Με διαδήλωση ξεκίνησε η δίκη του Ασάντζ

Τις δάφνες της Σαουδικής Αραβίας στην μεταχείριση κρατουμένων και τα βασανιστήρια διεκδικεί επάξια η Αγγλία, με βάση όσα δήλωσαν στο δικαστήριο οι συνήγοροι του Τζουλιάν Ασάντζ από την πρώτη κιόλας μέρα της δίκης του, Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου. Το επίδικο της ακροαματικής διαδικασίας που διακόπηκε για να αρχίσει ξανά στις 18 Μαΐου οπότε και θα ολοκληρωθεί σε μια εβδομάδα αφορά το αίτημα των αμερικανικών αρχών για έκδοση στις ΗΠΑ όπου του έχουν απαγγελθεί 18 σοβαρότατες κατηγορίες, μεταξύ αυτών και για κατασκοπεία. Η ποινή που κινδυνεύει να του επιδικαστεί φτάνει τα 175 χρόνια φυλάκισης.

Από τον Απρίλιο του 2019, όταν ο Ασάντζ εκδιώχθηκε από την πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο όπου ζήτησε άσυλο το 2012 με βάση αίτημα των ΗΠΑ για έκδοσή του, ο ιδρυτής των Wikileaks κρατείται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπου υπομένει συστηματικά βασανιστήρια. Τα ψυχολογικά βασανιστήρια των Άγγλων δεσμωτών, που έγιναν γνωστά με αφορμή την επίσκεψη διαπρεπών νομικών, καταγγέλθηκαν από τους δικηγόρους του και κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Αποκάλυψαν επίσης ότι ο άνθρωπος που έφτασε την ερευνητική δημοσιογραφία στο υψηλότερο σημείο που έχει ποτέ φτάσει κρατούταν στη φυλακή με χειροπέδες, τον άφησαν δύο φορές γυμνό, κ.α. Πρόκειται για εικόνες ντροπής που εκθέτουν την Αγγλία η οποία περισσότερο ομοιάζει με κάτι δικτατορίες της δεκαετίες του ’50 παρά με σύγχρονο κράτος δικαίου. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι η πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε αναρμόδια για τις συνθήκες κράτησής του, όπως και για το γεγονός ότι κατά την επιστροφή στο κελί του, μετά την πρώτη μέρα της δίκης, οι φύλακες του αφαίρεσαν τα δικόγραφα και τον πήγαν σε πέντε διαφορετικά κελιά. Είναι κι αυτά μέρος των ψυχολογικών βασανιστηρίων… Η πρόεδρος του δικαστηρίου ωστόσο, παρότι δήλωσε αναρμόδια ακόμη και να σχολιάσει τις συνθήκες κράτησης του Ασάντζ, ενθάρρυνε την ομάδα των νομικών του να αναδείξει το θέμα και να κάνει τις σχετικές προσφυγές.

Οι συνήγοροι του Ασάντζ, που έχει μετατραπεί σε ήρωα της σύγχρονης δημοσιογραφίας, υποστήριξαν ότι το 2011 λίγες ώρες πριν δοθούν στη δημοσιότητα τα 250.000 διπλωματικά τηλεγραφήματα και τα 500.000 απόρρητα έγγραφα πολλά εκ των οποίων αφορούσαν εγκλήματα του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ενημέρωσε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών. Η απάντηση που έδωσαν τότε στον Ασάντζ τα στελέχη της Χίλαρι Κλίντον ήταν να καλέσει σε …μισή ώρα. Είναι εκδοχή που την αρνήθηκαν οι αμερικανικές πηγές που επιμένουν ότι έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές αμερικανών πολιτών με τις αποκαλύψεις του. Ο Ασάντζ ωστόσο από το 2011 δήλωνε ότι είχε εφαρμόσει διαδικασίες ελέγχου των εγγράφων που δημοσιοποιούνται ώστε να μην γίνονται γνωστές ευαίσθητες λεπτομέρειες, για παράδειγμα σχετικά με τη θέση των αμερικανικών στρατευμάτων σε εμπόλεμες περιοχές ή ονόματα αμερικανών πρακτόρων. Την ίδια διαβεβαίωση επανέλαβαν  και οι συνήγοροι του στο βρετανικό δικαστήριο.

Τα τηλεγραφήματα που αποκάλυψε ο Ασάντζ δόθηκαν στη δημοσιότητα με τη συνεργασία που εξασφάλισαν τα Wikileaks με έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας σε όλο τον κόσμο όπως η βρετανική Guardian, οι αμερικανικοί New York Times, το γερμανικό περιοδικό Spiegel, η γαλλική Le Monde και η ισπανική El Pais.  Έτσι, το περιεχόμενό τους έγινε γνωστό σε εκατομμύρια πολίτες ανά τον κόσμο. Εκπρόσωπος της εφημερίδας Guardian δήλωσε ότι είναι εντελώς ψευδές πώς τα δημοσιεύματα έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή αμερικανών πολιτών.

Από την πρώτη μέρα της δίκης έξω από το δικαστικό μέγαρο στα νοτιοανατολικά του Λονδίνου ήταν συγκεντρωμένοι εκατοντάδες διαδηλωτές που ζητούν την απελευθέρωση του αυστραλού δημοσιογράφου. Μάλιστα, ένα πλακάτ έγραφε «Η Ελευθερία του Ασάντζ είναι και δική μου ελευθερία».

Ο ίδιος ο Ασάντζ, που χαίρει της υποστήριξης οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία και οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα ενώ προτάθηκε και για το βραβείο Νόμπελ, δήλωσε ότι ενδιαφέρεται να ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται επίσης βουλευτές από το καντόνι της Γενεύης που έχουν ήδη έρθει σε επαφή με τη Βέρνη ζητώντας την έκδοση ανθρωπιστικής βίζας, σύμφωνα με την εφημερίδα Tribune τη Γενεύης.

Να θυμίσουμε ότι τα έγγραφα των Wikileaks είχαν εκθέσει και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό (Ντόρα Μπακογιάννη, Άννα Διαμαντοπούλου, Νίκη Τζαβέλα, Γιώργος Μπαμπινιώτης) αλλά και δημοσιογράφους (πχ Αλέξης Παπαχελάς) που ξημεροβραδιαζόταν στην αμερικανική πρεσβεία για να κερδίσει την εύνοια της Ουάσιγκτον (περισσότερα εδώ).

Πώς να μη θέλουν την εξόντωσή του οι ΗΠΑ και τα σκυλάκια τους, οι Άγγλοι;

Συνέδριο – πλυντήριο στην Αγγλία για την ελευθερία του Τύπου

Το σημαντικότερο πλήγμα που δέχθηκε η ελευθερία του Τύπου το 2019 μέχρι στιγμής ήταν η σύλληψη του Τζουλιάν Ασάντζ στις 11 Απριλίου από τη Βρετανική Αστυνομία, η οποία κατά τη σύλληψη μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν είναι αυτοδιαχειριζόμενη ούτε τάγμα ατάκτων και χαίρει υπηρεσιακής και πολιτικής ηγεσίας. Για τη σύλληψη του Τζουλιάν Ασάντζ μπορεί να φέρει την πολιτική ευθύνη η κυβέρνηση του Ισημερινού, υπό τον δεξιό και φιλοαμερικανό πρόεδρο Λένιν Μορένο που έχει μετατρέψει τη χώρα του σε μπανανία, την μεγαλύτερη ωστόσο ευθύνη για τη σύλληψη και το άδηλο μέλλον του ιδρυτή των Wikileaks, σε βαθμό να είναι ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο έκδοσής του στις ΗΠΑ, το φέρει η Αγγλία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Να θυμίσουμε, για να φανεί η αρνητική συμβολή της Αγγλίας στην ελευθερία του Τύπου, ότι ο Ασάντζ κατέφυγε στην πρεσβεία του Ισημερινού, όσο πρόεδρος της μικρής λατινοαμερικανικής χώρας ήταν ο Ραφαέλ Κορέα, επειδή τον Μάιο του 2012 το Ανώτατο Δικαστήριο της Αγγλίας διέταξε την έκδοσή του στη Σουηδία για να εξεταστεί για κατηγορίες βιασμού που του είχαν αποδοθεί. Εν όψει της σύλληψής του από την Μητροπολιτική αστυνομία μπήκε τον Ιούνιο στο κτίριο της πρεσβείας στο Λονδίνο όπου παρέμεινε επί 7 σχεδόν χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 2016 κι ενώ η κατάσταση της υγείας του Ασάντζ έχει επιδεινωθεί όργανο των Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε ότι κρατείται παράνομα, ότι θα έπρεπε να του επιτραπεί να περπατάει ελεύθερα και μάλιστα να αποζημιωθεί για τη στέρηση της ελευθερίας του. Δεδομένου όμως ότι η απόφαση δεν ήταν δεσμευτική, ουδέποτε εφαρμόστηκε. Το υπουργείο Εξωτερικών μάλιστα της Αγγλίας εξέδωσε ανακοίνωση που έλεγε ότι «δεν αλλάζει τίποτε». Κοινώς, θα συνεχίσουν να τιμωρούν τον Ασάντζ για το θάρρος που επέδειξε βγάζοντας στη φόρα τα άπλυτα των ΗΠΑ, καθώς οι αποκαλύψεις του εξέθεσαν ανεπανόρθωτα Αμερικανούς και Άγγλους για τα καθημερινά τους εγκλήματα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Παραμένοντας λοιπόν τόσο νωπή στη μνήμη όλων η στιγμή της σύλληψης του Ασάντζ από την αγγλική αστυνομία, μαντέψτε ποια χώρα διοργάνωσε, διεθνές μάλιστα, συνέδριο για την ελευθερία του Τύπου… Σωστά το μαντέψατε: η χώρα διώκτης του Ασάντζ!

Η ομιλία του άγγλου υπουργού Εξωτερικών, Τζέρεμι Χάντ, στο άνοιγμα του συνεδρίου δεν έλεγε ούτε καν την μισή αλήθεια για τους υπαίτιους της φίμωσης του Τύπου. Κατά την άποψή του, το οργανωμένο έγκλημα, δηλαδή η διαφθορά, φέρνοντας προς απόδειξη τη δολοφονία ενός 28χρονου μεξικάνου δημοσιογράφου από τις συμμορίες που έχουν μετατρέψει το Μεξικό σε αποτυχημένο κράτος, με το οποίο περιστατικό ξεκίνησε την ομιλία του, και η Κίνα, λόγω του ψηφιακού σινικού τείχους που έχει δημιουργήσει με τον έξω κόσμο. Σε αυτό μάλιστα το πλαίσιο η Αγγλία ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει στο μέλλον δράσεις που θα εγγυώνται και θα προάγουν την ελευθερία του Τύπου. Στο event πρόσθεσε μπόλικη μούλτι – κούλτι λάμψη και γοητεία κι η Αμάλ Κλούνεϋ, η Λιβανέζα γυναίκα του Τζορτζ Κλούνεϋ, που θα δημιουργήσει ένα πάνελ ειδικών για την ενδυνάμωση της νομικής προστασίας των δημοσιογράφων. Είμαστε λοιπόν σε καλά χέρια!

Το συνέδριο που διοργάνωσαν από κοινού Αγγλία και Καναδάς στο Λονδίνο με τη συμμετοχή 60 υπουργών, 1.000 δημοσιογράφων και εκατοντάδων ακαδημαϊκών και δημοσιογραφικών οργανισμών, ήταν ένα συνέδριο πλυντήριο που είχε ένα και μοναδικό σκοπό: να εμφανίσει τις δυτικές κυβερνήσεις ως φύλακα άγγελο της δημοσιογραφίας, χαρακτηρίζοντας ως απειλή εκείνα τα καθεστώτα που διατηρούν ανταγωνιστικές οικονομικές σχέσεις με τον δυτικό κόσμο. Προσαρμογή του δόγματος του Τραμπ στη δημοσιογραφία, εν συντομία. Για να δοθεί μάλιστα κι ένας μάχιμος χαρακτήρας στο συνέδριο, η διοργάνωση απέκλεισε δημοσιογράφους του Russia Today και του Sputnik, χαρακτηρίζοντας τα δύο αυτά Μέσα ως υπαίτια παραπληροφόρησης, με αφορμή απόφαση της αγγλικής σχετικής ρυθμιστικής Αρχής, Ofcon. Από την άλλη, τιμώμενο πρόσωπο ήταν ένας βενεζολάνος δημοσιογράφος, ιδρυτής της ιστοσελίδας http://efectococuyo.com/ όργανο του αποτυχημένου Χουάν Γκουαϊντό, που πραξικόπημα μπορεί να μην κατάφερε να φέρει σε πέρας, τα λεφτά όμως της αναπτυξιακής βοήθειας τα …οικειοποιήθηκε! Αναλυτικότερα εδώ

Το παγκόσμιο συνέδριο για την ελευθερία του Τύπου που διεξήχθη 10 και 11 Ιουλίου ήταν μια υπόθεση δημοσίων σχέσεων που άμεσα επιδίωκε να εξωραΐσει το προφίλ της Αγγλίας στον δημοσιογραφικό κόσμο, μετά τα αλλεπάλληλα πλήγματα που έχει δεχθεί. Ενδεικτικά, αρκεί να αναφέρουμε τι γράφουν στην ιστοσελίδα τους για την Αγγλία οι Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα: «Παρά τις βελτιώσεις σε ορισμένες περιοχές και την παρουσία ισχυρών ανεξάρτητων Μέσων, το Ηνωμένο Βασίλειο παρέμεινε μια από τις Δυτικοευρωπαϊκές χώρες με τις χειρότερες αξιολογήσεις, κυρίως εξ αιτίας της αυστηρής προσέγγισης προς τον Τύπο στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Το Σεπτέμβριο, το καθεστώς μαζικής επιτήρησης του ΗΒ βρέθηκε να παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, περιλαμβανομένων των σχετικών με την προστασία δημοσιογραφικών πηγών. Νέα νομοθεσία κατά της τρομοκρατίας και του εγκλήματος εισήχθη που θα μπορούσε να περιορίσει τη δημοσιογραφία και να θέσει τα δεδομένα των δημοσιογράφων – και την ικανότητά τους να εγγυηθούν την προστασία των πηγών – σε κίνδυνο».

Αντί λοιπόν η Αγγλία να δαπανά στο εξωτερικό 15 εκ. λίρες για την προαγωγή υποτίθεται της ελευθερίας του Τύπου, περισσότερα αποτελέσματα θα γεννιόνταν αν διεύρυνε τις πολιτικές ελευθερίες στο εσωτερικό και σταματούσε να αντιμετωπίζει τους δημοσιογράφους ως εσωτερικό εχθρό.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Κατά παραγγελία των ΗΠΑ η σύλληψη του Ασάντζ

Ομολογουμένως, όταν πριν λίγες εβδομάδες γράφαμε από αυτές τις στήλες ότι το πόρισμα Μιούλερ θα καταργήσει και τις τελευταίες αναστολές που είχε ο Τραμπ για να εφαρμόσει την πολιτική του (διάβασε εδώ) δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι το πρώτο θύμα θα ήταν ο ιδρυτής των Wikileaks, ο αυστραλός Τζουλιάν Ασάντζ. Γιατί, πέραν των αστείων δικαιολογιών που επικαλέστηκε ο δεξιός ηγέτης Ισημερινού, Λένιν Μορένο, για την εκδίωξη του Ασάντζ από την πρεσβεία του Ισημερινού όπου είχε αναζητήσει άσυλο από το 2012 δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η σύλληψη του μεθοδεύτηκε και υλοποιήθηκε κατόπιν αμερικανικής απαίτησης.

Είναι αρκετά αποκαλυπτικά τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου μέχρι την Πέμπτη 11 Απριλίου οπότε έληξε με τον χειρότερο τρόπο η περιπέτεια του Ασάντζ, που ξεκίνησε για να αποφύγει την έκδοση στη Σουηδία όπου αντιμετώπιζε κατηγορίες για βιασμό από μια Σουηδή η οποία τον κάλεσε να κοιμηθεί στο σπίτι της κατόπιν μιας δημόσιας ομιλίας του. Στις 6 Μαρτίου 2018 δικαστήριο της Βιρτζίνια κατηγορεί τους Τσέλσι Μάνινγκ (Μπράντλεϋ Μάνινγκ στο παρελθόν) και Τζουλιάν Ασάντζ  για συνομωσία με σκοπό να παραβιάσουν ένα διαβαθμισμένο σύστημα υψίστης ασφαλείας (Secret Internet Protocol Network ή SIPRNet) που χρησιμοποιούσε ο αμερικανικός στρατός για επικοινωνία. Στη δικογραφία (εδώ το πλήρες έγγραφο) αναφέρεται (παρ. 23) ότι η Μάνινγκ στις 2 Μαρτίου 2010 αντέγραψε ένα λειτουργικό σύστημα Linux σε CD που θα της επέτρεπε να εισέλθει σε αρχεία του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ που ήταν προσβάσιμα μόνο σε διαχειριστές. Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 Μαρτίου 2010 (παρ. 24) η Μάνινγκ προμήθευσε τον Ασάντζ με μέρος του συνθηματικού που ήταν αποθηκευμένο σε υπολογιστές του υπουργείου Άμυνας συνδεδεμένους με το SIPRNet. Τέλος (παρ. 25) αναφέρεται ότι στις 10 Μαρτίου ο Ασάντζ ζήτησε περισσότερες πληροφορίες από τη Μάνινγκ σχετικά με το συνθηματικό, ενώ ο ίδιος δηλώνει ότι επιχείρησε να «σπάσει» το συνθηματικό, αλλά δεν είχε τύχη ως τότε…

Στη βάση του συγκεκριμένου κατηγορητηρίου η Μάνινγκ που εργαζόταν ως αναλύτρια θεμάτων ασφαλείας στον αμερικανικό στρατό είχε καταδικαστεί σε 35 χρόνια κάθειρξη, για να αποφυλακιστεί το 2017 με απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα λίγο πριν εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, έχοντας εκτίσει 7 χρόνια από την ποινή της.

Το συγκεκριμένο κατηγορητήριο ωστόσο, που οδήγησε εκ νέου την Μάνινγκ στη φυλακή, φέρνει τα πάνω – κάτω επειδή δεν αλλάζει απλώς τις κατηγορίες. Συγκεκριμένα, αποφεύγει να κατηγορήσει τον Ασάντζ και τη Μάνινγκ για δημοσιοποίηση απόρρητων πληροφοριών, όπως ακριβώς συνέβη, και τους κατηγορεί για κατασκοπεία, σαν να ήταν πράκτορες μιας οποιαδήποτε εχθρικής δύναμης ή άλλου κράτους που επιχειρούσαν να εισέλθουν στο πληροφοριακό σύστημα του αμερικανικού στρατού για να υπονομεύσουν την επιχειρησιακή του αποτελεσματικότητα. Καταφεύγουν σε αυτό το τρικ γιατί διαφορετικά θα έβρισκαν μπροστά τους την πρώτη τροποποίηση του αμερικανικού συντάγματος που θεμελιώνει το δικαίωμα στην πληροφόρηση, την ελευθερία του Τύπου, κ.α. Με αυτό τον τρόπο όμως ο Λευκός Οίκος και η αμερικανική δικαιοσύνη δεν βάλλουν απλώς και μόνο εναντίον της ελευθερίας του Τύπου. Κάνουν ορατό το ενδεχόμενο Μάνινγκ και Ασάντζ να καταδικαστούν με ασυνήθιστες βαριές ποινές καθώς με την κατηγορία της συνομωσίας τους αποδίδονται κίνητρα που ουδέποτε είχαν, ενώ η δικαιοσύνη είναι ελεύθερη να εξαντλήσει την αυστηρότητά της. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ανακοίνωση που εξέδωσε η Διεθνής Αμνηστία, στην οποία αναφέρεται ρητά ο κίνδυνος βασανισμού και εκτέλεσης του Ασάντζ αν τυχόν και το δράμα φτάσει στα άκρα κι ακολουθήσει έκδοση στις ΗΠΑ.

Επί της ουσίας, το ζητούμενο εκ μέρους των ΗΠΑ είναι να τιμωρήσουν τον Ασάντζ για την ανυπολόγιστη ζημιά που τους προκάλεσε δίνοντας στη δημοσιότητα εκπληκτικό υλικό που αποκάλυπτε στυγνές δολοφονίες αμάχων στο Ιράκ από τον αμερικανικό στρατό.

Επίσης, ωμές παρεμβάσεις των αμερικανικών πρεσβειών ανά τον κόσμο στα πολιτικά πράγματα των χωρών που τους φιλοξενούν. Ο Ασάντζ τίναξε στον αέρα όποιες προσπάθειες έκαναν οι Αμερικάνοι με τους «ομοκρέβατους (embedded) δημοσιογράφους» για να μην επαναληφθούν οι αποκαλύψεις που συνόδευσαν την επέμβαση στο Βιετνάμ οδηγώντας στο αντιπολεμικό κίνημα εντός των ΗΠΑ, και να συγκαλύψουν τα εγκλήματα τους στη Μέση Ανατολή. (Εδώ παλιότερο άρθρο για τις αποκαλύψεις του Ασάντζ που αφορούσαν έλληνες πολιτικούς)

Ο Τραμπ έτσι συνεχίζει την επίθεση που ξεκίνησε στον Τύπο με τη νομιμοποίηση των «πλαστών ειδήσεων» ζητώντας την κεφαλή επί πινάκι του ιδρυτή των Wikileaks, που αποτελούν το σπουδαιότερο παράδειγμα ανεξάρτητης, ερευνητικής, συλλογικής και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας των τελευταίων ετών. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στην ελευθερία του Τύπου από μια πιθανή καταδίκη του Ασάντζ είχαν επισημανθεί στον Μπαράκ Ομπάμα, με βάση ρεπορτάζ των  New York Times, που λόγω του φόβου να πληγεί η παραδοσιακή κι η νέα δημοσιογραφία αποφάσισε να μην ασκηθούν κατηγορίες. «Κενό» που ήρθε να καλύψει ο Τραμπ συνεπικουρούμενος φυσικά από την πολυπληθή πτέρυγα των ιεράκων εντός του Δημοκρατικού Κόμματος, με πρώτη και καλύτερη τη Χίλαρι Κλίντον.

Αντί επιλόγου, έστω κι εκ των υστέρων, αξίζει να τονιστεί η ανάγκη εκσυγχρονισμού της έννοιας της δημοσιογραφίας και των πηγών. Η περίπτωση του Ασάντζ δείχνει ότι όσο οι ορισμοί παραμένουν στην εποχή του χαλκού και δεν θωρακίζεται νομικά ακόμη και το χάκινγκ όταν υπηρετεί τη δημοσιογραφία, τότε διευκολύνεται η εξουσία να ασκεί διώξεις σε όσους τολμούν να προβαίνουν σε έρευνα και αποκάλυψη, όπως ο Ασάντζ, που κατ’ επανάληψη είχε δηλώσει ότι το υλικό του είχε ελεγχθεί ξανά και ξανά για να μη θέσει σε κίνδυνο τη ζωή κανενός αμερικανού στρατιώτη. Άλλο όμως ήταν το πρόβλημα του Πενταγώνου και του Λευκού Οίκου όπως αποδείχθηκε…

Πηγή: Νέα Σελίδα



Τζουλιάν Ασάντζ: ένας σύγχρονος ήρωας (Unfollow, #9)

Οφείλουμε δύο μεγάλα ευχαριστώ. Το πρώτο απέναντι στην κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα στον Ισημερινό, που χωρίς προϋποθέσεις και νομικές ακροβασίες, όπως πολλοί θεωρούσαν βέβαιο, δέχτηκε το αίτημα του Τζουλιάν Ασάντζ και του παραχώρησε πολιτικό άσυλο. Η θετική ανταπόκριση του Ισημερινού, διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών Ρικάρντο Πατίνιο, με ένα διάγγελμα στις 16 Αυγούστου που δημιούργησε ρίγη συγκίνησης σε όλο τον κόσμο, δεν ήταν ούτε αυτονόητη ούτε μια απλή κίνηση. Πολύ περισσότερο μετά την προκλητική κίνηση των Βρετανών, μια μέρα πριν, να απειλήσουν με αστυνομική επέμβαση στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο όπου βρισκόταν ο Τζουλιάν Ασάντζ, από τις 19 Ιούνη όταν υπέβαλε επίσημα αίτηση χορήγησης πολιτικού ασύλου, για να τον συλλάβουν και να τον εκδώσουν στη Σουηδία.

Η απειλή της Αγγλίας ήταν ένα ασυνήθιστο στις μέρες μας μίγμα που περιείχε ισχυρές δόσεις αναβίωσης των αποικιοκρατικών της παραδόσεων, όταν θεωρούσε όλο τον υπόλοιπο κόσμο πίσω αυλή της και ταυτόχρονα επίδειξης καλών υπηρεσιών προς τις ΗΠΑ. Το Λονδίνο ήθελε να δείξει στην Ουάσινγκτον πως ναι, εξακολουθεί να είναι η καλή και πάντα πρόθυμη σκυλίτσα του στην από δω μεριά του Ατλαντικού. Εκείνη η χαρωπή σκυλίτσα που λοιδορούσε ακόμη και ο Economist παραμονές της επέμβασης στο Ιράκ, όταν αναρωτιόταν, εντελώς αθώα εννοείται, από το πρωτοσέλιδο που κοσμούταν από την στιβαρή και πληθωρική παρουσία του τότε πρωθυπουργού, Τόνι Μπλερ, αν η Αγγλία είναι η σκυλίτσα των ΗΠΑ… «Ναι, για πάντα» είναι η απάντηση που έδωσε με τη σειρά του ο Ντέιβιντ Κάμερον. Η Αγγλία ωστόσο πλήρωσε την αυθάδειά της να αμφισβητήσει το καθεστώς ασυλίας που αναγνωρίζει από το 1961 στις πρεσβείες το άρθρο 22 της Συνθήκης της Βιέννης, επικαλούμενη νόμο που ψηφίσθηκε το 1987 με αφορμή πυροβολισμό που δέχτηκε αξιωματικός της μητροπολιτικής αστυνομίας έξω από την πρεσβεία της Λιβύης, χωρίς ωστόσο ποτέ να διαταχθεί η επέμβαση καθώς επικράτησαν πιο ψύχραιμες σκέψεις… Ο βρετανικός τσαμπουκάς (πάντα εκ του ασφαλούς), που πολύ γρήγορα αποδοκιμάστηκε από τον δυτικό Τύπο (με «αυτογκόλ» τον παρομοίασαν οι Financial Times σε editorial τους ενώ η συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung έκανε λόγο για «γκάφα») έδωσε μεγαλύτερο «βάθος» στην απόφαση του Εκουαδόρ, το οποίο κέρδισε σημαντικά σε κύρος, καθώς αποκατέστησε την έννοια του πολιτικού ασύλου. Επίσης έδειξε πως ακόμη και σήμερα, παρά την πλανητική τρομοκρατία που ασκούν οι Αμερικάνοι (με τις συλλήψεις και τις απαγωγές ξένων πολιτών, τα βασανιστήρια μέσω της Air-Cia κ.α.), και παρά τον πληθωρισμό υποτέλειας και εθελοδουλίας στον οποίο επιδίδονται οι ανά τον κόσμο προστατευόμενοι πολιτικοί τους (ας θυμηθούμε τι έκανε στην αντίστοιχη περίπτωση ο Θ. Πάγκαλος…), ακόμη και σήμερα λοιπόν υπάρχουν κράτη που αψηφούν τις απειλές και δίνουν πολιτικό άσυλο σε πρόσωπα που μάχονται για την ελευθερία του λόγου κι επιλέγουν να αξιοποιήσουν τις γνώσεις τους για να αποκαλύψουν τα εγκλήματα των Αμερικάνων. Το πράττουν μάλιστα ακόμη κι αν η επόμενη μέρα της χορήγησης ασύλου καλύπτεται από αβεβαιότητα, λόγω του ότι οι Άγγλοι έχουν κάνει σαφές πως θα συλλάβουν τον Ασάντζ, αν βγει έξω από την πρεσβεία του Ισημερινού, αφήνοντας ένα ισχυρό ενδεχόμενο για τον Ασάντζ να έχει την τύχη του ούγρου καρδινάλιου Ζόζεφ Μιντζέντι, διαφωνούντα στο καθεστώς του «υπαρκτού», που έμεινε κρυμμένος στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βουδαπέστη επί 15 χρόνια…

Το μεγαλύτερο ευχαριστώ όμως το οφείλουμε στον ίδιο τον ιδρυτή των Wikileaks. Αρκεί να θυμηθούμε πόσα παραπάνω μάθαμε για την ελληνική πολιτική ζωή με αφορμή τις αποκαλύψεις των τηλεγραφημάτων της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα προς το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Τα παρακάτω είναι, αναγκαστικά, προϊόν σταχυολόγησης κι αναπαράγονται γιατί δεν πρέπει να σκεπαστούν από την αθρόα, παρά τους χαλεπούς καιρούς, ιδιωτικώς και κρατικώς αλλά κυρίως υπογείως επιχορηγούμενη σκόνη του χρόνου:

Η Άννα Διαμαντοπούλου, πολύ πριν αποδειχθεί η πιο αποτυχημένη υπουργός Παιδείας, ήταν το «βαθύ λαρύγγι» της πρεσβείας. Τακτικός συνομιλητής του πρέσβη, συμμεριζόταν πλήρως το αμερικανικό ενδιαφέρον για την όσο το δυνατό ταχύτερη νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων και περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα επόμενα βήματα της. Το ίδιο και ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Μπαμπινιώτης που, για να αποκτήσει ενδεχομένως την εύνοια του αμερικάνικου παράγοντα, καταδίκαζε την υπερβολική πολιτικοποίηση των φοιτητών, θεωρώντας την μάλιστα και αιτία πολλών δυσλειτουργιών. Τακτικός επισκέπτης του ακαλαίσθητου κτιρίου της οδού Βασιλίσσης Σοφίας κι η Ντόρα Μπακογιάννη. Στα τηλεγραφήματα περιγράφεται το σθένος με το οποίο η νεοδιορισμένη τότε υπουργός Εξωτερικών, προσπαθούσε να πείσει το ΚΥΣΕΑ να αγορασθούν δέκα επιπλέον μαχητικά αεροπλάνα F16 (και τα 30 να γίνουν 40), χωρίς όμως αποτέλεσμα. Λεφτά υπήρχαν προφανώς. Γιατί να μην πάνε στους Αμερικάνους;  Στη σέντρα είχε βγει κι ο Γιώργος Καρατζαφέρης που το 2009, όταν γέμιζε τους δρόμους με αφίσες που τον έδειχναν με ένα κόκκινο γάντι του μποξ να ρίχνει γροθιά στο κατεστημένο, με το άλλο χέρι ικέτευε για υπερατλαντική στήριξη. Το ρόλο του μεσάζοντα μάλιστα είχε η ευρωβουλευτής Νίκη Τζαβέλα. Στο τηλεγράφημα η πρεσβεία έπλεκε το εγκώμιο της ευρωβουλευτή η οποία διετέλεσε επίσης βουλευτής επικρατείας (δηλαδή μη εκλεγμένη) της ΝΔ, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων στον όμιλο Κόκκαλη, στέλεχος στον Αντένα, αντιπρόεδρος στην Επιτροπή των Ολυμπιακών του 2004 και άλλα πολλά. Απ’ το μικρό μας (αμερικάνικο) τσίρκο δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα Μέσα Ενημέρωσης. Χάρη στα Wikileaks μάθαμε ότι κι η Πρεσβεία έβαλε τον δικό ογκόλιθο – κι όχι απλώς …λιθαράκι – στον χρηματισμό του ελληνικού Τύπου σε μια γιγαντιαία προσπάθεια να καμφθεί ο αντιαμερικανισμός: πληρωμένα συνέδρια, φυτευτά άρθρα ακόμη κι εντιτόριαλ σε μεγάλες εφημερίδες, προνομιακές σχέσεις με το συγκρότημα Αλαφούζου και έπαινοι για την εκπομπή του Alexis Papahelas, «“Neoi Fakeloi” (The New Files or Folders)», κατά το σχετικό τηλεγράφημα… Αυτά λοιπόν για να μην ξεχνιόμαστε…

Με «διαμάντια» ισοδυναμούσαν τα τηλεγραφήματα των Wikileaks και για πολλά άλλη μέρη του κόσμου. Κυρίως οι αποκαλύψεις για τις θηριωδίες των στρατευμάτων κατοχής σε Ιράκ και Αφγανιστάν που έκαναν θρύψαλα έναν μύθο εκλεπτυσμένης «new age» επέμβασης που επιχειρούσε να καλλιεργήσει ο αμερικανικός Τύπος και η ενσωματωμένη δημοσιογραφία, βάσει της οποίας οι εισβολείς ήταν ή αμυνόμενοι απέναντι σε στίφη βαρβάρων ή «κυβερνομαχητές». Τα Wikileaks αποκάλυψαν μεσαιωνικά βασανιστήρια και αναίτιες δολοφονίες άμαχου πληθυσμού που εξέθεσαν ανεπανόρθωτα την Ουάσινγκτον για εγκλήματα πολέμου. Χαρακτηριστικότερο όλων το βίντεο από αμερικάνικο ελικόπτερο (με τον τίτλο collateral murder βρίσκεται εύκολα στο διαδίκτυο) που δείχνει την εν ψυχρώ δολοφονία 13 Ιρακινών κι ενός δημοσιογράφου του πρακτορείου Ρόιτερς σε ένα δρόμο της Βαγδάτης.

Τα κατορθώματα του Ασάντζ έφτασαν μέχρι την Λατινική Αμερική, όπου μέχρι κι ένα εκλογικό αποτέλεσμα κατάφεραν να επηρεάσουν τα Wikileaks, αρπάζοντας τη νίκη από τα χέρια της φιλοαμερικανής υποψηφίας. Συνέβη στο Περού συγκεκριμένα όπου η δημοσιοποίηση των τηλεγραφημάτων, το 2011, συνέπεσε με τις εκλογές με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί ότι η Κέικο Φουτζιμόρι, κόρη του στυγνού δικτάτορα Αλμπέρτο Φουτζιμόρι (η οποία εμφανιζόταν να απορρίπτει το παρελθόν του πατέρα της κι έτσι να διατηρεί το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις) αποτελούσε, παρά τα όσα έλεγε δημόσια, το κρυφό χαρτί της πρεσβείας και των έγκλειστων πραξικοπηματιών. Τελικά έχασε τις εκλογές. Στη Λατινική Αμερική ειδικότερα σοκ προκάλεσαν δύο άλλου τύπου αποκαλύψεις: Οι συνεχείς πιέσεις που ασκούν οι πρεσβείες στις εκλεγμένες κυβερνήσεις για χάρη αμερικάνικων πολυεθνικών, όπως η Μονσάντο, κι επίσης η ύπαρξη στρατιάς δημοσιογράφων που αποτελούν οικόσιτα των πρεσβειών σε κάθε πρωτεύουσα, γράφοντας κατά παραγγελία της Ουάσινγκτον.

Πάλι σταχυολογώντας, αξίζει να υπενθυμίσουμε κι ένα ακόμη κατόρθωμα του Ασάνζ, το οποίο αποτυπώθηκε με μια μοναδική στο είδος της φωτογραφία που έχει τον ίδιο να μιλάει κι από πίσω του, εκεί που συχνά βλέπουμε – κατόπιν αδρής αμοιβής – λογότυπα εταιρειών, να φιγουράρουν τα λογότυπα των μεγαλύτερων επιχειρήσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα (Bank of America, Visa, Mastercard, Paypal και Western Union) γυρισμένα όμως ανάποδα, με το κεφάλι κάτω! Με αυτό τον τρόπο ο ιδρυτής των Wikileaks τιμώρησε τους παραπάνω κολοσσούς οι οποίοι επιχείρησαν να στραγγαλίσουν οικονομικά το δημιούργημά του διακόπτοντας τη ροή των δωρεών προς τα Wikileaks, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο για πρώτη φορά την βιωσιμότητα του εγχειρήματος. Τότε άρχισε να γίνεται εμφανής κι η έκταση της κινητοποίησης του αμερικάνικου κατεστημένου κατά του Τζουλιάν Ασάντζ.

Όλα τα παραπάνω αξίζει να επαναληφθούν μόνο και μόνο για να γίνουν σαφείς οι διαστάσεις του κατορθώματος του Ζουλιάν Ασάνζ. Με απλά λόγια, έβγαλε τα άπλυτα της διπλωματίας και της φονικής πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ κι επίσης των ανά τον κόσμο συνεργατών τους (με ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα) στη φόρα, ωθώντας το δικαίωμα στην δημόσια πληροφόρηση στα άκρα! (Αξίζει μάλιστα να ειπωθεί πως το έκανε αυτό ενώ επανειλημμένες φορές είχε υποστηρίξει ότι η δημοσιοποίηση αν και αποτελεί υποχρέωση των κυβερνήσεων δεν αποτελεί υποχρέωση των πολιτών, δεν είχαν κανένα δικαίωμα με άλλα λόγια οι κυβερνήσεις να εισχωρούν στην προσωπική ζωή των πολιτών τους). Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Αμερικάνοι τον θέλουν στα χέρια τους με κάθε τρόπο: για να σταλεί ένα μήνυμα σε όποιον δημοσιογράφο, ερευνητή ή χάκερ διανοηθεί ξανά να ξεσκεπάσει τα αίσχη της «αυτοκρατορίας» ότι τον περιμένει το ίδιο ατιμωτικό τέλος!

Εδώ προβάλλουν δύο ισχυρές ενστάσεις. Με βάση την πρώτη, γιατί να μην εκδοθεί στη Σουηδία; Δεδομένου, ότι κάθε πολίτης οφείλει να καταθέσει στον ανακριτή από τη στιγμή που υπάρχουν καταγγελίες και δικαστικές έρευνες για βιασμό σε βάρος του. Μήπως με άλλα λόγια ο ιδρυτής των Wikileaks κρύβεται πίσω από αυτή του την ιδιότητα για να φυγοδικήσει από ένα ποινικό αδίκημα; Η δεύτερη ένσταση αφορά τη σχέση Σουηδίας και ΗΠΑ. Από πού κι ως που η έκδοσή του στη Σουηδία σημαίνει ότι θα «πάει πακέτο» κι αυτός στο Γκουαντάναμο για να ενδυθεί την ολόσωμη πορτοκαλί φόρμα των «μαχητών του εχθρού», όπως αποκαλούνται οι φυλακισμένοι στην αμερικανική βάση μόνο και μόνο για να μην τους αναγνωριστούν τα δικαιώματα των αιχμαλώτων που προβλέπονται στις διεθνείς συνθήκες;

Οι υπόνοιες για το ότι η πρόσκληση να μιλήσει στη Σουηδία τον Αύγουστο του 2010 και στη συνέχεια η, υποτιθέμενη, αθώα πρόσκληση των διοργανωτριών να κοιμηθεί σπίτι τους ο Ζουλιάν Ασάνζ αποτελούσαν μέρος μια καλοστημένης παγίδας αποκτούν βάση αν με αφορμή τις καταγγελίες τους για βιασμό, εξετάσουμε λίγο προσεκτικότερα το δίκαιο που προστατεύει τις γυναίκες στην Σουηδία. Βάσει αυτού δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο κατηγορία γυναίκας για βιασμό να μην δικαιωθεί από την έδρα! Η ιδιαιτερότητα του σουηδικού δικαίου έγκειται στο ότι θεωρεί μια ερωτική επαφή ως συναινετική αν και μόνο αν έχει την συνεχή, καθόλη την διάρκεια της πράξης, συναίνεση της γυναίκας. Με άλλα λόγια τής αναγνωρίζει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε σημείο να αρνηθεί να συνεχίσει. Ή, να επικαλεστεί στη συνέχεια την έλλειψη συναίνεσης από την μεριά της, ισχυριζόμενη ότι η ερωτική επαφή μετά από ένα σημείο συνεχίστηκε παρά κι ενάντια στη θέλησή της. Κι έτσι ότι ένα ερωτικό παιχνίδι εξελίχθηκε σε βιασμό. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι αυτό το δίκαιο που κατά τ’ άλλα αναγνωρίζει το δικαίωμα σε μια γυναίκα να προστατεύσει τον εαυτό της (άρα είναι προοδευτικό, γενικώς) μπορεί, ειδικώς, ανά πάσα στιγμή να οδηγήσει όλο τον ανδρικό πληθυσμό στο εδώλιο του κατηγορουμένου κι από ‘κει στη φυλακή αφού θα έχει βρεθεί ένοχος για βιασμό! Πώς μπορεί να αποδειχθεί το αντίθετο, στην περίπτωση που η γυναίκα κατηγορήσει με δόλο τον άνδρα από τη στιγμή που τα προφανή (ακόμη και να κοιμηθούν στο ίδιο κρεβάτι ή να ξεκινήσουν από κοινού τα προκαταρτικά ερωτικά παιχνίδια) δεν σημαίνουν αυτόματα ότι η εντολή ήταν …«πάγια και διαρκής»; Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως έναν χρόνο μετά την ενσωμάτωση του σχετικού άρθρου στο δίκαιο της Σουηδίας, οι κατηγορίες για βιασμό πενταπλασιάστηκαν. Είναι λίγο δύσκολο μέσα σε ένα χρόνο να πενταπλασιάστηκαν οι γυναίκες που δεν ήθελαν τίποτε παραπάνω από τα προκαταρκτικά ερωτικά παιχνίδια και τίποτε άλλο…

Η Σουηδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα στη συνείδηση της προοδευτικής ανθρωπότητας, μιας και αποκαλύπτεται ότι λειτουργεί ως ενεργούμενο των ΗΠΑ ζητώντας την έκδοση του Ασάντζ για να τους τον παραδώσει στη συνέχεια, αν πάρουμε επίσης υπ’ όψη μας ότι οι σουηδικές ανακριτικές αρχές αρνήθηκαν να πάνε στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο για να ανακρίνουν τον Τζουλιάν Ασάντζ. Αν πράγματι ήθελαν την δική του κατάθεση επί όσων συνέβησαν στη σουηδική πρωτεύουσα προ διετίας γιατί δε δέχθηκαν την πρότασή του; Η Σουηδία εκτίθεται ανεπανόρθωτα, επίσης, όταν προσποιείται πως αγνοεί την τύχη που είχε ο αμερικάνος στρατιώτης Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος υπηρετούσε στον τομέα πληροφοριών του αμερικανικού στρατού, και τώρα κατηγορείται ως πληροφοριοδότης του Ασάντζ. Σοβαρά δημοσιεύματα αναφέρουν πως τα δύο αυτά χρόνια που βρίσκεται φυλακισμένος σε βάση του αμερικανικού ναυτικού χωρίς ακόμη να του έχουν αποδοθεί κατηγορίες, λόγω των «έξυπνων» βασανιστηρίων (μια ακόμη αμερικανική επινόηση μετά τις «έξυπνες» βόμβες, προς διάψευση των όσων λέγονται στην από ‘δω μεριά του Ατλαντικού για την ευφυΐα των Αμερικανών) έχει απολέσει τη συνείδησή του. Τη δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ την επιβεβαίωσαν ακόμη και αξιωματούχοι του ΟΗΕ οι οποίοι τον επισκέφθηκαν επίσημα δίνοντας βάση στις ανησυχίες που διατυπώνει δημόσια το ογκούμενο κύμα αλληλεγγύης προς τον μικρόσωμο κρατούμενο, μάρτυρα της ελευθεροτυπίας! Ο Ασάντζ θα υποστεί πολύ χειρότερα καθώς το πιθανότερο είναι να κατηγορηθεί για κατασκοπία και βοήθεια προς τους εχθρούς των ΗΠΑ, έστω κι αν κανένα διαβαθμισμένο έγγραφο που αφορούσε στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν δόθηκε στη δημοσιότητα. Κινδυνεύει δηλαδή να τιμωρηθεί με  χιλιάδες χρόνια φυλακή ή, το πιο εύκολο, πολύ σύντομα να τον έχουν κάνει ζωντανό νεκρό.

Τα βασανιστήρια και οι διώξεις που έχει υποστεί ο Μάνινγκ, κι όσα επίσης κινδυνεύει να πάθει ο Τζουλιάν Ασάντζ αν πέσει στα χέρια των Αμερικάνων δείχνουν την βαθιά υποκρισία των εξαγγελιών του Ομπάμα για την απαλλαγή των ΗΠΑ από την κληρονομιά καταστρατηγήσεων του δικαίου που κληροδότησε ο Μπους. Ποιος θυμάται αλήθεια, και δεν γελάει σήμερα, το επικοινωνιακό τέχνασμα του Ομπάμα, λίγες μέρες μετά την εγκατάστασή του στον Λευκό Οίκο, όταν άνοιξε το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο παρουσία δημοσιογράφου της Guardian επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να στείλει μήνυμα διαφάνειας κι εκδημοκρατισμού…

Η διεθνής σκευωρία κατά του Ζουλιάν Ασάνζ (Επίκαιρα, 28.6 – 4.7.2012)

Εντελώς νέα κι εν πολλοίς απροσδόκητη διάσταση στο θρίλερ της επαπειλούμενης έκδοσης στις ΗΠΑ του ιδρυτή των Wikileaks, Ζουλιάν Ασάνζ, έδωσε η αίτηση πολιτικού ασύλου που κατέθεσε στην κυβέρνηση του Ισημερινού.

Ο άνθρωπος που κατάφερε τα τελευταία χρόνια το μεγαλύτερο πλήγμα στο προφίλ των Ηνωμένων Πολιτειών ωθώντας το δικαίωμα στην ελευθεροτυπία και την δημόσια πληροφόρηση στα άκρα (προς δυσάρεστη έκπληξη κυβερνήσεων κι εξωθεσμικών μηχανισμών που στηρίζουν την πολιτική επιρροή τους σε παράνομες χρηματοδοτήσεις κι ωμούς εκβιασμούς) πέρασε την πύλη της πρεσβείας του Ισημερινού στο Λονδίνο το απόγευμα της Τρίτης 19 Ιουνίου. Πριν φτάσει εκεί είχε προηγηθεί η απόρριψη στις 24 Φεβρουαρίου 2011, από το ανώτατο δικαστήριο της Αγγλίας της έφεσης που είχε καταθέσει εναντίον δικαστικής απόφασης που διέτασσε την έκδοσή του στην Σουηδία. Οι δικαστικές αρχές της μεγαλύτερης σκανδιναβικής χώρας είχαν ζητήσει την έκδοσή του προκειμένου να εκδικαστεί μήνυση που είχε κατατεθεί εναντίον του από δύο γυναίκες οι οποίες τον κατηγόρησαν για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση στις 14 Αυγούστου 2010, όταν είχε επισκεφθεί τη Στοκχόλμη για να δώσει μια διάλεξη με θέμα τα Wikileaks.

Από δω και πέρα η τυπικά παράθεση των γεγονότων συσκοτίζει και δεν αποκαλύπτει το πραγματικό διακύβευμα της πλεκτάνης που στήθηκε με ένα και μοναδικό στόχο: να πέσει ο Ασάνζ στα χέρια του αμερικανικού κράτους, που ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να είναι κράτος-φυλακή, ταφόπλακα των δημοκρατικών ελευθεριών και συνταγματικών εγγυήσεων που υπάρχουν στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Μάρτυρας, δεν είναι μόνο οι κρατούμενοι με την κατηγορία της τρομοκρατίας στο Γκουαντάναμο, αλλά κι η τύχη που είχε ο Μπράντλεϋ Μάνινγκ, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι έδωσε στον Ασάνζ να δημοσιεύσει στα Wikileaks απόρρητα τηλεγραφήματα του αμερικανικού στρατού: κράτηση για έναν ολόκληρο χρόνο σε αυστηρή απομόνωση υπό συνθήκες τις οποίες εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ χαρακτήρισε σε επίσημη έκθεσή της ως «σκληρές, απάνθρωπες κι εξευτελιστικές». Αυτά δε, συμβαίνουν τώρα από τη κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίο υποτίθεται θα καταργούσε τους αντιδημοκρατικούς νόμους που ψήφισε κι εφάρμοσε ο προκάτοχός του Τζορτζ Μπους, επικαλούμενος τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση των Δημοκρατικών δεν έκανε το παραμικρό ακόμη και στην κατεύθυνση επιστροφής της νομοθεσίας στην προγενέστερη κατάσταση. Αντίθετα, ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ (συμβολισμός που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να υπονοηθεί το ενδιαφέρον του προς τους κατατρεγμένους και το κράτος δικαίου) μόλις πρόσφατα ψήφισε νόμο με τον οποίο επιτρέπει την επ’ αόριστο κράτηση…

Με πορτοκαλί φόρμα ο Ασάνζ;

Γιατί παρόλα αυτά ο Ασάνζ να μην εκδοθεί στη Σουηδία και να μη δικαστεί από τη στιγμή που όχι μία αλλά δύο γυναίκες τον κατηγορούν για βιασμό, είναι το ερώτημα που απαιτεί απάντηση… Ο λόγος είναι απλός: Υπάρχουν πολλές και βάσιμες ενδείξεις ότι ο ιδρυτής των Wikileaks απλώς έπεσε σε μια καλοστημένη παγίδα ώστε μέσω Στοκχόλμης να βρεθεί στα χέρια των βασανιστών της CIA. Για όποιον δε, προτρέξει και πει ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του ισραηλινού επιστήμονα Μορντεχάι Βανούνου που αποκάλυψε το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ φεύγοντας από τη χώρα, αλλά σύντομα ξαναβρέθηκε σε αυτήν για να μείνει στη φυλακή 18 χρόνια, εκ των οποίων τα περισσότερα στην απομόνωση, πληρώνοντας με αυτό τον τρόπο ακριβά το ότι ενέδωσε στον πειρασμό μιας καλλίγραμμης δεσποινίδος. Κι έτσι από την αγκαλιά της βρέθηκε στα χέρια της Μοσάντ. Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει κι ο Ασάνζ.

Οι ενδείξεις ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας καλοστημένης σκηνοθεσίας είναι πολλές: Ξεκινώντας απ’ όσα συνέβησαν τον Αύγουστο του 2010 στη σουηδική πρωτεύουσα ας κρατήσουμε το γεγονός ότι ο Ασάνζ δεν επιτέθηκε σαν μαινόμενος ταύρος στις δύο ανυποψίαστες γυναίκες. Καλεσμένος του σοσιαλιστικού κόμματος να μιλήσει, δέχθηκε να φιλοξενηθεί στο σπίτι μίας από αυτές τις γυναίκες που είχε στελεχική θέση στο κόμμα και ρόλο διοργανώτριας στην εκδήλωση. Η κατηγορία για βιασμό στοιχειοθετήθηκε το απόγευμα της επόμενης μέρας της φιλοξενίας με την διευκρίνιση ότι στην αρχή ο «βιασμός» ξεκίνησε ενώ εκείνη κοιμόταν, όταν ξύπνησε όμως έδωσε τη συγκατάθεσή της. Ήταν λοιπόν ολίγον βιασμός (κατά το «ολίγον έγκυος») κατά το μέρος, συγκεκριμένα, που εκείνη κοιμόταν, ενώ κατά το υπόλοιπο μέρος ήταν μια καθόλα συναινετική ερωτική επαφή. (…Half night stand, στη χειρότερη περίπτωση για τον Ασάνζ). Η άλλη δε κατηγορία αφορά την μη χρήση προφυλακτικού, η οποία στη Σουηδία ενοχοποιεί τον άνδρα! Στη συνέχεια μάλιστα η μία από τις δύο γυναίκες αρνήθηκε να υπογράψει την κατάθεσή της, δηλώνοντας ότι πιέστηκε από το περιβάλλον της για να δηλώσει ό,τι δήλωσε, τα οποία μετά ανακάλεσε… Φαίνεται έτσι πως η ασυνήθιστα προοδευτική υπέρ των γυναικών νομοθεσία της Σουηδίας έγινε μια κόλλα χαρτί στην οποία κινδυνεύει να τυλιχθεί ο Ασάνζ κι από ‘κει να πάει στις ΗΠΑ για να φορέσει κι αυτός την πορτοκαλί φόρμα που φορούν όσοι κρίνονται επικίνδυνοι για την εθνική τους ασφάλεια.

Η Σουηδία διώκτης της ελευθεροτυπίας

Η υποψία δεν είναι τυχαία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια η Σουηδία από φάρος της σοσιαλδημοκρατίας έχει εξελιχθεί σε πιστό συνεργάτη των Αμερικάνων συμμετέχοντας ακόμη και στις πιο βρόμικες δουλειές. Τον Δεκέμβριο του 2001 χαρακτηριστικά, παραβιάζοντας κατάφωρα τις σχετικές διεθνείς συνθήκες, η Σουηδία παρέδωσε στη CIA δύο άτομα που είχαν ζητήσει άσυλο. Η συνέχεια ήταν από τότε προβλέψιμη: Και οι δύο κατέληξαν στις φυλακές της Αιγύπτου, δηλαδή του δικτάτορα Χόζνι Μουμπάρακ ο οποίος συνεργαζόταν στενά με τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά της Αλ Κάιντα, όπου βασανίστηκαν απάνθρωπα. Σύντομα η Σουηδία (που τώρα πιθανά κι αυτή να συμμετέχει στην διεθνή ανακούφιση για την πτώση του δικτάτορα Μουμπάρακ, χαιρετίζοντας τον εκδημοκρατισμό της χώρας – προς δόξα της υποκρισίας!) καταδικάστηκε από την Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για το βρόμικο ρόλο της στις απαγωγές της CIA.

Τον Αύγουστο του 2010, το σουηδικό κράτος επέδειξε μια ασυνήθιστη ταχύτητα για να κινήσει τις νομικές διαδικασίες κατά του Ασάνζ. Απορία και προβληματισμό δε, δημιούργησε η έκδοση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, το οποίο συνήθως αφορά πιο σοβαρά αδικήματα. Ακόμη, η επιλογή ως δικηγόρου της γυναίκας που εμφανίζεται θύμα βιασμού ενός επαγγελματία, ονόματι Κλάες Μπόργκστρομ, που είναι συνεργάτης του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, Τόμας Μπόντστρομ, ο οποίος ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής των απαγωγών της CIA, έπεισε και τους πιο αφελείς ότι τα κίνητρα των κατηγοριών, του εντάλματος και του αιτήματος παράδοσης του Ασάνζ στη Σουηδία είναι πολύ πιο σοβαρά. Μαζί δε με το γεγονός ότι η Σουηδία είναι μια από τις ελάχιστες χώρες που έχει υπογράψει με τις ΗΠΑ μια ιδιόμορφη συμφωνία δικαστικής συνεργασίας, στο πλαίσιο της οποίας οι ΗΠΑ μπορούν να «δανείζονται» από την Σκανδιναβική χώρα κατηγορούμενους και υπόπτους για τους ανακρίνουν, έκαναν σαφές ότι απώτερο ζητούμενο είναι ο Ασάνζ να οδηγηθεί στις ΗΠΑ όπου θα δικαστεί για την δημοσιοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων απόρρητων τηλεγραφημάτων μεταξύ των αμερικανικών πρεσβειών και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών που εξέθεσαν σοβαρά τις ΗΠΑ, αποκαλύπτοντας ονόματα συνεργατών και υπονομευτικές δραστηριότητες. Η ποινή δε που θα του επιδικαστεί θα είναι κάτι εκατομμύρια χρόνια φυλακή αν κρίνουμε ότι για το καθένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες τηλεγραφήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι διαβαθμοισμένα, κινδυνεύει με 10 χρόνια φυλακή!

Είναι περιττό να ειπωθεί πόσο βαριά έχουν βλάψει οι χειρισμοί της Σουηδίας το διεθνές της κύρος. Αυτόματα η Σουηδία μετατρέπεται σε διώκτη της ελευθεροτυπίας και κουκουλοφόρο των πιο σκοτεινών και παγκοσμίως μισητών μηχανισμών του αμερικάνικου κράτους. Κρίμα για μια χώρα που ειδικά στη συνείδηση πολλών Ελλήνων είχε ταυτιστεί με την δημοκρατία όταν στη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών παραχωρούσε άσυλο στους έλληνες αντιφρονούντες και διωκόμενους.

Σύγκρουση Ισημερινού – ΗΠΑ

Από την άλλη το κύρος του Ισημερινού εκτοξεύεται στις συνειδήσεις των δημοκρατών όλου του κόσμου, ενώ οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ μπαίνουν σε τροχιά σύγκρουσης, με άγνωστη εξέλιξη. Ήδη τα τελευταία χρόνια βρίσκονταν στο ναδίρ. Η απόφαση του αριστερού προέδρου Ραφαέλ Κορέα να διώξει την αμερικανική βάση της Μάντα από τον Ισημερινό, να επιβάλει ένα ασυνήθιστα υψηλό πρόστιμο ύψους 8,6 δισ. δολ. στην αμερικανική πετρελαϊκή Chevron, και στη συνέχεια η απέλαση του αμερικάνου πρέσβη με αφορμή αποκαλύψεις των Wikileaks, βάσει των οποίων η πρεσβεία συμμετείχε σε υπονομευτικές ενέργειες κατά της κυβέρνησης, έχουν θέσει τον Ραφαέλ Κορέα στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον. Η συνέχεια αναμένεται ενδιαφέρουσα παρότι όσο γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει επίσημη απάντηση στο αίτημα του Ασάνζ για χορήγηση ασύλου. Ξέροντας όμως τις φιλοφρονήσεις που ανταλλάχθηκαν μεταξύ του Ασάνζ και του Κορέα στην πρόσφατη συνέντευξη που του παραχώρησε ο δεύτερος στο τηλεοπτικό δίκτυο Russia Today και την άοκνη προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση του Κορέα να αναδείξει το Κίτο σε αντίπαλο δέος της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, μπορούμε να προδικάσουμε το αποτέλεσμα…