Στην τελική ευθεία Ρωσία – Γερμανία για τον Nordstream 2

Μεγάλη επιτυχία για την Μέρκελ και τον Πούτιν ήταν η απόφαση που έλαβε η Δανία στις 30 Οκτωβρίου να δώσει το πράσινο φως για να διέλθει από τα χωρικά της ύδατα ο αγωγός Nord Stream 2 συνολικού μήκους 1.230 χιλιομέτρων, που θα μεταφέρει ετησίως 55 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η απροθυμία της Κοπεγχάγης να δώσει μια οριστική απάντηση στο αίτημα που είχε καταθέσει η Gazprom από τον Απρίλιο του 2017, δημιουργούσε τον κίνδυνο να εκτινάξει το κόστος κατασκευής  του αγωγού και να καθυστερήσει την ολοκλήρωσή του. Η αρχική αξία του σχεδίου ανερχόταν σε 9,5 δισ. ευρώ και η προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου ήταν το τέλος του 2019, έτσι ώστε από την πρώτη μέρα του νέου χρόνου το φυσικό αέριο από τη Ρωσία να εισέρχεται στη Γερμανία μέσω του αγωγού Nord Stream 2. Αν ωστόσο οι Ρώσοι ήταν διατεθειμένοι να επιβαρυνθούν με 560 εκ. ευρώ επιπλέον, όπως έγινε γνωστό ότι θα στοίχιζε η παράκαμψη των εθνικών υδάτων της Δανίας και η πόντιση του αγωγού στα διεθνή ύδατα όπου η μοναδική υποχρέωση αφορά την τήρηση της νομοθεσίας για το περιβάλλον και την ασφαλή διέλευση των πλοίων, με τίποτε δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν την προθεσμία ολοκλήρωσης του έργου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η σημασία που έχει για τη Ρωσία το τέλος του 2019 υπογραμμίζεται από την λήξη την ίδια ημέρα της συμφωνίας με την Ουκρανία για τη διέλευση του φυσικού αερίου μέσω επίγειων αγωγών από το έδαφός της. Πιθανή καθυστέρηση της παράδοσης του νέου αγωγού υποχρεώνει την Ρωσία να υπογράψει με την Ουκρανία μια νέα συμφωνία και, στην πράξη, να αποδεχθεί η Μόσχα τους εκβιασμούς του Κιέβου. Αν τηρηθεί το αρχικό σχέδιο παράδοσης του έργου στις 31/12/2019 η Μόσχα έχει όλη την ελευθερία κινήσεων να διαπραγματευτεί μια συμφωνία που ναι μεν θα συνεχίσει την τροφοδοσία της Ουκρανίας με ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά τη ίδια στιγμή θα μπορεί να αρνηθεί ταπεινωτικούς συμβιβασμούς που θα θέσει το Κίεβο για να συνεχίσει να απομυζά τη Ρωσία με 2-3 δισ. ευρώ ετησίως, ως κόστη διέλευσης.

Το πράσινο φως της Δανίας αποτελεί νίκη της Γερμανίας, ήττα των ΗΠΑ και θρίαμβο της Ρωσίας.

Το Βερολίνο αποδείχτηκε πώς παρά τους συμβιβασμούς που μπορεί να αποδέχεται και τις υποχωρήσεις που μπορεί να κάνει στο πλαίσιο του ανταγωνισμού του με την Ουάσινγκτον, επ’ ουδενί δεν βάζει στη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων την ενεργειακή του ασφάλεια. Αντίθετα, δηλαδή με το πώς λειτουργούν χώρες όπως η Ελλάδα, η Γερμανία χαράζει κόκκινες γραμμές τις οποίες τηρεί χωρίς τυμπανοκρουσίες ούτε λεονταρισμούς. Πιθανά κι εξ αιτίας του κατεπείγοντος χαρακτήρα που έχει η ενεργειακή της ασφάλεια λόγω της απόφασης να κλείσει τους πυρηνικούς της αντιδραστήρες μέχρι το 2022.

Από την άλλη, οι αμερικανικοί εκβιασμοί έπεσαν στο κενό, αν και ακόμη οι ΗΠΑ δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Τον Ιούλιο ψηφίστηκε από τη ν Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, με συντριπτική μάλιστα  πλειοψηφία, πρόταση του γερουσιαστή Τεντ Κρουζ για την επιβολή κυρώσεων στις εταιρείες που συμμετέχουν στην κοινοπραξία. Τις επόμενες εβδομάδες θεωρείται σίγουρη η ανακοίνωση οικονομικών κυρώσεων, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν θα ακυρώσουν το έργο που κατά 87% είναι έτοιμο.  Απλώς θα επιβαρύνουν οικονομικά τις γερμανικές πολυεθνικές που συμμετείχαν στην κατασκευή του. Επίσης, θα αποκαλύψουν ότι πίσω από την έγνοια των ΗΠΑ για την ενεργειακή κυριαρχία της Ευρώπης αυτό που κυρίως κρύβεται είναι τα δικά της οικονομικά συμφέροντα και μια συμπεριφορά στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις που παραπέμπει στα ήθη της Άγριας Δύσης. Το ζητούμενο των ΗΠΑ είναι η προώθηση του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου στη ευρωπαϊκή αγορά και το έχουν μάλιστα καταφέρει σε ένα βαθμό. Από την επίσκεψη του Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ στην Ουάσιγκτον όταν υποσχέθηκε να αυξηθούν οι ευρωπαϊκές εισαγωγές υγροποιημένου αερίου, οι εισαγωγές έχουν αυξηθεί κατά 200%!  Το πρόβλημα όμως είναι ότι ακόμη και τώρα οι τιμές του παραμένουν μη ανταγωνιστικές. Ξέροντας επομένως η Ουάσινγκτον ότι δεν μπορεί να  ανταγωνιστεί το ρωσικό αέριο με όρους ελεύθερης αγοράς επικαλείται πολιτικούς κινδύνους για να επιβάλει τις δικές της εξαγωγές και να βελτιώσει το εμπορικό της ισοζύγιο. Έτσι, διασφαλίζει την γεωπολιτική της ηγεμονία και την ίδια ώρα αυξάνουν τα κέρδη τους οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων, που χρηματοδοτούν και στηρίζουν αθρόα τον Τραμπ.

Η Ρωσία τέλος, εξασφαλίζει την ενεργειακή της πρόσβαση στην Ευρώπη. Η αύξηση της συμμετοχής του ρωσικού φυσικού αερίου από το 40% που είναι σήμερα στη ευρωπαϊκή αγορά στο 45-50% την επόμενη δεκαετία σηματοδοτεί την ακύρωση των αμερικανικών σχεδίων για την ανέγερση ενός νέου τείχους, ενεργειακού αυτή τη φορά, που θα διαχωρίζει τη Ρωσία από τη Δυτική Ευρώπη και ταυτόχρονα θα αυξάνει την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ. Στις επιτυχίες που καταγράφει η Ρωσία στο ενεργειακό μέτωπο αξίζει επίσης να προστεθεί η συμφωνία με την Ουγγαρία να φτάσει στα εδάφη της ο αγωγός TurkStream που διέρχεται από την Τουρκία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία.

Πηγή : Νέα Σελίδα

ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΑΝΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ Ο NORD STREAM 2

Πολλές και καθόλου αμελητέες είναι οι επιπτώσεις από τη στροφή 180 μοιρών των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών σε ό,τι αφορά τη στάση τους απέναντι σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τους Χριστιανοδημοκράτες.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η σχεδόν βέβαιη επανάληψη του μεγάλου συνασπισμού, μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων της Δεξιάς με τους Φιλελεύθερους και τους Πράσινους, αφήνει για το απώτερο μέλλον τις σαρωτικές αλλαγές που απαιτούσαν οι επίδοξοι σύμμαχοι της Μέρκελ στο ζήτημα της οικονομικής πολιτικής, των σχέσεων με τις Βρυξέλλες και μεταξύ πολλών άλλων στο ζήτημα του αγωγού μεταφοράς από τη Ρωσία φυσικού αερίου, ονόματι Nord Stream (Βόρειο Ρεύμα) 2. Ένα θέμα που είχε διχάσει όσο ελάχιστα άλλα την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τις ΗΠΑ να αναμιγνύονται σε προκλητικό βαθμό, αφήνοντας κατά μέρους τα προσχήματα.

Η Γερμανία επενδύοντας στη μακροπρόθεσμη ενεργειακή ασφάλεια όχι μόνο της ίδιας, αλλά και άλλων ακόμη χωρών της κεντρικής Ευρώπης συμφώνησε με τη Ρωσία στην κατασκευή ενός αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου αξίας 9,5 δισ. ευρώ, μέσω της Βαλτικής θάλασσας. Το στρατηγικής σημασίας αυτό έργο (που θα λειτουργήσει συμπληρωματικά με τον αγωγό Nord Stream 1 μήκους 1.200 χιλιομέτρων που ξεκινάει από το Βάιμποργκ της Ρωσίας και καταλήγει στο Λούμπμιν της Γερμανίας, επίσης μέσω της Βαλτικής) συνάντησε πολύ γρήγορα τα διασταυρωμένα βέλη των πιο διαφορετικών πλευρών, κυρίως από τρεις κατευθύνσεις.

Αρχικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επικαλέστηκε τις αρχές της Ενεργειακής Ένωσης, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε δούρειο ίππο των αμερικανικών συμφερόντων. Τυπικά, η Ενεργειακή Ένωση στοχεύει σε πέντε αλληλοτροφοδοτούμενους στόχους: Πρώτο, στην ενεργειακή ασφάλεια, αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη, δεύτερο, στην εσωτερική ενεργειακή αγορά, τρίτο, στην ενεργειακή αποδοτικότητα ως συμβολή στη συγκράτηση της ενεργειακής ζήτησης, τέταρτο, στην απεξάρτηση από τον άνθρακα και, πέμπτο, στην έρευνα, καινοτομία και ανταγωνιστικότητα[1]. Η αρχή ωστόσο που όχι και τόσο άρρητα διαπερνάει την Ενεργειακή Ένωση είναι η δημιουργία ενός αδιαπέραστου ενεργειακού τείχους μεταξύ της Ρωσίας και της ΕΕ. Επικαλούμενες οι Βρυξέλλες την προ δεκαετίας σχεδόν αντιπαράθεση της Ρωσίας με την Ουκρανία που ως μήλο της έριδας είχε τους διερχόμενους από τα ουκρανικά εδάφη ρωσικούς αγωγούς μεταφοράς αερίου οι οποίοι καταλήγουν στη Κεντρική και Δυτική Ευρώπη, κηρύσσουν την ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ, κάνοντας ό,τι μα ό,τι είναι δυνατό για να διακοπούν οι ροές ενεργειακών προϊόντων από τη Ρωσία στη Δύση. Κι όταν λέμε ό,τι είναι δυνατόν εννοούμε κατ’ αρχήν την εξάρτηση της ΕΕ από τη δικτατορία του Αζερμπαϊτζάν απ’ όπου θα προέρχεται το φυσικό αέριο που θα τροφοδοτεί τον ΤΑΠ ( που είναι αμερικανικό προτεκτοράτο) και τις ίδιες τις ΗΠΑ!

Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ, που είναι η δεύτερη εστία πολέμου ενάντια στον Nord Stream 2, όσο κι αν κρύβεται πίσω από αιτιολογίες για την υποτιθέμενη απειλούμενη ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ, υποκινείται από δύο πολύ πιο σοβαρές αιτίες. Αρχικά από το δικό τους οικονομικό συμφέρον καθώς οι ΗΠΑ είναι άμεσος ανταγωνιστής των Ρώσων κι αυτό ελάχιστα λέγεται δημόσια. Το όχημα τους είναι το υγροποιημένο αέριο (LNG) που ψύχεται στους -160 βαθμούς Κελσίου και συμπιέζεται ώστε να μπορεί να μεταφερθεί με σχετικά αποδοτικούς όρους. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι Financial Times στις 5 Οκτωβρίου με αφορμή τον πυρετό των επενδύσεων μεγάλων αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών σε εργοστάσιο υγροποίησης φυσικού αερίου: «Έχουν την υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης που προσπαθεί να δώσει ώθηση στις εξαγωγές αερίου για να συμβάλει στο στόχο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για μείωση του εμπορικού ελλείμματος. Αυτά όμως τα σχέδια πρέπει πρώτα να βρουν αγοραστές για το αέριο τους». Οι διαφωνίες των Αμερικάνων επομένως στον αγωγό Nord Stream 2 στοχεύουν στην εξάλειψη του ανταγωνισμού έτσι ώστε να φύγουν οι Ρώσοι από την αγορά και να μείνουν μοναδικοί προμηθευτές. Επίσης στην αποτροπή της συγκρότησης μιας σταθερής ευρασιατικής συμμαχίας, καθώς έτσι θα αδυνάτιζαν οι δικές τους προσβάσεις στην από δω μεριά του Ατλαντικού.

Παρότι όμως, οι μέθοδοι των Αμερικανών δεν συνάδουν και πολύ με τις αρχές της ελεύθερης αγοράς τις οποίες επικαλούνται, θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι αν πρόκειται να προμηθευτούμε έτσι φθηνό αέριο …κομμάτια να γίνει κι ο Nord Stream 2. Μα, το σκάνδαλο είναι πώς ο πυρετός των πολυδάπανων εγκαταστάσεων που χτίζονται από την μια άκρη της Ευρώπης ως την άλλη με σκοπό να υποδεχθούν το LNG, να το επαν-αεριοποιήσουν και να το διοχετεύσουν στην αγορά κάνει το αμερικανικό φυσικό αέριο να έρχεται στην ευρωπαϊκή αγορά σε υψηλότερη τιμή από το ρωσικό! Έγραφε πάλι η βρετανική εφημερίδα στις 3 Αυγούστου: «Η τιμή του αμερικανικού αερίου είναι περίπου 2,85 δολ. ανά ΜΜΒΤU, αλλά αυξάνει σε πάνω από 6 δολ. συνυπολογίζοντας όλα τα συναφή κόστη μεταφοράς, υγροποίησης και αεριοποίησης, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Gazprom. Αυτή η τιμή συγκρίνεται με περίπου 5 δολ. ανά ΜΜΒΤU στο μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής αγοράς, όπου η Gazprom ελέγχει περίπου το ένα τρίτο της προσφοράς»!

Για να εξασφαλίσει ο Λευκός Οίκος τις πωλήσεις του δικού του αερίου στη γηραιά ήπειρο δε δίστασε στο τελευταίο κύμα οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία, που ψηφίσθηκε (με μια πολύ ισχυρή πλειοψηφία 97 ψήφων έναντι 2)  με πρόσχημα την υποτιθέμενη ανάμιξη της Μόσχας στις προεδρικές εκλογές του 2016 και υπογράφτηκε στις 2 Αυγούστου, να συμπεριλάβει κι όσες εταιρείες είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον να εμπλακούν στην κατασκευή και τη χρηματοδότηση του Nord Stream 2. Έτσι αποσύρθηκαν κολοσσοί όπως οι γερμανικές EON και Wintershall, η γαλλική Engie, η αυστριακή OMV, η βρετανική Shell και άλλες που με βάση το αρχικό σχέδιο θα χρηματοδοτούσαν το μισό κόστος του αγωγού. Εύκολα καταλαβαίνει ο καθένας ότι η υποτιθέμενη βοήθεια της Μόσχας στην εκλογική νίκη του ρεπουμπλικανού υποψηφίου ακόμη κι αν δεν υπήρχε έπρεπε να εφευρεθεί… Και πιο εύκολα αντιλαμβάνονται όλοι τα νέα ύψη στα οποία οδηγούνται οι αμερικανοευρωπαϊκές αντιπαραθέσεις όσο οι ΗΠΑ μετέρχονται και των πιο απαράδεκτων μέσων για να εξυπηρετήσουν τις ενεργειακές τους βιομηχανίες. Ενδεικτικό στοιχείο για την όξυνση των αντιθέσεων είναι η κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε από το Βερολίνο και τη Βιέννη, μετά την απόφαση της αμερικανικής γερουσίας, όπου προειδοποιούσε «για μια νέα και πολύ αρνητική ποιότητα στις ευρω-αμερικανικές σχέσεις».

Εναντίον του Nord Stream 2 (που ως πρόεδρο έχει τον πρώην καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ, για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για τη σημασία που αποδίδει στην κατασκευή και ολοκλήρωσή του το βαθύ γερμανικό κράτος) τάχθηκαν με σφοδρότητα και οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, με προεξάρχουσα την Πολωνία. Η αντίθεσή τους δεν εξηγείται αποκλειστικά και μόνο χάρη στην παραδοσιακό φιλοαμερικανισμό και τον αχαλίνωτο αντιρωσισμό τους. Εξηγείται επίσης και λόγω των οικονομικών ζημιών που επισείει η απόφαση της Μόσχας να προσπεράσει τα εδάφη τους για να απαλλαγεί από ένα συνεχή εκβιασμό τον οποίο ασκούσαν στη Ρωσία.

Στο πλευρό όσων αντιτίθενται προστέθηκαν και οι Γερμανοί Πράσινοι που μπορεί να μην είχαν κανένα πρόβλημα με την αποστολή γερμανικού στρατού εκτός συνόρων, ούτε με τον βομβαρδισμό των Βαλκανίων στις αρχές του ’90 αλλά ο Nord Stream 2 γρήγορα έγινε γι’ αυτούς …κόκκινο πανί. «Η θέση μας είναι πολύ καθαρή: απορρίπτουμε τον αγωγό για πολλούς λόγους – οικολογικούς, λόγους αλληλεγγύης με τους άλλους ευρωπαίους γείτονες, οικονομικούς και λόγους ασφάλειας», δήλωνε στις 9 Νοεμβρίου στους Financial Times η ευρωβουλευτής Ράινχαρντ Μπούτικοφερ και μέλος της αντιπροσωπείας των Πρασίνων στις διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης, χωρίς όμως να απορρίπτει εξ ίσου κατηγορηματικά το σχιστολιθικό φυσικό αέριο των ΗΠΑ…

[1] European Commission (2015), Energy Union Package – A framework strategy for a resilient Energy Union with a Forward Looking Climate Change Policy: COM(2015) 80 Final. Brussels, 25.5.2015

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα

Με τη Μόσχα το Βερολίνο κόντρα στις Βρυξέλλες!

sel 24 vasi 2Στο μέσο διασταυρούμενων πυρών βρέθηκε η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την Παρασκευή, με αφορμή την απόφασή της να προχωρήσει με κάθε κόστος η κατασκευή του αγωγού μεταφοράς αερίου Νορντ Στριμ 2 από τη Ρωσία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το νέο σχέδιο που ανακοινώθηκε το Σεπτέμβριο έχει συνολικό κόστος 11 δισ. δολ. και προσπερνάει τις 3 βαλτικές δημοκρατίες (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) και την Πολωνία, ενώ έχει ήδη θεωρηθεί χαριστική βολή για την Ουκρανία που με την ολοκλήρωσή του θα στερηθεί έσοδα ύψους 2 δισ. δολ. ετησίως τα οποία εισπράττει από τη Μόσχα υπό τη μορφή τελών διέλευσης. Το συγκεκριμένο θέμα εξαφανίστηκε μέσα στον καταιγισμό ειδήσεων για το συνοριακό, διαθέτει ωστόσο μεγάλη σημασία.

Εναντίον των σχεδίων της Μέρκελ τάχθηκαν πρώτα και κύρια οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, που το μίσος τους απέναντι στη Ρωσία τις έχει μετατρέψει σε όργανα της Ουάσινγκτον. Χρησιμοποιώντας τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (και πρωθυπουργό της Πολωνίας από το 2007 ως το 2014) Ντόναλντ Τουσκ επικαλέστηκαν το λεγόμενο Τρίτο Ενεργειακό Πακέτο που στο όνομα του ανταγωνισμού προβλέπει το διαχωρισμό μεταξύ προμηθευτή φυσικού αερίου και ιδιοκτήτη αγωγών. Συνθήκη που παραβιάζεται απροκάλυπτα καθώς στο συγκεκριμένο αγωγό που θα προμηθεύει αέριο από τη Gazprom συμμετέχει όχι μόνο η «ντριμ τιμ» του ευρωπαϊκού κεφαλαίου (Shell, BASF, EON, Engie, OMV) αλλά κι ίδια η Gazprom. Το Τρίτο Ενεργειακό Πακέτο, επί της ουσίας, δεν είναι τίποτε άλλο από αμερικανική σφήνα στα σχέδια ενεργειακής επέκτασης της Ρωσίας στην ευρωπαϊκή αγορά, που συμπληρώνεται μάλιστα με την ενεργειακή εξάρτηση της Δ. Ευρώπης από τα αμερικανικά προτεκτοράτα της Κασπίας, καθώς αυτή είναι η μοναδική εναπομείνασα πηγή τροφοδοσίας – κι αυτό είναι που ενοχλεί το Βερολίνο!

Απέναντί της όμως η Μέρκελ δεν είχε μόνο τους ανατολικοευρωπαίους. Είχε και τον ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι που κατηγόρησε τη γερμανίδα καγκελάριο για υποκρισία. Η κριτική του ήταν πολύ καθαρή: Η Γερμανία όχι απλώς συναίνεσε αλλά και πρωτοστάτησε στην επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας, που πλήττουν προνομιακά τις μεσογειακές χώρες λόγω εξαγωγών κυρίως αγροτικών προϊόντων, ενώ σημαντικό ρόλο είχε επίσης στην ακύρωση της κατασκευής του αγωγού Σάουθ Στριμ, ενός σχεδίου αξίας 50 δισ. δολ. που θα έφερνε το ρωσικό αέριο στη νότια Ευρώπη. Η Ιταλία βγήκε διπλά ζημιωμένη από αυτή την ανατροπή γιατί όχι μόνο έχασε το ρωσικό αέριο αλλά και λόγω των διαφυγόντων κερδών της ΕΝΙ που ήταν εκ των μεγαλύτερων επενδυτών της κοινοπραξίας. Το αίτημα λοιπόν του Ρέντσι ήταν να ισχύσει στη νότια ό,τι ισχύει στη βόρεια Ευρώπη: ή να ακυρωθεί ο Νορντ Στριμ 2 ή να επιτραπεί ο Σάουθ Στριμ! Αίτημα που προφανώς έπεσε στο κενό…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Πριν, την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015