Η αγωγή κατά Ν. Μπογιόπουλου – ρελάνς των δοσίλογων και του υπόκοσμου της Χρυσής Αυγής, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Βαριά εκτεθειμένη είναι η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ή καλύτερα Εθνικιστικής Αντεπίθεσης) για την εκδικητική, εμφυλιοπολεμική και μισαλλόδοξη αγωγή εναντίον του κομμουνιστή δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου. Την αγωγή κατέθεσε η Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατών και θα εκδικαστεί την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου στις 9.00. Η παρούσα αγωγή είναι επί της ουσίας αντιγραφή της πρώτης αγωγής που εκδικάστηκε το 2021 και απορρίφθηκε. Οι απόστρατοι ωστόσο δεν το έβαλαν …κάτω κι επανέρχονται ζητώντας την καταβολή 70.000 ευρώ για ηθική βλάβη και την φυλάκιση του Ν. Μπογιόπουλου για 6 μήνες, ως «μέσο εκτελέσεως της απόφασης που θα εκδοθεί».

Η αγωγή ισοδυναμεί με προσπάθεια προσωπικής εξόντωσης, καταστρατηγεί τη ελευθεροτυπία, βάζει φραγμός στην δημοσιογραφία, ισοδυναμεί με νεκρανάσταση της πιο βρόμικης ελληνικής Δεξιάς των μαυραγοριτών και των δωσίλογων συνεργατών των Ναζί και είναι απαράδεκτη πολιτικά και ηθικά!

Αφορμή για την εκδικητική αγωγή στάθηκε άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2020 με το οποίο επέκρινε τις γιορτές μίσους στο Γράμμο και το Βίτσι. Τα ίδια επανέλαβε ο Νίκος Μπογιόπουλος και σε ραδιοφωνική του εκπομπή. Οι γιορτές μίσους καταργήθηκαν επίσημα από το ελληνικό κράτος στις προσπάθειες εθνικής συμφιλίωσης. Με το νόμο δε 1863/1989 για την άρση των συνεπειών του εμφυλίου, καταργήθηκαν κι επίσημα οι όροι «συμμοριτοπόλεμος» και «συμμορίτες», που  αντικαταστάθηκαν με τους όρους «εμφύλιος πόλεμος» και «Δημοκρατικός Στρατός».

Λογικά επομένως θα περιμέναμε όχι μόνο το ελληνικό κράτος αλλά και φορείς που εποπτεύονται και σιτίζονται από τα χρήματα των φορολογουμένων όπως η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού να έχουν προλάβει όλα αυτά τα 30 χρόνια να κάνουν τις σχετικές …ενημερώσεις στο λεξιλόγιο τους. Κι όχι να αναπαράγουν το περίφημο Διάταγμα του 1947 με το οποίο ο ΔΣΕ βαφτιζόταν «ληστοσυμμορία» κι οι μαχητές του επικηρύσσονταν σαν «ληστές». Έστω ως ένδειξη σεβασμού στην Ελληνική Δημοκρατία που τους πληρώνει για να υπάρχουν… Αντί ωστόσο η Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού να δείξει ότι σέβεται στους ελληνικούς νόμους, εκεί που δίνει πιστοποιητικά συμμόρφωσης είναι στον εγκληματικό υπόκοσμο της Χρυσής Αυγής μιας κι από κοινού πάνε και καταθέτουν στεφάνια στον Γράμμο, ξεσπαθώνοντας κατά των «κομμουνιστοσυμμοριτών».

Όποιος δε, διατηρούσε ακόμη αμφιβολίες ότι η ταύτιση των απόστρατων με την καταδικασμένη εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής και τους μαυραγορίτες και δωσίλογους συνεργάτες των Ναζί βλάπτει σοβαρά την δημοκρατία, ήρθε η αγωγή κατά του Νίκου Μπογιόπουλου. Υποθέτουμε μάλιστα ότι τα έξοδά της αγωγής, για την οποία θα ανοίγει σαμπάνιες η Χρυσή Αυγή που είναι δημόσιοι θιασώτες του Αδόλφου Χίτλερ και των Ναζί, βαραίνουν το ελληνικό δημόσιο, μιας και η Ένωση Απόστρατων είναι κρατικοδίαιτη. Για την ακρίβεια Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με την διοίκησή της να ορίζεται από το υπουργείο. Έτσι όμως αποκαλύπτονται οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του υπουργού Εθνικιστικής Αντεπίθεσης Νίκου Παναγιωτόπουλου που επιτρέπουν στα υπολείμματα του φασισμού να διώκουν τον Ν. Μπογιόπουλο.

Η Ένωση Αποστράτων, βρίσκοντας φυσιολογικό να γιορτάζει με τους νοσταλγούς των Ναζί και τους υμνητές της γερμανικής κατοχής, έχει καταδικαστεί στη συνείδηση κάθε δημοκράτη ακόμη και κεντρώου πολίτη, μιας κι επέλεξε να ταυτιστεί με τον ρεβανσισμό που εκπροσωπεί η αναθεώρηση της ιστορίας και η αναγέννηση του φασισμού στην Ελλάδα και όλη την Ευρώπη. Με την αγωγή της επιχειρεί να τιμωρήσει όσους και όσες δημοσιογράφους και κριτικά σκεπτόμενους πολίτες επιμένουν να σκέφτονται δημοκρατικά.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η κυβέρνηση και το υπουργείο; Θα συνεχίσουν με τη σιωπή και την ανοχή τους να στηρίζουν και να χρηματοδοτούν το αυγό του φιδιού που επαναφέρει τις δίκες φρονημάτων εναντίον ιδεολογικών αντιπάλων;

Παύλος Φύσσας: Εν ψυχρώ εκτέλεση δια χειρός Χρυσής Αυγής (Πριν, 14.9.2014)

???????????????Ένα πρωτοφανές σοκ και θλιβερές μνήμες παλιότερων εποχών τάραξαν τις συνειδήσεις όλου του δημοκρατικού κόσμου τα ξημερώματα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013 όσο διαδιδόταν η είδηση της δολοφονίας του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αμφιαλιώτη ράπερ από τον επαγγελματία, εντολοδόχο εκτελεστή της Χρυσής Αυγής δεν συνέβη εν βρασμώ ψυχής. Δεν ήταν πρωτοβουλία κάποιων θερμοκέφαλων.

Λεωνίδας Βατικιώτης

Το Μέγαρο Μαξίμου, η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου εξήλθε πολλαπλά ωφελημένη από την δολοφονία που έφερε σε πέρας η Χρυσή Αυγή, χάρη στην στρατιωτική της δομή και τα τάγματα εφόδου που συστηματικά συντηρούσε κι εξόπλιζε, υπό την σκανδαλώδη ανοχή κι ενίοτε υποστήριξη μυστικών υπηρεσιών και αστυνομίας, ώστε να μπορεί σε μια κρίσιμη στιγμή να φέρει σε πέρας την πιο επικίνδυνη αποστολή, που μπορεί να σήμαινε ακόμη και το τέλος της.

Ο πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς, στα μέσα Σεπτεμβρίου 2013, βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο εν αναμονή μιας πολλά υποσχόμενης για το κίνημα και απειλητικής για τον ίδιο απεργίας στην εκπαίδευση. Η ίδια η δολοφονία που εκτέλεσε η Χρυσή Αυγή, ως φυσικός αυτουργός, έκανε την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου να εμφανιστεί ως η δύναμη του νόμου και της τάξης, η μοναδική εγγύηση απέναντι στα «δύο άκρα», που εν προκειμένω αντιπροσωπεύονταν από τον λεβέντη αντιφασίστα Φύσσα και το χαμίνι φασίστα Ρουπακιά. Οι δε απειλές για «εμφύλιο πόλεμο» που μονότονα επαναλαμβάνονταν από το πρωί κιόλας της 18ης Σεπτεμβρίου στρέφονταν κατά των αγώνων και της Αριστεράς, υπονοώντας ότι αν δεν επιλέξουν τον κοινοβουλευτικό δρόμο θα χυθεί αίμα, αριστερό αίμα. Οι δικαστικές δε περιπέτειες της Χρυσής Αυγής άφηναν ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο της απαγόρευσης της, που θα επέτρεπε στη ΝΔ να λεηλατήσει την εκλογική της βάση, βοηθώντας την – θεωρητικά – να πάρει το προβάδισμα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση του Σαμαρά εξήλθε πολιτικά κερδισμένη από την δολοφονία του Φύσσα.

Η σχεδιασμένη εκτέλεση του αντιφασίστα εργάτη Παύλου Φύσσα (λεπτομέρειες της οποίας είναι πιθανό να μην μάθουμε ποτέ) έδειξε ωστόσο πόσο αδίστακτο είναι το κράτος απέναντι στην Αριστερά και τους αγώνες. Έφερε επίσης στην επιφάνεια τις τάσεις πολιτικού ολοκληρωτισμού που γεννά η οικονομική κρίση, την ταχύτητα με την οποία η κατάρρευση σοσιαλδημοκρατικών διευθετήσεων όπως το κράτος πρόνοιας κι η εκτόξευση της ανεργίας και της εκμετάλλευσης μετατρέπουν το κράτος σε σιδερένια γροθιά του κεφαλαίου, δολοφονώντας εν ψυχρώ αγωνιστές. Αυτή η δυναμική δεν αντιμετωπίζεται από την αστική δικαιοσύνη που ετοιμάζεται για μια δίκη πλυντήριο των δικών της αμαρτιών. Μπορεί να ηττηθεί μόνο στους δρόμους από ένα μαχητικό εργατικό κίνημα…

«Η δολοφονία του Φύσσα ήταν τυχαίο περιστατικό και όχι προμελετημένο ή σχεδιασμένο» δήλωνε ο Γιώργος Πατέλης, στο συμπληρωματικό απολογητικό υπόμνημα που κατέθεσε ενώπιον των ειδικών ανακριτών του Εφετείου Αθηνών, αφού πρώτα διαβεβαίωνε ότι «ήμουν και παραμένω υπόδειγμα ενάρετου νέου, με ευαισθησίες και αλτρουισμό»! Ο Γ. Πατέλης, μέλος της πενταμελούς διοίκησης και υπεύθυνος της Τοπικής Οργάνωσης Νίκαιας Χρυσής Αυγής ειδοποιήθηκε από τον Κερατσινιώτη Γιάννη Άγγο, που ήταν στην καφετέρια Κοράλι προκαλώντας τον Φύσσα και την παρέα του. Ο  Γ. Πατέλης με τη σειρά του έστειλε το ακόλουθο μήνυμα σε όλα τα μέλη της Τοπικής Οργάνωσης της Χρυσής Αυγής: «Όλοι τώρα Τοπική όσοι είστε κοντά δεν θα περιμένουμε μακρινούς». Κι αφού συγκεντρώθηκαν γύρω στα 50 άτομα στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, με ξύλα, ρόπαλα, κοντάρια και σιδερογροθιές ξεκίνησαν για την Αμφιάλη να σκοτώσουν τον Φύσσα. Ο Πατέλης κι οι άλλοι 50 Χρυσαυγίτες που προπορεύονταν στη μηχανοκίνητη πομπή έκαναν πλάτες στον Ρουπακιά που εισήλθε στο σημείο της δολοφονίας οδηγώντας ανάποδα επί της οδού Π. Τσαλδάρη κι είχε το καθήκον να εκτελέσει τον Φύσσα.

Ο Ρουπακιάς ήταν μισθοδοτούμενος και ταμίας της Χρυσής Αυγής. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι είχε εμφανιστεί στην λογιστική εταιρεία που είχε αναλάβει την Χρυσή Αυγή ως εκπρόσωπος της Τοπικής Οργάνωσης. Ο Ρουπακιάς, κλασσικό χαμίνι της Β’ Πειραιά, κι ο οποίος έχει αναγνωριστεί σε πλήθος φωτογραφιών να συμμετάσχει σε γυμνάσια και εκδρομές της Χρυσής Αυγής φορώντας πάντα παντελόνι παραλλαγής, άρβυλα και μαύρη μπλούζα της εγκληματικής οργάνωσης, στην απολογία του στις 10 Οκτωβρίου 2013 είχε δηλώσει ότι η πρώτη του επαφή με την Χρυσή Αυγή έγινε από τις αρχές Οκτωβρίου του 2012. Τόνιζε μάλιστα ότι «η περιέργεια με οδήγησε στη ΧΑ. Συνάντησα ένα φιλικό περιβάλλον, πείστηκα για τις καλές τους προθέσεις και εθελοντικά συμμετείχα σε κάποιες δράσεις τους». Για τα όσα συνέβησαν στην Αμφιάλη εμφανίζεται αμυνόμενος. Στην απολογία του στις 18 Σεπτεμβρίου δήλωνε πως πέρναγε τυχαία από τον τόπο του εγκλήματος, επειδή έβλεπε τον αγώνα του Ολυμπιακού σε μια άλλη καφετέρια, «μου άνοιξαν την πόρτα του αυτοκινήτου μου 5-6 άτομα. Με γρονθοκόπησαν στο κεφάλι ενώ βρισκόμουν μέσα στο αυτοκίνητο. Είχαν ανοίξει την πόρτα. Το μαχαίρι το είχα στο αυτοκίνητο για αυτοπροστασία. Με τράβηξαν από το αριστερό χέρι και εγώ ασυναίσθητα με το δεξί χέρι πήρα το μαχαίρι». Στην απολογία της 10ης Οκτωβρίου ανέφερε ότι κατόπιν τηλεφωνήματος γύρω στις 11.30 το βράδυ πήγε στην Τοπική όπου περίμεναν γύρω στις 10-12 μηχανές– ο οποίος αρνείται το γεγονός. «Ρώτησα τι έγινε κι ο Καζαντζόγλου μου απάντησε “την πέσανε σε κάποιον δικό μας στο Κερατσίνι”».

Ο Παύλος Φύσσας θα ζει όρθιος στις καρδιές μας (Πριν, 22 Σεπτέμβρη 2013)

???????????????Με τα χέρια σταυρωμένα στα στήθη, όπως μοιρολογούν τα παιδιά τους, με ένα κλάμα γοερό και απαρηγόρητο που έβγαινε από τα σπλάχνα της και μια κραυγή “όχι πάλι να μας σκοτώνουν παιδάκια μου, όχι πάλι, δεν αντέχεται αυτό” υποδεχόταν τους χιλιάδες διαδηλωτές που πέρναγαν από μπροστά της η γιαγιά που στεκόταν στο διάζωμα της οδού Παναγή Τσαλδάρη λίγα μέτρα πριν την λεωφόρο Γρηγόρη Λαμπράκη θρηνώντας για το έγκλημα. Η μεγαλειώδης διαδήλωση που ξεκίνησε από την Αμφιάλη και κατέκλυσε όλο σχεδόν το Κερατσίνι την Τετάρτη, πριν κλείσει καν ένα 24ωρο από την άνανδρη και προσχεδιασμένη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ή Killah P όπως ήταν γνωστός στη μουσική σκηνή, από τον χρυσαυγίτη δολοφόνο ήταν για την γιαγιά παρηγοριά. Μας έβλεπε, ρουφώντας με τα μάτια της τον κάθε διαδηλωτή και ένιωθε πως τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν ήταν αναγκασμένη να κλαίει πίσω από κλειστά παράθυρα, όπως θα έκανε από τα χρόνια του εμφυλίου μέχρι και της χούντας. Ένιωθε επίσης πως μπορούσε να μοιράζεται τον πόνο της στο δρόμο, με το φως του ήλιου και μαζί με χιλιάδες άλλους που τους έβλεπε σαν αδέρφια, σαν παιδιά της.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Πώς όμως να γλυκάνει ο πόνος από την εν ψυχρώ δολοφονία ενός λεβέντη αντιφασίστα, ενός παλικαριού που τίμησε με την σύντομη ζωή του το θάρρος και το ατίθασο πνεύμα μιας τάξης και μιας γειτονιάς που ανέκαθεν ήταν στοχοποιημένη από τους φασίστες και τους μπράβους παλιότερα των μαυραγοριτών και τώρα των μηχανισμών και εκείνων που πληρώνουν την Χρυσή Αυγή; Πώς να μαλακώσει ο πόνος για τον θάνατο ενός παλικαριού που ξεχώριζε με την στάση ζωής του και τα τραγούδια του και για να “πέσει”, (“δεν πέφτει, δεν πέφτει” έλεγαν μεταξύ τους οι αλήτες της Χρυσής Αυγής σαν φίδια και με μίσος που δεν κατάφερναν να τον κάνουν καλά παρότι ήταν μόνος του) έπρεπε να έρθει ο επαγγελματίας δολοφόνος. Κι αυτός μάλιστα για να καταφέρει να τον ρίξει κάτω έπρεπε να κρύψει το μαχαίρι στην κωλότσεπη και να του το καρφώσει στην κοιλιά και την καρδιά χωρίς να τον δει, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. Γιατί μόνο έτσι ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσε να φέρει σε πέρας την αποστολή που του είχε ανατεθεί από το βαθύ κράτος: Ένας νεκρός για να …μαζευτούν. Ένας νεκρός για να μείνουν ανεκπλήρωτες οι φιλοδοξίες ανατροπής αυτή της πολιτικής που γέννησε η απεργία των καθηγητών κι ο ξεσηκωμός των δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων κι απ’ το πολλά υποσχόμενο σύντομο φθινόπωρο της οργής να περάσουμε σε ένα βουβό και μακρύ χειμώνα.

Πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα από το βαθύ κράτος

Χωρίς τέλος είναι ο κατάλογος των ηθικών αυτουργών, αυτών που όπλισαν το χέρι του δολοφόνου της Χρυσής Αυγής, ο οποίος ενδέχεται να εκτελούσε συμβόλαιο θανάτου. “Ψηλά στο πόδι, άντε στα πλευρά” όπως μας έλεγαν θα τον μαχαίρωναν σε άλλη περίπτωση. Από τα σημεία όμως που επέλεξαν, κοιλιά και καρδιά, μέχρι το σχήμα Γ που σχημάτισε στην κοιλιά του Παύλου ο χρυσαυγίης δολοφόνος όλα μαρτυρούν ότι ήθελαν νεκρό.

Ακολουθώντας το βέλος του χρόνου προς τα πίσω και ξεκινώντας από την ώρα της δολοφονίας, δεν μπορεί να μην δημιουργήσει ερωτηματικά η στάση των αστυνομικών που βρίσκονταν δίπλα στο σημείο της δολοφονίας. Τα είδαν όλα κι επέτρεψαν μάλιστα να εξελιχθούν μπροστά στα μάτια τους. Το επιχείρημα ότι φοβήθηκαν τις “ντουλάπες” είναι γελοίο κι όχι μόνο για όποιον έχει δει την αλαζονεία με την οποία συμπεριφέρονται ακόμη κι όταν σταματούν για έλεγχο ρουτίνας εφήβους. Στην καλύτερη περίπτωση απλώς απολάμβαναν να βλέπουν τον ξυλοδαρμό ενός αντιφασίστα. Το γεγονός δε ότι την σύλληψη του δολοφόνου την έκανε η αστυνομικός που συμμετείχε στην ομάδα εντείνει τα ερωτηματικά και δεν αθωώνει τους υπόλοιπους για την εγκληματική ανοχή που επέδειξαν σε βαθμό συναυτουργίας. Οι ακατάλυτοι δεσμοί της αστυνομίας με το φασιστικό παρακράτος φάνηκαν επίσης την επόμενη μέρα της δολοφονίας, κατά τη διάρκεια της πορείας, όταν η ΕΛΑΣ επιστράτευσε τους γνωστούς αγνώστους, ενδεχομένως και χρυσαυγίτες, που δίπλα από τα ΜΑΤ έριχναν πέτρες στους διαδηλωτές βρίζοντάς τους χυδαία. Σιγά που ένα …ασήμαντο γεγονός θα έβαζε σε κρίση τη στενή συνεργασία της αστυνομίας με τους παρακρατικούς…

Η ανοχή της ελληνικής αστυνομίας απέναντι στη Χρυσή Αυγή δεν περιορίζεται μόνο σε όσα δεν έγιναν το βράδυ της 18ης Σεπτέμβρη και όσα έγιναν την επόμενη. Μένοντας στη Β’ Πειραιά (χωρίς δηλαδή να ασχοληθούμε με την δράση της δύναμης ΔΕΛΤΑ στην αντιφασιστική μοτοπορεία τον Οκτώβριο του 2012 όταν η αστυνομία λειτούργησε σαν αιχμή του δόρατος της Χρυσής Αυγής) ανάλογη ανοχή έχουν δείξει όλα τα τελευταία χρόνια στις επιδείξεις δύναμης που κάνουν οι Χρυσαυγίτες στο Κερατσίνι, ως αντίδραση στο ότι δεν έχουν ακόμη καταφέρει να ανοίξουν γραφεία στην περιοχή κι έχουν αναγκαστεί να περιοριστούν στη Νίκαια. Στρατιωτικές παρελάσεις στις 4 και 5 το πρωί φορώντας παντελόνια παραλλαγής, μαύρες μπλούζες και ομοιόμορφα καπέλα έχουν ξυπνήσει έντρομους χιλιάδες κατοίκους, ούτε μία φορά όμως δεν ξύπνησαν την αστυνομία. Ούτε μια φορά μάλιστα η αστυνομία δεν αναρωτήθηκε γιατί πάνε όλοι μαζί για κυνήγι με τις καραμπίνες τους από τα μαύρα χαράματα… Ο ύπνος της ΕΛΑΣ δεν ταράχτηκε ούτε ακόμη κι όταν ο υπόκοσμος της Χρυσής Αυγής σταματούσε τις παρελάσεις του κάτω από σπίτια επώνυμων αριστερών στη Νίκαια φωνάζοντας “Αίμα, Τιμή, Χρυσή Αυγή”, χτυπώντας ρυθμικά τα πόδια τους στο δρόμο. Πρακτικές καθαρής τρομοκρατίας εφαρμόζονταν από την Χρυσή Αυγή με την ανοχή του κράτους. Γι’ αυτό ας μην απορούν οι αρχές για τα κλειστά στόματα που συναντούν στην Αμφιάλη. Αυτοί που ξέρουν υποπτεύονται ότι ονόματα τους θα διαρρεύσουν από την ίδια την αστυνομία στους μαχαιροβγάλτες.

Τις τελευταίες εβδομάδες όμως κάτι είχε αλλάξει στις δυτικές συνοικίες του Πειραιά, όπως έδειξε κι η οργανωμένη επίθεση τραμπούκων χρυσαυγιτών στο Πέραμα εναντίον συνεργείου αφισοκολλητών του ΚΚΕ την Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου. Η δολοφονική επίθεση στον Παύλο Φύσσα ήταν συνέχεια εκείνης της επίθεσης, η άνανδρη απάντηση των απογόνων των συνεργατών των Ναζί στις σχεδόν καθημερινές αντιφασιστικές συγκεντρώσεις που ακολούθησαν την επίθεση στο Πέραμα. Η Χρυσή Αυγή δεχόταν ένα πλήγμα από την μαζική κινητοποίηση του κόσμου κι αυτή την δυναμική επιχείρησε να ανακόψει με την εκτέλεση του Φύσσα. Αντιλαμβάνονταν δηλαδή ότι η επιρροή τους έφθινε και πλέον για να την ανακτήσουν δεν αρκούσε να πληρώνουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και των τηλεφώνων σε φτωχούς και ανέργους, ούτε να μοιράζουν χαρτζιλίκια στους λούμπεν που τρέχουν ξοπίσω τους πουλώντας την τάξη τους. Ούτε όμως κι η επίθεση της 12ης Σεπτέμβρη μπορεί να ξεδιπλώνει το κουβάρι των τελευταίων δραματικών γεγονότων.

Το σημείο μηδέν τοποθετείται στις αρχές Αυγούστου όταν η Χρυσή Αυγή διοργανώνει “συζήτηση” μέσα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, με την παρουσία τριών βουλευτών, ένας εκ των οποίων ήταν κι ο Περαματιώτης Γιάννης Λαγός. Οι εργάτες ήταν λίγοι παραπάνω από τους βουλευτές. Η παρακολούθηση του σχετικού βίντεο που προέρχεται από την ιστοσελίδα της ναζιστικής συμμορίας είναι εξόχως αποκαλυπτική καθώς ξεχωρίζουν οι δύο στόχοι της: Η υπεράσπιση των συμφερόντων των εφοπλιστών και το τσάκισμα του συνδικάτου μετάλλου, του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Αξίζει να μεταφέρουμε ορισμένα αποσπάσματα των διαλόγων μόνο και μόνο για να γίνει κατανοητό ότι τίποτε όλη αυτή την περίοδο δεν έγινε τυχαία. “Θέλουμε να φάμε ψωμί με αξιοπρέπεια. Είμαστε μαζί με τους εφοπλιστές γιατί απ’ αυτούς εξαρτιόμαστε”, λέει ένας με τέτοιο στήσιμο που θυμίζει πρωτάκι που λέει το ποίημα του. Ο Ηλ. Παναγιώταρος τους διαβεβαιώνει πως οι εφοπλιστές δεν φεύγουν γιατί είναι ακριβά τα μεροκάματα στην Ελλάδα, αλλά για “όλα όσα συμβαίνουν εδώ”. Ο δε Λαγός (των εφοπλιστών) αφού πρώτα έχει πει ότι “θα σπάσει αυτό το απόστημα” κλείνει τη συζήτηση με τα εξής: “Θα δώσουμε μια υπόσχεση στον εαυτό μας και σε αυτούς τους ανθρώπους. Η Ζώνη θα κινηθεί, τα καράβια θα ξαναέρθουν πίσω και οι λακέδες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ που καπηλεύονται αυτήν την κατάσταση θα εξαφανιστούν από δω μέσα”. Και δεν είναι μόνο αυτό. Παρευρισκόμενος στη συζήτηση, που την προστάτευαν 50 Χρυσαυγίτες για να μην τους πετάξουν στη θάλασσα οι εργάτες, αποφαίνεται πως “με το σεις και με το σας δεν λύνεται τίποτε”, ενώ άλλος δηλώνει πως “θα πολεμήσουμε, όχι μόνο να τα λέμε”. Όλοι δε έδωσαν ραντεβού στη επόμενη συνέλευση του συνδικάτου μετάλλου για να σπάσουν το απόστημα. Το τι ακολούθησε σε ενάμισι μόνο μήνα το ξέρουμε.

Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι αποκαλυπτικό για πολλούς λόγους. Κατά πρώτο γιατί δίνει πολιτικό βάρος σε αυτό που έγραψε η βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν ότι η Χρυσή Αυγή στηρίζεται οικονομικά από εφοπλιστές. Προφανώς δημιούργημα των Μνημονίων, με φυσικούς γονείς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ουδέποτε όμως θα είχε φτάσει από το 0,29% και τους 19.993 ψήφους που πήρε το 2009 στο ποσοστό του 6,97% και τους 440.966 ψήφους που πήρε τον Ιούνιο του 2012 αν κάποιοι δεν γέμιζαν τα ταμεία της με ζεστό χρήμα για να μπορεί να χαρτζηλικώνει το κάθε λουμπεναριό και να το κάνει δολοφόνο που δουλεύει για λογαριασμό της, όποτε δεν δουλεύει στα βυτία μεταφέροντας πετρέλαιο (οικονομική δραστηριότητα που ειδικά πέριξ του λιμανιού ισοδυναμεί με φιλανθρωπικό έργο) ή στην ιχθυόσκαλα που έχει μετατραπεί σε φασιστική σφηκοφωλιά. Οι σχέσεις αγάπης της Χρυσής Αυγής με τους έλληνες εφοπλιστές αποκαλύφθηκαν ακόμη μια φορά το Νοέμβριο του 2012 όταν ο βουλευτής τους Η. Παναγιώταρος (κατά τραγική σύμπτωση ο ίδιος που τον Αύγουστο του 2012 διαβεβαίωνε ότι οι εφοπλιστές δεν φεύγουν επειδή τα μεροκάματα είναι ακριβά αλλά λόγω του συνδικαλισμού) με ομιλία του στη Βουλή ζητούσε να τους επιβληθεί μικρότερη φορολογία. Έφτασε μάλιστα στο σημείο ο Ελλαδέμπορος από το βήμα της Βουλής να δείξει την κατανόησή του απέναντι στην επιλογή των εφοπλιστών να κατεβάσουν την ελληνική σημαία από τα καράβια τους.

Το πέπλο προστασίας που απλώνει ο ναζισμός πάνω από την εργοδοσία δεν εξαντλείται στους εφοπλιστές, παρότι εκεί φαίνεται να έχουν γίνει οι χοντρές δουλειές. Φτάνει επίσης στο παζάρι του Σχιστού, κάθε Κυριακή, όπου ορδές μαυροφορεμένων δύο φορές περίπου τον μήνα εμφανίζονται και διώχνουν τους Πακιστανούς που δουλεύουν σε πάγκους συστήνοντας Έλληνες να δουλέψουν με 15 ευρώ, όταν το πραγματικό μεροκάματο είναι πολύ 2 και 3 φορές υψηλότερο. Κι έτσι οι αντιδράσεις δεν έρχονται μόνο από τους Πακιστανούς, αλλά κι από τους Έλληνες λόγω του ότι οι Χρυσαυγίτες ρίχνουν τελικά τα μεροκάματα προς όφελος της εργοδοσίας, κι όχι οι “ξένοι”.

Συμπερασματικά, η εκτέλεση του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη δολοφόνο συμπίπτει με την μετατροπή της σε τυφλό όργανο του κεφαλαίου, όταν παύει να ασχολείται με μετανάστες και ξεδιπλώνει τον ρόλο της ως αιχμή του δόρατος εναντίον του οργανωμένου εργατικού κινήματος, όταν αναλαμβάνει να ολοκληρώσει με την φυσική βία, τους προπηλακισμούς και τα μαχαιρώματα την δουλειά που δεν μπορεί να κάνει η Τρόικα.

Τα νεοφιλελεύθερα εγκώμια που αποθράσυναν τη Xρυσή Αυγή

Τον δρόμο της Χρυσής Αυγής δεν τον άνοιξε μόνο η Ελληνική Αστυνομία κι αυτό μάλιστα με συγκεκριμένες ενέργειες της ηγεσίας της κι όχι μόνο εξ αιτίας του γεγονότος ότι πολύ υψηλό ποσοστό αστυνομικών ψηφίζει το νεοναζιστικό μόρφωμα όπως έδειξαν τα εκλογικά αποτελέσματα του 2012 στα δέκα εκλογικά τμήματα του Δ. Αθήνας και Καισαριανής όπου είχαν ενσωματωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι με τους αστυνομικούς της ΔΕΛΤΑ, των ΕΚΑΜ και της Ασφάλειας. Ούτε μόνο οι έλληνες χρηματοδότες που έχουν εξελιχθεί σε κακοφορμισμένη πληγή για την κοινωνία με την υλική στήριξη του ιστορικού και νέου ναζισμού να αποτελεί το πραγματικό πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τον υποτιθέμενο κοσμοπολιτισμό τους.

Η Χρυσή Αυγή είναι επίσης δημιούργημα του μιντιακού υπερκράτους που όταν τελείωσαν τα πάρτι με τα ακριβά ναρκωτικά στη Μύκονο ανέδειξαν ως την τελευταία τάση της μόδας και του λάιφ στάιλ τα ναρκωτικά του φτωχού στο πρόσωπο του κάθε νεοναζί κάγκουρα, ψευτόμαγκα και νταβατζή. Μαζί όμως με τα πρωτοσέλιδα για την ερωτική ζωή του κάθε φασίστα ήρθαν και οι “εμβριθείς” αναλύσεις ακραίων νεοφιλελεύθερων, βαθιά αντικομμουνιστών και παθιασμένων Μνημονιακών δημοσιογράφων, που ανέλαβαν το έργο της “αποδαιμονοποίησης” της Χρυσής Αυγής, ώστε να πάψει να είναι στο περιθώριο. Για παράδειγμα, ο Στέφανος Κασιμάτης στις 16 Σεπτέμβρη 2012 έγραφε στην Καθημερινή “Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως». Ο Τάκης Μίχας στις 14 Ιουλίου 2013 από την ιστοσελίδα του Protagon αφού κατακεραύνωνε την εθνικομπολσεβίκικη Αριστερά για τον έλεγχο που ασκεί στην πνευματική ζωή της χώρας καλούσε να αλλάξουν οι νοοτροπίες για να κάνει μια νέα αρχή η χώρα και συγκεκριμένα να σταματήσει η χρήση του ιδεολογικά φορτισμένου όρου “ναζί” και να αντικατασταθεί από τον όρο εθνικοσοσιαλιστής. Τελευταίος και καταϊδρωμένος ο Μπάμπης Παπαδημητρίου μόλις πρόσφατα, στις 11 Σεπτέμβρη, ανέλαβε να επικοινωνήσει σενάρια που διέρρεε επίσημα η ΝΔ για συνεργασία με την Χρυσή Αυγή μέσω του πρωθυπουργικού συμβούλου Αριστείδη Μπαλτάκου που απειλούσε ότι θα κυβερνήσουν με τη Χρυσή Αυγή, του Βύρωνα Πολύδωρα και του Φαήλου Κρανιδιώτη που από τις σελίδες της εφημερίδας Δημοκρατίας ζητούσε άνοιγμα της ΝΔ στην βάση της Χρυσής Αυγής. Με “μια σοβαρή Χρυσή Αυγή” διόρθωνε ο Μπάμπης ότι θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση η ΝΔ που πιθανά αυτή η σοβαρή Χρυσή Αυγή θα είναι το “υγιές” τμήμα που θα προκύψει από έναν κατακερματισμό της, κατ’ αντιστοιχία της διάσπασης της Αγροτικής και άλλων τραπεζών σε καλά και κακά κομμάτια.

Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα κι όχι η “θανάτωση” όπως έγραψε ξανά ο Μπάμπης Παπαδημητρίου από τις στήλες της Καθημερινής άλλαξε την στάση της κυβέρνησης απέναντί της. Η ΝΔ, πρώτα έκανε την δουλειά της παγώνοντας τους αγώνες. Επίσης τροφοδοτώντας τη συζήτηση για τα δυο άκρα (τοποθετώντας έτσι στο ίδιο πλαίσιο τους πολιτικούς απογόνους των Ναζί που προκάλεσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τους συνεχιστές της ΕΑΜικής παράδοσης) κι εμφανίζοντας ως αναγκαία την σκλήρυνση της έκτακτης αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας που δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα στραφεί εναντίον της επαναστατικής Αριστεράς και των ανυπότακτων ταξικών αγώνων. Και στη συνέχεια προχώρησε σε επίδειξη πυγμής αποκαθιστώντας την ισορροπία και δείχνοντας ποιός είναι το μεγάλο αφεντικό στο χώρο της Δεξιάς. Ισορροπία πάντα δυναμική, που με την φόρα την οποία είχε πάρει η Χρυσή Αυγή, έγερνε σε βάρος της ΝΔ. Η απόφαση της κυβέρνησης να σκληρύνει την στάση της απέναντι στην Χρυσή Αυγή ήταν πιθανά αποτέλεσμα και της μίνι κρίσης που προκάλεσε η πολιτική δολοφονία στις σχέσεις της Ελλάδας με το εξωτερικό, όπως φάνηκε από τις δηλώσεις του επικεφαλής της ομάδας των ευρω-σοσιαλιστών, καθώς η ανοχή της κυβέρνησης Σαμαρά απέναντι στη Χρυσή Αυγή έδωσε αφορμή ακόμη και για προτάσεις ακύρωσης της ελληνικής προεδρίας που υποβαθμίζουν ντε φάκτο τη θέση της στην ΕΕ σε ρόλο παρία. Ταυτόχρονα δημιουργούν ρήγματα στις σχέσεις της με το εβραϊκό στοιχείο, όπως έσπευσε να δηλώσει ο υπουργός Ναυτιλίας, Μιλτ. Βαρβιτσιώτης.

Η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα επιχειρείται να τονώσει τις κεντρομόλες δυνάμεις υπογραμμίζοντας τον ρόλο του κράτους. Στην πραγματικότητα αν κάτι επιβεβαιώνει είναι το βάθος της πολιτικής κρίσης που αντιμετωπίζει η αστική στρατηγική λόγω της λαϊκή οργής και την οποία επιχειρούν να ξεπεράσουν καταφεύγοντας στις δολοφονίες, όπως έκαναν το 1963 με την δολοφονία του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη, και το 1991 με την δολοφονία του κομμουνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα. Την “δουλειά” που έκαναν τότε στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα οι παρακρατικοί και κάποιοι ακροδεξιοί δολοφόνοι ΟΝΝΕΔίτες αντίστοιχα, την Τετάρτη στην Αμφιάλη την έκανε ένας χρυσαυγίτης δολοφόνος.

Σήμερα όμως είμαστε περισσότεροι, όπως σκεφτόταν κι η γιαγιά στο διάζωμα του δρόμου κοντά στην λεωφόρο Γρηγόρη Λαμπράκη.

Η Χρυσή Αυγή και η σφαγή των ξένων νηπίων (Πριν, 14/10/2012)

Οι ιστορίες για την κατάσταση στο χώρο της εκπαίδευσης έβριθαν στον Τύπο τον Σεπτέμβριο, όπως σε κάθε νέο ξεκίνημα μιας σχολικής χρονιάς. Αυτή τη φορά όμως, η εικόνα έμοιαζε πολύ πιο απογοητευτική. Διάβαζες για νηπιαγωγεία στη Σαλαμίνα, όπου το χαρτί υγείας το πρόσφεραν οι γονείς. Για χώρους στο Ηράκλειο, όπου έστελναν για εγγραφή παιδιά με ειδικές ανάγκες, χωρίς να υπάρχει ειδικός νηπιαγωγός. Για έλλειψη κτιρίων και νηπιαγωγών, για κλείσιμο παιδικών σταθμών και για «χιλιάδες παιδιά εργαζομένων που αποκλείστηκαν απ’ το δικαίωμα φύλαξης και σχολικής εκπαίδευσης». Η χώρα έμοιαζε έτη φωτός μακρία απ’ τις δεσμεύσεις της να παρέχει φροντίδα στο 90% των παιδιών από 3 χρονών μέχρι να πάνε στο δημοτικό και τουλάχιστον στο 33% των παιδιών κάτω των 3 ετών. Στην γκιλοτίνα του Μνημονίου είχαν τεθεί ακόμη και τα νήπια, με την πλήρη κατάρρευση της προσχολικής αγωγής, που ως μόνο ευνοημένο έχει την ιδιωτική εκπαίδευση.

Το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα τους. Επρόκειτο για το αποτέλεσμα μιας συντεταγμένης νεοφιλελεύθερης πολιτικής που, στα βήματα των προκατόχων της, εφάρμοζε με επιτυχία η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά. Λίγο πριν από τις εκλογές, ο ίδιος ο πρωθυπουργός (κι απόφοιτος του Κολεγίου) είχε δώσει τις πρώτες ενδείξεις για τη στρατηγική που θα ακολουθούσε προκειμένου να καμφθούν τυχόν αντιδράσεις: Την επιστράτευση του ρατσισμού και την προώθηση κοινωνικού εμφυλίου. «Έχουν γεμίσει οι μετανάστες τα νηπιαγωγεία και οι Έλληνες δεν μπορούν να μπουν στον παιδικό σταθμό. Αυτό τέρμα», υποσχόταν, προπαγανδίζοντας τον πόλεμο μεταξύ των θυμάτων της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Λίγες μέρες αργότερα, τη σκυτάλη έπαιρνε ο Ηλίας Παναγιώταρος, απειλώντας ανοιχτά με εφόδους σε βροφονηπιακούς σταθμούς, για να πεταχτούν έξω τα παιδιά των «λαθρομεταναστών».

Τις τελευταίες μέρες, σε μια σπάνια έκφανση πολιτικής …συνέπειας, κυβέρνηση και Χρυσή Αυγή ήρθαν να κάνουν τις υποσχέσεις τους πραγματικότητα. Ο νεοναζί Παναγιώταρος ζήτησε με ερώτηση στη Βουλή να μάθει τον «ακριβή αριθμό» των αλλοδαπών βρεφών και νηπίων που εξυπηρετούνται από τους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς με κλήρωση. Και ο υπουργός Εσωτερικών, Ευρυπίδης Στυλιανίδης, έσπευσε να ζητήσει από τους δήμους τα στοιχεία, συντασσόμενος πλήρως με τις ρατσιστικά υποκινούμενες απαιτήσεις της μισαλλόδοξης δολοφονικής συμμορίας. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και ηχηρές, από μεμονωμένους παιδικούς σταθμούς, πολιτικούς φορείς και όργανα, όπως η ΠΟΕ-ΟΤΑ. Φυσικά, όχι μόνο διότι ο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων προβλέπει το δικαίωμα πρόσβασης «όλων των δημοτών και κατοίκων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, φύλου, γλώσσας, φυλετικής ή κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν». Αλλά κυρίως γιατί μπροστά στη στόχευση των παιδιών, με αφορμή ένα υπαρκτό κοινωνικό πρόβλημα, η μόνη αποτελεσματική λύση είναι η πάλη με αυτούς που το δημιούργησαν, τα ακροδεξιά τσιράκια και τα επαμφοτερίζοντα δεκανίκια της εξουσίας τους.

Αρέσει σε %d bloggers: