Home » Posts tagged 'google'

Tag Archives: google

Υπό την ανοχή των Βρυξελλών η φοροαποφυγή στην Ευρώπη

Ξεχωριστής σημασίας είναι ο νέος κύκλος αποκαλύψεων φοροαποφυγής με τη βοήθεια υπεράκτιων εταιρειών, που έγινε γνωστός ως Paradise Papers, κι όπου εμπλέκεται η αφρόκρεμα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι οφθαλμοφανή: Λεφτά υπάρχουν, οι φορολογικοί κανόνες ισχύουν μόνο για τους οικονομικά αδύνατους, η φορολογία μπορεί εύκολα να μειωθεί αν οι πλούσιοι πληρώσουν τους φόρους που καταβάλλουμε όλοι εμείς, η διάσωση των τραπεζών διέσωσε και τα στελέχη των τραπεζών, όπως ο Φωκίων Καραβίας της Eurobank, που είναι ένας από τους 130 Έλληνες που κοσμούν τη λίστα, κοκ.

Με αφορμή όμως τις νέες αποκαλύψεις για τη φοροαποφυγή στα εξωτικά νησιά (που συνολικά ανέρχεται σε 8,7 τρισ. δολ. ή το 11,5% του παγκόσμιου ΑΕΠ) κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητη η θεσμοθετημένη φοροαποφυγή που συντελείται επί ευρωπαϊκού εδάφους και υπό την έγκριση των Βρυξελλών, με επίκεντρο κυρίως το Λουξεμβούργο, την Ολλανδία και την Ιρλανδία. Πελάτες των ευρωπαϊκών φορολογικών παραδείσων είναι κυρίως αμερικανικές πολυεθνικές, όπως η Google.

Το τέχνασμα που χρησιμοποιούν το περιέγραψε στους New York Times αμερικανός οικονομολόγος που έχει εργαστεί επί μακρόν σε αυτό τον τομέα: Η Google λοιπόν πρώτα μετέφερε την πνευματική ιδιοκτησία των τεχνολογιών έρευνας και διαφήμισης στην εταιρεία συμμετοχών Google Ireland Holdings. Επέλεξε δε την Ιρλανδία όχι μόνο λόγω του ευνοϊκού φορολογικού της καθεστώτος αλλά για κάτι πιο σημαντικό κι ας μη φαίνεται με την πρώτη ματιά: Επειδή το Δουβλίνο επιτρέπει σε μια εταιρεία να είναι μεν στα ιρλανδικά φορολογικά μητρώα, αλλά να διοικείται από τις Βερμούδες που είναι σχεδόν στο μέσο του Ατλαντικού. Στη συνέχεια η Google Ireland Holdings δημιούργησε μια θυγατρική, την Google Ireland Limited, στην οποία παραχώρησε την άδεια να χρησιμοποιεί την τεχνολογία της ιρλανδικής μητρικής κι είναι αυτή η εταιρεία που εκχωρεί την άδεια σε όλες τις συνδεδεμένες εταιρείες της Google σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική. Κι αυτές οι εταιρείες πληρώνουν δικαιώματα στην Google Ireland Limited, η οποία στέλνει τα κέρδη στις Βερμούδες πληρώνοντας δικαιώματα στην Google Ireland Holding. Οι δουλειές στην Ασία αντίστοιχα υπάγονται σε μια παρόμοια εταιρεία με έδρα τη Σιγκαπούρη. Κατ’ αυτόν τον (καθόλα νόμιμο) τρόπο μόνο το 2015 κατέληξαν στις Βερμούδες κέρδη της Google ύψους 15,5 δισ. δολ. που ισοδυναμούσαν με ένα φορολογικό συντελεστή σχεδόν 0%!

Ωστόσο, καμία πολυεθνική δεν θα είχε καταφέρει να ξεγλιστράει από φορολογικές της υποχρεώσεις αν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μιλώντας για τη γηραιά ήπειρο, επέβαλλε τη συμμόρφωση στους φορολογικούς κανόνες με την ίδια αυστηρότητα που επιβάλει, για παράδειγμα, στην Ελλάδα τα Μνημόνια. Δημιουργούσε δηλαδή άτεγκτους μηχανισμούς φορολογικής επιτροπείας, συνεχούς ελέγχου και οικονομικών κυρώσεων στα απείθαρχα μέλη.

Αλλά ποτέ δεν δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει…

Πηγή: Πριν

Advertisements

Μηχανή λογοκρισίας κι όχι εγγυητής της ισότητας η Google

Μάννα εξ ουρανού ήταν για τη δημοφιλή μηχανή αναζήτησης και απόλυτο κυρίαρχο του διαδικτύου ο συντηρητικός 28χρονος μηχανικός που σε ένα εσωτερικό σημείωμα 3.500 λέξεων απέδωσε σε βιολογικές διαφορές τις αιτίες της μικρής συμμετοχής των γυναικών στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι απόψεις του Τζέιμς Νταμόρ, διδάκτορα της Χάρβαρντ στη βιολογία των συστημάτων, ότι «οι άνδρες κλίνουν προς τη συστηματική σκέψη εξ ου και γίνονται προγραμματιστές ενώ οι γυναίκες είναι πιο ανοικτές στην αισθητική και στα αισθήματα και όχι στις ιδέες, οπότε αυτό το γεγονός τις οδηγεί στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών και της τέχνης» υποβαθμίζουν αν δεν εξαφανίζουν τις κοινωνικές αιτίες που κρατούν τις γυναίκες μακριά από θέσεις ευθύνης σε έντονα ανταγωνιστικά περιβάλλοντα και συμπλέουν με τον πολύπλευρο ρατσισμό που είναι σε έξαρση στις ΗΠΑ από το 2016 και μετά όταν ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε επίσημη υπόσταση και νέα ώθηση στις πιο αντιδραστικές θεωρίες. Δεν είναι τυχαίο ότι ο μηχανικός της Google έκανε γνωστή την απόλυσή του στο ακροδεξιό ιστότοπο Breitbart, πολιορκητικό κριό των περιθωριακών και θρησκόληπτων ακροδεξιών Μέσων Ενημέρωσης που ανέδειξαν τον Τραμπ. Ενδεικτικό στοιχείο της εκλεκτικής συγγένειας μεταξύ Τραμπ και του δικτύου ενημέρωσης Breitbart είναι ότι ο επικεφαλής του Στίβεν Μπανόν ήταν υπεύθυνος στρατηγικής του Τραμπ.

Ωστόσο, η αυξημένη ευαισθησία που επέδειξε η Google απέναντι στον εργαζόμενό της δείχνοντάς του την πόρτα της εξόδου δεν μπορεί να ερμηνευθεί μόνο στη βάση της μαχητικής στράτευσής της στο στρατόπεδο του φιλελεύθερου κατεστημένου, μαζί με όλους σχεδόν τους τεχνολογικούς γίγαντες και με μοναδικές εξαιρέσεις την Uber και την Tesla. Μια στράτευση που κορυφώθηκε όταν η Κοιλάδα της Σιλικόνης προσέφυγε εναντίον της απόφασης του Τραμπ τον Ιανουάριο να απαγορεύσει τη βίζα στους υπηκόους επτά μουσουλμανικών κρατών. Μέτρο που τίναζε στον αέρα τον κλάδο της πληροφορικής των ΗΠΑ ο οποίος στηρίζεται στην ικανότητά του να τραβά σαν μαγνήτης τα πιο λαμπρά μυαλά του κόσμου: Από το Πακιστάν μέχρι το Μεξικό.

Επομένως, λόγοι συμφέροντος κι όχι λόγοι αρχής έχουν ωθήσει την Google να πρωτοστατεί στην διαπάλη που διεξάγεται στο εσωτερικό των ΗΠΑ απέναντι στο Τραμπ. Το οικονομικό της συμφέρον βρίσκεται πίσω και από την μάχη που δίνει για τα δικαιώματα των γυναικών, όσο καθολική κι αν είναι η αποστροφή απέναντι σε θεωρίες βιολογικού ντετερμινισμού.

«Η καλή μεταχείριση των γυναικών δεν είναι μόνο ηθικά σωστή, έχει και οικονομική λογική», αναφέρει ο Άλεκ Ρος, ένας εκ των κορυφαίων ειδικών παγκοσμίως σε θέματα καινοτομίας, στο βιβλίο του Οι βιομηχανίες του μέλλοντος (εκδ. Ίκαρος, 2017). Και συνεχίζει: «Οι γυναίκες αποτελούν το μισό εργατικό δυναμικό -ή δυνάμει εργατικό δυναμικό- κάθε χώρας. Για να ευημερεί μια χώρα και να είναι ανταγωνιστική, πρέπει να έχει πρόσβαση σε άριστα εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό. Αν μια χώρα αποκλείει το ήμισυ του δυνάμει εργατικού δυναμικού της, τίθεται εκτός παιχνιδιού. Οι χώρες που κλείνουν το χάσμα ανάμεσα στα δύο φύλλα είναι ανταγωνιστικές, είναι οι χώρες του μέλλοντος, οι χώρες που εκπαιδεύουν αγόρια και κορίτσια, και διασφαλίζουν ότι όλοι οι πολίτες τους διαθέτουν επαγγελματική εξειδίκευση και είναι έτοιμοι για την παγκόσμια οικονομία. Με απλά λόγια οι χώρες που χειραφετούν τις γυναίκες δρέπουν τα οφέλη», αναφέρει ο Κρος που διετέλεσε επιπλέον σύμβουλος καινοτομίας στο αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, επί Χίλαρι Κλίντον, στο βιβλίο του που έχει γίνει μπεστ σέλερ των New York Times.

Κατ’ επέκταση για τη Google η διασφάλιση ίσων δικαιωμάτων πρόσβασης στις γυναίκες αποτελεί όπλο στη μάχη της οικονομικής της επιβίωσης και της αύξησης των κερδών και τίποτε άλλο!

Η υποκρισία πίσω από τον κώδικα συμπεριφοράς της Google τον οποίο επικαλέστηκε ο διευθύνων σύμβουλός της Σαντάρ Πικάι αποκαλύπτεται επίσης από τις κατηγορίες του αμερικανικού υπουργείου Εργασίας εναντίον της Google λόγω των συστηματικών διακρίσεων στις αμοιβές! Η εταιρεία που πρωτοστατεί στο δικαίωμα των γυναικών να εργάζονται πρωτοστατεί και στο δικαίωμά της να τις αμείβει χαμηλότερα σε σχέση με τους άνδρες! «Βρήκαμε συστηματικές διακρίσεις στις αμοιβές σε βάρος των γυναικών σε όλο το εργατικό δυναμικό» δήλωνε τον Απρίλιο κιόλας ο διευθυντής του αμερικανικού υπουργείου Εργασίας σε δικαστήριο του Σαν Φραντζίσκου. Στη βάση των παραπάνω η «αριστερή κουλτούρα εντός της Google με έμφαση στην πολιτική ορθότητα» την οποία κατήγγειλε ο απολυμένος Τζέιμς Νταμόρ, ως νέος Άδωνης, έχει τόση σχέση με την Αριστερά όσο και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ…

Ωστόσο, η ασυνήθιστη ευαισθησία που έδειξε η Google απολύοντας τον σεξιστή διδάκτορα του Χάρβαρντ δεν ερμηνεύεται μόνο λόγω της προσπάθειάς της να αποκρύψει τις μισθολογικές διαφορές στο εσωτερικό της, που αποτελούν άλλωστε και την υλική βάση για την ανάπτυξη και τη διάδοση ιδεολογημάτων που καταδικάζουν τις γυναίκες σε υποδεέστερη θέση. Ούτε λόγω της συνεχούς προσπάθειας που καταβάλλει να γοητεύει το νεανικό και ανοιχτό στις ιδέες της ισότητας κοινό της βαθαίνοντας το ρήγμα με ό,τι εκφράζει και εμφορείται από την ιδεολογική οπισθοδρόμηση που είναι σε εξέλιξη στις ΗΠΑ.

Η Google ήθελε ταυτόχρονα να συγκαλύψει τη σύμπλευσή μαζί του όπως υλοποιείται στο πολιτικό πεδίο! Συγκεκριμένα, η Google στο  πλαίσιο της αναθεώρησής των αλγορίθμων της από τον Απρίλιο με στόχο να πάψουν να διαδίδονται ψευδείς ειδήσεις, θεωρίες συνομωσίας και περιεχόμενο χαμηλής ποιότητας μείωσε τις επισκέψεις σε κορυφαία μέσα αριστερής εναλλακτικής ενημέρωσης, όπως το καναδικό Global Research, του οποίου ηγείται ο Μάικλ Τσοσουντόβσκι, το τροτσκιστικό World Socialist Web Site, το Real News, το Common Dreams και το Truthout. Με βάση ρεπορτάζ του wsws.org η αναγνωσιμότητα του Truthout που εστιάζει σε πολιτικές, κοινωνικές και οικολογικές εξελίξεις μειώθηκε από τον Απρίλιο κατά 35%, του Real News που έχει ειδικευτεί στην παραγωγή βίντεο και ντοκιμαντέρ κατά 37% και του Common Dreams κατά 50%, ενώ η επισκεψιμότητα του ίδιου του wsws.org έχει μειωθεί κατά 70%!

Φαίνεται επομένως πώς οι πρώτοι που πλήρωσαν το τίμημα του «ψαλιδιού» στα fake news, κατόπιν της έξαρσης που γνώρισαν πριν και μετά τις αμερικανικές εκλογές το Νοέμβριο του 2016 και τη συμφωνία που επήλθε για να ληφθούν αυστηρά μέτρα, ήταν τα αριστερά Μέσα ενημέρωσης με ευθύνη της Google που πλέον μετατρέπεται στο Μεγάλο Ιεροεξεταστή του Διαδικτύου! Σε αυτό το βωμό θυσιάστηκε ο 28χρονος μηχανικός…

Πηγή: Kommon

Η Google στο στόχαστρο των γερμανών εκδοτών (Επίκαιρα, 11-17 Δεκεμβρίου 2014)

2Ξεχείλιζαν υποκρισία το σκεπτικό του ψηφίσματος της 27ης Νοεμβρίου και οι συνοδευτικές δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων με το οποίο δινόταν το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακόμη και να διατάξει την διάσπαση της Google. Η δημοφιλής μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο βρίσκεται στο μικροσκόπιο της επιτροπής ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εδώ και περισσότερα από πέντε χρόνια, αν και προϊόντος του χρόνου επιδείνωνε συνεχώς την θέση της…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει από τις ευρωπαϊκές αρχές η Google είναι τρεις. Περισσότερο γνωστή εξ αυτών είναι η επιμονή των ευρωπαϊκών αρχών πως το «δικαίωμα στη λήθη» δεν εφαρμόστηκε μέχρι τέλους. Με τον όρο «δικαίωμα στη λήθη» περιγράφεται η υποχρέωση που ανέλαβε η Googleνα σβήσει από την μηχανή αναζήτησης προσωπικά δεδομένα χρηστών που αφορούσαν το παρελθόν. Η ίδια η αξίωση, παρότι θεμιτή από τη σκοπιά της διαφύλαξης των προσωπικών δεδομένων, ήταν εξ αρχής προβληματική μιας και η μηχανή αναζήτησης δεν ήταν ο δημιουργός της επίμαχης είδησης ή του γεγονότος, αλλά η διαμεσολαβητική υπηρεσία που την ανέσυρε, με τους κατάλληλους αλγόριθμους, μέσα από το χάος του διαδικτύου και την έκανε προσβάσιμη στον χρήστη. Ακόμη δηλαδή κι αν η Google κατάφερνε να μην εμφανίζεται το αποτέλεσμα μετά την αναζήτηση του χρήστη, πχ μια καταδίκη σε φυλακή ή για μια απάτη, η πρωτογενής αναφορά στην εφημερίδα δεν μπορούσε να σβηστεί. Παρέμενε, απλώς μη προσπελάσιμη από μηχανή αναζήτησης. Η ΕΕ έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα σε αυτό το δύσκολο σταυρόλεξο γιατί αφού η Google συμμορφώθηκε με τις σχετικές υποδείξεις, διαχειριζόμενη 30 εκ. σχετικά αιτήματα διαγραφής συνδέσμων μέχρι τις 30 Αυγούστου 2014, η απαίτηση επεκτάθηκε παγκόσμια, με τις Βρυξέλλες να ζητούν την διαγραφή όχι μόνο από τους ευρωπαϊκούς ιστότοπους της εταιρείας, αλλά και τους αμερικάνικους, στο Google.com.Αίτημα που προφανώς προσέκρουε σε διαφορετικές νομοθεσίες…

Πρώτη μηχανή αναζήτησης και με διαφορά

Η δεύτερη κατηγορία που αντιμετωπίζει η εταιρεία αφορά την δεσπόζουσα θέση που κατέχει στην αγορά, όπου όμως επικρατεί μια όχι τόσο πολύ συνηθισμένη εικόνα. Η Google πράγματι απολαμβάνει ποσοστά που δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό της ως το απόλυτο μονοπώλιο. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ ελέγχει το 68% της αγοράς, με την μηχανή αναζήτησης της Microsoft, την Bing να ελέγχει το 19% και την Yahoo να ελέγχει το 10%. Η μοναδική μάλιστα μεταβολή που παρατηρείται θέλει την Bing να επεκτείνεται, σε βάρος όμως της Yahoo και όχι της Google. Η κυριαρχία της Googleστα αναζητήσεις μέσω κινητών στις ΗΠΑ είναι ακόμη μεγαλύτερη φτάνοντας το 83%! Στην Ευρώπη η Google κατέχει πολύ μεγαλύτερα μερίδια αγοράς στις μηχανές αναζήτησης. Σε Γερμανία και Ολλανδία το 93%, σε Ιταλία και Γαλλία το 95%, στην Ισπανία το 96%, κοκ. Είναι εν ολίγοις ο απόλυτος κυρίαρχος, χωρίς μάλιστα να υπάρχει ούτε μία ευρωπαϊκή μηχανή αναζήτησης που να την ανταγωνίζεται. Το «παράδοξο της Google» έγκειται στο ότι ενώ νέμεται πολύ μεγάλα ποσοστά της αγοράς, αυτό δε συμβαίνει κατά τον συνήθη τρόπο, δηλαδή σε βάρος των καταναλωτών ή των ανταγωνιστών της.  Αυτοί οι τρόποι όμως ήταν που δικαιολογούσαν στο πλαίσιο αντιμονοπωλιακών νόμων την διάσπαση εταιρειών και το υποχρεωτικό άνοιγμα της αγοράς∙ από την εμβληματική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ το 1911 όταν επιβλήθηκε η διάσπαση της Standard Oil σε 34 εταιρείες, μέχρι τα μέτρα που εφαρμόστηκαν από την Microsoft σε βάρος του δημοφιλούς της προγράμματος Internet Explorer τη δεκαετία του ‘90 για να διευκολυνθεί η είσοδος στην αγορά των browser του Netscape Navigator. Αντίθετα με αυτά τα παραδείγματα, η Google δεν μπορεί να κατηγορηθεί για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ή για υπερβολικές χρεώσεις. Οι διαφημίσεις από την βασικότερη πηγή εσόδων της, Αdwords τιμολογούνται στη βάση δημοπρασιών, ενώ από τη δεύτερη πηγή εσόδων, Αdsense, η Google επιστρέφει ακόμη και το 70% στους πελάτες της. Η Google επομένως θα μπορούσε να επικριθεί για πολλά, με τις αιτιάσεις του μαρξιστή οικονομολόγου Ντέιβιντ Χάρβεϋ που την θεωρεί εταιρεία σύμβολο μιας παρασιτικής οικονομίας που δεν παράγει τίποτε ενώ καταφέρνει να εκμεταλλεύεται την εργασία άλλων να ξεχωρίζει, όχι όμως με τις συνήθεις κατηγορίες, που θα δικαιολογούσαν την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για «αποσύνδεση των μηχανών αναζήτησης από άλλες εμπορικές υπηρεσίες». Τέτοιες είναι οι χάρτες, το λεξικό, κ.α.

Η τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει η Google, κι η οποία βοηθάει να καταλάβουμε ποιοί υποκινούν την επίθεση εναντίον της, είναι η λιγότερο προβεβλημένη κι αυτό δε συμβαίνει καθόλου τυχαία. Ελάχιστα αναφέρεται και αναλύεται, επειδή οι χρήστες αν έπρεπε να πάρουν θέση στη διαμάχη, θα τάσσονταν με το μέρος της Google! Στο άλλο μέρος της αντιδικίας βρίσκονται οι εκδότες, κυρίως οι Γερμανοί που κατάφεραν και επέβαλλαν έναν ειδικό φόρο στην Google, που σύντομα χαρακτηρίστηκε Google tax, τον οποίο όφειλε να πληρώνει για κάθε αναδημοσίευση αποσπάσματος από τα άρθρα τους. Ούτε αυτός όμως ο φόρος αποδείχτηκε αρκετός για να τους κατευνάσει. Η οργή τους κορυφώθηκε όταν αποφάσισαν να διακόψουν την πρόσβαση της μηχανής αναζήτησης της Google στις εφημερίδες τους κι είδαν με τα ίδια τους τα μάτια αυτό που φοβόντουσαν: ότι η επισκεψιμότητα στις εφημερίδες τους, χωρίς τη διαμεσολάβηση της Google, εκμηδενιζόταν!

Η Μπιλντ σημαιοφόρος

Πρωταγωνιστής στον ευρωπαϊκό «ανένδοτο» εναντίον της δημοφιλούς μηχανής αναζήτησης τέθηκε οΜατίαςΝτέπφνερ, διευθυντής του κολοσσιαίου εκδοτικού ομίλου του ΆξελΣπρίνγκερ, που μεταξύ άλλων εκδίδει και την λαϊκίστικη, χυδαία φυλλάδα Μπιλντ. Το μοναδικό εμπόδιο στη φιλοδοξία του Ντέπφνερ, να γίνει «ο μεγαλύτερος ψηφιακός εκδότης του κόσμου», ακούει στο όνομα Google. Σε αυτήν μάλιστα την μάχη, μικρή αλλά στρατηγικής σημασίας νίκη του γερμανού βαρόνου των μίντια ήταν ο διορισμός στη θέση του ψηφιακού επιτρόπου του γερμανού Γκιέντερ Έτινγκερ, ο οποίος από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα νέα του καθήκοντα έχει στοχοποιήσει την Google. Τελευταία του επινόηση η επιβολή ενός φόρου επί των πνευματικών δικαιωμάτων που θα βαρύνει σχεδόν αποκλειστικά την Google.

Φαίνεται επομένως ότι η κοινοτική νομοθεσία και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ήταν παρά το φύλλο συκής που ήρθε να καλύψει τα γερμανικά συμφέροντα. Οι γερμανοί εκδότες στοχεύουν την Googleόχι στο όνομα της πολυφωνίας, του ελεύθερου ανταγωνισμού ή του δικαιώματος των ευρωπαίων πολιτών στην ανεμπόδιστη πρόσβαση στον πλούτο του διαδικτύου. Μάλιστα, η λυσσαλέα μάχη τους έχει ως έπαθλο την κατίσχυση της πιο ελεεινής δημοσιογραφίας που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα, η οποία θρέφεται με τον στιγματισμό ανθρώπων, ιδεών, ακόμη και μικρών κρατών. Δεν πρόκειται απλώς για την προώθηση μιας δεξιάς ατζέντας. Ο εκδότης της Μπιλντ επιδιώκει να επιβάλει ως κανόνα στην γηραιά ήπειρο μια ηλεκτρονική δημοσιογραφία της σκανδαλοθηρίας και του εντυπωσιασμού. Η πολιορκία της Google γίνεται στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της σταυροφορίας…

Φάκελος Σνόουντεν, ο ψηφιακός Μεγάλος Αδελφός (Πριν, 26 Οκτωβρίου 2014)

 hardingΌπως εκμυστηρεύεται ο Σνόουντεν δεν θα ήθελε να ζει σε έναν κόσμο «όπου οτιδήποτε λέω, οτιδήποτε κάνω, με οποιονδήποτε μιλάω, κάθε εκδήλωση έρωτα ή φιλίας καταγράφεται». Στο βιβλίο Φάκελος Σνόουντεν του Λουκ Χάρντινγκ (εκδ. Καστανιώτη, 2014) (εδώ ένα μικρό απόσπασμα) περιγράφεται το δίκτυο συνεχούς παρακολούθησης που έχτισαν οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτέμβρη.

Όλα αποδείχθηκαν αληθινά! Σενάρια και προβλέψεις που διατυπώνονταν από την επόμενη κιόλας μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και τα οποία αναφέρονταν στο καθεστώς ζόφου που υφαίνονταν σε όλο τον πλανήτη με πρωταγωνιστή τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και πρόφαση την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, μετά βεβαιότητας πλέον μπορούν να χαρακτηριστούν ακόμη και άτολμα. Το πέπλο παρακολουθήσεων που έχουν δημιουργήσει οι αμερικάνικες αρχές είναι πολύ πιο γενικευμένο και εφιαλτικό, λόγω και της εξέλιξης της τεχνολογίας. Μάρτυρας όλων αυτών των διαπιστώσεων είναι τα όσα περιγράφονται στο βιβλίο του δημοσιογράφου της βρετανικής εφημερίδας Γκάρντιαν, Λουκ Χάρντινγκ, με τίτλο Φάκελος Σνόουντεν, η ιστορία το Νο 1 καταζητούμενου ανθρώπου στον κόσμο (εκδ. Καστανιώτη, 2014).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το βιβλίο, περιγράφοντας με ακρίβεια όλα τα (δημοσιεύσιμα) δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, μοιάζει με αστυνομική ιστορία. Ξεκινάει με το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που έστειλε ο ίδιος ο Σνόουντεν προσπαθώντας να βρει δημοσιογράφους και ακτιβιστές για να δημοσιοποιήσει το υλικό του και καταλήγει με λεπτομέρειες από την ζωή του στην Μόσχα, όπου ζει από τον Ιούνιο του 2013. Όλα τα ενδιάμεσα που εκτυλίσσονται μεταξύ Βαλτιμόρης, Γενεύης, Χαβάης, Χονγκ – Κονγκ και Μόσχας θα μπορούσαν να αποδοθούν με την βοήθεια μιας μακροσκελούς λίστας από αρκτικόλεξα: Είναι ένας καταιγισμός προγραμμάτων παρακολούθησης που υλοποιεί η αμερικάνικη κυβέρνηση, μέσω της μυστικής υπηρεσίας NSA (Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας), η οποία – σημείο των καιρών – είναι η υπηρεσία που προσλαμβάνει τους περισσότερους μαθηματικούς στις ΗΠΑ!  Πολύ συχνά μάλιστα επιτελεί το έργο της με την βοήθεια της αντίστοιχης βρετανικής υπηρεσίας GCHQ (Κρατική Υπηρεσία Επικοινωνιών) που λειτουργεί εξ ίσου απειλητικά για τις πολιτικές ελευθερίες. Μόνο λοιπόν για να πάρουμε μια μικρή γεύση του ψηφιακού Μεγάλου Αδελφού που μας παρακολουθεί νυχθημερόν έχοντας μετατρέψει το διαδίκτυο στο πιο παγιδευμένο και εν τέλει ακατάλληλο δίκτυο επικοινωνίας ξεχωρίζουμε τρία από αυτά τα προγράμματα: Sigint, πρόγραμμα συλλογής σημάτων μόνο για ξένους στόχους. Stellarwind, πρόγραμμα παράνομης παγίδευσης τηλεφώνων μετά την 11η Σεπτεμβρίου που αφορούσε την συλλογή περιεχομένου και μεταδεδομένων εκατομμυρίων Αμερικανών χωρίς εισαγγελικό ένταλμα. Και τέλος πρόγραμμα Prism, το «καλύτερο» όλων καθώς επιτρέπει στις υπηρεσίες να έχουν πρόσβαση σε μεγάλο όγκο ψηφιακών πληροφοριών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων, αναρτήσεων στο Facebook. Για την υλοποίηση του συνεργάστηκε αδιαμαρτύρητα όλη η Κοιλάδα της Σιλικόνης που μετατράπηκε σε κυβερνο-χαφιέ του Μπους αρχικά και του Ομπάμα στη συνέχεια: Microsoft, Yahoo, Fb, Google, PalTalk, YouTube, AOL, Skype, κ.λπ. Ο ρόλος του πρόθυμου συνεργάτη των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, που μπορεί να συγκαλύφθηκε ελαφρώς από το αίτημά τους να απαιτηθεί με νόμο η πρόσβαση των υπηρεσιών στα δεδομένα ώστε να καλυφθούν οι εταιρείες απέναντι σε πιθανές προσφυγές των χρηστών, διέλυσε οριστικά και αμετάκλητα όποια στοιχεία αντι-κουλτούρας και χιπισμού διατηρούνταν ακόμη ζωντανά στην Κοιλάδα της Σιλικόνης, μακρινή ανάμνηση τις περισσότερες φορές των εφηβικών αναζητήσεων ιδρυτών αυτών των εταιρειών. Η αντίθεση εκφράζεται, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στην Apple, με τα τηλέφωνά της, τα i-phone να αποτελούν την πιο αποτελεσματική μηχανή παρακολούθησης (έφριξε ο Σνόουντεν όταν είδε τον βρετανό δημοσιογράφο στο πρώτο ραντεβού τους να μπαίνει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με το i-phone στο χέρι!) ενώ ο ιδρυτής της, Στιβ Τζομπσ, μέχρι και πριν πεθάνει ήθελε να είναι ο ορισμός της αντι-συμβατικής και εκτός πλαισίου σκέψης.

Αναφέρεται στο βιβλίο πως το διαδίκτυο, με βάση τα λόγια του Ασάντζ είναι «ο μεγαλύτερος μηχανισμό κατασκοπίας που υπήρξε ποτέ στον κόσμο»

Η περιπέτεια του Έντουαρντ Σνόουντεν, το τέλος της οποίας δεν έχει γραφτεί, όσο κι αν αποτελεί ακραία περίπτωση προσφέρεται για πλήθος συμπερασμάτων. Για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά την ασφυξία που νιώθει μια πολυπληθής κατηγορία νέων ανθρώπων λόγω του καθεστώτος επιτήρησης που έχει επιβληθεί στο διαδίκτυο. Πρόκειται για ανθρώπους υψηλής επαγγελματικής ειδίκευσης, ενίοτε συντηρητικών καταβολών (ο Σνόουντεν ήταν Ρεπουμπλικάνος και λάτρευε τα όπλα), σίγουρα φανατικών υπέρμαχων των ατομικών λύσεων χωρίς καθόλου εμπειρίες συλλογικής εργασίας ακόμη και με ανύπαρκτη κοινωνικότητα που πήραν ωστόσο πολύ στα σοβαρά τις υποσχέσεις για την απέραντη ελευθερία του κυβερνοχώρου. Η ιδεολογική ήττα, ιστορικών διαστάσεων, που βιώνει αυτή η γενιά επιβάλλει να δοθεί νέο περιεχόμενο στην έννοια της ελευθερίας. Μακριά προφανώς από την ατομικότητα, πολύ πιο κοντά όμως στις δυνατότητες που παρέχουν οι συνεχείς τεχνολογικές καινοτομίες και την τάση τους να καταργούν στεγανά και απαγορευμένες ζώνες. Την δική του σημασία έχει επίσης ο άθλος του Σνόουντεν, που οδήγησε τον τομέα της ψηφιακής κατασκοπίας να μιλάει για προ-Σνόουντεν και μετά-Σνόουντεν εποχή, καθώς δείχνει τις τεράστιες δυνατότητες των σύγχρονων εργαζομένων, προφανώς σε συνάρτηση με τις ποικίλες και ασύλληπτες δυνατότητες που εμπεριέχουν οι νέες τεχνολογίες: από την συγκέντρωση, επεξεργασία και την μεταφορά δεδομένων, την διασκέδαση και την ανθρώπινη επικοινωνία, μέχρι τον συνδυασμό και την αξιολόγηση διαφορετικών πληροφοριών. Κι αν τα προηγούμενα δημιουργούν ελπίδες και δείχνουν τις νέες δυνατότητες, η συνέχεια που υπήρχε από τον Μπους στον Ομπάμα είναι απογοητευτική υποδηλώνοντας ταυτόχρονα πως το κράτος έκτακτης ανάγκης δεν …αγγίζεται. Πρόεδροι και πλειοψηφίες πάνε κι έρχονται οι παραβιάσεις ωστόσο θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων συνιστούν το τρομοκρατικό «υπερσύνταγμα» των ΗΠΑ και όλου του υπόλοιπου κόσμου, καθώς όλες οι υπηρεσίες βοηθούν την NSA ή εφαρμόζουν στο εσωτερικό τους ανάλογα μέτρα συνεχούς παρακολούθησης ή αποθήκευσης έτσι ώστε την κρίσιμη στιγμή να μπορούν αυτές οι πληροφορίες να ανασυρθούν και να είναι αξιοποιήσιμες.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί καθώς είναι γραμμένο ζωντανά και διαθέτει καταιγιστικό ρυθμό θυμίζοντας πολλές φορές ρεπορτάζ. Στα αρνητικά του συγκαταλέγεται η βαθιά αποστροφή που εκφράζει ο συγγραφέας, Λουκ Χάρντινγκ, για την Ρωσία και τις αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, όπως και για τον ιδρυτή των Wikileaks, Τζουλιάν Ασάντζ, ο οποίος συνεχίζει να ζει παγιδευμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Είναι ο άνθρωπος αυτός που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο πρωτοπόρος που άνοιξε τον δρόμο στην Τσέλσι Μάνινγκ και τον Έντουαρντ Σνόουντεν για να γίνουμε μάρτυρες στην μεγαλύτερη διαρροή διαβαθμισμένων πληροφοριών ποτέ στον κόσμο.

Αποχαιρετισμός στα ’00 (Πριν, 24/12/2009)

Δεκαετία της βαρβαρότητας και των τρομερών δυνατοτήτων 

Η France Telecom κι όχι η Google επιχείρηση – σύμβολο της δεκαετίας που φεύγει

Τα «προβλήματα» με την δεκαετία που αποχαιρετούμε σε λίγες μέρες εμφανίστηκαν από το πιο απλό επίπεδο: Πώς να ορίσεις μια δεκαετία όταν το μοναδικό που σου δίνει είναι τα μηδενικά της; Αντίθετα με τις προηγούμενες «πληθωρικές» δεκαετίες, του ’90, του ’80, κ.λπ, το μόνο μετρήσιμο που διαθέτει η δεκαετία που φεύγει ήταν δύο μηδενικά εντελώς απρόσφορα για συντομογραφία κι επιτομή του κακόηχου, αυτοεκπληρούμενη προφητεία ωστόσο για μηδενιστικές, απορριπτικού περιεχομένου αναφορές. Κι έπειτα ήρθαν και τα απομεινάρια της: πόλεμοι, οικονομική κρίση, ανελευθερία, φυσικές καταστροφές και υπερθέρμανση του πλανήτη. Τι να δοξάσεις, τι να νοσταλγήσουν οι επόμενες γενιές;

Η δεκαετία των… μηδενικών παρόλα αυτά, ήταν μια δεκαετία σταθμός γιατί για πρώτη φορά συνέπεσαν τα πιο βάρβαρα φαινόμενα με την εμφάνιση των πιο εκπληκτικών ανθρώπινων δυνατοτήτων οδηγώντας όλες τις αντιθέσεις σε πρωτοφανή παροξυσμό. Η πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα, όπως σε ένα βαθμό είχε συμβεί και με την πρώτη δεκαετία του προηγούμενου, ήταν μια εκρηκτική δεκαετία γιατί στα χρόνια της ολοκληρώθηκε ο μαρασμός κι η παρακμή μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου που ξεκίνησε με το τέλος του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου κι έκαναν δειλή την εμφάνισή τους για πρώτη φορά οι απελευθερωτικές δυνατότητες της ανθρωπότητας.

Ο πιο εύκολος τρόπος για να χαρακτηριστεί ως δεκαετία των νιχιλιστών αυτή που φεύγει είναι να ανατρέξει κανείς στις εκστατικές φιλοδοξίες που είχε απελευθερώσει η δεκαετία του ’90 με άξονα τις νέες τεχνολογίες. Το ’90 κραδαίνοντας όλο αυτοπεποίθηση τα τρόπαια τη μάχης με τον «υπαρκτό» ενδύθηκε την ολόλαμπρη στολή της καινοτομίας και έθεσε στην προμετωπίδα του το ανειρήνευτο πνεύμα του σκαπανέα του καπιταλισμού κάνοντας το ντεμπούτο του με τον Τεντ Τέρνερ στο εξώφυλλο του περιοδικού Time, ως σύμβολο της νέας δύναμης των Μέσων Ενημέρωσης, και τραβώντας την αυλαία με τον Τζ. Μπέζος, ιδιοκτήτη του διαδικτυακού βιβλιοπωλείου Amazon. Στο ενδιάμεσο της δεκαετίας άνθρωπος της χρονιάς ανακηρύχθηκε ένας ερευνητής του Aids, ο διευθυντής της Intel κι οι «ειρηνοποιοί» Μαντέλα και Ντε Κλερκ, Αραφάτ και Ράμπιν. Η δεκαετία των μηδενιστών ανοίγει αντίθετα με άνθρωπο της χρονιάς τον Μπους, που επανέρχεται στο ίδιο εξώφυλλο το 1994 και κλείνει με τον διοικητή της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, ιδανικό διασώστη, Μπεν. Μπερνάνκι. Στο ενδιάμεσο παρελαύνει ο αμερικανός στρατιώτης με το όπλο του, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ρούντολφ Τζουλιάνι, εις μνήμη των νεκρών της 11ης Σεπτέμβρη και της «μηδενικής ανοχής» κι «εσύ» ή ο καθένας, εγκώμιο στη εξατομικευμένη χρήση του υπολογιστή.

Αν η δεκαετία που έφυγε μπορεί να χαρακτηριστεί ως η δεκαετία του iPhone, και του YouTube της Wikipedia και του Facebook ή η δεκαετία τη αποκωδικοποίησης του ανθρώπινου γονιδιώματος, των υβριδικών αυτοκινήτων και της τεχνητής καρδιάς τα θεμέλια τέθηκαν μια δεκαετία νωρίτερα, το ’90. Τότε προετοιμάστηκαν όλες οι σημερινές τεχνολογικές καινοτομίες, που δεν παύουν όμως να διαστρέφονται και να ακρωτηριάζονται κάτω από την ηγεμονία του κεφαλαίου, με αποτέλεσμα: το όνομα με τις περισσότερες αναζητήσεις στο ίντερνετ την προηγούμενη δεκαετία να είναι της… Μπρίτνεϋ Σπίαρς και το πιο πρόσφατο νέο στις εξελίξεις γύρω από το διαδίκτυο στις ΗΠΑ να είναι ο διορισμός από τον Ομπάμα ενός «κυβερνομπάτσου» με αρμοδιότητα τον έλεγχο του διαδικτύου και την προετοιμασία των ΗΠΑ για να αντιμετωπίσουν κάποια μελλοντική επίθεση από τον κυβερνοχώρο. Σε συνδυασμό το τελευταίο με τα μέτρα αστυνόμευσης και λογοκρισίας που υιοθέτησε η Γαλλία και ετοιμάζεται να εφαρμόσει κι η Αγγλία προδικάζουν ένα καθόλου ελκυστικό μέλλον για τον κυβερνοχώρο, φαντασιακό βασίλειο της πλέριας ελευθερίας στα πρώτα του βήματα.

Η δεκαετία του ’90 ωστόσο προετοίμασε και την βαρβαρότητα των ’00. Η αμερικανική εκστρατεία στον Κόλπο και στη Σομαλία, η εισβολή και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, οι πρώτοι αντιτρομοκρατικοί νόμοι του Κλίντον κι η ιδεολογική προπαρασκευή με τη Σύγκρουση των πολιτισμών του Σάμιουελ Χάντιγκτον έθεσαν αρκετά διακριτικά μεν, με σαφήνεια όμως τις βάσεις για τις μετέπειτα αιματηρές ιμπεριαλιστικές εκστρατείες στο Αφγανιστάν το 2001 και το Ιράκ το 2003, και τα παράλληλα μέτωπα που άνοιξε η αντιτρομοκρατική σταυροφορία της Ουάσινγκτον στο Πακιστάν, τη Σομαλία και την Υεμένη. Η επίθεση στους δίδυμους πύργους αποτέλεσε την ιδανική αφορμή κι όχι φυσικά την αυγή μιας νέας εποχής που ως σύμβολά της είχε το Γκουντάναμο και το Αμπού Γκραΐμπ. Το 2000 άλλωστε ήταν, εντελώς συμβολικά στο μεταίχμιο των δύο δεκαετιών, που ο Αριέλ Σαρόν πάτησε στο τέμενος του Αλ Ακσά δίνοντας το έναυσμα για την δεύτερη Ιντιφάντα και που στις ΗΠΑ συνέβη η πιο εξόφθαλμη εκλογική νοθεία για να εκλεγεί ο Μπους – απαρχή και απαράμιλλο σύμβολο της επίθεσης που δέχτηκαν όλη την προηγούμενη δεκαετία και συνεχίζουν να δέχονται τα δημοκρατικά δικαιώματα από τις ΗΠΑ μέχρι την πιο απόμακρη γωνιά του πλανήτη με δολοφονίες αθώων πολιτών, κάμερες, προληπτικές συλλήψεις και αστυνομοκρατία που θα ζήλευαν κι οι λατινοαμερικανικές χούντες.

Η ηθική τουλάχιστον ήττα που υπέστησαν οι ΗΠΑ επί Μπους στην Μέση Ανατολή κι η βέβαιη συντριβή τους στο Αφγανιστάν επί Ομπάμα παρά την πρόσφατη απόφαση του να στείλει 30.000 επιπλέον στρατιώτες σηματοδότησαν και την παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Η άνοδος της Κίνας (που όλη την δεκαετία κατέγραφε κατά μέσο όρο ετήσιους ρυθμούς μεγέθυνσης της τάξης του 7,8%) της Ινδίας, της Ρωσίας, της Βραζιλίας και της ΕΕ που πέτυχε τη νομισματική της ενοποίηση με την εισαγωγή του ευρώ την 1/1/2002, επεκτάθηκε πολύ πέραν των γνωστών συνόρων της με την διεύρυνση του 2004 με 10 νέα μέλη δημιούργησε ντε φάκτο έναν πολυπολικό κόσμο, το κέντρο αποφάσεων του οποίου εξακολουθεί να είναι στην Ουάσινγκτον ή καλύτερα στο αμερικανικό Πεντάγωνο λόγω της αδιαμφισβήτητης αμερικανικής στρατιωτικής υπεροπλίας.

Η δεκαετία των μηδενικών ως αδιαμφισβήτητο έμβλημά της πάντως θα έχει την οικονομική κρίση που ξέσπασε στην αμερικανική αγορά υποβαθμισμένων στεγαστικών δανείων και γρήγορα εξελίχθηκε ως η βαθύτερη κρίση μετά το 1930 και για πολλούς ισοδύναμη. Τα στοιχεία πάντως από τις αποδόσεις του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης υποστηρίζουν πως ήταν βαθύτερη. Ειδικότερα, η πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα ήταν η χειρότερη δεκαετία για τις αμερικανικές μετοχές τα τελευταία 200 χρόνια, καθώς από το τέλος του 1999 μέχρι σήμερα ο μέσος όρος των ετήσιων αποδόσεων ήταν -0,5%! Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης να αναφέρουμε τις αποδόσεις των προηγούμενων δεκαετιών: Το ’90: +17,6%, ’80: +16,6%, ’70: +6,6%, ’50: +18,2%, ’40: +9,6% και το ’30, που θεωρούταν μέχρι πρόσφατα η χειρότερη δεκαετία, ο μέσος όρος των ετήσιων αποδόσεων ήταν -0,2%, καταγράφηκαν δηλαδή μικρότερες απώλειες από την δεκαετία που έφυγε! Για τους αναλυτές, η δεκαετία που αποχαιρετούμε ήταν καταστροφική γιατί κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μια βεβαιότητα που δεν είχε ποτέ διαψευσθεί: η μακροχρόνια ανοδική πορεία των μετοχών.

Δεν ήταν η μοναδική βεβαιότητα που κατέρρευσε. Στο έδαφος της κρίσης τα ’00 ενταφίασαν οριστικά το αναφαίρετο μέχρι πριν λίγα χρόνια δικαίωμα στην εργασία, μετατρέποντάς το σε «αναχρονισμό». Είδαν, επίσης, την τρομοκρατία του κεφαλαίου να μετατρέπει σε Νταχάου τους χώρους εργασίας και να απαγορεύει στην πράξη το δικαίωμα του συνδικαλισμού και της πολιτικής ενασχόλησης, απειλώντας τους εργαζόμενους με την εσχάτη των ποινών, την απόλυση. Την δεκαετία του ’00 φάνηκε και το πραγματικό πρόσωπο των περιλάλητων νέων μεθόδων οργάνωσης και διοίκησης των επιχειρήσεων που εγκαινιάστηκαν με το ξέσπασμα της τρέχουσας κρίσης στις αρχές της δεκαετίας του ’70 για να γίνουν λαϊκή θρησκεία τη δεκαετία του ’80 και καθεστώς τη δεκαετία του ’90 ακόμη και στον πιο μικρό χώρο εργασίας. Υπό αυτή την έννοια επιχείρηση της δεκαετίας, δεν είναι η Google που το 1999 απασχολούσε 9 εργαζόμενους και σήμερα 20.000 και στη μηχανή αναζήτησής της αναρτώνται κάθε μέρα 1 δισ. αιτήματα κι άλλοι τόσοι χρήστες απ’ όλο τον κόσμο. Επιχείρηση της δεκαετίας είναι η ιδιωτικοποιημένη France Telecom που κατάφερε να οδηγήσει στην αυτοκτονία 23 εργαζόμενους μόλις σε 18 μήνες, ως αποτέλεσμα του σκυλίσιου ανταγωνισμού, της καθημερινής εξαντλητικής εντατικοποίησης και της συνεχούς ανασφάλειας, που κατά τα εγχειρίδια είναι το κίνητρο κάθε προσπάθειας… ακόμη και αυτοκτονίας.

Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έκανε επίσης την εμφάνισή της το αντιφατικό και βραχύβιο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση που γεννήθηκε στο Σιάτλ το 2000, το Αργεντινάζο το 2001, η εκλογική επιτυχία των κυβερνήσεων της Αριστεράς κάθε απόχρωσης στη Λατινική Αμερική, το αντιπολεμικό κίνημα του 2003, η ηρωική αντίσταση του Ιράκ, η συντριβή κι η ταπείνωση του εβραϊκού κράτους στο νότιο Λίβανο από τη Χεζμπολάχ το 2006. Και σε πείσμα των μηδενιστών η πρώτη δεκαετία έκλεισε τον κύκλο της πέρυσι τον Δεκέμβρη με την ηρωική αντίσταση του παλαιστινιακού λαού στη μαρτυρική Γάζα απέναντι στις θηριωδίες του εβραϊκού στρατού και την εξέγερση στην Αθήνα, τα νέα «Δεκεμβριανά». Βήματα νηπιακά, ανολοκλήρωτα κι αντιφατικά, με ελπιδοφόρο τρόπο παρόλα αυτά δείχνουν το δρόμο για την απελευθέρωση του ανθρώπου!