Grexit με όρους Βέρμαχτ; Όχι, ευχαριστούμε!

Ήδη, πριν καν αρχίσουν οι συνομιλίες για το σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης γίνεται αισθητός στην Ελλάδα ο αντίκτυπος των εκλογών της 24ης Σεπτεμβρίου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δικαίως φυσικά, αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι το καθεστώς της Μνημονιακής επιτήρησης μετέφερε ντε φάκτο τα κέντρα αποφάσεων στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Πολύ περισσότερο τη συζήτηση θεμάτων όπως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και το δημόσιο χρέος, που δεν αφήνουν ανεπηρέαστη σχεδόν καμιά άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Ωστόσο, πριν δούμε τις ανατροπές που φέρνει στη μέχρι σήμερα ισορροπία η εκρηκτική άνοδος των Ναζί της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στο 12,6% και των Φιλελεύθερων (FDP) στο 10,7% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος, αξίζει να διευρύνουμε λίγο το οπτικό μας πεδίο για έναν και μόνο λόγο. Για να καταστεί σαφές ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε μάρτυρες ιστορικών αλλαγών στην ευρωζώνη, τουλάχιστον. Οι αλλαγές που προετοιμάζονται θα είναι ριζικές!

Η προτεραιότητα αυτών των αλλαγών επισπεύδεται και δεν αναιρείται από τις πρόσφατες σχετικές μεν, αλλά ορατές, επιτυχίες που καταγράφει η ευρωπαϊκή οικονομία με πιο χαρακτηριστικό μέγεθος ότι φέτος για πρώτη φορά το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα ξεπεράσει το επίπεδο του 2007. Κοινώς, το στοίχημα που έβαλε ο Ντράγκι τον Ιούλιο του 2012 δηλώνοντας ότι «θα κάνει ότι απαιτείται για να σωθεί το ευρώ» το κέρδισε. Σε αυτό το πλαίσιο όπως έγραψε, στις 26 Σεπτεμβρίου ο προβεβλημένος αρθρογράφος των Financial Times Μάρτιν Γουλφ «η ανάκαμψη είναι μάλλον μια ευκαιρία για μεταρρυθμίσεις, τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε επίπεδο ευρωζώνης. Το ερώτημα είναι ποιές μεταρρυθμίσεις να διαλέξεις», συμπλήρωνε[1]. Κι έχει δίκιο…

Νέα περίοδος για την Ευρωζώνη

Η προτεραιότητα της αλλαγής της ευρωζώνης υπαγορεύτηκε από την έξοδο της Αγγλίας από την ΕΕ μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2016. Παρότι η ευρωζώνη δε θίχτηκε άμεσα, η εξ αντανακλάσεως αύξηση του ειδικού βάρους της Γαλλίας λόγω της απομάκρυνσης του παραδοσιακού ανταγωνιστή της από τα ευρωπαϊκά πράγματα έδωσε νέα ώθηση στα σχέδια του Παρισιού για βαθύτερη οικονομική ενοποίηση στην ηπειρωτική Ευρώπη. Εξ ου και οι απρόβλεπτα ρηξικέλευθες προτάσεις του γάλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν για κοινό προϋπολογισμό, πλήρη ενοποίηση των γαλλο-γερμανικών αγορών μέχρι το 2024, κοινό ευρωπαϊκό στρατό, επέκταση της ΕΕ προς την Αφρική ώστε να αναβιώσει η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία ως αντίβαρο στην αμερικανικό ιμπεριαλισμό, κ.α.

Ριζικές αλλαγές είναι προ των πυλών για έναν επιπρόσθετο, δεύτερο σοβαρό λόγο. Επειδή ακόμη κι αν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ φέτος επιτρέψει στα επίπεδα πριν την κρίση, οι πληγές που άνοιξε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2009 και η κρίση του ευρώ την περίοδο 2010-2012 είναι ακόμη εδώ. Τις περιέγραψε ανάγλυφα έκθεση του ΔΝΤ που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2017, έστω κι αν ο αναγνώστης έπρεπε να φτάσει στην 65η από τις 66 σελίδες για να τις διαβάσει: «Η κρίση των ετών 2007-2008 σηματοδότησε το τέλος της τάσης σύγκλισης και την αρχή μιας τάσης απόκλισης, η οποία μόνον αργά διορθώνεται»[2]! Επομένως, οι πούροι και λοιποί νεοφιλελεύθεροι λάτρεις της αριστείας θα χρειαστεί να περιμένουν πολύ για να την καμαρώσουν στη μικρή μας νομισματική περιοχή. Κι αν κάτι κρατάμε από την κρίση του ευρώ είναι ότι οι αποκλίσεις πληρώνονται… Καλοί μάλιστα οι ύμνοι στις μεταρρυθμίσεις που ως γνωστόν προσφέρονται δια πάσαν νόσον κι όχι μόνον, αλλά το συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει από τις αποκλίνουσες πορείες που ακολουθούν οι χώρες της ευρωζώνης, είναι πως το κοινό νόμισμα τινάζει στον αέρα τη σύγκλιση και δεν την επιταχύνει… Οι αιτίες επομένως των κρίσεων αναπαράγονται όσο οι μεταρρυθμίσεις υλοποιούνται. Χειρότερα κι από το Σίσυφο…

Φτάνουμε έτσι στον εκλογικό θρίαμβο που κατήγαγαν οι λάτρεις της Βέρμαχτ και του Φρίντμαν, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία. Μαζί οδηγούνται στην κόλαση σε περιβάλλοντα κοινωνικής ευημερίας, μαζί και στον παράδεισο σε περιόδους όξυνσης της κρίσης. Κι όσο για αυτούς που αναζητούν την αιτία της ανόδου των φασιστών στους μετανάστες, ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στην εξέλιξη της γερμανικής ανεργίας όπως αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα.

Αδιάκοπα μειωνόταν όσο το 1 εκ. μεταναστών και προσφύγων πέρναγε τα γερμανικά σύνορα το 2015 και 2016 και ενσωματωνόταν στο εργατικό δυναμικό, προς μεγάλη χαρά της γερμανικής αστικής τάξης. Επομένως πίσω από την άνοδο των Χιτλερο-θατσερικών είναι κάτι πιο βαθύ: η βούληση του κεφαλαίου να αναπροσαρμόσει την τακτική του, αναθεωρώντας ακόμη και ακρογωνιαίους λίθους της πολιτικής της Μέρκελ. Αυτά είναι τα επίδικα της νέας συμμαχικής κυβέρνησης της Γερμανίας, αν φυσικά δεν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις σοβαρών κέντρων όπως του Ifo για επαναληπτικές εκλογές.

Στο τραπέζι τίθεται εκ νέου και το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ σε συνδυασμό με την τύχη του χρέους. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια κοινή αντίληψη από τους λάτρεις των θαλάμων αερίων και της ελεύθερης αγοράς να βγει η Ελλάδα από το ευρώ με αντάλλαγμα ακόμη και τη διαγραφή μέρους του δημόσιου χρέους της.

Το ερώτημα που τίθεται είναι προφανές: στο βαθμό που αυτή η άποψη έχει κοινά σημεία με τη δική μας άποψη για έξοδο από το ευρώ και διαγραφή του δημόσιου χρέους μήπως αξίζει να την υποστηρίξουμε; Μήπως δηλαδή στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής της Εναλλακτικής και των Φιλελεύθερων βρίσκει σημεία επαφής και μέρος των ριζοσπαστικών, πατριωτικών προτάσεων που αναδείχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια κι έτσι με την ευόδωσή τους, ανοίγει ο δρόμος για πιο βαθιές ρήξεις;

Γερμανία: το παράσιτο της Ευρώπης

Αρχικά, ας μην είμαστε σίγουροι ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει μια μικρότερη και «ποιοτικότερη» ευρωζώνη, απαλλαγμένη από τα βαρίδια του Νότου, όπως διεκδικούν οι Φιλελεύθεροι. Στην παρουσία των μόνιμων δημιουργών προβλημάτων αποδίδεται εν πολλοίς η χαμηλή ισοτιμία του ευρώ που απογειώνει τις γερμανικές εξαγωγές. Πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ[3] εκτιμούσε ότι «η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ θα ήταν 10-20% χαμηλότερη για τη Γερμανία, δεδομένου του πλεονάσματος τρεχουσών συναλλαγών της». Άρα, μια Γερμανία που δεν θα είναι λαθρεπιβάτης των άλλων ευρωπαϊκών οικονομιών όπως σήμερα (για να μειώνει έτσι τη δική της συναλλαγματική της ισοτιμία έναντι των νομισμάτων των βασικότερων ανταγωνιστών της) θα είναι μια ασθμαίνουσα Γερμανία, χωρίς οικονομικές φιλοδοξίες και ιμπεριαλιστικές τάσεις. Αρκεί μια ματιά στην εκτίναξη του πλεονάσματος του εμπορικού της ισοζυγίου μετά την εισαγωγή του ευρώ, όπως αποτυπώνεται στο ακόλουθο διάγραμμα, για να κατανοήσουμε τα τεράστια οφέλη που αποκόμισε το Τέταρτο Ράιχ από το κοινό νόμισμα και γιατί επιπλέον είναι από τους διαπρύσιους υποστηρικτές του.

Επιπλέον, μια ευρωζώνη που θα απολέσει έστω κι ένα μέλος, ακόμη κι αν αυτή είναι η Ελλάδα που αντιπροσωπεύει το 1,63% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, χάνει το μοναδικό γνώρισμα της διαρκούς επεκτασιμότητας. Μια εγγύηση στους επενδυτές που διασφάλιζε το μη αντιστρεπτό της διαδικασίας. Και στην επερχόμενη κρίση το ερώτημα θα αφορά αν ο επόμενος αδύναμος κρίκος είναι η Πορτογαλία ή η Ισπανία…

Ας υποθέσουμε ωστόσο ότι ο νέος γερμανικός συνασπισμός εξουσίας καταλήγει να κόψει μερικά κλαδιά από το δένδρο είτε ως παραδειγματισμό για τα υπόλοιπα ή για να αρχίσει έτσι το ξερίζωμα του όπως διεκδικούν ορισμένα μειοψηφικά τμήματα της Γερμανικής ελίτ, που αντιγράφοντας τον Τραμπ προκρίνουν την απαλλαγή του Τέταρτου Ράιχ από κάθε εξωτερικό βαρίδι, παραβλέποντας ότι η Γερμανία, κατά την άποψή μας πάντα, μόνο πάνω στην πλάτη των άλλων Ευρωπαίων θριάμβευε…

Συμφέρει την Ελλάδα ή όχι η έξοδος από το ευρώ και η διαγραφή μέρος έστω του δημόσιου χρέους; Ξέροντας μάλιστα ότι μπορεί άμεσα να επιφέρει μια υποτίμηση η οποία θα δώσει ώθηση στην αξιοποίηση των παραγωγικών συντελεστών και τις εξαγωγές αυξάνοντας την απασχόληση…

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διαγραφή μέρους του χρέους της, υπό τους όρους της ξαναγεννημένης από τις στάχτες της Βέρμαχτ, θα είναι εξ ίσου καταστρεπτική με την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ!

Η παραμονή στην ΕΕ ακυρώνει τα οφέλη του Grexit

Για να φανεί αυτό ας στρέψουμε για λίγο την προσοχή μας εκεί που κρύβεται ο διάβολος∙ στις λεπτομέρειες. Ο ηγέτης των Ελεύθερων Δημοκρατών, Κρίστιαν Λίντνερ, που κάνει επίδειξη γερμανικής μεθοδικότητας διατηρώντας καθημερινά ένα μούσι τριών ημερών, δήλωσε ότι «θα πρέπει τώρα να ξεκινήσει το Grexit, ώστε να απελευθερωθεί η χώρα από το ευρώ και από τα χρέη της» ενώ έσπευσε να συμπληρώσει «παραμένοντας όμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Αξίζει επίσης να θυμηθούμε πως γερμανικά σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ή ακόμη και διαχωρισμού του ευρώ σε δύο ζώνες, μία των βορείων και μία των νοτίων, που ήκμασαν στο απόγειο της κρίσης περιείχαν ως εκ των ων ουκ  άνευ όρο την υψηλή εποπτεία της ΕΚΤ που θα συναποφασίζει για τη νομισματική πολιτική.

Κατά συνέπεια, η έξοδος από το ευρώ θα είναι όχι μόνο σχετική, αλλά και κενή περιεχομένου στο βαθμό που δε θα συνοδεύεται από την έξοδο από την ΕΕ. Κι αυτό επειδή παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει:

  • Πλήρης ισχύς του κανονισμού ΕΕ 472/2013 (της 21ης Μαΐου 2013) που αναφέρει πως «τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφ όσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής».
  • Αναντίρρητη εφαρμογή των προβλέψεων του Εαρινού Εξαμήνου για δημοσιονομική λιτότητα και απαγόρευση κάθε επεκτατικής πολιτικής, που θα επέτρεπε να δοθούν πχ αυξήσεις σε συντάξεις και περιλαμβάνει τη δημιουργία ελλειμμάτων.
  • Απαγόρευση άσκησης βιομηχανικής πολιτικής και σεβασμό ενός καταμερισμού εργασίας εντός της ΕΕ που για την Ελλάδα επιφυλάσσει δραστηριότητες τουρισμού και εφοδιαστικών αλυσίδων.
  • Υπαγωγή της γεωργίας στις απαγορεύσεις και τις δουλείες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής που αποκλείουν τον εθνικό σχεδιασμό και την ανάπτυξη καθετοποιημένης μεταποιητικής παραγωγής.
  • Απαγόρευση του δικαιώματος εθνικοποίησης των χρεοκοπημένων «συστημικών» τραπεζών και δημιουργίας φραγμών στην κίνηση κεφαλαίου που θα προστάτευε μια εθνική νομισματική πολιτική.
  • Συνέχιση μιας πολιτικής ανοιχτών εμπορικών συνόρων που κατέστρεψε την εγχώρια παραγωγή καθώς αδυνατούσε να ανταγωνιστεί τα φθηνότερα ή/και ποιοτικότερα εισαγόμενα.

Εν ολίγοις, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και η διαγραφή μέρους του χρέους που συζητά ο γερμανικός ιμπεριαλισμός δεν αποτελεί ακύρωση των μέχρι σήμερα πολιτικών που οδήγησαν στη φτωχοποίηση, αλλά εκσυγχρονισμό και ανανέωσή τους ή προσαρμογή στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η κρίση. Επ’ ουδενί μερική έστω ευόδωση των στόχων για έξοδο από το ευρώ και διαγραφή μέρους του χρέους που παλεύει το λαϊκό κίνημα και αποτελεί (υπό όρους πάντα) προϋπόθεση εξόδου από την κρίση.

Κατά συνέπεια η μόνη απάντηση που ταιριάζει στα σχέδια εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, υπό την αιγίδα της Βέρμαχτ, είναι «όχι, ευχαριστούμε»… Η έξοδος από το ευρώ είναι αδιαχώριστη από την έξοδο από την ΕΕ, έστω κι αν δεν ταυτίζεται!

[1] Imaginative reform is vital for the Eurozone to thrive, Martin Wolf, Financial Times 26 Σεπτεμβρίου 2017.

[2] IMF country report, No. 17/235, July 2017, Euro Area policies. http://www.imf.org/en/Publications/CR/Issues/2017/07/25/Euro-Area-Policies-2017-Article-IV-Consultation-Press-Release-Staff-Report-and-Statement-by-45121

[3] IMF says dollar undervalued; euro, yen, yuan broadly in line with fundamentals, Reuters 28 Ιουλίου 2017, https://www.reuters.com/article/us-imf-currencies/imf-says-dollar-overvalued-euro-yen-yuan-broadly-in-line-with-fundamentals-idUSKBN1AD1YT

Πηγή: Kommon

Η τριμηνιαία …πολιτική ανάλυση του Γραφείο Προϋπολογισμού (Επίκαιρα)

ATTENTION EDITORS - REUTERS PICTURE HIGHLIGHT TRANSMITTED BY 2205 GMT ON SEPTEMBER 27, 2009. BER513 Angela Merkel, German Chancellor and leader of the conservative Christian Democratic Union party (CDU), reacts after first exit polls in the German general election (Bundestagswahl) at party headquarters in Berlin. REUTERS NEWS PICTURES HAS NOW MADE IT EASIER TO FIND THE BEST PHOTOS FROM THE MOST IMPORTANT STORIES AND TOP STANDALONES EACH DAY. Search for "TPX" in the IPTC Supplemental Category field or "IMAGES OF THE DAY" in the Caption field and you will find a selection of 80-100 of our daily Top Pictures. REUTERS NEWS PICTURES, SINGAPORE TEMPLATE OUT

