Απειλές και ψέματα κατά του Brexit

 

Brexit text with British and Eu flags illustration

Ποτέ άλλοτε! Δεν θυμόμαστε άλλη φορά στις παραμονές ενός δημοψηφίσματος να έχει μεσολαβήσει τέτοια ιδεολογική τρομοκρατία. Ούτε με το δημοψήφισμα των Κυπρίων για το Σχέδιο Ανάν και των Γάλλων για το Ευρωσύνταγμα το 2004, ούτε καν πριν το δικό μας δημοψήφισμα το 2005 δεν ειπώθηκαν τόσο πολλά και χονδροειδή ψέματα, δεν ασκήθηκε τέτοια ψυχολογική πίεση όπως αυτή που καθημερινά βλέπουμε να ασκείται, με αφορμή το δημοψήφισμα των Βρετανών στις 23 Ιουνίου. Αξίζει μια ματιά στα επιχειρήματα που επιστρατεύει το στρατόπεδο της παραμονής στην ΕΕ, για έναν και μόνο λόγο: επειδή αποκαλύπτουν την ποιότητα του πολιτικού τους λόγου κι επίσης επειδή φαίνεται πόσο αδίστακτοι είναι όταν επιστρατεύουν ακόμη και παιδικά παραμύθια προκειμένου να φοβίσουν την κοινωνία και υπό το κράτος της ανασφάλειας οι ψηφοφόροι να επιλέξουν την Γερμανική ΕΕ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για παράδειγμα ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κορυφαίος κηφήνας της ευρωπαϊκής αργόσχολης γραφειοκρατίας, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε στη γερμανική λαϊκίστικη εφημερίδα Μπιλντ δήλωσε πως σε περίπτωση που οι Βρετανοί την επόμενη Πέμπτη ψηφίσουν να φύγουν από την ΕΕ, τότε ο δυτικός πολιτικός πολιτισμός θα τελεί υπό απειλή! Προσέξτε: Δεν αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο πολεμικής εκστρατείας του Ισλαμικού Κράτους εναντίον της Ευρώπης, ούτε σε άλλη πολεμική απειλή. Αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο οι Βρετανοί ψηφοφόροι να επιλέξουν να μείνουν εκτός ΕΕ, όπως εκτός ΕΕ ζουν χωρίς να περνούν μάλιστα και κατ’ ανάγκην άσχημα, τουλάχιστον λόγω αυτού του γεγονότος, οι Ελβετοί, οι Νορβηγοί και οι Ισλανδοί…

Ο Σόιμπλε δείχνει τα δόντια του

Τη σκυτάλη των εκβιασμών πήρε και ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, αφήνοντας το καρότο στο εξώφυλλο του περιοδικού Σπίγκελ που έγραψε απευθυνόμενο στους Βρετανούς «σας παρακαλούμε μη φύγετε»! Ο Σόιμπλε θέλοντας να περιγράψει μια δύσκολη επόμενη μέρα δήλωσε πώς το «μέσα είναι μέσα και το έξω είναι έξω». Η τόσο χαρακτηριστική του αυτή διαλλακτικότητα, εν προκειμένω, υπογράμμιζε ότι βγαίνοντας η Αγγλία από την ΕΕ δεν θα είχε τα προνόμια πρόσβασης στην ενιαία αγορά που απολαμβάνουν άλλες χώρες που δεν συμμετέχουν στην ΕΕ, όπως η Ελβετία και η Νορβηγία. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προφανώς λέει ανοησίες και ψέματα για μια ακόμη φορά. Όταν η ΕΕ, ακόμη κι εκτός πλαισίου Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου συμμετέχει σε έναν παγκόσμιο αγώνα δρόμου να μειώσει τους εμπορικούς δασμούς και κάθε είδους άλλο εμπόδιο που περιορίζει τις διεθνείς οικονομικές ανταλλαγές σιγά που θα επιβάλει φραγμούς στην Αγγλία. Πολύ περισσότερο που το εμπορικό ισοζύγιο της Αγγλίας με την ΕΕ είναι ελλειμματικό για την Αγγλία. Με βάση πρόσφατα στοιχεία, το πρώτο τρίμηνο του 2016 το εμπορικό έλλειμα της Αγγλίας από τις συναλλαγές της με άλλες χώρες της ΕΕ αυξήθηκε σε 24 δισ. βρετανικές λίρες. Αν η Αγγλία κατέκλυζε την ΕΕ με εμπορεύματα, είχε δηλαδή πλεόνασμα, πιθανά να ενυπήρχε κάποια βάση στην απειλή του γερμανού υπουργού. Από τη στιγμή όμως που η ΕΕ είναι ο μεγάλος κερδισμένος στις δοσοληψίες με την Αγγλία γιατί να τις ορθώσει εμπορικά σύνορα; Επειδή θα τις κρατάνε μούτρα; Επομένως ο Σόιμπλε μπλόφαρε…

