Δεν είναι οι τελευταίες θυσίες!

geliotΤην υπόσχεση ότι οι θυσίες που περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο – έκτρωμα που ψηφίστηκε στη Βουλή την Κυριακή 22 Μαΐου 2016 θα είναι οι τελευταίες στις οποίες υποβάλλεται ο ελληνικός λαός έδωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κλείνοντας με αυτό τον τρόπο και τη συζήτηση στη Βουλή για το τέταρτο μνημόνιο, που γράφτηκε κατ’ εντολήν των πιστωτών. Μια ψηφοφορία που, με εξαίρεση την παραίτηση της βουλευτού Β’ Αθήνας, Βασιλικής Κατριβάνου, αφού πρώτα ψήφισε «ναι» επί της αρχής αλλά καταψήφισε στη συνέχεια το υπερ-Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων και τον κόφτη, αποδείχθηκε αναίμακτη για την κυβέρνηση σε επίπεδο κοινοβουλευτικό.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Για τους φορολογούμενους αντίθετα το πολυνομοσχέδιο θα αποδειχθεί διαρκής πηγή φτωχοποίησης και επιδείνωσης της θέσης τους. Ένα – ένα και στο σύνολο τους τα επίμαχα άρθρα του νόμου πλέον, που ψηφίστηκε με 153 ψήφους καθιστώντας συλλογικά ένοχους του βουλευτές της κυβέρνησης για τη νέα φτώχεια, θίγουν όλη την κοινωνία. Δεν υπάρχει λαϊκό στρώμα που να μην πλήττεται από τα νέα μέτρα και γι’ αυτό το λόγο Κ. Μητσοτάκης, Στ. Θεοδωράκης και Φ. Γεννηματά διαφοροποιήθηκαν στη συζήτηση της Βουλής παρότι όλο το προηγούμενο διάστημα πίεζαν να κλείσει άρον – άρον η διαπραγμάτευση, ενώ ψήφισαν με ενθουσιασμό το Μνημόνιο Τσίπρα το καλοκαίρι του 2015.

  1. Στα ύψη έμμεσοι φόροι

Το πιο βαρύ πλήγμα που φέρνει το τέταρτο μνημόνιο, ως συμπληρωματικό το περιγράφει η απόφαση της Ευρωομάδας της 9ης Μαΐου 2016, αφορά στην αύξηση της έμμεσης φορολογίας. Από 1η Ιουνίου 2016 ο συντελεστής ΦΠΑ πάει από το 23% στο 24%, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα τσουνάμι αυξήσεων σε είδη και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης που θα πλήξει καίρια τα λαϊκά εισοδήματα. Για παράδειγμα θα αυξηθεί η τιμή σε: είδη ζαχαροπλαστικής, προμαγειρεμένα φαγητά, μπαχαρικά, σπορέλαια, ηλιέλαια, καλαμποκέλαια, φρυγανιές, τυρόπιτες, εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, είδη ένδυσης και υπόδησης, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, κ.α. Από 1η Ιουνίου 2016 επίσης καταργείται ο μειωμένος φόρος στα νησιά (Σύρο, Θάσο, Άνδρο, Τήνο, Κάρπαθο, Μήλο, Σκύρο, Αλόννησο, Κέα, Αντίπαρο και Σίφνο), επιβάλλεται φόρος 10% στους λογαριασμούς συνδρομητικής τηλεόρασης και για πρώτη φορά τέλος ταξινόμησης στα υβριδικά ΙΧ, που αντιστοιχεί στο ήμισυ του αντίστοιχου φόρου για τα συμβατικά. Επίσης από 1η Ιανουαρίου 2017 αυξάνεται ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιμα (3,7 λεπτά ανά λίτρο στην αμόλυβδη, 10 λεπτά ανά λίτρο στο πετρέλαιο κίνησης, 12,4 λεπτά ανά λίτρο στο υγραέριο κίνησης και 6,2 λεπτά ανά λίτρο στο πετρέλαιο θέρμανσης), η φορολογία στα τσιγάρα κατά μέσο όρο μισό ευρώ το πακέτο, ενώ επιβάλλεται Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στο ηλεκτρονικό τσιγάρο 10 λεπτά ανά ml υγρού, φόρος στον καφέ 2-4 ευρώ ανά κιλό και τέλος 5% στους λογαριασμούς σταθερής τηλεφωνίας (ενώ ο αρχικός σχεδιασμός πρόβλεπε την επιβολή του από την 1η Ιουλίου 2017). Οι πιστωτές δεν μπορούσαν να περιμένουν ούτε για τον αυξημένο ειδικό φόρο στην μπύρα που θα επιβληθεί από 1η Ιουνίου 2016 κι όχι από 1η Ιανουαρίου 2018, που ήταν η αρχική πρόβλεψη του πολυνομοσχεδίου, αναμένοντας να εισπράξουν 62 εκ. ευρώ. Το 2017 επίσης αυξάνεται ο φόρος στα μερίσματα από 10% σε 15%. Από 1η Ιανουαρίου 2018 επιβάλλεται φόρος διαμονής σε ξενοδοχεία κι ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας θα επιδεινώσει την ήδη άνιση σχέση μεταξύ έμμεσων και άμεσων φόρων, όπως φαίνεται από το σχετικό λόγο που ανέρχεται σε 1,24 για το 2016 σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους από 1,22 το 2013 και 1,15 το 2014. Ακόμη κι επί Σαμαρά δηλαδή οι έμμεσοι φόροι, που πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα, ήταν λιγότεροι σε σχέση με σήμερα… Πρώτη φορά ροζ Αριστερά πρώτη φορά τόσοι έμμεσοι φόροι…

  1. Κόφτης ζωών

Ωστόσο, αν οι έμμεσοι φόροι δεν αποτελούν τίποτε άλλο από τη συνέχιση μιας αντιλαϊκής πολιτικής που αποτελούσε γνωστό και μη εξαιρετέο μέσο αύξησης των δημοσίων εσόδων, το εργαλείο που εισάγει νέα «ήθη» στην πολιτική της λιτότητας είναι ο περίφημος «κόφτης». Ή, μηχανισμός δημοσιονομικής προσαρμογής του προϋπολογισμού, κατά κόσμον. Η ψήφισή του, που αποτέλεσε όρο εκ μέρους του ΔΝΤ για να παραιτηθεί από την απαίτησή του για άμεση ψήφιση μέτρων ύψους 3,6 δισ. ευρώ, διαιωνίζει τη λιτότητα κι εγγυάται ότι ακόμη κι αν αυξηθεί το ΑΕΠ η θέση των εργαζομένων δεν πρόκειται να βελτιωθεί, καθώς μισθοί και συντάξεις θα είναι τα πρώτα κονδύλια που θα μπαίνουν στον Προκρούστη του, όπως επίσης και θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα. Η ισχύς του φτάνει τουλάχιστον μέχρι το 2020, ξεπερνάει δηλαδή την ισχύ του τελευταίου τριετούς προγράμματος δανεισμού που φθάνει μέχρι το 2018.

Περιλαμβάνει δε 4 διαφορετικές ταχύτητες περικοπών, όπως περιγράφονται στη σχετική τροπολογία. Η πρώτη ταχύτητα θα μπαίνει αν διαπιστώνεται απόκλιση από  το δημοσιονομικό στόχο από 0,26% έως 0,75% του ΑΕΠ και προβλέπει μέτρα ύψους 900 εκ. ευρώ. Η δεύτερη θα περιλαμβάνει (διπλάσια) μέτρα ύψους 1,8 δισ. ευρώ και θα ενεργοποιείται σε περίπτωση απόκλισης από 0,76% ως 1,25% του ΑΕΠ. Η τρίτη ταχύτητα με (τριπλάσια) μέτρα ύψους 2,7 δισ. ευρώ θα εισάγεται όταν παρατηρείται απόκλιση από 1,25% ως 1,75% του ΑΕΠ και η τελευταία ταχύτητα θα περιλαμβάνει περικοπές ή/και φόρους (τετραπλάσιου) ύψους 3,6 δισ. ευρώ και θα ενσωματώνεται όταν διαπιστώνεται απόκλιση ύψους 1,76% ως 2,25%.

Ο κόφτης μπαίνει επειδή οι πιθανότητες αποτυχίας των στόχων αυξάνονται μαζί με τους στόχους για το δημοσιονομικό πλεόνασμα. Για παράδειγμα θεωρείται βέβαιο ότι οι νέοι φόροι στα τσιγάρα θα αυξήσουν τις πωλήσεις αδήλωτου καπνού, που έτσι γίνεται πολύ πιο φθηνός. Τα κίνητρα επίσης να μην κόβονται αποδείξεις στα εμπορικά και τα καταστήματα εστίασης επ’ ωφελεία τόσο των καταναλωτών όσο και των εμπόρων θα αυξηθούν. Ο φόβος αυτών των παράπλευρων απωλειών επέβαλε τον κόφτη, εν είδει συλλογικής τιμωρίας…

  1. Γενική εκποίηση

Μια επιπλέον ποιοτική τομή που περιλαμβάνει το δεύτερο μνημόνιο του κορυφαίου πολιτικού απατεώνα Αλέξη Τσίπρα σχετίζεται με τις ιδιωτικοποιήσεις. Ποτέ ξανά έλληνας πρωθυπουργός και κυβέρνηση δε συνηγόρησαν σε ένα τέτοιο πλιάτσικο επί του δημόσιου πλούτου της χώρας. Το όργανο με το οποίο θα υλοποιηθεί η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (από την οποία δε γλιτώνουν ούτε οι εταιρείες ύδρευσης, ούτε ο ΟΣΕ, ούτε ακόμη και τα ολυμπιακά ακίνητα) θα είναι το λεγόμενο υπερ-Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων ή Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας που θα έχει διάρκεια ζωής 99 έτη. Η διοίκησή του δε, θα ασκείται από τους πιστωτές στο εξωτερικό. Προβλέπεται συγκεκριμένα πώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας θα διορίζουν τα 2 από τα 5 μέλη του Εποπτικού Συμβουλίου (μεταξύ αυτών και τον πρόεδρο) ενώ θα έχουν λόγο για την επιλογή και των 3 άλλων μελών του Εποπτικού Συμβουλίου που θα διορίζει το ΔΣ. Ο όρος μάλιστα να ισχύει αυξημένη πλειοψηφία 4 μελών για τη λήψη αποφάσεων στο Εποπτικό Συμβούλιο εξασφαλίζει ότι οι Ευρωπαίοι θα αποφασίζουν για τα πάντα κι ότι ο ρόλος των ελλήνων τεχνοκρατών θα είναι διακοσμητικός και μόνον. Στην πραγματικότητα θα αποτελούν την βιτρίνα για την επίσημη πλέον μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους!

Στόχος του νέου και σαρωτικού κύματος ιδιωτικοποιήσεων θα είναι η συγκέντρωση 50 δισ. ευρώ, όπως προβλέπεται στη δήλωση της συνόδου για το ευρώ της 12ης Ιουλίου, εκεί που ο Τσίπρας έπεσε στα …τέσσερα. Στην ίδια απόφαση προβλέπεται επίσης ότι απ’ αυτό το ποσό το 50% ή 25 δισ. θα χρησιμοποιηθούν για την επιστροφή της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών «και το 50% κάθε εναπομένοντος ευρώ τουτέστιν 50% των 25 δισ. ευρώ) θα χρησιμοποιηθεί για τη μείωση αναλογίας χρέους/ΑΕΠ, το δε υπόλοιπο 50% θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις». Με άλλα λόγια, το 75% των εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις θα κατευθυνθεί στους πιστωτές και τις τράπεζες και το 25% θα χρηματοδοτήσει επενδύσεις. Κοινώς τσάμπα χρήμα στην αστική τάξη. Ο συγκεκριμένος όρος για τη χρήση των πόρων που θα έλθουν από τις ιδιωτικοποιήσεις δημιουργεί υλικά συμφέροντα και στην Αθήνα για την υλοποίηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.

  1. Στο σφυρί πράσινα και κόκκινα δάνεια

Μια επιπλέον τρίτη ποιοτική τομή στο καθεστώς βαθιάς λιτότητας που εισάγει το πολυνομοσχέδιο το οποίο ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την Κυριακή 22 Μαΐου, με την ελπίδα να εξασφαλίσουν την εύνοια των πιστωτών και να παραμείνουν στην εξουσία μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019 όπως δήλωσε ο Τσίπρας στο τέλος της συνεδρίασης, αφορά την απελευθέρωση των πωλήσεων «κόκκινων» δανείων (δηλαδή όσων δεν εξυπηρετούνται για διάστημα άνω των 90 ημερών) αλλά και πράσινων. Πλέον ελεύθερα οι τράπεζες θα μπορούν να τα πουλούν σε κερδοσκοπικά ταμεία και ήδη έχουν προχωρήσει σε συνεργασίες με τέτοια κεφάλαια από το εξωτερικό παίρνοντας θέση για το μεγάλο φαγοπότι. Με βάση εκτιμήσεις μόνον τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών ανέρχονται σε 108 δισ. ευρώ, πλησιάζουν δηλαδή το 60% του ΑΕΠ. Η απελευθέρωση της πώλησης δανείων (που ονομαστικά εξαιρεί για 18 μήνες δάνεια με εγγύηση πρώτη κατοικία αντικειμενικής αξίας 140.000 ευρώ στην πραγματικότητα όμως οι περιορισμοί αφορούν πολύ μικρότερη κατηγορία) θα βγάλει χιλιάδες δανειολήπτες στο δρόμο, προκαλώντας ένα πρωτοφανές κύμα αστέγων δια χειρός …ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Επιπλέον σοβαρότατες θα είναι και οι αναδιαρθρώσεις στον επιχειρηματικό χάρτη καθώς ένα σοβαρό μερίδιο μη εξυπηρετούμενων δανείων προέρχεται από επιχειρήσεις. Υπολογίζεται ότι είναι γύρω στα 60 δισ. ευρώ. Όσοι αποκτήσουν τα δάνεια αυτών των επιχειρήσεων θα επιβάλουν λουκέτα και στην καλύτερη περίπτωση συγχωνεύσεις μεταξύ ομοειδών επιχειρήσεων και αναδιαρθρώσεις με κριτήριο τη μείωση του κόστους. Σε κάθε περίπτωση θα δημιουργηθούν νέες στρατιές ανέργων που θα προστεθούν στους 843.000 που έχουν χάσει τη δουλειά τους από το 2008 και μετά.

  1. Τα έσοδα στους πιστωτές

Ποιοτική τομή είναι και η τελευταία από τις πέντε κατηγορίες μέτρων που ψήφισαν στη Βουλή οι κυβερνητικοί βουλευτές. Αφορά την «ανεξαρτητοποίηση» της Γενικής Γραμματείας Εσόδων. Πρόκειται για μέτρο που δεν έχει ψηφιστεί σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου και παραδίδει τα έσοδα του κράτους στους πιστωτές, με τρόπο μάλιστα αμετάκλητο καθώς ορίζεται πως όσες αρμοδιότητες της εκχωρηθούν θα έχουν χαρακτήρα αμετάκλητο! Ο έλεγχος των πιστωτών εξασφαλίζεται μέσω μιας Επιτροπής Επιλογής (που θα ορίσει το Συμβούλιο Διοίκησης) όπου θα συμμετέχουν 5 ανώτερα στελέχη της δημόσιας διοίκησης, 2 εκπρόσωποι της ΕΕ, ενώ προβλέπεται και θέση εμπειρογνώμονα σε θέση εντεταλμένου συμβούλου ο οποίος θα επιλέγεται από έναν κατάλογο 3 υποψηφίων επιλογής των Βρυξελλών! Στην πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ παραδίδουν το ταμείο του κράτους στους πιστωτές οδηγώντας την υποτέλεια σε δυσθεώρητα ύψη!

Το χειρότερο είναι πως τα μέτρα που ψηφίστηκαν δε θα είναι τα τελευταία. Πέραν των όσων μέτρων θα φέρει ο «κόφτης» όσο η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών θα φτάνει στα όρια της είναι θέμα χρόνου κι ένα νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων που θα επιβληθεί υπό το βάρος δύο εξελίξεων. Αρχικά λόγω της επικείμενης αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους. Για να την εγκρίνουν οι πιστωτές θα ζητήσουν …αίμα. Επίσης στο πλαίσιο της νέας αξιολόγησης που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο.

Οι θυσίες που επιβάλλει το 4ο Μνημόνιο επομένως δεν σηματοδοτούν το τέλος των θυσιών. Το μόνο τέλος που μπορούν να σηματοδοτήσουν είναι της ανοχής που συνεχίζουν να απολαμβάνουν τα λαμόγια του ΣΥΡΙΖΑ κι οι ψεκασμένοι του καμένου από τη λαϊκή πλειοψηφία η οποία συνθλίβεται από αυτή την πολιτική.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα kommon.gr τη Δευτέρα 23 Μαΐου 2016

Η τελευταία αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ και των δανειστών

ImageHandlerΔεν έχουν τέλος τα ρεκόρ της κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου!

Δύο μνημόνια σε χρονικό διάστημα μικρότερο του ενός έτους, με την σαφή αναφορά σε «συμπληρωματικό Μνημόνιο Κατανόησης» στην τελευταία παράγραφο της απόφαση της Ευρωομάδας της 9ης Μαΐου 2016 να ακυρώνει την προσπάθεια διασκέδασης των εντυπώσεων εκ μέρους του Μαξίμου…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η μοναδική κυβέρνηση από το 2010 που κοσμεί το βιογραφικό της με δύο μνημόνια, όταν στο βωμό του πρώτου και του δεύτερου μνημονίου θυσιάσθηκε το κόμμα – στυλοβάτης της μεταπολίτευσης και έσβησε η λάμψη πολλών αστέρων της τεχνοκρατίας, αντίστοιχα…

Η μοναδική επίσης κυβέρνηση που έχει την πιο συμπαγή ομάδα με τους συμπολιτευόμενους βουλευτές έτοιμους να ψηφίσουν ακόμη και τηλεφωνικό κατάλογο ή μενού εστιατορίου υπερασπιζόμενοι με πάθος τη σημασία των ορεκτικών, των κυρίως πιάτων, της λίστας κρασιών κι ό,τι άλλο αρκεί να σωθεί η χώρα…

Και, μεταξύ άλλων, η κυβέρνηση που δε δίστασε να υποκύψει στις πιο προκλητικές απαιτήσεις των πιστωτών, απ’ έξω, και των οικονομικών συμφερόντων, από μέσα, που γεύονται τα οφέλη του μνημονιακού γύψου. Αρκεί μια ματιά στα όσα κλήθηκε να ψηφίσει η Βουλή την Κυριακή 22 Μαΐου, κατά την πάγια πρακτική που θέλει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που ακυρώνουν κοινωνικές κατακτήσεις – τεκμήρια προόδου και κυριαρχικά δικαιώματα να ψηφίζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος:

Πρώτο, ο περίφημος πια «κόφτης» που θα επαναφέρει στο δημοσιονομικό ορθό δρόμο των πλεονασμάτων δαπάνες και έσοδα, χωρίς να αποκλείονται από τις περικοπές μισθοί και συντάξεις. Κι ας δήλωνε δεξιά (απειλητικά) κι αριστερά (καθησυχαστικά) ο Ευκλείδης Τσακαλώτος πως η εξαίρεση τους αποτελεί κόκκινη γραμμή για την κυβέρνηση και τον ίδιο προσωπικά…

Δεύτερο, αμόκ εκποίησης της δημόσιας περιουσίας που θα συμπαρασύρει τα πάντα: από δεκάδες χιλιάδες ακίνητα του δημοσίου, λιμάνια και αεροδρόμια μέχρι κοινωφελείς επιχειρήσεις όπως των αστικών συγκοινωνιών και των δύο μεγάλων εταιρειών ύδρευσης. Κι αυτό παρότι η ιδιωτικοποίησή τους σε πολλές πόλεις της Ευρώπης αποδείχθηκε αποτυχημένη καθώς έθεσε σε κίνδυνο ακόμη και τον σκοπό λειτουργίας τους, που δεν είναι η δημιουργία κερδών… Η ίδρυση δε του υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας) και η διοίκησή του από ανθρώπους των δανειστών αποτελεί πρωτοφανή ακύρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων και πλήγμα στο δημόσιο συμφέρον.

Τρίτο, η αύξηση (κυρίως) των έμμεσων φόρων, με κορυφαίο παράδειγμα την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 23% στο 24%, που επιφέρει το πολυνομοσχέδιο ακολουθεί πιστά τα χνάρια της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του φορολογικού που ως γνώρισμά της έχει την αύξηση των έμμεσων φόρων που πληρώνουν οι πολλοί. Έτσι το ανέκαθεν ταξικό ελληνικό φορολογικό σύστημα που ιστορικά μεροληπτούσε μεταφέροντας τα βάρη στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, πλέον αποτελεί μνημείο κοινωνικής αδικίας. Παρότι στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι κριτήριο για την περαιτέρω επιβάρυνση των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των αγροτών δεν ήταν η κοινωνική τους μεροληψία, αλλά η σιγουριά που προσέφερε η επιλογή αφαίμαξης των πολλών, μπορούμε να προβλέψουμε ότι αυτό το ελαφρυντικό δε θα αναγνωριστεί από τους ψηφοφόρους τους από τους οποίους ήδη κρύβονται για να αποφύγουν τη χειροδικία…

Το τέταρτο επίτευγμα του πολυνομοσχεδίου είναι η ανεξαρτητοποίηση της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Τα δημόσια έσοδα πλέον, τίθενται εκτός δημοκρατικού ελέγχου. Όπως συνέβη και με την Τράπεζα της Ελλάδας στο παρελθόν η παράδοση των κρατικών εσόδων σε κατ’ όνομα ανεξάρτητες και στην πράξη ασύδοτες αρχές περιορίζει το εύρος της δημοκρατίας. Αποδεικνύεται έτσι πόσο ασύμβατο με τη δημοκρατία, τη δημόσια λογοδοσία και τη συμμετοχή των πολιτών είναι το νεοφιλελεύθερο σχέδιο στην πλήρη του ανάπτυξη…

Το πέμπτο κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ σχετίζεται με την παράδοση ακόμη και των εξυπηρετούμενων κι όχι μόνο των μη εξυπηρετούμενων δανείων στα νύχια των αρπακτικών. Η δημιουργία μιας δευτερογενούς αγοράς κάθε λογής δανείων θα προκαλέσει χιλιάδες άστεγους και χρεοκοπημένους. Η ελληνική κοινωνία θα βρεθεί αντιμέτωπη με καταστάσεις ένδειας που ουδέποτε είχε γνωρίσει στο παρελθόν, καθώς η ιδιόκτητη στέγη αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο του μεταπολεμικού κοινωνικού οικοδομήματος. Η ανακαίνισή του με όρους ελεύθερης αγοράς κι εργολάβο την Τρόικα θα οδηγήσει σε επιδείνωση των όρων στέγασης για τους πολλούς και σε εξωφρενικά και αεριτζίδικα κέρδη για εκείνους τους λίγους που θα δραστηριοποιηθούν στη νέα αυτή αγορά. Προφανώς, οι τράπεζες ούτε κι έτσι πρόκειται να σωθούν. Το ίδιο το ΔΝΤ χαρακτήρισε ως αναπόφευκτη μια νέα ανακεφαλαιοποίηση ύψους 20 δισ. ευρώ…

Τα παραπάνω μέτρα, που σχεδιάστηκαν με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση ενός χρέους που δεν μπορεί και δεν πρέπει να πληρωθεί, δε θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη την οικονομία όπως διατείνονται οι κυβερνητικοί, αλλά σε περαιτέρω καθίζηση της που θα πλήξει την απασχόληση και τα εισοδήματα. Ήδη έκθεση της Alpha Bank εκτιμά ότι η ύφεση το 2016 θα κινηθεί μεταξύ 0,3% και 0,7%.

Η κοινωνία δεν πρόκειται να δεχθεί αυτά τα κανιβαλικά μέτρα. Η κατρακύλα της φοιτητικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ στο 1,33% στις πρόσφατες εκλογές σε ΑΕΙ και ΤΕΙ όπως και του ίδιου Αλέξη Τσίπρα στην έκτη θέση με κριτήριο τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών (μετά τους Κ. Μητσοτάκη, Β. Λεβέντη, Φ. Γεννηματά, Δ. Κουτσούμπα και Στ. Θεοδωράκη), σύμφωνα με δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσίευσε η Αυγή(!), έχοντας από κάτω του μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο, είναι ισχυρότατες ενδείξεις για το οριστικό διαζύγιο της κυβέρνησης με την κοινωνία. Σε αυτό το πλαίσιο η βεβαιότητα της κυβέρνησης ότι θα εφαρμόσει το πολυνομοσχέδιο κι ότι εξασφάλισε την παραμονή της στην εξουσία μέχρι το 2019 θα αποδειχθεί η τελευταία αυταπάτη του Αλέξη Τσίπρα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα liberal.gr

Εαρινή φοροκαταιγίδα, μέσω ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας (Unfollow 44, Αύγουστος 2015)

tsipraΣε νέα …βάθη θα οδηγήσουν την ύφεση στην οποία παραπαίει η ελληνική οικονομία από το 2008, με αποτέλεσμα το ΑΕΠ να συρρικνωθεί κατά 23%, τα αντιλαϊκά μέτρα που ψήφισε η Βουλή στις 15 και 22 Ιουλίου, κατ’ απαίτηση των πιστωτών.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα έσοδα που αναμένει το δημόσιο για να υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1% του ΑΕΠ έστω το 2016, αν όχι από φέτος όπως ήταν η αρχική απαίτηση των δανειστών ώστε να είναι βάσιμες οι ελπίδες μείωσης του χρέους και χαρακτηρισμού του ως βιώσιμου, θα αφαιρεθούν από την αγορά επιτείνοντας την κρίση. Σε αυτή την περίπτωση οι προβλέψεις για μείωση του ΑΕΠ κατά τουλάχιστον 2% εφέτος θα επιβεβαιωθούν και δεν αποκλείεται να αποδειχθούν συντηρητικές. Οι δύο νόμοι μάλιστα (με τον πρώτο να αφορά φορολογία, υπαγωγή της ΕΛΣΤΑΤ στους πιστωτές και ασφαλιστικό και τον δεύτερο τις τράπεζες και τους όρους των πτωχεύσεων) δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα προαπαιτούμενα για να εγκριθεί το πρώτο δάνειο – γέφυρα, ύψους 7,16 δις. ευρώ και να ξεκινήσει η συζήτηση για το τρίτο Μνημόνιο που θα συνοδεύσει το νέο, τρίτο δάνειο ύψους 82-86 δισ. ευρώ. Τα χειρότερα έπονται, επομένως.

Η αύξηση των φορολογικών εσόδων δεν έρχεται να διορθώσει κάποια υποτιθέμενη αδικία, μιας και το σύνολο των δημοσίων εσόδων στην Ελλάδα (45,8% επί του ΑΕΠ το 2014, κατά την Γιούροστατ) υπερέβαινε τον αντίστοιχο μέσο όρο της ΕΕ των 28 (45,2%) και τις επιδόσεις άλλων χωρών – «πρότυπο» κατά τους πιστωτές όπως η Γερμανία (44,6%) ή με συγκρίσιμη κοινωνική δομή όπως η Ισπανία (37,8%) και η Πορτογαλία (44,5%). Τα φορολογικά έσοδα της Ελλάδας επομένως ήταν ήδη υψηλά. Η δε περαιτέρω άνοδός τους έρχεται σε εμφανή αντίθεση με την επιδείνωση των παρεχόμενων από το κράτος υπηρεσιών στην παιδεία και την υγεία. Για την ακρίβεια παρατηρείται η εξής απόκλιση: όσο πιο βαθιά θα βάζει το χέρι στην τσέπη των φορολογουμένων το κράτος, τόσο θα αποσύρεται από βασικές του υποχρεώσεις προς τους πολίτες, όπως είναι η παροχή αξιοπρεπών συντάξεων.

Με το νόμο που ψηφίστηκε στις 15 Ιουλίου υπό τον τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ)» αλλάζει άρδην το φορολογικό καθεστώς, με τις αλλαγές να εστιάζονται σε τέσσερα μέτωπα.

Πρώτο, αύξηση του ΦΠΑ. Η σημαντικότερη αλλαγή αφορά την μετακίνηση στον αυξημένο συντελεστή του 23% πολλών βασικών ειδών πρώτης ανάγκης για τα λαϊκά νοικοκυριά. Πρόκειται για εξέλιξη που θα μειώσει περαιτέρω το διαθέσιμο εισόδημα και θα ακριβύνει την καθημερινή διαβίωση, καθώς αυτόματα επέρχεται αύξηση στην τελική τιμή του προϊόντος κατά 8,8%. Στο αυξημένο ΦΠΑ συγκαταλέγονται πλέον μεταξύ άλλων τα εξής είδη: τυποποιημένα είδη διατροφής (καφές, κακάο, τσάι, μαρμελάδες, μπαχαρικά, είδη ζαχαροπλαστικής, προψημένο ψωμί, ψωμί του τοστ, φρυγανιές, προμαγειρεμένα φαγητά), χυμοί και αναψυκτικά, εστιατόρια και κέτερινγκ, εισιτήρια σε μέσα μεταφοράς (λεωφορεία, πλοία, αεροπλάνα) και κόμιστρα ταξί, άνθη – φυτά, επισκευή και συντήρηση παλαιών κτηρίων, υπηρεσίες από συγγραφείς, συνθέτες, καλλιτέχνες, υπηρεσίες επισκευής και διόρθωσης υποδημάτων, ποδηλάτων και άλλων αγαθών, ιδιωτικά φροντιστήρια και κέντρα ξένων γλωσσών και υπολογιστών (που από το 0% ανεβαίνουν στο 23%). Να σημειωθεί πως τα ιδιωτικά σχολεία που προτιμούν σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα δεν συμπεριλαμβάνονται στη ρύθμιση.

Εύκολα μπορεί να προβλεφθεί ότι το σχέδιο της κυβέρνησης να συγκεντρώσει 2,4 δισ. ευρώ το χρόνο από την αύξηση του ΦΠΑ (και 3,62 δισ. ευρώ συνολικά) θα μείνει στα χαρτιά γιατί αυξάνονται εκθετικά οι λόγοι ώστε να μην κόβονται αποδείξεις (πχ στις επισκευές και τα φροντιστήρια όπου θα αυξηθεί ως αντίβαρο η ζήτηση ιδιαίτερων μαθημάτων και τα γνωστά γκρουπάδικα) ή ο φόρος να παρακρατείται από τους επαγγελματίες (πχ στην εστίαση), όπως άλλωστε συνηθίζεται. Η απ’ ευθείας παρακράτηση και απόδοση του ΦΠΑ στο δημόσιο στις περιπτώσεις που η αγορά γίνεται με ηλεκτρονικό χρήμα, όπως προβλέπεται στο νόμο, δεν σώζει την κατάσταση για το δημόσιο καθώς οι περισσότερες επιχειρήσεις που κάνουν ηλεκτρονικό εμπόριο ή χρησιμοποιούν πιστωτικές κάρτες ακολουθούν το νόμο.

Σημαντικό πλήγμα στον τουρισμό θα προκαλέσει η αύξηση του ΦΠΑ από 6% στο 13% σε ξενοδοχεία, κάμπινγκ και ενοικιαζόμενα δωμάτια, που θα ισχύσει από την 1η Οκτωβρίου 2015, για να μην κληθούν οι επαγγελματίες να απορροφήσουν την αύξηση σε συμβόλαια που έχουν ήδη κλείσει για την τρέχουσα σεζόν. Το άμεσο αποτέλεσμα θα είναι να ακριβύνει το τουριστικό προϊόν της Ελλάδας και να αυξηθούν οι κρατήσεις προς συγκρίσιμους τουριστικούς προορισμούς που έχουν ΦΠΑ ακόμη και στο μισό, όπως η Μάλτα που το διατηρεί στο 7%. Να σημειωθεί πως καμία άλλη μεσογειακή χώρα δεν έχει τόσο υψηλό ΦΠΑ. Ενδεικτικά: η Τουρκία επιβαρύνει τις τουριστικές της υπηρεσίες με 8%, η Κύπρος με 9%, η Ισπανία και η Ιταλία με 10%, ενώ αξίζει να αναφερθεί πως η Γερμανία που πρωτοστάτησε στις πιέσεις για αύξηση του ΦΠΑ στην Ελλάδα, τον διατηρεί στο 7%! Κερδισμένοι επομένως του αυξημένου ΦΠΑ στον τουρισμό θα είναι οι ανταγωνιστές της Ελλάδας.

Με το νόμο που ψήφισε η Βουλή σταδιακά μεν, οριστικά δε καταργείται επιπλέον η έκπτωση 30% επί του ΦΠΑ που ισχύει στα νησιά του Αιγαίου.

Δεύτερο, διατήρηση και αύξηση της Εισφοράς Αλληλεγγύης. Μάλιστα η αύξηση δεν περιορίζεται μόνο στα ανώτερα εισοδηματικά κλιμάκια, όπως τονίζει η κυβέρνηση θέλοντας να δείξει πως η διαιώνιση της Εισφοράς δεν πλήττει τα χαμηλά εισοδήματα. Αυξημένη εισφορά καλούνται να πληρώσουν εισοδήματα που ξεκινούν από 30.500 ευρώ ετησίως ή 2.542 ευρώ τον μήνα.

Τρίτο, αύξηση του φόρου καθώς και της προκαταβολής φόρου που πληρώνουν οι επιχειρήσεις. Ο συντελεστής φορολογίας εισοδήματος αυξάνεται από 26% σε 29% στις κεφαλαιουχικές εταιρείες (ΑΕ, ΕΠΕ και ΙΚΕ) και σε όσες τηρούν διπλογραφικά βιβλία. Για την προκαταβολή προβλέπεται πως οι κεφαλαιουχικές εταιρείες οι συνεταιρισμοί και κάθε άλλη νομική οντότητα αντί για 80% θα πληρώνουν προκαταβολή 100% (ό,τι ίσχυε δηλαδή και για τις τραπεζικές ΑΕ). Επίσης οι προσωπικές εταιρείες (ΟΕ, ΕΕ), οι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, οι αστικές κι οι κοινοπραξίες προσωπικών εταιρειών αντί για 55%, όπως ίσχυε, θα πληρώνουν 75%.

Τέταρτο, επιβολή φόρου στα ασφάλιστρα με τον κλάδο ζωής να επιβαρύνεται με 4%, τον κλάδο πυρός κατά 25%, τα αυτοκίνητα κατά 15% και όλους τους υπόλοιπους κατά 10%.

Συνολικά, πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες φορολογικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων που κάνει τη φορολογία πιο άδικη και πιο ταξική.

Στο σφυρί η δημόσια περιουσία

Στον αντίποδα του υπερτροφικού νεοφιλελεύθερου κράτους που επιβάλουν οι πιστωτές στη φορολογία, προωθούν ταυτόχρονα με όχημα τις ιδιωτικοποιήσεις την απαλλαγή του κράτους κι από το τελευταίο ίχνος δημόσιας περιουσίας. Στην επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους πιστωτές τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας 13 Ιουλίου (φέρει ωστόσο την ημερομηνία της προηγούμενης μέρας, 12 Ιουλίου) προβλέπεται πως από τη ρευστοποίηση της δημόσιας περιουσίας θα συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ. Ξέροντας ωστόσο ότι από το 2011 που ξεκίνησε να λειτουργεί το εκτροφείο σκανδάλων, το ΤΑΙΠΕΔ, μέχρι και φέτος έχουν συμφωνηθεί ιδιωτικοποιήσεις αξίας 5,36 δισ. ευρώ κι έχουν εισπραχθεί 2,96 δισ. (με τη συμφωνία για το Ελληνικό ύψους 915 δισ. ευρώ να συμπεριλαμβάνεται στο πρώτο κονδύλι αλλά όχι στο δεύτερο) η απορία που γεννιέται είναι πώς θα συγκεντρωθεί ένα τόσο ιλιγγιώδες ποσό όταν τα ασημικά (Ολυμπιακή, ΟΤΕ, κ.α.) έχουν ήδη πουληθεί. Ενώ, ό,τι έχει ήδη απομείνει δεν είναι μόνο υποδεέστερης αξίας, με εξαίρεση λίγα παραδείγματα όπως τα δύο λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης και τα περιφερειακά αεροδρόμια που έχουν ήδη κλείσει οι Γερμανοί της Fraport σε συνεργασία με τον όμιλο του Κοπελούζου, αλλά και δύσκολο να πουληθεί λόγω πολλών και διαφορετικών εμποδίων (από ασαφές και διαφιλονικούμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς μέχρι εμπόδια που σχετίζονται με περιβαλλοντικές ρυθμίσεις, κ.α.).

Η συγκέντρωση των 50 δισ. ευρώ θα επιχειρηθεί κατά δύο τρόπους. Ο πρώτος σχετίζεται με την ανάμιξη των τραπεζών οι οποίες από τη στιγμή που αναλαμβάνουν να επιστρέψουν στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας τα 25 δισ. ευρώ που θα απαιτηθούν για την ανακεφαλαιοποίησή τους από τις ιδιωτικοποιήσεις αποκτούν υλικό συμφέρον από το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Το γεγονός μάλιστα πως από κάθε ιδιωτικοποίηση τα δύο τέταρτα θα πηγαίνουν για την εξόφληση του ΕΜΣ, το ένα τέταρτο για την μείωση του χρέους και το άλλο τέταρτο για επενδύσεις θα δίνει κι ένα φιλολαϊκό επίχρισμα στην επιχείρηση των ιδιωτικοποιήσεων. Η αλήθεια ωστόσο θα παραμένει πως για να σωθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες ο ελληνικός λαός θα αποστερηθεί περιουσίας την οποία έχτισε επί δεκαετίες. Κατά δεύτερο, ο στόχος των 50 δισ. ευρώ θα υλοποιηθεί, κι αν όχι θα προσεγγισθεί σημαντικά μέσω της συνεχούς διεύρυνσης της λίστας με την προς εκποίηση δημόσια περιουσία. Έτσι, σε λίγο καιρό δεν αποκλείεται να δούμε να βγάζουν στο σφυρί, έστω με την μορφή της παραχώρησης, περιουσιακά στοιχεία που ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε σήμερα: Από αρχαιολογικούς χώρους και κεντρικούς δρόμους, μέχρι την ακίνητη περιουσία Δήμων και Νομικών Προσώπων (Πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κ.α.). Άλλος τρόπος δεν υπάρχει για να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ!

Θέμα χρόνου η συμφωνία της κυβέρνησης με τους πιστωτές (Πριν, 10 Μαΐου 2015)

tsipΘετικό θα είναι το μήνυμα που θα στείλει το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στην αυριανή του συνεδρίαση για την υπό εξέλιξη, πέμπτη αξιολόγηση του προγράμματος. Χωρίς να υπάρχουν μεγαλόστομες δηλώσεις που θα κηρύσσουν το αίσιο τέλος των διαπραγματεύσεων, οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να ανταμείψουν την ελληνική πλευρά για τις θεαματικές υποχωρήσεις της ανάβοντας, τουλάχιστον, το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για χαλάρωση των όρων χρηματοδότησης της οικονομίας, μέσω πχ της αύξησης του πλαφόν αγοράς εντόκων γραμματίων από τις τράπεζες, από τα 15 δισ. ευρώ που είναι σήμερα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα έμμεσης χρηματοδότησης του ελληνικού δημοσίου. Κατά τ’ άλλα οι διαπραγματεύσεις αναμένεται να συνεχιστούν, με τους δανειστές να πιέζουν διαρκώς την ελληνική πλευρά για περαιτέρω υποχωρήσεις.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Καθοριστικό ρόλο για να καμφθούν οι αντιδράσεις της ΕΕ διαδραμάτισαν οι αλλαγές στη σύνθεση της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας, η προσωπική ανάμιξη του έλληνα πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κι οι σαφείς υποχωρήσεις που έκαναν στην διαπραγματευτική τακτική∙ μια στροφή που αποτυπώθηκε και στα σημεία της επικείμενης συμφωνίας, όπως μέχρι τώρα έχουν διαμορφωθεί.

Το σημείο που ξεχωρίζει για την αντιδραστικότητά του, μεταξύ όσων συμφώνησε η ελληνική πλευρά με τους πιστωτές, αφορά την διαμόρφωση ενός ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ στο 16%, 17% ή 18%, που θα αντικαταστήσει τους δύο υπάρχοντες συντελεστές 13% και 23%, με τον χαμηλότερο συντελεστή του 6,5% να παραμένει και τον ακόμη χαμηλότερο των νησιών, όπου ίσχυαν οι τρεις κλίμακες με μια οριζόντια μείωση της τάξης του 30%, να καταργείται. Ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής ανέκαθεν ήταν σήμα κατατεθέν των νεοφιλελεύθερων φορολογικών συστημάτων, ενώ αντίθετα η ύπαρξη πολλών συντελεστών ήταν γνώρισμα μιας προοδευτικής πολιτικής με επιμέρους και διακριτές στοχεύσεις, αναγνωρίζοντας την διαφορετική φοροδοτική ικανότητα εισοδηματικών στρωμάτων και τάξεων. Τώρα, η διαμόρφωση ενός ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ, που θα σημάνει την μετάταξη πολλών βασικών προϊόντων (όπως τρόφιμα, μη αλκοολούχα ποτά, ηλεκτρική ενέργεια, εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς, κινηματογράφου και συναυλιών, εστιατόρια – καφενεία, κ.α.) από την κλίμακα του 13% στην νέα, αυξημένη κλίμακα, θα επιβαρύνει δυσανάλογα τα λαϊκά νοικοκυριά, ο προϋπολογισμός των οποίων σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα απορροφάται από αυτά τα είδη. Τα επιπλέον έσοδα, ύψους 1 δισ. ευρώ που αναμένονται, θα προέλθουν επομένως από τις τσέπες των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Από την άλλη, στην κατηγορία του 23% εντάσσονταν μέχρι στιγμής προϊόντα και υπηρεσίες που δεν ήταν πρώτης ανάγκης και τα οποία προτιμούνταν περισσότερο από μεσαία κι όχι λαϊκά ή εργατικά στρώματα. Πχ, έπιπλα, αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, καύσιμα, αλκοολούχα ποτά, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, ένδυση – υπόδηση, κ.α. Η μείωση της έμμεσης φορολογικής επιβάρυνσης σε αυτά τα προϊόντα, αν δεν αφήσει τις τιμές πώλησης αμετακίνητες αυξάνοντας τα κέρδη εμπόρων και παραγωγών, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει θα είναι να αυξήσει την κατανάλωση των υψηλών ή σχετικά υψηλών εισοδημάτων. Ο «αναπτυξιακός» χαρακτήρας του μέτρου έγκειται επομένως στην υποκίνηση της κατανάλωσης. Στην άλλη όψη του, ωστόσο, έχει την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των λαϊκών στρωμάτων που στο εξής, με τον ενιαίο, αυξημένο ΦΠΑ, για τα ίδια προϊόντα θα πρέπει να αφιερώνουν περισσότερους πόρους. Ο ενιαίος συντελεστής ΦΠΑ, που θα ισχύσει το δεύτερο εξάμηνο του 2015, θα συμπεριληφθεί στο υπό διαμόρφωση φορολογικό νομοσχέδιο μαζί με ό,τι άλλο ζητήσουν οι «θεσμοί».

Μαζί με τον ενιαίο συντελεστή ΦΠΑ η κυβέρνηση φέρεται να έχει συμφωνήσει σε αλλαγές στο συνταξιοδοτικό σύστημα με την κατάργηση (για αρχή) των πρόωρων συντάξεων, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και μέτρα απελευθέρωσης των αγορών με τα οποία συνεχίζει να αναπαράγει τις εμμονές των νεοφιλελεύθερων για τις κλειστές αγορές που αποτελούν, υποτίθεται, εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη.

Δημιουργώντας τους όρους για την ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης, προς όφελος των πιστωτών, ανοίγει αυτόματα η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, όπως περιγραφόταν στην απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης του Νοεμβρίου του 2012 και πιο πρόσφατα τον Φεβρουάριο του 2015. Δεδομένης της απροθυμίας του ΔΝΤ να συνεχίσει να συμμετέχει στο ελληνικό πρόγραμμα (πόσεις παραβιάσεις του καταστατικού και των αρχών λειτουργίας του μπορεί να σηκώσει ένας διεθνής οργανισμός;) επί τάπητος έχει τεθεί το τελευταίο διάστημα η εξαγορά των 19 δισ. που οφείλει η Ελλάδα στον διεθνή οργανισμό όπως επίσης και των 27 δισ. που κατέχει η ΕΚΤ, υπό τη μορφή ομολόγων, μέσω ενός νέου δανείου. Μια τέτοια ρύθμιση μπορεί να απαντά στο αγωνιώδες ερώτημα για το που θα βρεθούν τα χρήματα να καλυφθούν οι δανειακές υποχρεώσεις του καλοκαιριού, δεν υπάρχει ωστόσο αμφιβολία πως το αποτέλεσμα θα είναι η αύξηση της υπερχρέωσης και της φτώχειας, καθώς το νέο δάνειο θα συνοδεύεται από μέτρα λιτότητας, όπως ακριβώς συνέβη το 2010 και το 2012.

Τριτοκοσμική φτώχεια και χρόνια ύφεση φέρνει η κυβέρνηση (Πριν 7/2/2010)

ΜΕΤΡΑ ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ 

Τα μέτρα αποτελούν ταξική επιλογή με στόχο την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου κι όχι ανάγκη

Από πέντε στάδια διέρχεται η ψυχολογία των ανθρώπων όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με μια απώλεια, σύμφωνα με τις απόψεις μιας ελβετίδας ψυχιάτρου, την οποία επικαλούταν η Goldman Sachs σε ένα εμπιστευτικό ενημερωτικό της φυλλάδιο με ημερομηνία 8 Δεκέμβρη 2008 που αναφερόταν στην Ιρλανδία: Άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, μελαγχολία και στο τέλος αποδοχή. Οι Ιρλανδοί εκείνη την περίοδο βρίσκονταν μεταξύ του τέταρτου και του πέμπτου σταδίου. «Αντίθετα, μια σειρά από άλλες οικονομίες της ευρωζώνης, που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με την Ιρλανδία φαίνεται να είναι κολλημένες μεταξύ του πρώτου σταδίου (άρνηση) και του δεύτερου σταδίου (οργή)», συμπλήρωναν υπονοώντας την Ελλάδα. Το αξιοθαύμαστο δε είναι ότι το «κόλλημα», κατά τους αρχι-κερδοσκόπους της Goldman Sachs, συνεχίζεται! Κι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παλινδρομούν μεταξύ άρνησης και οργής, διαψεύδοντας τη «θεωρία των σταδίων» της ελβετίδας ψυχιάτρου, όπως έδειξαν οι μαζικές διαδηλώσεις της Πέμπτης και της Παρασκευής. Η πραγματικότητα είναι πως η εξέγερση της κοινωνίας αποτελεί μονόδρομο, για να μείνει στα χαρτιά το πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που από κοινού εισηγήθηκαν ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την Τετάρτη περιλαμβάνουν: Κατ’ αρχήν, αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ (από 4,5% σε 5%, από 9% σε 10% κι από 19% σε 21%) και νέα, τρίτη για το 2010, αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα και στον καπνό. Από τα δύο αυτά μέτρα, μόνο, η κυβέρνηση θα εισπράξει τα 2,4 δισ. ευρώ (1,1 και 1,3 αντίστοιχα) από τα 4,8 δισ. που θα εξοικονομήσει από το συνολικό πακέτο. Τα μισά λεφτά δηλαδή θα έρθουν από την αύξηση της έμμεσης φορολογίας, που είναι η πιο αντιλαϊκή, ταξική μορφή φορολόγησης. Επιπλέον, 1,7 δισ. θα προέλθει από την περικοπή των επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας κατά 30%, την περικοπή των πάσης φύσης επιδομάτων και αποζημιώσεων των υπαλλήλων κατά 12% (2% επιπλέον, πέραν του 10% που είχε ανακοινωθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό του ΔΝΤ πριν δύο εβδομάδες) και την μείωση της χρηματοδότησης στα ασφαλιστικά ταμεία του ΟΤΕ και της ΔΕΗ κατά 10%. Κατά συνέπεια από τα 4,8 δισ. τα 4,1 δισ. ευρώ (ή το 85%) θα προέλθουν από περικοπές που θίγουν άμεσα τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τα πιο φτωχά τμήματα του πληθυσμού. Τα επιπλέον μέτρα (όπως η εισαγωγή πρόσθετου κλιμακίου 45% για τη φορολόγηση εισοδημάτων φυσικών προσώπων άνω των 100.000 ή η καταβολή εφ’ άπαξ έκτακτης εισφοράς από φυσικά πρόσωπα με εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ) που θίγουν τα εύπορα στρώματα αντιπροσωπεύουν αναλογικά ήσσονος σημασίας έσοδα. Επομένως, η δήλωση του Γιωργάκη από το Βερολίνο προχθές το βράδυ ότι «οι θυσίες θα επιμεριστούν δίκαια» ήταν ένα ακόμη ψέμα δίπλα στα άπειρα ψέματα που έχει πει τους τελευταίους έξι μήνες, κοροϊδεύοντας τον κόσμο, μέχρι να γραπωθεί στην πρωθυπουργική καρέκλα και να επιχειρήσει να επιβάλλει την πιο άγρια και ταξική οικονομική πολιτική που έχει εφαρμοστεί ποτέ στην Ελλάδα.

Παραμύθι επίσης είναι και το επιχείρημα πως τα μέτρα αποτελούν «αναγκαιότητα κι όχι επιλογή». Τα παραπάνω μέτρα αποτελούν μια ταξική επιλογή που γίνεται με απώτερο στόχο την αναδιανομή του εισοδήματος και την μετάθεση του κόστους υπέρβασης της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων. Γιατί, αν ήθελαν να μειώσουν το έλλειμμα ή να χρηματοδοτήσουν φτηνά τις δανειακές ανάγκες του κράτους θα μπορούσαν: Πρώτο, να πάνε τους φορολογικούς συντελεστές των ανωνύμων εταιρειών στο 35% που τους άφησε ο Σημίτης (5 δισ. ευρώ το χρόνο στοίχισε η μείωση τους στο 25%) κι όχι να τους μειώσουν ακόμη περισσότερο στο 20%. Δεύτερο, να εξέδιδαν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου προς το εγχώριο αποταμιευτικό κοινό όπως συνέβαινε μέχρι και το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’90 (και τώρα το απαγορεύουν οι τραπεζίτες για να μην δουν τις καταθέσεις τους να εξανεμίζονται). Τρίτο, να απευθυνόντουσαν για φθηνό και άφθονο χρήμα στην Κίνα ή τους Άραβες, και πολλά άλλα πολύ πιο απλά. Όπως για παράδειγμα, να εισέπρατταν το πρόστιμο ύψους 5,5 δισ. ευρώ (ποσό υψηλότερο από το προσδοκώμενο όφελος του δεύτερου πακέτου μέτρων Παπανδρέου – ΔΝΤ) που επιβλήθηκε στη χρηματιστηριακή εταιρεία Ακρόπολις το 2007 με αφορμή το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων για να παραγραφεί στη συνέχεια. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση επέλεξε να οδηγήσει την τιμή της βενζίνης και το ΦΠΑ στα ύψη για να αφήσει στο απυρόβλητο τα κέρδη των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των αμερικάνων κερδοσκόπων και των ντόπιων ραντιέρηδων. Αυτό είναι ταξική επιλογή, όχι ανάγκη!

Το χειρότερο όμως είναι πως τα νέα οικονομικά μέτρα, που είναι πλήρως ευθυγραμμισμένα με τη γραμμή του ΔΝΤ, θα προκαλέσουν φτώχεια, ύφεση, ανεργία και πληθωρισμό, όπως έχει συμβεί άπειρες φορές στο παρελθόν σε τριτοκοσμικές χώρες, όπου πέρασε η ακρίδα του ΔΝΤ. Και γι’ αυτό τον λόγο δεν πρόκειται να μειώσουν τα ελλείμματα, καθιστώντας την λήψη νέων πακέτων μέτρων αδήριτη αναγκαιότητα σε λίγους μήνες κιόλας.

Η αύξηση του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κατ’ αρχήν θα μας κάνει όλους φτωχότερους, καθώς θα πυροδοτήσει νέο κύμα ανατιμήσεων σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, που με τη σειρά τους θα οδηγήσουν τον πληθωρισμό στα ύψη. Ποιος καπιταλιστής θα δεχθεί, για καιρό τουλάχιστον, να κατατρώγει ο αυξημένος ΦΠΑ τα κέρδη του και δεν θα τον μεταβιβάσει στον καταναλωτή, υποβαθμίζοντας έτσι την αγοραστική αξία των μισθών; Η αύξηση του ΦΠΑ κατά συνέπεια θα προκαλέσει μείωση της καταναλωτικής ζήτησης. Από την άλλη, κατά πόσο θα φέρει αύξηση των κρατικών εσόδων είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενο γιατί πρέπει να είναι αφελής κανείς για να πιστεύει ότι δεν θα επηρεαστεί το ύψος της κατανάλωσης από ένα νέο κύμα αυξήσεων, πολύ περισσότερο που το εισόδημα μειώνεται με τα μέτρα του ΠΑΣΟΚ. Δεν μένει καν στάσιμο!

Η καταστροφική επίδραση που θα έχει η αύξηση του ΦΠΑ στο επίπεδο ζωής και τον οικονομικό κύκλο μπορεί να ιδωθεί καλύτερα αν θυμηθούμε πως ένα από τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης του Γκόρντον Μπράουν όταν ξέσπασε η κρίση στην γενέτειρα του Κέυνς ήταν να μειώσει το ΦΠΑ (για μια αυστηρά προσδιορισμένη χρονική περίοδο) για να ενθαρρύνει την ενεργό ζήτηση. Στην Ιβηρική το ίδιο. Ισπανία και Πορτογαλία μείωσαν τον ΦΠΑ στις τουριστικές περιοχές για να τονώσουν τη ζήτηση. Στην Ελλάδα επιλέχθηκε το αντίθετο (επ’ αόριστο μάλιστα) με αποτέλεσμα να πυροδοτηθεί μια καθοδική σπείρα στον οικονομικό κύκλο που θα έχει δραματικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους. Ήδη άλλωστε είναι ορατά. Για παράδειγμα, η καπνοβιομηχανία του Παπαστράτου ανακοίνωσε την Τρίτη, ότι μειώνει την παραγωγή της και θέτει σε αναγκαστική άδεια δύο ημερών το προσωπικό της που ανέρχεται σε 700 άτομα για να αντισταθμίσει την ζημιά που της προκαλεί η αφομοίωση στην τελική τιμή του ειδικού φόρου κατανάλωσης. Προφανώς, ούτε η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, ούτε οι απολύσεις (που επίσης έκανε ο Παπαστράτος) είναι δικαιολογημένες. Πολύ περισσότερο αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι είναι μια κερδοφόρα και επιδοτούμενη από το κράτος πολυεθνική επιχείρηση. Σε ένα περιβάλλον όμως αδιάκοπα συρρικνούμενης ζήτησης τέτοιες αποφάσεις θα είναι στην ημερήσια διάταξη.

Τα μέτρα της κυβέρνησης υπακούουν σε ένα μοντέλο επίλυσης της κρίσης, βάση του οποίου καίγεται το χωράφι για να σκοτωθούν τα μικρόβια. Πρόκειται για ένα μοντέλο βίαιης εκκαθάρισης του κεφαλαίου, το οποίο απορρίφθηκε στα ιμπεριαλιστικά κράτη (ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία, κ.λπ.) που επέλεξαν κατά βάση επεκτατικά μοντέλα διαχείρισης της κρίσης. Εύκολα κανείς καταλαβαίνει πώς η εξώθηση προς τα πιο «δαρβινικά» μοντέλα επίλυσης της κρίσης στα κράτη της δεύτερης, τρίτης ή τελευταίας ιμπεριαλιστικής ταχύτητας γίνεται κατ’ αρχήν προς το δικό τους συμφέρον. Γι αυτό το λόγο διαφώνησε δημοσίως κι ο νεο-κεϋνσιανός Στίγκλιτς, όταν κατάλαβε ότι ο Γ. Παπανδρέου τον ήθελε για βιτρίνα που θα εξωραΐζει εκείνες τις πολιτικές του ΔΝΤ, που ακριβώς πριν δέκα χρόνια τον οδήγησαν σε παραίτηση από την Παγκόσμια Τράπεζα. Αρθρογραφία του στον διεθνή Τύπο (που δεν ευτύχησε στον ελληνικό) έχει τη δική της σημασία: «Ο καταιγισμός περιοριστικών μέτρων που ανακοινώνονται από την κυβέρνηση μπορεί να πνίξει την ανάπτυξη και κατ’ επέκταση τα έσοδα από τη φορολογία, με αποτέλεσμα να διευρύνεται ακόμη περισσότερο το έλλειμμα», τόνισε Εξ’ ίσου απορριπτικός για τα μέτρα Παπανδρέου – ΔΝΤ ήταν κι ένας γερμανός σοσιαλδημοκράτης, οικονομολόγος του ΟΗΕ, που εμφανίστηκε στην τηλεόραση του Μέγκα την Τετάρτη λέγοντας: «Προτείνουμε έτσι απλά στην Ελλάδα να μειώσει το έλλειμμά της κατά 10% του ΑΕΠ σε δύο χρόνια. Αυτό είναι πρακτικά αδύνατο! Οδηγούμε τη χώρα στον γκρεμό! Είναι το συνηθισμένο μέσο που χρησιμοποιεί πάντα το ΔΝΤ. Ακολουθούν τυφλά τις χρηματοοικονομικές αγορές που υπερβάλλουν τώρα, δημιουργώντας αίσθηση κρίσης απ’ την οποία βεβαίως κερδίζουν μαζικά», ήταν τα λόγια του με τα οποία έθεσε σε ρεαλιστικές βάσεις την κερδοσκοπική επίθεση που δέχεται η Ελλάδα, δείχνοντας ταυτόχρονα και την άβυσσο που χωρίζει τα πρακτικά αποτελέσματα των μέτρων από τις εξαγγελίες.

Όλα αυτά φυσικά είναι γνωστά στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Δηλώνουν ωστόσο πως θα εφαρμόσουν τα μέτρα μέχρι τέλους μόνο και μόνο για να πετύχουν ένα συντριπτικό πλήγμα στις κατακτήσεις της εργατικής τάξης της Ελλάδας, μια ιστορική ήττα εφάμιλλης στρατηγικής σημασίας με εκείνη που δέχτηκε το εργατικό κίνημα το 1989 – 1990. Θα το επιτρέψουμε;

Αρέσει σε %d bloggers: