ΝΩΡΙΣ ΗΡΘΕ Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ BREXIT

Για τα μακροπρόθεσμα οφέλη της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν σίγουροι οι 17,4 εκ. Βρετανοί ψηφοφόροι που επέλεξαν το Brexit τον Ιούνιο του 2016. Αυτό που δεν μπορούσε κανείς εύκολα να προβλέψει ήταν το άμεσο κόστος που θα κατέβαλαν. Πολύ περισσότερο όταν η θέση του Λονδίνου αδυνάτισε θεαματικά έναντι των Βρυξελλών μετά την Πύρρεια νίκη για την Τερέζα Μέι και το στρατόπεδο της εξόδου που σηματοδότησαν τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών του Ιουνίου, καθώς οι Συντηρητικοί διατήρησαν μεν την πρώτη θέση αλλά έχασαν 13 έδρες, ενώ οι Εργατικοί κέρδισαν 32 έδρες επιπλέον.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Έκτοτε το ένα πλήγμα διαδέχεται το άλλο και το Λονδίνο που προκάλεσε την μεγαλύτερη κρίση στην ΕΕ από την ίδρυσή της, μοιάζει με ζαλισμένο μποξέρ που δέχεται επάνω στο ρινγκ ανελέητα γρονθοκοπήματα. Έτσι, παραμένοντας ανήμπορο να διαχειριστεί από θέσεις ισχύος τις διαπραγματεύσεις με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και να επιβάλει φυσικά τους όρους του η μια κακή είδηση διαδέχεται την άλλη.

Η έξοδος από την ΕΕ κινδυνεύει να οδηγήσει την ειρήνη στη Βόρεια Ιρλανδία στα βράχια καθώς μέχρι στιγμής η συμμετοχή τόσο της Αγγλίας όσο και της Ιρλανδίας στην ΕΕ διασκέδαζε τις εντυπώσεις που δημιουργούσε η βρετανική κατοχή στη βόρεια Ιρλανδία, που για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα πρέπει να αναφερθεί ότι κατά πλειοψηφία (όπως και η Σκοτία) ψήφισε υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Η ανυπαρξία συνόρων στο πλαίσιο της ΕΕ εκτόνωνε εν μέρει έστω τα αιτήματα ανεξαρτησίας των βορειοϊρλανδών, καθώς οι Βρυξέλλες έφερναν πιο κοντά το Μπέλφαστ στο Δουβλίνο.  Η προοπτική ενός σκληρού τελωνειακού ελέγχου στα σύνορα της κατεχόμενης Β. Ιρλανδίας με την Ιρλανδία (που θα μετατραπούν στα μοναδικά χερσαία σύνορα της Αγγλίας με την ΕΕ) θα ξυπνήσει τα γνωστά δαιμόνια που αποκοίμισε για σχεδόν 20 χρόνια η Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής που υπογράφτηκε το 1998. Κι η άλλη λύση όμως, η εναλλακτική, είναι εξ ίσου απειλητική! Η προοπτική παραμονής της Βόρειας Ιρλανδίας στην τελωνειακή ένωση, ακόμη κι αν η υπόλοιπη Αγγλία αποχωρήσει, που θα επιτρέψει τη διατήρηση του σημερινού καθεστώτος ανυπαρξίας ελέγχων, απομακρύνει τη Β. Ιρλανδία από την Αγγλία και τη φέρνει κοντύτερα στην Ιρλανδία. Διασπά το Ηνωμένο Βασίλειο καθώς θα δημιουργήσει δύο ειδών καθεστώτα στο εσωτερικό του απέναντι στην ΕΕ. Γι’ αυτό και την απορρίπτουν εξ αρχής οι Προτεστάντες!

Η έξοδος όμως από την ΕΕ έχει κι άμεσο οικονομικό κόστος (χωρίς να αναφερόμαστε στα 40 δισ. ευρώ που υπολογίζεται το κόστος του «διαζυγίου»), το οποίο ξεκίνησε να καταβάλλει η Αγγλία εξ αιτίας της φυγής επιχειρήσεων. Πρωταγωνιστής εδώ είναι η χρηματοπιστωτική βιομηχανία, ο εθνικός πρωταθλητής της Αγγλίας καθώς πληρώνει τους περισσότερους φόρους απ’ οποιοδήποτε άλλο κλάδο και συμβάλει στο 12% του βρετανικού ΑΕΠ. Η εξάρτησή του δε από την ΕΕ υποδηλώνεται από το γεγονός ότι 1 στις 3 συναλλαγές που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του περιλαμβάνουν πελάτες από την ΕΕ.

Τις συνέπειες στο Σίτι επιχείρησε να εκτιμήσει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters δημιουργώντας έναν δικό του δείκτη, απλό και καθημερινό. Εκτίμησε συγκεκριμένα την πορεία έξι μεγεθών: τις τιμές των ακινήτων, την κίνηση στους δύο υπόγειους σταθμούς του μετρό Bank και Monument που εξυπηρετούν το Σίτι, τον αριθμό των αιτήσεων για νέα μπαρ και ρεστοράν στην περιοχή, την κίνηση στο αεροδρόμιο του Σίτι που εξυπηρετεί τα τραπεζικά στελέχη, τις προσλήψεις προσωπικού και τις θέσεις εργασίας που μεταναστεύουν. Καμιά σχέση δηλαδή με τους περίπλοκους κι εξελιγμένους αλγόριθμους που χρησιμοποιεί η βιομηχανία του χρήματος. Το συμπέρασμα που εξάγουν συμπίπτει με την εντύπωση που έχουν όλοι όσοι ασχολούνται έστω κι εξ αποστάσεως με το θέμα: 17 μήνες αφότου οι Βρετανοί ψήφισαν να φύγουν από την ΕΕ οι δείκτες φέρνουν στην επιφάνεια μια επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας, όχι όμως μια δραματική μείωση.

Η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί και τους επόμενους 12 μήνες όταν θα ολοκληρωθεί η μετεγκατάσταση εκείνων των τραπεζών που θέλουν να έχουν εντός κι όχι εκτός ΕΕ τις διοικήσεις τους, όπως και των υπηρεσιών της ΕΕ που διατηρούσαν τα κεντρικά τους γραφεία στην Αγγλία. Ήδη, τις προηγούμενες μέρες ψηφίστηκε η μετεγκατάσταση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Φαρμάκων και της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Αρχής από το Λονδίνο στο Άμστερνταμ και το Παρίσι, αντιστοίχως. Το παράδοξο ωστόσο, και πολύ δηλωτικό της περιρρέουσας ατμόσφαιρας γενικευμένης πολιτικής δυσανεξίας, είναι πώς η επιστροφή των δύο αυτών υπηρεσιών επί ηπειρωτικού εδάφους, αντί να ενισχύσει τις κεντρομόλες δυνάμεις, έδωσε τροφή για νέες αντιπαραθέσεις. Συγκεκριμένα, για διαμαρτυρίες των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών περί δημιουργίας ενός νέου τείχους μεταξύ Ανατολής και Δύσης και τη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων, με ευθύνη αυτή τη φορά των Βρυξελλών, επειδή οι προτάσεις να φιλοξενηθούν οι δύο υπηρεσίες στην ανατολική μεριά του τείχους καταψηφίσθηκαν.

Το Λονδίνο ωστόσο, όσο κι αν τρίβει τα χέρια του βλέποντας να εντείνονται οι έριδες στο εσωτερικό της ΕΕ, είναι υποχρεωμένο να διαχειριστεί προβλήματα που είχε συνηθίσει επί δεκαετίες να λύνει στο πλαίσιο της ΕΕ, αξιοποιώντας ειδικότερα το καθεστώς της ελεύθερης μετακίνησης των εργαζομένων. Το πιο εκρηκτικό πρόβλημα που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης είναι η στελέχωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Ως τώρα Εργατικές και Συντηρητικές κυβερνήσεις ουδέποτε νοιάστηκαν να χρηματοδοτήσουν τις σπουδές στις νοσηλευτικές σχολές της Αγγλίας, δηλαδή να επιβάλλουν την δημόσια και δωρεάν φοίτηση, επειδή είχαν διαθέσιμη μια ανεξάντλητη πηγή δωρεάν εργατικών χεριών από την ηπειρωτική Ευρώπη. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μερίδιο των νοσηλευτών που προέρχονται από την ηπειρωτική Ευρώπη στο Εθνικό Σύστημα Υγείας ανέρχεται στο 14% και είναι διπλάσιο του εθνικού μέσου όρου, ενώ ακόμη και τώρα υπάρχουν 40.000 κενές θέσεις εργασίας. Η έξοδος της Αγγλίας από την ΕΕ θα επιτείνει το κύμα επιστροφής στις πατρίδες τους όσων γιατρών και νοσηλευτών εργάζονταν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, που παρατηρήθηκε τον πρώτο χρόνο μετά το δημοψήφισμα με πρωταγωνιστές 10.000 εργαζόμενους, επειδή παραμένει άδηλο το καθεστώς των δικαιωμάτων, το συνταξιοδοτικό καθεστώς ακόμη και η πρόσβαση που θα έχουν οι ίδιοι στη δημόσια υγεία επειδή θα προέρχονται από τρίτες χώρες. Καθόλου τυχαία δεν είναι η μείωση κατά 90% των νοσηλευτών που αιτούνται να κάνουν πρακτική στην Αγγλία. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας επομένως που συνεχίζει να προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες υγείας σε όλο τον πληθυσμό, πυλώνας της μεταπολεμικής βρετανικής ταυτότητας όπως το χαρακτήριζαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς σε σχετικό τους ρεπορτάζ την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου ή «το κοντινότερο πράγμα που έχουν οι Άγγλοι σε εθνική θρησκεία» όπως το είχε χαρακτηρίσει πρώην υπουργός, θα δεχθεί κλυδωνισμούς. Όπως και πολλοί άλλοι κλάδοι που στρατολογούσαν προσωπικό αδιακρίτως από τις χώρες μέλη της ΕΕ…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Μπρα ντε φερ για το θρόνο του Σίτι με έπαθλο περισσότερη απελευθέρωση

Καλλιστεία δεν είναι σίγουρο αν μπορούν να χαρακτηριστούν, όπως συχνά περιγράφονται στον ευρωπαϊκό Τύπο, σκληρός πλειοδοτικός διαγωνισμός όμως είναι με βεβαιότητα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κι αυτό γιατί το έπαθλο σε περίπτωση που ευοδωθεί η προσπάθεια την οποία καταβάλουν τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά κέντρα της ΕΕ να πείσουν τις διοικήσεις των τραπεζών που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν από το Σίτι του Λονδίνου ότι αποτελούν τη βέλτιστη επιλογή είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο αρχικά φαινόταν. Στην κούρσα που επισήμως ξεκίνησε μετά το ιστορικής σημασίας βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016, που για πρώτη φορά από την ίδρυση της ΕΕ αποφάσισε τη συρρίκνωσή της, στέκονται μέχρι στιγμής πέντε πόλεις – χρηματοοικονομικοί κόμβοι που κάλλιστα μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες: Τα φαβορί (Παρίσι, Φρανκφούρτη) και τα αουτσάιντερ (Δουβλίνο, Άμστερνταμ και Λουξεμβούργο).
Το γενικό περίγραμμα του διακυβεύματος το καθόρισε πολύ έγκαιρα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όταν σε ανακοίνωσή της τόνισε πώς δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί ταχυδρομικές θυρίδες που θα διοικούνται με τηλεχειριστήριο από το Σίτι προκειμένου να φέρουν σε πέρας τις τραπεζικές εργασίες που πρέπει να διεκπεραιωθούν στο έδαφος της ΕΕ. Αυτό σημαίνει δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας, στις οποίες πρέπει να συμπεριλάβουμε και μια στεφάνη υποστηρικτικών επιχειρήσεων (νομικές, πληροφορικής, κ.α.). Και για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα των μεγεθών η συζήτηση αφορά 5.500 χρηματοπιστωτικές εταιρείες που θα χάσουν τα δικαιώματα να εκτελούν εργασίες από το Λονδίνο, μεταξύ των οποίων 40 διεθνούς βεληνεκούς τράπεζες. Η Ντόιτσε Μπανκ μόνο αναμένεται να μετακινήσει 4.000 θέσεις εργασίας από το Λονδίνο, από ένα σύνολο 9.000 απασχολουμένων που διαθέτει στη βρετανική πρωτεύουσα. Κι η Γκόλντμαν Σακς επίσης θα μειώσει στο μισό το προσωπικό της στο Λονδίνο μετακινώντας 1.000 θέσεις εργασίας. Κι ο δύο τράπεζες μάλιστα μέχρι στιγμής συγκαταλέγονται σε όσες έχουν επιλέξει που θα μεταφέρουν το σημαντικότερο τουλάχιστον τμήμα των προς μετακίνηση εργασιών τους μέχρι τον Μάρτιο του 2013 οπότε και αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί η αποχώρηση της Αγγλίας από την ΕΕ.
Οι ευκαιρίες που προσφέρει στις πόλεις που ερίζουν η εγκατάσταση των τραπεζών μετά την αποχώρησή τους από το Λονδίνο φάνηκε πολύ καθαρά στις 7 Ιουλίου όταν ο γάλλος πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ επέλεξε τον τραπεζικό τομέα ως το πρώτο θέατρο πολέμου απ΄ όπου θα ξεκινήσει η μάχη για τα εργασιακά δικαιώματα. Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε πώς …μόνο και μόνο για να βγει νικητής το Παρίσι στον υπό εξέλιξη (μειοδοτικό για τα εργασιακά δικαιώματα) διαγωνισμό προτίθεται να καταργήσει τον ανώτερο φορολογικό συντελεστή που αντιστοιχούσε στο ψηλότερο κλιμάκιο αμοιβών, να ελαστικοποιήσει τις εργασιακές σχέσεις στον τραπεζικό τομέα, να ακυρώσει μια προγραμματισμένη επέκταση του φόρου στις αγοραπωλησίες μετοχών κι επίσης, να ψηφίσει μια ευνοϊκή για τα διευθυντικά στελέχη εξαίρεση των μπόνους τους από δικαστικές διαμάχες. Η έδρα των τραπεζών επομένως αναδεικνύεται σε μια πολύ καλή αφορμή, απ’ αυτές που ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν πρέπει να επινοούνται, ώστε να επιταχυνθεί η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας. Γιατί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Σίτι λειτουργούσε σαν μαγνήτης για τις πιο διαφορετικές χρηματοπιστωτικές εταιρείες επί δεκαετίες λόγω των όρων επιχειρηματική δραστηριότητας που προσέφερε: δηλαδή ανυπαρξία οποιουδήποτε ρυθμιστικού εμποδίου ή …η χαρά το νεοφιλελεύθερου. Μάλιστα, η απορρύθμιση δεν αφορούσε μόνο τις εργασιακές σχέσεις αλλά και την ευρύτερη αγορά. Αυτό ακριβώς είναι το γέρας του διαγωνισμού ομορφιάς που διεξάγεται μεταξύ των 2 + 3 πόλεων.
Η Φρανκφούρτη αν κάτι έχει να επιδείξει είναι την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του νεοπαγούς Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού που επιτηρεί τις τράπεζες. Η αδυναμία της ωστόσο έγκειται στα μεγέθη της πόλης, δεδομένου ότι η Φρανκφούρτη έχει πληθυσμό μικρότερο των 800.000 κατοίκων και τα τραπεζικά στελέχη όσο κι αν φημίζονται ότι η έκλυτη ζωή τους ξεκινάει και τελειώνει με το ωράριο εργασίας, είναι άλλο να μην απολαμβάνουν τις δυνατότητες που προσφέρει ένα μεγάλο αστικό κέντρο κι άλλο αυτές εξ ορισμού να μην υφίστανται… Τα πλήρως συγκρίσιμα με του Σίτι μεγέθη είναι το ισχυρότερο πλεονέκτημα της γαλλικής πρωτεύουσας. Το Δουβλίνο προσέρχεται στο διαγωνισμό με πιο δυνατό ατού την αγγλική γλώσσα. Το Άμστερνταμ επιδεικνύοντας το βιογραφικό του, ως έδρα μεγάλων τραπεζών, και η πρωτεύουσα του Μεγάλου Δουκάτου με την εξειδίκευση που έχει ήδη αναπτύξει στις πιο εκλεπτυσμένες και περίπλοκες χρηματοπιστωτικές αγορές (ιδιωτικών κεφαλαίων, διασυνοριακές δραστηριότητες, χρηματοπιστωτική τεχνολογία, κ.α.). Το μειονέκτημα των μικροσκοπικών μεγεθών του Λουξεμβούργου αντισταθμίζεται με την παντελή απουσία πολιτικού ρίσκου, δεδομένης της σταθερότητας που το διακρίνει.
Σύντομα θα μάθουμε το φιναλίστ ξέροντας ότι πρόκειται για μια επιλογή δίκοπο μαχαίρι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα

Brexit μέσω της βασιλικής οδού

Από τις 17 Ιανουαρίου, όταν η βρετανίδα πρωθυπουργός Τερέζα Μέι εκφώνησε στο Λάνκαστερ την πολυαναμενόμενη ομιλία της όπου για πρώτη φορά ξεκαθάρισε τις προθέσεις για το πόσο βαθιά θα φτάσει το Brexit (εδώ περισσότερα), έχει μεσολαβήσει ένας πολιτικός σεισμός.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ήταν το αποτέλεσμα των πρόωρων εκλογών που κόντυνε σημαντικά τους Τόρηδες, όπως φάνηκε από την αδυναμία τους να σχηματίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πληγωμένο για πολλούς, πέρα από το Συντηρητικό Κόμμα, εξήλθε και το σχέδιο εξόδου από την ΕΕ. Όχι όμως για το βρετανικό κατεστημένο!

Η ομιλία της βασίλισσας Ελισάβετ, που κατά παράδοση γράφεται από την κυβέρνηση, την Τετάρτη 21 Ιουνίου ξάφνιασε, γιατί όπως με ακρίβεια περιέγραψε, και παρά τις εκλογικές απώλειες που υπέστησαν οι Συντηρητικοί, η έξοδος από την ΕΕ θα υλοποιηθεί με τους όρους που είχε προαναγγείλει από τον Ιανουάριο κιόλας η ηγέτης των Τόρηδων. Χωρίς δηλαδή καμιά διάθεση συμβιβασμού! Ειδικότερα, η βασιλομήτωρ προανήγγειλε την ψήφιση ενός σαρωτικού αναθεωρητικού νόμου που θα μετατρέψει το μεγαλύτερο μέρος της ισχύουσας ευρωπαϊκής νομοθεσίας σε βρετανική. Το υπόλοιπο θα καταργηθεί. Επίσης, την ψήφιση νόμων που θα επαναφέρουν στο Βρετανικό κοινοβούλιο την αρμοδιότητα να αποφασίζει για το διεθνές εμπόριο και τους δασμούς, ενώ θα ψηφισθεί νομοθεσία για τη γεωργία και την αλιεία.

Ακανθώδες ζήτημα θα αποδειχθεί το μεταναστευτικό, που αφορά 3 εκ. πολίτες της ΕΕ οι οποίοι ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και 1 εκ. Βρετανούς που ζουν στην ΕΕ. Το αίτημα των Βρυξελλών να παραμείνουν υπό τους νόμους της ΕΕ και των προστασία των ευρωπαϊκών δικαστηρίων οι πολίτες τους απορρίπτεται μονομιάς από το Λονδίνο καθώς θα δημιουργούσε πολίτες και δικαιώματα δύο ταχυτήτων, καταδικάζοντας μάλιστα τους Βρετανούς πολίτες σε πολλά ζητήματα σε υποδεέστερη θέση. Χώρια που θα δημιουργούσε τους χειρότερους συνειρμούς για την πάλαι ποτέ αυτοκρατορία που θα θύμιζε την Σαγκάη του 1930 όπου οι υπήκοοι τρίτων χωρών υπάγονταν στους νόμους της χώρας τους…

Παρότι το Brexit δε θα μαλακώσει καθόλου, η ομιλία της βασίλισσας άφησε να φανεί ότι το μήνυμα των εκλογέων ελήφθη υπ’ όψη. Για παράδειγμα, οι προεκλογικές εξαγγελίες της Μέι περί αυξημένων ασφαλιστικών εισφορών μάλλον θα μείνουν στα χαρτιά. Επίσης, υποσχέθηκε συναινετικές αποφάσεις που θα λαμβάνουν υπ’ όψη τα συμφέροντα των επιχειρήσεων, της Σκοτίας και της Ουαλίας.

Παρόλα αυτά οι όροι της εξόδου από την ΕΕ θα αποφασισθούν από κοινού με τις Βρυξέλλες, δηλαδή το Βερολίνο. Και η Γερμανία όσο κι αν έχει απέναντί της σκληρούς διαπραγματευτές που ξέρουν τι ζητούν, είναι αποφασισμένη να στείλει ένα πανευρωπαϊκό μάθημα, αποτρέποντας σε άλλα κράτη να ακολουθήσουν το βρετανικό παράδειγμα…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 25 Ιουνίου 2017

Ξαναφέρνουν από το παράθυρο τη σκληρή Δεξιά στην Αγγλία

Ένα ήταν το συμπέρασμα από τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 8 Ιουνίου: ότι η νεοφιλελεύθερη αλαζονεία πληρώνεται.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ακόμη κι η πιο σκληρή Δεξιά καταφέρνει να ξεπερνάει τα εκλογικά της όρια όταν τζογάρει στα εθνικά θέματα κι αντί για όργανο της αδηφάγας χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας εμφανίζεται σαν η φωνή ενός καταπιεσμένου έθνους, που ζητάει την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση για να δώσει με τους «έξω» την …μητέρα όλων των μαχών. Σε αυτό το πεδίο έπαιξε και κέρδισε η Τερέζα Μέι διαγράφοντας μια εκπληκτική δημοσκοπική πορεία μέσα σε ένα χρόνο, βοηθούμενη κι από τη διάψευση των ανόητα καταστροφολογικών προβλέψεων των ευρωλιγούρηδων, καθώς πέτυχε να φτάσει στο ζενίθ της δημοτικότητάς της κοντράροντας τη Γερμανία. «Ευκολάκι» για το Λονδίνο εδώ και πολλές δεκαετίες…

Η συντριβή της Μέι ωστόσο, και μαζί των Τόρηδων, ήρθε όταν μεθυσμένη από την μετεωρική της άνοδο απεκδύθηκε του εθνικού της φωτοστεφάνου κι εμφάνισε στην προεκλογική περίοδο το σκληρό της νεοφιλελεύθερο πρόσωπο. Κι έτσι, ενώ προκήρυξε τις πρόωρες εκλογές για να διευρύνει τη σαφή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία των 331 εδρών και να έχει μπροστά της όλο τον απαραίτητο χρόνο μιας πλήρους θητείας, το αποτέλεσμα ήταν η νέα κοινοβουλευτική της ομάδα των 317 βουλευτών να υπολείπεται ακόμη και του ορίου που εξασφαλίζει την πλειοψηφία κατά 9 έδρες! (Εδώ τα αναλυτικά αποτελέσματα) Η Τερέζα Μέι επίσης δεν βρίσκεται μόνο σε αναζήτηση συμμάχων εκτός των Τόρηδων που θα της προσφέρουν την αναγκαία πλειοψηφία αλλά και μιας νέας ισορροπίας εντός του κόμματός της, ώστε να ουδετεροποιήσει τις σκληρές κριτικές που δέχεται, σε σημείο να θεωρείται πρωθυπουργός υπό προθεσμία.

Ενώ λοιπόν η αμφισβήτηση ήρθε από τα αριστερά της Μέι η κυβέρνηση συμμαχίας που θα σχηματίσει θα στηριχθεί στην άκρα Δεξιά! Θα απαντήσει δηλαδή στο πλήγμα που δέχτηκε μεγαλώνοντας την απόσταση της νέας της κυβέρνησης από το εκλογικό σώμα. Αυτό είναι το μήνυμα από την επιλογή των Συντηρητικών να αναζητήσουν στήριξη στο ακροδεξιό Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP) της βόρειας Ιρλανδίας, το οποίο δε συμμερίζεται μόνο τις απόψεις της πιο κοινωνικά καθυστερημένης Δεξιάς (ενάντια στις αμβλώσεις, στη θεωρία της εξέλιξης και την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη) αλλά στα μέλη του επίσης συμπεριλαμβάνονται και ένοπλοι που πολέμησαν σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως την «Αντίσταση του Όλστερ».

Τα σχέδια της Βρετανικής Δεξιάς απειλούν να τιναχθούν στον αέρα για δύο ακόμη λόγους. Πρώτο, επειδή πλέον τίθεται σε κίνδυνο η συμφωνία ειρήνης στη βόρεια Ιρλανδία. Δεύτερο, και σημαντικότερο, επειδή το απερίσκεπτο στοίχημα της Τερέζα Μέι μετατρέπεται πλέον σε τεράστια ζημιά για το βρετανικό καπιταλισμό ο οποίος θα είναι σε θέση άμυνας στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τους όρους εξόδου από την ΕΕ. Η Γερμανία θα περάσει στην αντεπίθεση…

Το άρθρο δημοσιεύεται στη εφημερίδα Πριν

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…

Δεν ακούστηκε ούτε μία, ούτε δύο φορές. Επίσης δεν ακούστηκε μόνο στο εσωτερικό από τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ (κυρίως εκπροσώπους των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών), αλλά και στο εξωτερικό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ότι δήθεν αν οι ψηφοφόροι του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούν, τότε θα ανέτρεπαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016 και θα ψήφιζαν υπέρ της παραμονής της Αγγλίας στην ΕΕ. Το είχε επικαλεστεί ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, Πίτερ Αλτμάγιερ, τον Ιούλιο του 2016 λέγοντας ότι οι βρετανοί ψηφοφόροι θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις συνέπειες της εξόδου και πολύ πιο πρόσφατα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με την τόσο συμπαθητική χρονική υστέρηση που χαρακτηρίζει κάθε του αντίδραση, δηλώνοντας τον Μάρτιο του 2017 «ότι θα έρθει η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανεβεί ξανά στο πλοίο της ΕΕ».

Κι έτσι η Τερέζα Μέι όρισε την 8η Ιουνίου ως ημέρα πρόωρων εκλογών με δύο άμεσους στόχους. Σε επίπεδο πολιτικό να καταστήσει σαφές εντός κι εκτός της νήσου πώς η απόφαση εξόδου από την ΕΕ είναι οριστική, αμετάκλητη και κυρίως πλειοψηφική. Θα το πετύχει δε αυτό ευκολότερα μετά την περαιτέρω απήχηση που βρήκε το αίτημα εξόδου όταν αποσαφήνισε πως η αποχώρηση θα είναι συγκρουσιακή και όχι ήπια χαϊδεύοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων της. Το αποτέλεσμα της 8ης Ιουνίου θα κλείσει μια για πάντα τη συζήτηση για το κατά πόσο ήταν συνειδητή κι εν γνώσει των συνεπειών η απόφαση των βρετανών ψηφοφόρων. Χώρια του ηθικού πλεονεκτήματος που θα χτίσει το Λονδίνο έναντι των Βρυξελών οι οποίες διατάζουν τους ψηφοφόρους να ξαναπάνε στην κάλπη μόνο για να αναιρέσουν αποτελέσματα προηγούμενων ψηφοφοριών. Ενώ η χώρα που γέννησε τον κοινοβουλευτισμό…

Πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι η Τερέζα Μέι για όσο καιρό θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις θα έχει μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία από πίσω της (ακόμη και 100 βουλευτών αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις) κι όχι την οριακή που διαθέτει σήμερα, 17 μόλις εδρών, που εύκολα μπορεί να θρυμματιστεί από ένα σφυροκόπημα ψηφοφοριών εκ μέρους των Εργατικών οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε Πέμπτη Φάλαγγα του Βερολίνου.

Μετακυλώντας τον πολιτικό τους χρονικό ορίζοντα από το 2020, οπότε θα διεξάγονταν κανονικά οι εκλογές, στο 2022 οι Τόρηδες έχουν απεριόριστη δυνατότητα απορρόφησης και των πιο απότομων κραδασμών που θα προκαλέσει η έξοδος από την ΕΕ, στην περίπτωση εκείνη που το Βερολίνο επιβάλει τιμωρητικούς όρους, χρησιμοποιώντας το Brexit ως παράδειγμα προς αποφυγή. Το Λονδίνο έτσι που προετοιμάζεται για μια ανηλεή σύγκρουση με την ΕΕ θα αποφασίζει χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Κι όποιος αντέξει…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 23 Απριλίου 2017