Βροχή προστίμων στις τράπεζες  για τη χειραγώγηση των επιτοκίων (Πριν, 7/6/2015)

deutscheΕντολές σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που παραπέμπουν σε παραγγελίας πίτσας, του στυλ «έχουμε ανάγκη για χαμηλότερα επιτόκια Libor, μπορείς να το στείλεις πιο κάτω;», και κυνικές ομολογίες του τύπου «ούτε η Μητέρα Τερέζα δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στην χειραγώγηση του επιτοκίου Libor», συνθέτουν τον καμβά των συνεχιζόμενων αποκαλύψεων για την χειραγώγηση του επιτοκίου αναφοράς Libor (London interbank offered rate).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Μεταξύ των τραπεζών που πρωταγωνιστούσαν στην χειραγώγηση του επιτοκίου ήταν η UBS, η Deutsche Bank, η JP Morgan, η Citi και άλλα κορυφαία χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που τώρα στέκονται στη σειρά να πληρώσουν τα εξωφρενικά πρόστιμα που τους επιβάλλονται στο πλαίσιο της εξωδικαστικής επίλυσης των σχετικών διαφορών, αποφεύγοντας με κάθε τρόπο οι τράπεζες να ανοίξει η υπόθεση στην ακροαματική διαδικασία. Η Deutsche Bank ενδεικτικά δέχθηκε να καταβάλλει πρόστιμο ύψους 2,5 δισ. δολάρια! Ποσό που όσο κι να φαίνεται ιλιγγιώδες δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό που κολυμπά καθημερινά η συγκεκριμένη «βιομηχανία». Ειδικότερα, το ύψος του επιτοκίου Libor, όπως διαμορφώνεται καθημερινά μεταξύ των τραπεζών ως τις 11 το πρωί από το Λονδίνο (απ’ όπου πραγματοποιείται το 30% όλων των πράξεων αγοραπωλησίας ξένου συναλλάγματος και το 20% του παγκόσμιου διατραπεζικού δανεισμού) για να ανακοινωθεί στη συνέχεια αποτελεί το επιτόκιο αναφοράς σε συμβόλαια που κατά συντηρητικές εκτιμήσεις η αξία τους αγγίζει τα 350 τρισ. δολ.

Η υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, με τις αξίες που εγγράφονται στο ενεργητικό του να αποτελούν αναπόσπαστο αλλά και φθίνων τμήμα της παραγωγής αξιών (δεν είναι επομένως μόνο σχέση αντίθεσης αλλά και ενότητας), δεν είναι παρά η άλλη όψη της τρέχουσας κρίσης. Μια κρίση που έχει λάβει μορφή νομισματική, τραπεζική, χρηματιστηριακή, μέσων συναλλαγής, δημοσιονομική, κ.α., στις περισσότερες ωστόσο χώρες της Ευρώπης τουλάχιστον αρχικά εμφανίστηκε ως κρίση πτώσης του ποσοστού κέρδους, χωρίς προφανώς να είναι κι απαραίτητο. Σε αυτό το πλαίσιο η μαρξιστική ερμηνεία της τρέχουσας κρίσης δεν μπορεί να αναζητά τις αιτίες της αποκλειστικά και μόνο στην πτώση του ποσοστού κέρδους, εξαφανίζοντας από το οπτικό πεδίο το ντόμινο που η πτώση ενεργοποίησε, αφήνοντας στη συνέχεια όλα τα …λουλούδια της κρίσης να ανθίσουν. Καίρια θέση σε αυτή την αλληλουχία γεγονότων έχει η κρίση όπως εμφανίζεται και οξύνεται από την κυκλική άνοδο του επιτοκίου (ως μορφή ανταμοιβής του τοκοφόρου κεφαλαίου) συμπιέζοντας το ποσοστό κέρδους και επηρεάζοντας την συσσώρευση όπως το κάνει για παράδειγμα η αυξημένη οργανική σύνθεση του κεφαλαίου. Η όλο και συχνότερη δε καταφυγή στα δανειακά κεφάλαια, ίδιον χαρακτηριστικό του σύγχρονου, ολοκληρωτικού καπιταλισμού, αυξάνει τον βαθμό ευαισθησίας του κεφαλαίου στην αυξομείωση του επιτοκίου. Η χρηματιστικοποίηση επομένως, όπως εν συντομία έχει χαρακτηριστεί η τρέχουσα φάση υπερδιόγκωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα κι η οποία αποκαλύπτεται ως τέτοια πίσω για παράδειγμα από την ακμάζουσα βιομηχανία των παραγώγων αξίας 630,15 τρισ. δολ. (τον Δεκέμβρη του 2014, με βάση την Διεθνή Τράπεζα Διακανονισμών) δεν αναιρεί ούτε στρέφεται, αναγκαστικά, εναντίον της μαρξιστικής ανάλυσης περί πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Την αλληλοσυμπληρώνει αν εξεταστεί υπό το πρίσμα ανάλυσης του κεφαλαίου ως όλον, χωρίς δηλαδή το σύνηθες δέος που προκαλεί ο «ιμπεριαλισμός» του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Σε αυτό το φόντο η βροχή προστίμων στις μεγαλύτερες τράπεζες για τη χειραγώγηση του Libor είναι οι παράπλευρες απώλειες σε μια μάχη, της εξόδου από την κρίση, που ακόμη δεν έχει κριθεί…

Στα σκάνδαλα και τη διαφθορά «κολυμπάει» η Ντόιτσε Μπανκ (Επίκαιρα, 20-26/12/2012)

A police car stands in front of the Deutsche Bank headquarters in Frankfurt«Φάτε τους τραπεζίτες» έγραφε η πικέτα που είχαν κρεμάσει οι διαδηλωτές στο ανθρώπινο ομοίωμα το οποίο περιέφεραν. Το κείμενο δε, που συνοδεύει τη συγκεκριμένη ασυνήθιστη φωτογραφία στο ετήσιο τεύχος του βρετανικού περιοδικού Εκόνομιστ είναι εξ ίσου προκλητικό. «Στον τραπεζικό τομέα, το 2012 ήταν η χρονιά κατά την οποία μισθοί και μπόνους έπεσαν απότομα για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια. Το 2013 ακόμη θα μείνει γνωστό ως το έτος που πολλοί εγκαταλείπουν τον κλάδο ομαδικά. Οι μισθοί θα πέσουν κι άλλο, δουλειές δύσκολα θα βρεθούν, αλλά – πάνω απ’ όλα – οι τραπεζίτες θα υπομείνουν ακόμη περισσότερο την αμήχανη σιωπή που δημιουργείται στα πάρτι μετά τα δείπνα όταν ρωτούν τους ανθρώπους τι δουλειά κάνουν. Για να είμαστε ακριβείς, δεν ντρέπονται όλοι οι τραπεζίτες για το είδος της δουλειάς τους, ούτε όλος ο κόσμος με ομοιόμορφο τρόπο είναι εχθρικός απέναντί τους. Υπάρχει όμως αρκετή αντιπάθεια προς τον κλάδο σε πολλά μέρη του πλούσιου κόσμου ώστε οι τράπεζες δύσκολα προσελκύουν προσωπικό κι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά απ’ όσο θυμούνται όσοι βρίσκονται ήδη στη δουλειά».

Μέρος αυτού του «υπέροχου» πλούσιου κόσμου όπου το επάγγελμα του τραπεζίτη πλέον συγκαταλέγεται στα κακόφημα είναι και η Φρανκφούρτη. Αδιάψευστος μάρτυρας για το γεγονός ότι η πρωτεύουσα του ευρώ διεκδικεί επάξια την δική της ισότιμη θέση δίπλα στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, όπου ανέκαθεν χτυπούσε η καρδιά της χρηματοοικονομικής, είναι τα όσα κινηματογραφικά συνέβησαν την προηγούμενη Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012 όταν στους δίδυμους πύργους όπου στεγάζεται η κορυφαία γερμανική τράπεζα Ντόιτσε Μπανκ εισέβαλε η φορολογική αστυνομία. Η αιτία πίσω από την κατάσχεση χιλιάδων εγγράφων και δεκάδων σκληρών δίσκων από 500(!) περίπου ειδικούς αστυνομικούς που συνοδεύτηκε επίσης και από την σύλληψη πέντε στελεχών της τράπεζας αφορούσε κατηγορίες για υπεξαίρεση ΦΠΑ ύψους 300 εκ. ευρώ. Η κομπίνα των γερμανών τραπεζιτών στήθηκε με επίκεντρο το εμπόριο ρύπων που δεν κατάφερε μόνο να εμπορευματοποιήσει την ατμοσφαιρική ρύπανση γενικεύοντας τη νεοφιλελεύθερη αρχή ο ρυπαίνων πληρώνει (ή, διαφορετικά διατυπωμένο, ότι «και η ρύπανση είναι πλέον για τους πλούσιους») αλλά οδήγησε επίσης σε νέα ύψη και την φοροδιαφυγή. Η τράπεζα από την μεριά της απορρίπτει τις κατηγορίες που διατυπώνονται εναντίον της, αντιτάσσοντας πως στη συνέχεια έστειλε διορθωτική δήλωση, με την οποία αποκαθιστούσε την αλήθεια αφήνοντας τα 300 εκ. στη θέση τους, στο δημόσιο ταμείο. Μια δήλωση που ήρθε όμως πολύ αργά, αντιτάσσει η κυβέρνηση…

Αλλεπάλληλα σκάνδαλα

Το σκάνδαλο της φοροκλοπής δεν είναι το μοναδικό που σκιάζει το πρόσφατο παρελθόν του γερμανικού κολοσσού, που στο απώτερο παρελθόν είχε κατηγορηθεί ακόμη και για την στήριξη που προσέφερε στους Ναζί, όπως έπραξαν άλλωστε όλες οι κορυφαίες γερμανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις χωρίς ποτέ να πληρώσουν το ανάλογο τίμημα γι’ αυτήν τους την επιλογή. Μένοντας μόνο στο πρόσφατο παρελθόν τα σκάνδαλα στα οποία πρωταγωνίστησε η Ντόιτσε Μπανκ περιλαμβάνουν ουκ ολίγες περιπτώσεις όπου ο τραπεζικός γίγαντας παραβίασε την εμπιστευτικότητα των πληροφοριών στις οποίες είχε πρόσβαση. Ξεχωρίζουν οι περιπτώσεις της εξαγοράς της Μάνεσμαν από τον τηλεπικοινωνιακό γίγαντα Βόνταφον (υπόθεση που έκλεισε αφού η Ντόιτσε Μπανκ πλήρωσε πρόστιμο 3,2 εκ. ευρώ) και της Ντέμλερ-Κράισλερ. Η Ντόιτσε Μπανκ επίσης κατηγορείται ότι οδήγησε στη χρεοκοπία τον όμιλο του Κιρχ που δραστηριοποιούταν στα ΜΜΕ όταν ο διευθύνων σύμβουλος της γερμανικής τράπεζας εξέφρασε δημόσια, στο πλαίσιο συνέντευξης του, τις αμφιβολίες του για το αξιόχρεο του ομίλου… Εξ ίσου σοβαρές είναι οι δικαστικές περιπέτειες της Ντόιτσε Μπανκ και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Μόλις τον Μάιο συμφώνησε με το υπουργείο Δικαιοσύνης να πληρώσει 202 εκ. δολάρια ως αποζημίωση επειδή τραπεζική θυγατρική της παρείχε ψευδείς πληροφορίες σχετικά με την δραστηριοποίησή της στην αγορά των στεγαστικών δανείων. «Η τράπεζα είναι επίσης στόχος πολλών αγωγών στις ΗΠΑ που σχετίζονται με πωλήσεις μετοχών οι οποίες συνδέονταν με την στεγαστική αγορά», έγραφε η εφημερίδα Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν την προηγούμενη Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου. Τέλος, μεταξύ των πολλών ακόμη αξίζει να επισημάνουμε ότι η Ντόιτσε Μπανκ συγκαταλέγεται σε εκείνες τις τράπεζες που ελέγχονται για την χειραγώγηση του διατραπεζικού επιτοκίου Libor.

Όλα τα παραπάνω κατ’ αρχάς αποδεικνύουν ότι η Γερμανία στερείται εκείνου του ηθικού πλεονεκτήματος που θα της επέτρεπε να παραδίδει μαθήματα ηθικής. Η διαφθορά των κορυφαίων πολυεθνικών επιχειρήσεων της, όπως αποδεικνύουν τα παραδείγματα της Ντόιτσε Μπανκ και της Ζίμενς, προκαλεί δέος και δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτε από την διαφθορά που ευδοκιμεί σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως για παράδειγμα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Κατά συνέπεια τα μαθήματα ηθικής που κατ’ επανάληψη παραδίδει το Βερολίνο ξεχειλίζουν υποκρισίας και ρατσισμού μιας και η μοναδική τους σχέση με την πραγματικότητα πηγάζει από τα στερεότυπα του παρελθόντος περί ανωτερότητας της άριας φυλής τα οποία και σήμερα αποδεικνύονται ιδανικό προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθεί η οργανωμένη – κρατική – ληστεία που συντελείται σε βάρος των χωρών του νότου.

Διείσδυση στην Ελλάδα

Το αστείο μάλιστα, αν όχι τραγικό, είναι ότι σε αυτή τη ληστεία διαρκείας οι διεφθαρμένοι εθνικοί πρωταθλητές της Γερμανίας διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Τα κατορθώματα της Ζίμενς είναι γνωστά, όπως και η επί της ουσίας ατιμωρησία της. Λιγότερο γνωστά είναι ωστόσο τα κατορθώματα της Ντόιτσε Μπάνκ, η οποία μετά τον σύντομο γάμο της με την Γιούρομπανκ αποκτώντας ένα ποσοστό 10% επί του μετοχικού της κεφαλαίου και την δραστηριοποίησή της σε άκρως επιλεκτικές και προσοδοφόρες τραπεζικές δραστηριότητες για ένα μικρό χρονικό διάστημα στη συνέχεια, από κοινού με γνωστή ελληνική πολιτική οικογένεια, τώρα επιχειρεί την μεγάλη επιστροφή. Κορυφή του παγόβουνου είναι ο ρόλος συμβούλου που έπαιξε κατά την πρόσφατη επαναγορά των ελληνικών ομολόγων στο πλαίσιο υλοποίησης της απόφασης του Γιούρογκρουπ της 27ης Νοεμβρίου κι επίσης ο ρόλος συμβούλου που έχει αναλάβει για την ελληνική κυβέρνηση και την Τράπεζα Ελλάδας στη διαδικασία αναδιάρθρωσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Πρόκειται για έργο που προκαλεί σύγκρουση συμφέροντος, δεδομένου ότι η Ντόιτσε Μπανκ αποτελεί ανταγωνιστή των ελληνικών τραπεζών. Πώς επομένως διασφαλίζονται τα συμφέροντα των ελληνικών τραπεζών από την Ντόιτσε Μπανκ η οποία έχει αποκτήσει πρόσβαση σε ευαίσθητα …εταιρικά δεδομένα, ενώ το πρόσφατο παρελθόν της βεβαιώνει ότι δεν έχει δείξει τον παραμικρό σεβασμό σε τέτοιου είδους κρίσιμες πληροφορίες… Το ανησυχητικό ενδιαφέρον της Ντόιτσε Μπανκ για την Ελλάδα επιβεβαιώνεται επιπλέον από την μανία με την αποκτά τίτλους: από υποτιμημένα ομόλογα του δημοσίου στην δευτερογενή αγορά μέχρι μετοχές, όπως τονίζουν στελέχη της τραπεζικής αγοράς, που θεωρούν θέμα χρόνου την ανακοίνωση από την Ντόιτσε Μπανκ της εξαγοράς μιας μεγάλης ελληνικής τράπεζας.

Σε κάθε περίπτωση μήπως η κυβέρνηση οφείλει να ενημερώσει δημοσίως για το ύψος των αμοιβών που έχει λάβει όλα αυτά τα χρόνια η Ντόιτσε Μπανκ από τους έλληνες φορολογούμενους, μέσω απ’ ευθείας αναθέσεων, δείχνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο και στη Γερμανία πόσο βαθιά προσηλωμένοι είμαστε εμείς οι Νότιοι στην δημόσια λογοδοσία και τη διαφάνεια, αντίθετα με ό,τι λέγεται;

Τέλος, για να προλάβουμε σκέψεις που θα κατέληγαν ότι τουλάχιστον η Γερμανία έστειλε 500 φορο-αστυνόμους να κάνουν έφοδο στα γραφεία της Ντόιτσε Μπανκ ενώ εμείς χαϊδεύουμε τους τραπεζίτες και τους έχουμε αναγορεύσει σε μόνιμους υπουργούς Οικονομικών, να επισημάνουμε ότι ακόμη και αυτή η έφοδος έγινε για τα μάτια του κόσμου. Αυτό μάλιστα είναι το συμπέρασμα του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ, όπως παρουσιάζεται σε σχετικό του άρθρο με τίτλο «Γιατί η Ντόιτσε Μπανκ θα βγει άθικτη» κι η έφοδος επομένως στους δίδυμους πύργους της Φρανκφούρτης όπου στεγάζεται η τράπεζα θα αποδειχθεί επικοινωνιακό τρικ. Η βασική δε υπόθεση που κάνει το Σπίγκελ είναι πως οι κατηγορίες στο τέλος θα επικεντρωθούν στο γιατί η δήλωση επιστροφής του ΦΠΑ έφερε την υπογραφή του γενικού διευθυντή της τράπεζας κι όχι του διευθυντή οικονομικών υπηρεσιών… Το πρόβλημα δηλαδή ήταν στο ποιος υπέγραψε κι όχι στο τι υπέγραψε. Κι εκεί επομένως περισσεύει η υποκρισία!

Γερμανική GIGA-BANK θα απορροφήσει όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες (Επίκαιρα, 20-26/9/2012)

Η αλήθεια για την Τραπεζική Ένωση και το μέλλον του ευρώ 

Μπορεί οι εκκλήσεις για να μπει μπροστά η «Ευρώπη της αλληλεγγύης» να πέφτουν στο κενό και να στοιβάζονται στα αζήτητα της πολιτικής μαζί με άλλες μεγαλεπήβολες ιδέες για την «Ευρώπη των λαών, της συνεργασίας» κ.λπ., αλλά σχέδια και διεργασίες με στόχο την προώθηση της ενοποίησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν λείπουν. Το αντίθετο. Μάρτυρας, η πρόταση που κατέθεσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 12 Σεπτέμβρη για την τραπεζική ένωση, ένα σχέδιο που για πρώτη φορά αποφασίστηκε επίσημα στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 28 και 29 Ιουνίου, όταν η νίκη της Εθνικής Ιταλίας επί της Γερμανίας στο ποδόσφαιρο θεωρήθηκε από πολλούς και πολιτική νίκη του ευρωπαϊκού Νότου επί του Βορρά. Φρούδες ελπίδες…

Το σχέδιο για την τραπεζική ένωση έρχεται να αποτρέψει μια εξέλιξη, να εξουδετερώσει έναν κίνδυνο, να θωρακίσει ένα σχέδιο και να υλοποιήσει μια οικονομική πολιτική που είναι κατά πολλούς τρόπους επιζήμια για τους λαούς της Ευρώπης.

Η οικονομική πολιτική την οποία προωθεί η τραπεζική ένωση, στην πράξη, σχετίζεται με τους όρους υπό τους οποίους θα δανειοδοτούνται στο μέλλον οι τράπεζες στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησής τους. Η απόφαση της Συνόδου Κορυφής όριζε με σαφήνεια πως αυστηρή προϋπόθεση για την στήριξη των τραπεζών αποτελεί η επιβολή Μνημονίων που θα περιλαμβάνουν αιματηρές περικοπές κοινωνικών δαπανών. Η επαγγελλόμενη τραπεζική ένωση επομένως χτίζεται με πρώτη ύλη τις ουρές ανέργων της Ελλάδας και τις ουρές των συσσιτίων της Ισπανίας. Το νέο κύμα φτώχειας που έρχεται στην Ευρώπη, λόγω της εξυγίανσης των τραπεζών, συνιστά ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι τον Οκτώβριο του 2011 τα κράτη της ΕΕ χρηματοδότησαν τις τράπεζές τους με το αστρονομικό ποσό των 4,5 τρισ. ευρώ, υπό την μορφή ρευστού ή εγγυήσεων. Ο πακτωλός αυτός χρημάτων ισούται με το ένα τρίτο σχεδόν όσων παράγουν αυτές οι χώρες κάθε χρόνο. Μπορεί δηλαδή κανείς να φανταστεί πόση κοινωνική ευημερία θα είχε επέλθει στην ήπειρο αν αυτά τα χρήματα είχαν κατευθυνθεί σε προσλήψεις δασκάλων, γιατρών, νοσηλευτικού προσωπικού ή στην κατασκευή κοινωνικών υποδομών… Η προώθηση επομένως της απόφασης της ΕΕ για την τραπεζική ένωση, στην πίσω όψη της έχει απολύσεις, μειώσεις μισθών και κλείσιμο σχολείων.

Πανοπλία για το ευρώ

Το άμεσο ζητούμενο για την πολιτική ηγεσία της ΕΕ είναι η θωράκιση του ευρώ. Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη εκμεταλλεύονται αυτό το σύντομο τάιμ άουτ που θα διαρκέσει μετά βεβαιότητας μέχρι τις αμερικανικές εκλογές το Νοέμβριο για να συμμαζέψουν τα του οίκου τους. Η τραπεζική ένωση «θα επιδείξει για μια ακόμη φορά τον μη αντιστρεπτό χαρακτήρα του ευρώ» αναφέρεται στην έκθεση. Παραλείπεται ωστόσο να αναφερθεί ότι αυτή τη στιγμή οι κλυδωνισμοί στα θεμέλια του τραπεζικού συστήματος της Ευρώπης και κατ’ επέκταση στο κοινό νόμισμα δεν προέρχονται τόσο από το (αναγκαίο) ξεφούσκωμα του υπερανεπτυγμένου χρηματοπιστωτικού τομέα, όσο από την λιτότητα. Τουλάχιστον, στην περιφέρεια της ευρωζώνης. Σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης λιτότητας, όπου ιδιώτες (νοικοκυριά κι επιχειρήσεις) και κράτη θα συσσωρεύουν βουνά από μη εξυπηρετούμενα δάνεια, όσο ανύπαρκτη κι αν είναι η εποπτεία κι όσο αποτυχημένα αν αποδείχθηκαν τα δύο στρες τεστ που έγιναν στο παρελθόν αποτελώντας πλέον μνημείο «δημιουργικής τραπεζικής», αλλού πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες της αστάθειας. Ήδη η κατάσταση είναι εκρηκτική. Στην Ελλάδα υπολογίζεται πως το 20% των δανείων, αξίας 48 δισ. ευρώ, δεν εξυπηρετούνται ομαλά, ενώ στην Ευρώπη το ύψος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, με βάση μελέτη της KPMG του Ιουλίου, φτάνει το εντυπωσιακό ποσό του 1,5 τρισ. ευρώ. Αυτό επομένως που θέλουν να αποφύγουν είναι αρνητικές εκπλήξεις που θα θέσουν σε κίνδυνο το ευρώ, πλήττοντας την ισοτιμία και τις προοπτικές του.

Τα μέτρα προστασίας λαμβάνονται εν όψει των κινδύνων που διαγράφονται με σαφήνεια πλέον στον ορίζοντα. Τα εμφανή σημάδια επιβράδυνσης της κινέζικης οικονομίας κι η υποχώρηση που καταγράφεται στην αμερικάνικη οικονομία με αποτέλεσμα για το τρέχον τρίμηνο να προδικάζεται συρρίκνωση του προϊόντος (για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια) αφήνουν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για τον φετινό χειμώνα. Είναι δηλαδή πιθανή μια επανεμφάνιση της κρίσης σε διεθνές επίπεδο. Σε ένα τόσο ρευστό διεθνές τοπίο η Ευρώπη (τα τραπεζικά ιδρύματα της οποίας έχουν υπό τον έλεγχό τους το 53% του ενεργητικού του τομέα σε διεθνές επίπεδο) πάλι κινδυνεύει να αποδειχθεί η μαύρη τρύπα του περίφημου …παγκόσμιου χωριού.

Λίγες και καλές τράπεζες

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι η προωθούμενη τραπεζική ένωση συνιστά ένα σχέδιο μεγάλου βεληνεκούς με επίδικο την πλήρη αναδιάρθρωση του τραπεζικού χάρτη που ως τελικό σταθμό θα έχει όλες ή σχεδόν όλες οι τράπεζες της Ευρώπης να γίνουν θυγατρικές της Ντόιτσε Μπανκ. Ως ενδιάμεσους σταθμούς θα έχει το κλείσιμο πολλών από τις 6.000 τράπεζες που υπάρχουν σήμερα στην Ευρώπη μέσα από ένα χορό εξαγορών και συγχωνεύσεων όπου θα επικρατήσει ο νόμος του Δαρβίνου: θα επιζήσει ο ισχυρότερος. Κι είναι γνωστό στην Ευρώπη ποιος λαός δεν έχει χάσει ευκαιρία από το να διεκδικεί την ανωτερότητά του με κάθε τρόπο…

Ήδη, ο έλεγχος που ασκούν στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα οι εκπρόσωποι του Τέταρτου Ράιχ είναι καθημερινός και ασφυκτικός (και πάντα ταπεινωτικός όπως μαρτυρούν στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδας που έχουν τους Γερμανούς συνεχώς πάνω από το κεφάλι τους) και δεν γίνεται για λόγους τυπικούς ή προληπτικούς. Το ενδιαφέρον τους νομιμοποιείται στη βάση των ποσών που οφείλει η Ελλάδα στην Γερμανία κι ειδικότερα η κεντρική μας τράπεζα στην Μπούντεσμπανκ μέσω του μηχανισμού TARGET 2 (Trans-European Automated Real-time Gross Settlement System). Το ποσό αυτό ανέρχεται στα 104 δισ. ευρώ, με βάση στοιχεία από μελέτη της Ντόιτσε Μπανκ που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2012. Εξ ίσου ελλειμματική είναι η θέση όλων των περιφερειακών χωρών όπως φαίνεται στον πίνακα και το διάγραμμα που παραθέτουμε, ενώ πλεονασματική είναι η θέση των βόρειων χωρών της ευρωζώνης, σε μια πολύ αντιπροσωπευτική γραφική αναπαράσταση του διχασμού που έχει επέλθει στην ευρωζώνη. Στην πραγματικότητα τα ελλείμματα των μεν είναι τα πλεονάσματα των δε.

Έχει όμως σημασία να δούμε ποιοι, στην πραγματικότητα, και τι ακριβώς «οφείλουμε» στην κεντρική τράπεζα της Γερμανίας. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός, TARGET 2, είναι ο λογαριασμός χρεώσεων και πιστώσεων όπου εγγράφονται οι μεταφορές κεφαλαίων από την μια χώρα στην άλλη και πιο συγκεκριμένα από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία κ.α. στην Γερμανία, το Λουξεμβούργο κ.λπ. Η ελλειμματική θέση υποδηλώνει την χώρα απ’ όπου έφυγαν τα κεφάλαια και η πλεονασματική την χώρα στην οποία πήγαν ή καλύτερα την χώρα στην οποία έγιναν απαιτητά και καταβλήθηκαν τα κεφάλαια. Η μεταφορά των κεφαλαίων κι η μαζική φυγή τους από τις εμπορικές τράπεζες στις χώρες της περιφέρειας πραγματοποιείται με τη μεσολάβηση των κεντρικών τραπεζών και χάρη στον δανεισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αν δηλαδή η ΕΚΤ δεν άνοιγε τους κρουνούς, παρέχοντας μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου 1,2 τρισ. ευρώ (ποσό 12πλάσιο των απαραίτητων αποθεματικών τους!) ποτέ δεν θα είχε μπορέσει να συμβεί αυτή η «μεγάλη φυγή», που οξύνει την κρίση στις χώρες της περιφέρειας, με αποτέλεσμα να παρατηρείται κι άλλη μια «σύμπτωση»: Σχεδόν όλες οι χώρες που εμφανίζονται ελλειμματικές στο TARGET 2 να βουλιάζουν στην ύφεση, ενώ οι πλεονασματικές στο TARGET 2 να εμφανίζουν θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης… Άμεσο αποτέλεσμα αυτών των χρηματοδοτικών εργαλείων που παρέχει η ΕΚΤ (τα οποία μην γελιόμαστε είναι φούσκα ιστορικών διαστάσεων και τεχνάσματα που στοίχισαν ακριβά στους αμερικάνους φορολογούμενους) είναι το άδειασμα των τραπεζικών λογαριασμών στις χώρες του Νότου. Ειδικότερα με βάση έκθεση της Σίτιγκρουπ που υπέγραφε ο Ματ Κινγκ, τον Μάιο του 2012, οι τραπεζικές καταθέσεις έχουν μειωθεί κατά 64% στην Ελλάδα, 55% στην Ιρλανδία, 37% στην Πορτογαλία, 34% στην Ιταλία και 13% στην Ισπανία. Οι τοποθετήσεις μη κατοίκων σε κρατικά ομόλογα έχουν μειωθεί με τις ίδιες αναλογίες: 56% στην Ελλάδα, 18% στην Ιρλανδία, 25% στην Πορτογαλία, 12% στην Ιταλία, και 18% στην Ισπανία. Σε αυτό το σύστημα (το οποίο ο Εκόνομιστ στις 21 Μαΐου χαρακτήριζε «εθνικοποίηση των αγορών») η Γερμανία κι οι βόρειες χώρες φαίνονται να είναι σημαντικά εκτεθειμένες καθώς -με τις ελληνικές τράπεζες να είναι χρεοκοπημένες- σε ένα πιθανό ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, το μοναδικό ποσό που θα μπορούσε να πάρει πίσω η Γερμανία φαίνεται να είναι η συμβολή της Ελλάδας στο μετοχικό κεφάλαιο της ΕΚΤ, που ανέρχεται στα 146 εκ. ευρώ.

Διαμερίσματα και κτήματα στους Γερμανούς

Στην πραγματικότητα, κάθε άλλο παρά χαμένη είναι Μπούντεσμπανκ. Οι Γερμανοί αυτή τη στιγμή σιωπηρά, όπως συνέβαινε και στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, χτίζουν θέσεις και αργά ή γρήγορα θα απαιτήσουν τα δέοντα. Το πρώτο όφελος της Γερμανίας από την δημιουργία αυτού του μηχανισμού στο πλαίσιο του Ευρωσυστήματος καταγράφεται από τη στιγμή που ο δανεισμός γίνεται σε ευρώ, οπότε το «εθνικό της νόμισμα» δεν ανατιμάται όπως θα συνέβαινε αν οι δύο χώρες είχαν διαφορετικό νόμισμα. Πλημμυρίζει λοιπόν στο ρευστό η Γερμανία, χάρη του ευρώ, χωρίς να πληρώνει καν το τίμημα που συνήθως αναλογεί! Από την άλλη, μπορεί οι ελληνικές τράπεζες να είναι «ζόμπι», είναι όμως γνωστό ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν υποθηκεύσει χιλιάδες διαμερίσματα, κτήματα κι επιχειρήσεις κάθε μεγέθους. Γιατί λοιπόν τα ποσά που οφείλει η κεντρική τράπεζα της Ελλάδας να μην εισπραχθούν απ’ ευθείας, χωρίς δηλαδή τη διαμεσολάβηση του κεντρικού πιστωτικού ιδρύματος, από τις εμπορικές τράπεζες, μέσω μαζικών κατασχέσεων; Κι εδώ είναι που έρχεται η τραπεζική ένωση να αποτρέψει σχέδια δημιουργίας ενός «εθνικού πυλώνα» στο τραπεζικό σύστημα, όπως είχε χαρακτηριστεί, και να επιταχύνει τις εξελίξεις προς όφελος φυσικά της Γερμανίας και της Ντόιτσε Μπανκ, την οποία η κυβέρνηση έχει ορίσει σύμβουλό της σε θέματα αναδιάρθρωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα. (Αν αυτό δεν είναι σύγκρουση συμφέροντος, τότε τι είναι;)

Καθαρή θέση των εθνικών κεντρικών τραπεζών στο σύστημα TARGET 2

Υπ’ αυτό το πρίσμα η άμεση εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, όποιων τραπεζών έστω έχουν απομείνει ακόμη και σήμερα στον έμμεσο έλεγχο του δημοσίου, είναι απόλυτη προτεραιότητα για να μην καταλήξει η Ελλάδα ένα απομακρυσμένο και παρακμιακό γερμανικό κρατίδιο, μια μεταμοντέρνα οικονομική αποικία. Η κατηγορηματική απόρριψη του σχεδίου της «τραπεζικής ένωσης» και η εθνικοποίηση των τραπεζών μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στην επαπειλούμενη εξαγορά τους – με το συμβολικό τίμημα του 1 ευρώ – και σε ένα συντριπτικό πλήγμα που θα ακολουθήσει στην πραγματική οικονομία απ’ το οποίο δεν θα συνέλθει ποτέ. Βέβαια, η βιασύνη που επέδειξε η κυβέρνηση να απαξιώσει και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, το οποίο θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του πυλώνα, θυμίζει την τακτική της καμένης γης που καταστρέφει προληπτικά κάθε ελπίδα…

TARGET 2

Ελλείμματα (σε ευρώ)

Ισπανία             -303 δισ.

Ιταλία               -279 δισ.

Ελλάδα              – 104 δισ.

Ιρλανδία            – 102 δισ.

Πορτογαλία       -75 δισ.

Βέλγιο               -35 δισ.

ΑΘΡΟΙΣΜΑ        -898 δισ.

TARGET 2

Πλεονάσματα (σε ευρώ)

Γερμανία           +644

Ολλανδία           +155 δισ.

Λουξεμβούργο   +115 δισ.

Φινλανδία          + 63 δισ.

ΑΘΡΟΙΣΜΑ        977 δισ.

Αρέσει σε %d bloggers: