Follow Leonidas Vatikiotis on WordPress.com

Πόλεμος στη Ryanair για τα ωράρια εργασίας

Μακό μπλούζες με το σύνθημα «Το  9-5 είναι για τους αδύναμους» είναι η τελευταία λέξη της μόδας στην Κοιλάδα της Σιλικόνης, στις ΗΠΑ, έγραφαν οι New York Times στις 31 Αυγούστου σε ένα εκτενές ρεπορτάζ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Στο ίδιο άρθρο τα ατελείωτα ωράρια εργασίας εμφανίζονταν ως τρόπος ζωής για την κοιτίδα των υψηλών τεχνολογιών και η εκκίνηση μια νεοφυούς επιχείρησης σαν την συμμετοχή στις ειδικές δυνάμεις του αμερικανικού στρατού.

Η σύγκριση μόνο τυχαία δεν είναι. Πρόσφατη επιστημονική ανακοίνωση του αμερικανικού πανεπιστημίου Stanford (John Pencavel, discussion paper No. 8129, The productivity of working hours, Απρίλιος 2014) που εξέταζε την αποδοτικότητα των εξαντλητικών ωραρίων εργασίας θύμιζε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο σύγχρονος καπιταλισμός βρίσκεται ενώπιον αυτού του φαινομένου: «Η απασχόληση των ανδρών για 70 ή 90 ώρες την εβδομάδα ήταν κάτι συνηθισμένο, για πάνω από 90 ώρες δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο, ενώ υπήρχαν ακόμη περιπτώσεις που οι ώρες εργασίας υπερέβαιναν τις 100». Η δε κυριακάτικη αργία είχε προ καιρού ανασταλεί ενώ ακόμη και γυναίκες δούλευαν περισσότερες από 60 ώρες εβδομαδιαίως, ανέφερε η έκθεση της βρετανικής κυβέρνησης. Μόνο που αυτές οι περιγραφές αφορούσαν την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τα εργοστάσια λειτουργούσαν νυχθημερόν για να παραδώσουν στα πεδία των μαχών φρέσκο πολεμικό υλικό… Έκτοτε μεσολάβησαν νόμοι που θεσμοθέτησαν το 8ωρο και το 40ωρο, όπως συνέβη το 1938 στις ΗΠΑ, και στην Ευρώπη ακόμη λιγότερες ώρες.

Η αντίστροφη μέτρηση για τη σημερινή υποχώρηση σήμανε, σε συμβολικό επίπεδο, το 1981 όταν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν απέλυσε σχεδόν και τους 13.000 απεργούς ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας που διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η αμφισβήτηση των εργατικών δικαιωμάτων ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, την επομένη κιόλας της κρίσης του ’70 . Είναι πολύ ενδεικτικό, για παράδειγμα, ότι η τάση μείωσης των ωρών εργασίας που ξεκινάει το 1870 όταν οι ετήσιες ώρες κατά μέσο όρο ανέρχονταν σε 3.000 διακόπτεται το 1970, όταν έφθασαν τις 1.900. Από τότε, με βάση στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας, ο μέσος Αμερικάνος πρόσθεσε 180 επιπλέον ώρες εργασίας στο ετήσιο πρόγραμμά του.

Από τους ελεγκτές στους πιλότους

Δεδομένης λοιπόν της επιλογής του αμερικανού προέδρου, που πρώτα θριάμβευσε στις σκηνές του Χόλυγουντ, να ξεκινήσει την αντεργατική του εκστρατεία από τις αερομεταφορές, δείχνοντας έτσι τη εγγενή ασυμβατότητα του νεοφιλελευθερισμού με τα δικαιώματα των εργαζόμενων ανθρώπων, μόνο απαρατήρητη δεν περνάει η «σύμπτωση» να ξεκινήσει μια από τις πιο μεγαλεπήβολες προσπάθειες επανασύστασης του συνδικαλισμού, υπό την έννοια της συλλογικής διεκδίκησης των εργαζομένων, στην ιρλανδική αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους, Ryanair. Αφορμή στάθηκε η ακύρωση εκατοντάδων προγραμματισμένων πτήσεων που εκτείνονται μέχρι και τον Μάρτιο του 2018 οι οποίες έπληξαν 700.000 επιβάτες, οι περισσότεροι εκ των οποίων θα ξεκινούσαν το ταξίδι τους από το Αμβούργο, τη Σικελία και τη Θεσσαλονίκη. Η αιτία των ακυρώσεων, ωστόσο ήταν ότι η υπερεξάντληση των πιλότων στην οποία κατέφευγε η εταιρεία αρνούμενη να προβεί στις αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού προσέκρουσε στο όριο των φυσικών ανθρώπινων αντοχών. Και στη συνέχεια οι αρνήσεις των πιλότων να εργαστούν πέραν του  ωραρίου τους προσέλαβαν μορφή χιονοστιβάδας, εν είδει λευκής απεργίας. Η απουσία δε εναλλακτικών από την εταιρεία, με τη μορφή εφεδρειών προσωπικού που θα ενεργοποιούνται σε δύσκολες στιγμές, ώστε να κρατιέται το κόστος χαμηλά προκάλεσε το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει δεχθεί στο κύρος της η Ryanair καθώς όσες αποζημιώσεις κι αν δώσει, είναι αδύνατο να καταβάλει στους επιβάτες της το κόστος διαμονής ή ενοικίασης αυτοκινήτου που μπορεί να είχαν προκαταβάλει. Έτσι, το χαμηλό κόστος δε σήμανε μόνο έλλειψη εξυπηρέτησης αλλά και ανυπαρξία εγγύησης που θα αφορά το σύνολο του ταξιδιού. Επιπλέον, οι συζητήσεις για την εξαγορά της ιταλικής αεροπορικής εταιρείας Alitalia τερματίστηκαν μονομιάς γιατί η ιρλανδική εταιρεία αποδείχθηκε ανήμπορη να εξασφαλίσει το σημαντικότερο όρο που έθεταν οι Ιταλοί: την απρόσκοπτη λειτουργία του εθνικού τους αερομεταφορέα.

Η κορυφαία αποτυχία των Ιρλανδών, που οδήγησε χιλιάδες Ευρωπαίους επιβάτες κυρίως από χαμηλά εισοδήματα  να χάσουν τις διακοπές τους, έφερε στην επιφάνεια το βάρβαρο καθεστώς εργασιακών σχέσεων που κυριαρχεί στο εσωτερικό της αεροπορικής εταιρείας και δη τις αυταρχικές αντισυνδικαλιστικές πρακτικές της διοίκησής της. Ειδικότερα, ο διάσημος για την αλαζονεία του διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Μάικλ Ο’Λίρι, που δε δίσταζε να προσβάλλει πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις δημόσια σε συνεντεύξεις Τύπου αποτελώντας την προσωποποίηση της εταιρικής αυθάδειας κι επιθετικότητας, διαπραγματευόταν με τους πιλότους απευθυνόμενος και αναγνωρίζοντας μόνο τις πολυάριθμες Επιτροπές Αντιπροσώπων Εργαζομένων που είχαν ως έδρα τους τα διάφορα αεροδρόμια με τα οποία συνεργαζόταν η Ryanair. Μάλιστα, ενώ δέχτηκε να δώσει αυξήσεις και να κάνει προσλήψεις επιχειρώντας να περιορίσει τη ζημιά στο εταιρικό προφίλ αρνούταν να αναγνωρίσει το σωματείο της επιχείρησης.

Η αρχή του τέλους!

Με βάση ωστόσο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Guardian στις 2 Οκτωβρίου 2017 οι πιλότοι συντονίστηκαν και συγκρότησαν μια κεντρική επιτροπή για να αντικαταστήσει τις διάφορες επιτροπές, μόνο και μόνο για να βελτιωθεί η διαπραγματευτική τους ικανότητα. Στην επιστολή δε που έστειλαν στους πιλότους ανέφεραν πώς ήταν έτοιμοι να «αντιταχθούν στην μακροχρόνια στρατηγική του διαίρει και βασίλευε που έχει εφαρμόσει η Ryanair στις διαπραγματεύσεις της με τους πιλότους». Στην ίδια επιστολή αναφερόταν επιπλέον, θυμίζοντας τις καλύτερες και πιο ηρωικές στιγμές του εργατικού κινήματος, ότι «είναι πολύ πιθανό πως τα πράγματα θα χειροτερεύσουν πριν γίνουν καλύτερα. Να περιμένετε ότι η διοίκηση θα πολεμήσει κάθε αλλαγή, με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της. Θα υπάρχουν απώλειες»! Κατέληγε δε καλώντας τους πιλότους να κάνουν το φθινόπωρο του 2017 «την αρχή του τέλους για την πίεση προς τα κάτω του επαγγέλματός μας»!

Η εργατική αντιπαράθεση στη Ryanair, με τεράστια μερίδια σε έναν κλάδο αιχμής, έχει μεγάλη σημασία καθώς για πρώτη φορά αμφισβητείται σε τόσο υψηλό επίπεδο η εντεινόμενη προσπάθεια κατάργησης του 8ωρου, που το περιοδικό Forbes πρόσφατα χαρακτήρισε απομεινάρι του παρελθόντος, το οποίο σαρώνεται από μια εργασιακή πρακτική ελαστικών ωραρίων και συνεχών μετακινήσεων. Σε σχετική έρευνα για παράδειγμα αποδείχθηκε ότι το 60% των εργαζομένων της σημερινής νέας γενιάς (των λεγόμενων και millennials με επιδόσεις στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και το σεξ που θα ζήλευε κάθε προτεστάντης) αλλάζει εταιρεία σε λιγότερο από 3 χρόνια, προκαλώντας ένα ασυνήθιστα, για τα μέχρι σήμερα δεδομένα, υψηλό κόστος αντικατάστασής τους. Το 87% των εταιρειών χαρακτηριστικά περιέγραψε ένα κόστος που φθάνει ακόμη και στα 25.000 δολ.

Ωστόσο, όσο κι αν προσπαθούν οι εταιρείες να εμφανίσουν τα εξαντλητικά ωράρια ως μια προσωπική επιλογή της νέας γενιάς η αιτία που τα υποκινεί είναι η μείωση των μισθών, η εργασιακή ανασφάλεια κι ένας γενικευμένος σκυλίσιος ανταγωνισμός που οδηγεί ακόμη και σε αυτοκτονίες, όπως συνέβη στην Uber με τον Τζόζεφ Τόμας ο οποίος δεν άντεξε τα εξαντλητικά ωράρια, την ψυχολογική πίεση και την κουλτούρα του ανταγωνισμού…

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα

Advertisements

Νωρίς ήρθε ο λογαριασμός του Brexit

Για τα μακροπρόθεσμα οφέλη της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σίγουροι οι 17,4 εκ. Βρετανοί ψηφοφόροι που επέλεξαν το Brexit τον Ιούνιο του 2016. Αυτό που δεν μπορούσε κανείς εύκολα να προβλέψει ήταν το άμεσο κόστος που θα κατέβαλαν. Πολύ περισσότερο όταν η θέση του Λονδίνου αδυνάτισε θεαματικά έναντι των Βρυξελλών μετά την Πύρρεια νίκη για την Τερέζα Μέι και το στρατόπεδο της εξόδου που σηματοδότησαν τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών του Ιουνίου, καθώς οι Συντηρητικοί διατήρησαν μεν την πρώτη θέση αλλά έχασαν 13 έδρες, ενώ οι Εργατικοί κέρδισαν 32 έδρες επιπλέον.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Έκτοτε το ένα πλήγμα διαδέχεται το άλλο και το Λονδίνο που προκάλεσε την μεγαλύτερη κρίση στην ΕΕ από την ίδρυσή της, μοιάζει με ζαλισμένο μποξέρ που δέχεται επάνω στο ρινγκ ανελέητα γρονθοκοπήματα. Έτσι, παραμένοντας ανήμπορο να διαχειριστεί από θέσεις ισχύος τις διαπραγματεύσεις με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και να επιβάλει φυσικά τους όρους του η μια κακή είδηση διαδέχεται την άλλη.

Η έξοδος από την ΕΕ κινδυνεύει να οδηγήσει την ειρήνη στη Βόρεια Ιρλανδία στα βράχια καθώς μέχρι στιγμής η συμμετοχή τόσο της Αγγλίας όσο και της Ιρλανδίας στην ΕΕ διασκέδαζε τις εντυπώσεις που δημιουργούσε η βρετανική κατοχή στη βόρεια Ιρλανδία, που για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα πρέπει να αναφερθεί ότι κατά πλειοψηφία (όπως και η Σκοτία) ψήφισε υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Η ανυπαρξία συνόρων στο πλαίσιο της ΕΕ εκτόνωνε εν μέρει έστω τα αιτήματα ανεξαρτησίας των βορειοϊρλανδών, καθώς οι Βρυξέλλες έφερναν πιο κοντά το Μπέλφαστ στο Δουβλίνο.  Η προοπτική ενός σκληρού τελωνειακού ελέγχου στα σύνορα της κατεχόμενης Β. Ιρλανδίας με την Ιρλανδία (που θα μετατραπούν στα μοναδικά χερσαία σύνορα της Αγγλίας με την ΕΕ) θα ξυπνήσει τα γνωστά δαιμόνια που αποκοίμισε για σχεδόν 20 χρόνια η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής που υπογράφτηκε το 1998. Κι η άλλη λύση όμως, η εναλλακτική, είναι εξ ίσου απειλητική! Η προοπτική παραμονής της Βόρειας Ιρλανδίας στην τελωνειακή ένωση, ακόμη κι αν η υπόλοιπη Αγγλία αποχωρήσει, που θα επιτρέψει τη διατήρηση του σημερινού καθεστώτος ανυπαρξίας ελέγχων, απομακρύνει τη Β. Ιρλανδία από την Αγγλία και τη φέρνει κοντύτερα στην Ιρλανδία. Διασπά το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς θα δημιουργήσει δύο ειδών καθεστώτα στο εσωτερικό του απέναντι στην ΕΕ. Γι’ αυτό και την απορρίπτουν εξ αρχής οι Προτεστάντες!

Η έξοδος όμως από την ΕΕ έχει κι άμεσο οικονομικό κόστος (χωρίς να αναφερόμαστε στα 40 δισ. ευρώ που υπολογίζεται το κόστος του “διαζυγίου”), το οποίο ξεκίνησε να καταβάλλει η Αγγλία εξ αιτίας της φυγής επιχειρήσεων. Πρωταγωνιστής εδώ είναι η χρηματοπιστωτική βιομηχανία, ο εθνικός πρωταθλητής της Αγγλίας καθώς πληρώνει τους περισσότερους φόρους απ’ οποιοδήποτε άλλο κλάδο και συμβάλει στο 12% του βρετανικού ΑΕΠ. Η εξάρτησή του δε από την ΕΕ υποδηλώνεται από το γεγονός ότι 1 στις 3 συναλλαγές που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του περιλαμβάνουν πελάτες από την ΕΕ.

Τις συνέπειες στο Σίτι επιχείρησε να εκτιμήσει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters δημιουργώντας έναν δικό του δείκτη, απλό και καθημερινό. Εκτίμησε συγκεκριμένα την πορεία έξι μεγεθών: τις τιμές των ακινήτων, την κίνηση στους δύο υπόγειους σταθμούς του μετρό Bank και Monument που εξυπηρετούν το Σίτι, τον αριθμό των αιτήσεων για νέα μπαρ και ρεστοράν στην περιοχή, την κίνηση στο αεροδρόμιο του Σίτι που εξυπηρετεί τα τραπεζικά στελέχη, τις προσλήψεις προσωπικού και τις θέσεις εργασίας που μεταναστεύουν. Καμιά σχέση δηλαδή με τους περίπλοκους κι εξελιγμένους αλγόριθμους που χρησιμοποιεί η βιομηχανία του χρήματος. Το συμπέρασμα που εξάγουν συμπίπτει με την εντύπωση που έχουν όλοι όσοι ασχολούνται έστω κι εξ αποστάσεως με το θέμα: 17 μήνες αφότου οι Βρετανοί ψήφισαν να φύγουν από την ΕΕ οι δείκτες φέρνουν στην επιφάνεια μια επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας, όχι όμως μια δραματική μείωση.

Η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί και τους επόμενους 12 μήνες όταν θα ολοκληρωθεί η μετεγκατάσταση εκείνων των τραπεζών που θέλουν να έχουν εντός κι όχι εκτός ΕΕ τις διοικήσεις τους, όπως και των υπηρεσιών της ΕΕ που διατηρούσαν τα κεντρικά τους γραφεία στην Αγγλία. Ήδη, τις προηγούμενες μέρες ψηφίστηκε η μετεγκατάσταση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Φαρμάκων και της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Αρχής από το Λονδίνο στο Άμστερνταμ και το Παρίσι, αντιστοίχως. Το παράδοξο ωστόσο, και πολύ δηλωτικό της περιρρέουσας ατμόσφαιρας γενικευμένης πολιτικής δυσανεξίας, είναι πώς η επιστροφή των δύο αυτών υπηρεσιών επί ηπειρωτικού εδάφους, αντί να ενισχύσει τις κεντρομόλες δυνάμεις, έδωσε τροφή για νέες αντιπαραθέσεις. Συγκεκριμένα, για διαμαρτυρίες των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών περί δημιουργίας ενός νέου τείχους μεταξύ Ανατολής και Δύσης και τη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, με ευθύνη αυτή τη φορά των Βρυξελλών, επειδή οι προτάσεις να φιλοξενηθούν οι δύο υπηρεσίες στην ανατολική μεριά του τείχους καταψηφίσθηκαν.

Το Λονδίνο ωστόσο, όσο κι αν τρίβει τα χέρια του βλέποντας να εντείνονται οι έριδες στο εσωτερικό της ΕΕ, είναι υποχρεωμένο να διαχειριστεί προβλήματα που είχε συνηθίσει επί δεκαετίες να λύνει στο πλαίσιο της ΕΕ, αξιοποιώντας ειδικότερα το καθεστώς της ελεύθερης μετακίνησης των εργαζομένων. Το πιο εκρηκτικό πρόβλημα που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης είναι η στελέχωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Ως τώρα Εργατικές και Συντηρητικές κυβερνήσεις ουδέποτε νοιάστηκαν να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές στις νοσηλευτικές σχολές της Αγγλίας, δηλαδή να επιβάλλουν την δημόσια και δωρεάν φοίτηση, επειδή είχαν διαθέσιμη μια ανεξάντλητη πηγή δωρεάν εργατικών χεριών από την ηπειρωτική Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μερίδιο των νοσηλευτών που προέρχονται από την ηπειρωτική Ευρώπη στο Εθνικό Σύστημα Υγείας ανέρχεται στο 14% και είναι διπλάσιο του εθνικού μέσου όρου, ενώ ακόμη και τώρα υπάρχουν 40.000 κενές θέσεις εργασίας. Η έξοδος της Αγγλίας από την ΕΕ θα επιτείνει το κύμα επιστροφής στις πατρίδες τους όσων γιατρών και νοσηλευτών εργάζονταν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, που παρατηρήθηκε τον πρώτο χρόνο μετά το δημοψήφισμα με πρωταγωνιστές 10.000 εργαζόμενους, επειδή παραμένει άδηλο το καθεστώς των δικαιωμάτων, το συνταξιοδοτικό καθεστώς ακόμη και η πρόσβαση που θα έχουν οι ίδιοι στη δημόσια υγεία επειδή θα προέρχονται από τρίτες χώρες. Καθόλου τυχαία δεν είναι η μείωση κατά 90% των νοσηλευτών που αιτούνται να κάνουν πρακτική στην Αγγλία. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας επομένως που συνεχίζει να προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες υγείας σε όλο τον πληθυσμό, πυλώνας της μεταπολεμικής βρετανικής ταυτότητας όπως το χαρακτήριζαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς σε σχετικό τους ρεπορτάζ την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου ή «το κοντινότερο πράγμα που έχουν οι Άγγλοι σε εθνική θρησκεία» όπως το είχε χαρακτηρίσει πρώην υπουργός, θα δεχθεί κλυδωνισμούς. Όπως και πολλοί άλλοι κλάδοι που στρατολογούσαν προσωπικό αδιακρίτως από τις χώρες μέλη της ΕΕ…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Λιγότερες, αλλά όχι και καλύτερες τράπεζες

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία για την κατάσταση του χρηματοπιστωτικού τομέα της ευρωζώνης που περιλαμβάνει έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τις χρηματοπιστωτικές δομές που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Οκτώβριο (εδώ το πλήρες κείμενο).

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν τα στοιχεία για την Ελλάδα καθώς αποτυπώνονται όλες οι σαρωτικές αλλαγές που συντελέστηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας στην ευρωζώνη γίνεται ολοένα μεγαλύτερος. Από 55 τρισ. ευρώ τον Δεκέμβριο του 2008 έφτασε τα 70,8 τρισ. τον Δεκέμβριο του 2015 και 76,2 τρισ. τον Μάρτιο του 2017, υπερβαίνοντας η μεγέθυνσή του κατά πολύ την αύξηση του ΑΕΠ. Παρά τις κριτικές που διατυπώθηκαν για τον υδροκεφαλισμό του και την ανάπτυξή του σε βάρος της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας, παρά μάλιστα τις προσπάθειες που έγιναν με τη στροφή στην ανάπτυξη του δευτερογενούς τομέα και την εξαγγελία μιας σύγχρονης βιομηχανικής πολιτικής, ο χρηματοπιστωτικός τομέας, επίκεντρο της μεγαλύτερης κρίσης που σημειώθηκε την μεταπολεμική περίοδο, εξακολουθεί να αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα. Η ανάλυση της ΕΚΤ δείχνει ότι από το 2008 ως το 2016 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα στην ευρωζώνη ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε από 5,3 σε 6,4 φορές το ΑΕΠ.

Μεγάλες αποκλίσεις ωστόσο υπάρχουν ανάμεσα στις διαφορετικές χώρες της ευρωζώνης. Στο ένα άκρο βρίσκεται το Λουξεμβούργο όπου ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι 250 φορές μεγαλύτερος του ΑΕΠ (χωρίς ωστόσο να εξαπολύονται μύδροι εναντίον του από το Βερολίνο ή τις Βρυξέλλες όπως συνέβαινε στις αρχές του 2013 με την Κύπρο) και στο άλλο άκρο η Λιθουανία όπου το μέγεθός του υπολείπεται του ΑΕΠ. Στο πρώτο άκρο ακολουθούν τέσσερις χώρες ακόμη, η Μάλτα, η Ιρλανδία, η Κύπρος και η Ολλανδία όπου ο χρηματοπιστωτικός τομέας υπερβαίνει το δεκαπλάσιο του ΑΕΠ.

Κερδίζει έδαφος ο ασφαλιστικός κλάδος

Στο εσωτερικό ωστόσο του χρηματοπιστωτικού τομέα σημειώθηκε μια σοβαρή αλλαγή, μια μετατόπιση βάρους από τις τράπεζες προς άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως τα ασφαλιστικά ταμεία και οι ασφαλιστικές εταιρείες, που στο τέλος του 2016 το συνολικό ενεργητικό τους ανήλθε σε 10,2 τρισ. ευρώ, ενώ έχει σημασία η υψηλή του συγκέντρωση σε λίγες μόνο χώρες. Το 80% χαρακτηριστικά του ενεργητικού του εντοπίζεται σε 4 μόνο χώρες: Γαλλία και Γερμανία που η κάθε μία έχει το ένα τέταρτο του πανευρωπαϊκού ενεργητικού του και Ολλανδία και Ιταλία με 18% και 10%, αντίστοιχα.  Έτσι, το ενεργητικό των τραπεζών της ευρωζώνης (σε ενοποιημένη βάση) μειώθηκε κατά 14% από το 2008, φθάνοντας τα 24,2 τρισ. ευρώ. Τα δε πιστωτικά ιδρύματα της ευρωζώνης έγιναν με το πέρασμα του χρόνου ακόμη λιγότερα ή έγιναν ακόμη πιο …μεγάλα για να χρεοκοπήσουν, για να θυμηθούμε μια φράση που επαναλαμβανόταν το 2008 ως δικαιολογία των πιο δαπανηρών επιχειρήσεων διάσωσης που συντελέστηκαν ποτέ για να φτάσουμε μια δεκαετία μετά το μέγεθος της κάθε τράπεζας να έχει γίνει ακόμη μεγαλύτερο. Ειδικότερα, και σε μη ενοποιημένη βάση, από 6.768 το 2008 και 5.474 το 2015 τη χρονιά που μας πέρασε μειώθηκαν ακόμη παραπέρα φθάνοντας τα 5.073. Είναι μια μείωση της τάξης του 25%, από το 2008 ως το 2016, που αντίθετα με ό,τι θα περίμενε δεν έδωσε ώθηση στην κερδοφορία του κλάδου. Με άλλα λόγια, καταγράφηκε μια μεγάλη συγκέντρωση οικονομικής επιρροής σε λιγότερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Είναι μια εξέλιξη που ισοδυναμεί με λιγότερη οικονομική δημοκρατία και περισσότερες εξουσίες στα χέρια της ολιγαρχίας του χρήματος να αποφασίζει για τους όρους της αγοράς, είτε αυτή αφορά επιχειρήσεις είτε καταναλωτές. Οι χώρες όπου σημειώθηκε η μεγαλύτερη μείωση ήταν η Ολλανδία (-112), η Γερμανία (-71) και η Αυστρία (-64). Διευρύνοντας ωστόσο την περίοδο αναφοράς και ξεκινώντας από το 2008 οι χώρες που πρωταγωνίστησαν στη συρρίκνωση των τραπεζών ήταν η Ολλανδία, η Ελλάδα, η Κύπρος και η Ισπανία, ενώ με μια απόσταση ακολουθούν Φινλανδία, Γαλλία, Ιταλία και Ιρλανδία.

Αναμενόμενη επομένως είναι και η πρωτιά της Ελλάδας, στη συγκέντρωση της τραπεζικής αγοράς, με κριτήριο το μερίδιο του ενεργητικού που διατηρούν οι πέντε μεγαλύτερες τράπεζες. Στην Ελλάδα λοιπόν, όπως φαίνεται στο διάγραμμα, φτάνει το 97% (καμία άλλη χώρα δεν έχει υψηλότερο) όταν στο άλλο άκρο της κλίμακας βρίσκεται η Γερμανία και το Λουξεμβούργο με 31% και 28% επίπεδο συγκέντρωσης, αντίστοιχα, ενώ ο μέσος όρος της ευρωζώνης είναι στο 48%. Πρέπει ωστόσο να τονίσουμε ότι και πριν τον Αρμαγεδδώνα των εξαγορών και συγχωνεύσεων (που μείωσε τον αριθμό των τραπεζών από 36 το 2008 σε 18 το 2016 και των ξένων τραπεζικών καταστημάτων από 30 σε 20) ο βαθμός συγκέντρωσης του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα ήταν από τους υψηλότερους στην ευρωζώνη, φθάνοντας το 70%. Ουδέποτε με άλλα λόγια αγάπησε η ελίτ του χρήματος στην Ελλάδα τον ελεύθερο ανταγωνισμό, ενώ οι πιστωτές που πίνουν νερό στο όνομά του, είτε ως Τρόικα ή ως θεσμοί, όταν πρόκειται να καταργήσουν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που υποτίθεται ότι δημιουργούν στρεβλώσεις ή να μειώσουν τις αμοιβές, τον εξόρισε από τα γκισέ οριστικά και δια παντός…

«Δεν δανείζουν, δεν δανείζουν» οι ελληνικές τράπεζες

Με τις ευλογίες των ίδιων των πιστωτών μάλιστα, αποδεικνύονται πουκάμισο αδειανό οι εξαγγελίες των κυβερνητικών και οι διαφημίσεις των ίδιων των τραπεζών που συνόδευαν κάθε μία από τις τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις (που έχουν στοιχίσει πάνω από 50 δισ. ευρώ) που υποστήριζαν ότι άπαξ και σταθούν στα πόδια τους θα ωφεληθεί όλη η κοινωνία. Πρόκειται δηλαδή να χρηματοδοτήσουν την ανάπτυξη, στηρίζοντας με νέα δάνεια την οικονομία… Φρούδες ελπίδες! Πρόσφατη ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας (26 Οκτωβρίου 2017) για την τραπεζική χρηματοδότηση και τις καταθέσεις τον Σεπτέμβριο του 2017 δείχνει ότι οι τράπεζες εξακολουθούν να αποτελούν βαρίδι για την οικονομία. Συγκεκριμένα, ο ετήσιος ρυθμός μεταβολής της συνολικής χρηματοδότησης του ιδιωτικού τομέα διαμορφώθηκε στο -0,8%, όταν και τον προηγούμενο μήνα έφερε το ίδιο, αρνητικό πρόσημο.

Η απροθυμία των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν τον ιδιωτικό τομέα την εποχή μάλιστα που έχει την μεγαλύτερη ανάγκη (λόγω της υψηλής ανεργίας και φορολογίας και της ευρύτερης πιστωτικής ασφυξίας) είναι εντελώς αδικαιολόγητη για δύο πολύ σαφείς λόγους. Πρώτο, επειδή οι καταθέσεις αυξήθηκαν κατά 4,7% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, με την μηνιαία καθαρή ροή να είναι θετική κατά 36 εκ. ευρώ, έναντι θετικής καθαρής ροής 1,5 δις. ευρώ τον Αύγουστο του 2017. Λεφτά έχουν επομένως οι τράπεζες. Δεύτερο, επειδή η γενική κυβέρνηση είχε μόνον θετική συμβολή καθώς η καθαρή ροή χρηματοδότησης των τραπεζών προς τη γενική κυβέρνηση ήταν αρνητική, ενώ οι καταθέσεις στα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα εκ μέρους της γενικής κυβέρνησης σημείωσαν αύξηση, κατά 6,2%! Να θυμίσουμε εδώ ένα επιχείρημα που επαναλαμβανόταν κατά κόρον από τους νεοφιλελεύθερους τα προηγούμενα χρόνια κι εξακολουθεί να επιβιώνει στα εγχειρίδια: ότι οι υψηλές δανειακές ανάγκες του δημοσίου προσθέτουν ένα επιπλέον κόστος στο δανεισμό του ιδιωτικού τομέα. Μόνο που στη χρεοκοπημένη Ελλάδα ο δανεισμός του  ιδιωτικού τομέα βαίνει μειούμενος ακόμη κι όταν η συμβολή του δημόσιου τομέα είναι θετική, ελέω ιδιωτικών τραπεζών, που συνεχίζουν να σφίγγουν τα λουριά του δανεισμού…

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα

Στο επόμενο Δικαστήριο της Χάγης μία θέση για τη Σ. Αραβία και τους προμηθευτές της…

Εντάξει, αμφιβολία δεν έχουμε καμία. Το Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία δε στήθηκε για να αποδώσει δικαιοσύνη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στήθηκε από τους Αμερικανονατοϊκούς για να τιμωρήσει όσους εναντιώθηκαν στην επέμβαση του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, όπως εσχάτως ο Ράτκο Μλάντιτς που καταδικάστηκε στις 23 Νοεμβρίου σε ισόβια, την ίδια ώρα που άλλοι εγκληματίες Κροάτες, Κοσοβάροι και Αλβανοί απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Ορισμένοι δε και πρωθυπουργικούς θώκους…

Αν όμως στηνόταν ένα τέτοιο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για το συνεχιζόμενο έγκλημα πολέμου που διεξάγεται στην Υεμένη θα έπρεπε να καταδικάσει όλη την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας σε ισόβια κάθειρξη. Η εσχάτη των ποινών είναι επιβεβλημένη για την πολιτική ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας επειδή εναντίον της Υεμένης, που ανέκαθεν αποτελούσε την πιο ευάλωτη χώρα της περιοχής, το Ριάντ έχει εφαρμόσει τακτικές που θριάμβευσαν στους προϊστορικούς χρόνους. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι μόνο το 2,8% της γης της Υεμένης καλλιεργείται και το υπόλοιπο είναι άνυδρη έρημος, ενώ τα αποθέματα νερού είναι ανύπαρκτα με αποτέλεσμα το 90% των τροφίμων, των καυσίμων και των φαρμάκων να εισάγονται. Εξ αρχής συνεπώς κάθε σκέψη για επιβολή χερσαίου, εναέριου και ναυτικού αποκλεισμού, όπως αυτόν που έχει επιβάλλει ο 32χρονος Σαουδάραβας ντε φάκτο ηγέτης Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και όργανο των Τραμπ και Νετανιάχου, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα προκαλέσει εκατόμβες νεκρών. Η Σαουδική Αραβία επομένως συνειδητά προκάλεσε την επιδημία χολέρας που μέχρις στιγμής έχει πλήξει 800.000 ανθρώπους κι έχει οδηγήσει στο θάνατο 2.000. Και τα δεινά της δε σταματούν εκεί. Σε πρόσφατη αποστολή του περιοδικού Σπίγκελ στη μαρτυρική χώρα αναφερόταν πώς η χολέρα ήταν δεύτερη ή τρίτη αιτία θανάτου. «Οι περισσότεροι νεκροί προκαλούνται από νάρκες»!

Τη θέση της σαουδαραβικής δικτατορίας την κάνει ακόμη πιο δύσκολη η αιτιολογία πίσω από τον αποκλεισμό. Τον επιβάλλει ισχυρίζεται, για να κρύψει ότι χρησιμοποιεί τον άμαχο πληθυσμό ως μέσο πίεσης κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, ως αντίποινα στην εκτόξευση πυραύλου από τα εδάφη της Υεμένης στο Ριάντ. Ενώ το Ριάντ στέλνει κατά δεκάδες τα υπερσύγχρονα αμερικανικά βομβαρδιστικά για να πραγματοποιήσουν τους πιο ανηλεείς βομβαρδισμούς στην Υεμένη, οι αντάρτες της δεν έχουν δικαίωμα να πλήξουν το Ριάντ, παρότι μάλιστα ο πύραυλός τους έπεσε στο αεροδρόμιο της σαουδαραβικής πρωτεύουσας κι όχι σε κατοικημένη περιοχή. Πρακτική που ακολουθούν κατ’ επανάληψη οι Σαουδάραβες βομβαρδίζοντας γαμήλια γλέντια, φορτηγά με τρόφιμα, την ελάχιστη καλλιεργήσιμη γη, στρατόπεδα προσφύγων, σχολεία και περισσότερα από 100 νοσοκομεία. Μάλιστα στις 8 Οκτωβρίου 2016 έστειλαν στο θάνατο 140 κατοίκους της Υεμένης που ακολουθούσαν νεκρώσιμη ακολουθία. Στις 8 Οκτωβρίου, μόλις 3 μήνες μετά το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει στη Σαουδική Αραβία πολεμικό υλικό…

Μήπως θα ήταν αδικία επομένως να κάτσουν μόνοι τους στο σκαμνί οι σαουδάραβες χωρίς τους προμηθευτές τους;

Πηγή: Εφημερίδα Πριν

Ο Ραχόι πίσω από τις επιθέσεις στην Καταλονία;

Νέες διαστάσεις στις επιθέσεις που συγκλόνισαν το καλοκαίρι την Καταλονία δίνει η αποκάλυψη της ισπανικής συντηρητικής εφημερίδας El Pais για τις σχέσεις του εγκεφάλου των επιθέσεων, ιμάμη Αμπντελμπακί  Ες Σατί με τις ισπανικές μυστικές υπηρεσίες.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Να θυμίσουμε ότι οι αιματηρές επιθέσεις που στοίχισαν τη ζωή συνολικά σε 14 άτομα σημειώθηκαν στο κέντρο της Βαρκελώνης και λίγες ώρες αργότερα στο θέρετρο Καμπρίλς την Πέμπτη 17 Αυγούστου, ενώ το επερχόμενο δημοψήφισμα βρισκόταν στο κέντρο των πολιτικών ζυμώσεων και εξελίξεων.

Η συσχέτιση των δύο αυτών θεμάτων (τρομοκρατική επίθεση και δημοψήφισμα) ήταν άμεση στον Τύπο εκείνων των ημερών. Η El Pais ενδεικτικά, που παραβίασε κάθε αρχή αμεροληψίας και αντικειμενικότητας στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, έγραφε στις 18 Αυγούστου (εδώ το πλήρες άρθρο) ότι μετά την επίθεση του 2004 στη Μαδρίτη, όταν σκοτώθηκαν 193 άνθρωποι, «η Ισπανία έχει καταφέρει να αποφύγει την τρομοκρατική βία. Λόγω της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος, τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας, τις αποτελεσματικές μυστικές υπηρεσίες και τη συνεργασία της αστυνομίας σε διεθνές επίπεδο η Ισπανία έχει πετύχει να συγκρατήσει μια απειλή που η επίθεση της Πέμπτης μας θυμίζει ότι είναι ακόμη πολύ πραγματική».

Και για όποιον δεν αντιλήφθηκε το υπονοούμενο (ότι πιθανή ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας ισοδυναμεί με αύξηση του κινδύνου τρομοκρατικών επιθέσεων) συνέχιζε με τα εξής η εφημερίδα που μετατράπηκε σε τυφλό όργανο του Ραχόι και του φρανκικού παρακράτους, αναφερόμενη πάντα στις επιθέσεις του Αυγούστου:

«Μια επίθεση αυτού του μεγέθους θα έπρεπε να αποτελέσει κάλεσμα αφύπνισης για τους Καταλανούς πολιτικούς, περιλαμβανομένης της περιφερειακής κυβέρνησης, του κοινοβουλίου και των φιλο-ανεξαρτησιακών κινημάτων που έχουν μετατρέψει τη φαντασία της ανεξαρτησίας τα τελευταία χρόνια στο μοναδικό ζήτημα της πολιτικής ατζέντας της Καταλονίας. Είναι καιρός να ξεφορτωθούν τις δημοκρατικές ανοησίες, την κατάφωρη παραβίαση του νόμου, τα παιχνίδια, τις τακτικές και τον πολιτικό οπορτουνισμό… Η μάχη ενάντια στην τρομοκρατία απαιτεί πλήρη συνεργασία και μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια μεταξύ των διάφορων αρχών και των δυνάμεων ασφαλείας. Κι αυτού του είδους η συνεργασία μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ των διάφορων επιπέδων κυβέρνησης και κρατικών οργάνων»! Όλα αυτά, που αποτελούσαν την επιτομή της πολιτικής εκμετάλλευσης ενός δραματικού γεγονότος, γράφονταν μια μέρα μετά την τυχαία υποτίθεται επίθεση…

Κι ερχόμαστε την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου οπότε η ίδια εφημερίδα με ένα νέο δημοσίευμα (εδώ περισσότερα) αποκάλυψε πώς ο ιμάμης – εγκέφαλος των τρομοκρατών διατηρούσε δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες της Ισπανίας! Να σημειωθεί μάλιστα ότι ο ίδιος σκοτώθηκε σε μια έκρηξη σπίτι του ενώ κατασκεύαζε εκρηκτικά – αυτή ήταν η επίσημη αιτιολογία την οποία ο ίδιος δεν μπορεί ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να διαψεύσει από κει που βρίσκεται. Επιπλέον, οι ισπανικές αρχές πληροφοριών αρνήθηκαν να απαντήσουν στο κατά πόσο ο γεννημένος στο Μαρόκο ιμάμης, που πιθανότατα στρατολογήθηκε στη φυλακή, αμειβόταν ή όχι από το βαθύ ισπανικό κράτος. Απάντηση που προκαλεί περισσότερα ερωτηματικά απ’ όσα λύνει δεδομένου ότι αν δεν πληρωνόταν από τις μυστικές υπηρεσίες θα το δήλωναν και δημόσια…

Η αποκάλυψη των άμεσων σχέσεων του ισπανικού κράτους με την ισλαμική τρομοκρατία φέρνει στην επιφάνεια τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις αξιοποιούν τους φονταμενταλιστές είτε ωθώντας τους στην ανάληψη τρομοκρατικής δράσης είτε αφήνοντας τους να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους χωρίς να ενεργοποιήσουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς∙ λειτουργώντας δηλαδή σαν χρήσιμοι ηλίθιοι. Κι όλα αυτά προκειμένου τα κράτη να επιβάλλουν τις πολιτικές τους προτεραιότητες που ως κοινή συνισταμένη έχουν την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και την επιβολή ενός αστυνομικού κράτους, όπως το έχουμε δει να ξεπροβάλλει σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μετά από κάθε «τρομοκρατικό» χτύπημα: Στο Παρίσι το 2015, στις Βρυξέλλες, τη Νίκαια και το Βερολίνο το 2016 και στο Μάντσεστερ και τη Βαρκελώνη το 2017.

Πόσες από αυτές τις επιθέσεις έγιναν εν αγνοία των ευρωπαϊκών αρχών ασφαλείας όπως και πόσες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν κατ’ εντολήν ή την ανοχή τους πιθανότατα δε θα μάθουμε ποτέ. Στις μέρες μας, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, αυτά τα κέντρα έχουν μονωθεί από κάθε κοινοβουλευτικό ή άλλο έλεγχο, με τη συναίνεση των κυβερνήσεων που όλο και περισσότερο μετατρέπονται σε άβουλους διαχειριστές, εκχωρώντας τον έλεγχο σε αυτές τις υπηρεσίες είτε στο Βερολίνο, είτε πολύ συχνότερα στα υπερατλαντικά κέντρα. Κι εδώ οι αποκαλύψεις των Σνόουντεν και Ασάντζ πρέπει να μας προβληματίσουν όλους. Αυτό που ωστόσο γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι το σχέδιο επιβολής ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού με δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό μανδύα προωθήθηκε παραπέρα, υλοποιήθηκε χωρίς ποτέ κανένας πρωθυπουργός ή πρόεδρος να το έχει εξαγγείλει στο προεκλογική του πρόγραμμα. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν οι «ισλαμιστές τρομοκράτες» έπρεπε να εφευρεθούν. Είτε για να γίνει πιο αυταρχική η νομοθεσία στο εσωτερικό των χωρών είτε για να δικαιολογηθούν στη λαϊκή συνείδηση οι επεκτατικοί, ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στο εξωτερικό, όπως εν προκειμένω έκανε ο Αθνάρ συμμετέχοντας στην παντελώς  απονομιμοποιημένη στη λαϊκή συνείδηση «συμμορία των προθύμων» του Μπους.

Έτσι, οι δε κυβερνήσεις (του Ραχόι, του Ολάντ, της Μέρκελ και της Μέι) από θύτες και πρωταγωνιστές άδικων και ταξικών πολιτικών εμφανίστηκαν ως θύματα εξωτερικών και ασύμμετρων απειλών, που κλήθηκαν να λάβουν περιοριστικά μέτρα παρά, υποτίθεται, τη θέλησή τους.… Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση, που επιβλέπει και συντονίζει όλους αυτούς τους σκοτεινούς και αδιαπέραστους στον δημοκρατικό έλεγχο, εγκληματικούς και προβοκατόρικους μηχανισμούς συνεχίζει να εμφανίζεται ως λίκνο κι εγγυητής της δημοκρατίας, όταν εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται σε νεκροθάφτη της!

Πηγή: Kommon

Περιοδικό Δημοσιογραφία, τ. 15, www.dimosiografia.com

RSS Οικονομία & Αγορές | naftemporiki.gr

  • Σε επίπεδα ρεκόρ οι χρηματοδοτήσεις του 2017 από ΕΤΕπ - EFSI 17/12/2017
    Στα 2 δισ. ευρώ τοποθετεί τον πήχη της χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας για το τρέχον έτος η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ). Πρόκειται για ποσό-ρεκόρ, καθώς πέρυσι η αντίστοιχη χρηματοδότηση ανήλθε στο 1,6 δισ. ευρώ. Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Τράπεζας Νίκολας Τζένετ, μιλώντας στη «Ν», «στέκεται» στην εξέλιξη του πακέτου Γιούνκερ, τονίζ […]
    naftemporiki.gr
  • Π. Λιαργκόβας: Απαραίτητη η πολιτική συναίνεση για να γυρίσουμε σελίδα 16/12/2017
    Τη σημασία της πολιτική συναίνεσης για να γυρίσει η χώρα σελίδα και να έχουμε ανάπτυξη διαρκείας υπογράμμισε ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή Παναγιώτης Λιαργκόβας, κατά την ομιλία του στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. […]
    naftemporiki.gr
  • Πρόγραμμα ολοκληρωμένων παρεμβάσεων στη δυτική Αττική εξήγγειλε ο Αλ. Χαρίτσης 16/12/2017
    Την εξασφάλιση πόρων για τη χρηματοδότηση Προγράμματος Ολοκληρωμένων Παρεμβάσεων στη Δυτική Αττική προϋπολογισμού 100 εκατομμυρίων ευρώ, που θα διατεθεί, μεταξύ άλλων, σε έργα υποδομής ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Αλέξης Χαρίτσης από το βήμα του περιφερειακού αναπτυξιακού συνεδρίου στα Μέγαρα. […]
    naftemporiki.gr
  • Δ. Παπαδημητρίου: Κομβικό σημείο ανάκαμψης το 2017 16/12/2017
    Κομβικό σημείο ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας χαρακτήρισε ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου το 2017, λέγοντας ότι θέτει τις βάσεις οριστικής εξόδου της χώρας από την κρίση και την  αυστηρή μνημονιακή επιτροπεία το 2018 οπότε λήγει και το Πρόγραμμα. […]
    naftemporiki.gr
  • «Δεν θα υπάρξει νέο πρόγραμμα προσαρμογής» 16/12/2017
    Αν όλα πάνε καλά, η Ελλάδα θα ολοκληρώσει επιτυχώς το τρίτο πρόγραμμα προσαρμογής τον προσεχή Αύγουστο. Ποια όμως θα είναι η διάδοχή κατάσταση; Ένα νέο μνημόνιο; Ή μήπως χαλαροί έλεγχοι από τους θεσμούς; Στην τελευταία συνέντευξη Τύπου στην Φρανκφούρτη ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι πέταξε πάντως το μπαλάκι στην Αθήνα, λέγοντας ότι «εναπόκειται στην ελληνι […]
    naftemporiki.gr