Ο Δήμος Πειραιά εναντίον των δημοτών του

Πηγή: Newscenter

Σοβαρά εκτεθειμένος είναι ο δήμαρχος Πειραιά, Γιάννη Μόραλης, λόγω της ανοχής που επιδεικνύει στις αλλεπάλληλες αυθαιρεσίες της κινέζικης πολυεθνικής Cosco που έχει υπό τον πλήρη έλεγχό της το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου μέσω του ΟΛΠ.

Λεωνίδας Βατικιώτης

Εδώ και δύο χρόνια ο ΟΛΠ που ελέγχεται από τους Κινέζους, στο πλαίσιο του προγράμματος επέκτασης των δραστηριοτήτων και της χωρητικότητας του λιμανιού, ξεκίνησε εργασίες για την κατασκευή προβλήτα στην Πειραϊκή που θα επιτρέπει τον ελλιμενισμό κρουαζιερόπλοιων. Το έργο ισοδυναμεί με οικολογική καταστροφή και περιβαλλοντική υποβάθμιση όχι μόνο για το μέλλον, όταν (και αν) θα δένουν τα υπερμεγέθη κρουαζιερόπλοια στην υπό κατασκευή προβλήτα, προκαλώντας μεταξύ άλλων αέρια ρύπανση και κυκλοφοριακή συμφόρεση, αλλά και τώρα! Η κατασκευή του νότιου προβλήτα θα καταργήσει τη δυνατότητα σε χιλιάδες Πειραιώτες να κάνουν τη βόλτα τους στην Πειραϊκή, όπως επί δεκαετίες, απολαμβάνοντας τη θάλασσα και το τοπίο μέχρι τη Σαλαμίνα, μιας και η βόλτα στην Πειραϊκή θα ισοδυναμεί με βόλτα σε βιομηχανική ζώνη. Το χειρότερο ωστόσο είναι οι βλάβες που προκαλούν στη θαλάσσια οικολογική ισορροπία τα βυθοκορήματα και οι εργασίες επιχωμάτωσης της θάλασσας σε έκταση 140 στρεμμάτων που θα επιτρέψουν την ανέγερση του προβλήτα μήκους 350 μέτρων.

Και σε όλη αυτή την προγραμματισμένη καταστροφή πρέπει να προστεθούν τα ατυχήματα. Όπως εκείνο που συνέβη στις 10 Δεκεμβρίου 2020 όταν ο δυνατός αέρας και τα κύματα κατέστρεψαν τα τσιμεντοκιβώτια, σκορπώντας στη θάλασσα τόνους αδρανών υλικών άγνωστης προέλευσης και χημικής σύνθεσης. Η καταστροφή που επήλθε τότε αποτέλεσε την αφορμή για την έκδοση προσωρινή διαταγής επί αίτησης ασφαλιστικών μέτρων από το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά που κατέθεσαν πολίτες του Πειραιά για προσωρινή απαγόρευση των επιχωματώσεων. Ανάλογα «ατυχήματα» έχουν εξελιχθεί σε καθημερινότητα.

Το φαραωνικό έργο που υλοποιεί η COSCO μέσω του ΟΛΠ δεν ακυρώνει μόνο δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση εντός κι εκτός Ελλάδας για προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης, σεβασμό στην  απειλούμενη οικολογική ισορροπία κι άλλα τέτοια που αποδεικνύονται ηχηρές κενολογίες. Η κατασκευή του νότιου προβλήτα, που θα επιτρέψει την πρόσδεση τεσσάρων επιπλέον κρουαζιερόπλοιων μήκους ακόμη και 390 μέτρων, πλάι στις 10 θέσεις που ήδη υφίστανται, υλοποιείται σε βάρος των συμφερόντων του δημοσίου και δη του Δήμου Πειραιά, που αρνείται σιωπηρά αλλά επίμονα να αξιώσει και να προστατεύσει τα συμφέροντά του!

Ειδικότερα, η λιμενική ζώνη έκτασης 510.583,22 τ.μ. με Κωδικό Αριθμό Εθνικού Κτηματολογίου (ΚΑΕΚ) 051167501001/0/0 ανήκει στον Δήμο Πειραιά από την ίδρυσή του το 1835, ως αυτοδιοικητικού φορέα. Εν συνεχεία, με τα παραχωρητήρια υπ. αρ. 206/24-3-1876, 212/20-2-1877 και 230/29-6-1879 που εγγράφηκαν στο υποθηκοφυλακείο Πειραιά το ελληνικό δημόσιο παρεχώρησε στο Δήμο συνολική έκταση 222 στρεμμάτων (στα οποία περιλαμβάνεται το γεωτεμάχιο όπου θα χτιστεί ο προβλήτας των κρουαζιερόπλοιων) στην παραλιακή ζώνη του λιμένα Πειραιά από την ακτή Θεμιστοκλέους μέχρι την ακτή Καλιμασσιώτη, με πλήρη κυριότητα.

Τα περιουσιακά δικαιώματα του Δήμου Πειραιά αφορούν καθ’ ολοκληρία την προαναφερθείσα ζώνη μιας και δύο εκκρεμότητες που υπήρχαν ιστορικά έχουν με σαφήνεια λυθεί υπέρ του Δήμου. Η πρώτη αφορά το λεγόμενο Παλατάκι που είχε απαλλοτριωθεί αναγκαστικά από τον βασιλιά (μαζί με το κτίριο που στεγάζει σήμερα το Εθνικό Θέατρο στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου στην Αθήνα, το Μον Ρεπό στην Κέρκυρα, κ.α.) βάσει τη αποφάσεως αρ. 1767 όπως περιελήφθη στην εφημερίδα της κυβέρνησης του βασιλείου της Ελλάδας, με ημερομηνία 30/1/1923. Ένα χρόνο αργότερα ωστόσο, στην εφημερίδα της κυβέρνησης της ελληνικής Πολιτείας με ημερομηνία 25/3/1924, μαζί με το ψήφισμα της Δ’ συντακτικής συνέλευσης «περί εκπτώσεως της δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας» περιλαμβάνεται και το ακόλουθο ψήφισμα: «Κτήματα περιελθόντα εις μέλη της εκπτώτου δυναστείας, εκ δωρεάς του δημοσίου, δήμων ή νομικών προσώπων ή αποκτηθέντα ή κατασκευασθέντα δι’ εθνικών εράνων, περιέρχονται αυτοδικαίως άνευ ουδεμίας αποζημιώσεως εις το Δημόσιο ή τους οικείους δήμους». Η εν λόγω έκταση μάλιστα, εμβαδού 91.911,31 τ.μ., όπως έχει καταχωρηθεί στο Εθνικό Κτηματολόγιο με ΚΑΕΚ 051167420015/0/0, δεν ανταποκρίνεται πλήρως στα γεωγραφικά δεδομένα της περιοχής με αποτέλεσμα τη δημιουργία πλήθους νέων αντιδικιών.

Η δεύτερη εκκρεμότητα σχετίζεται με διάταγμα της 20ης Ιουνίου 1931, βάσει του οποίου κηρύχθηκε η απαλλοτρίωση 29 στρεμμάτων για τις ανάγκες της Ναυτικής Σχολής Δοκίμων. Ωστόσο, με βάση απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου του 1964 των υπουργών Άμυνας και Οικονομικών, Π. Γαρουφαλιά και Κ. Μαρή, που περιλαμβάνεται στην Εφημερίδα της κυβέρνησης με ημερομηνία 4 Απριλίου 1964, το διάταγμα ανακαλείται βάσει της απόφασης 2030/1963 του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα του Δήμου Πειραιά είναι τόσο αδιαμφισβήτητα ώστε το 2009 με δήλωση του Ν. 2300/1995 ο Δήμος ενέταξε την προαναφερόμενη έκταση στο Εθνικό Κτηματολόγιο και σε δήλωση του Ε9 στην εφαρμογή Taxis, επωμιζόμενος τους ανάλογους και καθόλου ευκαταφρόνητους φόρους.

Τα περιουσιακά δικαιώματα του Δήμου Πειραιά επί της λιμενικής ζώνης που καταχρηστικά χρησιμοποιεί ο ΟΛΠ τα είχε επικαλεστεί και ο ίδιος ο δήμαρχος Πειραιά, Γ. Μόραλης, μιλώντας στις 29 Ιουνίου 2016 στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής όπου συζητούταν το νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης του Οργανισμού. Είχε αναφερθεί σε «έκθεση των υπηρεσιών του Δήμου Πειραιά η οποία είχε κατατεθεί αρμοδίως στην ελληνική κυβέρνηση. Η άποψη του ΤΑΙΠΕΔ ήταν και παραμένει από όσο γνωρίζω ότι αν ποτέ τεκμηριωθεί και αποδεχθεί το ελληνικό δημόσιο ότι πράγματι ο Δήμος Πειραιά έχει την κυριότητα πάνω στον χώρο αυτό, θα πρέπει να αποζημιωθεί ο Δήμος γι’ αυτά τα στρέμματα και είμαστε επαναλαμβάνω, σε διαβούλευση με την ελληνική κυβέρνηση γι’ αυτό η οποία θα συνεχιστεί»…

Έκτοτε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, όχι όμως προς το συμφέρον του Δήμου Πειραιά. Η αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του ΟΛΠ επέφερε μία αλλαγή στη διοίκηση του οργανισμού, τυπική εκ πρώτης όψεως, αλλά τεράστιας σημασίας επί της ουσίας. Στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΠ έπαψαν να αντιπροσωπεύονται φορείς όπως το Εργατικό Κέντρο, ο Δήμος Πειραιά, κ.α. που εξασφάλιζαν τυπικά ή στην πραγματικότητα τη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας. Ωστόσο, αν ρίξουμε μια ματιά στη σύνθεση του ΔΣ του ΟΛΠ, διαπιστώνουμε ότι ο δήμαρχος Πειραιά συμμετέχει! Πλάι στον Ζενγκ Γκανγκ, τον Ζού Γιανιουί, τον Ζανγκ Ανμίνγκ, τον Φενγκ Μπομίνγκ, τον Τσε Κεούνγκ Γκόρντον, τον Σινγκ Τσι, κ.α. βρίσκεται ως μη εκτελεστικό μέλος και ο Ιωάννης Μώραλης. Η διαφορά ωστόσο είναι ότι δεν συμμετέχει ως δήμαρχος της πόλης αλλά ως εκπρόσωπος του ΤΑΙΠΕΔ! Όμως ο Δήμος Πειραιά, οφείλοντας  να προστατεύσει τα συμφέροντα των δημοτών του και των ταμείων του, βρίσκεται σε άμεση αντιπαράθεση με το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο λειτουργεί ως μοχλός μεγιστοποίησης του κέρδους των ιδιωτών, ακόμη και σε βάρος του δημοσίου ή των Δήμων, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του Πειραιά.

Σε αυτή τη διελκυστίνδα (ΤΑΙΠΕΔ – ΟΛΠ – Κινέζοι της Cosco εναντίον Δήμου και δημοτών Πειραιά) ο δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης όφειλε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του δήμου Πειραιά σε βάρος του ΤΑΙΠΕΔ το οποίο τον διόρισε στην έμμισθη θέση του ΔΣ. Η συμμετοχή του ωστόσο στο ΔΣ του ΟΛΠ γεννάει μια εξώφθαλμη σύγκρουση συμφέροντος. Η δε αμέλειά του να προστατεύσει και να διεκδικήσει τα συμφέροντα του Πειραιά, απαιτώντας για παράδειγμα να επιστραφούν οι εκτάσεις στο Δήμο ή να αποζημιωθεί γενναιόδωρα ο Δήμος από τον ΟΛΠ επιβεβαιώνει ότι αυτή η σύγκρουση ως τώρα δεν επιλύεται προς όφελος του Δήμου Πειραιά και των δημοτών του…

Το Δημόσιο πληρώνει την Κόσκο για να αγοράσει τον ΟΛΠ

coscoΥπό τις επευφημίες της ΝΔ, που σε ανακοίνωσή της έκανε λόγο για δικαίωση της σταθερής πολιτικής επιλογής των κυβερνήσεων της ΝΔ, και του ΣΕΒ, που στο εβδομαδιαίο δελτίο του αναφέρθηκε σε ένα σωστό πρώτο βήμα, προχώρησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στο ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ξεπούλημα του ΟΛΠ ανακοινώθηκε στην Τετάρτη, αφού είχε προηγηθεί ένα όργιο μυστικών συναλλαγών μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της Κόσκο, που στο πλαίσιο του διεθνούς διαγωνισμού, ήταν η μοναδική εταιρεία που υπέβαλε πρόταση εξαγοράς. Οι υπόλοιποι μνηστήρες κατάλαβαν έγκαιρα προφανώς πόσο στημένη ήταν η διαδικασία, η οποία καταργεί ένα κρατικό μονοπώλιο φέρνοντας στη θέση του ένα άλλο κρατικό μονοπώλιο, κι αποχώρησαν …ησύχως. Έτσι, το ξεπούλημα του ΟΛΠ αποκαλύπτεται μια εξόχως βρόμικη ιστορία πριν καν ανοίξει ο φάκελος με την προσφορά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έγινε κι αυτό.

Σκάνδαλο ολκής, ωστόσο, αποτελεί το τίμημα. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, Κινέζοι, ΝΔ και ΣΕΒ κραδαίνουν τη συμφωνία ως τρόπαιο επικαλούμενοι το πρέμιουμ, ύψους 70%, καθώς η προσφορά της Κόσκο έγινε στα 22 ευρώ ανά μετοχή, όταν εκείνη τη μέρα έκλεισε στα 12,95 ευρώ. Το ζήτημα εν τούτοις δεν είναι καν το κατά πόσο μπορεί να θεωρείται αξιόπιστος οδηγός η σημερινή αποτίμηση του χρηματιστηρίου δεδομένης της κατακρήμνισης των τιμών του στη τρέχουσα συγκυρία που χαρακτηρίζεται από παρατεταμένες ρευστοποιήσεις, όταν μόλις στις 17 Μαρτίου 2014 διαπραγματευόταν στα 19,8 ευρώ (εδώ φαίνεται η πορεία της μετοχής του). Η απάτη βρίσκεται στα οφέλη που υποτίθεται θα έχει η ελληνική οικονομία από την Κόσκο, καθώς: Πρώτο: Σε ό,τι αφορά το τίμημα η Κόσκο θα κερδίσει από την αγορά του λιμανιού. Δε θα πληρώσει! Το μυστικό βρίσκεται στο ετήσιο ενοίκιο που πληρώνει ήδη στον ΟΛΠ για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ, που αγόρασε το 2008, επί Καραμανλή. Το 2015 η Κόσκο πλήρωσε 38 εκ. ευρώ για τους δύο προβλήτες. Επομένως, τα επόμενα 40 χρόνια θα πρέπει να καταβάλλει για τη χρήση των δύο μόνο προβλητών 1.520 εκ. ευρώ. Οι Κινέζοι όμως απηλλάγησαν αυτής της υποχρέωσης για ένα μέρος του λιμανιού, αγοράζοντας όλο το λιμάνι! Πληρώνοντας 280 εκ. ευρώ για την απόκτηση του 51% όλου του ΟΛΠ, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται επίσης η αποβάθρα των κρουαζιερόπλοιων, το καρ τέρμιναλ, η αποβάθρα της ακτοπλοΐας, κ.α. το τίμημα για τους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ θα καταλήγει στη δική της τσέπη! Με μια απλή αφαίρεση βγαίνει ότι η Κόσκο κερδίζει 1.239 εκ. ευρώ. Καθόλου άσχημα για τους Κινέζους. Το ελληνικό δημόσιο, από την άλλη, είναι ο μεγάλος χαμένος!

Σε ότι αφορά το υπόλοιπο μέρος του τιμήματος: Η Κόσκο κλείδωσε την αγορά του 16% επιπλέον του μετοχικού κεφαλαίου του ΟΛΠ (για να φτάσει τελικά το 67%) μέσα στα επόμενα 5 χρόνια στη σημερινή προνομιακή υποτίθεται για το δημόσιο τιμή των 22 ευρώ, καταβάλλοντας 88 εκ. ευρώ επιπλέον. Κατά πώς λένε όμως, αν όχι φέτος, μετά βεβαιότητας το 2017 η οικονομία θα αναπτυχθεί και οι δουλειές του πρώτου λιμανιού της χώρας θα γνωρίσουν δόξες. Οπότε τότε η τιμή της μετοχής θα έχει απογειωθεί. Άρα ποιος κερδίζει από το κλείδωμά της τιμής της στα επίπεδα των 22 ευρώ;

Απάτη είναι, τέλος, κι οι υποτιθέμενες επενδύσεις. Από τα 296 εκ ευρώ που θα επενδύσει η Κόσκο, εισάγοντας από γερανογέφυρες και όλα τα υλικά μέχρι και τα κατσαβίδια από την Κίνα, μόνο τα 163 εκ. ευρώ θα είναι με ίδιους πόρους, που κι αυτά θα βγουν από την μια τσέπη του κινέζικου δημοσίου για να μπουν στην άλλη. Τα υπόλοιπα θα είναι επιδοτήσεις από τα κοινοτικά ταμεία! Χρήματα που υποτίθεται ότι έρχονται για την ανάπτυξη της Ελλάδας θα μπουν στα ταμεία της Κόσκο…

Το έγκλημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στον Πειραιά ολοκληρώνεται αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο ακόμη παράγοντες: Πρώτο, τη φοροδιαφυγή της Κόσκο, που έχει βρεθεί στο στόχαστρο ακόμη και της Επιτροπής Ανταγωνισμού της ΕΕ. Δεύτερο και το πιο σημαντικό όλων τις εργασιακές σχέσεις Μεσαίωνα που έχει επιβάλλει ήδη η Κόσκο στον Πειραιά. Πλέον, θα τις γενικεύσει σε όλο τον ΟΛΠ, σε βάρος των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και σε όφελος όχι μόνο του κεφαλαίου γενικά αλλά ειδικότερα συγκεκριμένων πολιτικών οικογενειών που θησαυρίζουν από το δουλεμπόριο…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν, την Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

Όλα δικά της τα θέλει η Cosco! (Επίκαιρα, 4-10 Δεκεμβρίου 2014)

newegoΦωτιά στο …λιμάνι έχουν ανάψει οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης και της Cosco, τις τελευταίες εβδομάδες, που αποσκοπούν στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά και την επέκταση των δραστηριοτήτων των Κινέζων, σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Αποκορύφωμα της αυθαιρεσίας και των διαβλητών διαδικασιών που επιλέγηκαν για να ολοκληρωθεί άρον – άρον το ξεπούλημα του μεγαλύτερου λιμανιού τη χώρας στο κινέζικο πολυεθνικό μονοπώλιο ήταν η υπογραφή την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου, της σύμβασης του επονομαζόμενου φιλικού διακανονισμού μεταξύ της διοίκησης του ΟΛΠ και της Cosco. Εν συντομία πρόκειται για μια σύμβαση που ακυρώνει δικαιώματα και οικονομικές απαιτήσεις του δημοσίου, όπως θεμελιώνονταν, από προηγούμενη σύμβαση, τοποθετώντας στη θέση ενός φυσικού, κρατικού μονοπωλίου ένα κινέζικο! Η σύμβαση θα κυρωθεί από την Βουλή η οποία, κατά την πάγια μνημονιακή πρακτική, θα θωρακίσει την εγκυρότητα και ισχύ της, δυσκολεύοντας αφόρητα νομικές και πολιτικές αμφισβητήσεις. Με ενδιαφέρον ωστόσο αναμένεται η εκδίκαση ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας της αίτησης ακύρωσης που υπέβαλε ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά και άλλοι φορείς κατά του ΤΑΙΠΕΔ και του ΟΛΠ που θα εξεταζόταν κανονικά στις 2 Δεκεμβρίου αλλά αναμένεται να αναβληθεί λόγω της αποχής των δικηγόρων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η διοίκηση του ΟΛΠ, υπό τον πρόεδρο του Γ. Ανωμερίτη, υποστηρίζει ότι πήρε το πράσινο φως για την υπογραφή της σύμβασης δύο μέρες νωρίτερα, στις 25 Νοεμβρίου, στη γενική συνέλευση των μετόχων του οργανισμού. Μόνο που όπως υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι, κανείς δεν γνωρίζει που ακριβώς αυτή …πραγματοποιήθηκε. Η επιμονή της διοίκησης του Οργανισμού να φέρει προς ψήφιση στη γενική συνέλευση την σύμβαση παραχώρησης στην Cosco προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις από τους εκπροσώπους των εργαζομένων που συμμετέχουν στην διοίκηση. Οι διαπληκτισμοί που σημειώθηκαν κι η αδυναμία της διοίκησης του οργανισμού να αιτιολογήσει τις επιλογές της, την οδήγησαν αυθαίρετα και απροειδοποίητα να αλλάξει τον τόπο πραγματοποίησης της συνέλευσης, που σύμφωνα με συνδικαλιστές οι οποίοι μίλησαν στα Επίκαιρα, πρέπει να έγινε στο γραφείο του Γ. Ανωμερίτη παρουσία του εκπροσώπου του ΤΑΙΠΕΔ. Σαν να λέμε σε …στενό οικογενειακό κύκλο. Κι όσο για τις προβλέψεις της νομοθεσίας και τις αρχές της εταιρικής διακυβέρνησης, ποιος νοιάζεται…

Όχι του ελεγκτικού συνεδρίου

Ισχυρά νομικά ερείσματα στις αντιδράσεις όσων εναντιώνονται στην κινεζοποίηση του λιμανιού έδωσε το ελεγκτικό συνέδριο με την 191/2014 πράξη του (στις 4 Σεπτεμβρίου 2014) με την οποία απέρριψε τον φιλικό διακανονισμό. Να σημειώσουμε πώς από το 2000 που παραχωρήθηκαν στην Cosco οι προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ τούτη είναι η δεύτερη φορά που οι Κινέζοι ζητούν τροποποίηση των όρων της σύμβασης σε βάρος του ελληνικού δημοσίου. Το όφελος που αποκόμισε από τον πρώτο φιλικό διακανονισμό με την τροποποίηση της αρχικής σύμβασης εκτιμάται σε 3 εκ. ευρώ ετησίως. Τα κέρδη που θα έχει τώρα, με την επέκταση στη δυτική πλευρά του προβλήτα ΙΙΙ, χωρίς διαγωνισμό, και την αναστολή του «εγγυημένου τιμήματος βάσει της αρχικής σύμβασης» εκτιμώνται πολύ μεγαλύτερα απ’ όσα θα αποκόμιζε το δημόσιο αν προχωρούσε σε διαγωνισμό ή αν αναλάμβανε ο ίδιος ο ΟΛΠ την πραγματοποίηση των επενδύσεων, αντί της Cosco, που δραστηριοποιείται μέσω της ΣΕΠ ΑΕ (Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά). Τώρα, το Ζ’ Κλιμάκιο του Ελεγκτικού Συνεδρίου απέρριψε το νέο «φιλικό διακανονισμό» αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι «η εν λόγω τροποποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά σε συμπληρωματικά έργα και υπηρεσίες για την εκτέλεση των οποίων δεν απαιτείται νέα διαγωνιστική διαδικασία». Και κατέληγε: «Για τους λόγους αυτούς κωλύεται η υπογραφή του σχεδίου ιδιωτικού συμφωνητικού μεταξύ των ανωνύμων εταιρειών ΟΛΠ ΑΕ και ΣΕΠ ΑΕ για τη δεύτερη τροποποίηση της από 25.11.2008 σύμβασης παραχώρησης των λιμενικών εγκαταστάσεων των προβλητών ΙΙ και ΙΙΙ του σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων της ΟΛΠ ΑΕ». Μόνο και μόνο για να φανεί το απέραντο θράσος των Κινέζων να αναφερθεί πως η βασική τους αιτιολογία για την τροποποίηση των όρων της σύμβασης σχετίζεται με την οικονομική κρίση. Δικαιολογία που καταρρίπτεται αν δούμε την έκρηξη των κερδών της όλα αυτά τα χρόνια που διαρκεί η κρίση…

Φορτσάκης …φαστ τρακ

CoscoΩστόσο, οι διαδικασίες που επέτρεψαν το ξεπούλημα επιταχύνθηκαν ασυνήθιστα καθώς πριν καν στεγνώσει το μελάνι της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου, την ίδια ακριβώς ημέρα που δημοσιοποιείται η απόφαση, κατατέθηκε αίτηση ανάκλησής της εκ μέρους της Cosco. Το νομικό γραφείο που ανέλαβε να εκπροσωπήσει τους Κινέζους κατά του ελληνικού δημοσίου ήταν το γραφείο του Φορτσάκη και των συνεργατών του! Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών αιτήθηκε την ανάκληση μιας απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου που διασφάλιζε τα συμφέροντα του δημοσίου. Κατάφερε μάλιστα κι έλαβε δικάσιμο στις 8 Σεπτεμβρίου, μετά από τέσσερις μόνον μέρες…

Τότε, ο αντεπίτροπος Επικρατείας πρότεινε να απορριφθούν οι ισχυρισμοί του ΤΑΙΠΕΔ. Παρόλα αυτά εγκρίνεται ο «φιλικός διακανονισμός» υπό δύο αυστηρούς όρους: Πρώτο, η αναστολή της καταβολής του ελάχιστου εγγυημένου ανταλλάγματος να διαρκέσει μόνο για 7 χρόνια, δηλαδή μέχρι το 2021 οπότε προβλέπεται πως θα τελειώσει η κατασκευή του προβλήτα ΙΙΙ και, δεύτερο, για τη χρήση όπου θα κατασκευασθεί ο νέος προβλήτας η Cosco να καταβάλλει αντάλλαγμα. Πρόκειται για όρους που κατά τον ΟΛΠ και την κυβέρνηση ικανοποιήθηκαν, ενώ αντίθετα για τους εργαζόμενους δημιουργούν νέες γκρίζες ζώνες νομιμότητας. Για παράδειγμα ποιος θα εγγυηθεί ότι μετά από 7 χρόνια θα καταβάλλουν οι Κινέζοι το εγγυημένο αντάλλαγμα; Οι υποχρεώσεις τους επίσης συσκοτίζονται με την αντικατάσταση του εγγυημένου ανταλλάγματος από την εγγυημένη διακίνηση φορτίου που μετατρέπει τον ΟΛΠ σε συμμέτοχο στο επιχειρηματικό ρίσκο της Cosco. Τέλος, υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό. Ο φιλικός διακανονισμός ενδείκνυται για τις περιπτώσεις που στις συμβάσεις υπάρχουν γκρίζες ζώνες και πρέπει να αποφευχθεί το χειρότερο. Η σύμβαση όμως του ΟΛΠ ήταν ιδιαίτερα ξεκάθαρη για τα συμφέροντα του ελληνικού δημοσίου, χωρίς αμφισημίες και ασάφειες. Με ποιο σκεπτικό κυβέρνηση και υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας συμφώνησαν στον φιλικό διακανονισμό, που δημιουργεί μάλιστα τους όρους ώστε πολύ σύντομα η Cosco να αγοράσει και τον ΟΛΠ; Και τότε η Cosco θα βάλει στην τσέπη και τα κέρδη του ΟΛΠ! Είναι άξιο αναφοράς ότι το πρώτο εννιάμηνο του 2014 τα μετά φόρων κέρδη αυξήθηκαν κατά 6,36%, παρότι ο κύκλος εργασιών παρουσίασε μείωση, ενώ τα χρηματικά διαθέσιμα αυξήθηκαν κατά 111,6%!!!

Η κυβέρνηση, από την άλλη, βαυκαλίζεται με το επενδυτικό σχέδιο ύψους 230 εκ. ευρώ, παρουσιάζοντάς την ως την μεγαλύτερη επένδυση την εποχή της κρίσης. Έτσι όμως υποτιμάει τα διαφυγόντα κέρδη του δημοσίου, πως ανάλογες επενδύσεις ποτέ δεν δημιουργούν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα στις τοπικές κοινωνίες, αλλά αντίθετα δημιουργούν κρανίου τόπο απονεκρώνοντας μικρές επιχειρήσεις και ενταφιάζοντας εργασιακά δικαιώματα.

Θ. Δρίτσας: «Όχι λευκή επιταγή»

Σε διαφορετική τροχιά από το σχέδιο συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ για το ξεπούλημα του πρώτου λιμανιού της χώρας στους Κινέζους φαίνεται να κινείται κι η απόφαση που έλαβε το δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά στις 7 Οκτωβρίου, κατόπι πρότασης του δημάρχου Γ. Μώραλη. Στο σκεπτικό της υπογραμμίζεται η ανάγκη «διασφάλισης του δημόσιου χαρακτήρα του λιμανιού» και προκρίνεται η ίδρυση Λιμενικού Ταμείου Πειραιά, ως νομικού προσώπου Δημοσίου Δικαίου ειδικού σκοπού που θα ανήκει κατά 100% στο δήμο Πειραιά και θα εποπτεύεται απ’ αυτόν. Σκοπός του, κατά τα πρότυπα των όσων ισχύουν στα λιμάνια του Άμστερνταμ και του Ρότερνταμ, θα είναι να διεκδικήσει τη σύναψη σύμβασης παραχώρησης με το ελληνικό δημόσιο που θα επιτρέψει την «διαχείριση της χερσαίας ζώνης του επιβατικού λιμανιού του Πειραιά η οποία αφορά την ακτοπλοΐα και την κρουαζιέρα και συνιστά την προβολή των ορίων του Δήμου στο λιμάνι. Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται τόσο η ενίσχυση των υποδομών κρουαζιέρας όσο και η ακτοπλοϊκή σύνδεση των νησιών», όπως αναφέρεται. Με την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου διαφώνησαν τόσο η παράταξη της Λαϊκής Συσπείρωσης (ΚΚΕ) όσο και το Λιμάνι της Αγωνίας (ΣΥΡΙΖΑ).

Μιλώντας στα Επίκαιρα, ο Θόδωρας Δρίτσας βουλευτής Α’ Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ κι επικεφαλής του δημοτικού συνδυασμού τόνισε ότι «το σχέδιο του Ι. Μώραλη βρίθει αντιφάσεων και κενών, ενώ διασπά το κίνημα κατά της ιδιωτικοποίησης εισάγοντας μια επιπλέον, ενδιάμεση διαδικασία. Ακόμη, διεκδικώντας την ακτοπλοϊκή δραστηριότητα που είναι εμφανώς ελλειμματικός κλάδος δημιουργείται η εντύπωση ότι ευνοεί τους επενδυτές καθώς τους απαλλάσσει από μια ζημιογόνα δραστηριότητα την οποία θα φορτωθεί ο Δήμος Πειραιά. Τέλος, δεν είναι σαφές αν η πρόταση για δημιουργία Λιμενικού Ταμείου αποτελεί ένα νέο τομέα επιχειρηματικής δραστηριότητας στη χερσαία ζώνη ή ένα παραγωγικό μοντέλο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Δήμου και των Πειραιωτών. Μέχρι λοιπόν να έρθει μια μελέτη που να ξεκαθαρίζει τις σκιές ότι εξυπηρετούνται επιχειρηματικά συμφέροντα εμείς αρνηθήκαμε να δώσουμε λευκή επιταγή».

Για το θέμα της ιδιωτικοποίησης μίλησε στα Επίκαιρα ο συνδικαλιστής λιμενεργάτης Γιώργος Γώγος κι ο επαγγελματίας από τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Βασίλης Κανακάκης.

 

Φιλικός Διακανονισμός και άλλα ανέκδοτα

Του Γιώργου Γώγου*

Ο «φιλικός διακανονισμός» ούτε φιλικός είναι, γιατί προϋποθέτει την ύπαρξη δύο φίλων, ούτε διακανονισμός, γιατί δεν διευθετεί κανένα αμφισβητούμενο θέμα!

Είναι μια ακόμα συμφωνία επί ζημία του δημοσίου και επ’ ωφελεία της ιδιωτικής (ουσιαστικά μετασοσιαλιστικής κρατικότατης) εταιρίας Cosco. Το κακό ξεκίνησε το 2009 με την παράδοση του μεγαλύτερου σταθμού εμπορευματοκιβωτίων της χώρας στην υπεράκτια θυγατέρα του κινεζικού κολοσσού Cosco Pacific ltd με μια λεόντειο συμφωνία για τον ιδιώτη. Χαρακτηριστικά μαζί με την εν λειτουργία προβλήτα πήρε: έτοιμη στρωμένη επιχείρηση, με εξασφαλισμένη πελατεία, πακέτο από φοροαπαλλαγές και για δώρο ελευθερία κινήσεων (δηλ. καμία ρύθμιση) στα εργασιακά.

Στη συνέχεια η επόμενη κυβέρνηση και διοίκηση του ΟΛΠ (η ίδια με την τωρινή) και μέσα σε δύο μόλις χρόνια (2011) συμφωνεί να παραχωρήσει τα δικαιώματα στην είσπραξη τελών για περιβαλλοντικές διευκολύνσεις, δηλ. χάρισε περίπου 2-3 εκατ. ευρώ στην Cosco και «διευθέτησε» κάποια γκρίζα σημεία στην αρχική σύμβαση και συγκεκριμένα αναγνώρισε ότι η μεταφορά της προβλήτας πετρελαιοειδών είναι ευθύνη του ΟΛΠ ώστε να μπορέσει η Cosco ανενόχλητη να επεκταθεί όπως όριζε η αρχική σύμβαση και να χτίσει το ανατολικό μέρος της προβλήτας ΙΙΙ.

Βήμα-βήμα, χρόνο με το χρόνο οι ορέξεις της Cosco μεγαλώνουν, η ανοχή και η υποταγή των κυβερνώντων ανταποκρίνονται σ’ αυτές και καταλήγουμε στον «φιλικό διακανονισμό». Η Cosco με τις διευκολύνσεις που έχει πάρει και τις επιχειρησιακές δυνατότητες (μεγάλη έκταση προβλήτα, πολλά μηχανήματα να εξυπηρετούν, ισοπέδωση των εργασιακών) είναι αναμενόμενο να γιγαντωθεί και να βάζει όλο και περισσότερο τους δικούς της όρους στο τραπέζι. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα βρίσκει πρόθυμους συνομιλητές και η πολιτική της υποταγής συνεχίζεται απέναντι της χωρίς καμιά διάθεση από την κυβέρνηση και τη διοίκηση του ΟΛΠ να βάλει περιορισμούς και να δώσει τουλάχιστον ίδιες ευκαιρίες στον δημόσιο ΟΛΠ και στην ιδιωτική Cosco.

Ενδεχομένως, να επενδυθούν τα 230 εκατ. ευρώ για τη επέκταση του προβλήτα ΙΙΙ, ενδεχομένως να δημιουργηθούν κάποιες εκατοντάδες θέσεις εργασίας κατά την κατασκευή και κατά τη λειτουργία. Σίγουρα όμως τη δυνατότητα αυτή της επέκτασης η Cosco την πήρε χωρίς να πληρώσει ούτε ένα ευρώ (αντίθετα την απάλλαξαν κι από το εγγυημένο ετήσιο ενοίκιο που υποχρεούταν από την αρχική σύμβαση να δίνει), σίγουρα οι όσες θέσεις εργασίας δημιουργηθούν θα είναι χωρίς δικαιώματα, σε συνθήκες γαλέρας όπως αποδείχθηκε και από την πρόσφατη διαμαρτυρία των ήδη εργαζομένων στην Cosco (αλήθεια τι απέγινε με αυτούς τους ανθρώπους;). Σίγουρο είναι επίσης ότι από τα περιβόητα 230 εκατ. τα μισά και πλέον θα πάνε στην Κίνα απ’ όπου αγοράζει τα μηχανήματα της η Cosco κι όχι στην ελληνική οικονομία.

Είναι πράγματι επωφελής ο «φιλικός διακανονισμός» αλλά για την Cosco και μόνο. Δεν είναι για τον δημόσιο ΟΛΠ γιατί θα στερηθεί έσοδα, δεν είναι για το Πέραμα γιατί θα έρθουν πιο κοντά στις αυλές τους τα κοντέϊνερ, δεν είναι για τους εργαζόμενους που δουλεύουν ή θα δουλέψουν εκεί γιατί θα είναι ένα μεροκάματο επισφαλές, επικίνδυνο και πικρό.

*Γενικός γραμματέας Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ

Παμπειραϊκό όχι στο ξεπούλημα

Του Βασίλη Κανακάκη*

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή Σωτηρίας δημιουργήθηκε από την ανάγκη ανατροπής των καταστροφικών σχεδίων της Κυβέρνησης και της Τρόικας για το ξεπούλημα του λιμανιού, δημιουργώντας ένα τερατώδες ιδιωτικό μονοπώλιο εις βάρος της κοινωνίας του Πειραιά και της οικονομίας της πατρίδας μας. Η Παμπειραϊκή Επιτροπή στην δράση της έχει την συμπόρευση – συμμετοχή των Δήμων της περιοχής, των τριών Επιμελητηρίων του Πειραιά, πολλών Βουλευτών, του Δικηγορικού Συλλόγου, εμπόρους, βιοτέχνες, ναυπηγοεπισκευαστές και την μεγάλη μερίδα των εργαζόμενων της πόλης με την συμμετοχή των οργάνων τους στην Παμπειραϊκή και της αποφάσεις της.

Η ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση του λιμανιού είναι σοβαρή οπισθοδρόμηση στην ανάπτυξη και θα πλήξει ακόμα περισσότερο τους πλοιοκτήτες, χρήστες του λιμανιού, τους χιλιάδες μικρομεσαίους της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, τους βιοτέχνες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους εμπόρους, τους λιμενεργάτες, τους χιλιάδες εργαζόμενους και ανέργους της ζώνης, τους όμορους δήμους, τον τουρισμό και τα νησιά και γενικότερα δεν θα έχει κανένα όφελος για την οικονομία της χώρας, παρά μόνο για το μονοπώλιο.

Είναι βέβαιο, ότι σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο, υπάρχουν άλλα εξαιρετικά επιτυχημένα μοντέλα ανάπτυξης, εκσυγχρονισμού και επένδυσης στα λιμάνια, μοντέλα που μπορεί να ακολουθήσει και η χώρα μας προσαρμοζόμενα αυτά στην εξυπηρέτηση του ελληνικού λαού των εκατοντάδων νησιών μας, των χιλιάδων χρηστών – εργαζόμενων προς όφελος της οικονομίας της χώρας μας.

Λέμε, απαιτούμε και αγωνιζόμαστε:

  • Όχι στην εκχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω της πώλησης.
  • Όχι στην θυσία του λιμανιού στο βωμό του κέρδους ενός ξένου ιδιωτικού μονοπωλίου.
  • Όχι στην αποξένωση των νησιών μας από την ηπειρωτική χώρα.
  • Όχι στην αύξηση των λιμενικών τελών στα πλοία και των εισιτηρίων στους επιβάτες.
  • Όχι στην αύξηση των τιμών των διακινούμενων φορτίων, η οποία επιβαρύνει τους καταναλωτές.
  • Όχι στην αύξηση του κόστους σε επαγγέλματα που έχουν σχέση με το λιμάνι (φορτηγά, αυτοκίνητα, ρυμουλκά, κ.λ.π.).
  • Όχι στις δραματικές συνέπειες που θα έχει στις χιλιάδες πολύπαθες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τον εμπορικό κόσμο της πόλης μας.
  • Όχι στην οριστική ταφόπλακα που θα μπει στα καρνάγια και την Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη με δραματικές συνέπειες για τον κλάδο, τους δήμους και την κοινωνία.
  • Όχι στην αποξένωση του Πειραιά που σήμερα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το λιμάνι, ο Πειραιάς δεν πρέπει να πεθάνει.
  • Όχι στην διάλυση των εργασιακών σχέσεων στα πρότυπα του εργασιακού μεσαίωνα της Cosco.

Τα ανωτέρω θα αποτραπούν μόνο με ένα λιμάνι που θα κρατήσει τον δημόσιο χαρακτήρα του θα είναι στην υπηρεσία της ανάπτυξης βάσει των προτάσεων των φορέων της πόλης και θα είναι στην υπηρεσία του λαού και της πατρίδας μας, πύλη εισόδου οικονομίας και ανάπτυξης.

*Εκ μέρους της Παμπειραϊκής Επιτροπής Σωτηρίας, μέλος της Διοίκησης του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Πειραιά, Πρόεδρος Ένωσης Εργοληπτών Αμμοβολών

China exporta sus condiciones de trabajo en Grecia y Europa

mpatsoulis-coscoEntrevista a Dimitris Batsoulis y Giorgos Gogos

Leonidas Vatikiotis

Viento Sur, de Rebelion

(primera publica: periodico Prin, Junio 2013)

Condiciones laborales chinas en Europa: una realidad cotidiana para cientos de trabajadores, empleados por subcontratistas/tratantes de esclavos, forzados a trabajar en pésimas condiciones de seguridad y despedidos sin previo aviso si se quejan por las relaciones laborales medievales a que están sometidos. Dimitris Batsoulis, despedido por reclamar la aplicación de la normativa de seguridad en el trabajo, ha ido ahora a los tribunales contra la empresa –Cosco, de capital chino– en que trabajaba. Esta es su historia.

¿Qué condiciones de trabajo imperan en Cosco?

Cuando Cosco vino a Grecia, actuó de modo distinto que las empresas normales. No contrató a trabajadores a jornada completa, no firmó ningún convenio colectivo, no formó a su personal, simplemente comenzó a funcionar. Opera tan caprichosamente como sea posible. En estos momentos, de un total de 600 a 700 trabajadores, alrededor de 200 a 250 trabajan a jornada completa, con contratos individuales impuestos, no negociados colectivamente. La empresa que los contrata es una filial de Cosco llamada SEP, sigla griega que significa Terminal de Contenedores de El Pireo. Los demás son contratados por una compleja telaraña de subcontratistas, también con contratos “negociados” individualmente, y con un salario muy bajo. El dinero que cobran esos trabajadores cada mes se fija de antemano (corresponde a 10, 12, a veces a 16 jornadas de trabajo), independientemente de cuándo tiene que acudir al trabajo, sea en el turno de noche, los domingos, lo que sea.

El principal subcontratista, Diakinisi, tiene a otros 4 o 5 subsubcontratistas que le suministran el personal, de manera que entre cada trabajador y la empresa hay 2 o 3 intermediarios. Del salario de un hombre se llevan su parte esos 2 o 3 intermediarios. Si esto no es esclavitud moderna, no sé cómo se le puede llamar. Por supuesto, los sindicatos y la negociación colectiva están estrictamente vetados. Los trabajadores no reciben formación, pese a que la ley que permite a Cosco invertir en la terminal de contenedores le obliga a formar al personal.

Teóricamente, los sindicatos todavía no están prohibidos.

No hay carteles que digan “Prohibido afiliarse a un sindicato”, pero si alguien levanta la voz lo despiden ipso facto; en general reina un ambiente de terror. Los trabajadores del puerto tienen miedo, intentan asegurarse su salario cueste lo que cueste, y la verdad es que les cuesta mucho. Si un periodista lograra entrar allí como empleado durante un mes, o siquiera una semana, ya me entiendes… Matones del tipo portero de discoteca controlan a los trabajadores, está prohibido que estos hablen entre ellos y no existe ninguna normativa laboral.

¿La ley de la selva?

Exactamente. Son condiciones propias del siglo XIX. En Hong Kong, la empresa Hutchinson gestiona una terminal con esas mismas pautas y los trabajadores han estado en huelga durante 45 días, logrando que se solidarizaran los trabajadores de otros puertos de todo el mundo. Sus condiciones de trabajo han mejorado un poco, pero siguen trabajando con esa maraña de subcontratistas que impide saber quién gestiona realmente el puerto y quién es responsable de esas condiciones laborales. Es parecido a lo que estamos viendo en El Pireo.

¿Has trabajado en el puerto antes de que viniera Cosco?

No, en absoluto. Durante 11 años yo tenía mi propia empresa de movimiento de tierras, hacía excavaciones, demoliciones y esas cosas. Cuando se hundió la economía, tuve que aparcar la maquinaria y cerrar el negocio. Estaba en paro, así que empecé a buscar trabajo como maquinista cualificado, un título que tengo desde hace 17 años. Me enteré por un conocido que había una vacante en Cosco y tuve una entrevista con el principal subcontratista griego, Diakinisi.

¿E intentaste crear de inmediato un sindicato?

No era esa mi intención al comienzo. Necesitaba trabajar, pues la tasa de desempleo rondaba entonces el 25 % (ahora es más elevada). Así que no tenía más remedio que firmar el contrato de trabajo que me ofrecieran. En ese contrato, 3 de un total de 10 cláusulas con abiertamente contrarias a los derechos de los trabajadores. Nos hacían firmar dos contratos, un contrato normal de jornada completa y otro que decía que trabajaríamos 16 días al mes. Lo hacían porque si nos despedían, tenían que pagarnos menos, conforme al segundo contrato. Estuve trabajando duramente, era una tarea peligrosa y había que cumplir medidas de seguridad estrictas. Sin embargo, cada día poníamos en peligro nuestra vida y la de nuestros compañeros. Mi máquina tenía problemas, que yo detallaba por escrito al final de cada turno. Los frenos fallaban, el sistema de lubricación también, el sistema hidráulico tenías problemas, los neumáticos tenían problemas, los faros tenían problemas. Al día siguiente volvíamos al trabajo y no habían hecho nada al respecto. La calefacción y el aire acondicionado de la cabina no funcionaban. Cuando se hace un trabajo tan peligroso es importante que la temperatura sea óptima, para poder trabajar con la mente clara. Antes de entrar a trabajar solíamos hablar de esos problemas, pero era imposible para los 800 trabajadores que éramos acceder a la dirección y plantear las cuestiones. Tuvimos que formar un comité, y algunos de nosotros lo formamos efectivamente, con cinco personas. Tan pronto como la empresa se enteró, nos echaron.

¿Os despidieron a los cinco?

Sí, aunque no sé la cifra exacta. Dos de nosotros demandamos entonces al subcontratista, acusándole de despedirnos por el hecho de querer crear un sindicato. No podíamos demandar directamente a Cosco ni al principal subcontratista, Diakinisi. También quiero señalar que no había horario de trabajo, el número de horas que echamos era increíble.

¿Cómo os enterabais de que teníais que ir al trabajo?

Nos enviaban un SMS diciendo que teníamos que presentarnos en el plazo de tres horas. Nadie sabía qué horario tendría el día siguiente. Durante los nueve meses que estuve allí no me dieron ningún tipo de programación. Simplemente no existía. No nos atrevíamos ni siquiera a ir a visitar a nuestros padres. Intentamos convencer a los compañeros de que eso había que cambiarlo, para poder organizar nuestras vidas. Había compañeros cuyos hijos estaban en el hospital y no podían ni ir a verlos, por miedo a perder el puesto de trabajo.

¿Qué decían los inspectores de trabajo al respecto?

En los nueve meses que estuve trabajando allí no vi ni a un solo inspector. Les facilitaban datos, información anónima, desde luego, porque si alguien les hablaba abiertamente, se quedaba “en suspenso”. A algunos que alertaron a los inspectores de trabajo no les llamaron a trabajar durante una semana. Cuando nos despidieron fuimos a la oficina de la inspección local en Keratsini y no fueron capaces de mostrarnos nuestro horario de trabajo, aunque se supone que han de recibir una copia cada seis meses.

¿Teníais descansos?

No. Si alguien tenía necesidad de ir al retrete, le decían que lo hiciera en la cabina de la máquina. Había unos matones paseando por ahí sin ninguna tarea concreta, y nos preguntábamos qué hacían. Había un clima de terror constante. Nos recordaban todo el rato que si nos quejábamos nos pondrían de patitas en la calle. Hay mucho desempleo, así que nadie abría la boca.

¿Por qué decidiste protestar a pesar de todo?

Un maquinista ha de poder moverse dentro de la cabina y ver el contenedor que tiene detrás. La máquina, junto con el contenedor, pesa 100 toneladas. Es una gran responsabilidad. El operador no tendría que ponerse diez capas de ropa para no pasar frío. Yo tenía que llevar tres chaquetas, porque en la cabina no había calefacción. El 31 de enero de 2012 estuve trabajando sin calefacción a una temperatura de 1 grado bajo cero. En El Pireo estaba nevando. El verano anterior ya habíamos presentado informes que decían que la calefacción no funcionaba. Después de estar trabajando durante tres horas en estas condiciones, ya no pude más. Mis manos no me respondían, mis pies tampoco, el cerebro ya no carburaba bien y yo estaba poniendo constantemente en peligro a mis compañeros y a mí mismo. Una máquina de 100 toneladas moviéndose en el puerto a 15 km por hora es un gran peligro. La grúa puede caer sobre un barco. Dije: alto ahí, tengo que bajar, calentarme y luego volver a subir. Me dijeron que me fuera a casa y no volví a oír nada de ellos durante una semana. Ningún SMS ni nada. Guerra psicológica. Al cabo de una semana me llamaron de nuevo, me tuvieron trabajando durante 2 o 3 días y después me despidieron sin más, junto con otros. Así es como me despidieron. Los que siguen trabajando allí lo viven todos los días. Los trabajadores no deben pensar, ese es el nuevo modelo.

Cuando el primer ministro Samaras visitó Pekín, anunció a bombo y platillo que los chinos comprarían también el resto del puerto. ¿Eso es bueno para el puerto, para los trabajadores y para la economía?

El jefe chino, capitán Fu, dice que Cosco es muy beneficiosa para la economía local. Yo no he visto que hayan mejorado las condiciones en Perama (una zona muy pobre cerca del puerto) gracias a Cosco. En cuanto al anuncio de Samaras, pienso que la culpa de lo que está ocurriendo en el puerto no la tienen Cosco ni la inversión extranjera, sino los mecanismos de supervisión, que son completamente inoperantes. Los inversores quieren venir y ganar dinero, cuanto más, mejor, y rápidamente. La inspección de trabajo (SEPE) debe realizar controles diarios, o al menos semanales, tiene que estar presente permanentemente en el puerto. En vez de eso, nunca van, o solo acuden con cita previa, mientras Cosco instala una valla de 3 metros de altura y cámaras por todas partes. He intentado hablar con el Secretario General de la SEPE, pero no pudo atenderme porque estaba ocupado con su campaña como candidato por el partido socialista.

¿Qué me dices del puerto como gran oportunidad de empleo ?

(Giorgos Gogos, Secretario General del sindicato de trabajadores portuarios, responde a esta pregunta)

Antes, la terminal de contenedores de El Pireo daba empleo a 400 o 500 personas. Ahora son 700. No más de 250 a 300 nuevos puestos de trabajo, eso sí, más flexibles, mal pagados y peligrosos. Y no estamos hablando de empleo estable. Si nosotros tres nos repartimos un salario mensual, no tendremos tres empleos, sino uno. Esto debe quedar claro. La sanidad y la seguridad social también salen perdiendo con Cosco, ya que la empresa no paga primas por trabajos insalubres y peligrosos, como sería su obligación. Con salarios más bajos también se cotiza menos a la seguridad social.

A ningún contribuyente habría que pagarle en negro. Todo ha de estar sujeto al impuesto y las cotizaciones a la seguridad social son obligatorias. Si no hay representación colectiva, las empresas no dan más que migajas. Dividen y mandan, crean un ejército de espías. Por eso tiene que haber convenios colectivos.

En OLP (la parte del puerto que todavía administra la Autoridad Portuaria de Pireo) tienen un convenio colectivo y existe un servicio de atención médica propio que funciona porque presionamos para que funcione. Cuando hace mucho calor en verano se aplica la legislación laboral. La OLP también nos obliga a trabajar en condiciones penosas, no en vano el puerto es un lugar muy especial. Llega un barco que hay que descargarlo en tres turnos, y el cliente siempre hará lo posible por que se tarde menos. Pero cuando fuera hacen 38 o 40 grados, dentro del casco metálico del barco la temperatura asciende a 45 grados. Entonces, nuestro servicio médico viene con un termómetro y ordena que todo el mundo pare durante unas horas. La empresa informa entonces al cliente de que habrá un retraso de dos o tres horas. Pero si no hay representación colectiva, entonces la diferencia salta a la vista. Son las personas o los beneficios, una vez más.

Traducción: VIENTO SUR

 

Ελλάδα – Κύπρος: Ήρθε η ένωση στο πλιάτσικο (9 Μαρτίου 2014)

  • sel 10 kolonaΜε ταχείς ρυθμούς προωθούν Αναστασιάδης – Σαμαράς το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας

Με 30 ψήφους υπέρ και 26 ψήφους κατά υπερψηφίστηκε την Τρίτη 4 Μαρτίου από την ολομέλεια της κυπριακής Βουλής  το νομοσχέδιο για τις ιδιωτικοποιήσεις, που είχε απορριφθεί την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου κατόπιν ισοψηφίας 25-25! Η ψήφιση του νόμου για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας αποτελούσε όρο της Τρόικας για να δοθεί η επόμενη δόση, ενώ ψηφίστηκε υπό το οικείο σε μας καθεστώς απειλών, που κατέληγε ότι αν δεν ψηφιστεί δεν θα έρθουν τα χρήματα να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις… Η πώληση της τηλεπικοινωνιακής εταιρείας CYTA, της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου και της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, για αρχή, είναι δώρο σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που έναντι ψιχίων (αποτέλεσμα της κατάρρευσης που βιώνει η αγορά όπως μαρτυρά η μείωση του ΑΕΠ κατά 5,4% το 2013 και 2,4% το 2012 και η έκρηξη των μη εξυπηρετούμενων δανείων στο 53% για την Τράπεζα Κύπρου) θα βρεθούν ιδιοκτήτες σύγχρονων και κερδοφόρων επιχειρήσεων. Μόνο η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου άφηνε στο δημόσιο 80 εκ. ευρώ ετησίως…

Το νομοσχέδιο καταψηφίστηκε από το ΑΚΕΛ, την ΕΔΕΚ, τους Οικολόγους Πράσινους και την Συμμαχία Πολιτών, ενώ υπερψηφίστηκε από το ΔΗΣΥ, το ΕΥΡΩΚΟ και το ΔΗΚΟ που διέρχεται πρωτοφανή κρίση μετά την απόφασή του να αποχωρήσει από την κυβέρνηση εξ αιτίας του κοινού ανακοινωθέντος βάσει του οποίου ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Κύπρου και κατεχομένων. Η οριακή νίκη του Ν. Παπαδόπουλου (97 ψήφοι υπέρ και 81 κατά) μετατράπηκε πύρρεια, όταν την επομένη ακολούθησε καταιγισμός παραιτήσεων από το κόμμα και αποστοίχηση από την επίσημη γραμμή ακόμη και υπουργών του ΔΗΚΟ, που προτίμησαν την υπουργική καρέκλα.

Στην Ελλάδα, η εφαρμογή του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων σκοντάφτει στις αντιδράσεις της κοινωνίας που θα πληγεί από τη υλοποίησή τους, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Κύπρο, με τις εξελίξεις να παρουσιάζουν τέτοια ομοιότητα που για πρώτη φορά το σύνθημα της ένωσης, τουλάχιστον στο οικονομικό πεδίο, γίνεται πραγματικότητα, κάτω απ’ την μπότα του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού. Τα ανοιχτά μέτωπα αυτή τη στιγμή είναι τέσσερα: Πρώτο, η “φιλική παραχώρηση” του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού στον όμιλο Λάτση, που είναι ο μοναδικός υποψήφιος αγοραστής, με μια προσφορά ύψους 450 εκ. ευρώ, η οποία αντιστοιχεί σε 90 ευρώ το τετ. μέτρο. Κι αυτή μάλιστα θα καταβληθεί σε δόσεις. Η περιβαλλοντική καταστροφή ωστόσο που θα επέλθει στην παραλιακή θα είναι μόνιμη από ένα τερατούργημα που θα περιλαμβάνει καζίνο υπερπολυτελείς κατοικίες και εμπορικά κέντρα, που θα προκαλέσουν χιλιάδες νέα λουκέτα στους γειτονικούς δήμους. Το δεύτερο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων αφορά το λιμάνι του Πειραιά, όπου κι εκεί το 67% των μετοχών θα δοθεί στην Κόσκο, που είναι η μοναδική υποψήφια, μετατρέποντας έτσι ένα κρατικό μονοπώλιο σε ιδιωτικό, με δραματικές επιπτώσεις όχι μόνο στα δημόσια έσοδα αλλά και στις εργασιακές σχέσεις, δεδομένου του Νταχάου που έχουν ήδη επιβάλει οι Κινέζοι στον προβλήτα ΙΙ που έχουν υπό την κατοχή τους. Με την ίδια βιασύνη προωθεί η κυβέρνηση το ξεπούλημα των σιδηροδρόμων και των αεροδρομίων (Χανιά) πασχίζοντας να χαρίσει ό,τι προλαβαίνει κι όσο – όσο.

Αρέσει σε %d bloggers: