Home » Posts tagged 'Brexit'

Tag Archives: Brexit

Ξαναφέρνουν από το παράθυρο τη σκληρή Δεξιά στην Αγγλία

Ένα ήταν το συμπέρασμα από τα αποτελέσματα των πρόωρων εκλογών στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 8 Ιουνίου: ότι η νεοφιλελεύθερη αλαζονεία πληρώνεται.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ακόμη κι η πιο σκληρή Δεξιά καταφέρνει να ξεπερνάει τα εκλογικά της όρια όταν τζογάρει στα εθνικά θέματα κι αντί για όργανο της αδηφάγας χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας εμφανίζεται σαν η φωνή ενός καταπιεσμένου έθνους, που ζητάει την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση για να δώσει με τους «έξω» την …μητέρα όλων των μαχών. Σε αυτό το πεδίο έπαιξε και κέρδισε η Τερέζα Μέι διαγράφοντας μια εκπληκτική δημοσκοπική πορεία μέσα σε ένα χρόνο, βοηθούμενη κι από τη διάψευση των ανόητα καταστροφολογικών προβλέψεων των ευρωλιγούρηδων, καθώς πέτυχε να φτάσει στο ζενίθ της δημοτικότητάς της κοντράροντας τη Γερμανία. «Ευκολάκι» για το Λονδίνο εδώ και πολλές δεκαετίες…

Η συντριβή της Μέι ωστόσο, και μαζί των Τόρηδων, ήρθε όταν μεθυσμένη από την μετεωρική της άνοδο απεκδύθηκε του εθνικού της φωτοστεφάνου κι εμφάνισε στην προεκλογική περίοδο το σκληρό της νεοφιλελεύθερο πρόσωπο. Κι έτσι, ενώ προκήρυξε τις πρόωρες εκλογές για να διευρύνει τη σαφή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία των 331 εδρών και να έχει μπροστά της όλο τον απαραίτητο χρόνο μιας πλήρους θητείας, το αποτέλεσμα ήταν η νέα κοινοβουλευτική της ομάδα των 317 βουλευτών να υπολείπεται ακόμη και του ορίου που εξασφαλίζει την πλειοψηφία κατά 9 έδρες! (Εδώ τα αναλυτικά αποτελέσματα) Η Τερέζα Μέι επίσης δεν βρίσκεται μόνο σε αναζήτηση συμμάχων εκτός των Τόρηδων που θα της προσφέρουν την αναγκαία πλειοψηφία αλλά και μιας νέας ισορροπίας εντός του κόμματός της, ώστε να ουδετεροποιήσει τις σκληρές κριτικές που δέχεται, σε σημείο να θεωρείται πρωθυπουργός υπό προθεσμία.

Ενώ λοιπόν η αμφισβήτηση ήρθε από τα αριστερά της Μέι η κυβέρνηση συμμαχίας που θα σχηματίσει θα στηριχθεί στην άκρα Δεξιά! Θα απαντήσει δηλαδή στο πλήγμα που δέχτηκε μεγαλώνοντας την απόσταση της νέας της κυβέρνησης από το εκλογικό σώμα. Αυτό είναι το μήνυμα από την επιλογή των Συντηρητικών να αναζητήσουν στήριξη στο ακροδεξιό Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα (DUP) της βόρειας Ιρλανδίας, το οποίο δε συμμερίζεται μόνο τις απόψεις της πιο κοινωνικά καθυστερημένης Δεξιάς (ενάντια στις αμβλώσεις, στη θεωρία της εξέλιξης και την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη) αλλά στα μέλη του επίσης συμπεριλαμβάνονται και ένοπλοι που πολέμησαν σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως την «Αντίσταση του Όλστερ».

Τα σχέδια της Βρετανικής Δεξιάς απειλούν να τιναχθούν στον αέρα για δύο ακόμη λόγους. Πρώτο, επειδή πλέον τίθεται σε κίνδυνο η συμφωνία ειρήνης στη βόρεια Ιρλανδία. Δεύτερο, και σημαντικότερο, επειδή το απερίσκεπτο στοίχημα της Τερέζα Μέι μετατρέπεται πλέον σε τεράστια ζημιά για το βρετανικό καπιταλισμό ο οποίος θα είναι σε θέση άμυνας στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για τους όρους εξόδου από την ΕΕ. Η Γερμανία θα περάσει στην αντεπίθεση…

Το άρθρο δημοσιεύεται στη εφημερίδα Πριν

Στην Αγγλία όταν λένε Brexit εννοούν Brexit! Κι όποιος αντέξει…

Δεν ακούστηκε ούτε μία, ούτε δύο φορές. Επίσης δεν ακούστηκε μόνο στο εσωτερικό από τους υπέρμαχους της παραμονής στην ΕΕ (κυρίως εκπροσώπους των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών), αλλά και στο εξωτερικό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ότι δήθεν αν οι ψηφοφόροι του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν τη δυνατότητα να το ξανασκεφτούν, τότε θα ανέτρεπαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2016 και θα ψήφιζαν υπέρ της παραμονής της Αγγλίας στην ΕΕ. Το είχε επικαλεστεί ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, Πίτερ Αλτμάγιερ, τον Ιούλιο του 2016 λέγοντας ότι οι βρετανοί ψηφοφόροι θα έπρεπε να είχαν την ευκαιρία να επανεξετάσουν τις συνέπειες της εξόδου και πολύ πιο πρόσφατα ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, με την τόσο συμπαθητική χρονική υστέρηση που χαρακτηρίζει κάθε του αντίδραση, δηλώνοντας τον Μάρτιο του 2017 «ότι θα έρθει η μέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανεβεί ξανά στο πλοίο της ΕΕ».

Κι έτσι η Τερέζα Μέι όρισε την 8η Ιουνίου ως ημέρα πρόωρων εκλογών με δύο άμεσους στόχους. Σε επίπεδο πολιτικό να καταστήσει σαφές εντός κι εκτός της νήσου πώς η απόφαση εξόδου από την ΕΕ είναι οριστική, αμετάκλητη και κυρίως πλειοψηφική. Θα το πετύχει δε αυτό ευκολότερα μετά την περαιτέρω απήχηση που βρήκε το αίτημα εξόδου όταν αποσαφήνισε πως η αποχώρηση θα είναι συγκρουσιακή και όχι ήπια χαϊδεύοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων της. Το αποτέλεσμα της 8ης Ιουνίου θα κλείσει μια για πάντα τη συζήτηση για το κατά πόσο ήταν συνειδητή κι εν γνώσει των συνεπειών η απόφαση των βρετανών ψηφοφόρων. Χώρια του ηθικού πλεονεκτήματος που θα χτίσει το Λονδίνο έναντι των Βρυξελών οι οποίες διατάζουν τους ψηφοφόρους να ξαναπάνε στην κάλπη μόνο για να αναιρέσουν αποτελέσματα προηγούμενων ψηφοφοριών. Ενώ η χώρα που γέννησε τον κοινοβουλευτισμό…

Πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι η Τερέζα Μέι για όσο καιρό θα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις θα έχει μια πανίσχυρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία από πίσω της (ακόμη και 100 βουλευτών αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις) κι όχι την οριακή που διαθέτει σήμερα, 17 μόλις εδρών, που εύκολα μπορεί να θρυμματιστεί από ένα σφυροκόπημα ψηφοφοριών εκ μέρους των Εργατικών οι οποίοι έχουν μετατραπεί σε Πέμπτη Φάλαγγα του Βερολίνου.

Μετακυλώντας τον πολιτικό τους χρονικό ορίζοντα από το 2020, οπότε θα διεξάγονταν κανονικά οι εκλογές, στο 2022 οι Τόρηδες έχουν απεριόριστη δυνατότητα απορρόφησης και των πιο απότομων κραδασμών που θα προκαλέσει η έξοδος από την ΕΕ, στην περίπτωση εκείνη που το Βερολίνο επιβάλει τιμωρητικούς όρους, χρησιμοποιώντας το Brexit ως παράδειγμα προς αποφυγή. Το Λονδίνο έτσι που προετοιμάζεται για μια ανηλεή σύγκρουση με την ΕΕ θα αποφασίζει χωρίς να λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Κι όποιος αντέξει…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 23 Απριλίου 2017

Επίδειξη δύναμης από Τερέζα Μέι εναντίον Βερολίνου, Βρυξελλών

British Prime Minister Theresa May delivers a speech on the third day of the Forum's annual meeting, on January 19, 2017 in Davos. Theresa May addresses the World Economic Forum in Davos just two days after unveiling her blueprint for the country's departure from the European Union / AFP / FABRICE COFFRINI        (Photo credit should read FABRICE COFFRINI/AFP/Getty Images)

Το χειρότερο δυνατό σενάριο, για τη Γερμανία, υλοποιήθηκε την Τρίτη με αφορμή την πολυαναμενόμενη ομιλία της βρετανίδας πρωθυπουργού στην οποία θα περιέγραφε το σχέδιο εξόδου της Αγγλίας από την ΕΕ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλα τα ήπια σενάρια στα οποία ήλπιζαν οι Ευρωπαίοι, η Τερέζα Μέι, στη σημαντικότερη ομιλία που εκφώνησε μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας εξήγγειλε το πιο «σκληρό Brexit» που μπορούσαν να φανταστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο.

Η αλήθεια είναι πώς και μόνο το γεγονός ότι το σχέδιο εξόδου εκφωνήθηκε έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, όταν οι Ευρωπαίοι ζητούσαν την ενεργοποίηση του άρθρου 50 την επομένη κιόλας και την επιτάχυνση όλων των διαδικασιών ώστε να μη δημιουργηθεί προηγούμενο, αποτέλεσε χαστούκι στους μηχανισμούς της ΕΕ. Έκτοτε η θέση του Λονδίνου έναντι της ΕΕ ενισχύθηκε απροσδόκητα, διαμορφώνοντας μια ετεροβαρή για τις Βρυξέλλες ισορροπία δυνάμεων, λόγω της διάψευσης όλων των αρνητικών προβλέψεων για τη βρετανική οικονομία. Μάλιστα αντί των σεναρίων αποκάλυψης, όλοι οι δείκτες (για τουρισμό, βιομηχανία, κατασκευές και υπηρεσίες) κινούνται  θετικά, εξ αιτίας της υποχώρησης τη στερλίνας. Υπέρ της Μέι είναι και οι βραχυχρόνιες προβλέψεις καθώς τα μέτρα ενίσχυσης της αμερικανικής οικονομίας που θα ενεργοποιήσει τάχιστα ο Τραμπ θα ωφελήσουν άμεσα τις βρετανικές εξαγωγικές επιχειρήσεις. Όσο για τους Γερμανούς, αν κάτι κρατούν μέχρι στιγμής είναι τις απειλές του Τραμπ για εισαγωγικούς δασμούς στα αυτοκίνητα ύψους 35%. Γιατί επομένως να μην κάνει η Μέι επίδειξη δύναμης, προκρίνοντας ένα επιθετικότατο σχέδιο εξόδου, σε βαθμό βρετανικά κι ευρωπαϊκά Μέσα να αναρωτιούνται αν μπλοφάρει…

Η βρετανίδα πρωθυπουργός απορρίπτοντας τα τελεσίγραφα της Μέρκελ ότι η πρόσβαση στην εσωτερική αγορά της ΕΕ θα έχει ως αντίτιμο την πρόσβαση των μεταναστών στην Αγγλία υπό τους κανόνες της ΕΕ, εξήγγειλε έλεγχο των εισερχόμενων από την ΕΕ, με παράλληλο σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτών της ΕΕ. Κρατικό ρατσισμό κι αυξανόμενη ξενοφοβία εν ολίγοις ακόμη κι αν αυτό στοιχίσει την ανεμπόδιστη πρόσβαση των βρετανικών επιχειρήσεων στην ευρωπαϊκή αγορά.

Πρόκειται πιθανότατα για αναμενόμενο και προϋπολογισμένο κόστος που ωχριά μπροστά στα οφέλη που αναμένει η Αγγλία παλεύοντας χωρίς τα βαρίδια της ΕΕ στο πλαίσιο του παγκόσμιου ανταγωνισμού για τη προσέλκυση νέων επενδύσεων. Σε αυτή την κούρσα η Αγγλία θα διεκδικήσει τη θέση της μειώνοντας τη φορολογία των επιχειρήσεων, σε βαθμό οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς να προβλέπουν της μετατροπή της σε Σιγκαπούρη του Βορρά, και παραμερίζοντας κάθε άλλο εμπόδιο στην κερδοφορία τους: Είτε αφορά τους στόχους για μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίων, που αν παρέμενε στην ΕΕ έπρεπε να τους μειώσει ως το 2030 κατά 40% κάτω από τα επίπεδα του 1990, είτε αφορά τις οροφές στα μπόνους των τραπεζιτών…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στις 22 Ιανουαρίου 2017

Επιπλοκές σε Λονδίνο, απόγνωση σε Βρυξέλλες – Βερολίνο

_33Ακόμη πιο περίπλοκη αποδεικνύεται η διαδικασία εξόδου της Αγγλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την απόφαση του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου της χώρας, βάσει της οποίας η πρωθυπουργός της χώρας Τερέζα Μέι υποχρεούται πρώτα να ζητήσει την έγκριση του βρετανικού κοινοβουλίου για την ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου, που ελήφθη κατόπιν προσφυγής βρετανών πολιτών, δεν είναι τελεσίδικη καθώς η κυβέρνηση θα την εφεσιβάλλει προσθέτοντας νέους αγνώστους σε μια ήδη δύσκολη εξίσωση. Σε κάθε περίπτωση ένας οδικός χάρτης που προέβλεπε την ενεργοποίηση του άρθρου ως τον Μάρτιο του 2017 και την ολοκλήρωση της εξόδου ως την άνοιξη του 2020, πριν δηλαδή τις προγραμματισμένες εκλογές, ως προς το παρόν παγώνει.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου φαίνεται να δίχασε ακόμη και τους δύο πολιτικούς που σήκωσαν στους ώμους τους την εκστρατεία του Brexit. Ο μεν Νάιτζελ Φάραντζ που ηγούταν του ακροδεξιού Κόμματος Ανεξαρτησίας τη χαρακτήρισε προδοσία του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ενώ ο Μπόρις Τζόνσον δήλωσε ότι η διαδικασία εξόδου δεν κινδυνεύει με εκτροχιασμό. Η άποψη του προερχόμενου από τους Συντηρητικούς Μπόρις Τζόνσον είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα δεδομένου ότι ακόμη κι η Βουλή των Κοινοτήτων που είχε ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της παραμονής πριν το δημοψήφισμα, σήμερα κανείς δεν είναι σίγουρος ότι συνεχίζει να είναι υπέρ της ΕΕ, ενώ – κι αυτό είναι το σημαντικότερο – κανείς δεν θα αναλάμβανε το πολιτικό κόστος να περιφρονήσει τόσο απροκάλυπτα το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος γύρω από το οποίο περιστράφηκε η πολιτική ζωή της Αγγλίας για έτη πολλά.

Η ακύρωση του σχεδιασμού της Τερέζα Μέι δημιουργεί ωστόσο ένα μετρήσιμο πολιτικό αποτέλεσμα, πιέζοντας στην κατεύθυνση του «μαλακού Brexit». Η απόρριψη του «σκληρού Brexit», όπως περιγράφεται η διαδικασία αποχώρησης της Αγγλίας όχι μόνο από την ΕΕ αλλά και από την κοινή αγορά, ενισχύει εκείνες τις φωνές που πιστεύουν ότι το Λονδίνο πρέπει να συνεχίσει να εντάσσεται στην Ευρώπη με πιο χαλαρούς μεν δεσμούς, διατηρώντας ωστόσο την ανεξαρτησία του, σε αντιπαραβολή με τα σχέδια πλήρους αυτονόμησής του που αναπολούν περασμένα μεγαλεία. Το φρενάρισμα των ταχέων διαδικασιών εξόδου ωθεί σε πιο συναινετικές λύσεις.

Αυτό το διαρκές μπρος – πίσω του Λονδίνου ωστόσο προκαλεί φανερή ενόχληση και εκνευρισμό στους κόλπους της ΕΕ που πλέον την ενδιαφέρει ένα πράγμα μόνον: να σηκωθεί να φύγει η Αγγλία από την ΕΕ μια ώρα αρχύτερα. Οι κηφήνες Βρυξελών βιάζονται να ολοκληρωθεί η έξοδος της Αγγλίας για να κλείσει όσο το δυνατό συντομότερα η ιστορικής σημασίας ρωγμή που προκλήθηκε στη συνοχή του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου και να πάψουν να βρίσκουν ερείσματα στην πραγματικότητα όσοι πίστευαν και πιστεύουν ότι από την Αγγλία απλώς ξεκίνησε να ξηλώνεται το πουλόβερ της ΕΕ…

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 6 Νοεμβρίου 2016

Ταξικό πόλεμο είδε στην Αγγλία η Ντόιτσε Μπανκ!

Brexit_NextΤα πράγματα ποτέ δεν ήταν απλά. Το ελληνικό Όχι της 5ης Ιουλίου 2015 περιελάμβανε στο εσωτερικό του τις πιο διαφορετικές πολιτικές απόψεις και στρατεύσεις: Όσους συμφωνούσαν κι όσους διαφωνούσαν με την παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ, ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και της καταρρέουσας σοσιαλδημοκρατίας, αριστερούς και δεξιούς! Το Όχι στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν στην Κύπρο στις 24 Απριλίου 2014 περιελάμβανε επίσης τις πιο διαφορετικές τοποθετήσεις για την προοπτική του Κυπριακού: όσους ζητούσαν λύση στη βάση της ομοσπονδίας κι ευρύτερα των αποφάσεων του ΟΗΕ κι όσους επέλεγαν την άτυπη παράταση της σημερινής κατάστασης. Για κανένα άλλο θέμα δεν υπάρχει μεγαλύτερο εύρος απόψεων στη Μεγαλόνησο… Κι ακόμη, μεταξύ πολλών άλλων, το «Όχι» των Γάλλων στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα στις 29 Μαΐου 2005 αποτέλεσε την επιλογή όσων απορρίπτουν συνολικά την ΕΕ κι όσων εξανέστησαν μόνο με το νεοφιλελεύθερο περιεχόμενο του Ευρωσυντάγματος, καλύπτοντας κι οι δύο αυτές κατηγορίες ψηφοφόρων όλο το φάσμα του πολιτικού συστήματος.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Γιατί στην Αγγλία έπρεπε να συμβεί κάτι διαφορετικό; Γιατί δηλαδή η απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία επέλεξαν οι βρετανοί ψηφοφόροι στο ιστορικής σημασίας δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου, πρέπει να συνοδεύεται από πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας;

Οι πολιτικές επιθέσεις που δέχθηκε το Brexit δεν ήταν κι η μοναδική αρνητική έκπληξη που συνόδευσε την ανακοίνωση του αποτελέσματος. Η πιο αλγεινή εντύπωση προκλήθηκε από τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις του αβυσσαλέου δημοκρατικού κενού, εντός κι εκτός Μεγάλης Βρετανίας. Έγινε ορατό πρώτη φορά στο εσωτερικό της χώρας όταν η επιλογή σχεδόν σύσσωμου του κομματικού συστήματος, όπως εκπροσωπείται κοινοβουλευτικά, απορρίφθηκε από τους ψηφοφόρους για να πιστοποιηθεί η μετατροπή της δημοκρατίας και της αντιπροσωπευτικότητας σε πουκάμισο αδειανό. Κι από ποιους ψηφοφόρους μάλιστα απορρίφθηκε… Ξεχωριστή σημασία έχει το ταξικό πρόσημο της ψήφου της 23ης Ιουνίου. Η κοινωνική διαίρεση της ψήφου των Βρετανών για την παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ ήταν τόσο βαθιά και καθαρή ώστε ανάλυση της γερμανικής τράπεζας Ντόιτσε Μπανκ κατέληξε στο ακόλουθο ασυνήθιστο συμπέρασμα: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για ταξικό πόλεμο»! Κατέληγε στο συμπέρασμα με βάση τα εξής: «Με όρους κοινωνικο-οικονομικών ομάδων, το 57% όσων ανήκουν στην ανώτερη και μεσαία τάξη και των επαγγελματιών και μάνατζερ ψήφισαν παραμονή και το 49% της χαμηλότερης μεσαίας τάξης και του εποπτικού υπαλληλικού ή κατώτερου διοικητικού προσωπικού, το 36% της εξειδικευμένης εργατικής τάξης, των ημι-ειδικευμένων και ανειδίκευτων χειρωνακτών εργατών, των εποχικών και χαμηλο-αμειβόμενων εργατών και συνταξιούχων. Επομένως, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για το γεγονός ότι αυτό είναι ένας ταξικός πόλεμος. Ανεξαρτήτως αν είναι η παγκοσμιοποίηση, η μετανάστευση, η ανισότητα, οι κακές οικονομικές επιδόσεις ή ένας συνδυασμός όλων αυτών γίνεται εντελώς καθαρό απ’ αυτό και άλλα κινήματα ενάντια στο κατεστημένο ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει σε μια δημοκρατία. Στο τέλος θα έχεις μια αντίδραση. Αυτή ήταν μια τέτοια μείζονα αντίδραση και δεδομένου ότι τα ποσοστά μεγέθυνσης του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν εντάξει έστω και καθυστερημένα θα είναι περίεργο αν η πίεση δε συνεχίσει να αυξάνεται σε άλλα μέρη όπου η μεγέθυνση ήταν μικρότερη για περισσότερο καιρό»!

Λαϊκή υπο-εκπροσώπηση

Η ανωτερότητα της Ντόιτσε Μπανκ βρίσκεται στη δυνατότητα της να διαγνώσκει την ταξική σύγκρουση που αποτυπώθηκε στο βρετανικό δημοψήφισμα κι η οποία μεγεθύνθηκε στη συνέχεια κατά την ερμηνεία του αποτελέσματος. Σε όλες τις χώρες της ΕΕ, χωρίς να εξαιρείται η Ελλάδα, πολιτικοί και αναλυτές αντί να αναθεωρήσουν την αφ’ υψηλού στάση τους, διαπιστώνοντας την απόσταση που τους χωρίζει από τη λαϊκή βούληση, άρχισαν να την πετροβολούν. Να τη χαρακτηρίζουν φύσει ανίκανη να διαχειριστεί τις μεγάλες υποθέσεις κάθε κράτους, αρκετή μόνο για τα του οίκου της, δηλαδή να μεριμνεί για το φαγητό και το ποτό… Τι άλλο έκρυβε η ρήση της Ντόρας Μπακογιάννη «τα δημοψηφίσματα διχάζουν τους λαούς, γι αυτό δεν πιστεύω στα δημοψηφίσματα» πέρα από τη αμφισβήτηση ακόμη κι αυτού του θεμελιώδους αστικού δικαιώματος στην ψήφο; Μετά την αμφισβήτηση του δικαιώματος στην εργασία, στην ίση αμοιβή και τη δημόσια παιδεία οι νεοφιλελεύθεροι τερματίζουν την άποψή τους για τα δικαιώματα αμφισβητώντας το δικαίωμα των φτωχών να ψηφίζουν! Ιδανικά γι’ αυτούς το δικαίωμα στην ψήφο θα έπρεπε να εκχωρείται με βάση την ιδιοκτησία… Ομολογούμε πως τέτοιο μπλαζέ ύφος είχαμε να δούμε από τις περιγραφές της γαλλικής αριστοκρατίας στα μυθιστορήματα του Μπαλζάκ…

Έτσι, αν κάτι έφερε στην επιφάνεια το βρετανικό δημοψήφισμα είναι την υπο-εκπροσώπηση των πιο φτωχών και λαϊκών στρωμάτων στη δημόσια σφαίρα: από την πολιτική μέχρι τον Τύπο. Γνήσιο δημιούργημα του διασυρμού των λαϊκών συμφερόντων ως υπαίτιων για όλα τα σύγχρονα δεινά, με κορυφή του παγόβουνου τη δημοσιονομική κρίση, και με τη ρετσινιά του λαϊκισμού ως ιδεολογικός μανδύας της συντηρητικής στροφής να απειλεί με ενοχοποίηση, χωρίς καν το δικαίωμα της απολογίας, κάθε αναφορά στο λαϊκό (συμφέρον, αίτημα, δικαίωμα), το πυρ ομαδόν κατά του λαϊκού, ταξικού Brexit είναι σύμβολο μιας εποχής στην οποία ανυπόληπτοι οίκοι αξιολόγησης (που στέρησαν από την Αγγλία τα 3Α τα οποία μοιραζόταν με την Γερμανία, την Ολλανδία, τον Καναδά και την Αυστραλία και την έριξαν χαμηλότερα από το Βέλγιο), χρεοκοπημένες τράπεζες και ασήμαντοι τρέιντερς βαμβακιού και σιτηρών δικαιούνται να εκφέρουν άποψη για τη θέση της Βρετανίας στην ΕΕ. Τους δίνεται μάλιστα ο χώρος ακόμη και να επηρεάζουν με τις αποφάσεις τους την τύχη της χώρας. Αυτό όμως το δικαίωμα το στερούνται οι ψηφοφόροι ως ανώριμοι και συνεπώς επικίνδυνοι για την πολιτική ομαλότητα, που γίνονται στόχος επιθέσεων με το νου κυρίως στα μελλούμενα. Τον κίνδυνο δηλαδή να ακολουθήσουν κι άλλες χώρες το παράδειγμα των Βρετανών. Πρώτες στη σειρά, όπως έγραψε η εφημερίδα Washington Post και φαίνεται στη φωτογραφία που αναδημοσιεύουμε, είναι η Σουηδία, η Δανία, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Ουγγαρία και η Ελλάδα. Γι’ αυτό και η Μέρκελ βιάζεται να κλείσει το κεφάλαιο της βρετανικής εξόδου άρον – άρον για να αποτρέψει τη μετάδοση του ιού…

Σουλτς: Εμείς αποφασίζουμε!

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το μίσος κατά του εχθρού λαού εκφράστηκε με τον πιο ωμό τρόπο από τον γερμανό Μάρτιν Σουλτς, πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο υποτίθεται αποτελεί την όαση δημοκρατίας στο άνυδρο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τη φωνή των ευρωπαϊκών λαών… Λέγοντας ότι «οι Βρετανοί έχουν παραβιάσει τους κανόνες. Δεν είναι στη φιλοσοφία της ΕΕ να αποφασίζει το πλήθος για τη μοίρα του», ο αργυρώνητος και αργόσχολος μανδαρίνος, που πριν απ’ όλα μεριμνεί για την προώθηση των συμφερόντων του Τέταρτου Ράιχ, αποκάλυψε τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της ΕΕ. Το γεγονός ότι η ίδια η φιλοσοφία της ΕΕ, δηλαδή το σκεπτικό ίδρυσης και η αρχιτεκτονική της δεν επιτρέπουν να αποφασίζουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για την τύχη τους.

Υπό το φως αυτής της ομολογίας η εμμονή της ευρωπαϊκής Αριστεράς, μέσω του κόμματος της GUE/NGL, να υποδεικνύει την ανάγκη δημοκρατικής μεταρρύθμισης της ΕΕ, όταν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, δηλαδή αρχιτέκτονες και ιδιοκτήτες, δηλώνουν μετ’ επιτάσεως ότι δεν επιδέχεται βελτιώσεων δημιουργεί θλίψη και απογοήτευση. Πρόκειται για μια ιδεολογική πλάνη, που όχι μόνο απορρίφθηκε από τους Βρετανούς ψηφοφόρους («παραμένουμε για να μεταρρυθμίσουμε» προπαγάνδιζε ο ηγέτης των Εργατικών Κόρμπιν που μετατράπηκε σε δεκανίκι του Κάμερον), αλλά χαρίζει το πεδίο της κριτικής στην ΕΕ στην άκρα Δεξιά, επισημοποιώντας το διαζύγιο της Αριστεράς με τα λαϊκά στρώματα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα  την 1η Ιουλίου 2016