COP27: Ανέξοδες υποσχέσεις και ένοχες σιωπές για το κλίμα, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το κλίμα, ανεξάρτητα από την κατάληξη των διαπραγματεύσεων τα ξημερώματα της Κυριακής 20 Νοεμβρίου, ήταν καταδικασμένη να αποτύχει πολλούς μήνες πριν ξεκινήσει…

Ήταν καταδικασμένη να αποτύχει επειδή η επιλογή της Αιγύπτου για να φιλοξενήσει την 27η Διάσκεψη των Μερών (Conference of Parties, COP) ισοδυναμούσε με τη νομιμοποίηση μιας στυγνής δικτατορίας. Από την ημέρα που ο Σίσι κατέλαβε την εξουσία το 2013, ανατρέποντας τον μοναδικό εκλεγμένο πρόεδρο της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι, έχει συλλάβει και φυλακίσει δεκάδες χιλιάδες αντιφρονούντες. Έχει δε οδηγήσει στην εκτέλεση χιλιάδες εξ αυτών. Σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία μόνο από τον Απρίλιο μέχρι τις 6 Νοεμβρίου που ξεκίνησε η Διάσκεψη για το κλίμα έχουν πραγματοποιηθεί 1.500 συλλήψεις, συμπεριλαμβανομένων κι όσων καλούσαν σε διαδηλώσεις για την κλιματική αλλαγή!

Το βήμα και η προβολή που απέκτησε μέσω της Διάσκεψης για το Κλίμα ο δικτάτορας Σίσι γράφουν μια λαμπρή σελίδα στην ιστορία του παγκόσμιου greenwashing!

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ ήταν καταδικασμένη να αποτύχει επειδή η επιλογή των διοργανωτών να διεξάγουν τις εργασίες της στο Σαρμ Ελ Σέιχ είχε μια εσάνς από …Don’t Look Up. Ή …άσε τους άλλους να πεθάνουν! Για όσους δεν ξέρουν: Το Σαρμ Ελ Σέιχ είναι ένας φυσικός παράδεισος στα νότια της Χερσονήσου του Σινά στην Ερυθρά Θάλασσα. Τα πανέμορφα κοράλλια που φιλοξενεί στον βυθό του, σε βάθη μάλιστα εύκολα προσπελάσιμα, έχουν αναγορεύσει το Σαρμ Ελ Σέιχ σε αγαπημένο προορισμό των δυτών όλου του κόσμου. Οι διαβεβαιώσεις ωστόσο για την ανθεκτικότητα των συγκεκριμένων κοραλλιογενών υφάλων δεν αναιρούν το γεγονός ότι οι γιγαντιαίες τουριστικές επενδύσεις στην χερσόνησο αργά αλλά σταθερά διαβρώνουν τις φυσικές ομορφιές της. Οι χιλιάδες συμμετέχοντες κι οι συνοδοί τους στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για την προστασία του …κλίματος, μεταξύ των οποίων 120 επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων, όπως οι Τζο Μπάιντεν, Εμμανουέλ Μακρόν, Ρίσι Σουνάκ και Λούλα πριν καν συμφωνηθεί το τελικό ανακοινωθέν έστειλαν το δικό τους μήνυμα βαρβαρότητας απέναντι στη φύση.

Αν πραγματικά ήθελαν να δείξουν ότι ενδιαφέρονται για το κλίμα, έστω εντός της Αιγύπτου, έπρεπε να διοργανώσουν την Διάσκεψη στο πολυπληθές και πολύβουο Κάιρο, όπου η πιο μικρή μετακίνηση είναι υπόθεση ατελείωτου μποτιλιαρίσματος πολλών ωρών και πολύωρου πονοκεφάλου.        

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ ήταν προορισμένη να αποτύχει λόγω των προσκεκλημένων και των χορηγών. Για πρώτη φορά στη φετινή Διάσκεψη κλήθηκαν να πάρουν μέρος πολυεθνικές ορυκτών καυσίμων όπως οι BP, Shell, Equinor, κ.α. Διαπιστεύθηκαν συγκεκριμένα γύρω στους 600 αντιπροσώπους πολυεθνικών εξόρυξης και εμπορίας ορυκτών καυσίμων, που στο αιγυπτιακό θέρετρο είχαν μία μόνο δουλειά να κάνουν: Να αξιοποιήσουν όλη την επιρροή που διαθέτουν για να αποτρέψουν ριζικές και δεσμευτικές αποφάσεις! Μεταξύ των χορηγών της Διάσκεψης ήταν και η Coca Cola που έχει σκορπίσει εκατοντάδες εκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια στον κόσμο ρυπαίνοντας στεριές και θάλασσες.

Η Διάσκεψη του ΟΗΕ αν κάπου υπερέβη τα εσκαμμένα καταργώντας τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ εκείνων που συμβάλουν στην αύξηση της θερμοκρασίας κι όσων επικαλούνται την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής ήταν με την επιλογή ως υπεύθυνης των δημοσίων σχέσεων της ίδιας εταιρείας που έχει επίσης τις δημόσιες σχέσεις μιας ένωσης των πολυεθνικών πετρελαίου και φυσικού αερίου· της αμερικανικής Hill + Knowlton Strategies. Το ελεύθερο που διέθετε να μπαινοβγαίνει ακόμη και στα άδυτα των πιο εμπιστευτικών συζητήσεων από κοινού με την αξιόπιστη και από πρώτο χέρι πληροφόρηση της την οποία μπορούσε να αξιοποιήσει κατά το δοκούν, εξόργισαν εκατοντάδες κλιματικούς επιστήμονες που κατήγγειλαν την υποκρισία και την σύγκρουση συμφέροντος με δημόσια επιστολή τους. Χωρίς φυσικά να νιώσει κάποιος ή κάποια την ανάγκη να απολογηθεί…

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η απόφαση που ελήφθη παρότι θετική δεν γεννάει καμμιά αισιοδοξία για κλιματική δικαιοσύνη, έστω κι αν πλήθος πηγών (με πιο πρόσφατη και ολοκληρωμένη αυτής της Oxfam) βεβαιώνουν ότι σε κάθε καταστροφή που προέρχεται από την κλιματική αλλαγή οι φτωχοί είναι αυτοί που περισσότερο και συχνότερα πλήττονται. Ως αποτέλεσμα η κλιματική αλλαγή έχει οδηγήσει τις κοινωνικές και εισοδηματικές ανισότητες σε νέα ύψη.

Η σημαντικότερη συμφωνία του Σαρμ Ελ Σέιχ αφορούσε την ικανοποίηση ενός μόνιμου αιτήματος εκατοντάδων αναπτυσσόμενων κρατών για αποζημίωση από τα ανεπτυγμένα κράτη, εξ αιτίας των φυσικών καταστροφών που υπομένουν τα αναπτυσσόμενα σήμερα λόγω της κλιματικής αλλαγής που έχουν προκαλέσει τα ανεπτυγμένα από την ακόμη εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Η αξίωσή τους είναι πέρα για πέρα δίκαιη και θεμιτή επειδή αναδεικνύει τις ιστορικές ευθύνες πίσω από την τρέχουσα κλιματική κρίση. Δείχνει ότι η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο όσα κράτη ρυπαίνουν σήμερα, αλλά κι εκείνα που εκμεταλλεύθηκαν τα φθηνά ορυκτά καύσιμα εξασφαλίζοντας την απρόσκοπτη οικονομική τους ανάπτυξη επί 1 ή 2 αιώνες. Ε, αυτά τα κράτη δεν μπορούν σήμερα να κουνούν το δάχτυλο στα εκατοντάδες φτωχά κράτη του πλανήτη που από την μια στερήθηκαν του ορυκτούς τους πόρους κι από την άλλη σήμερα καλούνται να διαχειριστούν τρομερές φυσικές καταστροφές όπως οι πλημμύρες στο Πακιστάν και οι ξηρασίες στην Αφρική. Και την ίδια ώρα τους απαγορεύουν να χρησιμοποιήσουν τα ορυκτά καύσιμα που διαθέτουν στο υπέδαφός τους.

Αν και θετικό βήμα η συμφωνία για την αποζημίωση των αναπτυσσόμενων χωρών, πολλοί λόγοι κάνουν να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί για το τι να περιμένουμε.

Αρχικά, μια ανάλογη απόφαση κλιματικής βοήθειας ύψους 100 δισ. δολ. ετησίως είχε ληφθεί και το 2009 η οποία ωστόσο ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Πιθανά, οι ανεπτυγμένες χώρες με την υποχώρηση τους εξασφάλισαν την συναίνεση των φτωχών χωρών στους στόχους συγκράτησης της αύξησης της θερμοκρασίας. Και μετά, τις υποσχέσεις τους τις πήραν οι …ανεμογεννήτριες. Όπως πολύ πιθανά να συμβεί και τώρα…

Η αποστροφή των διοργανωτών ήταν τόσο έντονη απέναντι σε κάθε σκέψη αποζημιώσεων (φοβούμενοι το ενδεχόμενο αναζήτησης νομικών ευθυνών και μια πλημμυρίδα από αξιώσεις αποζημιώσεων) ώστε το σχετικό θέμα δεν υπήρχε καν στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης! Απουσία δηλωτική επίσης του δημοκρατικού τρόπου λειτουργίας ανάλογων πρωτοβουλιών…

Βαριές ευθύνες της ΕΕ

Στη Διάσκεψη του ΟΗΕ δεν περίσσεψαν μόνο οι κενές περιεχομένου υποσχέσεις αλλά και οι ένοχες σιωπές. Πρωταγωνιστής εδώ ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία πολύ σωστά απείλησε με αποχώρηση αν δεν περιλαμβανόταν στο τελικό ανακοινωθέν η δέσμευση στο στόχο συγκράτησης της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας στον 1,5 βαθμό Κελσίου μέχρι τέλος του αιώνα. Η ίδια ωστόσο η ΕΕ πρωτοστατεί στην ακύρωση αυτού του στόχου! Μάρτυρας η αποτυχία στην εκπλήρωση του στόχου που τέθηκε στην περυσινή Διάσκεψη για το κλίμα στην Γλασκόβη (COP26) κι αφορούσε την μείωση των εκπομπών μεθανίου (που εκλύει το φυσικό αέριο) κατά 30% ως το 2030. Έκτοτε δύο πράγματα έχουν αλλάξει: Επιστημονικές διαβεβαιώσεις ότι οι εκπομπές μεθανίου (που βραχυπρόθεσμα δεσμεύει 80 φορές περισσότερη θερμότητα από το διοξείδιο του άνθρακα) είναι πολύ περισσότερες απ’ όσες υπολογίζουμε κι από την άλλη η αύξηση ρεκόρ των εκπομπών μεθανίου, όπως ανακοίνωσε ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός.

Η ΕΕ εποίησε την …νύσσαν γιατί ο εκτροχιασμός των αερίων που συμβάλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου από ευρωπαϊκό έδαφος προήλθε από μια συνειδητή πολιτική απόφαση της. Η μεταφορά αερίου στην Ευρώπη μέσω πλοίων από ΗΠΑ, Κατάρ, κ.α. και η ώθηση που έδωσαν στις εξορύξεις σχιστολιθικού αερίου από τις ΗΠΑ οι ευρωπαϊκές παραγγελίες, ως απόρροια των κυρώσεων στην Ρωσία, δεν προκάλεσαν μόνο την ενεργειακή κρίση αλλά επιτάχυναν και την κλιματική αλλαγή. Κι αυτό ήταν εκ των προτέρων γνωστό!

Επικίνδυνα για το περιβάλλον και τους ανθρώπους είναι επίσης τα αμερικανικά σχέδια για την …σωτηρία του πλανήτη, όπως τα ανακοίνωσε ο Τζον Κέρυ στο Σαρμ Ελ Σέιχ. Η πρόταση μπορεί να συνοψιστεί στην δημιουργία χρηματιστηρίων άνθρακα κι εμπορίας δικαιωμάτων ρύπων παντού. Ό,τι δηλαδή προβλέπει και το ευρωπαϊκό σχέδιο «προσαρμογή στο 55%». Η εκτίμησή τους είναι ότι με 30 δολ. ο τόνος μέχρι το 2030 μπορούν να κινητοποιηθούν από 77 ως 139 δισ. δολ…

Η αμερικανική πρόταση για την χρηματοδότηση της μετάβασης σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που έτυχε της θερμής αποδοχής από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, ισοδυναμεί με φτωχοποίηση για τους πολλούς και κέρδη για τα παράσιτα των τραπεζών και του χρηματοπιστωτικού υπόκοσμου που θα διαπραγματεύΟΝται τα δηλητηριώδη αέρια.

Το χειρότερο ωστόσο ότι με όλα τα παραπάνω είναι ότι η κλιματική κρίση θα οξυνθεί. Ήδη ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός έδειξε ότι τα προηγούμενα 8 χρόνια ήταν τα θερμότερα χρόνια στην ιστορία του πλανήτη, ενώ το σύστημα Copernicus έδειξε ότι ο Οκτώβριος του 2022 ήταν κατά 2 βαθμούς Κελσίου θερμότερος από τον ίδιο μήνα της περιόδου 1991-2020. Αυτά για όσους χρειάζονται αποδείξεις σχετικά με τον κατεπείγοντα χαρακτήρα των μέτρων αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, οι οποίοι δεν βρίσκονται δίπλα μας αλλά υπηρετούν στα υψηλότερα κλιμάκια της ΕΕ και μάλιστα πληρώνονται αδρά για να μας σώσουν…

Οι πλημμύρες δεν πνίγουν μόνο τις ΗΠΑ

Την ώρα που η προσοχή όλων είναι στραμμένη στις δραματικές επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στο Χιούστον των Ηνωμένων Πολιτειών, κι όπου μέχρι στιγμής οι νεκροί ανέρχονται σε 13 άτομα, μια άλλη ανθρώπινη τραγωδία παραμένει στη σκιά της επίσημης ενημέρωσης, σχεδόν στα αζήτητα της ειδησεογραφίας.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κι ας έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής περισσότερους από 1.200 νεκρούς. Κι ας είναι ίδια η αιτία που προκαλεί το θάνατο, με τις εικόνες της απόγνωσης να μοιάζουν απελπιστικά…

Το θέατρο αυτής της τραγωδίας βρίσκεται στην Ασία έχοντας ως επίκεντρο τις τελευταίες ώρες την Βομβάη της Ινδίας κι όλο το καλοκαίρι δύο ακόμη χώρες: το Νεπάλ και το Μπαγκλαντές. Κι εκεί η άμεση αιτία των θανάτων είναι οι πλημμύρες, με τις αρχές της Βομβάης να ανακοινώνουν το κλείσιμο των σχολείων και των κολεγίων για να περιοριστούν οι ανθρώπινες ζημιές, ενώ το αεροδρόμιο της πόλης θυμίζει πισίνα. Με βάση ανακοινώσεις των Ηνωμένων Εθνών και στις τρεις ασιατικές χώρες ο αριθμός των άμεσα θιγμένων, όσων δηλαδή είδαν το σπίτι, το κτήμα ή τη περιουσία τους να καταστρέφεται, έχει ανέλθει σε 41 εκ. άτομα! Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα εξ αυτών συγκαταλέγεται στους πιο φτωχούς και εξαθλιωμένους, καθώς τα εύπορα στρώματα ανέκαθεν επέλεγαν για κατοικία τα υψηλότερα σημεία των πόλεων ώστε να προφυλαχθούν από τους μουσώνες που κάθε χρόνο ξεκινούν τον Ιούνιο και τελειώνουν τον Σεπτέμβριο.

Οι αντιθέσεις όμως δε σταματούν εδώ. Η Βομβάη είναι το χρηματοοικονομικό κέντρο της Ινδίας, κάτι σαν το Σίτι, με ένα πληθυσμό που υπερβαίνει τα 20 εκ. σε μια χώρα που οι κάτοικοι αγγίζουν τα 1,4 δισ. Κι ενώ προβάλλεται ως το πρότυπο της νέας Ινδίας που εντάσσεται με όρους ισχύος στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό κι όχι ως θεατής ή αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης, την ίδια ώρα ετοιμάζεται να θάψει 1.000 πολίτες της, που πνίγηκαν στις λάσπες για να μπορεί η ελίτ να πνίγεται στο χρήμα…

Η ανθρώπινη καταστροφή που έπληξε την Ασία είναι ένα ακόμη σήμα κινδύνου για τις ασύμμετρες επιπτώσεις της υπεθέρμανσης του πλανήτη. Το κακό είναι πως αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις όλο και σπανιότερα συμπίπτουν με όσους πληρώνουν το λογαριασμό της υπερθέρμανσης…

Πηγή: neaselida

Κουβέντα… να γίνεται στην Κοπεγχάγη (Επίκαιρα, 4/12/2009)

Άκαρπη αναμένεται να αποβεί η διάσκεψη του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής που ξεκινάει τη Δευτέρα 7 Δεκέμβρη στην πρωτεύουσα της Δανίας, καθώς το σημαντικότερο ζητούμενο – η συμφωνία σε δεσμευτικούς στόχους μείωσης των επικίνδυνων ρύπων –, παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες…

Τέσσερις στόχοι είχαν τεθεί για τη διεθνή διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών που θα διεξαχθεί στην Κοπεγχάγη από τις 7 έως τις 18 Δεκέμβρη έχοντας ως απώτερο σκοπό να αντικαταστήσει το Πρωτόκολλο του Κιότο για την μείωση των εκπομπών ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και το οποίο λήγει το 2012. Ο πρώτος και σημαντικότερος στόχος ήταν η επίτευξη συμφωνίας σε δεσμευτικούς στόχους για την μείωση των εκπομπών των αναπτυγμένων χωρών μέχρι το 2020. Όπως φαίνεται και στα διαγράμματα που παραθέτουμε, παρά την αποβιομηχάνιση στις ανεπτυγμένες χώρες και τις δραματικές επιδόσεις των αναπτυσσόμενων χωρών στην εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα, τα πρωτεία εξακολουθούν να διατηρούν οι ανεπτυγμένες χώρες και δη αυτές του ΟΟΣΑ (ΗΠΑ, Αγγλία, Καναδάς, Βέλγιο, Αυστρία, Γαλλία, Δανία, Γερμανία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ελβετία, Σουηδία, Τουρκία, Ιαπωνία, Φινλανδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Μεξικό, Τσεχία, Νότια Κορέα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία). Η δεύτερη επιδίωξη αφορούσε δεσμευτικούς στόχους από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες για τον περιορισμό της αύξησης των εκπομπών τους. Ο τρίτος στόχος επικεντρωνόταν στην χρηματοδότηση των φτωχών χωρών από τις πλούσιες ώστε να ανταποκριθούν στα πλάνα μείωσης των επικίνδυνων εκπομπών και να προσαρμοστούν στα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής. Υπολογίζεται ότι απαιτείται να δοθούν 10 δισ. δολ. το χρόνο μέχρι και το 2012 από τις πλούσιες χώρες στις φτωχές για να χρηματοδοτήσουν τη δική τους συμβολή. Τέλος, το ζητούμενο ήταν η δημιουργία των απαραίτητων δομών σε επίπεδο κυβέρνησης ώστε όλα τα παραπάνω να γίνουν πράξη.

Η ευθύνη για την αποτυχία του πρώτου και πλέον καθοριστικού στόχου ανήκει στις ΗΠΑ. Η πέτρα του αναθέματος έπεσε αρχικά στην Γερουσία που παρέπεμψε για την Άνοιξη του 2010 την ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου το οποίο είχε εγκαίρως εγκριθεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς στην Γερουσία οι Δημοκρατικοί δεν έχουν την απαραίτητη πλειοψηφία που θα τους επέτρεπε να ψηφίσουν το νομοσχέδιο. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή εστιάζεται στην ολιγωρία που επέδειξαν κι οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί να υποστηρίξουν το νομοσχέδιο, οδηγώντας τους (ανέκαθεν φιλικούς απέναντι στους Δημοκρατικούς) New York Times σε σημείωμα της σύνταξής τους στις 26 Νοέμβρη να τονίζουν πως «η αναποφασιστικότητα των Δημοκρατικών ηγετών στη Γερουσία είναι τόσο ενοχλητική όπως είναι η εξ αντανακλάσεως και σχεδόν ομόφωνη εχθρότητα των Ρεπουμπλικάνων απέναντι σε οτιδήποτε αμφισβητεί τον τρόπο που η Αμερική παράγει και χρησιμοποιεί την ενέργεια».

Η ρίζα του κακού ωστόσο βρίσκεται στα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια που έχουν δαπανήσει όσες βιομηχανίες θίγονται από την επιβολή ορίων στους ρύπους εξαγοράζοντας βουλευτές και γερουσιαστές και των δύο κομμάτων. Υπολογίζεται ότι μόνο τους τελευταίους τρεις μήνες το Εμπορικό Επιμελητήριο των ΗΠΑ έχει δαπανήσει 35 εκ. δολ. για να αποτρέψει την ψήφιση νομοσχεδίων που αφορούν την ενέργεια, το σύστημα υγείας και την ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Υπό το βάρος της καθημερινής πλύσης εγκεφάλου από τις διαφημίσεις στις ΗΠΑ παρατηρείται και το εξής παράδοξο: Ενώ σε όλο τον κόσμο οι φωνές που ζητούν μέτρα ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής καθημερινά πληθαίνουν, στις ΗΠΑ μειώνονται, χωρίς ωστόσο να γίνονται μειοψηφικές! Με βάση έρευνα του Ερευνητικού Κέντρου Pew, που δημοσιεύτηκε στις 30 Οκτώβρη στη Guardian Weekly, το ποσοστό όσων Αμερικανών πιστεύουν ότι η θερμοκρασία της γης αυξάνεται από 77% που ήταν το 2007 έχει πέσει στο 57%! Το γεγονός ωστόσο ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών έχει συναίσθηση του κινδύνου φέρνει στην επιφάνεια τις ευθύνες του ίδιου του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για την ανεπάρκεια των ΗΠΑ να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της εποχής, καθώς μπορούσε αν ήθελε να στηριχθεί πάνω σ’ αυτή την πλειοψηφία.

Η υπόσχεση που έδωσε ωστόσο ο Μπαράκ Ομπάμα για την πρόθεση των ΗΠΑ να μειώσουν τις επικίνδυνες εκπομπές αερίων κατά 17% κάτω από τα επίπεδα του 2005 μέχρι το 2020 και κατά 80% μέχρι το 2050 επέτρεψε στις ΗΠΑ να είναι έστω με… το ένα πόδι στην διάσκεψη της Κοπεγχάγης. Να σημειωθεί ωστόσο ότι οι ΗΠΑ αυθαίρετα λαβαίνουν ως έτος αναφοράς το 2005. Με βάση καταγγελίες περιβαλλοντικών οργανώσεων, αν ως έτος αναφοράς χρησιμοποιηθεί το 1990, όπως κάνει η ΕΕ, τότε ο φιλόδοξος στόχος των ΗΠΑ για μείωση των εκπομπών κατά 17% συρρικνώνεται σε 3%! Με αυτήν όμως την εξαγγελία ο Μπαράκ Ομπάμα δεν πάει με άδεια χέρια στη διάσκεψη παρότι το Air Force One θα προσγειωθεί στην Κοπεγχάγη στις 9 Δεκέμβρη μια εβδομάδα πριν φθάσουν οι 76 άλλοι ηγέτες κι αρχηγοί κρατών απ’ όλον τον κόσμο. Ο Ομπάμα επομένως θα πάει «στην σωστή πόλη την λάθος ημερομηνία» όπως εύστοχα ανακοίνωσε κι η Greenpeace, τονίζοντας ότι έτσι δείχνει πως «απλώς δεν παίρνει το θέμα στα σοβαρά».

Η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου για τους προσωρινούς και μη δεσμευτικούς στόχους μείωσης των εκπομπών επικίνδυνων αερίων ώθησε και το Πεκίνο την επόμενη μέρα να προβεί σε ανάλογες εξαγγελίες. Να σημειωθεί ότι ΗΠΑ και Κίνα μαζί ευθύνονται για το 40% των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Οι εξαγγελίες της Κίνας αφορούσαν τη δέσμευσή της να μειωθούν κατά 40 έως 45% μέχρι το 2020 οι «εκπομπές αερίων ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος». Μεθερμηνευόμενο το τελευταίο σημαίνει πως η Κίνα μέχρι το 2020 (που θα έχει δει το ΑΕΠ της να διπλασιάζεται αν συνεχίσει να καταγράφει τους σημερινούς ρυθμούς μεγέθυνσης) θα εκπέμπει περισσότερους επικίνδυνους ρύπους απ’ όσους εκπέμπει σήμερα! Ανταποκρινόμενη όμως στις διεθνείς πιέσεις θα αυξήσει το μερίδιο της αιολικής και ηλιακής ενέργειας στο σύνολο της ενεργειακής κατανάλωσης.

Η κινέζικη κυβέρνηση δεν ξέχασε να καρφώσει και την ΕΕ που μέχρι στιγμής έχει πρωτοστατήσει σε δηλώσεις αναλαμβάνοντας τη δέσμευση μέχρι το 2020 να μειώσει κατά 20% τις εκπομπές αερίων σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. «Η Ευρώπη προχώρησε σε πολλές δεσμεύσεις. Αλλά αν συγκρίνεις αυτές τις δεσμεύσεις με τις πράξεις υπάρχει μια μεγάλη διαφορά» ήταν τα λόγια του ειδικού απεσταλμένου της Κίνας στις συνομιλίες για το κλίμα, όπως τις μετέφερε η Wall Street Journal στις 26 Νοέμβρη. Στη συνέχεια μάλιστα τόνιζε πως η ασυνέπεια των Ευρωπαίων δεν αφορά μόνο τις δεσμεύσεις για μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, αλλά επίσης τη μεταφορά τεχνολογίας και την αποστολή βοήθειας στις φτωχές χώρες…

Στη βάση όλων των παραπάνω η διάσκεψη της Κοπεγχάγης δεν θα αποτελέσει τον τελικό σταθμό στη διαδικασία υπογραφής του Κιότο 2, όπως ήλπιζαν οι αρχιτέκτονες της, αλλά την αρχή μιας νέας χρονοβόρας και πολύ λιγότερο φιλόδοξης διαδικασίας που θα ολοκληρωθεί σε ένα ή δύο το πολύ χρόνια…

Αρέσει σε %d bloggers: