Εγκαταλείπει η CIA τους μισθοφόρους της στη Συρία

Νέα δεδομένα στη Μέση Ανατολή και διεθνώς δημιουργεί η απόφαση των ΗΠΑ,  όπως περιγράφτηκε σε ρεπορτάζ της Washington Post, να διακόψει η CIA το πρόγραμμα στήριξης των ανταρτών στη Συρία που πολεμούσαν εναντίον του Άσαντ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση του Τραμπ, που δεν ανακοινώθηκε επίσημα αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί το 2013 όταν ο Μπαράκ Ομπάμα είχε ξεκινήσει την υλική στήριξη των ανταρτών, ερμηνεύτηκε ως μια ακόμη εξυπηρέτηση προς τον ρώσο πρόεδρο. Και η αλήθεια είναι πως ο χρόνος που επιλέγηκε, δηλαδή λίγες ημέρες πριν την κατ’ ιδίαν συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στο Αμβούργο στο πλαίσιο της συνόδου των 20 ισχυρότερων χωρών, επέτρεπε τέτοιες ερμηνείες. Ωστόσο, η Ρωσία δε χρειάζεται πλέον καμία «πάσα» εκ μέρους των ΗΠΑ. Από τον Σεπτέμβριο του 2015, οπότε ξεκίνησε η άμεση εμπλοκή της στη Συρία, στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων του Άσαντ, είναι τόσο καταιγιστική η αλλαγή του συσχετισμού ώστε η διακοπή της χρηματοδότησης από τη CIA στους αντάρτες ήρθε απλώς να αναγνωρίσει τα τετελεσμένα. Κι όχι να κρίνει τις περαιτέρω εξελίξεις καθώς αυτές έχουν κριθεί και είναι υπέρ της Ρωσίας. Η νίκη της Μόσχας, που βρήκε σημεία επαφής και εξέφρασε το λαϊκό αντιιμπεριαλισμό ακόμη και μέσω επιλεκτικών συμμαχιών όπως έπραξε ενδεικτικά με την ηρωική λιβανέζικη οργάνωση Χεζμπολάχ, βάζει ένα προσωρινό φραγμό στα επεκτατικά σχέδια των ΗΠΑ. Περισσότερα από 16 χρόνια μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν και το ξεδίπλωμα του σχεδίου ανακατάληψης της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ βρήκε το πρώτο της εμπόδιο.

Το «άδειασμα» των σύρων ανταρτών, που εγκαταλείπονται πλέον στην τύχη τους, δε σηματοδοτεί προφανώς την απόσυρση των ΗΠΑ από την περιοχή ή πολύ περισσότερο την στήριξή τους στον Άσαντ. Ο από θαλάσσης βομβαρδισμός της Συρίας πριν 3 μήνες μπορεί να θεωρηθεί κι ένα σήμα των ΗΠΑ ότι θα συνεχίσουν να είναι παρόντες, αν κι εκ του μακρόθεν, στις συριακές εξελίξεις.

Η διακοπή της χρηματοδότησης της CIA αποκάλυψε ωστόσο το βαθμό της παρέμβασης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στις συριακές εξελίξεις. Μια παρέμβαση που έφτασε στον πλήρη διχασμό το 2016 όταν η CIA χρηματοδοτούσε τους μισούς αντάρτες (υποτίθεται τους πιο μετριοπαθείς που πολεμούσαν κάτω από την ομπρέλα του Ελεύθερου Συριακού Στρατού) και ο αμερικανικός στρατός επιχειρούσε εναντίον των άλλων μισών ανταρτών (υποτίθεται τους σκληροπυρηνικούς τζιχαντιστές που πολεμούσαν για το Ισλαμικό Κράτος και το Μέτωπο Νούσρα). Το προηγούμενο διάστημα μάλιστα δεν έλειψαν και απότομες διακοπές, όπως συνέβη το Φεβρουάριο, της αμερικανικής βοήθειας στο «καλό» κομμάτι των ανταρτών όταν διαπίστωναν πως το πολεμικό υλικό των ΗΠΑ είχε καταλήξει στους «κακούς»…

Πηγή: εφημερίδα Πριν

Η CIA πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία

reΠληθαίνουν τα στοιχεία που δείχνουν ότι η διαβόητη αμερικανική μυστική υπηρεσία βρισκόταν πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016 στη γειτονική χώρα. Με βάση δημοσίευμα της εφημερίδας Γιενί Σαφάκ (εδώ το άρθρο), που πρόσκειται στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν, ο άνθρωπος που ανέλαβε να φέρει σε πέρας την οργάνωση του πραξικοπήματος ήταν ο εικονιζόμενος αμερικάνος στρατηγός Τζον Κάμπελ, ανώτατος διοικητής των δυνάμεων κατοχής στο Αφγανιστάν από τις 26 Αυγούστου 2014 ως την 1η Μαΐου 2016.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με βάση το δημοσίευμα, οι πληροφορίες του οποίου αποδίδονται σε ανώνυμες πηγές, η κωδική ονομασία της επιχείρησης ήταν «Σαφάρι» ενώ χρηματοδοτήθηκε με 2 δισ. δολ. που κατευθύνθηκαν στους συμμετέχοντες μέσω του νιγηριανού τμήματος της αφρικανικής τράπεζας UBA, η οποία προφανώς δεν εμπίπτει στον ασφυκτικό έλεγχο που υπάγονται όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του κόσμου για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος… Για την προετοιμασία του πραξικοπήματος ο αμερικανός στρατηγός εργαζόταν επισταμένα επί οκτώ μήνες και πραγματοποίησε δύο μυστικές επισκέψεις στην Τουρκία, ενώ ενεργό ρόλο έπαιξαν οι δύο στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία, στο Ιντσιρλίκ και το Ερζερούμ.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν ωστόσο οι πολιτικές διαστάσεις της συμφωνίας μεταξύ των οπαδών του Γκιουλέν και της Ουάσινγκτον. Συγκεκριμένα, στόχος ήταν η Τουρκία να περνούσε υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ. Γι’ αυτό το λόγο προβλεπόταν η ταχύτατη επιδείνωση των σχέσεων της χώρας με τη Ρωσία. Επίσης, στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία οι ΗΠΑ θα κατασκεύαζαν μια νέα υπερσύγχρονη στρατιωτική βάση, ενώ υπήρχε και «Σχέδιο Β» διαμελισμού της Τουρκίας που προέβλεπε την μετατροπή της σε Συρία.

Οι αποκαλύψεις της Σαφάκ, όσο κι αν εξυπηρετούν το κύμα ανηλεών διώξεων κάθε είδους αντιπάλων του ισλαμικού καθεστώτος κι όχι μόνο των συνεργατών του Γκιουλέν που ζει αυτοεξόριστος στις ΗΠΑ από το 1999, συμβάλουν στην καλύτερη κατανόηση των λυσσαλέων ανταγωνισμών που ξεδιπλώνονται στην ανατολική Μεσόγειο.

Σε αυτό το φόντο ας ελπίσουμε ότι το δίδυμο της συμφοράς Κοτζιάς – Καμμένος που έχουν υπό τον έλεγχό τους δύο νευραλγικά υπουργεία της κυβέρνησης Τσίπρα να μην επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό που αφήνει στα αμερικανικά σχέδια η απόσυρση της Τουρκίας. Επίσης,  να μη συνεχίσουν να πλειοδοτούν σε αμερικανοδουλεία όπως έκαναν πέρυσι την άνοιξη όταν ο μεν υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωνε τον ομόλογό του Τζον Κέρι πως δεν αμφισβητούνται τα αμερικανικά ενεργειακά σχέδια για τη νότια Ευρώπη από τις επαφές του Π. Λαφαζάνη, ως αρμόδιου υπουργού τότε, με τους Ρώσους, κι ο δε υπουργός Άμυνας υποσχόταν στην υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Κριστίν Γουόρμουθ, στρατιωτική βάση στην Κάρπαθο, ώστε να διευκολύνονται τα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο κι ειδικότερα στη Συρία.

Καμία χώρα που χαρίστηκε στο ΝΑΤΟ δεν  ανταμείφθηκε με σταθερότητα. Ούτε καν με ειρήνη…

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν, στις 31 Ιουλίου 2016

Δημιούργημα των ΗΠΑ το Ισλαμικό Κράτος (Επίκαιρα 28/5-3/4/2015)

isis_ciaΜε ξεμπρόστιασμα των Αμερικάνων ισοδυναμεί το έγγραφο της αμερικάνικης μυστικής υπηρεσίας DIA που είδε το φως της δημοσιότητας από την οργάνωση Judicial Watch, και στο οποίο περιγράφονται οι σχέσεις …πάθους μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισλαμικού Κράτους. (Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό έγγραφο). Το αποχαρακτηρισμένο έγγραφο, που φέρει ημερομηνία Αύγουστο του 2012, αποκαλύπτει πόσο υποκριτικά είναι τα δάκρυα της Δύσης για τις σφαγές αμάχων και αιχμαλώτων ή τις καταστροφές ιστορικών μνημείων που πραγματοποιεί το Ισλαμικό Κράτος στα εδάφη της Συρίας και του Ιράκ, καθώς η Ουάσινγκτον στήριξε τους αδίστακτους δολοφόνους φονταμενταλιστές με κάθε δυνατό τρόπο για να ανατρέψουν τον Άσαντ στη Συρία και να αποτρέψουν την εξάπλωση της επιρροής του Ιράν στην Μέση Ανατολή.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Στο κείμενο έκτασης 7 σελίδων της DIA αναφέρεται ότι η οργάνωση Αλ Κάιντα στο Ιράκ (AQI) που ήταν ο πρόδρομος του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ (ISI) και που αργότερα μετεξελίχθηκε σε Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ (ISIS) «υποστήριξε την αντιπολίτευση στη Συρία από την αρχή, τόσο ιδεολογικά όσο και με την βοήθεια των Μίντια». Η ανάλυση των υπηρεσιών πληροφοριών αναγνωρίζει ότι «η άνοδος της εξέγερσης στη Συρία» προσλαμβάνει ολοένα και περισσότερο «θρησκευτική κατεύθυνση» συγκεντρώνοντας υποστήριξη από Σουνίτικες «θρησκευτικές και φυλετικές εξουσίες» της γύρω περιοχής. Σε κεφάλαιο με τίτλο «Μελλοντικές υποθέσεις για την κρίση» η έκθεση της DIA προβλέπει ότι με την επιβίωση του καθεστώτος του Άσαντ, καθώς θα επανακτά τον έλεγχο των Συριακών εδαφών, η κρίση θα μεταλλαχθεί σε «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων». Προτείνεται μάλιστα στη συνέχεια η δημιουργία «ασφαλών θυλάκων, υπό διεθνή προστασία, όμοιους με αυτούς που δημιουργήθηκαν στην Λιβύη, όταν επιλέγηκε η Βεγγάζη ως κέντρο επιχειρήσεων για την προσωρινή κυβέρνηση».

Μια ιδανική ατμόσφαιρα…

Το έγγραφο των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, που διαβάστηκε από το υπουργείο Εξωτερικών, το Πεντάγωνο, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, την CIA, το FBI κ.α. προέβλεπε ακόμη και τη δημιουργία του Χαλιφάτου και παρόλα αυτά οι ΗΠΑ συνέχιζαν να υποστηρίζουν το Ισλαμικό Κράτος! «Αν η κατάσταση ξεδιπλωθεί υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας με έμμεσο ή άμεσο τρόπο μιας Σαλαφίστικης Αρχής στην ανατολική Συρία κι αυτό ακριβώς είναι που θέλουν οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση, προκειμένου να απομονώσουν το συριακό καθεστώς που θεωρείται το στρατηγικό βάθος της Σιιτικής επέκτασης». Και λίγο παρακάτω αναφέρεται: «Η επιδείνωση της κατάστασης δημιουργεί την ιδανική ατμόσφαιρα για να επιστρέψει η Αλ Κάιντα του Ιράκ στους παραδοσιακούς της θύλακες στη Μοσούλη και το Ραμαντί».

Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν ότι η Ουάσινγκτον κάθε άλλο παρά από τα …σύννεφα έπεφτε όταν έβλεπε την μαύρη σημαία του χαλιφάτου να υψώνεται στις πόλεις που κατακτούσε. Πρόβλεψαν με μαθηματική ακρίβεια την δυναμική του τέρατος που εξέθρεψαν και δεν έκαναν το παραμικρό για να την ανατρέψουν.

Το έγγραφο της DIA δεν είναι και το μοναδικό στοιχείο που βεβαιώνει τις ευθύνες των ΗΠΑ, και των συμμάχων τους φυσικά, στην εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους. Πλήθος στοιχείων δείχνει ότι οι νίκες του Ισλαμικού Κράτους ουδέποτε θα είχαν συμβεί αν δεν υπήρχε η ανοχή ή και η δραστήρια στήριξη των ΗΠΑ και των συμμαχικών τους κρατών στον Περσικό Κόλπο.

Με αφορμή την κατάληψη της πόλης Ραμαντί από το Ισλαμικό Κράτος, που την είχε προβλέψει η έκθεση της DIA(!), στα μέσα Μαΐου ο επικεφαλής της Επιτροπής άμυνας και Ασφάλειας της Ιρακινής Βουλής κατηγόρησε ευθέως τους Αμερικάνους! «Οι ΗΠΑ απέτυχαν να προμηθεύσουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, όπλα και αεροπορική υποστήριξη» δήλωσε στο διεθνές πρακτορείο Associated Press.

Η Σαουδική Αραβία μέγας χρηματοδότης

Η βρετανική εφημερίδα The Guardian απέδωσε στα τέλη Απριλίου σε μία λέξη με 3 μόνο γράμματα την σαρωτική επικράτηση του Ισλαμικού Κράτους έναντι του συριακού στρατού στην πόλη Τζισρ αλ-Σουγκούρ, όπου πριν 4 χρόνια, τον Ιούνιο του 2011, η νίκη του συριακού στρατού είχε συμβολίσει την ανάκτηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο πεδίο των μαχών από τον Άσαντ. Τώρα η ήττα του κυβερνητικού στρατού στην ίδια πόλη υπογραμμίζει την συνεχή του υποχώρηση. Η μαγική λέξη είναι …Tow, όπως λέγονται οι κατευθυνόμενοι πύραυλοι αμερικάνικης κατασκευής που χρησιμοποιεί κατά κόρον το Ισλαμικό Κράτος. «Οι Tow που παρέχονται από την Σαουδική Αραβία έχουν προκαλέσει σοβαρές απώλειες στον συριακό στρατό κι έχουν χρησιμοποιηθεί ευρύτατα τους προηγούμενους μήνες, στη βόρεια και νότια Συρία». Η βρετανική εφημερίδα είναι αποκαλυπτική και στο τι άλλαξε στην περίοδο αυτών των 4 ετών, επιτρέποντας στο Ισλαμικό Κράτος να επιστρέψει δριμύτερο: «Η τύχη της αντιπολίτευσης άλλαξε μετά την επαναπροσέγγιση της Τουρκίας, που ήταν ο κύριος υποστηρικτής των Ισλαμιστών αντι-Ασαντικών ανταρτών και της Σαουδικής Αραβίας, που υποστήριζε πιο μετριοπαθείς ομάδες εξεγερμένων». Η Τουρκία κι οι χώρες του Περσικού Κόλπου περιγράφονται ως οι κύριοι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης και στο αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της DIA… Στο συγκεκριμένο ντοκουμέντο βέβαια παραλείπεται να αναφερθεί ότι χώρες όπως το Κατάρ κι η Σαουδική Αραβία είναι το μακρύ χέρι των Αμερικάνων στο εμπόριο όπλων. Ούτε σφαίρα κι ούτε δολάριο δεν θα έφευγε από το Ριάντ και τα Εμιράτα αν δεν είχαν ενημερωθεί εγκαίρως και δεν είχαν συναινέσει οι ΗΠΑ. Με το πιθανότερο σενάριο ωστόσο να θέλει τις ΗΠΑ να διατάσσουν τις πετρομοναρχίες να εξοπλίζουν την κάθε εξτρεμιστική ομάδα, για να αποφύγει η Ουάσινγκτον να εκτεθεί πολιτικά η ίδια…

Ενώ, οι βρετανικοί Φαϊνάνσιαλ Τάιμς στις 16 Μαΐου 2013 είχαν περιγράψει πολύ χαρακτηριστικά τον χορό εκατομμυρίων που έχουν στήσει οι πετρομοναρχίες με μοναδικό στόχο την ανατροπή του Άσαντ. «Το πλούσιο σε φυσικό αέριο κράτος του Κατάρ δαπάνησε 3 δις. δολ. τα προηγούμενα δύο χρόνια για να υποστηρίξει την εξέγερση στη Συρία, ξεπερνώντας οποιαδήποτε άλλη χώρα. Τώρα όμως απειλείται από τη Σαουδική Αραβία που αναδεικνύεται σε κύρια πηγή όπλων για τους αντάρτες. Το μικρό κράτος με τις τεράστιες φιλοδοξίες είναι ο μεγαλύτερος χορηγός της πολιτικής αντιπολίτευσης προσφέροντας γενναιόδωρα πακέτα μετανάστευσης στους λιποτάκτες (κατά μία εκτίμηση ανέρχεται σε 50.000 δολ. το χρόνο για έναν λιποτάκτη και την οικογένειά του), ενώ έχει προσφέρει και τεράστια ποσά σε ανθρωπιστική βοήθεια. Τον Σεπτέμβρη οι αντάρτες στην πόλη Αλέπο της Συρίας έλαβαν ένα εφ’ άπαξ ποσό ύψους 150 δολαρίων, με την ευγενική χορηγία του Κατάρ».

Οι εγκληματικές ευθύνες των μοναρχιών του Κόλπου στις «επιτυχίες» των δολοφόνων του Ισλαμικού Κράτους κι άλλων αντίστοιχων οργανώσεων είχαν περιγραφεί με σημαντικές λεπτομέρειες και σε έκθεση του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς, με ημερομηνία 16 Νοεμβρίου 2013 και τίτλο «Παίζοντας με τη φωτιά». (Εδώ η σχετική έκθεση) Η εισαγωγή του δε, ξεκινάει με τα εξής: «Τα τελευταία 2,5 χρόνια το Κουβέιτ έχει αναδυθεί σε οικονομικό και οργανωτικό κόμβο για δωρεές και μεμονωμένη υποστήριξη των δεκάδων αντάρτικων οργανώσεων στη Συρία. Αυτοί οι χρηματοδότες εκμεταλλεύονται την μοναδική ελευθερία συνεργιών και τους σχετικά αδύνατους χρηματοοικονομικούς κανόνες για να διοχετεύουν χρήματα στις εκτιμώμενες σε 1.000 αντάρτικες ομάδες που μάχονται ενάντια στον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ…»

ΠΑΣΟΚ: Γλύφουν τον αμερικάνο πρέσβη, βαράνε τους εργάτες! (Πριν, 16/1/2011)

Δεν κατάφερε να κρύψει το ξεμπρόστιασμά του ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, υποκρινόμενος ότι οι εκμυστηρεύσεις του στον αμερικανό πρέσβη, ήταν κάτι συνηθισμένο και πέρα για πέρα φυσιολογικό. Οι αποκαλύψεις του Wikileaks εξέθεσαν ανεπανόρθωτα τον (τότε) υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδη, τον αρχηγό της αστυνομίας Λ. Οικονόμου και, φυσικά, όλη την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Τα τρία συγκεκριμένα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας που έφερε στην επιφάνεια αυτή η εκπληκτική «μηχανή της αλήθειας» του Τζουλιάν Ασάνζ ισοδυναμούσαν με πολιτική βόμβα, γιατί έδειξαν την απίστευτη υποτέλεια των ανθρώπων του ΠΑΣΟΚ απέναντι στο πρέσβη. Τα έλεγαν όλα! Ούτε οι βουλευτές του κόμματός τους, ούτε η Βουλή δεν ήξερε τόσα όσα γνώριζε ο πρέσβης. Κι αυτό δεν το κατάφερνε με υποκλοπές ή χρησιμοποιώντας τις γνωστές δόλιες μεθόδους που χρησιμοποιεί παντού η CIA. Οικονόμου και Χρυσοχοΐδης του τα έλεγαν όλα «χαρτί με καλαμάρι», πείθοντας και τον πιο αδαή πως από την κρίση του πρέσβη εξαρτιέται το πολιτικό και υπηρεσιακό τους μέλλον. Η υποτακτικότητα των γραικύλων του ΠΑΣΟΚ προκαλεί οργή επειδή οι ίδιοι αυτοί πολιτικοί που γλείφουν τον Σπέκχαρντ και κάθονται μπροστά του σαν νέοι φαντάροι στην αναφορά είναι που διατάσουν το όργιο καταστολής και την βροχή από δακρυγόνα απέναντι σε κάθε εργαζόμενο που αγωνίζεται για τα δικαιώματα του, ενάντια στη φτώχεια και τις περικοπές.

Ας δούμε τι έλεγαν οι αναφορές των υφισταμένων προς τον προϊστάμενό τους. Εν αρχή είναι η πάλη των μηχανισμών, η ίντριγκα που βασιλεύει στο σκοτεινό κόσμο των υπηρεσιών: «Η ΕΥΠ είναι ένα τίποτε» και επίσης «είναι επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια»! Τάδε έφη ο πολιτικός προϊστάμενος της υπηρεσίας προς τον πρέσβη των ΗΠΑ, ο οποίος τα μετέφερε αυτολεξεί στην Ουάσινγκτον. Προς επίρρωση της «ανικανότητάς» της το γεγονός ότι «η αστυνομία γνωρίζει τις ταυτότητες σχεδόν όλων των μελών των υπαρχουσών τρομοκρατικών – αναρχικών οργανώσεων, αλλά της λείπουν επαρκή στοιχεία για τη σύλληψη και φυλάκισή τους». Στη συνέχεια ο Χρυσοχοΐδης υπόσχεται στον «αμερικάνο φίλο» αναδιοργάνωση των μηχανισμών καταστολής και στενότερη συνεργασία με τους Αμερικάνους. «Πρέσβη μου ιδού η αστυνομία σας» σαν να αναφώνησε ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, 60 σχεδόν χρόνια μετά το «Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας» του Παν. Κανελλόπουλου προς τον Βαν Φλιτ ανανεώνοντας την δουλικότητα και την υποτέλεια που από εποχής Φαναρίου χαρακτήριζε το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης.

Πολύ χαρακτηριστικό στοιχείο όμως για την βαθιά και επικίνδυνη αντιδημοκρατική νοοτροπία του υπουργού Προστασίας και του αρχηγού της Αστυνομίας είναι η στάση τους απέναντι στην Αριστερά και στον συνδικαλισμό. Γιατί μία από τις αιτίες της ανικανότητας που περιγράφει για την ΕΥΠ, η σπουδαιότερη με τα δικά του λόγια, είναι ότι αποτελεί «συνδικαλιζόμενη δύναμη εργαζομένων». Εδώ ο βραβευμένος από το FBI, για να μην ξεχνιόμαστε, Χρυσοχοΐδης χαϊδεύει το μίσος που έχουν όλοι οι Αμερικάνοι απέναντι στον συνδικαλισμό, που τον θεωρούν προθάλαμο του κομμουνισμού.

Ρεσιτάλ έδωσε και το έτερο «βαθύ λαρύγγι», ο αρχηγός της αστυνομίας, για τον οποίο οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς αποτελούν θάλαμο αναμονής τρομοκρατικών οργανώσεων και του ποινικού εγκλήματος. Εδώ δεν δοξάζεται μόνο η θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων», βάση της οποίας δεν υπάρχουν όρια μεταξύ της επαναστατικής Αριστεράς και των οργανώσεων της αδιέξοδης και συχνά εγκληματικής ατομικής βίας. Εδώ Χρυσοχοΐδης και Οικονόμου επαναφέρουν την θεωρία του εσωτερικού εχθρού, στοχοποιούν μαζικούς πολιτικούς χώρους που δρουν μαζικά και με το φως της ημέρας και τους ταυτίζουν με το οργανωμένο έγκλημα, καθ’ υπέρβαση των αρμοδιοτήτων τους. Καθόλου τυχαίο δεν ήταν το ξέσπασμα του Απ. Κακλαμάνη στη Βουλή, γνωστού για την αλλεργία του απέναντι στην αμερικανοδουλεία του νέου ΠΑΣΟΚ, ο οποίος δήλωσε απερίφραστα «έσφαλε ο κ. Οικονόμου». Από αλλού παίρνει εντολές όμως ο κ. Οικονόμου…

Εντύπωση προκαλεί η στάση που επιφύλαξε ο Τύπος της επίσημης Αριστεράς στα τηλεγραφήματα την επομένη των αποκαλύψεων. Κι αν η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς από τις στήλες της Αυγής μπορεί να αποδοθεί στην παράλειψη – κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλα τα Μέσα, πως μπορεί να ερμηνευθεί το θάψιμο της είδησης για τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη από το Ριζοσπάστη στην 17η σελίδα στην τρίτη θέση…

Τέλος, ιδιαίτερη πολιτική σημασία έχει πως το κουτί της Πανδώρας μόλις άνοιξε. Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ. Πεταλωτή ότι δεν σκοπεύει να σχολιάσει στο εξής άλλα τηλεγραφήματα, δείχνει ότι η κυβέρνηση ξέρει και φοβάται νέα τηλεγραφήματα που θα εκθέσουν κι άλλους κορυφαίους υπουργούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους σε νευραλγικές θέσεις, πρώην και νυν. Αναμένουμε λοιπόν…

Ξανά στο στόχαστρο το Ιράν (Επίκαιρα, 22-28/7/2010)

Την Ουάσινγκτον κατηγόρησε ευθέως ο ιρανός πρόεδρος, Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ, για τη διπλή βομβιστική επίθεση που σημειώθηκε την προηγούμενη Πέμπτη στο νότιο Ιράν, προκαλώντας το θάνατο 26 ατόμων και τον τραυματισμό περισσότερων από 300. Η έκρηξη στρεφόταν άμεσα κατά του σκληρού πυρήνα του καθεστώτος, καθώς στο στόχαστρό της είχε άνδρες της Επαναστατικής Φρουράς, όπως είχε συμβεί και τον Οκτώβρη του 2009 όταν σε ένα χτύπημα με πολλές ομοιότητες σκοτώθηκαν 40 άτομα, 15 εκ των οποίων ανήκαν στην Επαναστατική Φρουρά. Την ευθύνη ανέλαβε μια σουνιτική οργάνωση που έχει έδρα της την επαρχία του Σιστάν –  Μπαλουκιστάν και υποστηρίζει ότι μάχεται ενάντια στις διακρίσεις που υπομένει η σουνιτική μειοψηφία από το σιιτικό καθεστώς. Για την Τεχεράνη ωστόσο η συγκεκριμένη οργάνωση με την επωνυμία Τζαντάλα («στρατιώτες του Θεού») αποτελεί μακρύ χέρι της Ουάσινγκτον και εξοπλίζεται από τον αμερικανικό στρατό που εδρεύει στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν.

Η βομβιστική επίθεση στο Ζαχεντάν, που έφερε στην επιφάνεια τη θρησκευτική ανομοιογένεια που χαρακτηρίζει το Ιράν (τουλάχιστον αυτό ήταν το «μήνυμά» της), αποτέλεσε απροσδόκητο πλήγμα για την Τεχεράνη που ήρθε να εξισορροπήσει αν όχι να εξουδετερώσει τα τεράστια πολιτικά και διπλωματικά οφέλη που αποκόμισε μόλις πριν λίγες μέρες από την επιστροφή του 32χρονου επιστήμονα Σαχράμ Αμιρί.

Πρόκειται για ιστορία που παρέπεμπε κατ’ ευθείαν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με τους Αμερικάνους ο νεαρός ιρανός επιστήμονας αυτομόλησε στις ΗΠΑ τον Ιούνη του 2009, εκμεταλλευόμενός την επίσκεψή του για λόγους θρησκευτικούς στην Σαουδική Αραβία. Κατά την παραμονή του στις ΗΠΑ αποκάλυψε πολλές και χρήσιμες πληροφορίες στους Αμερικάνους μέχρι που άρχισε να δέχεται απειλές για τη ζωή της οικογένειάς του. Υποκύπτοντας τελικά, σύμφωνα με την αμερικανική εκδοχή, στις πιέσεις που του ασκήθηκαν εμφανίστηκε να επιστρέφει στην γενέτειρά του με τη δική του βούληση.

Η εκδοχή του Ιράν είναι εντελώς διαφορετική και, το σημαντικότερο, δεν παρουσιάζει κενά και ανακολουθίες όπως συμβαίνει με την εκδοχή των ΗΠΑ. Αρχικά είναι η δύναμη των εικόνων και της ίδιας της πραγματικότητας: Ο 32χρονος επιστήμονας να φθάνει στο αεροδρόμιο της Τεχεράνης, όπου έγινε δεκτός με τιμές εθνικού ήρωα όχι μόνο από μέλη της οικογένειάς του αλλά κι από μέλη της ιρανικής κυβέρνησης. Επιστρέφοντας στον Ιούνη του 2009, η Τεχεράνη ποτέ δεν έπαψε να θέτει το θέμα της εξαφάνισης του Αμιρί στα διεθνή σώματα. Ακόμη και στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ το έθεσε κατηγορώντας τις μυστικές υπηρεσίες της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΠΑ ότι ενορχήστρωσαν την απαγωγή και τη μεταφορά του στις ΗΠΑ. Κατηγορίες που τις επανέλαβε κι ο ίδιος ο Αμιρί μετά την άφιξή του στο Ιράν. Τόνισε επίσης ότι του προσφέρθηκαν 10 εκ. δολ. για να δηλώσει στο CNN ότι έφθασε στις ΗΠΑ για να ζητήσει άσυλο κι άλλα 50 εκ. μαζί με την ευκαιρία να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα επιθυμεί, στην περίπτωση που συνεργαζόταν με τις αμερικανικές αρχές. Επίσης, το σημαντικότερο, κατηγόρησε τους Αμερικανούς ότι τον υπέβαλαν στα σκληρότερα σωματικά και διανοητικά βασανιστήρια.

Η άφιξη του Αμιρί στο Ιράν κι η ενθουσιώδης υποδοχή του έβαλαν τέλος σε ένα θρίλερ που κορυφώθηκε με μια σειρά αντικρουόμενα μεταξύ τους βιντεάκια που κυκλοφόρησαν στον διαδικτυακό τόπο Youtube.com. Στο πρώτο απ’ αυτά ο Αμιρί μιλώντας περσικά υποστήριζε ότι κατά την επίσκεψή του στη Μεδίνα στις 3 Ιούνη 2009 έπεσε θύμα απαγωγής από Αμερικανούς και Σαουδάραβες οι οποίοι παρά τη θέλησή του τον μετέφεραν στην Αριζόνα. Αμέσως μετά κυκλοφόρησε άλλο βίντεο, επαγγελματικής ποιότητας, που αναιρούσε τα όσα αρχικά υποστήριζε και δήλωνε ότι με τη θέλησή του έφθασε στην Αριζόνα για να ξεκινήσει διδακτορικό… Ακόμη και να μην πήγαινε πρώτη η… αλήθεια, είναι εμφανές ότι το δεύτερο βίντεο όπου εμφανίζεται ξυρισμένος και καλοντυμένος μπροστά από μια βιβλιοθήκη σαν σπασίκλας φοιτητής γυρίστηκε υπό τη σκηνοθεσία της γνωστής… υπηρεσίας μόνο και μόνο για να αναιρέσει τις εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν από το πρώτο βίντεο, το οποίο κυκλοφόρησε εν αγνοία και παρά τη θέλησή της. Οι ενοχές της CIA, που φαίνεται να μην έχει εγκαταλείψει τις εγκληματικές τακτικές της, αποδεικνύονται επίσης από την ένοχη σιωπή που τήρησε όλο αυτό τον χρόνο. Αν είχε πράγματι αυτομολήσει στις ΗΠΑ γιατί δεν τον έκαναν οι αμερικανικές αρχές «σημαία» τους από την πρώτη κιόλας μέρα στον ψυχολογικό πόλεμο εναντίον του Ιράν κι αντί γι αυτό δήλωναν άγνοια στις επίμονες κι επίσημες ενοχλήσεις της Τεχεράνης; Επίσης, η κατηγορία ότι υπέκυψε στις απειλές για τη ζωή της οικογένειάς του αφήνει αναπάντητο ένα άλλο ερώτημα: Γιατί υπέκυψε τώρα κι όχι πριν ένα χρόνο; Επίσης, τώρα σκέφτηκε ότι έχει γιο στην ηλικία των επτά χρόνων μάλιστα; Είναι ερωτήματα που δεν προσπερνιούνται εύκολα και στο σύνολό τους εκθέτουν τις αμερικανικές αρχές που στον ανταγωνισμό τους με το Ιράν χρησιμοποιούν θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να υπονομεύσουν το καθεστώς.

Το τελευταίο διάστημα το Ιράν έχει βρεθεί επανειλημμένως στο στόχαστρο της αμερικανικής πολιτικής. Πρόκειται για ένα μπαράζ επιθέσεων μέσω δηλώσεων και κυρίως μέτρων που φέρνει πιο κοντά το ενδεχόμενο ενός βομβαρδισμού των πυρηνικών του εγκαταστάσεων, όπως χρόνια τώρα ζητά το Ισραήλ για να μείνει αλώβητο το πυρηνικό του μονοπώλιο στη Μέση Ανατολή.

Εν αρχή είναι… οι κυρώσεις. Τον Ιούνιο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, κατόπιν αμερικανικής απαίτησης, ψήφισε το τέταρτο πακέτο κυρώσεων που προβλέπει την επιβολή εμπάργκο στην πώληση συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων προς την Τεχεράνη όπως επίσης και την τιμωρία χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που διατηρούν οικονομικές δοσοληψίες με ιρανικές τράπεζες, ακόμη και την κεντρική τράπεζα του Ιράν. Τα μέτρα του ΟΗΕ συμπληρώνονται από μονομερείς αποφάσεις των ΗΠΑ που έχουν φθάσει ακόμη και στο σημείο να επιβάλλουν πρόστιμα σε μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες (UBS το 2004, ABN Amro το 2005 και Credit Suisse πέρυσι) επειδή διατηρούν σχέσεις με το Ιράν. Πρόκειται για μέτρα που προκαλούν οικονομική επιβάρυνση στην Τεχεράνη, στην πράξη όμως έχουν ελάχιστες επιπτώσεις, καθώς η Τεχεράνη τα παρακάμπτει στρεφόμενη προς την Ανατολή κι ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Κίνα, η Ιαπωνία, η Μαλαισία και άλλες περιορίζοντας σημαντικά τις δοσοληψίες της με τις ΗΠΑ και στο εξής με την Ευρώπη, από τη στιγμή που κι η γηραιά ήπειρος ταυτίζεται με την επιθετική αμερικανική εξωτερική πολιτική των κυρώσεων. Η Ευρώπη ωστόσο εισπράττει πολύ μεγαλύτερο τίμημα γι αυτή την πολιτική της, σε σχέση με τις ΗΠΑ, καθώς δεν διαθέτει ενεργειακή αυτονομία κι άλλες εναλλακτικές πηγές κάλυψης των αναγκών της όπως οι ΗΠΑ. Πρόκειται, ευρύτερα, για αποφάσεις που βαθαίνουν τον οικονομικό και γεωπολιτικό διχασμό μεταξύ Ανατολής και Δύσης, διαιρώντας τον κόσμο κι αυξάνοντας την έχθρα και την καχυποψία.

Όσο άγονες όμως αποδεικνύονται οι οικονομικές κυρώσεις τόσο αυξάνονται οι λεκτικές επιθέσεις, όχι μόνο από την Ουάσινγκτον με τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Γκειτς, να δηλώνει στο Fox News ότι η Ουάσινγκτον δεν θα επιτρέψει την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν, αλλά ακόμη κι από τη Βαγδάτη με τον κορυφαίο αμερικανό διοικητή, Ρέι Οντιέρνο, να χαρακτηρίζει το Ιράν υπαίτιο για την συνεχιζόμενη αστάθεια στο Ιράκ.

Η κλιμάκωση των φραστικών επιθέσεων προετοιμάζει το έδαφος για έναν τυχοδιωκτικό βομβαρδισμό του Ιράν που θα μετατρέψει τη Μέση Ανατολή σε κόλαση. Μέχρι στιγμής πρόκειται για ενδεχόμενο το οποίο οι ΗΠΑ έχουν επίσημα απορρίψει για προφανείς λόγους. «Ένας ακόμη πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι το τελευταίο πράγμα που θέλουμε», είχε δηλώσει πρόσφατα ο αμερικανός υπουργός Άμυνας. Αναγορεύεται σε μονόδρομο όμως όσο τινάζονται στον αέρα οι γέφυρες επικοινωνίας που στήθηκαν στην αρχή της προεδρίας του Ομπάμα και στην πράξη υιοθετείται όχι μόνο από τις ΗΠΑ αλλά κι από τον ΟΗΕ η ατελέσφορη κι εμπρηστική γραμμή του Ισραήλ.

Αρέσει σε %d bloggers: