Το υπερκράτος των υπηρεσιών σαρώνει την Ευρώπη (Πριν, 10 Μαΐου 2015)

sur«Κι αν αυτά τα εργαλεία τα είχε ο Πετέν;» έγραφε ένα από τα πλακάτ που κρατούσαν οι διαδηλωτές στο Παρίσι την Δευτέρα 4 Μαΐου. Το ερώτημα των συγκεντρωμένων αφορούσε τις υπερεξουσίες που αποκτούν πλέον οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, μετά το νόμο που πέρασε με τις ψήφους των Σοσιαλιστών και της Δεξιάς, βάσει του οποίου ανοίγει ο δρόμος για μαζική κατασκοπεία όχι μόνο όποιου θεωρείται ύποπτος αλλά κι όσων έρχονται σε επαφή μαζί του: από πολιτικούς και δημοσιογράφους, μέχρι δικαστές και συγγενείς. Το μεγαλύτερο «επίτευγμα» ωστόσο του νόμου είναι η δυνατότητα που δίνει στις μυστικές υπηρεσίες να εγκαθιστούν ένα «μαύρο κουτί» σε δίκτυα και σέρβερς καταγράφοντας την ψηφιακή κυκλοφορία και τη συμπεριφορά των χρηστών με την βοήθεια συνδυαστικών αλγορίθμων. Μάλιστα όσο ανεκτικός είναι ο νέος νόμος απέναντι στην ασυδοσία των μυστικών υπηρεσιών, τόσο αμείλικτος είναι απέναντι σε όσους απειλούν την δεσποτεία τους, προβλέποντας για παράδειγμα αυστηρότατες ποινές σε όποιον προχωρήσει σε αποκαλύψεις για τα έργα και τις ημέρες τους, όπως έκανε προ διετίας ο Έ. Σνόουντεν για την Αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας (NSA). Ο νόμος του Ολάντ, που πολύ γρήγορα χαρακτηρίστηκε εξ ίσου δρακόντειος με τον αντιτρομοκρατικό νόμο που ψηφίστηκε στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτέμβρη (Πάτριοτ Ακτ), ήταν επί δύο χρόνια στα συρτάρια της κυβέρνησης, μέχρι που εμφανίστηκαν οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που επιτέθηκαν στην Σαρλί Εμπντό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το τραγικό με την Γαλλία, είναι πώς την ίδια ώρα που εγκαθιστά κράτος Μεγάλου Αδελφού απέναντι στους πολίτες της, αποδεικνύεται «σουρωτήρι» από τους υποτιθέμενους συμμάχους της. Η αποκάλυψη πως η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, BND, έδινε στις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφορίες όχι μόνο για την γαλλική προεδρία αλλά και για την Αίρμπας, ασκούσε δηλαδή βιομηχανική κατασκοπία προς όφελος τρίτων ακόμη και για επιχειρήσεις στις οποίες συμμετέχει το γερμανικό κράτος, έχουν δώσει νέα τροπή στο σκάνδαλο των υποκλοπών και της ασυδοσίας της BND, όπως ξέσπασε προ διετίας με αφορμή τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, όταν μάθαμε πως οι Αμερικανοί παρακολουθούν ακόμη και το κινητό της Μέρκελ. Ξέρουν δηλαδή ακόμη και τι μέγεθος λουκάνικο προτιμάει η καγκελάριος… Το πρόβλημα όμως πλέον αποδεικνύεται πολύ σοβαρότερο καθώς η αντιτρομοκρατική υστερία κι η προτεραιότητα που έδωσαν τα παρακράτη παγκοσμίως στην αντιμετώπιση της ισλαμικής τρομοκρατίας, από την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου όταν στόχος ήταν η Αλ Κάιντα μέχρι σήμερα που τη θέση της έχει πάρει το Ισλαμικό Κράτος, με το σύμβολο του κακού να ανανεώνεται αλλάζοντας κάθε φορά μορφή και εμφάνιση, είχαν ως αποτέλεσμα το αμερικάνικο συγκριτικό πλεονέκτημα να μετατραπεί σε απόλυτο! Κι οι αμερικανικές υπηρεσίες να εμβαθύνουν την παρουσία τους, αποκτώντας μάλιστα πιο διαβρωτικό ρόλο.

Ενδεικτικό παράδειγμα για τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει η γιγάντωση των μυστικών υπηρεσιών αποτελεί η διπλανή ΠΓΔΜ, που από τον Ιανουάριο συγκλονίζεται από μια πολιτική κρίση η οποία αποτελεί να τερματίσει 3 χρόνια πριν τις προγραμματισμένες εκλογές του 2008, την πολιτική καριέρα του Νικολά Γκρουέφσκι ο οποίος κυβερνά από το 2006. Αφορμή στάθηκε η αποκάλυψη από την αντιπολίτευση της μαζικής παρακολούθησης 20.000 και πλέον τηλεφώνων για λογαριασμό της κυβέρνησης, με την ίδια πάντως να επιμένει ότι είναι έργο ξένων υπηρεσιών που απεργάζονται την ανατροπή της…

Σε κάθε περίπτωση ο Γκρουέφσκι, όπως η Μέρκελ κι ο Ολάντ κατάλαβε πως δεν παίζει μόνος του…

Φάκελος Σνόουντεν, ο ψηφιακός Μεγάλος Αδελφός (Πριν, 26 Οκτωβρίου 2014)

 hardingΌπως εκμυστηρεύεται ο Σνόουντεν δεν θα ήθελε να ζει σε έναν κόσμο «όπου οτιδήποτε λέω, οτιδήποτε κάνω, με οποιονδήποτε μιλάω, κάθε εκδήλωση έρωτα ή φιλίας καταγράφεται». Στο βιβλίο Φάκελος Σνόουντεν του Λουκ Χάρντινγκ (εκδ. Καστανιώτη, 2014) (εδώ ένα μικρό απόσπασμα) περιγράφεται το δίκτυο συνεχούς παρακολούθησης που έχτισαν οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτέμβρη.

Όλα αποδείχθηκαν αληθινά! Σενάρια και προβλέψεις που διατυπώνονταν από την επόμενη κιόλας μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και τα οποία αναφέρονταν στο καθεστώς ζόφου που υφαίνονταν σε όλο τον πλανήτη με πρωταγωνιστή τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και πρόφαση την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, μετά βεβαιότητας πλέον μπορούν να χαρακτηριστούν ακόμη και άτολμα. Το πέπλο παρακολουθήσεων που έχουν δημιουργήσει οι αμερικάνικες αρχές είναι πολύ πιο γενικευμένο και εφιαλτικό, λόγω και της εξέλιξης της τεχνολογίας. Μάρτυρας όλων αυτών των διαπιστώσεων είναι τα όσα περιγράφονται στο βιβλίο του δημοσιογράφου της βρετανικής εφημερίδας Γκάρντιαν, Λουκ Χάρντινγκ, με τίτλο Φάκελος Σνόουντεν, η ιστορία το Νο 1 καταζητούμενου ανθρώπου στον κόσμο (εκδ. Καστανιώτη, 2014).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το βιβλίο, περιγράφοντας με ακρίβεια όλα τα (δημοσιεύσιμα) δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, μοιάζει με αστυνομική ιστορία. Ξεκινάει με το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που έστειλε ο ίδιος ο Σνόουντεν προσπαθώντας να βρει δημοσιογράφους και ακτιβιστές για να δημοσιοποιήσει το υλικό του και καταλήγει με λεπτομέρειες από την ζωή του στην Μόσχα, όπου ζει από τον Ιούνιο του 2013. Όλα τα ενδιάμεσα που εκτυλίσσονται μεταξύ Βαλτιμόρης, Γενεύης, Χαβάης, Χονγκ – Κονγκ και Μόσχας θα μπορούσαν να αποδοθούν με την βοήθεια μιας μακροσκελούς λίστας από αρκτικόλεξα: Είναι ένας καταιγισμός προγραμμάτων παρακολούθησης που υλοποιεί η αμερικάνικη κυβέρνηση, μέσω της μυστικής υπηρεσίας NSA (Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας), η οποία – σημείο των καιρών – είναι η υπηρεσία που προσλαμβάνει τους περισσότερους μαθηματικούς στις ΗΠΑ!  Πολύ συχνά μάλιστα επιτελεί το έργο της με την βοήθεια της αντίστοιχης βρετανικής υπηρεσίας GCHQ (Κρατική Υπηρεσία Επικοινωνιών) που λειτουργεί εξ ίσου απειλητικά για τις πολιτικές ελευθερίες. Μόνο λοιπόν για να πάρουμε μια μικρή γεύση του ψηφιακού Μεγάλου Αδελφού που μας παρακολουθεί νυχθημερόν έχοντας μετατρέψει το διαδίκτυο στο πιο παγιδευμένο και εν τέλει ακατάλληλο δίκτυο επικοινωνίας ξεχωρίζουμε τρία από αυτά τα προγράμματα: Sigint, πρόγραμμα συλλογής σημάτων μόνο για ξένους στόχους. Stellarwind, πρόγραμμα παράνομης παγίδευσης τηλεφώνων μετά την 11η Σεπτεμβρίου που αφορούσε την συλλογή περιεχομένου και μεταδεδομένων εκατομμυρίων Αμερικανών χωρίς εισαγγελικό ένταλμα. Και τέλος πρόγραμμα Prism, το «καλύτερο» όλων καθώς επιτρέπει στις υπηρεσίες να έχουν πρόσβαση σε μεγάλο όγκο ψηφιακών πληροφοριών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων, αναρτήσεων στο Facebook. Για την υλοποίηση του συνεργάστηκε αδιαμαρτύρητα όλη η Κοιλάδα της Σιλικόνης που μετατράπηκε σε κυβερνο-χαφιέ του Μπους αρχικά και του Ομπάμα στη συνέχεια: Microsoft, Yahoo, Fb, Google, PalTalk, YouTube, AOL, Skype, κ.λπ. Ο ρόλος του πρόθυμου συνεργάτη των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, που μπορεί να συγκαλύφθηκε ελαφρώς από το αίτημά τους να απαιτηθεί με νόμο η πρόσβαση των υπηρεσιών στα δεδομένα ώστε να καλυφθούν οι εταιρείες απέναντι σε πιθανές προσφυγές των χρηστών, διέλυσε οριστικά και αμετάκλητα όποια στοιχεία αντι-κουλτούρας και χιπισμού διατηρούνταν ακόμη ζωντανά στην Κοιλάδα της Σιλικόνης, μακρινή ανάμνηση τις περισσότερες φορές των εφηβικών αναζητήσεων ιδρυτών αυτών των εταιρειών. Η αντίθεση εκφράζεται, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στην Apple, με τα τηλέφωνά της, τα i-phone να αποτελούν την πιο αποτελεσματική μηχανή παρακολούθησης (έφριξε ο Σνόουντεν όταν είδε τον βρετανό δημοσιογράφο στο πρώτο ραντεβού τους να μπαίνει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με το i-phone στο χέρι!) ενώ ο ιδρυτής της, Στιβ Τζομπσ, μέχρι και πριν πεθάνει ήθελε να είναι ο ορισμός της αντι-συμβατικής και εκτός πλαισίου σκέψης.

Αναφέρεται στο βιβλίο πως το διαδίκτυο, με βάση τα λόγια του Ασάντζ είναι «ο μεγαλύτερος μηχανισμό κατασκοπίας που υπήρξε ποτέ στον κόσμο»

Η περιπέτεια του Έντουαρντ Σνόουντεν, το τέλος της οποίας δεν έχει γραφτεί, όσο κι αν αποτελεί ακραία περίπτωση προσφέρεται για πλήθος συμπερασμάτων. Για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά την ασφυξία που νιώθει μια πολυπληθής κατηγορία νέων ανθρώπων λόγω του καθεστώτος επιτήρησης που έχει επιβληθεί στο διαδίκτυο. Πρόκειται για ανθρώπους υψηλής επαγγελματικής ειδίκευσης, ενίοτε συντηρητικών καταβολών (ο Σνόουντεν ήταν Ρεπουμπλικάνος και λάτρευε τα όπλα), σίγουρα φανατικών υπέρμαχων των ατομικών λύσεων χωρίς καθόλου εμπειρίες συλλογικής εργασίας ακόμη και με ανύπαρκτη κοινωνικότητα που πήραν ωστόσο πολύ στα σοβαρά τις υποσχέσεις για την απέραντη ελευθερία του κυβερνοχώρου. Η ιδεολογική ήττα, ιστορικών διαστάσεων, που βιώνει αυτή η γενιά επιβάλλει να δοθεί νέο περιεχόμενο στην έννοια της ελευθερίας. Μακριά προφανώς από την ατομικότητα, πολύ πιο κοντά όμως στις δυνατότητες που παρέχουν οι συνεχείς τεχνολογικές καινοτομίες και την τάση τους να καταργούν στεγανά και απαγορευμένες ζώνες. Την δική του σημασία έχει επίσης ο άθλος του Σνόουντεν, που οδήγησε τον τομέα της ψηφιακής κατασκοπίας να μιλάει για προ-Σνόουντεν και μετά-Σνόουντεν εποχή, καθώς δείχνει τις τεράστιες δυνατότητες των σύγχρονων εργαζομένων, προφανώς σε συνάρτηση με τις ποικίλες και ασύλληπτες δυνατότητες που εμπεριέχουν οι νέες τεχνολογίες: από την συγκέντρωση, επεξεργασία και την μεταφορά δεδομένων, την διασκέδαση και την ανθρώπινη επικοινωνία, μέχρι τον συνδυασμό και την αξιολόγηση διαφορετικών πληροφοριών. Κι αν τα προηγούμενα δημιουργούν ελπίδες και δείχνουν τις νέες δυνατότητες, η συνέχεια που υπήρχε από τον Μπους στον Ομπάμα είναι απογοητευτική υποδηλώνοντας ταυτόχρονα πως το κράτος έκτακτης ανάγκης δεν …αγγίζεται. Πρόεδροι και πλειοψηφίες πάνε κι έρχονται οι παραβιάσεις ωστόσο θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων συνιστούν το τρομοκρατικό «υπερσύνταγμα» των ΗΠΑ και όλου του υπόλοιπου κόσμου, καθώς όλες οι υπηρεσίες βοηθούν την NSA ή εφαρμόζουν στο εσωτερικό τους ανάλογα μέτρα συνεχούς παρακολούθησης ή αποθήκευσης έτσι ώστε την κρίσιμη στιγμή να μπορούν αυτές οι πληροφορίες να ανασυρθούν και να είναι αξιοποιήσιμες.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί καθώς είναι γραμμένο ζωντανά και διαθέτει καταιγιστικό ρυθμό θυμίζοντας πολλές φορές ρεπορτάζ. Στα αρνητικά του συγκαταλέγεται η βαθιά αποστροφή που εκφράζει ο συγγραφέας, Λουκ Χάρντινγκ, για την Ρωσία και τις αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, όπως και για τον ιδρυτή των Wikileaks, Τζουλιάν Ασάντζ, ο οποίος συνεχίζει να ζει παγιδευμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Είναι ο άνθρωπος αυτός που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο πρωτοπόρος που άνοιξε τον δρόμο στην Τσέλσι Μάνινγκ και τον Έντουαρντ Σνόουντεν για να γίνουμε μάρτυρες στην μεγαλύτερη διαρροή διαβαθμισμένων πληροφοριών ποτέ στον κόσμο.

«Σεμνό» το γερμανικό πάντσερ απέναντι στον αμερικάνικο αϊτό (Επίκαιρα, 14-20.11.2013)

domestic-spyingΘυμηθείτε την απύθμενη αλαζονεία με την οποία αντιμετώπισε το Βερολίνο όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας από το 2010 όταν ξεκίνησαν να βυθίζονται στην κρίση χρέους. Την άκαμπτη γραμμή που υιοθέτησαν, και υπηρέτησαν με αξιοθαύμαστη συνέπεια, Μέρκελ, Σόιμπλε και άλλοι όταν έπρεπε να διαπραγματευτούν τους όρους για τα δάνεια, δηλαδή την πολιτική εξοντωτικής λιτότητας, και το καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας που επέβαλλαν από την Ελλάδα μέχρι και την Κύπρο, μέσω των γκαουλάιτερ της Τασκ Φορσ και τόσες άλλες ταπεινωτικές διαδικασίες, που ως αποτέλεσμα είχαν η γερμανική σφραγίδα να χαραχτεί πιο βαθιά, πιο ανεξίτηλα στο σώμα της Ευρωζώνης. Και συγκρίνετε αυτή την γραμμή με την πολιτική που ακολουθεί η Γερμανία απέναντι στις ΗΠΑ, με αφορμή τις αποκαλύψεις του ήρωα Έντουαρντ Σνόουντεν από τα αρχεία της αμερικάνικης υπηρεσίας πληροφοριών, NSA. Τότε, θα δείτε την αγέρωχη Γερμανία που από την μια κατασπαράσσει ανηλεώς τα “γουρούνια” του Νότου, να συμπεριφέρεται σαν κότα απέναντι στον γερμανικό αϊτό. Εθελοδουλεία, υποχωρητικότητα, σχεδόν πλήρης προσαρμογή και μια ανεκτικότητα που μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο απέναντι στην Τρόικα από τις κυβερνήσεις των χωρών που στενάζουν κάτω από την γερμανική μπότα του Μνημονίων! 

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ 

Όλα αυτά φυσικά, με βάση το (αλάνθαστο) κριτήριο της πράξης, τα συγκεκριμένα δηλαδή μέτρα που σκοπεύει να λάβει ή έχει αποφασίσει να λάβει το Τέταρτο Ράιχ απέναντι στις ΗΠΑ, αφότου αποκαλύφθηκε ότι οι αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν το κινητό τηλέφωνο ακόμη και της Άνγκελα Μέρκελ. Γνωρίσουν επομένως όχι μόνο τι συζητάει για την επόμενη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, την εμπορική πολιτική απέναντι στην Κίνα και τις προθέσεις της για τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας και της Κύπρου αλλά ακόμη και τα πιο προσωπικά της ζητήματα. Θέματα που στον θαυμαστό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών έχουν πολλές φορές τεράστια αξία, σχεδόν πάντα διαπραγματευτική... 
	Η αλήθεια είναι πως πριν το Βερολίνο οριστικοποιήσει την απόφασή του να κάνει επίδειξη δουλικότητας απέναντι στην Ουάσινγκτον κι η οποία αποδόθηκε με την δέουσα διακριτικότητα από το περιοδικό Σπίγκελ με τον τίτλο “Η πραγματιστική προσέγγιση της Μέρκελ απέναντι στο σκάνδαλο της NSA” προηγήθηκαν πολλά και φιλόδοξα σχέδια και απειλητικές δηλώσεις που γρήγορα όμως αποδείχθηκαν λεονταρισμοί. 

Στο κενό τα σχέδια κυρώσεων

Η πρώτη σκέψη για μέτρα που θα “πονέσουν” τις ΗΠΑ προέβλεπε οικονομικές κυρώσεις. Ξεδιπλώνοντας όμως το σχέδιο, προβλέποντας δηλαδή τις επόμενες κινήσεις, δεν χρειάζονταν και βαθιές γνώσεις για να γίνει αντιληπτό ότι ακόμη και σε ένα μίνι εμπορικό πόλεμο μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ, σε τελική ανάλυση, χαμένη θα έβγαινε η χώρα που στηρίζει την οικονομική της ευρωστία στις εμπορικές εξαγωγές κι ένα δυσθεώρητο πλεόνασμα (αυτή είναι η Γερμανία), ενώ κερδισμένη θα έβγαινε η χώρα που έχει την μεγάλη εσωτερική αγορά και αποτελεί στόχο των εξαγωγικών χωρών (αυτές είναι οι ΗΠΑ). Εν ολίγοις οι εμπορικές κυρώσεις, αν θα είναι ουσιαστικές κι όχι ένα κοινά συνομολογημένο παιχνίδι εντυπώσεων, αργά ή γρήγορα θα γυρίσουν μπούμερανγκ στη Γερμανία. Η προτεραιότητα που δίνει η Γερμανία στην οικονομία είναι τόσο απόλυτη ώστε έγκαιρα αποκλείστηκαν κι άλλα εναλλακτικά σχέδια κυρώσεων που αναφέρονταν στο ίδιο πεδίο, όπως για παράδειγμα η επιβράδυνση των συνομιλιών που διεξάγονται για την άρση των υφιστάμενων εμποδίων στις ευρω-αμερικάνικες εμπορικές σχέσεις.
	Μοιραία έτσι, αφού για λόγους “υψίστου” εθνικού συμφέροντος δεν ευδοκίμησαν οι προτάσεις για οικονομικές κυρώσεις στις ΗΠΑ, η συζήτηση οδηγήθηκε στο πιο ευνοϊκό για τις ΗΠΑ έδαφος, το εύρος δράσης των μυστικών υπηρεσιών, δηλαδή το περιεχόμενο της λίστας παρακολουθήσεων. Το συγκεκριμένο γήπεδο για τις ΗΠΑ είναι κάτι παραπάνω από φιλικό, λόγω του ότι διαμορφώθηκε αποκλειστικά και μόνο από τις ίδιες την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου. Είναι ενδεικτικό ότι η προεδρική εντολή την οποία επικαλούνται ακόμη και τώρα οι αμερικανικές υπηρεσίες για την παγίδευση των τηλεφώνων ξένων ηγετών έχει την υπογραφή του Τζορτζ Μπους. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας, απέρριψαν στην αρχή το αυταρχικό καθεστώς επιτηρήσεων και ασυδοσίας των μυστικών υπηρεσιών που πρόκριναν οι ΗΠΑ, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την διαφωνία ή την μή-κάλυψη απέναντι στις απαγωγές της “Air-CIA”, μέχρι που τελικά, βήμα – βήμα, το αποδέχτηκαν υπό το φόβο των απειλών που δέχονταν στο έδαφός τους πια. Ανέφερε χαρακτηριστικά το γερμανικό Σπίγκελ στις 4 Νοέμβρη: “Η αμερικάνικη εθνική υπηρεσία πληροφοριών NSA προμηθεύει την γερμανική BND με μια συνεχή ροή πληροφοριών για κρίσιμα θέματα όπως το Πακιστάν κι η Βόρεια Αφρική. Αυτές οι πληροφορίες αφορούν σε θέματα όπλων και εμπορίου ναρκωτικών, οργανωμένου εγκλήματος στη Ρωσία και παράνομης μετανάστευσης από περιοχές όπως τα Βαλκάνια. Το 2012, η NSA προμήθευσε την BND (γερμανική υπηρεσία πληροφοριών που ασχολείται με το εξωετρικό) με 750 τέτοιες εκθέσεις. Κατά τη διάρκεια του ίδιου χρόνου, οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες παρέλαβαν 4.538 “πακέτα” πληροφοριών από την CIA, μαζί με 2.169 από την Κεντρική Διοίκηση του αμερικάνικου στρατού και 519 από την DIA (υπηρεσία πληροφοριών του στρατού). Ευγνώμων απέναντι στις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών για κάθε bit πληροφορίας που λαμβάνει είναι και η BFV (όπως αποκαλείται η γερμανική εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών)”, συνεχίζει το γερμανικό περιοδικό. 

Μέχρι κι οι Άγγλοι τους παρακολουθούν

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι εντελώς αναμενόμενο η Γερμανία να αποδέχεται την μια ταπείνωση μετά την άλλη. Όπως συνέβη για παράδειγμα με την αποκάλυψη της βρετανικής εφημερίδας Ιντιπέντεντ ότι όχι μόνο οι Αμερικάνοι, αλλά και οι Άγγλοι χρησιμοποιούν την πρεσβεία τους στο Βερολίνο, που απέχει λίγες εκατοντάδες μέτρα από την έδρα της γερμανικής κυβέρνησης, για κατασκοπευτικές δραστηριότητες. Το υλικό δε που συγκεντρώνεται εύκολα συνάγεται ότι καταλήγει κι αυτό στα χέρια των Αμερικάνων, ως αποτέλεσμα της αγαστής συνεργασίας που υφίσταται μεταξύ των κατασκοπευτικών υπηρεσιών των μεγαλύτερων αγγλόφωνων χωρών: ΗΠΑ, Αγγλίας, Καναδά, Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Η ελεύθερη ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ τους αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της άτυπης συμφωνίας που έχουν συνάψει κι είναι γνωστή ως “πέντε μάτια”. Το αντίτιμο βέβαια που πληρώνουν οι τέσσερις μικρές χώρες για την ασυλία που απολαμβάνουν από το πρόγραμμα παρακολουθήσεων των ΗΠΑ, τουλάχιστον στα λόγια, είναι η μετατροπή τους σε κράτη βαθιά υποτελή απέναντι σε κάθε επιλογή της Ουάσινγκτον: από πολεμικές περιπέτειες μέχρι τις ψηφοφορίες του ΟΗΕ. 
	Ανάλογη πολιτική ταπείνωσης ακολουθούν οι ΗΠΑ κι απέναντι στην Γερμανία, τώρα, όπως φαίνεται από την απροθυμία τους να δεχτούν να υπογράψουν ακόμη και μια συμφωνία “μη παρακολουθήσεων” των ηγετών των δύο χωρών που πρότειναν οι Γερμανοί έτσι ώστε να μπει ένα όριο στην κατασκοπεία σε βάρος της Μέρκελ. Ανερυθρίαστα η Αμερικάνικη πλευρά αντέτεινε ότι έτσι θα δημιουργηθεί ένα προηγούμενο το οποίο μπορούν να το ζητήσουν κι άλλες χώρες, στο μέλλον. Η απάντησή της Ουάσινγκτον δηλαδή ήταν πως μια τέτοια συμφωνία θέτει σε κίνδυνο το πρόγραμμα κατασκοπίας όλων των άλλων πολιτικών ηγετών... 
	Η απίστευτη υποχωρητικότητα του Βερολίνου απέναντι στην πρωτοφανή απειλή που συνιστά για τις δημοκρατικές ελευθερίες όλων των ανθρώπων η αμερικάνικη παντοδυναμία, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θέτει ένα φραγμό στις επεκτατικές φιλοδοξίες που έχει η οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης, καθώς οι αμερικάνικες εταιρείες θα μαθαίνουν από πρώτο χέρι τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά των Ευρωπαίων ανταγωνιστών τους. Έτσι, δεν προκαλεί καμία έκπληξη ότι όσο περισσότερο σκύβει η Γερμανία μπροστά στον Αμερικάνο Μεγάλο Αδελφό, τόσο θα κάνει επίδειξη δύναμης απέναντι στα “γουρούνια” της περιφέρειας.