Το κόκκινο στον ανιχνευτή ψεύδους χτύπησε επίσης και με αφορμή τη συνέντευξη που παραχώρησε ο βρετανός υπουργός Οικονομικών στο δίκτυο BBC. Τι θα σημάνει μια έξοδος της Αγγλίας από την ΕΕ; Με βάση το προβεβλημένο στέλεχος των Τόρηδων θα πρέπει κατεπειγόντως να κατατεθεί και να ψηφισθεί ένας συμπληρωματικός προϋπολογισμός που θα περιλαμβάνει δραστικές περικοπές κοινωνικών δαπανών και αυξήσεις φόρων. Λες και όλα τα προηγούμενα χρόνια οι Βρυξέλλες χρηματοδοτούσαν τον βρετανικό προϋπολογισμό… Συγκεκριμένα, και με βάση τις δικές του δηλώσεις, σε περίπτωση εξόδου θα δημιουργηθεί μια μαύρη τρύπα ύψους 30 δις. λιρών, η οποία θα απαιτήσει αναμόρφωση του προϋπολογισμού και πιο ειδικά: αυξήσεις στους συντελεστές φορολογίας εισοδήματος, του φόρου κληρονομιάς και των ειδικών φόρων στο αλκοόλ και τα καύσιμα και επίσης άμεσες περικοπές, ακόμη και στο επίπεδο του 2% στις δαπάνες για υγεία, παιδεία, άμυνα, συντάξεις. «Θα ξυπνήσουμε χωρίς κανένα οικονομικό σχέδιο, με χρηματοοικονομική αστάθεια και χρόνια αβεβαιότητα», ήταν τα λόγια του Όσμπορν.

Ο βρετανός υπουργός Οικονομικών παραβλέπει ωστόσο δύο μικρές λεπτομέρειες που θέτουν σε αμφιβολία την υλοποίηση του σχεδίου του, ακόμη κι αν ήθελε να το δρομολογήσει: Η πρώτη είναι πως δε θα συμφωνήσουν μαζί του όλοι οι βουλευτές των συντηρητικών, καθώς ένα σεβαστό κομμάτι (στους 57 το εκτιμούν οι Financial Times) ακολουθεί τον ιδιαίτερα δημοφιλή εξ αιτίας της θητείας του στη δημαρχία του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον προπαγανδίζοντας την έξοδο από την ΕΕ. Άρα και να ήθελε ο Όσμπορν δεν θα κατάφερνε να ψηφιστεί τέτοιος τιμωρητικός προϋπολογισμός. Η δεύτερη λεπτομέρεια σχετίζεται με το χρόνο που απαιτείται για να δρομολογηθούν οι σχετικές διαδικασίες για την έξοδο της Αγγλίας από την ΕΕ. Με βάση πολλά ρεπορτάζ και αναλύσεις θα χρειασθούν ακόμη και επτά χρόνια! Επομένως δεν υπάρχει περίπτωση να διακοπούν πιθανές χρηματοδοτήσεις ή να γίνει η αποχώρηση αισθητή στις δοσοληψίες τους επόμενους μήνες ακόμη κι εντός του 2016. Αν κάτι εξυπηρετεί επομένως ο έκτακτος – συμπληρωματικός προϋπολογισμός του Όσμπορν είναι την κινδυνολογία και το κλίμα φόβου…

Απογοητεύει ο Κόρμπιν

Θλίψη σε αυτό το κλίμα πόλωσης προκαλεί ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, που καλεί τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα να ψηφίσουν υπέρ της ΕΕ. Τίποτε δεν κατάλαβε από το ρόλο που έπαιξε η ΕΕ στην Ελλάδα μέσω της Τρόικας στην διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, την μείωση των μισθών και των συντάξεων, την εκτόξευση της ανεργίας και τόσα άλλα…

Η επιχείρηση τρόμου υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, τουλάχιστον σε αυτό τον βαθμό, δεν θα είχε ενεργοποιηθεί αν τις τελευταίες δέκα ημέρες πριν το δημοψήφισμα δεν κατέρρεε, με θόρυβο μάλιστα, μια δημοσκοπική εικόνα βάσει της οποίας η ψήφος υπέρ της παραμονής διέθετε ένα σταθερό προβάδισμα. Στον τελευταίο γύρο ωστόσο σημειώθηκε η μεγάλη ανατροπή και πέρασε πρώτη η ψήφος υπέρ της εξόδου, το περίφημο Brexit, το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με βάση δημοσιογραφικές αποκαλύψεις απαγόρευσε ακόμη και να λέγεται από επίσημα χείλη. Ύστατη προσπάθεια να μην μεταδοθεί στην υπόλοιπη ΕΕ η σπίθα που άναψαν οι Βρετανοί, αλλά χωρίς ελπίδα… Τουλάχιστον αυτό δείχνει, πεντακάθαρα μάλιστα, δημοσκόπηση του ιδρύματος Pew που έδειξε ότι οι Γάλλοι είναι ακόμη πιο εχθρικοί απέναντι στην ΕΕ απ’ ότι οι Άγγλοι! Ειδικότερα, η υποστήριξη προς την ΕΕ στην Αγγλία φτάνει το 44%, όταν στη Γαλλία ανέρχεται μόλις σε 38% και στην Ελλάδα, όπου το μίσος ενάντια στο «κοινό σπίτι των λαών» καταγράφει ρεκόρ, μόλις 27%. Η μεγάλη ανατροπή στις δημοσκοπήσεις έφερε την πρόθεση ψήφου υπέρ της εξόδου να διαθέτει το προβάδισμα επτά ολόκληρων ποσοστιαίων μονάδων (47% υπέρ της εξόδου, 40% υπέρ της παραμονής). Τον τελευταίο λόγο πάντως θα έχουν οι ψηφοφόροι, που πολύ σύντομα θα δείξουν αν θα καταφέρουν να αντισταθούν στις ασφυκτικές πιέσεις Βρυξελλών και Βερολίνου…

Το άρθρο γράφτηκε στις 15 Ιουνίου και δημοσεύθηκε την Παρασκευή 17 Ιουνίου στο περιοδικό Επίκαιρα

Αγγλία: Δημοψήφισμα οριζόντιου και κάθετου διαχωρισμού

brexit-800x500Στα άκρα έχει οδηγηθεί η πολιτική αντιπαράθεση στην Αγγλία εν όψει του δημοψηφίσματος για την παραμονή της χώρας στην ΕΕ ή όχι, που θα διεξαχθεί στις 23 Ιουνίου. Το αποτέλεσμα που ήδη δίνουν αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις δε φαίνεται να κρύβει εκπλήξεις. Παρόλα αυτά η κάθε πλευρά δίνει τη δική της μάχη, εγγράφοντας πολιτικές υποθήκες για την επόμενη μέρα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Σε αδρές γραμμές το ζήτημα αιχμής για τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ, όπου δεσπόζει το κυβερνών κόμμα των Συντηρητικών, οι Εργατικοί και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είναι η οικονομία. Για τους πολέμιους της παραμονής, κι εδώ αναφερόμαστε στο κυρίαρχο ρεύμα που εκπροσωπείται από τον βουλευτή των Συντηρητικών και πρώην δήμαρχο του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον και το ξεονοφοβικό Κόμμα Ανεξαρτησίας (UKIP), κυρίαρχο θέμα είναι το μεταναστευτικό. Αν δηλαδή οι ψηφοφόροι πήγαιναν στην κάλπη έχοντας κατά νου το θέμα της οικονομίας θα ψήφιζαν «ναι στην ΕΕ», αν πήγαιναν με το θέμα των μεταναστών θα ψήφιζαν την αποχώρηση. Αξίζει όμως να δούμε τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς και την εξελισσόμενη αντιπαράθεση, που δίνει ένα προβάδισμα στο στρατόπεδο της παραμονής (γύρω στο 46%) έναντι του στρατοπέδου της εξόδου (γύρω στο 43% κι ανάλογα τη δημοσκόπηση). Το προβάδισμα των υπέρμαχων της ΕΕ δεν μειώνει εν τούτοις τη σημασία του γεγονότος ότι το ποσοστό τους υπολείπεται σημαντικά των ποσοστών που συγκέντρωσαν τα κόμματα της ΕΕ στις βουλευτικές εκλογές του 2015. Ειδικότερα, αν αθροίσουμε το ποσοστό των Συντηρητικών (36,9%), των Εργατικών (30,4%), των Φιλελεύθερων Δημοκρατών (7,9%) και του Σκοτσέζικου Εθνικού Κόμματος SNP (4,7%) τότε βλέπουμε πως η επιρροή τους φτάνει το 80%. Εύκολα επομένως μπορούμε να υποστηρίξουμε πως τα κόμματα δεν οδεύουν ενωμένα στην ημερομηνία ορόσημο της 23ης Ιουνίου και το ζήτημα της ΕΕ έχει θέσει σε δοκιμασία τη συνοχή τους, προκαλώντας έναν δεύτερο, οριζόντιο διχασμό του εκλογικού σώματος. Εν πολλοίς δικαιολογημένα.

Στην αιχμή του δόρατος των υπέρμαχων της ΕΕ ξεχωρίζει το ζήτημα της οικονομίας, διανθισμένο με μπόλικη ιδεολογική τρομοκρατία απ’ αυτή που εμείς στην Ελλάδα έχουμε κουραστεί να ακούμε για τα υποτιθέμενα δεινά της εξόδου. Για παράδειγμα πρόσφατη είδηση του Sky News για φυγή κεφαλαίων ύψους 65 δις. στερλινών αποδόθηκε από τον υπουργό Οικονομικών του Κάμερον, Τζορτζ Όσμπορν, στους φόβους για πιθανή έξοδο της Αγγλίας από την ΕΕ, χαρακτηρίζοντάς το ως πρόγευση των όσων θα ακολουθήσουν, παρότι πολύ γρήγορα η Τράπεζα της Αγγλίας απέδωσε σε άλλες αιτίες τη φυγή κεφαλαίων. Αυτή τη φορά όμως κανείς δεν άκουσε την κεντρική τράπεζα… Το πιο πειστικό επιχείρημα εκ μέρους του Ντέιβιντ Κάμερον, είναι πως στην υπό όρους ολοκλήρωση της Αγγλίας με την ΕΕ οφείλει τη συνεχιζόμενη ακμή του το Σίτι του Λονδίνου. Επίσης, αν η ανεργία παραμένει στο χαμηλό επίπεδο του 5,2% αυτό οφείλεται στην ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών και υπηρεσιών στην ΕΕ των 508 εκ. κατοίκων. Στο ίδιο στρατόπεδο ενυπάρχει αν και με διακριτό τρόπο ένα πολιτικό ρεύμα, προερχόμενο κυρίως από τους Εργατικούς, που στις Βρυξέλλες νομίζει ότι βρίσκει ένα σύμμαχο απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις του βρετανικού καπιταλισμού. Πιστεύουν δηλαδή ότι χάρη στην ΕΕ τίθεται ένα όριο στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας.

Ποντάροντας στην ξενοφοβία

PeugeotΕξ ίσου αριστερο-δέξιο και αντιφατικό είναι και το ρεύμα υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ, παρότι τη σφραγίδα του την βάζει ο πληθωρικός ηγέτης του Κόμματος Ανεξαρτησίας Νάιτζελ Φαράτζ. Ο επικεφαλής του UKIP θέτει σε πρώτο πλάνο το θέμα της μετανάστευσης, ενθαρρύνοντας χιλιάδες χαμηλοαμειβόμενους Άγγλους να αποδίδουν την πτώση των μισθών τους στα κύματα μεταναστών που πήγαν στην Αγγλία μετά τη διεύρυνση της ΕΕ του 2004 και του 2007 (με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία) και πολύ περισσότερο μετά το καλοκαίρι του 2015, όταν εκατομμύρια Σύροι έφτασαν στην Ευρώπη για να σωθούν από τη βία του Ισλαμικού Κράτους και τους βομβαρδισμούς και τότε οι Βρυξέλλες ενθάρρυναν τα κράτη να υποδεχτούν τους κατατρεγμένους Σύρους. Ειδικά το φθινόπωρο του 2015 το ζήτημα της μετανάστευσης δέσποζε στη δημόσια συζήτηση, δίνοντας μεγάλη ώθηση στον βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, ενώ πρόσφατη έρευνα, προς επίρρωση των αιτιάσεων των ευρωσκεπτικιστών για την ευθύνη της ΕΕ στην αυξημένη έλευση των μεταναστών, έδειξε πως από τους 333.000 μετανάστες που πέρασαν τη Μάγχη το 2015 και πήγαν στην Αγγλία για να εργαστούν και να μείνουν οι μισοί ήταν κάτοικοι χωρών της ΕΕ. Ανοιχτά επιθετικοί είναι οι εκπρόσωποι τη αποχώρησης από την ΕΕ κι απέναντι στις απαιτήσεις ρύθμισης και συμμόρφωσης που συνοδεύουν την παραμονή. Εδώ, ακόμη κι όταν τίθεται στο στόχαστρό τους η παροιμιώδης, παρασιτική και αργόσχολη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, το πρόβλημα τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εβδομάδα των 48 ωρών, που βάζει ένα όριο στην εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η αντίθεση διακρίνεται καλύτερα αν λάβουμε υπ’ όψη μας πρόσφατη αναφορά του Economist, βάσει της οποίας «η Βρετανία παραμένει ελάχιστα ρυθμισμένη. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ διαθέτει τη λιγότερο ρυθμισμένη αγορά εργασίας και τη δεύτερη λιγότερο ρυθμισμένη αγορά προϊόντων στην Ευρώπη». Το αίτημα της εξόδου από την ΕΕ στο δεσπόζων κίνημα αποχώρησης υποκρύπτει επομένως ένα άλλο αίτημα για βαθύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Θεωρούν δηλαδή την ΕΕ εμπόδιο στη δυνατότητά τους για μεγαλύτερα κέρδη.

TransitΤο παράδοξο είναι πώς υπέρ της αποχώρησης από την ΕΕ τάσσεται κι ένα πολιτικό ρεύμα που, πολύ σωστά, αποδίδει στις Βρυξέλλες την ευθύνη για τη διάβρωση των εργασιακών σχέσεων και τα πλήγμα που έχουν δεχθεί οι εργατικές κατακτήσεις, έστω κι αν αυτά τα πλήγματα διενεργούνται αργά και αδιαφανώς συγκροτώντας έναν «Θατσερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Για παράδειγμα, ιδιαίτερη απήχηση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης συνάντησαν γραφικά που τόνιζαν πως «εργοστάσιο της Ford Transit στο Σάουθαμπτον έκλεισε και μετακινήθηκε στην Τουρκία (μη μέλος της ΕΕ) με τη βοήθεια χρηματοδότησης από την ΕΕ ύψους 80 εκ. στερλινών» ή «το 2007, έκλεισε το εργοστάσιο της Peugeot στο Ράιτον του Κόβεντρι (απώλεια 2.300 θέσεων εργασίας) και μεταφέρθηκε στην Σλοβακία με τη βοήθεια χρηματοδότησης από την ΕΕ, ύψους 78 εκ. λιρών».

Πουθενά το Lexit

Το δυσάρεστο για τους εργαζόμενους στην Αγγλία είναι πως το αίτημα της αριστερής εξόδου από την ΕΕ (το περίφημο Lexit) δεν κατάφερε να κερδίσει μια αξιοπρεπή θέση στη δημόσια αντιπαράθεση, ούτε να γίνει ένα ορατό πολιτικό ρεύμα. Οι Εργατικοί, παρά την αριστερή στροφή τους μετά την άνοδο του Τζέρεμι Κόρμπιν, δεν έβγαλαν τα απαραίτητα διδάγματα από το ρόλο της ΕΕ στην κοινωνική καταστροφή της Ελλάδας και προτίμησαν να αποτελέσουν το αριστερό δεκανίκι του Κάμερον.

Ωστόσο, ακόμη κι έτσι, αν δηλαδή κερδίσει στο δημοψήφισμα η παραμονή τίποτε δε θα είναι όπως παλιά, ούτε στην Αγγλία, ούτε στις Βρυξέλλες. Στην Αγγλία, ο ταξικός διχασμός όλων των κομμάτων (με τους πιο φτωχούς και λιγότερο μορφωμένους να επιλέγουν την έξοδο και τους πιο εύπορους και τα ανώτερα μορφωτικά και κοινωνικά στρώματα να επιλέγουν την παραμονή) επιτείνει την πολιτική κρίση και την άνοδο της άκρας Δεξιάς του Φαράτζ που δυστυχώς καταφέρνει και επικοινωνεί πιο εύκολα με τα λαϊκά στρώματα. Στην ΕΕ θα βαθύνουν τα ρήγματα και οι φυγόκεντρες τάσεις. Ο Κάμερον προσπερνούσε την κριτική για εθνική ταπείνωση της Αγγλίας από τη Γερμανία, επικαλούμενος τις εξαιρέσεις που απέσπασε πρόσφατα κι οι οποίες προστίθενται σε μια σειρά άλλες κατοχυρωμένες εξαιρέσεις που διέθετε η Αγγλία από την εποχή της Θάτσερ. Γιατί στο εξής να μη ζητήσουν κι άλλες αστικές τάξεις μεγαλύτερο βαθμό αυτονομίας από το Βερολίνο και ειδικά καθεστώτα;

Το άρθρο γράφτηκε στις 8 Ιουνίου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 10 Ιουνίου 2016

Η έξοδος της Αγγλίας από την ΕΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ

brexit1Αναμφισβήτητα ο δημόσιος διάλογος που διεξάγεται στην Αγγλία για το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου που θα κρίνει τη θέση της χώρας στην ΕΕ στιγματίζεται (και περιορίζεται ασφυκτικά) από το πολιτικό κλίμα που πολύ εύστοχα περιέγραψε ο Ταρίκ Αλί στη Λόντον Ριβιού οφ Μπουκς στις 3 Μαρτίου 2016 (εδώ ολόκληρο το άρθρο), αναδεικνύοντας τη δεξιά μετατόπιση της πολιτικής από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα. «Οι σκέψεις και τα συνήθεια που έχουν κυριαρχήσει στην κουλτούρα επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες – το ιδιωτικό είναι καλύτερο από το δημόσιο, το άτομο είναι σπουδαιότερο από την κοινωνία, οι πλούσιοι είναι πιο ελκυστικοί από τους φτωχούς και μια συμβίωση του μεγάλου πλούτου με τη μικρή πολιτική – αποτελούν ένα σοβαρό εμπόδιο». Σε αυτό το έδαφος οι οπαδοί της εξόδου με τους υπέρμαχους της παραμονής διασταυρώνουν τα ξίφη τους προς δόξα του ιδιωτικού, του ατόμου και του πλούτου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι Εργατικοί του Κόρμπιν καταθέτουν για δεύτερη φορά πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων στη χρηματοπιστωτική βιομηχανία του Σίτι, που μπορεί να αντιπροσωπεύει μόνο το 10% του βρετανικού ΑΕΠ παρόλα αυτά το ισχυρό σημείο πώλησής της στην παγκόσμια αγορά παραμένει η ικανότητα της να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί εντός ΕΕ, εκτός ευρώ κι επί τ’ αμερικανικά αυτά. Η πρώτη φορά που ο Κόρμπιν προσγείωσε απότομα τις προσδοκίες που δημιούργησε η άνοδός του στην ηγεσία των Εργατικών ήταν το Δεκέμβριο όταν επέτρεψε στους βουλευτές του να ψηφίσουν κατά συνείδηση στην ψηφοφορία για το βομβαρδισμό της Συρίας, με αποτέλεσμα 66 Εργατικοί να ψηφίσουν μαζί με τους Τόρηδες κι ο Κάμερον να αποκτήσει μια διακομματική πλειοψηφία.

Τώρα ο Κόρμπιν αναδεικνύει σε τελική ανάλυση την ΕΕ ως το αντίπαλο δέος απέναντι στο ανερχόμενο εθνικιστικό ρεύμα που σαρώνει την Ευρώπη έχοντας στις σημαίες του την επιστροφή στο έθνος κράτος. Κι ας είναι η ΕΕ εκείνο το πολιτικό κέντρο που ενορχήστρωσε τη σύγχρονη στροφή στην πολιτική και κοινωνική αντίδραση.

Στην σφοδρή διαμάχη που μαίνεται το δικό της μερίδιο διεκδικεί η αριστερή κριτική απέναντι στην ΕΕ, που προπαγανδίζει την έξοδο επικαλούμενη την απειλή που αντιπροσωπεύει για το Εθνικό Σύστημα Υγείας η Διατλαντική Συμφωνία (ΤΤΙΡ), τον πρωταγωνιστικό ρόλο των οδηγιών της ΕΕ στην ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών, όπως των ταχυδρομείων, κ.α. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο, όλο και συχνότερα χρησιμοποιείται η Ελλάδα ως επιχείρημα υπέρ της αριστερής εξόδου. Ενδεικτικό είναι άρθρο του Τόμπι Μόουζες στον Γκάρντιαν στις 7 Απριλίου (εδώ ολόκληρο το άρθρο) όπου έγραφε ότι «η αντιμετώπιση της Ελλάδας και του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η στιγμή που η ΕΕ πέρασε τον Ρουβίκωνα» για να καταλήξει πως η ΕΕ είναι «μια λέσχη εκστασιασμένη από τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά». Ηχηρή παραφωνία σε αυτό το κλίμα ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας Γ. Βαρουφάκης που σε δημόσια ομιλία του στο Λονδίνο υπεραμύνθηκε της παραμονής της Αγγλίας στην ΕΕ, δείχνοντας ότι δεν έβγαλε κανένα συμπέρασμα από την τραγωδία του 2015… (Εδώ κριτική του Α. Χατζηστεφάνου).

Όταν ο ιδεολογικός συντηρητισμός συναντά τον πολιτικό δογματισμό!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 10 Απριλίου 2016.

Επώδυνοι συμβιβασμοί για τον Κάμερον

 

British Prime Minister David Cameron (L) shakes hands with European Council President Donald Tusk at the European Council in Brussels, on September 24, 2015. AFP PHOTO/EMMANUEL DUNAND (Photo credit should read EMMANUEL DUNAND/AFP/Getty Images)

Πολύ μακριά από τις υποσχέσεις που απλόχερα μοίραζε στους συμπατριώτες του ο βρετανός πρωθυπουργός, χαρακτηρίζοντάς τις μάλιστα ως κόκκινες, απαραβίαστες γραμμές για την παραμονή της Μεγάλης Βρετανίας στην ΕΕ, βρίσκονται οι υποχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει στο πλαίσιο της συνόδου Κορυφής της ΕΕ, που τελείωσε αργά το βράδυ της Παρασκευής. (Εδώ τα συμπεράσματα) Χαρακτηριστική είναι η υποχώρηση του απέναντι στο αίτημα περιορισμού των κοινωνικών παροχών στους μετανάστες, για να δεχθεί τελικά τη συρρίκνωσή τους σε τέσσερα χρόνια.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το αστείο ήταν πώς σε αιχμή του δόρατος για την απαρέγκλιτη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου σε ό,τι αφορά τις παροχές που δικαιούνται οι μετανάστες και τα παιδιά τους, ακόμη κι αυτά που δε ζουν κοντά τους, αναδείχθηκαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Πολωνία. Να σημειωθεί, κάτι που είναι ελάχιστα γνωστό, ότι αυτή τη στιγμή περίπου 100.000 παιδιά στην Πολωνία απολαμβάνουν κρατικών επιδομάτων από τους γονείς τους που ζουν και εργάζονται εκτός των πολωνικών συνόρων. Η ίδια δηλαδή ομάδα χωρών που πιέζει για το σφράγισμα των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ στη συζήτηση για το προσφυγικό, όταν η συζήτηση πέρασε στη Μεγάλη Βρετανία επιτίθονταν εν σειρά στον Κάμερον που ήθελε κι αυτός να σηκώσει τα δικά του οικονομικά τείχη ζητώντας να εξαιρεθεί από την υποχρέωση χορήγησης επιδομάτων στους κοινοτικούς μετανάστες…

Εξ ίσου μεγάλη σημασία στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων που διήρκεσαν 30 ώρες είχαν τρία ακόμη θέματα, πέραν αυτών που σχετίζονται με τη διαφύλαξη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής: Το πρώτο, και σημαντικότερο θέμα αφορά την εξαίρεση της βρετανικής χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας από τους κανόνες ρύθμισης και εποπτείας που έχει επιβάλει η ΕΕ. Παρότι η Γαλλία επέμενε μέχρι τέλος να μην υπάρξει καμιά εξαίρεση, στο τέλος ο Κάμερον εξασφάλισε τη δημιουργία μηχανισμών («φρένα κινδύνου») που θα ενεργοποιούνται όποτε τίθεται σε κίνδυνο η αυτονομία του Σίτι.

Το δεύτερο θέμα των διαπραγματεύσεων αφορούσε τις συνθήκες της ΕΕ. Ο Κάμερον δεν ήθελε τίποτε λιγότερο, όπως δήλωνε, από την εκ βάθρων αλλαγή των συνθηκών έτσι ώστε οι εξαιρέσεις που αφορούν τη Μεγάλη Βρετανία να ενσωματωθούν στο πρωταρχικό δίκαιο. Το αίτημά του έπεσε στο κενό, μετά τη σφοδρότατη αντίδραση χωρών όπως η Πορτογαλία και το Βέλγιο που επικαλέστηκαν τις χρονοβόρες κι απρόβλεπτες …πολιτικά διαδικασίες επικύρωσης που θα έπρεπε να δρομολογηθούν.

Το τελευταίο θέμα στην ατζέντα των συζητήσεων σχετιζόταν με τη διασφάλιση της βρετανικής εθνικής ανεξαρτησίας, που αναμφίβολα θα κυριαρχήσει στην πολιτική αντιπαράθεση εν όψει του δημοψηφίσματος που κατά πάσα πιθανότητα θα διεξαχθεί στις 23 Ιουνίου. Στο κείμενο των συμπερασμάτων, το οποίο αποτελεί τη συμφωνία του Λονδίνου με την ΕΕ για να υπερασπιστεί την παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ, υπάρχει σαφής αναφορά στην «ειδική κατάσταση» και το δικαίωμα της Αγγλίας «να μη δεσμεύεται σε μελλοντική πολιτική ολοκλήρωση».

Προφανώς τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν είναι για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ…

Με τρύπιες σημαίες ο Κάμερον στη μάχη με τις Βρυξέλλες

The Britain's Union Jack flag flutters next to the EU flag at the opening ceremony of the Commonwealth Heads of Government Meeting (CHOGM) in Valletta, Malta November 27, 2015. REUTERS/Toby Melville

Σαφή άνοδο, σε σχέση με έναν χρόνο πριν, του στρατοπέδου που υποστηρίζει την έξοδο από την ΕΕ δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται στην Αγγλία. Η τελευταία έρευνα μέτρησης κοινής γνώμης δείχνει τους υπέρμαχους της εξόδου να προηγούνται με 54% (μετά την αναγωγή) όταν ένα χρόνο πριν είχαν το 51%, ενώ το στρατόπεδο της παραμονής να έπεται, με το 46% των ψήφων, από 49% πέρυσι. \

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το θέμα της παραμονής στην ΕΕ, εν όψει του δημοψηφίσματος που θα διεξαχθεί το καλοκαίρι, μονοπωλεί το ενδιαφέρον της βρετανικής ενημέρωσης, ενώ πονοκέφαλο προκαλεί και στις Βρυξέλλες.

Η ηγεσία της ΕΕ έχει ήδη αποφασίσει, με βάση δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, ότι ο βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος της συνόδου κορυφής που θα γίνει στις 19 Φεβρουαρίου. Θέμα της θα είναι η διαχείριση των βρετανικών αιτημάτων, έτσι ώστε το Γουέστμινστερ να εμφανίζεται ως νικητής στη μάχη του με τις Βρυξέλλες και με αυτό το τρόπαιο να δώσει στη συνέχεια τη μάχη για την παραμονή στην ΕΕ.

Το ενδιαφέρον ωστόσο είναι πως η μάχη του Ντέιβιντ Κάμερον γίνεται με σημαδεμένα χαρτιά. Ενδεικτικά, το θέμα που μέχρι στιγμής το Λονδίνο έχει στην προμετωπίδα της αντιπαράθεσης αφορά την εξαίρεσή του από την υποχρέωση παραχώρησης κοινωνικών παροχών στους πολίτες της ΕΕ και το δικαίωμά του να τα προσφέρει μετά από τέσσερα χρόνια. Απρόσμενο υποστηρικτή στο αίτημά του ο Κάμερον βρήκε τον ούγγρο πρωθυπουργό, Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος μάλιστα μιλούσε και εξ ονόματος των τεσσάρων χωρών του Βίζεγκραντ (Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία και Σλοβακία).

Παραπέρα, το αίτημα μπορεί να χαρακτηρίστηκε ως παραβίαση των νόμων της ΕΕ και μέτρο διακρίσεων, επί της ουσίας όμως ποιος Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα ήθελε όχι την αναστολή για τέσσερα χρόνια των κοινωνικών παροχών στους νεοεισερχομένους αλλά την κατάργησή τους ακόμη και για τους μόνιμους κάτοικους και αναγνωρισμένους δικαιούχους; Πέραν των επίσημων δηλώσεων, οι νόμοι που ψηφίζονται σε κάθε χώρα ξεχωριστά και οι οδηγίες που υιοθετούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με πιο πρόσφατη την «πρόταση των πέντε προέδρων», αυτό ακριβώς υπογραμμίζουν. Αν, επομένως, όρος για την παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ είναι η περιστολή των παροχών του κράτους πρόνοιας, η αποδοχή του εκ μέρους των Βρυξελλών μόνο συμβιβασμός ή υποχώρηση δεν είναι. Μάλλον θείο δώρο που θα διευκολύνει όχι μόνο τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων αλλά και την επέκταση της γερμανικής ηγεμονίας, καθώς όπως έγραψε το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ: «Χωρίς τους Βρετανούς και τη συνηγορία τους στο ελεύθερο εμπόριο η επιρροή των νοτιοευρωπαϊκών κρατών θα γινόταν μεγαλύτερη κι εκείνη της Γερμανίας, της Ολλανδίας και της Φινλανδίας θα εξασθενούσε»…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Αρέσει σε %d bloggers: