Εθνική επιτυχία τα πλεονάσματα 3,5% για 10 χρόνια;

 

cΑπαράδεκτα αρνητικό, σε σχέση με τις υποχωρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν το αποτέλεσμα της συνόδου του Γιούρογκρουπ στις 5 Δεκεμβρίου 2016.

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια ψυχρή αποτίμηση της απόφασης, που δε διακατέχεται από το άγχος της επιβεβαίωσης, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήταν μία επιβλαβής για τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας απόφαση, που παγιώνει και δεν αναιρεί την υπερχρέωση, για πέντε συγκεκριμένους λόγους.

Πρώτος, η κυβέρνηση πίστευε ότι το Γιούρογκρουπ της 5ης Δεκεμβρίου θα επιτάχυνε την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Θα εκβίαζε δηλαδή τους θεσμούς για μια συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο, που θα έδινε το πράσινο φως για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Αυτό  δεν έγινε. Η ανακοίνωση (http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/12/05-eurogroup-statement-greece/) επισημαίνει στην αρχή της 7ης παραγράφου ότι «το Γιούρογκρουπ καλεί τους θεσμούς και την Ελλάδα να επαναλάβουν τις διαπραγματεύσεις προκειμένου να φτάσουν σε τεχνική συμφωνία όσο το δυνατό συντομότερα». Κανένα έλεος για τους προσκυνημένους…

Δεύτερος, οι ΣΥΡΙΝΕΛ ανέμεναν ότι η μέχρι σήμερα συμμόρφωσή τους θα καθιστούσε περιττά πολλά από τα μέτρα και θα μπορούσαν με την δουλικότητά τους να εξαγοράσουν μέτρα όπως η αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου. «Καμία υποχώρηση», ήταν το μήνυμα του Γιούρογκρουπ. «Η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο θα συμπεριλαμβάνει περαιτέρω ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και την άρση εμποδίων στην ανάπτυξη. Ειδικότερα το Γιούρογκρουπ επιβεβαιώνει ότι ο διορισμός των μελών στη διοίκηση της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας πρέπει να υλοποιηθεί ως το τέλος του Ιανουαρίου του 2017 ώστε το ταμείο να γίνει πλήρως λειτουργικό». Όσοι επομένως ήλπιζαν ότι η ψήφιση αντιλαϊκών νομοσχεδίων νύχτα από βουλευτές που δεν ξέρουν καν τι περιλαμβάνουν οι εκατοντάδες σελίδες φωτοτυπιών που έχουν μπροστά τους ανήκει στο …δύσκολο 2016 είναι βαθιά νυχτωμένοι. Προ των πυλών είναι νέα πολυνομοσχέδια με καινούργια αντιλαϊκά μέτρα και πολλά δύσκολα ακόμη χρόνια!

Τρίτος, η κυβέρνηση ήλπιζε ότι οι Ευρωπαίοι θα έδειχναν οίκτο και θα μείωναν το στόχο για πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ για το 2018. «Το Γιούρογκρουπ σημειώνει ότι η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει μέτρα που οδηγούν στο συμφωνημένο δημοσιονομικό στόχο για το 2018 (πρωτογενές ισοζύγιο 3,5% του ΑΕΠ)». Και το κακό των πλεονασμάτων δε σταματάει το 2018!

Τέταρτος, η κυβέρνηση ήλπιζε ότι τα βάσανα της λιτότητας θα τελείωναν τον Ιούλιο του 2018, οπότε λήγει και η τρίτη δανειακή σύμβαση που υπέγραψαν οι ΣΥΡΙΝΕΛ πέρυσι το καλοκαίρι. «Το Γιούρογκρουπ επανέλαβε ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ που θα υλοποιηθεί μέχρι το 2018 θα πρέπει να διατηρηθεί μεσοπρόθεσμα. Επιβεβαιώσαμε επίσης τη σημασία μιας δημοσιονομικής πορείας που είναι συμβατή με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις εντός του πλαισίου της ΕΕ. Προκειμένου να εξασφαλισθεί συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους κατά ένα διατηρήσιμο τρόπο μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να συμφωνήσουν με τους θεσμούς για ένα μηχανισμό και δομικά μέτρα που θα το διασφαλίσουν». Για όποιον δεν κατάλαβε ότι εδώ περιγράφεται ένα επιπλέον 4ο Μνημόνιο, διάρκειας ακόμη και 10 ετών, υπάρχει κι η τελευταία παράγραφος της απόφασης: «Η πλήρης εφαρμογή όλων των προκαταρκτικών δράσεων που σχετίζονται με τη δεύτερη αξιολόγηση και η ολοκλήρωση των εθνικών διαδικασιών θα ανοίξουν το δρόμο για τη διοίκηση του ΕΜΣ να εγκρίνει το συμπληρωματικό ΜΝΗΜΟΝΙΟ κατανόησης». Καλά διαβάσατε: Μνημόνιο! Τα καλά πάντα αφήνονται για το τέλος…

Πέμπτος και σημαντικότερος, τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους που ανακοίνωσε ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, και χαρακτηρίστηκαν ως εθνική επιτυχία από την κυβέρνηση, κρίθηκαν ανεπαρκή ακόμη και από το ΔΝΤ, σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου Μπλούμπεργκ. Εν ολίγοις το ΔΝΤ περίμενε πιο γενναιόδωρα μέτρα που θα οδηγούσαν σε μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους, διευκολύνοντας έτσι την ένταξή του στο ελληνικό πρόγραμμα. Και δε δίστασε να κρύψει τη δυσφορία του. Ο επιδερμικός χαρακτήρας των μέτρων ελάφρυνσης σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του για νέα αντιλαϊκά μέτρα είναι πιθανότατα οι αιτίες που δεν συμφωνήθηκε ούτε και τώρα η συμμετοχή του στο πρόγραμμα. Η κυβέρνηση, αντίθετα, μόνο πάρτι δεν έκανε! Τα μέτρα ελάφρυνσης περιλαμβάνουν εξομάλυνση του προφίλ των αποπληρωμών (με επιμήκυνση ωριμάνσεων από 28 στα 32,5 χρόνια) και ρυθμίσεις για τα επιτόκια με στόχο να αποφευχθούν μελλοντικές επιβαρύνσεις.

Σημασία ωστόσο έχει πως: Πρώτο, δεν επιφέρουν καμία μείωση της ονομαστικής αξίας του χρέους! Δεύτερο, επισείουν άμεσο κόστος το οποίο θα επωμιστεί η Ελλάδα για μελλοντικά οφέλη. Τρίτο, αυτά τα οφέλη που εκτιμώνται σε μία μείωση 20 ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ το 2060 (δηλαδή μετά από 44 χρόνια!) είναι εξόχως επισφαλή. Ανέφερε κατά λέξη στη συνέντευξη Τύπου (https://www.esm.europa.eu/press-releases/transcript-eurogroup-press-conference-1) ο διευθύνων σύμβουλος του ΕΜΣ, Κλάους Ρέγκλινγκ: «Ασφαλώς, ο χρονικός ορίζοντας μέχρι το 2060 είναι ασυνήθιστα μεγάλος και συνεπάγεται μεγάλη αβεβαιότητα. Επομένως κάποιος πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός δεδομένου ότι πρόκειται για εκτιμήσεις – τις καλύτερες ως προς το παρόν εκτιμήσεις. Αλλά υπάρχει μεγάλος βαθμός αβεβαιότητας, οι συνθήκες της αγοράς μπορούν να αλλάξουν κι επομένως αυτό είναι προκαταρκτικό»!!! Τώρα, το πώς πρόλαβε η κυβέρνηση να ποσοτικοποιήσει την ωφέλεια εκτιμώντας την σε 45 δισ. ευρώ, όταν ακόμη και ο ΕΜΣ αρνήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο, εξηγείται μόνο στη βάση δημιουργικής αριθμητικής και πολιτικών, επικοινωνιακών υπολογισμών (πχ Τσακαλώτος: «40, να το αφήσω;» Παππάς: «βάλε άλλα 5»), όχι μαθηματικών…

Εν κατακλείδι, η απόφαση του Γιούρογκρουπ πρώτο, φέρνει νέα μέτρα λιτότητας άμεσα, δεύτερο, επεκτείνει την λιτότητα στο διηνεκές με την εισαγωγή ενός 4ου Μνημονίου μακράς διάρκειας και τρίτο, αποκαλύπτει ότι η περίφημη συνταγή ελάφρυνσης του χρέους είναι απάτη!

Στη βάση δε των παραπάνω επαναφέρει το στόχο άμεσης ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής ΣΥΡΙΝΕΛ – δανειστών και της μονομερούς διαγραφής του δημόσιου χρέους, εφ’ όσον αποδεδειγμένα πια οι πιστωτές δεν έχουν καμιά πρόθεση ουσιαστικής ελάφρυνσης των δανειακών βαρών!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon

Μαύρος Οκτώβρης, τεσσεράμισι χρόνια μετά η οικονομία συνεχίζει να παραπαίει (Πριν, 19 Οκτωβρίου 2014)

?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Αυξημένη επιτήρηση και λιτότητα θα συνόδευε το σχέδιο αποχώρησης του ΔΝΤ

Φτερό στον άνεμο μοιάζει η ελληνική οικονομία 4,5 χρόνια μετά την υπαγωγή της στο ολέθριο καθεστώς των Μνημονίων, το οποίο υποτίθεται δεν θα έλυνε μόνο τα δημοσιονομικά της προβλήματα αλλά θα διόρθωνε και τις διαρθρωτικές της αδυναμίες… Η αναταραχή που προκλήθηκε στις αρχές της εβδομάδας με τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων να υπερβαίνουν το 7% (το επίπεδο δηλαδή στο οποίο το 2010 κρίθηκε ότι η προσφυγή στον μηχανισμό δεν είναι απλώς απαραίτητη αλλά μονόδρομος) και τον γενικό δείκτη του χρηματιστηρίου Αθηνών να καταρρέει (χάνοντας επί 3 ημέρες, στις 14, 15 και 16 Οκτώβρη 5,70%, 6,25% και 2,22% της αξίας του) απέδειξε ότι ο ελληνικός καπιταλισμός είναι πολύ πιο ευάλωτος στα γυρίσματα της οικονομικής συγκυρίας. Τα 4,5 μαύρα χρόνια που μεσολάβησαν από την ένταξη στο Μνημόνιο δεν επιδείνωσαν δραματικά μόνο την θέση των εργαζομένων, όπως μαρτυρά η μεσοσταθμική μείωση των μισθών κατά 40% κι η έκρηξη της ανεργίας στο 27%, αλλά επιπλέον διάβρωσαν και τα ίδια τα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας, έτσι ώστε ο καπιταλισμός των Μνημονίων να μην είναι μόνο πιο ταξικός και κοινωνικά άδικος, ούτε μόνο ποσοτικά συρρικνωμένος στο 75% της προ Μνημονίων εποχής. Και ποιοτικά επιπλέον είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα, προς πλήρη διάψευση όσων απέδιδαν την κρίση χρέους στις παθογένειες των οικονομικών της ζήτησης (όπου η κατανάλωση λειτουργεί σαν ατμομηχανή της οικονομίας) προκρίνοντας την ανάκαμψη της οικονομίας με όχημα την προσφορά, δηλαδή τις επιχειρήσεις. Η χρεοκοπία χιλιάδων μεταποιητικών υπηρεσιών, λόγω ανεπαρκούς ζήτησης και υπερφορολόγησης, και η φυγή από την Ελλάδα άλλων, ταυτόχρονα με την μαζική είσοδο στο ελληνικό χρηματιστήριο, ιδίως από το καλοκαίρι του 2013, κερδοσκοπικών κεφαλαίων που προκρίνουν το βραχυπρόθεσμο κέρδος επιβεβαιώνουν ότι η ελληνική οικονομία στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Κατόπιν τούτων ποιος αμφισβητεί ότι το ζητούμενο των Μνημονίων ήταν το τσάκισμα των μισθών;

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Φαινομενικά, η αιτία πίσω από την αναταραχή ήταν η πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σαμαρά να συζητήσει με την ηγεσία του ΔΝΤ στη Νέα Υόρκη το Σαββατοκύριακο την πρόωρη διακοπή της χρηματοδότησης από τον μισητό οργανισμό και την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών από τις αγορές, μέσω ομολογιακών εκδόσεων. Πρακτικά δηλαδή ζήτησαν την ολοκλήρωση της υπό εξέλιξης πέμπτης αξιολόγησης, την εκταμίευση της δόσης από ΕΕ και ΔΝΤ ύψους 7,1 δισ. ευρώ (3,5 δισ. εκ των οποίων από το ΔΝΤ) μέχρι το τέλος του χρόνου κι από κει και πέρα να μην εκταμιευθούν οι δόσεις από το ΔΝΤ που μέχρι τον Μάρτιο του 2016 φτάνουν τα 12,8 δισ. ευρώ.

Η επιδίωξη της κυβέρνησης ήταν διπλή. Κατ’ αρχάς να μπορεί να ισχυριστεί στην άτυπη προεκλογική περίοδο που έχει ξεκινήσει ότι έδιωξε την Τρόικα κάτι που πράγματι θα είχε συμβεί καθώς ακόμη και το σχήμα της επιτήρησης που προφανώς θα συνεχιστεί στο διηνεκές (ένας αντιπρόσωπος από ΕΚΤ, ένας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κι ένας από το ΔΝΤ) όφειλε να ξανασχεδιαστεί. Η Τρόικα επομένως θα άνηκε στο παρελθόν. Η δεύτερη επιδίωξη της κυβέρνησης, πολιτική κι αυτή, σχετιζόταν με τα εμπόδια που έχει μπροστά της κι ιδιαίτερα την ψήφιση των ολέθριων μέτρων που θα ακολουθήσει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης από την Τρόικα. Οι οδηγίες που θα αφήσουν πίσω τους οι πιστωτές θα είναι αρκετές για να δοκιμάσουν την συνοχή κυβέρνησης με ορίζοντα 4ετίας όχι τον στρατό ατάκτων και πολιτικών πλιατσικολόγων του Σαμαρά και του Βενιζέλου. Κι αυτό μάλιστα όχι μόνο εξ αιτίας των 1.000 και πλέον εκκρεμοτήτων αλλά και της επαυξημένης αυστηρότητας που θα επιδείξει η Τρόικα εν όψει της επικείμενης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Αν είχαν πάρει το πράσινο φως από την Λαγκάρντ για απεμπλοκή του ΔΝΤ από την Ελλάδα, τότε Σαμαράς και Βενιζέλος θα μπορούσαν να ζητήσουν την ψήφο των βουλευτών τους προσφέροντας τους ως αντάλλαγμα το «καθρεφτάκι» της αποχώρησης του ΔΝΤ από την Ελλάδα και να ψήφιζαν έτσι χωρίς αντιρρήσεις το νόμο σκούπα που σύντομα θα έρθει και αναμφίβολα θα προκαλέσει κλυδωνισμούς στις κοινοβουλευτικές τους ομάδες. Αρκεί να θυμηθούμε τι θα περιλαμβάνει: Νέο ασφαλιστικό, απαγόρευση απεργιών, διευκόλυνση μαζικών απολύσεων, κ.λπ.

Το σχέδιο όμως της απεμπλοκής του ΔΝΤ παραπέμθηκε στις ελληνικές καλένδες κι οι λεγόμενες αγορές λειτούργησαν σαν «από μηχανής θεός» (διαμηνύοντας ότι τυχόν νέος δανεισμός θα γίνει μόνο στα απαγορευτικά επίπεδα της τάξης του 7%, από 1,7% περίπου που είναι σήμερα) γιατί έβγαλαν την κυβέρνηση από την δυσχερή θέση. Κάλλιστα πλέον Σαμαράς και Βενιζέλος θα μπορούν να ισχυριστούν ότι αυτοί «ναι μεν ήθελαν, αλλά δεν τα κατάφεραν». Επομένως, η ευθύνη για την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα ακόμη και για την εγκατάλειψη του σχεδίου χορήγησης των φοροαπαλλαγών που εξήγγειλε στην Θεσσαλονίκη δεν ανήκει στην κυβέρνηση αλλά στις αγορές. Πολύ περισσότερο, η «δαμόκλειος σπάθη» των αγορών προσφέρεται για ευρύτερα διδάγματα, καθώς ήδη χρησιμοποιείται ως μηχανισμός πειθάρχησης και τιμωρίας όλων όσων επικαλούνται την διακοπή των προγραμμάτων χρηματοδότησης από τους πιστωτές…

Η αλήθεια είναι πως η τραγική κατάληξη των κυβερνητικών σχεδιασμών μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί, όπως κι οι επιφυλάξεις των πιστωτών. Όταν πρέπει να πληρωθούν πάνω από 25 δισ. ευρώ το 2015 για τόκους, χρεολύσια και έντοκα γραμμάτια ποιος πιστωτής μπορεί να αφήσει στην τύχη εφήμερων σχεδιασμών ή των αγορών την διαχείριση ενός τόσο μεγάλου χρέους; Αυτή ακριβώς ωστόσο η προτεραιότητα, στην εξυπηρέτηση και αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, είναι που ορίζει τα ασφυκτικά περιθώρια κίνησης της οικονομίας, προδιαγράφοντας μια πορεία συρρίκνωσης και αποεπένδυσης και για τα επόμενα χρόνια. Σε αυτό το παγιδευμένο τοπίο αυτοσχεδιασμοί και  στραβοπατήματα πράγματι ισοδυναμούν με την παραβίαση των οδηγιών προσπέλασης ναρκοπεδίου. Το μυστικό βρίσκεται στην απασφάλιση, την εξουδετέρωση αυτών των οικονομικών ναρκών που γίνεται με έναν και μοναδικό τρόπο: με την μονομερή παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους και την έξοδο από το ευρώ, σε πρώτη φάση. Από κει και πέρα εθνικοποιήσεις, έξοδος από την ΕΕ κι άλλα μέσα μπορούν να επιτρέψουν την επανεκκίνηση της οικονομίας και άνοδο του βιοτικού επιπέδου. Αν κάτι επομένως «κάηκε» από την αντίδραση των αγορών δεν ήταν το εναλλακτικό σχέδιο, αλλά το «γατοπαρδικό σενάριο»: πώς θα αλλάξουν όλα ώστε να μείνουν τα ίδια…

Γιατί, μπορεί να έφευγε το ΔΝΤ αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι θα χαλάρωνε και το πλαίσιο επιτήρησης της οικονομίας. Το θέμα είχε τεθεί από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, στις αρχές Οκτώβρη, όταν ακόμη κι η χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών δήλωσε πως θα πρέπει να συνοδευθεί από νέο Μνημόνιο. Ανακοίνωση που ισοδυναμούσε με εκβιασμό… Τέθηκε και πιο πρόσφατα από την ηγεσία του ΔΝΤ όταν έκανε σαφές πως ακόμη κι η προσφυγή στις αγορές για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών θα έπρεπε να συνοδευτεί από καθεστώς επιτήρησης. Τέτοια εργαλεία μάλιστα είναι ήδη σχεδιασμένα και διαθέσιμα. Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, μέσω του οποίου έγινε η δανειοδότηση της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, προσφέρει δύο τέτοιες γραμμές χρηματοδότησης, την προληπτική και την ενισχυμένη (PCCL και ECCL αντίστοιχα). Η προληπτική γραμμή χορηγείται σε κράτη μέλη της ευρωζώνης με υγιή οικονομικά, οι τράπεζες των οποίων δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα φερεγγυότητας. Άρα η Ελλάδα αποκλείεται. Για να «ανοίξει» η ενισχυμένη γραμμή «το επωφελούμενο κράτος μέλος θα είναι υποχρεωμένο να εφαρμόσει διορθωτικά μέτρα που θα στοχεύουν στην αντιμετώπιση τέτοιων αδυναμιών και την αποφυγή οποιωνδήποτε μελλοντικών προβλημάτων στην πρόσβαση στις αγορές». Μάλιστα στο ίδιο έγγραφο με ερωτήσεις και απαντήσεις που είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας λίγες αράδες παρακάτω υπάρχει κι εξής ερώτηση: «Οι επωφελούμενες χώρες θα υπόκεινται σε επαυξημένη επιτήρηση;» Για να ακολουθήσει η ακόλουθη απάντηση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: «Ναι, όταν χορηγείται μια ενισχυμένη ή μια προληπτική γραμμή πίστωσης, το μέλος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας θα υπόκειται σε αυξημένη εποπτεία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την περίοδο που θα είναι διαθέσιμη η γραμμή πίστωσης».

Έτσι φαίνεται καλύτερα η εξαπάτηση, η κοροϊδία από την μεριά της κυβέρνησης καθώς αποδεικνύεται ότι η αποχώρηση του ΔΝΤ, ακόμη κι αν ολοκληρωνόταν, δεν θα σήμαινε τον τερματισμό της λιτότητας. Ούτε καν του καθεστώτος αυξημένης επιτήρησης που έχουν επιβάλει οι πιστωτές από το 2010 για να είναι σίγουροι ότι θα εισπράττουν τόκους και χρεολύσια… Αλλιώς, η αποχώρηση του ΔΝΤ είναι πολύ σοβαρή δουλειά για να την διαχειριστούν υποτακτικοί του, όπως ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος…