Μειώσεις σε συντάξεις απαιτούν οι δανειστές (Πριν, 19 Απριλίου 2015)

pensionsΜε επίθεση απ’ όλα τα μέτωπα συνεχίστηκαν οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους δανειστές την εβδομάδα που πέρασε, ενώ αδύνατο πλέον θεωρείται και το ενδεχόμενο της συμφωνίας, που θα απελευθέρωνε την δόση των 7,2 δισ. ευρώ, στη συνεδρίαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στη Ρίγα της Λετονίας, στις 24 Απριλίου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι πιέσεις που ξεκίνησαν από τους Ευρωπαίους, με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να σέρνει τον χορό, και συνεχίστηκαν με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας από τον οίκο αξιολόγησης  Στάνταρ & Πουρς, ολοκληρώθηκαν από την αμερικανική πολιτική ηγεσία που κάλεσε ευθέως την κυβέρνηση να υιοθετήσει αντεργατικές μεταρρυθμίσεις! Χωρίς περιστροφές ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα σε συνέντευξη που έδωσε προχθές Παρασκευή με τον ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι τόνισε ότι «οι Έλληνες πρέπει να κάνουν ευέλικτη την αγορά εργασίας», δείχνοντας μάλιστα ως πρότυπο τον ιταλό πρωθυπουργό! Η ευθεία παρέμβαση των ΗΠΑ στο αδιέξοδο που έχει εμφανιστεί στις διαπραγματεύσεις φέρνει στην επιφάνεια και το επίδικο των αντιπαραθέσεων, με τους πιστωτές να πιέζουν για την εφαρμογή αντιλαϊκών μέτρων που δεν έχουν καμία σχέση με την δημοσιονομική ισορροπία και τα δημόσια έσοδα.

Το ίδιο φάνηκε κι από την παρέμβαση του γερμανού υπουργού, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που κατηγόρησε την ελληνική κυβέρνηση ότι κατέστρεψε όλη την πρόοδο που είχε συντελεστεί μέχρι σήμερα. Τα στοιχεία ωστόσο τον διαψεύδουν! Με βάση ανακοινώσεις της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας, το 2014, όταν δηλαδή στην κυβέρνηση ήταν η μαριονέτα των πιστωτών, Αντώνης Σαμαράς, έκλεισε με πρωτογενές πλεόνασμα μόλις 0,4% όταν η δέσμευση ήταν για 1,5%. Επίσης, τα έσοδα της γενικής κυβέρνησης έφτασαν τα 82 δισ. ευρώ (45,8% του ΑΕΠ), όταν στο τέλος του 2013 ανήλθαν στα 87,1 δισ. (47,8% του ΑΕΠ). Πιστός ο Σόιμπλε στην απόφασή τους να θυσιαστούν τα δημοσιονομικά μεγέθη στον βωμό των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων (στο πλαίσιο της οποίας απόφασης το δημόσιο χρέος έκλεισε το 2014 στο 177% του ΑΕΠ) έκανε το άσπρο μαύρο, εμφανίζοντας την παταγώδη αποτυχία του Σαμαρά ακόμη και να πετύχει ό,τι έγινε ένα χρόνο πριν, ως επιτυχία.

Στόχος των «θεσμών», δηλαδή ΕΕ και ΔΝΤ, πέρα από την εφαρμογή αντεργατικών μεταρρυθμίσεων είναι κι ένα νέο αντιασφαλιστικό τερατούργημα, που θα μειώσει τις συντάξεις. Θεωρώντας ως αιτία πολέμου οι πιστωτές την κατάργηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος από την ελληνική κυβέρνηση αυτό που ζητούν είναι την μείωση του δημοσιονομικού βάρους που προκαλεί το ασφαλιστικό σύστημα. Σε αυτή την κατεύθυνση αξιοποιούν πρόσφατα στοιχεία της Γιούροστατ, βάσει των οποίων η Ελλάδα το 2012 είχε το ρεκόρ των συνταξιοδοτικών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ (17,5%), με την δεύτερη θέση να ανήκει στην Ιταλία (16,5%) και την τρίτη στην Γαλλία (15,5%). Ο συγκεκριμένος δείκτης ωστόσο δεν είναι αξιόπιστος λόγω της κατακρήμνισης (εξ αιτίας των Μνημονίων) του ελληνικού ΑΕΠ την συγκεκριμένη χρονιά, που ως αποτέλεσμα έχει να υπερδιογκώνεται με πλαστό τρόπο ο αριθμητής: οι συντάξεις ως ποσοστό. Αν εξετάζαμε τις συνταξιοδοτικές δαπάνες ως ποσοστό του δυνητικού ΑΕΠ (δηλαδή του παραγόμενου προϊόντος σε συνθήκες πλήρους ή σχεδόν πλήρους απασχόλησης των συντελεστών), όπως έκανε η εφημερίδα Γουόλ Στριτ Τζέρναλ στις 27 Φεβρουαρίου 2015 (εδώ το σχετικό δημοσίευμα), τότε οι ελληνικές επιδόσεις θα μειώνονταν αισθητά φτάνοντας στο 15%, ενώ τα πρωτεία θα κρατούσε η Ιταλία. Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα αντιμετωπίζεται στις πραγματικές του διαστάσεις αν δούμε τρία άλλα μεγέθη: τι ύψους συντάξεις παίρνουν οι συνταξιούχοι κι επίσης σε συγκριτική βάση ποιο είναι το ποσοστό αναπλήρωσης και η συνταξιοδοτική δαπάνη κατά κάτοικο.

Πρώτο, με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία του Ενιαίου Συστήματος Ελέγχου Πληρωμών και Συντάξεων «Ήλιος», του υπουργείου Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας που αφορούν τον Ιανουάριο του 2015 (εδώ η σχετική έκθεση) το μέσο εισόδημα (προ φόρων και κρατήσεων) των 2.023.616 συνταξιούχων γήρατος (σε ένα σύνολο συνταξιούχων 2.654.198) ανερχόταν σε 956,83 ευρώ. Οι μισοί δε απ’ αυτούς τους συνταξιούχους (1.011.781 άτομα) έπαιρναν σύνταξη κάτω από 800 ευρώ! Ό,τι και να λένε οι στατιστικές, όταν οι μισοί συνταξιούχοι πρέπει να επιβιώσουν τον μήνα με λιγότερα από 800 ευρώ, είναι εμφανές ότι μόνο ως ανέκδοτο μπορεί το ασφαλιστικό σύστημα να χαρακτηριστεί όχι απλώς γενναιόδωρο, αλλά κι ως το πιο γενναιόδωρο της Ευρώπης. Δεύτερο, με βάση την έκθεση του ΟΟΣΑ (εδώ η σχετική έκθεση), Pensions at a glance 2013 (Συντάξεις με μια ματιά 2013), όπου αναφέρεται πως για το 2013 οι συνταξιοδοτικές δαπάνες στην Ελλάδα μειώθηκαν στο 13% του ΑΕΠ, το ποσοστό αναπλήρωσης στην Ελλάδα ανέρχεται σε 53,9% όταν ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ ήταν 54,4%. Στην Ελλάδα επομένως οι συντάξεις ήταν χαμηλότερες των (ήδη σχετικά χαμηλών) μισθών σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες. Τρίτο, εξετάζοντας την συνταξιοδοτική δαπάνη κατά κάτοικο, όπως παρατίθεται στον διπλανό πίνακα, βλέπουμε ότι στην Ελλάδα (που ενώ ήταν σταθερή μέχρι και το 2011 αυξάνεται απότομα το 2012 λόγω του μαζικού κύματος πρόωρων συνταξιοδοτήσεων) οι δαπάνες για συντάξεις γήρατος ανέρχονται στο 72% του μέσου όρου της ΕΕ των 28 (2.241,31 ευρώ) και στο 65% του μέσου όρου της ευρωζώνης των 18 (2.472,02 ευρώ). Στην βάση των παραπάνω, και προς διάψευση των εντυπώσεων που δημιουργούνται για «καλοπληρωμένους συνταξιούχους», χρειάζεται να αναφερθεί πως ο κίνδυνος φτώχειας στην Ελλάδα μεταξύ των συνταξιούχων φτάνει στο 15%, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ανέρχεται στο 13%! Οι συνταξιούχοι της Ελλάδας επομένως, μιας χώρας που υποτίθεται πως κρατάει τα σκήπτρα στις συνταξιοδοτικές δαπάνες, βρίσκονται πιο κοντά στη φτώχεια απ’ τον μέσο συνταξιούχο της ευρωζώνης…

Σε σενάρια διπλού νομίσματος οδηγεί η εξυπηρέτηση του χρέους προς το ΔΝΤ

Με ποιοτικούς όρους, το πρόβλημα των «πολλών συνταξιούχων της Ελλάδας» είναι επίσης η άλλη όψη ταξικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια και φόρτωναν στα ασφαλιστικά ταμεία το κόστος των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τράπεζες που μόλις τα προηγούμενα χρόνια οδήγησαν σε «εθελούσια έξοδο» 15.000 υπαλλήλους, χωρίς ποτέ να καταβάλουν το σχετικό κόστος στα ταμεία, εν προκειμένω το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης, με τη διοίκηση της Άλφα Μπανκ να πρωτοστατεί στη στάση πληρωμών. Ταυτόχρονα, οι μύδροι που εξαπολύει από το οικονομικό της δελτίο στις υψηλές συνταξιοδοτικές δαπάνες φτάνουν την υποκρισία στο έσχατο της όριο… Καλύτερη εικόνα των ιδιομορφιών του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος αποκτούμε αν δούμε επίσης τις συνταξιοδοτικές δαπάνες στους συνταξιούχους άνω των 65 ετών. Στη σχετική κατάταξη η Ελλάδα καταλαμβάνει την 10η θέση. Μετά από Λουξεμβούργο, Αυστρία, Ολλανδία, Γαλλία, Φινλανδία, Βέλγιο, Ιρλανδία, Ιταλία και Γερμανία. Κάτω δε και από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Με αυτό το φίλτρο δεν απομονώνονται μόνο οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, αλλά επιπλέον αναδεικνύεται το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας όπως αποτυπώνεται στο ασυνήθιστα υψηλό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ποσοστό (20%) του πληθυσμού που είναι άνω των 65 ετών κι εξηγεί πως εν τέλει το πρόβλημα δεν είναι οι πολλοί συνταξιούχοι, αλλά οι …λίγοι εργαζόμενοι. Παραμόρφωση που οδηγήθηκε σε παροξυσμό με τις πολιτικές των Μνημονίων από το 2010 και μετά.

Η ελληνική κυβέρνηση, εν κατακλείδι, έχει σοβαρότατους λόγους να συνεχίσει να επιμένει πως το ασφαλιστικό σύστημα δεν επιδέχεται καμιάς συντηρητικής αναμόρφωσης. Το αν θα φανεί μέχρι τέλους συνεπής είναι φυσικά άλλο θέμα. Η απροθυμία της μέχρι στιγμής να διακόψει τις διαπραγματεύσεις, όταν το αδιέξοδο είναι πασιφανές, και να προχωρήσει σε στάση πληρωμών πρώτα και κύρια στο ΔΝΤ προοιωνίζεται μια ατιμωτική συμφωνία με τους δανειστές. ΕΕ και ΔΝΤ από την άλλη την ίδια στιγμή που τα έχουν …στυλώσει ανοίγουν την στρόφιγγα της έκτακτης χρηματοδότησης μέσω ELA (όπως έκαναν στις 14 Απριλίου εγκρίνοντας 800 εκ. ευρώ επιπλέον) όχι μόνο για να διατηρηθεί εν ζωή το τραπεζικό σύστημα αλλά και για να φανεί πως οι υποχωρήσεις της κυβέρνησης ανταμείβονται.

Θανάσιμη απειλή ωστόσο προς τους εργαζόμενους αποτελούν τα σενάρια πληρωμής των δημοσίων υπαλλήλων με υποσχετικές (IOU) που επανέρχονται με σταθερό τρόπο. Σημείο αφετηρίας τους δεν είναι μόνο η άρνηση των δανειστών να ξεπαγώσουν τα 7,2 δις. ευρώ. Είναι επίσης κι η πρόθεση της κυβέρνησης να πληρώσει με κάθε κόστος τις δόσεις στο ΔΝΤ (746,6 εκ. στις 12 Μαΐου, 1,53 δισ. τον Ιούνιο, 448 εκ. στις 13 Ιουλίου, κοκ.) και τα ομόλογα που λήγουν η οποία προκαλεί, πρωτογενώς, το πρόβλημα. Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ απειλεί να μετατρέψει την στάση πληρωμών των πιστωτών προς την ίδια σε στάση πληρωμών της κυβέρνησης προς τους δημόσιους υπαλλήλους, που θα πληρώσουν τον λογαριασμό. Γι’ αυτό το λόγο η άμεση κήρυξη χρεοστασίου στους δανειστές κι η μονομερή διαγραφή του χρέους αποτελούν μονόδρομο για να σωθούν τα λαϊκά εισοδήματα.

Παύση πληρωμών απάντηση σε εκβιασμούς πιστωτών και σενάρια διπλού νομίσματος (Πριν, 29/3/2015)

euro2Ευθεία απειλή προς την κυβέρνηση και επίδειξη πυγμής των Ευρωπαίων ήταν το σημαντικότατο προχθεσινό δημοσίευμα του πρακτορείου Ρόιτερς βάσει του οποίου «η Ελλάδα μπορεί να αναγκαστεί να εισάγει εναλλακτικά μέσα πληρωμών, παράλληλα με το ευρώ, για ορισμένες εσωτερικές πληρωμές αν η συμφωνία μεταρρυθμίσεις-έναντι-μετρητών με τους πιστωτές δεν εξασφαλιστεί σύντομα». Οι πληροφορίες αποδίδονται σε αξιωματούχους της ευρωζώνης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το σκεπτικό του νέου αυτού σχεδίου ξεκινάει από την πρόθεση της κυβέρνησης να εξοφλήσει πλήρως και εγκαίρως την δόση στο ΔΝΤ της 9ης Απριλίου, που ανέρχεται σε 458 εκ. ευρώ (ή 360 εκ. Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα – SDR), όπως ξεκαθάρισε η κυβέρνηση την Παρασκευή το μεσημέρι, αποδεικνύοντας έτσι ότι αναφορές τόσο του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη όσο και του υπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις Ευκλ. Τσακαλώτου περί ρήξης ήταν λεονταρισμοί. Τσάμπα μαγκιά πούλαγαν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ! Η κυβέρνηση ούτε καν εξετάζει το ενδεχόμενο παύσης, ακόμη και ολιγοήμερης καθυστέρησης των πληρωμών επί του δημοσίου χρέους, όπως φάνηκε με διορθωτική δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου.

Η πρόθεσή της ωστόσο προσκρούει στην άρνηση των Ευρωπαίων να εγκρίνουν τις δόσεις των δανείων, σε μια κυνική προσπάθειά τους, να αναγκάσουν την κυβέρνηση να υιοθετήσει αντιλαϊκά μέτρα, που ως γνωστό είναι άμεσης απόδοσης. Έτσι, παραμένει άγνωστο κατά πόσο θα γίνουν δεκτά αύριο από τις Βρυξέλλες τα μέτρα που συμφωνήθηκαν Παρασκευή πρωί στο γραφεία του Τσίπρα. Με βάση την κυβέρνηση πρόκειται για 18 μέτρα που αφορούν κυρίως την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής κι έσοδα από άδειες στα ΜΜΕ (εξηγώντας έτσι την συκοφαντική επίθεση του Βήματος στον Γ. Κατρούγκαλο) ενώ από την εφαρμογή τους αναμένονται έσοδα 3,2 δισ. ευρώ. Παρότι έγινε ξεκάθαρο ότι δεν περιλαμβάνονται αντιλαϊκά μέτρα, δηλώσεις κορυφαίων υπουργών όπως του Γ. Σταθάκη ότι «θα επανεξεταστεί η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» αφήνουν ορθάνοιχτη ωστόσο την πόρτα εφαρμογής νεοφιλελεύθερων αντιλαϊκών μέτρων.

Οι ταμειακές δυσκολίες της κυβέρνησης «χτυπούν κόκκινο» πρώτα και κύρια λόγω της απροθυμίας των Ευρωπαίων να παρέχουν όλες εκείνες τις διευκολύνσεις που παρείχαν και τα προηγούμενα χρόνια: από γενναία αύξηση των χρηματοδοτήσεων έκτακτης ανάγκης μέσω του ELA, μέχρι την δυνατότητα χρησιμοποίησης των εντόκων από τις τράπεζες για άντληση ρευστότητας από την ΕΚΤ και την δυνατότητα έκδοσης εντόκων γραμματίων από την κυβέρνηση άνω του ορίου των 15 δισ. ευρώ. Πρόκειται για πλάγιες, παρακαμπτήριες οδούς που θα επέτρεπαν στο δημόσιο να χρηματοδοτηθεί έμμεσα πλην όμως αποτελεσματικά. Γι’ αυτό και τις μπλόκαραν.

Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο οι πιστωτές δηλώνουν στην κυβέρνηση, μέσω του Ρόιτερς, ότι δεν υφίσταται κανένα δραματικό δίλημμα αν δεν εγκριθούν τα μέτρα της λίστας Τσίπρα και η ίδια συνεχίσει να είναι απρόθυμη να πάρει νέα αντιλαϊκά μέτρα. Μπορούν και οι μισθοί στο δημόσιο μαζί με τις συντάξεις να καταβληθούν και η δόση στο ΔΝΤ να πληρωθεί. Με την διαφορά ότι οι πληρωμές στο εσωτερικό θα διεκπεραιώνονται με υποσχετικές (IOU – αρκτικόλεξο του I owe you, δηλαδή «σου χρωστάω») που μπορούν να βαφτιστούν και δραχμές, ενώ η πληρωμή του χρέους θα γίνει με ευρώ. Κοινώς, το καλό νόμισμα, το ευρώ θα πάει στους πιστωτές «για να αποφύγει τη χρεοκοπία» η Ελλάδα όπως αναφέρει το ρεπορτάζ και το «παλιόχαρτο» θα δίνεται στους δημόσιους υπάλληλους και τους συνταξιούχους.

Παρότι η εισαγωγή παράλληλου νομίσματος προτείνεται ως προσωρινό μέτρο, είναι εμφανές ότι θα σηματοδοτήσει μια νέα φάση στην κρίση που μαίνεται στην Ελλάδα από το 2008. Επί της ουσίας θα πρόκειται για μια νέα μετάστασή της στον τομέα των συναλλακτικών μέσων, που θα κάνει ακόμη πιο αναγκαία την οριστική έξοδο από το ευρώ και την ανάκτηση της νομισματικής κυριαρχίας. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι πως το παράλληλο νόμισμα θα σηματοδοτήσει την εισαγωγή ενός νομισματικού απαρτχάιντ που θα καταδικάσει τα πιο λαϊκά και φτωχά στρώματα του πληθυσμού να συναλλάσσονται με «πατσαβούρια» που κάθε μέρα θα υποτιμούνται, αφήνοντας τα ευρώ για την πληρωμή του δημόσιου χρέους. Το παράλληλο νόμισμα θα φέρει ραγδαία φτωχοποίηση!

Η νέα τροπή που παίρνει η ελληνική κρίση καθιστά επιτακτική ανάγκη την επιθετική προβολή του αιτήματος άμεσης παύσης πληρωμής του δημόσιου χρέους. Η δόση της 9ης Απριλίου δεν πρέπει να πληρωθεί γιατί θα σημάνει την εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας. Η κυβέρνηση πρέπει να αναγκαστεί από τους εργαζόμενους να δηλώσει στάση πληρωμών κι αθέτηση κάθε άλλης δανειακής υποχρέωσης απέναντι στους πιστωτές. Πιο ωμά δεν μπορούσε να τεθεί το δίλημμα από τον τρόπο που τίθεται τώρα: «μισθοί ή δόσεις στο ΔΝΤ». Κι η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μισθοί και διαγραφή του χρέους!

Άνισο μπρα ντε φερ για τη λιτότητα (Πριν, 8/2/2015)

sel 6Επιχείρηση οικονομικού στραγγαλισμού

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

Ποια Ευρώπη της αλληλεγγύης; Ποιος σεβασμός στις δημοκρατικές αρχές; Ποιοι κανόνες λειτουργίας;

Το μπαράζ των πιέσεων ενάντια στην ελληνική κυβέρνηση που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες, με στόχο να συνεχιστεί η εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας και να ακυρωθούν οι προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης Τσίπρα αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα της ΕΕ, σαν κλαμπ πιστωτών, το ύστατο καταφύγιο κι η ασπίδα προστασίας τραπεζιτών, κερδοσκόπων και όλης της επιχειρηματικής ελίτ που μπροστά στην εξυπηρέτηση των στρατηγικών της επιδιώξεων, δεν διστάζει στο παραμικρό…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δε διστάζει να διακόψει την φθηνή παροχή ρευστότητας στις τράπεζες μέσω της κατάθεσης ως ενεχύρων ελληνικών ομολόγων και την παραπομπή των τραπεζών στον μηχανισμό παροχής έκτατης ρευστότητας (ELA), όπου το κόστος είναι πολλαπλάσιο (επιτόκιο 1,55% έναντι 0,05% στα ομόλογα). Έτσι, το πρόβλημα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών που πασχίζουν να καλύψουν το αβυσσαλέο κενό μεταξύ δανείων (ύψους περίπου 213 δισ.) και καταθέσεων (ύψους 146 δισ. ευρώ) οξύνεται απειλώντας, μακροπρόθεσμα έστω, την σταθερότητα ακόμη και του ίδιου του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πρόκειται μάλιστα για απόφαση εντελώς παράνομη καθώς η Ελλάδα βρίσκεται τυπικά σε πρόγραμμα, όπως έχει αποφασιστεί με την τεχνική παράταση του μνημονίου μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, ενώ το αιτιολογικό της – πέρα για πέρα σαθρό – είναι πως δεν πιθανολογείται επιτυχής αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος…

Δε διστάζει, επίσης, να απειλήσει τις ελληνικές τράπεζες ακόμη και με τον αποκλεισμό κι απ’ αυτόν τον μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας, όπως έκανε ο γερμανός κεντρικός τραπεζίτης, Γιενς Βάιντμαν, κολασμένο φρικιό του μονεταρισμού, λέγοντας ότι «η ρευστότητα του ELA θα πρέπει να δίνεται μόνο βραχυπρόθεσμα και μόνο σε φερέγγυες τράπεζες». Οποιαδήποτε σκέψη δηλαδή να επαναληφθεί το προηγούμενο του 2012, όταν το ύψος του ELA για τις ελληνικές τράπεζες είχε φθάσει τα 124 δισ. ευρώ, πρέπει να ξεχαστεί κατά τον γερμανό τραπεζίτη. Το ντελίριο των επιθέσεων τους κατά της Ελλάδας μάλιστα συντελείται εν μέσω μιας εκκωφαντικής σιωπής του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος έχει επιλέξει να λειτουργεί σαν αιχμή του δόρατος της πέμπτης γερμανικής Φάλαγγας, παρά σαν εκπρόσωπος των ελληνικών συμφερόντων, όπως αυτά συμπυκνώνονται στην βούληση κάθε κυβέρνησης.

 

Αρνούνται οι Γερμανοί να δεχτούν την απομάκρυνση της Τρόικας κι ένα νέο πρόγραμμα, όπως προτείνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πλήρης αντιφάσεων η πολεμική της στη λιτότητα καθώς απέρριψε κατηγορηματικά την προοπτική διαγραφής του δημόσιου χρέους, δια στόματος Βαρουφάκη, προς μεγάλη ικανοποίηση της Γερμανίας.

Ο ασφυκτικός κλοιός που δημιουργεί η ΕΕ γύρω από την ελληνική κυβέρνηση έχει ως στόχο να αναγκάσει την κυβέρνηση Τσίπρα να υποχωρήσει από το αίτημα της για αναθεώρηση της πολιτικής λιτότητας, όπως συμπυκνώνεται στα παρακάτω αιτήματα: Απόσυρση της Τρόικας ως μηχανισμού επιτήρησης της οικονομίας και επιβολής των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, οριστικό τερματισμό της διαδικασίας αξιολόγησης που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο κι εκπόνηση ενός άλλου προγράμματος και τέλος, αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους το οποίο, αντίθετα με τους ισχυρισμούς της προηγούμενης κυβέρνησης και των πιστωτών, χαρακτηρίζει ως μη βιώσιμο, αδύνατο δηλαδή να εξυπηρετηθεί υπό ομαλές συνθήκες.

Η απάντηση της Γερμανίας, όπως αποτυπώθηκε και στον non paper που είδε το φως της δημοσιότητας εν όψει της συνεδρίασης του Euroworking Group την Πέμπτη, είναι, εν ολίγοις, επιστροφή στο μέιλ του Χαρδούβελη και στα 19 σημεία που είχε θέσει ως όρο η Τρόικα για την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Το τελεσίγραφο δε του Ντέιζελμπλουμ ότι δεν πρόκειται να δοθούν δάνεια – γέφυρες για να καλυφθούν οι τρέχουσες ανάγκες (όπως φαίνονται στον πίνακα που παραθέτουμε) δείχνει την πρόθεση του Τέταρτου Ράιχ να χρησιμοποιήσει την ανάγκη για ρευστό της ελληνικής κυβέρνησης, δεδομένης της πρόθεσής της να συνεχίσει να εξυπηρετεί τις δανειακές της υποχρεώσεις, ως μέσο εκβιασμού που θα την αναγκάσει να παραιτηθεί από το αίτημά της για διαπραγματεύσεις και να συρθεί στην άρον – άρον υπογραφή όσων ζητήσουν οι Γερμανοί.

DANEIAKES

Τα αιτήματα της ελληνικής κυβέρνησης, παρότι κατώτερα εκείνων που είχαν υιοθετήσει ακόμη κι οι πλατείες το 2011, είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι έχουν δημιουργήσει ένα απίστευτα ετερόκλητο κύμα συμπάθειας που ξεκινάει από τον ελληνικό λαό που αρχικά αυθόρμητα βγήκε στους δρόμους να στηρίξει την κυβέρνηση στη σύγκρουση της με τους δανειστές προχθές Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου και θα το ξανακάνει την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου οπότε συνεδριάζει έκτακτα το Γιούρογκρουπ (μια μέρα πριν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ) με θέμα συζήτησης αποκλειστικά και μόνο την Ελλάδα, μέχρι τον φασίστα Τάκη Μπαλτάκο, την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συνδικάτων και εκατοντάδες διανοούμενους όλου του κόσμου που στην σύγκρουση της ελληνικής κυβέρνησης με τη Γερμανία βλέπουν την μοναδική δυνατότητα οριστικής απαλλαγής από την πολιτική της ευρω-λιτότητας που αποτελεί την πιο σύγχρονη και απειλητική για τις λαϊκές κατακτήσεις εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού κι επίσης την μοναδική δυνατότητα αποτίναξης του εξευτελιστικού καθεστώτος επιτήρησης – ταφόπλακα και των τελευταίων κυριαρχικών δικαιωμάτων. Κανένας δεν μπορεί να υποτιμήσει αυτή την δυναμική ή να κάνει ό,τι δεν υπάρχει…

Το σημαντικότερο ωστόσο που προκύπτει από μια πιο προσεκτική εξέταση της στάσης της ελληνική κυβέρνησης όλες τις προηγούμενες μέρες, είναι ότι τα όσα δήλωσε στις αλλεπάλληλες συναντήσεις της δεν σηματοδοτούν μια σύγκρουση με τους πιστωτές σε όλη την γραμμή του μετώπου της λιτότητας. Αφήνουν ανοιχτή την πόρτα σε ένα πιο ήπιο πρόγραμμα λιτότητας, ακόμη και σε έναν ανέντιμο, δηλαδή ταπεινωτικό συμβιβασμό, στην εν εξελίξει μετωπική της σύγκρουση.

Η δήλωση που όξυνε στο έπακρο την καχυποψία απέναντι στην κυβέρνηση Τσίπρα έγινε από τον υπουργό Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, στο Λονδίνο το βράδυ της Δευτέρας 2 Φεβρουαρίου, ο οποίος είπε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν σκοπεύει να διαγράψει το δημόσιο χρέος. Οι προσπάθειες διάψευσης των σχετικών δημοσιευμάτων εκ μέρους της κυβέρνησης έπεσαν στο κενό μετά την ανακοίνωση της καγκελαρίας για την ικανοποίηση που ένιωσε από την απόσυρση του αιτήματος και τα δημόσια συγχαρητήρια αρθρογράφων όπως ο Γ. Πρετεντέρης που έγραψε με χαιρεκακία στη στήλη του στα Νέα την Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου: «Σήμερα συμπληρώνεται μία εβδομάδα από την ορκωμοσία της κυβέρνησης και ακόμη και οι πιο δύσπιστοι θα πρέπει να έχουν εκπλαγεί από την ταχύτητα της προσαρμογής της στη μετεκλογική πραγματικότητα… Η ταχύτητα της προσαρμογής είναι καλοδεχούμενη αλλά και ωφέλιμη για την κυβέρνηση». Η παραίτηση της κυβέρνησης Τσίπρα από το αίτημα του κουρέματος έστω μέρους του δημόσιου χρέους δεν είναι μόνο ότι ακυρώνει ψηφισμένη θέση του συνεδρίου του κόμματος (2013) που ζητούσε την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους μέσω λογιστικού ελέγχου, θέση που προφανώς τώρα κρίνεται πολύ ριζοσπαστική. Ούτε ότι ξεγυμνώνει την κυβέρνηση από ένα διαπραγματευτικό χαρτί πριν καν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Το χειρότερο είναι ότι αφοπλίζει τον ελληνικό λαό από ένα αίτημα που όχι μόνο αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την ανατροπή της λιτότητας, αλλά – κυρίως – διαθέτει τα αναγκαία ερείσματα για να θεμελιωθεί και να πετύχει.

Η κυβέρνηση βέβαια έχει ήδη φροντίσει να αποκλείσει από το πρόγραμμά της θέσεις που θα διευκόλυναν αφάνταστα την διαγραφή μέρους έστω του χρέους, όπως είναι για παράδειγμα η μονομερής κατάργηση των δανειακών συμβάσεων κι η διερεύνηση των ποινικών ευθυνών όσων τις υπέγραψαν. Διαδικασία που αποτελεί το πρώτο βήμα για την ρήξη με τους δανειστές. Έτσι, ακράδαντα στοιχεία όπως η μη κύρωσή τους από τη Βουλή δεν ακούγονται από την κυβέρνηση, παρότι θα θωράκιζαν την απόφασή της για μια ευθεία σύγκρουση με τους δανειστές και θα τόνωναν την αυτοπεποίθηση του αγωνιζόμενου λαού. Καταστροφική είναι επίσης κι η παραίτηση από τις μονομερείς ενέργειες, στον βαθμό που αποτελούν αναφαίρετο και στοιχειώδες κι όχι καταχρηστικό δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους. Ενώ κρύβονται αυτές οι αλήθειες, ψέματα και ανακρίβειες που είχαμε συνηθίσει να ακούμε από τον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Γ. Παπανδρέου κάνουν ξανά την εμφάνισή τους.

Η Ελλάδα δεν χρωστάει στους ευρωπαίους φορολογούμενους, αλλά σε μια κερδοσκοπική φούσκα, τον EFSF

Η επιμονή του Γ. Βαρουφάκη να θυμίζει την ηθική, υποτίθεται, υποχρέωση της Ελλάδας να αποπληρώσει τα δανεικά που έλαβε συσκοτίζει το πραγματικό επίδικο των «δανείων διάσωσης», το οποίο όμως περιέγραφε ο ίδιος παραστατικά στο βιβλίο του, Παγκόσμιος Μινώταυρος, οι πραγματικές αιτίες της κρίσης (εκδ. Α.Α. Λιβάνη, 2011). Ανέφερε συγκεκριμένα στην σελίδα 418: «Τα πλεονασματικά κράτη, αντί να εκκαθαρίσουν τις τράπεζές τους, προτιμούν να ζητούν από τους φορολογούμενους τους να εγγυώνται δάνεια για τα ελλειμματικά κράτη, που όμως τα τελευταία δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν για να τονώσουν την οικονομία τους, αλλά είναι υποχρεωμένα να τα δίνουν, σταγόνα σταγόνα, δόση δόση, στις τράπεζες. Οι τράπεζες, με τη σειρά τους, πτωχευμένες όπως είναι, δε δανείζουν στον ιδιωτικό τομέα, καθώς τα σταγονίδια που εισπράττουν από τα ελλειμματικά και υπερχρεωμένα κράτη δεν αρκούν για να κλείσουν τις μαύρες τρύπες τους. Έτσι, σκανδαλωδώς οι Γερμανοί φορολογούμενοι, στο όνομα της “αλληλεγγύης” με την Ελλάδα, την Ιρλανδία, κ.λπ.  ουσιαστικά σπαταλούν τον μόχθο τους ο οποίος χάνεται για πάντα στις μαύρες τρύπες των τραπεζών των οποίων οι μεγαλομέτοχοι, στο πλαίσιο της Πτωχοτραπεζοκρατίας, αρνούνται την εκκαθάριση και επανακεφαλαιοποίηση ώστε να παραμείνουν κύριοι των τραπεζών που οι ίδιοι πτώχευσαν».

Η δέσμευση του Γ. Βαρουφάκη να αποπληρώσει η Ελλάδα τις δανειακές υποχρεώσεις της, επικαλούμενος την αλληλεγγύη στους ευρωπαίους φορολογούμενους την οποία πριν 4 χρόνια χαρακτήριζε φύλο συκής, προσκρούει σε μια οδυνηρή πραγματικότητα που μπορεί να γίνει το πιο πειστικό διαπραγματευτικό χαρτί για την μονομερή διαγραφή του χρέους. Πρώτο, του γεγονότος ότι μόνο το 8% των χρημάτων που έχουν δώσει οι δανειστές έχει καλύψει χρηματοδοτικές ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού. Το υπόλοιπο 92% κατευθύνθηκε ξανά στους πιστωτές και τις τράπεζες, σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση των πληρωμών από τη βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign (Εδώ η έκθεση). Ειδικότερα από τα 252 δισ. ευρώ που έχουν δοθεί από το 2010, τα 149,2 δισ. ευρώ πήγαν για την αποπληρωμή παλιότερων χρεών, τα 48,2 δισ. διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και τα 34,5 χρησιμοποιήθηκαν σαν «γλυκαντικά», όπως ονομάστηκαν, για να πεισθούν οι κάτοχοι ομολόγων να ενταχθούν το 2012 στο κούρεμα. Ποια ηθική υποχρέωση προκύπτει επομένως για την αποπληρωμή αυτών των χρημάτων;

Χώρια του γεγονότος, ότι δεν πρόκειται για …χρήματα. Με εξαίρεση το πρώτο δάνειο, οι δόσεις στο πλαίσιο της δεύτερης δανειακής σύμβασης προήλθαν από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (European Financial Stability Facility, EFSF), όχι από τους φορολογούμενους της Ευρώπης, όπως υπονοεί ο Β. Σόιμπλε και ο Γ. Βαρουφάκης. Ας δούμε όμως τι είναι το EFSF, μέσα από το βιβλίο του Γ. Βαρουφάκη, (σελ. 347): «Το Μάιο του 2010 η ΕΕ, με στόχο τη δανειοδότηση των κρατών μελών της ευρωζώνης τα οποία είχαν αποκοπεί από τις λεγόμενες “αγορές”, δημιούργησε για το σκοπό αυτό ένα SPV, ένα Special Purpose Vehicle (Όχημα Ειδικού Σκοπού). Η ονομασία του νέου δημιουργήματος έχει σημασία. Τα SPV ήταν εργαλεία της Γουόλ Στριτ τότε που οι τράπεζες μεγαλουργούσαν στην παραγωγή τοξικού-ιδιωτικού χρήματος. Για να μην εμφανίζονται τα τοξικά αυτά χαρτιά, κυρίως τα CDO στα επίσημα βιβλία τους, οι τράπεζες ίδρυαν στα μουλωχτά ξεχωριστές επιχειρήσεις – κελύφη τις οποίες ονόμαζαν SPV (Special Purpose Vehicle). Πολλές φορές δημιουργούσαν ένα για κάθε CDO που σκαρφίζονταν τα χρυσά αγόρια και κορίτσια τους. Δεν είναι καταπληκτικό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ονόμασε επισήμως το νέο ταμείο “στήριξης” των κρατών-μελών της… SPV;» αναρωτιόταν ο Γ. Βαρουφάκης… Στην επόμενη μάλιστα σελίδα του βιβλίου του, συνάγει και τα αναγκαία συμπεράσματα για τον EFSF, που έχει δανείσει την Ελλάδα με 141,8 δις. ευρώ από τον Μάρτιο του 2010 μέχρι τον Αύγουστο του 2014: «Πρώτο, δε συγκεντρώνει χρήματα για να διασώσει την Ιρλανδία, την Πορτογαλία κ.λπ, αλλά τις χρεοκοπημένες τράπεζες της Ευρώπης. Δεύτερο, δανείζεται χρήματα εκδίδοντας τοξικά ευρωομόλογα».

Για να γίνει κατανοητό το πώς φτάσαμε μετά απ’ όλα αυτά να «χρωστάμε στον ευρωπαίο φορολογούμενο» δεν χρειάζεται και πολύ αντι-συμβατική σκέψη. Η ενδημούσα στις ακαδημαϊκές αναλύσεις αποκοπή της θεωρίας από την πράξη κι η χαρακτηριστική σε κάθε πολιτικό της Νότιας Ευρώπης υποταγή στα γερμανικά επιχειρήματα άφησε έωλες, εύστοχες και ριζοσπαστικές κατά τ’ άλλα θεωρητικές αναλύσεις.

Στο απυρόβλητο οι ιδιωτικοποιήσεις

(ΕΛΑΦΡΩΣ) ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ, ΑΥΞΗΜΕΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΟΟΣΑ

Υποχώρηση σήμαναν επιπλέον οι δηλώσεις που έκανε από το Λονδίνο ο νέος υπουργός Οικονομικών και σε άλλα ζητήματα. Ειδικότερα για την πρόθεση της κυβέρνησης να συνεργαστεί με τον ΟΟΣΑ στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων στην δημόσια διοίκηση. Αυτό μάλιστα το σκοπό θα εξυπηρετεί κι η επίσκεψη του γενικού γραμματέα του Άνχελ Γκουρία στην Αθήνα, που είχε προγραμματιστεί για τις 11 Φεβρουαρίου. Ο ΟΟΣΑ ωστόσο δεν μπορεί να θεωρηθεί ουδέτερος οργανισμός. Η περίφημη «εργαλειοθήκη» του, με σωρεία προτεινόμενων αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων, λειτούργησε συμπληρωματικά στις οδηγίες της Τρόικας και των Μνημονίων κι όχι ανταγωνιστικά, όπως προσπαθεί να τις εμφανίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι τότε κατήγγειλε με σφοδρότητα.

Το δεύτερο θέμα που έθιξε ενώπιον δεκάδων εκπροσώπων χρηματιστηριακών εταιρειών αφορούσε την διαβεβαίωση ότι δεν πρόκειται να αμφισβητηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν. Ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, όπως του ΟΠΑΠ

Τέλος, η διαβεβαίωση του Γ. Βαρουφάκη πως ο προϋπολογισμός θα συνεχίσει να εμφανίζει πλεονάσματα, της τάξης όμως του 1,5% κι όχι του 4-4,5% όπως ζητούσε η Τρόικα, εκτόνωσε τις πιέσεις ενώ ταυτόχρονα προκάλεσε και τον μεγαλύτερο εφησυχασμό για την συνέχιση της οικονομικής πολιτικής. Η εκτόξευση του γενικού δείκτη του χρηματιστηρίου την επομένη από τις 755 στις 840 μονάδες ήταν η ανταμοιβή του ΣΥΡΙΖΑ για τις εγγυήσεις που παρέσχε…

ΜΕ ΤΟΥΣ …ΑΠΕΝΑΝΤΙ Η ΕΚΤ

Μονομερής διαγραφή του δημόσιου χρέους

ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ο νέος υπουργός Οικονομικών, κατ’ εντολή προφανώς του πρωθυπουργού και με την σύμφωνη γνώμη του οικονομικού επιτελείου, αφού απέρριψε την προοπτική διαγραφής του ελληνικού δημόσιου χρέους παρουσίασε μια πρόταση αναδιάρθρωσης του χρέους, με δύο σκέλη: ανταλλαγή των ομολόγων που διακρατά η ΕΚΤ, αξίας 27 δισ. ευρώ, με νέα ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης (perpetuals) και έκδοση νέων ομολόγων με ρήτρα ανάπτυξης, οι αποδόσεις και πιθανή η πληρωμή των οποίων θα συναρτάται από τους ρυθμούς επέκτασης της ελληνικής οικονομίας. Αναγκαίο να ειπωθεί ότι καμία από τις δύο προτάσεις δεν ισοδυναμεί με διαγραφή χρέους. Είτε με τα ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης είτε με τα ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης, το χρέος θα πληρωθεί. Απλώς θα γίνει μετά από μερικά χρόνια που θα μείνει στο ψυγείο…

Η έκδοση των ομολόγων χωρίς ημερομηνία λήξης, που πρωτοεισάχθηκε στη δημόσια συζήτηση με το σχέδιο PADRE το οποίο βρήκε θετική υποδοχή στο οικονομνικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, διαπερνάται ακόμη και τώρα από την αυταπάτη ότι η ΕΚΤ είναι πρόθυμη να συνδράμει στην ελάφρυνση της Ελλάδας από το χρέος, όταν κάνει ό,τι είναι δυνατόν κάθε φορά για να υποστηρίξει τα σχέδια της Γερμανίας και να υπονομεύσει το ανταγωνιστικό απέναντι στη λιτότητα, παρά τις αντιφάσεις και τις ασυνέπειες του, σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Υποτιμάει επίσης τις αντιδράσεις των χαμένων, που εμφανώς υπάρχουν. Όσοι περίμεναν τις προαποφασισμένες λήξεις και αποπληρωμές, οι οποίες μάλιστα εκτείνονται σε πολύ μεγάλο βάθος χρόνου. Μόνο τα δάνεια του EFSF που προαναφέραμε έχουν μέση σταθμισμένη διάρκεια τελικής αποπληρωμής 32,38 χρόνια (όταν της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας έχουν 20,8 έτη). Έχει ενσωματωθεί επομένως και περίοδος χάριτος, θα αντιτάξει η πλευρά των πιστωτών στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Καθόλου αβάσιμα δεν είναι τα επιχειρήματά τους και σε ότι αφορά την επιζητούμενη μείωση του επιτοκίου, λόγω του ότι το επιτόκιο με το οποίο ήδη δανείζεται το ελληνικό δημόσιο είναι πολύ χαμηλό (τόσο χαμηλό που δεδομένου ότι είναι κυμαινόμενο κινδυνεύει με …άνοδο), και σε ό,τι αφορά την ρήτρα ανάπτυξης, καθώς ήδη τα κουρεμένα ομόλογα του 2012 περιέχουν σχετικά δικαιώματα προαίρεσης, όπως έσπευσε να θυμίσει το ΠΑΣΟΚ με ανακοίνωσή του.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ για το χρέος, από τη στιγμή που απέκλεισε το ενδεχόμενο της μονομερούς διαγραφής, αντικρούεται πολύ εύκολα, οπότε είναι θέμα χρόνου η αναδίπλωση, που έχει ήδη προαναγγελθεί, ελπίζοντας εμείς να σταματήσει στο θέμα του χρέους…

Στη βάση των παραπάνω αποκτά χαρακτήρα άμεσης προτεραιότητας η συγκρότηση ενός μαζικού κινήματος με αίτημα την διαγραφή του χρέους, που θα πατάει στο έδαφος των τετελεσμένων (το γεγονός πχ ότι το 70% του χρέους ή το 78% αν προσθέσουμε και την ΕΚΤ ανήκει πλέον σε ΔΝΤ, ΕΕ) και των δραματικών εμπειριών των τελευταίων χρόνων (που απέδειξαν ότι μόνο η μονομερής διαγραφή μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα ξανασυμβεί ό,τι έγινε το 2012 όταν διαγράφηκαν μεν 105 δισ. ευρώ, αλλά η υπερχρέωση και η φτώχεια αυξήθηκαν). Έτσι, στη βάση αυτή θα διεκδικεί αγωνιστικά την μονομερή διαγραφή του δημόσιου χρέους, αρχής γενομένης από το χρέος της Τρόικας η οποία ευθύνεται για την εκτόξευσή του από το 115% του ΑΕΠ (299 δισ. ευρώ το 2009) στο 175% του ΑΕΠ (317 δισ. ευρώ) και πάνω απ’ όλα ευθύνεται για την κοινωνική γενοκτονία των τελευταίων 5 ετών.

Σε πήλινα πόδια στηρίζονται οι τράπεζες (Πριν, 18 Ιανουαρίου 2015)

eurobankΓυμνός αποδείχθηκε ο τραπεζικός βασιλιάς πριν καν συμπληρωθούν τρεις μήνες από τις ζητωκραυγές για τα θετικά, υποτίθεται, αποτελέσματα των τεστ αντοχής που διενεργήθηκαν μάλιστα υπό την αυστηρή επίβλεψη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η αίτηση που κατέθεσαν πρώτα δύο τράπεζες, Γιούρομπανκ, Άλφα, για χορήγηση έκτακτης παροχής ρευστότητας (ELA), ύψους 5 δισ. ευρώ, με την Πειραιώς να ακολουθεί και την φημολογία να εντείνεται πώς μέχρι να εξεταστεί το αίτημα από την ΕΚΤ την ερχόμενη Πέμπτη θα ακολουθήσει κι η έτερη των συστημικών, Εθνική, υπογραμμίζει τα σοβαρά, διαρθρωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, παρότι από το 2008 μέχρι τώρα έχουν τεθεί στη διάθεσή τους 211 δισ. ευρώ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι τραπεζίτες, από την μεριά τους, έσπευσαν να αποδώσουν την ανάγκη ρευστού στην πολιτική αβεβαιότητα, όπως εκφράζεται με την μείωση των καταθέσεων. Μόνο τον Δεκέμβρη μειώθηκαν κατά 3 δισ. ευρώ. Αποδίδοντας επίσης την έλλειψη ρευστού στο στράγγισμα της αγοράς από τις εκδόσεις εντόκων του δημοσίου στέλνουν μήνυμα στην επόμενη κυβέρνηση να μην ελπίζει ότι οι τράπεζες θα απορροφήσουν αυξημένες εκδόσεις που θα καλύψουν πιθανά κενά από την χρηματοδότηση των πιστωτών. Οι τραπεζίτες έτσι λειτούργησαν σαν μακρύ χέρι της Τρόικας κι εκτελεστικός μηχανισμός της Συγγρού. Ως χαριστική βολή ωστόσο ενδέχεται να λειτούργησε η απόφαση της κεντρικής τράπεζας Ελβετίας να διακόψει την σύνδεση του ελβετικού φράγκου με το ευρώ, που προκάλεσε απώλειες τουλάχιστον ύψους 1,5 δισ. ευρώ και ποιός ξέρει πόσες άλλες ζημιές σε κερδοσκοπικές τοποθετήσεις.

Σε κάθε περίπτωση το συμπέρασμα είναι πως οι 4 συστημικές τράπεζες στηρίζονται σε πήλινα πόδια! Το πρόβλημα επομένως για μια ακόμη φορά βρίσκεται στις τράπεζες, που αποδεικνύονται πιθάρι των Δαναΐδων.

Από την άλλη, τα 5 δισ. ευρώ που ζητούν επ’ ουδενί δεν στοιχειοθετούν κρίση όπως έσπευσαν να ερμηνεύσουν την κίνηση κι οι ίδιοι οι τραπεζίτες, υποδυόμενοι τα θύματα. Τον Μάιο του 2014 μέσω του ίδιου μηχανισμού (ELA) είχαν φτάσει τον δανεισμό τους στα 124 δισ. ευρώ, που είναι ομολογουμένως πανάκριβος (1,55%) σε σχέση με τον δανεισμό από την ΕΚΤ (0,05%). Τα 5 δισ. ευρώ τους πείραξαν;

updated

ΝΤΡΑΓΚΙ: Μνημόνια παντού! (Πριν, 9 Σεπτεμβρίου 2012)

Δυσβάσταχτοι όροι θα συνοδεύουν την αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ

Στην κοινωνία και τους εργαζόμενους της Ευρώπης μεταβιβάζει πλέον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα το κόστος διάσωσης του ενιαίου νομίσματος. Οι πολυαναμενόμενες δηλώσεις του προέδρου της, Μάριο Ντράγκι, τηξν προηγούμενη Πεμπτη ναι μεν έγνεψαν καταφατικά στο αίτημα των πολιτικών ηγεσιών των κλυδωνιζόμενων χωρών (και ιδίως σε Ιταλία, Ισπανία) για στήριξη των ομολόγων τους, από την άλλη όμως υπενθύμισαν ότι στην εποχή μας δωρεάν γεύματα δεν περιλαμβάνονται στο μενού κι ο λογαριασμός πάει στους εργαζόμενους.

Ειδικότερα, ο πρόεδρος της ΕΚΤ άναψε το πράσινο φως για αγορά ομολόγων από την δευτερογενή αγορά χωρών που βλέπουν τα επιτόκια των ομολόγων τους να οδεύουν στην στρατόσφαιρα. Η απόφαση αυτή δεν ήταν εύκολη, δεοδμένου ότι έπρεπε να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις των μονεταριστών του Βερολίνου κι ειδικότερα του διοικητή της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας που μέχρι τέλους αρνούταν να συναινέσει αντιτείνοντας την ανάγκη προώθησης των αντεργατικών μέτρων από τις επίμαχες χώρες, που σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη Βίβλο αυτόματα θα οδηγήσει σε πτώση τα επιτόκια. Ο Μάριο Ντράγκι, με τη σύμφωνη γνώμη προφανώς της πολιτικής ηγεσίας της Γερμανίας, παρέκαμψε αυτές τις αντιδράσεις κι ενσωμάτωσε στην απόφαση της ΕΚΤ το πιο δημιουργικό και προωθητικό για το κεφάλαιο μέρος τους. Έτσι, το σημαντικότερο μέρος της απόφασης δεν αφορά την αγορά ομολόγων (κάτι που έχει ξαναγίνει στο παρελθόν) αλλά οι όροι που έθεσε η ΕΚΤ. Συγκεκριμένα η υπαγωγή σε Μνημόνια κι η συμμετοχή του ΔΝΤ που θα άρει οποιαδήποτε υποψία “φιλικού διακανονισμού” ή πολύ περισσότερο διευκόλυνσης και θα επισημοποιήσει τον χαρακτήρα του δανεισμού ή “διάσωσης” με τους επώδυνους όρους που αυτή συνεπάγεται.

Δεν είναι τυχαία η αμηχανία που έδειξαν οι πολιτικές ηγεσίες της Ισπανίας και της Ιταλίας, τις οποίες αφορά η απόφαση καθώς αυτές είναι που αναγκάζονται να δανείζονται με επιτόκια στη ζώνη του 7% – παρότι μάλιστα εδώ και δύο χρόνια η μια κι ένα χρόνο η άλλη επιβάλλουν αντιλαϊκά μέτρα, χωρίς τα επιτόκια να μειωθούν. Πουθενά δεν ακολούθησαν ζητωκραυγές, παρά μόνο στις αγορές που πολύ σωστά διέκριναν ότι θα κυκλοφορήσει νέο ρευστό στην αγορά, χωρίς κανένα κόστος ή ρίσκο για τους ίδιους.

Στην ανακοίνωση της ΕΚΤ περιλαμβανόταν κι ένας ξεκάθαρα αρνητικός όρος για την Ελλάδα: Η απόφαση να συνεχίσει να μην δέχεται ελληνικά ομόλογα για τον δανεισμό των τραπεζών. Με αυτό τον τρόπο οι ελληνικές τράπεζες έναν και μόνο τρόπο έχουν για να διατηρηθεί το κεφάλι τους έξω απο το νερό: να συνεχίσουν να δανείζονται από τον ειδικό μηχανισμό (ELA) της Τράπεζας της Ελλάδας. Μόνο που οι όροι είναι αβάσταχτοι! Η ΕΚΤ πήρε αυτή την απόφαση για να πιέσει την ελληνική πολιτική ηγεσία να ανακοινώσει όσο το δυνατό συντομότερα τα αντιλαϊκά μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ και να επιδεινώσει την χρηματοδοτική θέση των ελληνικών τραπεζών επισπεύδοντας την εξαγορά τους από τις γερμανικές.

Αρέσει σε %d bloggers: