Facebook: Από εγκληματίας, σωφρονιστικός υπάλληλος

Σιγά που θα άφηνε την ευκαιρία δημόσιου τρολαρίσματος στον Μαρκ Ζούκερμπεργκ να πάει χαμένη… Ο λόγος γίνεται για την Ελίζαμπεθ Ντένχαμ, την Επίτροπο του Γραφείου Πληροφορικής της Αγγλίας, που κάλεσε τον μεγαλομέτοχο και ιδρυτή του Facebook να παραιτηθεί από την έφεση που έχει υποβάλλει ενάντια στην πρωτόδικη απόφαση της βρετανικής δικαιοσύνης να πληρώσει ο πλέον δημοφιλής (και φριχτά ξεπερασμένος) τόπος κοινωνικής δικτύωσης πρόστιμο ύψους 500.000 λιρών λόγω της διαρροής δεδομένων των χρηστών στην Cambridge Analytica.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η παρότρυνση της βρετανίδας αξιωματούχου ήρθε ως απάντηση σε άρθρο που δημοσίευσε ο Ζούκερμπεργκ στην εφημερίδα Washington Post το Σάββατο 30 Μαρτίου όπου, μεταξύ άλλων, ζητούσε περισσότερη κρατική ρύθμιση στο ίντερνετ – καλά διαβάσατε… Πριν δούμε τι έπιασε τον Ζούκερμπεργκ και ζητάει ξαφνικά να γίνει το ίντερνετ …Σοβιετία, υιοθετώντας την ορολογία ενός γνήσιου νεοφιλελεύθερου, να παραθέσουμε ολίγον από το βιτριολικό χιούμορ της Ντένχαμ η οποία υπενθύμισε ότι το πρόστιμο που επιβλήθηκε στο Facebook είναι πολύ χαμηλό, μιας και στο πλαίσιο των προβλέψεων του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων (GDPR), που ενεργοποιήθηκε τον Μάιο του 2018, το Facebook θα μπορούσε να πληρώσει μέχρι και 17 εκ. λίρες ή το 4% των ετήσιων παγκοσμίων εσόδων του. Αν θέλει να δείξει ότι εννοεί όσα γράφει επομένως, μπορεί να παραιτηθεί από την έφεση και να πάει στο ταμείο να πληρώσει το πρόστιμο, ήταν τα λόγια της επικεφαλής του Γραφείου Πληροφορικής…

Αξίζει όμως να δούμε τι έγραψε ο Ζούκερμπεργκ στην Washington Post, μιας και από τη στιγμή που ακόμη κι η ΕΕ εναποθέτει στους ιδιώτες το σεβασμό των προσωπικών δεδομένων, ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στις εκχωρήσεις δικαιωμάτων που πλέον γίνονται υπόθεση των εταιρειών – γιατί αυτή είναι η ουσία του Γενικού Κανονισμού, το πιθανότερο είναι πώς οι δικές του οδηγίες θα διαμορφώσουν το ρυθμιστικό πλαίσιο της επόμενης μέρας στο ίντερνετ. «Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε έναν πιο ενεργητικό ρόλο για τις κυβερνήσεις και τους ρυθμιστές», έγραψε ο άνθρωπος που οδήγησε την ιδιωτικοποίηση και την εταιρειοκρατία του ίντερνετ σε όρια που ήταν αδιανόητα μόλις μια δεκαετία πριν. Για να συνεχίσει συστήνοντας τέσσερα πεδία στα οποία απαιτούνται νέες ρυθμίσεις: το επιβλαβές περιεχόμενο, η εκλογική ακεραιότητα, η ιδιωτικότητα και η φορητότητα των δεδομένων.

Η επίδειξη καλών προθέσεων εκ μέρους του ιδρυτή του Facebook έφτασε σε νέα ύψη με διαφορά ολίγων ημερών, όταν απευθύνθηκε στο γερμανικό εκδοτικό οίκο Axel Springer, κατ΄ εντολήν του οποίου ψήφισε το Ευρωκοινοβούλιο την οδηγία για τα πνευματικά δικαιώματα που ειδικά με τα άρθρα 11 και 13 πλήττει με πρωτοφανή τρόπο την ελευθεροτυπία και την κυκλοφορία των ιδεών στο διαδίκτυο.

Η πρόταση που κατέθεσε ο μπαμπάς του mombook, όπως αποκαλείται ή λοιδορείται καλύτερα όλο και συχνότερα το δημιούργημά του, αφορούσε τη δημιουργία μιας νέας υπηρεσίας που θα συγκεντρώνει και θα προσφέρει άρθρα «υψηλής ποιότητας, αξιόπιστου περιεχομένου». Προσφέρθηκε μάλιστα να πληρώνει για τη διακίνηση του περιεχομένου τους…

Δεν εξήγησε βέβαια ο Ζούκερμπεργκ με ποια κριτήρια θα αξιολογούνται τα άρθρα υψηλής ποιότητας και πώς θα διαχωρίζονται από τα άρθρα χαμηλής ποιότητας; Επίσης, ποια άρθρα θα κρίνονται ως αναξιόπιστα; Να θυμίσουμε ότι το Facebook αφού πρώτα θησαύρισε πουλώντας δεδομένα χρηστών σε διαφημιστές και κόμματα, πέρυσι επιδόθηκε σε ένα μπαράζ διαγραφής λογαριασμών με το επιχείρημα ότι τους χρησιμοποιούσε η Ρωσία για να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2016. Μόλις πρόσφατα όμως το πόρισμα Μιούλερ, κατόπιν ερευνών που διήρκεσαν πάνω από δύο χρόνια, απέρριψε τις σχετικές κατηγορίες που είχαν διατυπωθεί κατά του Τραμπ. (Δες εδώ) Επομένως, το Facebook για μια ακόμη φορά διακινούσε πλαστές ειδήσεις, δείχνοντας μάλιστα ότι πρωταγωνιστεί στον πόλεμο κατά των πλαστών ειδήσεων που υποτίθεται ότι διακινούσαν οι ρωσικοί λογαριασμοί! Εν ολίγοις τα έκανε για μια ακόμη φορά χειρότερα…

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που διεκδικεί το Facebook στη δημιουργία των όρων κυκλοφορίας στο ίντερνετ της νέας εποχής (όπου το 57% των χρηστών του διαβάζει άρθρα από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) θυμίζει το άγχος των αποικιοκρατών να επιβάλλουν δρακόντειους νόμους και σιδηρά πειθαρχία μετά τη σφαγή και το χάος που ακολούθησε την εισβολή τους. Το Facebook κέρδισε τη μάχη του ίντερνετ όσο επικρατούσε ο νόμος της ζούγκλας που επέβαλε το 1996 ο Κλίντον ιδιωτικοποιώντας στην ουσία το ίντερνετ. Πλέον όμως τίθενται κανόνες που πλήττουν πρωτίστως ανεξάρτητους παρόχους περιεχομένου και κριτικές ιστοσελίδες, όσους δηλαδή πήραν στα σοβαρά τις υποσχέσεις ελευθερίας που έφερε η ανάδυσή του. (Δες εδώ) Αναφερόμαστε μάλιστα σε ιστότοπους με εκατομμύρια επισκέπτες όπως Democracy Now, Truth-out.org ή το Police the Police που αποκαλύπτει την αστυνομική αυθαιρεσία στις ΗΠΑ, κ.α. Από τον ιεροεξεταστικό οίστρο του Facebook δεν γλίτωσε εσχάτως ούτε και ο ιστότοπος Zero hedge που είναι η εναλλακτική πληροφόρηση της Γουόλ Στριτ και του Σίτι. Ήταν η στιγμή που οι όρκοι πίστης στην πολιτική ορθοδοξία μεταφέρθηκαν και στην οικονομική ορθοδοξία…

Από την άλλη, η επίθεση φιλίας στους γερμανούς εκδότες είναι η ανταμοιβή του Facebook στο Βερολίνο, τα διόδια που πρέπει να πληρώσει για να αποκομίσει τα κέρδη που δικαιούται στο νέο περιβάλλον, όπου το περιεχόμενο δε θα διακινείται ελεύθερα. Τα νέα κόστη θα καλυφθούν από τα νέα έσοδα που θα προκύψουν όσο το ίντερνετ θα περιθωριοποιεί τους μικρούς και θα μονοπωλείται περαιτέρω από τους μεγάλους, μεταξύ των οποίων το Facebook θα καταλαμβάνει περίοπτη θέση, σε βάρος φυσικά του δικαιώματος μας στην πληροφορία, την ενημέρωση, την επικοινωνία.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

ΕΕ εναντίον ίντερνετ

Ηλίθιος δεν ήταν. Για να καταφέρει να φτάσει στα προσωπικά στοιχεία (από ηλεκτρονική αλληλογραφία και μηνύματα στο facebook, μέχρι κινητά τηλέφωνα, φωτογραφίες, τραπεζικούς λογαριασμούς, διευθύνσεις σπιτιών και σκαναρισμένες ταυτότητες) 994 σημαινόντων προσώπων της Γερμανίας, ακόμη και της ίδιας της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ και να τα διακινήσει δημόσια, ο 20χρονος φοιτητής που τελικά συνελήφθη διέθετε μετά βεβαιότητας και γνώση και ευφυΐα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Χρήσιμος ωστόσο αποδείχθηκε. Καθώς, μετά την βόμβα που έσκασε στο γερμανικό κυβερνοχώρο στα τέλη του 2018 και τις αρχές του 2019, το Βερολίνο ανακοίνωσε την επίσπευση της υλοποίησης μέτρων που είχαν ήδη αποφασιστεί και την υιοθέτηση νέων μέτρων για τον στενότερο έλεγχο του διαδικτύου, εν όψει των ευρωεκλογών.

Μεταξύ άλλων μέτρων ο υπουργός Εσωτερικών Χερστ Ζεεχόφερ, που μέχρι πρόσφατα πλειοδοτούσε σε φραστικές επιθέσεις εναντίον των μεταναστών επιχειρώντας να ξεπεράσει σε ξενοφοβία τη φιλοναζιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), και τώρα στρέφει πλέον το ενδιαφέρον του στις «ζωές των άλλων» Γερμανών, ανακοίνωσε: Πρώτο, την επιτάχυνση της πρόσληψης 350 επιπλέον εργαζομένων μόνιμης απασχόλησης, κατ’ αντιστοιχία με τις μαζικές προσλήψεις δυνάμεων ασφαλείας που ακολουθούν κάθε τρομοκρατική ενέργεια. Δεύτερο, την επέκταση των αρμοδιοτήτων του ομοσπονδιακού Γραφείου Πληροφορικής Ασφάλειας (BSI), σε σημείο να περιλάβει την εκπαίδευση του πληθυσμού για κυβερνο-επιθέσεις κι επίσης, όπως ανακοίνωσε ο Ζεεχόφερ, ηγέτης της υπερσυντηρητικής ή ήπια ακροδεξιάς Χριστιανο-Κοινωνικής Ένωσης (CSU) την αναθεώρηση εντός του πρώτου εξαμήνου του 2019 του νόμου του 2015 για την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο ώστε να γίνει πιο αυστηρός. Τέλος, τη δημιουργία ενός συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης το οποίο θα ενημερώνει γρήγορα αρχές και ιδιώτες για την διακίνηση προσωπικών τους πληροφοριών στο διαδίκτυο.

Το συγκεκριμένο μέτρο κρίθηκε αναγκαίο όταν διαπιστώθηκε πόσο αργά αντέδρασαν όλοι! Ο 20χρονος που μένει με τους γονείς του κι από τις επιθέσεις του άφησε εντελώς αλώβητη μόνο την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία, ενώ έπληξε πολιτικούς απ’ όλα τα άλλα κόμματα της γερμανικής Βουλής, ξεκίνησε να απελευθερώνει πληροφορίες από την 1η Δεκεμβρίου και κάθε μέρα μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου μέσω εξωτερικού συνδέσμου που αναρτούσε στο Twitter και παρέπεμπε σε έγγραφα. Άλλη μια ανάρτηση πραγματοποίησε στις 28 Δεκεμβρίου. Έκτοτε όλα ακολούθησαν τους ρυθμούς της πιο ράθυμης κρατικής γραφειοκρατίας, στη γερμανική της μάλιστα εκδοχή που ξεχειλίζει από τυπολατρία. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι το Twitter απενεργοποίησε τελικά τον επίμαχο λογαριασμό που είχε 18.000 ακόλουθους στις 4 Ιανουαρίου, λιγότερο από μιάμιση ώρα μετά το σήμα που έστειλε το BSI στην έδρα του δημοφιλούς τόπου κοινωνικής δικτύωσης στο Σαν Φραντσίσκο των ΗΠΑ. Εν ολίγοις, χρειάστηκε περισσότερο από ένας ολόκληρος μήνας για να αναλάβουν δράση οι αρχές ασφαλείας, δηλαδή να ακυρώσουν την πηγή των διαρροών και να συλλάβουν τον χάκερ ο οποίος γρήγορα αφέθηκε ελεύθερος όταν αποδέχτηκε τις κατηγορίες κι εξακριβώθηκε ότι δεν δρούσε για λογαριασμό κάποιας ξένης χώρας ή υπηρεσίας. Τα στοιχεία μάλιστα που έβγαλε φόρα – παρτίδα δεν ήταν και τόσο σοβαρά. Παρόλα αυτά οι γερμανικές αρχές πιάστηκαν στον ύπνο, ενώ τουλάχιστον τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό αν τα δεδομένα που δημοσιοποιήθηκαν ήταν αποτέλεσμα μιας επίθεσης χάκινγκ που παραβίασε προσωπικούς λογαριασμούς ή διαρροής από κάποιον που είχε κανονική πρόσβαση σε αυτούς, χωρίς να έχει μεσολαβήσει υποκλοπή τους.

Η αλήθεια είναι πως κι άλλες φορές στο παρελθόν «συνάδελφοι» του 20χρονου γερμανού χάκερ έχουν εκθέσει τις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας, που λειτουργούν με ρυθμούς Ραν-τα-πλαν. Κορυφαίο παράδειγμα ο Έντουαρντ Σνόουντεν που το 2013 όχι μόνο πρόλαβε να διαφύγει από τους διώκτες του αλλά στο ενδιάμεσο να δώσει και μια προγραμματισμένη συνέντευξη on camera στο δημοσιογράφο του Guardian Γκλεν Γκρίνγουολντ και τη ντοκιμαντερίστρια Λάουρα Πόιτρας.

Παρόλα αυτά ο Ζεεχόφερ, που μετά την παραίτηση της Μέρκελ από την ηγεσία του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) τον Οκτώβριο του 2018 κινδυνεύουμε να αναδειχθεί στην σημαντικότερη προσωπικότητα της γερμανικής Δεξιάς, χρησιμοποίησε την περίπτωση του νεαρού χάκερ για να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τις ευρωεκλογές. «Έχουμε ευρωεκλογές τον Μάιο. Δε θέλω να δημιουργήσω συσχετισμούς ή να προβλέψω κάτι αλλά πρέπει να αποτρέψουμε προσπάθειες επηρεασμού αυτών των εκλογών», ήταν τα λόγια του προς τους δημοσιογράφους, με αφορμή τη σύλληψη του νεαρού, που πρέπει να αναφερθεί ότι τα στοιχεία του δεν έγιναν γνωστά από τις αρχές.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ευρωπαίοι πολιτικοί επικαλούνται τις εκλογές του Μαΐου για να χειραγωγήσουν το διαδίκτυο, επιβάλλοντας μορφές ελέγχου που μπορεί εκ πρώτης όψεως να μην έχουν κάτι μεμπτό, ακόμη και το αντίθετο δηλαδή να συμβάλλουν στην εξυγίανση ενός δημόσιου χώρου που νοσεί βαριά, αλλά κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει που θα φτάσουν. Άλλωστε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, όπου ξέρουμε που έφτασε η προσπάθεια ελέγχου, η διόρθωση των αλγόριθμων της Google και του facebook αν κάπου οδήγησε ήταν στον καταποντισμό ιστοσελίδων που αρθρογραφούν σημαντικοί αριστεροί διανοούμενοι όπως ο Νόαμ Τσόμσκι (Truth-out, Counter Punch, κ.λπ.).

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήδη κινείται σε μια τέτοια κατεύθυνση άμεσης πολικής παρέμβασης στο διαδίκτυο. Με βάση ανακοινώσεις που έγιναν στις 5 Δεκεμβρίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάλεσε τους μεγάλους του διαδικτύου (facebook, Twitter και Google) να υποβάλλουν μηνιαίες εκθέσεις στην Επιτροπή μέχρι τον Μάιο οπότε θα διεξαχθούν οι ευρωεκλογές όπου να παρουσιάζουν τις ενέργειές τους για την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης. Πιο συγκεκριμένα, τους ζητείται να ενημερώνουν πόσους πλαστούς και bot λογαριασμούς εντοπίζουν και διαγράφουν, πώς αντιμετωπίζουν τις πολιτικές διαφημίσεις, κ.α. Ο αρμόδιος επίτροπος για την ασφάλεια, ο βρετανικής καταγωγής Τζούλιαν Κινγκ, επεσήμανε ότι στο facebook εξακολουθούν να υπάρχουν 60-90 εκ. ψεύτικοι λογαριασμοί, ενώ το 80% των λογαριασμών στο Twitter που χαρακτηρίστηκαν υπαίτιοι για την παραπληροφόρηση στις εκλογές του 2016 στις ΗΠΑ παραμένουν ενεργοί κι είναι υπεύθυνοι μάλιστα για περισσότερα από 1 εκατ. Tweets την ημέρα! Μιλώντας ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής, Άντρους Άνσιπ, δε δίστασε να ονοματίσει την ίδια τη Ρωσία ως την πρωταρχική πηγή παραπληροφόρησης στην Ευρώπη, μεταφέροντας στην γηραιά ήπειρο κι ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο την αντι-ρωσική υστερία που κυριαρχεί στις ΗΠΑ…

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, παρά την πρόθεσή της να εξαντλήσει την αυστηρότητά της, θα καταφέρει ελάχιστα πράγματα για πολλούς λόγους. Πρώτα και κύρια επειδή αναζητά σε λάθος κατεύθυνση τις αιτίες της απαξίωσης των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων. Με βάση την ερμηνεία των Βρυξελλών αρκεί να ελεγχθούν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για να ακυρωθούν οι τάσεις ενίσχυσης της άκρας Δεξιάς, την οποία μάλιστα αρνούνται να χαρακτηρίσουν με το όνομά της και την αποκαλούν γενικά κι αόριστα, και κυρίως άχρωμα, λαϊκισμό. Ξεχνούν ωστόσο ότι η πολιτική της ανεργίας, της μείωσης των μισθών, της λιτότητας και του κρατικού ρατσισμού είναι ο μεγαλύτερος στρατολογητής της άκρας Δεξιάς. Στην Ελλάδα το διαβατήριο της Χρυσής Αυγής το προσέφερε η συμμετοχή του ακροδεξιού ΛΑΟΣ στην τεχνοκρατική υποτίθεται κυβέρνηση Παπαδήμου, με τις ευλογίες της ΕΕ.

Κατά δεύτερο, οι προσπάθειες «εξευγενισμού» των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης θα αποδειχθούν κενές περιεχομένου επειδή facebook και Twitter αυξάνουν την επιρροή τους και κερδίζουν χάρη των ιαχών και του λόγου μίσους κι όχι λόγων των τετριμμένων αναρτήσεων και των ομάδων. Εκεί όμως είναι που εμφιλοχωρούν η παραπληροφόρηση και τα fake news. Έτσι, η ειλικρινής κατά τ’ άλλα προσπάθεια κυβερνήσεων, διεθνών και μιντιακών οργανισμών να επιβάλουν κανόνες ορθής λειτουργίας σε αυτούς τους οργανισμούς όλο και περισσότερο μοιάζουν με τις εκκλήσεις των νεοφιλελεύθερων για υγιή ανταγωνισμό που ακόμη κι όταν είναι ανυπόκριτες καταλήγουν να λειτουργούν ως φύλο συκής σε μια οικονομία που εγγενώς τείνει στη δημιουργία μονοπωλίων (διάβασε εδώ).

Ιανουάριος 2019

Πηγή: Περιοδικό Επίκαιρα, τ. 402

Facebook: Πρόωρη γήρανση στα γενέθλια των 15 χρόνων του

Tα οικονομικά στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Facebook για το τέταρτο τρίμηνο του 2018 δίνουν την εντύπωση ότι η κρίση που προκάλεσε στον μεγαλύτερο τόπο κοινωνικής δικτύωσης η αποκάλυψη του σκανδάλου της Cambridge Analytica, όχι απλώς δεν έπληξαν, αλλά μόνο καλό έκαναν στην εταιρεία που ίδρυσε ακριβώς πριν 15 χρόνια ο 19χρονος τότε φοιτητής του Χάρβαρντ Μαρκ Ζούγκεμπεργκ

Tα οικονομικά στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Facebook για το τέταρτο τρίμηνο του 2018 δίνουν την εντύπωση ότι η κρίση που προκάλεσε στον μεγαλύτερο τόπο κοινωνικής δικτύωσης η αποκάλυψη του σκανδάλου της Cambridge Analytica, όχι απλώς δεν έπληξαν, αλλά μόνο καλό έκαναν στην εταιρεία που ίδρυσε ακριβώς πριν 15 χρόνια ο 19χρονος τότε φοιτητής του Χάρβαρντ Μαρκ Ζούγκεμπεργκ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣleonidasvatikiotis@gmail.com

Τα μεγέθη του προκαλούν ζάλη: Τα έσοδα του, σε σχέση με ένα χρόνο πριν, αυξήθηκαν κατά 30% φτάνοντας τα 16,9 δισ. δολ., ενώ τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 61% φθάνοντας τα 6,9 δισ. δολ. Οι διαφημιζόμενοι, ανεξαρτήτως κλίμακας, έφτασαν τα 7 εκ., ενώ περισσότεροι από 2 εκ. χρήστες αγοράζουν διαφημίσεις στο Facebook Stories, που είναι το νεότερο προϊόν. Επιπλέον, οι καθημερινοί χρήστες του αυξήθηκαν κατά 9% αγγίζοντας τα 1,52 δισ. χρήστες, ενώ 2,7 δισ. λογαριασμοί παγκοσμίως το μετατρέπουν σε ένα μοναδικό φαινόμενο για την ιστορία της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Διαβάζοντας τις οικονομικές καταστάσεις του Facebook (δες εδώ) δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η σκανδαλώδης φορολογική ασυλία που απολαμβάνει. Ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής με τον οποίο επιβαρύνθηκε για το τέταρτο τρίμηνο του 2018 ανέρχεται σε 14% (1,1 δισ. δολ.) – ποσοστό πολύ χαμηλότερο σε σχέση με τη φορολογία που πληρώνουν ακόμη κι άλλες μικρές και μεσαίες τεχνολογικές εταιρείες των ΗΠΑ, που είναι ακόμη χαμηλότερο από το φορολογικό συντελεστή προηγούμενων τρίμηνων, όπως για παράδειγμα το τέταρτο τρίμηνο του 2016 και του 2017 όταν πλήρωσε αντίστοιχα 21% και 43% (965 εκ. και 3,2 δισ.)! Η προκλητική φοροαποφυγή του facebook, αποτέλεσμα όχι μόνο της μείωσης των συντελεστών από τον Τραμπ αλλά, περισσότερο, τεχνασμάτων δημιουργικής φοροαποφυγής, δικαιολογεί πέρα για πέρα το αίτημα της επιπλέον φορολόγησής του Facebook κι άλλων τεχνολογικών γιγάντων στην Ευρώπη.

Για πολλούς ωστόσο αναλυτές οι αξιοθαύμαστες οικονομικές αποδόσεις του Facebook χαρακτηρίζονται «μη επαναλαμβανόμενες». Θεωρείται δηλαδή δεδομένο ότι το Facebook άγγιξε την οροφή των αποδόσεων που μπορεί να αποφέρει το επιχειρηματικό μοντέλο που έκανε το ντεμπούτο του το 2007, με την προσθήκη των σελίδων και των διαφημίσεων. Ήταν η εποχή που ο Ζούκερμπεργκ δήλωνε περιχαρής ότι πλέον «η αγορά παίρνει μέρος στη συζήτηση». Κι όπως σχολίαζε το πάντα εύστοχο και αναπόσπαστο μέρος του ιδιωτικοποιημένου περιβάλλοντος του ίντερνετ, περιοδικό Wired «αντί να προσφέρει στους διαφημιστές ένα γενικό ακροατήριο με τον τρόπο που ανέκαθεν το έκαναν η τηλεόραση και οι έντυπες διαφημίσεις, το Facebook τους έδινε τον τρόπο να βρουν ακριβώς τον κόσμο που ήθελαν να φτάσουν, χρησιμοποιώντας όλα τα στοιχεία που το Facebook είχε συγκεντρώσει διαχρονικά από του χρήστες του».

Πλέον όμως το ισχυρότερο χαρτί του Facebook, που είναι οι χρήστες, το κοιτούν με καχυποψία οι διαφημιστές. Κι αναφερόμαστε στους χρήστες που έχουν απομείνει, γιατί με βάση έρευνα του ίδιου Μέσου, του Wired, με τον αρκετά δηλωτικό τίτλο «Οι έφηβοι δε χρησιμοποιούν το Facebook αλλά ούτε μπορούν και να το αποφύγουν» μόνο το 51% των εφήβων στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν το Facebook, όταν το 2012 το ποσοστό αυτό ανερχόταν στο 94%!

Και οι υπαρκτοί λογαριασμοί ωστόσο, ανεξαρτήτως του πόσο τακτικά χρησιμοποιούνται, εξετάζονται με καχυποψία. Στο επίκεντρο της προσοχής διαφημιστών, αναλυτών αλλά και μετόχων βρίσκονται οι ψεύτικοι λογαριασμοί. Οι εν πολλοίς δε αλλοπρόσαλλες ανακοινώσεις του ίδιου του Facebook επιτείνουν την εικόνα σύγχυσης που επικρατεί γύρω από την έκταση του φαινομένου. Η αλήθεια είναι πώς ακόμη και ο ορισμός είναι υπερβολικά ρευστός, καθώς συνεχώς προτίθενται ολοένα και περισσότερες κατηγορίες πέραν των δύο που είναι προφανείς: των λογαριασμών που δημιουργούνται για να παραβιάζονται κανόνες λειτουργίας (πχ σπαμ), κι εκείνων που είναι αποτέλεσμα λανθασμένων επιλογών όπως το άνοιγμα προφίλ, αντί για σελίδας, από κάποιον που ενδιαφέρεται να προβάλλει την επιχείρησή του. Ως αποτέλεσμα, με βάση στοιχεία από τα τριμηνιαία ριπόρτ του Facebook ο αριθμός των πλαστών λογαριασμών από 23 εκ. το τέταρτο τρίμηνο του 2012 αυξήθηκε σε 40 εκ. ένα χρόνο μετά, μειώθηκε σε 24 εκ., 32 εκ.  και 18,5 εκ. τα έτη 2014, 2015, 2016, για να εκτοξευθεί στα 85 εκ. το τελευταίο τρίμηνο του 2017 και στα 116 εκ. το 2018! Στη διάρκεια αυτής της περιόδου αν κάτι άλλαξε δεν είναι η συνήθεια των χρηστών να ανοίγουν πλαστού λογαριασμούς, αλλά οι επικρίσεις προς το Facebook που το ωθούσαν κάθε φορά να υιοθετεί πιο αυστηρούς κανόνες και να διαγράφει λογαριασμούς μειώνοντας έτσι το πελατολόγιο που πούλαγε σε διαφημιζόμενους  και διαφημιστές. Για να υπογραμμίσει μάλιστα τη σημασία που αποδίδει σε αυτή την κατεύθυνση ο ιδρυτής του ανακοίνωσε πρόσφατα ότι τα μπόνους στο προσωπικό της εταιρείας για το 2019 δεν θα δοθούν με κριτήριο την αύξηση των χρηστών και των εσόδων, όπως ανέκαθεν συνέβαινε, αλλά στο εξής με κριτήριο την ανταπόκριση σε κοινωνικά ζητήματα όπως η αντιμετώπιση των πλαστών ειδήσεων και της παραπληροφόρησης κι επίσης η διαφύλαξη και η ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων.

Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι με βάση την ίδια εταιρεία, που το 2018 αύξησε το προσωπικό της κατά 42% σε 35.000 εργαζόμενους αναπτύσσοντας κατά κύριο λόγο τους τομείς αντιμετώπισης της παραπληροφόρησης, τα περιθώρια κέρδους από φέτος θα αρχίσουν να μειώνονται, ενώ προσοχή δίνεται σε νέα κανάλια δημιουργίας εισοδήματος όπως το ηλεκτρονικό εμπόριο και τα συστήματα πληρωμών. Κορεσμός πριν καν έρθει η ενηλικίωση…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Επιτέλους, η Γαλλία φορολογεί τους μεγάλους του διαδικτύου!

Η απόφαση της Γαλλίας δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιβλήθηκε κατόπιν της πίεσης που ασκούν τα «κίτρινα γιλέκα», διεκδικώντας φορολογική δικαιοσύνη και κλείσιμο των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Τα Ηλύσια από τη μεριά τους κάνουν επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας μεταφέροντας το λογαριασμό εκτός των γαλλικών συνόρων, καθώς οι εταιρείες που θα πληγούν θα είναι κατά βάση αμερικανικές. Εξ ου κι οι αντιδράσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της ΕΕ, όπως για παράδειγμα εκ μέρους της Ιρλανδίας που σέρνει το χορό του φορολογικού ντάμπινγκ, υποστηρίζοντας ότι έτσι ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ που ξεκίνησε ο Τραμπ θα οδηγηθεί σε νέα ύψη.

Σιγά που θα καθόταν να περίμενε την Ευρωπαϊκή Ένωση η Γαλλία… Σε συνέχεια άλλων δηλώσεων που είχαν προηγηθεί ολόκληρο το 2018, την Κυριακή 20 Ιανουαρίου, ο υπουργός Οικονομικών Μπρούνο Λε Μερ ανακοίνωσε ότι μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου θα έχει τελειώσει η επεξεργασία και θα έχει παρουσιαστεί στην κυβέρνηση το σχέδιο επιβολής φορολογίας στις μεγάλες εταιρείες του διαδικτύου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Παρότι η καμπάνα βαράει για τις GAFA όπως εν συντομία αποκαλούνται οι Google, Apple, Facebook και Amazon ο νέος φόρος που θα επιβληθεί αναδρομικά από την 1η Ιανουαρίου θα ισχύσει για εκείνες τις εταιρείες που έχουν παγκόσμιες πωλήσεις άνω των 750 εκ. ευρώ και στη Γαλλία άνω των 25 εκ. ευρώ. Θα πρέπει να ισχύουν δε, και οι δυο όροι για να περάσουν από τη γαλλική εφορία οι διαδικτυακές εταιρείες.

Ο φόρος που θα τους επιβληθεί θα είναι συνάρτηση του επιπέδου των πωλήσεων τους κι άλλων κριτηρίων, ενώ δεν αναμένεται να ξεπερνάει το 5%. Η Γαλλία υπολογίζεται ότι έτσι θα μπορεί να εξασφαλίζει 500 εκ. ευρώ το χρόνο. Παρότι η απόφαση του Μακρόν είναι πολύ σωστή κι έχει ήδη αργήσει πρέπει να αναφερθεί ότι είναι σταγόνα στον ωκεανό των αστρονομικών κερδών που καταγράφουν οι μεγάλοι του διαδικτύου. Με βάση εκτιμήσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο φόρος που πληρώνουν κυμαίνεται γύρω στο 9%, όταν οι υπόλοιπες παραδοσιακές εταιρείες φορολογούνται με συντελεστή 23%! Με βάση στοιχεία του Γαλλικού Πρακτορείου υπολογίζεται ότι τα διαφυγόντα φορολογικά έσοδα από το Facebook και τη Google κατά τη διάρκεια των ετών 2013-2015 για τις χώρες Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία είναι: 185 και 704 εκ. ευρώ, 227 και 583 εκ. ευρώ, 197 και 544 εκ. ευρώ, 179 και 370 εκ. ευρώ και 131 και 350 εκ. ευρώ, αντίστοιχα. Συνολικά λοιπόν μόνο οι πέντε αυτές χώρες από το ήμισυ των FAGA έχουν χάσει σε μια τριετία 3,5 δις. ευρώ.

Η απόφαση της Γαλλίας δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επιβλήθηκε κατόπιν της πίεσης που ασκούν τα «κίτρινα γιλέκα», διεκδικώντας φορολογική δικαιοσύνη και κλείσιμο των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων. Τα Ηλύσια από τη μεριά τους κάνουν επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας μεταφέροντας το λογαριασμό εκτός των γαλλικών συνόρων, καθώς οι εταιρείες που θα πληγούν θα είναι κατά βάση αμερικανικές. Εξ ου κι οι αντιδράσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν εντός της ΕΕ, όπως για παράδειγμα εκ μέρους της Ιρλανδίας που σέρνει το χορό του φορολογικού ντάμπινγκ, υποστηρίζοντας ότι έτσι ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ που ξεκίνησε ο Τραμπ θα οδηγηθεί σε νέα ύψη.

Η πρωτοβουλία της Γαλλίας θα προκαλέσει ωστόσο αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ήδη, ο καγκελάριος της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτζ ανακοίνωσε ότι προτίθεται και η χώρα του να φορολογήσει τις μεγάλες τεχνολογικές και διαδικτυακές εταιρείες, «παράλληλα με όσα θα πράξει η ΕΕ» όπως δήλωσε, κάνοντας έτσι σαφές ότι δεν θα περιμένει τους συμβιβασμούς των Βρυξελλών με την Ουάσιγκτον. Μένει να δούμε για πόσο καιρό ακόμη θα συζητούν οι Βρυξέλλες…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Φάκελος Σνόουντεν, ο ψηφιακός Μεγάλος Αδελφός (Πριν, 26 Οκτωβρίου 2014)

 hardingΌπως εκμυστηρεύεται ο Σνόουντεν δεν θα ήθελε να ζει σε έναν κόσμο «όπου οτιδήποτε λέω, οτιδήποτε κάνω, με οποιονδήποτε μιλάω, κάθε εκδήλωση έρωτα ή φιλίας καταγράφεται». Στο βιβλίο Φάκελος Σνόουντεν του Λουκ Χάρντινγκ (εκδ. Καστανιώτη, 2014) (εδώ ένα μικρό απόσπασμα) περιγράφεται το δίκτυο συνεχούς παρακολούθησης που έχτισαν οι ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτέμβρη.

Όλα αποδείχθηκαν αληθινά! Σενάρια και προβλέψεις που διατυπώνονταν από την επόμενη κιόλας μέρα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και τα οποία αναφέρονταν στο καθεστώς ζόφου που υφαίνονταν σε όλο τον πλανήτη με πρωταγωνιστή τις αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες και πρόφαση την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, μετά βεβαιότητας πλέον μπορούν να χαρακτηριστούν ακόμη και άτολμα. Το πέπλο παρακολουθήσεων που έχουν δημιουργήσει οι αμερικάνικες αρχές είναι πολύ πιο γενικευμένο και εφιαλτικό, λόγω και της εξέλιξης της τεχνολογίας. Μάρτυρας όλων αυτών των διαπιστώσεων είναι τα όσα περιγράφονται στο βιβλίο του δημοσιογράφου της βρετανικής εφημερίδας Γκάρντιαν, Λουκ Χάρντινγκ, με τίτλο Φάκελος Σνόουντεν, η ιστορία το Νο 1 καταζητούμενου ανθρώπου στον κόσμο (εκδ. Καστανιώτη, 2014).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το βιβλίο, περιγράφοντας με ακρίβεια όλα τα (δημοσιεύσιμα) δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, μοιάζει με αστυνομική ιστορία. Ξεκινάει με το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που έστειλε ο ίδιος ο Σνόουντεν προσπαθώντας να βρει δημοσιογράφους και ακτιβιστές για να δημοσιοποιήσει το υλικό του και καταλήγει με λεπτομέρειες από την ζωή του στην Μόσχα, όπου ζει από τον Ιούνιο του 2013. Όλα τα ενδιάμεσα που εκτυλίσσονται μεταξύ Βαλτιμόρης, Γενεύης, Χαβάης, Χονγκ – Κονγκ και Μόσχας θα μπορούσαν να αποδοθούν με την βοήθεια μιας μακροσκελούς λίστας από αρκτικόλεξα: Είναι ένας καταιγισμός προγραμμάτων παρακολούθησης που υλοποιεί η αμερικάνικη κυβέρνηση, μέσω της μυστικής υπηρεσίας NSA (Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας), η οποία – σημείο των καιρών – είναι η υπηρεσία που προσλαμβάνει τους περισσότερους μαθηματικούς στις ΗΠΑ!  Πολύ συχνά μάλιστα επιτελεί το έργο της με την βοήθεια της αντίστοιχης βρετανικής υπηρεσίας GCHQ (Κρατική Υπηρεσία Επικοινωνιών) που λειτουργεί εξ ίσου απειλητικά για τις πολιτικές ελευθερίες. Μόνο λοιπόν για να πάρουμε μια μικρή γεύση του ψηφιακού Μεγάλου Αδελφού που μας παρακολουθεί νυχθημερόν έχοντας μετατρέψει το διαδίκτυο στο πιο παγιδευμένο και εν τέλει ακατάλληλο δίκτυο επικοινωνίας ξεχωρίζουμε τρία από αυτά τα προγράμματα: Sigint, πρόγραμμα συλλογής σημάτων μόνο για ξένους στόχους. Stellarwind, πρόγραμμα παράνομης παγίδευσης τηλεφώνων μετά την 11η Σεπτεμβρίου που αφορούσε την συλλογή περιεχομένου και μεταδεδομένων εκατομμυρίων Αμερικανών χωρίς εισαγγελικό ένταλμα. Και τέλος πρόγραμμα Prism, το «καλύτερο» όλων καθώς επιτρέπει στις υπηρεσίες να έχουν πρόσβαση σε μεγάλο όγκο ψηφιακών πληροφοριών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων, αναρτήσεων στο Facebook. Για την υλοποίηση του συνεργάστηκε αδιαμαρτύρητα όλη η Κοιλάδα της Σιλικόνης που μετατράπηκε σε κυβερνο-χαφιέ του Μπους αρχικά και του Ομπάμα στη συνέχεια: Microsoft, Yahoo, Fb, Google, PalTalk, YouTube, AOL, Skype, κ.λπ. Ο ρόλος του πρόθυμου συνεργάτη των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, που μπορεί να συγκαλύφθηκε ελαφρώς από το αίτημά τους να απαιτηθεί με νόμο η πρόσβαση των υπηρεσιών στα δεδομένα ώστε να καλυφθούν οι εταιρείες απέναντι σε πιθανές προσφυγές των χρηστών, διέλυσε οριστικά και αμετάκλητα όποια στοιχεία αντι-κουλτούρας και χιπισμού διατηρούνταν ακόμη ζωντανά στην Κοιλάδα της Σιλικόνης, μακρινή ανάμνηση τις περισσότερες φορές των εφηβικών αναζητήσεων ιδρυτών αυτών των εταιρειών. Η αντίθεση εκφράζεται, με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στην Apple, με τα τηλέφωνά της, τα i-phone να αποτελούν την πιο αποτελεσματική μηχανή παρακολούθησης (έφριξε ο Σνόουντεν όταν είδε τον βρετανό δημοσιογράφο στο πρώτο ραντεβού τους να μπαίνει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου με το i-phone στο χέρι!) ενώ ο ιδρυτής της, Στιβ Τζομπσ, μέχρι και πριν πεθάνει ήθελε να είναι ο ορισμός της αντι-συμβατικής και εκτός πλαισίου σκέψης.

Αναφέρεται στο βιβλίο πως το διαδίκτυο, με βάση τα λόγια του Ασάντζ είναι «ο μεγαλύτερος μηχανισμό κατασκοπίας που υπήρξε ποτέ στον κόσμο»

Η περιπέτεια του Έντουαρντ Σνόουντεν, το τέλος της οποίας δεν έχει γραφτεί, όσο κι αν αποτελεί ακραία περίπτωση προσφέρεται για πλήθος συμπερασμάτων. Για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά την ασφυξία που νιώθει μια πολυπληθής κατηγορία νέων ανθρώπων λόγω του καθεστώτος επιτήρησης που έχει επιβληθεί στο διαδίκτυο. Πρόκειται για ανθρώπους υψηλής επαγγελματικής ειδίκευσης, ενίοτε συντηρητικών καταβολών (ο Σνόουντεν ήταν Ρεπουμπλικάνος και λάτρευε τα όπλα), σίγουρα φανατικών υπέρμαχων των ατομικών λύσεων χωρίς καθόλου εμπειρίες συλλογικής εργασίας ακόμη και με ανύπαρκτη κοινωνικότητα που πήραν ωστόσο πολύ στα σοβαρά τις υποσχέσεις για την απέραντη ελευθερία του κυβερνοχώρου. Η ιδεολογική ήττα, ιστορικών διαστάσεων, που βιώνει αυτή η γενιά επιβάλλει να δοθεί νέο περιεχόμενο στην έννοια της ελευθερίας. Μακριά προφανώς από την ατομικότητα, πολύ πιο κοντά όμως στις δυνατότητες που παρέχουν οι συνεχείς τεχνολογικές καινοτομίες και την τάση τους να καταργούν στεγανά και απαγορευμένες ζώνες. Την δική του σημασία έχει επίσης ο άθλος του Σνόουντεν, που οδήγησε τον τομέα της ψηφιακής κατασκοπίας να μιλάει για προ-Σνόουντεν και μετά-Σνόουντεν εποχή, καθώς δείχνει τις τεράστιες δυνατότητες των σύγχρονων εργαζομένων, προφανώς σε συνάρτηση με τις ποικίλες και ασύλληπτες δυνατότητες που εμπεριέχουν οι νέες τεχνολογίες: από την συγκέντρωση, επεξεργασία και την μεταφορά δεδομένων, την διασκέδαση και την ανθρώπινη επικοινωνία, μέχρι τον συνδυασμό και την αξιολόγηση διαφορετικών πληροφοριών. Κι αν τα προηγούμενα δημιουργούν ελπίδες και δείχνουν τις νέες δυνατότητες, η συνέχεια που υπήρχε από τον Μπους στον Ομπάμα είναι απογοητευτική υποδηλώνοντας ταυτόχρονα πως το κράτος έκτακτης ανάγκης δεν …αγγίζεται. Πρόεδροι και πλειοψηφίες πάνε κι έρχονται οι παραβιάσεις ωστόσο θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων συνιστούν το τρομοκρατικό «υπερσύνταγμα» των ΗΠΑ και όλου του υπόλοιπου κόσμου, καθώς όλες οι υπηρεσίες βοηθούν την NSA ή εφαρμόζουν στο εσωτερικό τους ανάλογα μέτρα συνεχούς παρακολούθησης ή αποθήκευσης έτσι ώστε την κρίσιμη στιγμή να μπορούν αυτές οι πληροφορίες να ανασυρθούν και να είναι αξιοποιήσιμες.

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί καθώς είναι γραμμένο ζωντανά και διαθέτει καταιγιστικό ρυθμό θυμίζοντας πολλές φορές ρεπορτάζ. Στα αρνητικά του συγκαταλέγεται η βαθιά αποστροφή που εκφράζει ο συγγραφέας, Λουκ Χάρντινγκ, για την Ρωσία και τις αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής, όπως και για τον ιδρυτή των Wikileaks, Τζουλιάν Ασάντζ, ο οποίος συνεχίζει να ζει παγιδευμένος στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο. Είναι ο άνθρωπος αυτός που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο πρωτοπόρος που άνοιξε τον δρόμο στην Τσέλσι Μάνινγκ και τον Έντουαρντ Σνόουντεν για να γίνουμε μάρτυρες στην μεγαλύτερη διαρροή διαβαθμισμένων πληροφοριών ποτέ στον κόσμο.