Μόνο με την παρακολούθηση της εκτέλεσης του προϋπολογισμού του κράτους δεν ασχολείται η τριμηνιαία έκθεση που εξέδωσε το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή των Ελλήνων, για την περίοδο Απριλίου – Ιουνίου 2015. (Εδώ το πλήρες κείμενο). Για πολλοστή φορά και κατά παράβαση των όσων προβλέπουν οι σχετικοί νόμοι, το Γραφείο Προϋπολογισμού εξέδωσε ένα πολιτικό ντοκουμέντο, που από την αρχή μέχρι το τέλος υμνεί την πολιτική των πιστωτών και καταφέρεται ενάντια σε οποιαδήποτε εναλλακτική διατυπώθηκε ή ακολουθήθηκε ενάντια στην πλήρη παράδοση στους πιστωτές.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι πρώτες σελίδες, με τίτλο Σύνοψη και συμπεράσματα, που αναφέρονται σε θέματα τα οποία ούτε καν θίγονται στην υπόλοιπη έκθεση, αποτελούν ύμνο στα Μνημόνια και την πολιτική της λιτότητας. Οι συντάκτες της έκθεσης μάλιστα αποδίδουν όλες σχεδόν τις ευθύνες για την ύφεση στην πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η οποία, μέχρι και το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, πρόβαλλε αντιστάσεις απέναντι στις απαιτήσεις των δανειστών, τιμώντας την εντολή που έλαβε από το εκλογικό σώμα. «Η αποχώρηση από τις διαπραγματεύσεις, η λήξη του προγράμματος προσαρμογής (τέλος Ιουνίου 2015), η διακοπή της αποπληρωμής δανείων στο ΔΝΤ και η προκήρυξη του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου επιδείνωσαν την οικονομική κατάσταση», αναφέρει από την πρώτη κιόλας σελίδα, αποφεύγοντας να αποδώσει τις ευθύνες που αναλογούν στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία προκάλεσε την ασφυξία στην ελληνική οικονομία περιορίζοντας τη ρευστότητα. Στη συνέχεια, αναφέρει: «Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή (ΓΠΚΒ) είχε εξ αρχής υποστηρίξει (πριν και μετά από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015) ότι έπρεπε να επιτευχθεί το ταχύτερο δυνατό συμφωνία με τους θεσμούς». Στην επόμενη μάλιστα σελίδα το Γραφείο Προϋπολογισμού, σε μια προκλητική υπέρβαση των αρμοδιοτήτων του επικρίνει το «Όχι» του ελληνικού λαού, λες και είναι γραφείο Τύπου του «Ναι». Παρακάτω, το Γραφείο Προϋπολογισμού που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί στην έκθεση του αποσπάσματα από ομιλίες της Μέρκελ, όπως τη φράση της πως «η εμπιστοσύνη αποτελεί το πιο σημαντικό νόμισμα» (την οποία προφανώς μετέφεραν μόνο και μόνο για να εκφράσουν την ιδεολογική τους προσήλωση στο Τέταρτο Ράιχ), επικρίνει τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη με αφορμή σχόλια και δηλώσεις του για την συμφωνία με τους πιστωτές. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να γράψουν πως ο χαρακτηρισμός της δήλωσης της Συνόδου Κορυφής ως «πραξικόπημα» είναι «παραπλανητικός και δεν διευκολύνει τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης καθώς εμποδίζει την ορθολογική συζήτηση για συγκεκριμένα μέτρα και μεταρρυθμίσεις». Το Γραφείο Προϋπολογισμού της ελληνικής Βουλής λοιπόν, ενάντια στον νομπελίστα οικονομολόγο Πολ Κρούγκμαν που πρώτος εισήγαγε τον όρο πραξικόπημα, για να εξελιχθεί σε λίγη ώρα και τουλάχιστον όσο διαρκούσαν οι δραματικές διαβουλεύσεις της κυβέρνησης με τους δανειστές τη μακρά νύχτα της 12ης Ιουλίου στο πιο δημοφιλές hashtag στον τόπο κοινωνικής δικτύωσης twitter.

Μίσος κατά του «εχθρού λαού»

Το πρόβλημα ξεκινάει από την τεράστια απόσταση που χωρίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού από την ελληνική κοινωνία. Ζήλωσαν δόξα Μαρίας Αντουανέτας ουδέποτε συμπεριέλαβε με οργανικό τρόπο στην ανάλυσή του την έκρηξη της ανεργίας στο 26% ή της μετανάστευσης λόγω των μνημονίων. Ουδέποτε επίσης σεβάστηκε την λαϊκή βούληση! Ωθώντας στα άκρα την περιώνυμη ανεξαρτησία που περιβάλλει τη δράση αντίστοιχων οργανισμών και υπηρεσιών (από την κεντρική τράπεζα και τη στατιστική υπηρεσία μέχρι τη γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων), την μετασχηματίζει σε ασυδοσία. Ως αποτέλεσμα έχει συγκροτηθεί ένας μηχανισμός αργυρώνητων μανδαρίνων που όσο γελοία υποτελείς αποδεικνύονται σε κάθε δοτό μηχανισμό (Τρόικα, Ευρωομάδα, Τασκ Φορς, κ.α.) τόσο αδυσώπητα εχθρικοί εμφανίζονται κατά του «εχθρού λαού». Ακόμη κι απέναντι στη βούλησή του όπως αυτή εκφράζεται σε κοινοβουλευτικές εκλογές ή σε δημοψηφίσματα… Τεκμήριο κι αυτό του ασύμμετρου κινδύνου που αποτελούν για τη σύγχρονη δημοκρατία!

 

Πραγματοποιήσεις και προβλέψεις για το ρυθμό μεγέθυνσης του πραγματικού ΑΕΠ της Ελλάδας και η αποδοτικότητα της δημοσιονομικής πολιτικής

epikaira_LV

Η εμμονική και δογματική προσήλωση των συντακτών της τριμηνιαίας έκθεσης στις οδηγίες των πιστωτών οδηγεί το Γραφείο Προϋπολογισμού να υποτιμάει ακόμη και την αποτελεσματικότητα που θα έχουν τα νέα μέτρα λιτότητας, με κριτήριο πάντα τους ονομαστικούς τους στόχους, δηλαδή την εξισορρόπηση των δημόσιων οικονομικών. Γιατί, κανείς δεν αμφιβάλλει πώς το ζητούμενο δεν είναι η δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά η διάλυση του κράτους πρόνοιας και του ασφαλιστικού συστήματος, η μείωση των μισθών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κ.α. Με άλλα λόγια, η προώθηση του νεοφιλελεύθερου προγράμματος! Ωστόσο, σε ό,τι αφορά τους ονομαστικούς στόχους η ίδια η έκθεση διαπιστώνει πως «μία άμεση συνέπεια της ύφεσης, αλλά και της αλληλεπίδρασης της ύφεσης με τη δημοσιονομική προσαρμογή ήταν η κατακόρυφη πτώση της αποδοτικότητας των δημοσιονομικών παρεμβάσεων για τη βελτίωση του πρωτογενούς αποτελέσματος. Με άλλα λόγια, η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, όπως δείχνουν και τα στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδας στο σχετικό διάγραμμα, γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη. Συγκεκριμένα, ενώ το 2010 για κάθε 100 ευρώ μέτρων, το πρωτογενές έλλειμμα μειωνόταν κατά 66 ευρώ, το επόμενο έτος μειώθηκε στο ήμισυ (33 ευρώ) και το 2012 η αποδοτικότητα μειώθηκε εκ νέου δραματικά στα 14 ευρώ. Αρχικά, το 2013 αναμενόταν να ανακάμψει, παραμένοντας όμως πολύ χαμηλά (27 ευρώ) και όπως επισημαίνεται στην έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας, αυτή η βελτίωση οφείλεται στο γεγονός ότι οι παρεμβάσεις ήταν κατά 70% στο σκέλος των δαπανών, που βάσει της διεθνούς βιβλιογραφίας, επιτυγχάνουν περισσότερο διατηρήσιμα και λιγότερο υφεσιακά αποτελέσματα όσον αφορά τη δημοσιονομική προσαρμογή». Ακόμη κι έτσι όμως, το Γραφείο Προϋπολογισμού δεν προτείνει τον τερματισμό των μέτρων λιτότητας που αναφέρονται στο σκέλος των εσόδων. Παρότι περιγράφει την αναποτελεσματικότητά τους σταματάει εκεί, απρόθυμο να παρέμβει στη χάραξη πολιτικής, όπως με …περισσή παρρησία πράττει όταν διαβάλλει την πολιτική αντίστασης στις απαιτήσεις των πιστωτών.

Κινδυνολογία για τη δραχμή

Το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής καταστρέφει και τα τελευταία ίχνη αξιοπιστίας και επιστημονικού του κύρους όταν επαναλαμβάνει την κινδυνολογία περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Αντί για μια σε βάθος διερεύνηση και μεταφορά των επιχειρημάτων και των δύο πλευρών για πολλοστή φορά ξαναδιαβάζουμε περί «φαύλου κύκλου υποτιμήσεων και πληθωρισμού», λες και δεν μπορεί το νέο νόμισμα να συνδεθεί με το ευρώ για ένα χρονικό διάστημα, ή εντελώς αστήριχτες και κενές περιεχομένου, αν και πομπώδεις διαπιστώσεις του τύπου: «σε τέτοιες διεργασίες πληρώνουν τον λογαριασμό οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες». Ενώ σε «διεργασίες» όπως αυτή που εφαρμόζεται σήμερα ο λογαριασμός πληρώνεται από τις ανώτερες κοινωνικές ομάδες κι οι πιο ευάλωτες βελτιώνουν την κοινωνική τους θέση, να υποθέσουμε…

Εν κατακλείδι, η τριμηνιαία έκθεση του γραφείου προϋπολογισμού το μόνο που προσθέτει είναι αλλεπάλληλες και κακόηχες επαναλήψεις κινδυνολογιών και απειλών, που πέντε χρόνια μετά το πρώτο σοκ ακούγονται γραφικές…

http://www.leonidasvatikiotis.gr

Καταστροφή η κατά Σόιμπλε έξοδος από το ευρώ (Επίκαιρα, 24-30/7/2015)

soibleΝέες λεπτομέρειες είδαν το φως της δημοσιότητας στις 20 Ιουλίου από τις ιστοσελίδες Euractiv και Heard in Europe σχετικά με την περίφημη πρόταση του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όπως γραπτά είχε διατυπωθεί στις 10 Ιουλίου. (Εδώ το πλήρες κείμενο) Η πρόταση του Σόιμπλε, που σε όλη την Ευρώπη πρέπει να είναι ο πλέον …δημοφιλής και …αξιαγάπητος γερμανός μετά τον Αδόλφο Χίτλερ, προέβλεπε πως αν η Ελλάδα δεν αποδεχθεί ένα βαρύ πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν κι η μεταβίβαση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ. ευρώ σε ένα ίδρυμα με έδρα το Λουξεμβούργο, τότε θα πρέπει να μας προσφερθεί μια προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη (τον όρο τάιμ άουτ χρησιμοποιεί το επίσημο έγγραφο), «με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους αν είναι αναγκαίο στο πλαίσιο της Λέσχης του Παρισιού… Η λύση της προσωρινής διακοπής θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού», συνέχιζε η πρόταση.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι νεώτερες πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν θέλουν τον Σόιμπλε να πρότεινε στον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη κι ένα πακέτο, εν είδει μπόνους, ύψους 50 δισ. ευρώ με το οποίο να ξαναστηθεί στα πόδια του το τραπεζικό σύστημα. Τα χρήματα αυτά θα προέρχονταν από δύο πηγές: Τα 35 δις. ευρώ θα ήταν κοινοτικές επιδοτήσεις που έχει να λαβαίνει η Ελλάδα μέχρι το 2020 και τα υπόλοιπα 15 δις. ευρώ κέρδη της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Η σημασία της συζήτησης των σχεδίων του Σόιμπλε είναι διπλή. Αρχικά, γιατί η ντόπια διαπλοκή ταύτισε τις προτάσεις εξόδου από το ευρώ που έχουν κατατεθεί όλα τα τελευταία χρόνια με το σχέδιο του Σόιμπλε. Έτσι, οι υπέρμαχοι του Grexit βρέθηκαν να απολογούνται για τα σχέδια της δυτικογερμανικής βιομηχανικής ελίτ. Ο δεύτερος λόγος που επιβάλλει τη συζήτηση των σχεδίων του Σόιμπλε απορρέει από το γεγονός ότι ουδέποτε αποσύρθηκαν. Η επιλογή της πρώτης εναλλακτικής (βαριά μέτρα λιτότητας) δεν εγγυάται ότι αυτά θα αποδώσουν τα αναμενόμενα, ούτε ότι θα υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κλίμα που θα επιτρέψει την ψήφιση και την εφαρμογή τους. Σε ένα τέτοιο, καθόλου αμελητέο ενδεχόμενο η πρόταση του Σόιμπλε θα τεθεί ξανά στο τραπέζι. Κι αυτή άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που προτάθηκε η οικειοθελής αποχώρηση της Ελλάδας από το νομισματικό Νταχάου του ευρώ. Ανθεί η φημολογία ότι τα ίδιο είχε προταθεί και το Σεπτέμβριο του 2011, στον Β. Βενιζέλο, υπουργό Οικονομικών τότε του Γ. Παπανδρέου.

Η ΕΕ όργανο της Γερμανίας

Αρχικά, η πρόταση του Σόιμπλε είναι δηλωτική του ολοκληρωτισμού που επικρατεί στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του αρμόδια όργανα και διαδικασίες που τυπικά αποφασίζουν τέτοιας βαρύνουσας σημασίας θέματα κι αναφέρεται στην Ελλάδα, που τυπικά είναι εξ ίσου ισότιμο μέλος με τη Γερμανία, σα να είναι γερμανικό κρατίδιο. Η πρότασή του επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη κι η ΕΕ (που για πολλούς ακόμη και τώρα καταστέλλουν κι εκτονώνουν τις επιθετικές επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας) είναι τυφλά όργανα της Γερμανίας κι εργαλεία αναβάθμισης της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής επιρροής στην ήπειρο.

Επί της ουσίας, η πρόταση του Σόιμπλε ως σύνολο δεν συνοδεύεται από κανένα από τα οφέλη που πράγματι θα είχε η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη εάν και μόνο εάν αποφασιζόταν και υλοποιούταν με όρους κυρίαρχου κράτους. Η πρόταση του Σόιμπλε μόνο νέα δεινά θα φέρει, όπως υπονοεί κι η «γενναιόδωρη» πρόταση για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια.

Ταυτόχρονα μάλιστα με την ανθρωπιστική βοήθεια προτείνεται κι η παροχή τεχνικής βοήθειας, παραπέμποντας στους γκαουλάιτερ της Τασκ Φορς, που κυκλοφορούσαν σε όλη την δημόσια διοίκηση σαν δυνάμεις κατοχής προσφέροντας, θεωρητικά, την τεχνογνωσία τους. Πρακτικά, η πολυμελής αντιπροσωπεία της Τασκ Φορς από το Σεπτέμβριο του 2011 που ξεκίνησε τις εργασίες της στην Ελλάδα (χωρίς να λείπουν όλα αυτά τα χρόνια και σκάνδαλα που οδήγησαν σε παραιτήσεις μελών της) μεριμνούσε κι επέβαλλε την πολιτική των περικοπών που ζητούσε η Τρόικα. Επομένως και με το «τάιμ άουτ» του Σόιμπλε η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι μια υποβαθμισμένη αποικία του Τέταρτου γερμανικού Ράιχ.

Κηδεμονία στο διηνεκές

Επίσης στο εσωτερικό της Ελλάδας η φτώχεια κι η πείνα θα θερίζουν. Παραμένοντας η Ελλάδα μέλος της ΕΕ, θα εφαρμόζονται αυτόματα όλες εκείνες οι προβλέψεις για τα υπερχρεωμένα μέλη της, που σημαίνουν επιτήρηση και μνημόνια στο διηνεκές. Αναφέρονται για παράδειγμα στον κανονισμό υπ. αρ. 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 «για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών μελών στη ζώνη του ευρώ τα οποία αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρές δυσκολίες αναφορικά με τη χρηματοοικονομική τους σταθερότητα» τα ακόλουθα στο άρθρο 14, με τίτλο «Άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα»: «Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία  μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ, ή το ΕΤΧΣ». Αναφέρει μάλιστα ο κανονισμός αμέσως μετά πως «το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει την άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους». Τα υποστελεχωμένα νοσοκομεία και σχολεία επομένως, μαζί κι οι ταπεινώσεις που συνοδεύουν το καθεστώς κηδεμονίας θα συνεχίσουν να είναι εδώ και μετά το Grexit αλα Σόιμπλε.

Ο σημαντικότερος ωστόσο λόγος για τον οποίο το σχέδιο του Σόιμπλε είναι αντιλαϊκό, δυσφημίζοντας σε τελική ανάλυση την ριζοσπαστική πρόταση εξόδου από το ευρώ και ανάκτησης της νομισματικής κυριαρχίας καθώς την προσαρμόζει στα συμφέροντα του γερμανικού επεκτατισμού, σχετίζεται με την τύχη του δημόσιου χρέους. Η υπαγωγή στη Λέσχη του Παρισιού προκρίνεται, όπως αναφέρει το κείμενό του, επειδή η αναδιάρθρωση του χρέους δεν επιτρέπεται με βάση το άρθρο 125 της ιδρυτικής συνθήκης της ΕΕ (Treaty on the Functioning of the European Union). Η ανακολουθία εδώ είναι εξόφθαλμη καθώς η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2012 έγινε χωρίς να ανασταλεί η ιδιότητα του μέλους της ΕΕ, ενώ αν είναι έτσι τότε πρέπει να γίνει «τάιμ άουτ» κι από την ΕΕ όχι μόνο την ευρωζώνη…

Επί της ουσίας, με την παραπομπή της Ελλάδας στη Λέσχη του Παρισιού, που έχει την ευθύνη να αναδιαρθρώνει διακρατικά χρέη (αντίθετα με τη Λέσχη του Λονδίνου που λειτουργεί κι αυτή προς όφελος των πιστωτών αναλαμβάνοντας όμως τα χρέη των κρατών προς ιδιώτες πιστωτές) υποδεικνύεται μια εξ ίσου αντιλαϊκή λύση με το PSI. Κι αυτό συμβαίνει όταν με την Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας της Βουλής (εδώ το σχετικό κείμενο), το ελληνικό κράτος δικαιούται να προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους του, απαλλάσσοντας την ελληνική κοινωνία για πάντα από το άχθος της εξυπηρέτησης ενός χρέους που αποδεδειγμένα είναι παράνομο, αθέμιτο, απεχθές και επονείδιστο! Η λύση επομένως για το χρέος δεν μπορεί να είναι ξανά μια αναδιάρθρωση του με ευθύνη των πιστωτών που θα συνοδεύεται από τιμωρητικά αντιλαϊκά μέτρα και θα καταλήξει σε υπερχρέωση, όπως σταθερά συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά η διαγραφή του με όρους κυρίαρχους κράτους, παρά κι ενάντια στα γερμανικά σχέδια. Τίποτε λιγότερο…

Έξοδος από το ευρώ και τη λιτότητα (Πριν, 26/7/2015)

ν1Δυσφήμιση της ρήξης με τους δανειστές

ΡΕΛΑΝΣ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ

Στην αντεπίθεση πέρασε η κυβέρνηση προσπαθώντας να νομιμοποιήσει την υποταγή της στις πιέσεις των πιστωτών, εμφανίζοντας την συμφωνία που υπέγραψε στις 13 Ιουλίου ως την μοναδική συμφέρουσα επιλογή για τα λαϊκά συμφέροντα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σε αυτή την κατεύθυνση ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να δυσφημίσει και να συκοφαντήσει την υπαρκτή δυνατότητα της ρήξης ταυτίζοντάς την με το σχέδιο του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, όπως είχε κατατεθεί στις 10 Ιουλίου 2015. Την Τρίτη συγκεκριμένα, επιτέθηκε στον Π. Λαφαζάνη και τον Γ. Βαρουφάκη κατηγορώντάς τους ότι αναζήτησαν ένα αριστερό σχέδιο στο σχέδιο Σόιμπλε, για πρόθεση αρπαγής του νομισματικού αποθέματος από την Τράπεζα της Ελλάδας και για σχέδιο απόδοσης μέρους της σύνταξης σε υποσχετικές (IOU).

Το φάντασμα των υποσχετικών δε ήταν παρά το προπέτασμα καπνού για να κρύψει ο Αλ. Τσίπρας την μείωση που θα δουν στις συντάξεις τους 2,6 εκ. συνταξιούχοι λόγω της αύξησης της ονομαστικής εισφοράς ασθένειας στο 6% από 4% στις κύριες και από 0% στις επικουρικές συντάξεις, ενώ η πραγματική μείωση θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Η μείωση αν και θα επιβληθεί αναδρομικά, θα φανεί στις συντάξεις τον Σεπτέμβριο, οπότε και θα έχει οριστικοποιηθεί το νέο ασφαλιστικό, που θα ανακοινωθεί είτε αρχές Αυγούστου πριν δηλαδή τη νέα συμφωνία και στο πλαίσιο των προκαταρκτικών δράσεων όπως ορίζει με σαφήνεια η συμφωνία της 12ης Ιουλίου, ή μετά την υπογραφή της στο πλαίσιο του νέου μνημονίου που θα συνοδεύσει τη νέα δανειακή συμφωνία ύψους 82-86 δισ. ευρώ. Για τους συνταξιούχους επομένως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο Αλ. Τσίπρας που πήρε επάξια τη σκυτάλη από τους προκατόχους του επιβάλλοντας μια νέα μείωση στις συντάξεις, η οποία μάλιστα πλήττει και τους χαμηλοσυνταξιούχους. Όχι οι υποσχετικές.

Σε ό,τι αφορά τα νομισματικά αποθέματα ύψους 22 δισ. ευρώ που αποκάλυψε ο Π. Λαφαζάνης ότι διαθέτει η Τράπεζα της Ελλάδας για περίπτωση έκτακτης ανάγκης, δεν υπήρξε καμία διάψευση εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας. Επομένως αυτό το απόθεμα υφίσταται και κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καλύψει τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες νομισματικής κυκλοφορίας σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ. Άμεσα, το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί αυτό το απόθεμα δεν αξιοποιήθηκε, δηλαδή δε ρίχτηκε στην αγορά έτσι ώστε να αποτραπούν τα όρια στις τραπεζικές αναλήψεις κι η κυβέρνηση να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που αρνιόταν πεισματικά να απελευθερώσει ρευστότητα μέσω του έκτακτου μηχανισμού (ELA), κρατώντας τον σε πολύ πιο χαμηλά επίπεδα από το 2012, όπως φαίνεται στο διάγραμμα που παραθέτουμε κι έτσι πίεζε την κυβέρνηση να υποκύψει στα τελεσίγραφα… Επομένως οι κατηγορίες περί ριφιφί στην κεντρική τράπεζα προς την Αριστερή Πλατφόρμα επιχείρησαν να καλύψουν την απροθυμία της κυβέρνησης να αξιοποιήσει υπαρκτές δυνατότητες ακύρωσης των εκβιασμών των πιστωτών.

Η έξοδος από το ευρώ όπως την προτείνει ο Σόιμπλε πιο πολλά κοινά στοιχεία έχει με την γραμμή Μέρκελ και Τσίπρα που καταλήγουν «πάση θυσία στο ευρώ», παρά με τη ριζοσπαστική γραμμή εξόδου από το ευρώ, που αντιμετωπίζει τη νομισματική ανεξαρτησία ως αναγκαίο μέσο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας και τον τερματισμό των νεοαποικιακών πολιτικών.

Η έκδοση υποσχετικών που προτείνει ο Σόιμπλε άρρηκτα συνδεδεμένη με την αποπληρωμή του χρέους

Προς άγρα εντυπώσεων και μόνο ήταν, επίσης, η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα να ταυτίσει τον Π. Λαφαζάνη και μέσω αυτού κάθε εναλλακτικής αριστερής ρήξης απέναντι στους πιστωτές, με τον Γ. Βαρουφάκη, καθώς ο πρώην υπουργός Οικονομικών μπορεί να μην υπέγραψε την εξευτελιστική συμφωνία της 13ης Ιουλίου (που φέρει ημερομηνία 12 Ιουλίου), αναλαμβάνει ωστόσο ακέραια την ευθύνη για σειρά ενεργειών που οδήγησαν στην τελική υποταγή στους πιστωτές: Από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου στο πλαίσιο της Ευρωομάδας όπου υπήρχε η σαφής δέσμευση για αποπληρωμή «πλήρως και εγκαίρως» όλων των χρηματοοικονομικών υποχρεώσεων της Ελλάδας – δήλωση που ισοδυναμεί με αναγνώριση του χρέους, μέχρι την πληρωμή όλων των υποχρεώσεων προς τους δανειστές το τελευταίο πεντάμηνο που οδήγησε ακόμη και στην Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία επιχειρήθηκε να δεσμευθούν τα ρευστά διαθέσιμα εκατοντάδων οργανισμών του δημοσίου, για να πληρωθεί το ΔΝΤ.

Το πλέον αναληθές και προβοκατόρικο ωστόσο επιχείρημα αφορά την ταύτιση του σχεδίου του Σόιμπλε για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με τη ριζοσπαστική πρόταση ρήξης που περιλαμβάνει την έξοδο από το ευρώ, ως μέσο προφανώς για την ανατροπή της λιτότητας κι όχι ως αυτοσκοπό.

Το σχέδιο του Σόιμπλε δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή την κυρίαρχη γραμμή του γερμανικού ιμπεριαλισμού που εκπροσωπείται από την πιο (επιφανειακά) συναινετική και μετριοπαθή γραμμή της Μέρκελ. Εκφράζει ωστόσο μια πιο επιθετική γραμμή διαχείρισης της κρίσης που προκρίνει τη φυγή προς τα εμπρός με την δημιουργία γύρω από τη Γερμανία μιας πειθαρχημένης ομοσπονδίας του ευρώ. Είναι ένα σχέδιο που εκ των πραγμάτων κατακερματίζει την ΕΕ και τη ευρωζώνη που ξέρουμε κι έχει περιέλθει σε γνώση της κυβέρνησης μέσω των συνομιλητών του γερμανού υπουργού Οικονομικών. Ο ίδιος μάλιστα στις συζητήσεις του δεν έχει διστάσει να κατηγορήσει την Μέρκελ για έλλειψη οράματος, χαρακτηρίζοντάς την απαξιωτικά γραμματέα νεολαίας επαρχιακής οργάνωσης του κομμουνιστικού κόμματος της Ανατολικής Γερμανίας…

Το σημαντικότερο ωστόσο, για να κατανοήσουμε τα σχέδια που καταστρώνονται, είναι ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια το ευρωπαϊκό κεφάλαιο κι ειδικότερα το ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό, προετοιμάστηκε ώστε μια πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ να μην έχει σοβαρές συνέπειες για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό, όπως θα είχε αν συνέβαινε το 2009. Φαίνεται χαρακτηριστικά στο διάγραμμα που παραθέτουμε απ’ όπου φαίνεται ότι η έκθεση των γερμανικών, γαλλικών, ιταλικών, ισπανικών και ολλανδικών τραπεζών στην Ελλάδα από 144,1 δισ. δολ. το 2009 έχει μειωθεί κατά 87,5%(!) σε 17,99 δισ. δολ. Ουσιαστικά έχουν αποκόψει την Ελλάδα από τις ενοποιημένες αγορές κεφαλαίου, προκρίνοντας προφανώς άλλες μορφές ενσωμάτωσης της στον καπιταλισμό, μικρότερου κινδύνου.

ν2Η πρόταση του Σόιμπλε όπως κατατέθηκε γραπτά κι όπως έχει διατυπωθεί πιο αναλυτικά δημόσια από ακραίους νεοφιλελεύθερους Γερμανούς (όπως ο Χανς Βέρνερ Ζιν επικεφαλής του γερμανικού οικονομικού Ινστιτούτου Ifo) στην πλήρη της ανάπτυξη περιλαμβάνει τα εξής: Πρώτο, προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη κι όχι μόνιμη αποβολή, δεύτερο παραμονή στην ΕΕ, τρίτο αποπληρωμή του χρέους και τέταρτο έκδοση υποσχετικών για εσωτερικές πληρωμές. Είναι ένα σύνολο προτάσεων που παρά την φαινομενική τους ομοιότητα με τη ριζοσπαστική πρόταση εξόδου από το ευρώ, βαθαίνουν και διαιωνίζουν και δεν ακυρώνουν τις συνέπειες από την παραμονή στη ευρωζώνη.

Συγκεκριμένα, η κατά Σόιμπλε έξοδος από την ευρωζώνη δεν ισοδυναμεί με πλήρη ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας, δηλαδή με την ελευθερία της Ελλάδας να επιβάλλει όποια συναλλαγματική ισοτιμία επιθυμεί στο νέο της νόμισμα (διατηρώντας ακόμη και το δικαίωμα των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων) και να καθορίζει ελεύθερα την ποσότητα χρήματος που θα κυκλοφορεί και τα βασικά επιτόκια. Για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που θα αμφισβητούσε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Γερμανίας στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με άλλα κεφάλαια, έχει προταθεί η επαναφορά του Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών που προετοίμασε την εισαγωγή του ευρώ. Πρόκειται για έναν περιθώριο διακυμάνσεων, ενδεικτικού εύρους ±2,5%, που έχει επιτυχημένα χαρακτηριστεί «φίδι μέσα στο τούνελ». Η πειθάρχηση της νομισματικής πολιτικής θα επιτυγχάνεται μέσα από την προσδοκία της επιστροφής στο ευρώ, καθώς κάθε προσπάθεια υποτίμησης άνω του επιτρεπτού ορίου θα σημαίνει την ακύρωση του σχεδίου επανένταξης.

Ο σημαντικότερος ωστόσο μηχανισμός πειθάρχησης θα είναι ο δημοσιονομικός και θα υλοποιείται μέσω της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όρος που αναφέρεται ρητά στις προτάσεις του Σόιμπλε. Σε αυτό το πλαίσιο η λιτότητα θα είναι δεδομένη και θα υλοποιείται μέσω των προβλέψεων του Δημοσιονομικού Συμφώνου: Εαρινό εξάμηνο, ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και πολλά ακόμη μέτρα θα αποδειχθούν πολύ σύντομα εξ ίσου αποτελεσματικά στον αποκλεισμό κάθε ίχνους αναδιανεμητικής πολιτικής για τις 9 χώρες της ΕΕ που δεν ανήκουν στην ευρωζώνη, με τους εκβιασμούς της ΕΚΤ.

Το βασικότερο μέλημα ωστόσο της σκληρής γερμανικής γραμμής αφορά την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους κι αυτό το στόχο έρχεται να εξυπηρετήσει η πρόταση έκδοσης υποσχετικών. Τα υποκατάστατα χρήματος εμφανίζονται ως μονόδρομος λόγω μιας διπλής πίεσης: της προτεραιότητας που έχει η εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών από την μια, με αποτέλεσμα τα ευρώ να πηγαίνουν πρώτα και κύρια στο ΔΝΤ, την ΕΚΤ και για πληρωμή των τόκων, και από την άλλη, της ασφυκτικά περιορισμένης νομισματικής βάσης, με αποτέλεσμα να μην αρκεί για την κάλυψη των εσωτερικών αναγκών στις καθημερινές συναλλαγές. Επομένως, οι υποσχετικές του Σόιμπλε συνδέονται άρρηκτα με την αποπληρωμή του χρέους και τη διευκολύνουν. Ακόμη κι όταν επικαλούνται μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους που και πάλι δεν θα περιλαμβάνει μονομερείς ενέργειες, αλλά όπως έγινε το 2012 κι αυτή η αναδιάρθρωση του χρέους θα σχεδιαστεί και θα υλοποιηθεί από τους πιστωτές.

Από την άλλη, σχέδια έκδοσης υποσχετικών που κατατέθηκαν ως λύση ανάγκης για να διευκολυνθούν οι συναλλαγές μέχρι να εκδοθεί το καινούργιο νόμισμα δεν μπορούν να ταυτίζονται με την πρόταση Σόιμπλε, τζογάροντας στη φαινομενική τους ομοιότητα, γιατί εξυπηρετούν ένα σχέδιο ρήξης, κι όχι διασφάλισης της σημερινής καταστρεπτικής πολιτικής. Διατρέχοντας εξ αρχής αυτά τα σχέδια τον κίνδυνο διασυρμού τους, λόγω της ομοιότητάς τους με ομόηχες προτάσεις που κατατέθηκαν όχι μόνο από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αλλά και από τις Βρυξέλλες, δεν μπορούν να διασφαλίσουν ότι η βραχυπρόθεσμη περίοδος της κυκλοφορίας τους δεν θα εξελιχθεί σε χάος, δημιουργώντας ένα νομισματικό απαρτχάιντ, μικρής έστω διάρκειας, μεταξύ όσων θα έχουν ευρώ και θα συνεχίσουν να πραγματοποιούν συναλλαγές με αυτά από την μια κι όσων θα περιμένουν τα μαγικά χαρτάκια του μισθού ή της σύνταξής τους, επιχειρώντας στη συνέχεια να ικανοποιήσουν με τη βοήθειά τους τις καταναλωτικές ανάγκες τους.

Μια ρεαλιστική λύση για να ξεπεραστεί το πρόβλημα των μέσων συναλλαγής μέχρι να εκδοθεί το νέο νόμισμα θα ήταν η έκδοση καρτών για όλους τους πολίτες από το υπουργείο Οικονομικών, στη βάση του ΑΦΜ, που θα ακολουθούταν από μια φαστ τρακ διαδικασία υποκατάστασης των συναλλαγών με ρευστό σε συναλλαγές με την βοήθεια ηλεκτρονικού χρήματος.

Η έξοδος επομένως από το ευρώ όπως την υπερασπίζεται ο Σόιμπλε κι άλλα τμήματα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που προκρίνουν την επιτάχυνση των διαδικασιών αναμόρφωσης της ευρωζώνης στη βάση των νέων δεδομένων  που δημιούργησε η κρίση χρέους, κόβοντας και πετώντας με λίγα λόγια τα ξερά κλαδιά, πιο πολλά κοινά στοιχεία έχει με την γραμμή Μέρκελ και Τσίπρα που καταλήγουν «πάση θυσία στο ευρώ», παρά με τη ριζοσπαστική γραμμή εξόδου από το ευρώ, που αντιμετωπίζει τη νομισματική ανεξαρτησία ως αναγκαίο μέσο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας και τον τερματισμό των νεοαποικιακών πολιτικών.

Όρκοι πίστης στο ευρώ από ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ

ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η επικράτηση της «ήπιας» γραμμής της Μέρκελ, σε ό,τι αφορά την θέση της Ελλάδας στο ευρώ, δεν σημαίνει ότι η απειλή αποσύρεται από το τραπέζι. Ήδη, από την Παρασκευή αυξάνονται οι πιέσεις για ένα νέο τρίτο, πακέτο μέτρων που θα ψηφισθεί τις επόμενες μέρες ώστε να δοθεί το νέο δάνειο – γέφυρα για να καλυφθούν οι χρηματοδοτικές ανάγκες του επόμενου διαστήματος, υπό την ίδια γνωστή απειλή. Το δεύτερο δάνειο – γέφυρα θα χρειαστεί σε εκείνη την περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να ολοκληρωθούν εντός του Αυγούστου, οπότε δε θα έχει εκταμιευθεί το δάνειο,  και θα πρέπει «πλήρως και εγκαίρως» να πληρωθούν τα χρέη. Οι δανειακές υποχρεώσεις που πρέπει να πληρωθούν τον Αύγουστο αφορούν 188 εκ. ευρώ στο ΔΝΤ 3,4 δισ. και στην ΕΚΤ, ενώ τον Σεπτέμβρη πρέπει να πληρωθούν 1,56 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ.

Η έξοδος από το ευρώ θα επανέρχεται ξανά και ξανά ως απειλή, νομιμοποιώντας τους χειρότερους εκβιασμούς κι εξασφαλίζοντας τις πιο εξευτελιστικές υποχωρήσεις από τη μεριά της κυβέρνησης (όπως για παράδειγμα την πρόσκληση στο ΔΝΤ να συμμετέχει στο νέο δάνειο ή την επάνοδο της τρόικας στην Αθήνα, σε επαυξημένη έκδοση, υπό τη μορφή κουαρτέτου), όσο στο πλαίσιο της Αριστεράς θα συνεχίσει να είναι μια απαγορευμένη συζήτηση, που νομιμοποιεί τις αστικές θέσεις των ηγεσιών. Κι εδώ οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ είναι τεράστιες και ιστορικές. Εκκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες το κάθε κόμμα (την δογματική και ανιστόρητη ευρωλαγνεία ο ΣΥΡΙΖΑ και την μετάθεση στο απώτερο μέλλον κάθε άμεσου αιτήματος που μπορεί να βελτιώσει την θέση των εργαζομένων και να προκαλέσει ρήξεις στην αστική κυριαρχία σήμερα το ΚΚΕ) και τα δύο κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς δίνουν όρκο πίστης στο ευρώ και καταγγέλλουν τη δραχμή επιδιώκοντας συμμαχίες με τα πιο συντηρητικά και κυρίως μικροαστικά τμήματα της κοινωνίας, που συνεχίζουν να θεωρούν το ενιαίο νόμισμα ως όχημα κοινωνικής ανόδου. Κυρίως όμως ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ δίνοντας όρκους αιώνιας πίστη στο ευρώ, κλείνουν το μάτι στην αστική τάξη που όχι απλά τάσσεται με το κοινό νόμισμα, αλλά έχει αναγορεύσει την υπεράσπισή του σε κόκκινη γραμμή που χωρίζει εχθρούς και φίλους…

ΠΡΩΤΟ ΔΑΝΕΙΟ ΓΕΦΥΡΑ: Όπως ήρθαν τα 7,16 δισ. ευρώ, έτσι έφυγαν

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Τη Δευτέρα 20 Ιουλίου απελευθερώθηκε το πρώτο δάνειο – γέφυρα προς την Ελλάδα, ύψους 7,16 δισ. ευρώ, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (EFSM). Όλο όμως σχεδόν το ποσό επιστράφηκε στους πιστωτές! Ειδικότερα, 3,5 δισ. ευρώ δόθηκαν στην ΕΚΤ για την αποπληρωμή ομολόγων, 2 δισ. για την εξόφληση δόσεων προς το ΔΝΤ που εκκρεμούσαν από τον Ιούνιο και 900 εκ. ευρώ για τόκους του μηνός Ιουλίου. Στην Ελλάδα αν κάτι έμεινε το πρώτο πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που ψηφίστηκε στις 15 και 22 Ιουλίου! Με άλλα λόγια, για να μας βοηθήσουν να πληρώσουμε τους πιστωτές δεχθήκαμε: να ακριβύνουν χιλιάδες προϊόντα που πλέον θα επιβαρύνονται με ΦΠΑ 23%, να τους χαρίσουμε τη στατιστική υπηρεσία που θα γεμίσει με …Γεωργίου, να υιοθετήσουμε έναν κώδικα πολιτικής δικονομίας που μόλις τον Δεκέμβρη του 2014 είχαν απορρίψει όλοι οι δικηγόροι της Ελλάδας και να ενσωματώσουμε την οδηγία «για την εξυγίανση», υποτίθεται, των τραπεζών που επί της ουσίας ακυρώνει τη δυνατότητα του δημοσίου να ασκήσει τα πλειοψηφικά του δικαιώματα στις συστημικές τράπεζες. Κι ο νόμος μάλιστα ψηφίσθηκε ενώ πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι συστημικές τράπεζες δεν πρόκειται να σωθούν ούτε με τα 25 δις. που θα λάβουν  για ανακεφαλαιοποίηση συν τα 7,7 δισ. για «μαξιλάρι ρευστού» από το νέο δάνειο. Τροχιοδεικτικές βολές ενδέχεται να αποδειχθούν τόσο η άρον – άρον πώληση τραπεζικών θυγατρικών στο εξωτερικό, όπως έκανε η Άλφαμπανκ με τα υποκαταστήματά της στη Βουλγαρία τα οποία πούλησε στην Γιούρομπανκ έναντι 1 ευρώ, όπως κι η φημολογούμενη πώληση των καταστημάτων στην Κύπρο, όσο και δηλώσεις γερμανών αξιωματούχων, όπως του εκπροσώπου της Γερμανίας στην Τραπεζική Εποπτεία της ΕΚΤ, που σε συνέντευξή του έθεσε το ερώτημα «κατά πόσο οι τέσσερις μεγάλες ελληνικές τράπεζες είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμες». Η απάντηση κατά το πιθανότερο σενάριο θα δοθεί το φθινόπωρο, όταν θα δημοσιευθούν τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής που σύντομα θα ξεκινήσει η ΕΚΤ.

Πολύ πιο σύντομα ωστόσο θα δοθεί και στη δημοσιότητα το νέο Μνημόνιο, που θα συνοδεύσει την δανειακή. Παραμένοντας ακόμη ανοιχτό κατά πόσο τα επώδυνα μέτρα για την κατάργηση των πρόωρων συντάξεων και την υπερφορολόγηση των αγροτών (τα οποία με βάση το κείμενο της 12ης Ιουλίου έπρεπε ήδη να είχαν ψηφιστεί) θα ψηφισθούν τελικά αρχές Αυγούστου, πριν δηλαδή τη νέα συμφωνία ή αν θα συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν, το σίγουρο είναι πως το νέο Μνημόνιο θα περιλαμβάνει νέα αντιλαϊκά μέτρα. Θα είναι μια επώδυνη συμφωνία που θα τσακίσει για μια ακόμη φορά το λαϊκό εισόδημα, σε όφελος του κεφαλαίου.

Οι πιστωτές κρατώντας στα χέρια τους την δέσμευση του Τσίπρα ό,τι θα συμφωνήσει να υπογράψουν ό,τι κι αν του δώσουν διαμορφώνουν καθημερινά ένα κλίμα αισιοδοξίας, προσπαθώντας να πείσουν την κοινωνία πως τα δύσκολα είναι πίσω μας, στην «εποχή των αμφιβολιών». Εκεί αποσκοπούν οι (αδιανόητοι πριν λίγο καιρό) διθύραμβοι στο πρόσωπο του Τσίπρα από τις σημαντικότερες γερμανικές, αμερικανικές κι ελληνικές εφημερίδες μέχρι και την Αυριανή. Κι ο εκλογικός σχεδιασμός της κυβέρνησης τους πιστωτές εξυπηρετεί πριν απ’ όλα, μια και ο χρόνος που προκρίνεται θα είναι μετά την υπογραφή της νέας συμφωνίας και πριν αρχίσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα να έχουν επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Ας μην ξεχνάει όμως το Μαξίμου πως αντίστοιχα βαθυστόχαστα σενάρια έκανε και το ΠΑΣΟΚ κι η ΝΔ, μέχρι που τα σάρωσε η λαϊκή αγανάκτηση…

Rupture with the EU: Α return to the “cave age” or a new “golden age”? (Prin newspaper, 30/5/2015)

flagWhen the mild arguments about the “people’s house” and the EU’s ability to transform fall apart, the neoliberal/Memoranda bloc resorts to the only argument left: breaking with the EU equals to returning to the “cave age”.

by Leonidas Vatikiotis

It is worthwhile to attempt an outline of the day after the rupture, in other words, the loan payment default, the unilateral sovereign debt write-off, and the exit from the Eurozone and the European Union. At this point, it is important to note the huge methodological issue arising from trying to solve a future’s equation using parameters of the present, knowing that they will dramatically change after such a rupture. But it is also important to note that the effect of such a change will be mainly positive. Thus, although the conflict with the capital will deprive society of valuable resources (e.g. the net inflow of €6 billion due to Greece’s dealings with the EU in 2015), it will put a halt to the inconceivable destruction of production forces that is currently underway and tends to become endemic (as shown, among others, by the fact that unemployment is stable at 26% and the idle production capacity has reached 34% in the industry).

There are seven sectors that will be affected already the next day after the rupture and are very significant for the people’s incomes but also for the economy: the currency, the funding of the imports and deficits of the state budget, the banks, the alimentation, the energy, and the medicines.

The exchange rate of the new currency in the first period after the rupture will be based on a fixed one-to-one exchange rate to the euro, despite the fact that the exchange rate corresponding to the structure of the Greek economy is lower even than the existing exchange rate of the euro, which is ideally “soft” enough -thanks to the presence of the south European countries in the Eurozone- to allow Germany to export but far too “hard” for the periphery.

The pegging to the euro will be a political decision aiming at preventing the launch of punitive speculative attacks on the new drachma and the repeated chocks to the daily trading practices. Similar practices of pegging to another currency are not followed only by “closed economies”, but also by highly internationalized ones such as Hong Kong. The effect of devaluation on people’s incomes can be counterbalanced by proportional salary increases. The effect on prices can be kept under control, as Greek economists have shown. In other words, there will not be uncontrollable inflation. Besides, such a danger can only be taken as a joke in an economy that suffers from deflation. To tackle deflation within the Eurozone, 60 billion euros are spent each month through the Quantitative Easing Program. Moreover, loans that have been taken in euro will be converted by law into the new currency.

Debt write-off and exit from the euro-EU

will improve and not lower the standard of living

In 2014, the trade deficit (excluding shipping and fuel) amounted to €8.13 billion (compared to €16,04bn in 2010). This deficit can be closed by the travel services balance surplus that in 2014 rose to €11.32 billion (€13,39bn of revenues minus €2,07bn of payments). The small presence of vertically integrated tourist activities controlled by multinationals -although their penetration in the tourist sector has been increasing in the last years- allows a government to provide appropriate motivation in order to collect this money. In addition, clearing (non-monetary forms of exchange trade) can make up for the need for foreign currency, while “smart” measures to promote imports like those successfully applied by Argentina (ensuring that every importer will export a specific percentage of the value of their imports) can reduce the need for foreign currency and boost exports.

For the lovers of the Memoranda who claim that they created surpluses, there are no budget deficits to be covered. But for those who believe that giving new life to the dilapidated social structures should be a priority, there is the possibility of printing new money, which should of course be limited. In addition, there is the option of domestic borrowing, which can be used as a means of income redistribution and reinforcing low incomes, showing that not all of forms of debt are reproachable. To some extent, this was also the case when the Greek state was covering its financing needs by publishing treasury bills addressed to savers, even during the ’90s. It is remarkable that in 1998, 80% of state borrowing was internal and 70% of this borrowing was short-term and thus low-risk. The Maastricht Treaty eliminated this possibility in favor of the banks (which, in this way, got rid of competition) and especially the financial giants that took over state lending. The safety net provided by domestic borrowing is made clear in the case of Japan, where although the sovereign debt is extremely high (246,1% of GDP in 2015), its creditworthiness has not been downgraded by the credit rating agencies exactly because borrowing is domestic and can thus be subjected to many silent restructurings. The threat that domestic borrowing poses to the international speculators was also made clear when PSI took place in February 2012, when nothing was done to protect bondholders. The IMF and credit rating agencies wanted to abolish this possibility once and for all. On the contrary, a government that would want to reinstate the market of domestic borrowing should fully compensate the bondholders who suffered losses in 2012 and perhaps also set a ceiling of, let’s say 100.000 euros, in order to hinder very high incomes.

Nationalizing banks will relieve society from the burden of their prolonged death. Despite the 211 billion they have received since 2008 in the form of subsidies and guarantees, banks today are in a much worse state, as reflected in the loans to deposits ratio: from an admirable balance in 2000  (€108,23bn of loans to €109,23bn of deposits or 99%) to an enormous asymmetry in 2009 (€300,32bn of loans to €237,53bn of deposits or 126%), which has become even worse in January 2015 (€214bn of loans to €147bn of deposits or 146%, with the non-performing loans to have climbed up to €78bn) and is further deteriorating due to the bank run caused by the policy of suffocation of the ECB.

As far as food products are concerned, according to a research by the Panhellenic Confederation of Unions of Agricultural Cooperatives (published in 2012) that examines 41 basic rural food products – both plant- and animal-based – for the year 2011, there is sufficiency (production in relation to consumption, with consumption being defined as the amount of production plus imports minus exports) at the hopeful level of 95%. Taking a better look at the figures, however, one can see that the highest sufficiency is observed in not-basic products (edible olives 996%, raisins 275%, sea products 221%, oranges 191% and kiwis 180%) whereas the lowest sufficiency is observed in almost basic products (sugar 14%, beef 29%, lentils 33%, soft grain 33% and pork 36%). It is important to note that the production of sugar is indicative of the damage caused in the rural production by the Common Agricultural Policy and the EU directives, which led to the closure of the factories of the Greek Sugar Industry in favour of German exporters. In this way, Greece moved from being a net exporter to a net importer of sugar. There are similar examples in livestock production as well. The ability of a country to fill this gap if a shift of policy is decided was proved in 2010 when Russia massively bought young milk cows from Western Europe, succeeding in gaining sufficiency within two years.

As far as solid fuels are concerned, the market is characterised by oversupply, with a total installed power of 17.500 MW and a highest demand of 7.000 MW. Same as the food production, if it was not for the EU directives within the framework of the so-called “liberalisation”, much cheaper electricity power could be generated, for example by putting the brakes on the scandalous funding of the private sector of the Renewable Energy Resources, by allowing the expansion of the Public Power Corporation S.A., etc. As far as liquid fuels are concerned, the strategic cooperation of Greece with Russia and the choice of Iran as supplier -instead of the American protectorates- can secure the provision of much cheaper liquid fuels.

Finally, although the country’s 27 pharmaceutical industries are exporting to 80 countries, they only cover 18% of the domestic medicine demand, with the rest of it being covered by multinationals. Domestic medicine producers have repeatedly denounced the scandalous advantage given to the multinationals in the years of austerity and have claimed that they are able to provide for the 70% of the primary health care and the 50% of the hospital care with quality and low cost medicines as long as prescriptions are written differently…

In conclusion, with regard to food products, energy and medicines, but also other sectors, a revolutionary rupture will release unimaginable progressive social forces, which are now being amputated simply because no bourgeois government can implement the aforementioned measures, and will allow society to enter a new ‘golden age’.

Την μετάφραση έκανε η ReINFORM (πολιτική ομάδα Ελλήνων που ζουν στην Ολλανδία), http://www.reinform.nl