια να φτάσουν το 1,25%. Ακόμη κι αν αυτός ο προγραμματισμός αποδειχθεί σχέδιο επί χάρτου, το σίγουρο είναι πώς η ανοχή στις προβληματικές χώρες όπως είναι η Ιταλία και η Ελλάδα (που υπαγόρευε την παράταση της νομισματικής χαλαρότητας) τελειώνει.

Σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς η αλλαγή της νομισματικής πολιτικής θα οδηγήσει τα επιτόκια δανεισμού σε άνοδο. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν η απόδοση του 10ετούς ελληνικού ομολόγου ήταν 0,59%, κάθε μήνα παρατηρείται σταθερή αύξηση για να φτάσει τον Μάρτιο του 2022 στο 2,61%. Το γεγονός ότι η αξιολόγηση των ελληνικών ομολόγων παραμένει στο επίπεδο των σκουπιδιών μέχρι και σήμερα, μειώνει κάθετα τις πιθανότητες ο τερματισμός της χαλαρής νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ να βρει την Ελλάδα στην βαθμίδα των επιλέξιμων προς επένδυση. Με δημόσιο χρέος 217% του ΑΕΠ στις 31/12/2021 από 194% το 2019 μόνο οικονομικοί δολοφόνοι συστήνουν την αγορά των συγκεκριμένων ομολόγων…

Συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι του δολαρίου

Πηγή: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Περαιτέρω ώθηση στους υπέρμαχους της σφιχτής νομισματικής πολιτικής έδωσε η υποτίμηση του ευρώ, που στις 25/4/2022 έφτασε τα 1,07 δολ. Εντός του 2022 έχει χάσει 5,3% της αξίας του κι από τις 31/12/2020 σχεδόν 12,3%. Την δεινή θέση του ευρώ υπογραμμίζει η άνοδος του δολαρίου όχι μόνο έναντι του ευρώ, αλλά έναντι επίσης ενός καλαθιού έξι ανταγωνιστικών νομισμάτων και το ερώτημα των πολλών δισεκατομμυρίων που τίθεται είναι: Για την υποτίμηση του ευρώ έναντι του δολαρίου ευθύνεται μόνο η απόφαση της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας να αυξήσει τα επιτόκια και η ολιγωρία της ΕΚΤ;

Μια σειρά λόγοι υποδεικνύουν το αντίθετο: Η άνοδος του πληθωρισμού στην Ευρώπη που ήρθε για να μείνει, η συρρίκνωση των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ, η σταθερή άνοδος του ευρωπαϊκού κόστους παραγωγής ως αποτέλεσμα της υποκατάστασης φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου από ακριβό αμερικανικό εξ αιτίας των κυρώσεων και η μερική αναίρεση της παγκοσμιοποίησης που θα οδηγήσει τα κόστη επίσης σε υψηλότερα επίπεδα υποδεικνύουν ότι η υποτίμηση του ευρώ συμβολίζει κάτι πολύ βαθύτερο: την υποβάθμιση της ευρωζώνης. Και με αυτό το «δέντρο» δεν ασχολείται κανείς ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη…

Αρέσει σε %d bloggers: