ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΗΠΑ: Επίδειξη αμερικανοδουλείας από Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ (Πριν, 4/10/2015)

tsipΑκόμη και μέχρι πριν λίγες ημέρες ο κανόνας ήθελε τους πιστωτές να πιέζουν για μεταρρυθμίσεις, δηλαδή να εφαρμοστούν τάχιστα και άνευ αντιρρήσεων τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνει το Μνημόνιο, κι η κυβέρνηση να εμφανίζεται διστακτική, να διαφωνεί με το ρυθμό, να ζητάει την παράλληλη εφαρμογή αντίρροπων μέτρων που θα περιορίσουν το κοινωνικό κόστος των Μνημονίων, κ.α. Παρότι προφανώς κι όλα γίνονταν προς άγρα εντυπώσεων, η επικοινωνιακή αυτή διαφωνία διέθετε το δικό της συμβολισμό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κατά το πρόσφατο ταξίδι όμως του έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, με αφορμή την ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ, ανατράπηκε εκ βάθρων και αυτός ο καταμερισμός ρόλων, με τον ίδιο τον Τσίπρα να δηλώνει τα εξής ενώπιον ελλήνων επιχειρηματιών: «πρέπει να κάνουμε βήματα για να αλλάξουμε τη χώρα, κάνοντας όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Ο έλληνας πρωθυπουργός, με άλλα λόγια, δεσμεύτηκε ότι θα επιβάλει όλα τα μέτρα που περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο: μείωση συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση επαγγελμάτων (στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της που αφήνει έξω και προστατεύει το επάγγελμα του κρατικοδίαιτου τραπεζίτη και του λαθρέμπορα πετρελαίου που δρα υπό την αιγίδα δημοσίων επιχειρήσεων) και πολλά άλλα. Η μετάλλαξη του Τσίπρα σε υπάκουη σκυλίτσα που περιφερόταν ανάλαφρη και περιχαρής από αίθουσα σε αίθουσα αναζητώντας ευκαιρίες για φωτογραφία με ξένους ηγέτες (από τον Ομπάμα μέχρι με τον Αμπάς και τον Μαδούρο) δείχνοντας πόσο φιλική είναι αποτυπώθηκε και στην άτυπη ενημέρωση του Μαξίμου όπου μεταξύ άλλων, στον απολογισμό του ταξιδιού έγραψε: «Υλοποιήθηκε η στρατηγική της κυβέρνησης που θεωρεί ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη τις καλές σχέσεις και την στενή συνεργασίας με τις χώρες της περιοχής μας. Ένα από τα θέματα που προωθήθηκαν σημαντικά, είναι οι τριμερείς συνεργασίες της Ελλάδας και της Κύπρου με την Αίγυπτο και το Ισραήλ και οι προοπτικές που ανοίγονται στον οικονομικό και εμπορικό τομέα. Επίσης η προώθηση της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής, η οποία βασίζεται στην αρχή των πολύπλευρων και επωφελών για την χώρα συνεργασιών». Πίσω από αυτά τα μεγάλα λόγια κρύβονται τουλάχιστον τρεις ωμές αλήθειες που ως κοινό παρανομαστή έχουν την μετατροπή της κυβέρνησης σε όργανο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πρώτο, η αναγνώριση από την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου της αμερικανοστήριχτης χούντας της Αιγύπτου, που ομολογουμένως είχε σαγηνεύσει και την κοσμοπολίτικη κι εστέτ ευρωπαϊκή Αριστερά μόνο και μόνο επειδή ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων. Αυτή όμως η κυβέρνηση με την οποία θα συνεργαστεί ο Τσίπρας (και την οποία τίμησε κατά την επίσκεψή του στην Αίγυπτο με αφορμή τα εγκαίνια της δεύτερης διώρυγας του Σουέζ στις αρχές Αυγούστου) εκτελεί κατά εκατοντάδες τους πολιτικούς της αντιπάλους, ακόμη και όσους πρωτοστάτησαν στην «αραβική άνοιξη» και συνεργάζεται με το εβραϊκό κράτος του Ισραήλ στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Το δεύτερο ψέμα σχετίζεται με την Κύπρο καθώς όλα δείχνουν ότι επιταχύνεται η επίλυση του Κυπριακού με την πρόταση να κατατίθεται την ερχόμενη άνοιξη. Η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι, το Νοέμβριο στην Αθήνα υπηρετεί αυτή την προτεραιότητα. Τέλος, κάθε άλλο παρά η «ελληνική ενεργειακή πολιτική στηρίζεται στην αρχή των πολύπλευρων συνεργασιών». Συνδέεται άμεσα με την προώθηση της αμερικάνικης πολιτικής που επικεντρώνεται στους αγωγούς TAP και IGB. Η συνεργασία με τη Ρωσία που θα επέτρεπε να εξισορροπηθεί ο αμερικανικός θανατηφόρος εναγκαλισμός διακόπηκε απότομα με ευθύνη του Τσίπρα, σχεδόν ταυτόχρονα με την παράδοσή του στους πιστωτές.

Πρόθυμη να στηρίξει τα αμερικανικά σχέδια στην ενέργεια, το Κυπριακό και την περιοχή δηλώνει η κυβέρνηση

Παρότι η επίσκεψη στη Νέα Υόρκη δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και το μόνο που έκανε ήταν να καταγράψει την ισχυρή βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να συνεργαστεί πλήρως και αρμονικά με τους Αμερικάνους, όταν η προθυμία της να εμπλακεί ενεργά στα ανοιχτά μέτωπα της περιοχής γίνει πράξη τότε και στο γεωπολιτικό – διπλωματικό πεδίο θα καταγραφεί μια εξ ίσου θεαματική στροφή, όπως αυτή που καταγράφτηκε στο κοινωνικό – οικονομικό μέτωπο, με αφορμή τη συμφωνία με τους πιστωτές της 12ης Ιουλίου. Εν ολίγοις είμαστε μάρτυρες της απότομης ωρίμανσης ενός φλερτ που θα μετατρέψει την Ελλάδα των Τσίπρα – Καμμένου σε διαπρύσιο υποστηρικτή των αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή. Άλλωστε, η αμερικάνικη πολιτική έχει ήδη εξασφαλίσει την προώθησή των συμφερόντων της με την τοποθέτηση των κατάλληλων ανθρώπων στις πιο νευραλγικές θέσεις της κυβέρνησης…

Προς επίρρωση η …υπερφόρτωση των υπόγειων δίαυλων επικοινωνίας της Αθήνας με την Ουάσινγκτον όλο το προηγούμενο διάστημα. Όπως φάνηκε από το απόρρητο τηλεγράφημα του έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον στις 16 Ιουλίου 2015, τρεις δηλαδή μέρες μετά την παράδοση της κυβέρνησης στους πιστωτές και την υπογραφή της επαίσχυντης συμφωνίας, το οποίο αποκάλυψε η Καθημερινή της προηγούμενης Κυριακής, η αμερικάνικη κυβέρνηση συμβούλευε την ελληνική για το πώς θα αντιμετωπίσει το Βερολίνο. Διακρίνεται επίσης σαφέστατα ότι η Αθήνα υπηρετούσε ένα σχεδιασμό της Ουάσινγκτον για την ευρωζώνη με τον οποίο είχε κοινά σημεία που αφορούσαν την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, ο οποίος όμως απέκλινε από το σχεδιασμό του Βερολίνου. Γι’ αυτό πιθανότατα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης να ευχαρίστησε δημόσια τις ΗΠΑ από τη συχνότητα του ραδιοσταθμού Στο Κόκκινο, στις 15 Ιουλίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την παράδοση… Η ενδημική στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αμερικανοδουλεία γνώρισε νέες δόξες κατά την επίσκεψη του Τσίπρα στις ΗΠΑ και με αφορμή τον διάλογο του με τον πρώην αμερικάνο πρόεδρο Μπιλ Κλίντον ο οποίος αιματοκύλησε τα Βαλκάνια (διάλογο που έστησε η Γιάννα Αγγελοπούλου, με το αντίτιμο των «καλών της υπηρεσιών» να μένει να το μάθουμε στο μέλλον) και την καθόλου τυχαία δήλωσή του έλληνα πρωθυπουργού ότι «εδώ βρήκαμε πιο ευήκοα ώτα απ’ ότι στις Βρυξέλλες»…

Η κυβέρνηση αντιτείνει ως όφελος την αποδοχή των ΗΠΑ στο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αίτημα που υποτίθεται ότι οι ευρωπαίοι πιστωτές παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες. Ο Αλέξης Τσίπρας όμως παραβιάζει ανοιχτές θύρες. Στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου αναφέρεται στην τρίτη παράγραφο από το τέλος πως «η ευρωομάδα παραμένει έτοιμη να εξετάσει, αν χρειαστεί, πιθανά μέτρα (πιθανή παράταση των περιόδων χάριτος και αποπληρωμής) για να εξασφαλιστεί ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες παραμένουν σε βιώσιμο επίπεδο». Επομένως έχει αποφασιστεί. Η ίδια συμφωνία στη συνέχεια όμως λέει κι άλλα: «Τα μέτρα αυτά θα εξαρτώνται από τη πλήρη υλοποίηση των μέτρων τα οποία πρόκειται να συμφωνηθούν… Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ τονίζει ότι δεν μπορούν να αναληφθούν απομειώσεις της ονομαστικής αξίας του χρέους. Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν πλήρως και εγκαίρως τις χρηματοοικονομικές του υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους». Επομένως, αναδιάρθρωση του χρέους θα γίνει. Έχει συμφωνηθεί. Μόνο που με τον τρόπο τον οποίο θα γίνει, επιμηκύνοντας δηλαδή τις λήξεις δανείων και ομολόγων, η αναδιάρθρωση θα ισοδυναμεί με τα τριάκοντα αργύρια του Τσίπρα. Θα είναι η ανταμοιβή του, πρώτο, για την υλοποίηση του κατάπτυστου τρίτου Μνημονίου, δεύτερο, για το θάψιμο του αιτήματος της διαγραφής του χρέους (αυτή είναι η απομείωση της ονομαστικής αξίας) και τρίτο για την αναγνώριση του χρέους. Κατά συνέπεια κανένα καλό δεν φέρνει στο λαό η αναδιάρθρωση. Τους μόνους που εξασφαλίζει είναι τους πιστωτές μιας κι έτσι διασφαλίζεται η εξόφληση του χρέους. Επομένως γιατί οι Αμερικάνοι να μην συγκατανεύουν στο αίτημα του Τσίπρα;

Με σενάρια μνημονιακής παρένθεσης χρυσώνουν το χάπι του μνημονίου (Πριν, Κυριακή 12 Ιουλίου )

tsiprasΑν υπήρχε βραβείο προαγωγού της δεκαετίας θα άξιζε να το πάρει η Μέρκελ. Ούτε έναν ούτε δύο… Τέσσερις έλληνες πρωθυπουργούς έβγαλε στο κλαρί η γερμανίδα καγκελάριος από το 2010 μέχρι προχθές το βράδυ, όταν και ο Τσίπρας εγκατέλειψε την αντι-μνημονιακή διαφοροποίηση για να ακολουθήσει το δρόμο που άνοιξαν πριν από αυτόν Παπανδρέου, Παπαδήμος και Σαμαράς.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα μέτρα που ψήφισε η ελληνική Βουλή, με την παρότρυνση μάλιστα η ελληνική αντιπροσωπεία να δεχθεί κι ό,τι άλλο της ζητηθεί στη σημερινή σύνοδο κορυφής προκειμένου να κλείσει η συμφωνία για την έγκριση του τριετούς δανείου από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, δημιουργούν ένα ρήγμα στις σχέσεις της με την κοινωνία που δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ: Η επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στις συντάξεις κι η αναστολή των εφάπαξ μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε θα ψηφισθεί νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019, με τις πρώτες περικοπές να ξεκινούν το 2016, σε λίγους μήνες δηλαδή, η σταδιακή εξάλειψη των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων με στόχο μέχρι το 2022 όλοι να συνταξιοδοτούνται στα 67 έτη (ή στα 62 με 40 χρόνια εργασίας), η αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης, η μείωση των δικαιούχων του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση του ορίου προστασίας μισθών και συντάξεων από τις κατασχέσεις που σημαίνει ότι πολλά φτωχά νοικοκυριά θα δουν καταθέσεις και ακίνητα να κατάσχονται από την εφορία προκαλούν ένα «ασύμμετρο» πλήγμα στα λαϊκά εισοδήματα. Έτσι, το τρίτο μνημόνιο, αποκαθιστά την συνέχεια του κράτους όπως από την προεκλογική περίοδο κιόλας την ευαγγελιζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ μεταφέροντας το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής στους πιο φτωχούς. Την εργατική τάξη δηλαδή και τα στρώματα εκείνα που με σταθερό τρόπο από το 2010 καλούνται να σηκώσουν το βάρος της λιτότητας για να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους.

Και στη διαχείριση μάλιστα της δημοσιονομικής κρίσης οι ομοιότητες με το παρελθόν περισσεύουν, καθώς το νέο δάνειο από το ευρωπαϊκό ΔΝΤ, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, που θα αντιμετωπίσει κατά ένα σημαντικό μέρος την αποπληρωμή λήξεων στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ, θα αυξήσει τη συνολική υπερχρέωση. Το δημόσιο χρέος έτσι θα αυξηθεί περαιτέρω!

Η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στις πιέσεις των πιστωτών αντιμετωπίζονται ωστόσο από την ηγεσία του σαν ένας τακτικός ελιγμός. Σαν μια μικρή υποχώρηση που θα του επιτρέψει να παραμείνει στην εξουσία κι εν ευθέτω χρόνο, όταν δηλαδή θα έχουμε απαλλαγεί από το βάρος των δανειακών υποχρεώσεων, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, να κλείσει το ρήγμα που δημιουργήθηκε και, μετά απ’ όλα αυτά, να εφαρμόσει το αριστερό του πρόγραμμα, σύμφωνα με την αφήγηση πολλών κυβερνητικών στελεχών… Είναι το σενάριο της μνημονιακής παρένθεσης, που επιχειρεί να χρυσώσει το χάπι του τρίτου μνημονίου . Προς επίρρωση μάλιστα επικαλούνται το παράδειγμα της Βραζιλίας, που κατόπιν ορισμένων συμβιβασμών στην αρχή και χάρη σε αυτούς, το (εκφυλισμένο) Κόμμα Εργατών μπόρεσε να παραμείνει περισσότερο από μια δεκαετία. Αρχικά, οποιαδήποτε σύγκριση με τη Βραζιλία είναι το λιγότερο άστοχη, καθώς πρόκειται για μη συγκρίσιμα μεγέθη. Η Βραζιλία είναι η οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής, αντίθετα με την Ελλάδα, που είναι ο τελευταίος τροχός της ευρωπαϊκής αμάξης, αν αφήσουμε έξω τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η οικονομική υπεροχή, προσέφερε στη Βραζιλία και τις δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης με τον Λούλα αρχικά και τη Ρουσέφ στη συνέχεια να γίνονται ο πολιτικός εκφραστής των αστικών οικονομικών δυνάμεων που πήραν τα ηνία στη μετα–ΔΝΤ εποχή. Κι αυτή ωστόσο η «επιτυχία» θεμελιώθηκε επάνω στην προδοσία των λαϊκών στρωμάτων που στήριξαν τον Λούλα με το αρχικό φιλολαϊκό του πρόγραμμα να συρρικνώνεται (σε βαθμό εξαφανίσεως) στην αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας. Αν αυτό είναι το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να το φέρει καλύτερα σε πέρας η ΕΕ με τα σχετικά προγράμματα που ήδη χρηματοδοτεί…

Στην Ελλάδα, οι πολιτικές εξελίξεις θα τρέξουν με ραγδαίους ρυθμούς, με αφορμή την απώλεια της δεδηλωμένης, όπως φάνηκε από τους 145 ψήφους που συγκέντρωσε το τρίτο μνημόνιο εκ μέρους της κυβερνητικής πλειοψηφίας, σε ένα σύνολο 251 θετικών ψήφων. Το δημοσκοπικό προβάδισμα 20 ποσοστιαίων μονάδων του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ,  όπως καταγραφόταν προχθές κι ήταν μάλιστα από τις πρώτες ειδήσεις στον ιστότοπο της Αυγής, σύντομα θα είναι γλυκιά ανάμνηση για όσους κυβερνητικούς έχουν την αυταπάτη ότι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα οφέλη της εξουσίας μετά την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών για ανατροπή της λιτότητας και του καθεστώτος υποτέλειας. Τις ίδεις αυταπάτες καλλιεργούσαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια, επικαλούμενοι μάλιστα το ίδιο επιχείρημα (της ανυπαρξίας αντιπολίτευσης) μέχρι που κατρακύλησαν στα Τάρταρα της ανυποληψίας, από τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους…

Σε τεντωμένο σχοινί οι σχέσεις της κυβέρνησης με τους δανειστές (Πριν, 1/2/2015)

varoiufΣκηνικό πρωτοφανούς ρήξης των σχέσεων της Ελλάδας με τους δανειστές της διαμορφώθηκε προχθές, Παρασκευή, κατά τη συνάντηση του έλληνα υπουργού Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκη, με τον επικεφαλής του συμβουλίου υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) Γ. Ντάιζελμπλουμ. Η διάσταση απόψεων φάνηκε καθαρά στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την συνάντηση, διαμορφώνοντας όρους σύγκρουσης με τους δανειστές, προς μεγάλη φυσικά ικανοποίηση του ελληνικού λαού που είδε για πρώτη φορά εκπρόσωπο των δανειστών να μην βρίσκει …κατεβασμένα παντελόνια στις διαπραγματεύσεις του με την Ελλάδα, όπως σταθερά συνέβαινε από το 2010. Το σκηνικό της σύγκρουσης με τους δανειστές και κυρίως με την ΕΕ και την Γερμανία φάνηκε να επισημοποιείται και να βαθαίνει μετά την συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Μαξίμου αργά το βράδυ της Παρασκευής με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκη, τον υπουργό Οικονομίας Γ. Σταθάκη, τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, Ε. Τσακαλώτο, και τον υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας εμφανίστηκε αμετακίνητος λέγοντας ότι θα τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Νέες διαστάσεις στη ρήξη θα δώσει επίσης το Βερολίνο μέσω του φιλικού του Τύπου, στον απόηχο των όσων διαδραματίστηκαν στην Αθήνα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τρία είναι τα σημεία στα οποία επικεντρώθηκε η διαφωνία Βαρουφάκη – Ντάιζελμπουλ: Οι σχέσεις με την Τρόικα, με την ελληνική πλευρά να απορρίπτει το καθεστώς εποπτείας, το πρόγραμμα, δηλαδή οι όροι υπό τους οποίους θα δίνεται η βοήθεια, με την Αθήνα να ζητά την αντικατάσταση του υπάρχοντος και, τέλος, η πρωτοβουλία για μια διεθνή συνάντηση για το χρέος, με τον Ντάιζελμπουμ να την απορρίπτει υποδεικνύοντας ως αρμόδιο όργανο το Γιούρογκρουπ.

Η σύγκρουση, όσο κι αν ήταν αναμενόμενη, δεν ήταν δεδομένη λόγω του ότι το πλαίσιο που εξ αρχής έθεσε η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να αμφισβητούσε τα όσα έχουν μέχρι σήμερα συμφωνηθεί (πχ απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις) δεν σηματοδοτεί ωστόσο σύγκρουση με τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτο, υιοθετεί βασικές παραδοχές τους. Για παράδειγμα, η αντιπρόταση Βαρουφάκη στον Ντάιζελμπουλ, με βάση δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, προέβλεπε ισοσκελισμένους μεν προϋπολογισμούς, αλλά απόρριψη των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία ούτως ή άλλως ήταν προϊόντα δημιουργικής λογιστικής. Επίσης προέβλεπε την μετάθεση μεν των αποπληρωμών του χρέους μετά το 2020, ένα κοινά συμφωνημένο μορατόριουμ δηλαδή την πενταετία 2015-2020, αλλά την αποπληρωμή ολόκληρου του χρέους. Δεν τέθηκε καν θέμα διαγραφής μέσω λογιστικού ελέγχου, όπως είχε ψηφίσει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ! Δεύτερο, ο ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνει επιθετικά προβληματισμούς που ήδη υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα την ίδια περίπου ώρα που γίνονταν οι φορτισμένες δηλώσεις Βαρουφάκη – Ντάιζελμπλουμ, κι ο ολλανδός υπουργός έλεγε μετά λύπης στο αφτί του έλληνα ομολόγου του «μόλις σκότωσες την Τρόικα», την σκότωνε ψυχρά από τις Βρυξέλλες κι ένας επίτροπος∙ ο Πιέρ Μοσκοβισί που είναι μάλιστα κι εκ των πλέον αρμοδίων ως επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων. «Η Επιτροπή θα εξετάσει το ρόλο της αποκαλούμενης Τρόικας, μεταξύ άλλων και το ενδεχόμενο αντικατάστασής της, με την πάροδο του χρόνου, με μια δομή που θα διαθέτει μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και λογοδοσία, θα βασίζεται στα ευρωπαϊκά όργανα και θα υπόκειται σε μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό έλεγχο σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο», ήταν η απάντηση που έδωσε σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημ. Παπαδημούλη. Άρα, υπό διασταυρούμενα πυρά πεθαίνει η Τρόικα!

Η αναζήτηση σημείων κοινής συμφωνίας ήταν επίσης εμφανής και στις δηλώσεις Τσίπρα – Σουλτς που προηγήθηκαν μια μέρα της επίσκεψης Ντάιζελμπουμ, ενώ ακολούθησαν την βίαιη αντίδραση των τραπεζιτών στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει δικούς του ανθρώπους στις διοικήσεις των τραπεζών που οδήγησε σε μια πρώτη (πριν αλέκτωρ…) και διπλή υποχώρηση: Το μήνυμα που δόθηκε από το Μαξίμου στους υπουργούς να σταματήσουν τις φιλολαϊκές δηλώσεις (επαναπρόσληψη καθαριστριών, σχολικών φυλάκων, ακύρωση ιδιωτικοποίησης ΟΛΠ, ΔΕΗ, κ.α.) και την ανακοίνωση Δραγασάκη που ξεκαθάριζε ότι οι όποιες αλλαγές στα ΔΣ των τραπεζών θα γίνουν συναινετικά και μόνο. Έτσι, ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου φαινόταν να εκπροσωπεί την τάση της ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν το ελληνικό κεφάλαιο με αιχμή του δόρατος τους απατεώνες των τραπεζών, εκφράζει την τάση της σύγκρουσης. Σε αυτό το πλαίσιο περίσσεψαν οι υποσχέσεις εκ μέρους του νέου πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα. Πχ «διαπραγματευόμαστε με ασφάλεια και εγγυόμαστε τη σταθερότητα». Επίσης, άφησε ανοιχτή τη συνεργασία με τον ΟΟΣΑ, από την εργαλειοθήκη του οποίου η Τρόικα αξιοποίησε πολλές προτάσεις μετατρέποντάς τις σε μνημονιακές δεσμεύσεις, ενώ ο Αλ. Τσίπρας εγγυήθηκε «μια αλλαγή πορείας χωρίς να επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι άλλων χωρών». Επιχείρημα κατ’ ευθείαν βγαλμένο από τη φαρέτρα της Μέρκελ, καθώς δική της επινόηση ήταν η χρησιμοποίηση των ευρωπαίων φορολογουμένων ως ανθρώπινων ασπίδων που απέκρυψαν και διευκόλυναν την διάσωση των τραπεζών μέσω των «δανείων διάσωσης».

Παρότι επομένως το τοπίο είναι ρευστό κι η ατμόσφαιρα εκρηκτική, ας μην υπάρχουν αυταπάτες…

ΣΥΡΙΖΑ: Αναγνώριση της αιγυπτιακής χούντας, υποταγή στο Ισραήλ (Πριν, 7/12/2014)

tsipras_venizelos_910073134Ένα βήμα ακόμη πιο κοντά στην εξουσία ήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, στο υπουργείο Εξωτερικών την Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου. Οι δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις συνομιλίες με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης που διήρκεσαν σχεδόν δύο ώρες, προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση, καθώς διαβεβαίωναν ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να υπηρετεί την εξωτερική πολιτική που ακολουθείται απαρέγκλιτα από το 2010 μέχρι σήμερα. «Είναι θέση αρχής ότι τα θέματα εξωτερικής πολιτικής πρέπει να βρίσκονται έξω από το πλαίσιο της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης», ήταν τα λόγια του.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Βρίσκεται όμως, πράγματι έξω από την πολιτική αντιπαράθεση η εξωτερική πολιτική; Μια καταφατική απάντηση συνεπάγεται ότι θεωρείται δεδομένη η συμμετοχή της Ελλάδας στον επιθετικό – ιμπεριαλιστικό συνασπισμό του ΝΑΤΟ κι ότι θα συνεχίσει η βάση της Σούδας στην Κρήτη να αποτελεί ορμητήριο και προκεχωρημένο φυλάκιο των Αμερικάνων στο πλαίσιο του διαρκούς πολέμου τους στην Μέση Ανατολή. Η συγκεκριμένη επιλογή ωστόσο σημαίνει πως η Ελλάδα στηρίζει ενεργά σχέδια που στρέφονται ενάντια στους λαούς της περιοχής κι υπηρετούν την αμερικανική στρατηγική εδραίωσης της νέας τάξης. Δεν είναι επομένως ουδέτερα ή εκτός πολιτικής ατζέντας θέματα, τουλάχιστον για την Αριστερά…

Η διπλωματία αποκτά πολύ πιο έντονα πολιτικό περιεχόμενο το τελευταίο χρονικό διάστημα λόγω της αυξημένης κινητικότητας που παρατηρείται στην περιοχή με αφορμή τις έρευνες για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων. Οι δύο τριμερείς Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου και Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ που εγκαινιάστηκαν πρόσφατα σηματοδοτούν τη νομιμοποίηση της αιματοβαμμένης δικτατορίας του Σίσι στην Αίγυπτο, που εγκαταστάθηκε στις 3 Ιουλίου 2013 και μόλις το προηγούμενο Σάββατο, 29 Νοεμβρίου αθώωσε τον Μουμπάρακ από τις κατηγορίες που τον βάραιναν. Αν η εξωτερική πολιτική βρίσκεται εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα χορέψει επίσημα επάνω στο πτώμα της αραβικής άνοιξης, και πρέπει να δηλώσει ότι τάσσεται με τους Μουμπάρακ – Σίσι κι όχι με τους Αιγύπτιους που ζουν επί δεκαετίες εξαθλιωμένοι κι υπό το ζυγό μιας χούντας. Επίσης, πρέπει να περιμένουμε ότι Τσίπρας θα συναντηθεί κι επίσημα με τον Σίσι αν γίνει πρωθυπουργός…

Κι αν τα προηγούμενα φαίνονται μακρινά, ας δούμε τι σημαίνει η θέση του Αλ. Τσίπρα ότι «τα θέματα εξωτερικής πολιτικής πρέπει να βρίσκονται έξω από το πλαίσιο της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης» σε ό,τι αφορά το Ισραήλ, που διέρχεται μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας του. Συγκεκριμένα, η κτηνώδης επίθεση του στον άμαχο πληθυσμό της Γάζας το δίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου που άφησε πίσω της 2.000 παλαιστίνιους νεκρούς και μόλις 70 από την μεριά των επιτιθέμενων, οδήγησε μια σειρά από ευρωπαϊκά κράτη να αναγνωρίσουν το κράτος της Παλαιστίνης. Η Σουηδία πιο θαρραλέα κι επίσημα με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, κι άλλα κράτη όπως η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία πιο διακριτικά με ψηφοφορίες στη Βουλή, έδωσαν νέα ώθηση στην διαδικασία που ξεκίνησε προ διετίας από τον ΟΗΕ, όπου με 136 ψήφους υπέρ σε σύνολο 193 κρατών αναγνωρίστηκε η Παλαιστίνη ως κράτος. Η πρόσφατη δυναμική των αναγνωρίσεων προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του εβραϊκού κράτους που ξεκίνησε ένα δικό του γύρο πιέσεων, εκβιασμών και προσφοράς οικονομικών ανταλλαγμάτων για να ανακοπεί αυτή η δυναμική.

Οι εντατικές επαφές ελλήνων κυβερνητικών με Ισραηλινούς κι η τριμερής που έχει προαναγγελθεί για τις επόμενες μέρες, σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών στην Αθήνα, όσο κι αν έχουν ως δεσπόζων θέμα τα ενεργειακά αποτελούν για το Ισραήλ ανέλπιστο δώρο. Ελλάδα και Κύπρος του προσφέρουν μια σανίδα σωτηρίας σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο εχθρικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται πλήρως αυτή την ατζέντα και συμμορφώνεται αδιαμαρτύρητα με αυτές τις επιλογές. Είναι πολύ ενδεικτικό πως ενώ ακόμη και τώρα θα μπορούσε να θέσει πρόταση στη Βουλή να αναγνωριστεί το Παλαιστινιακό κράτος (με πρωτοβουλία 71 βουλευτών που διαθέτει κι όχι μέσω των προέδρων, οπότε θα απορριπτόταν λόγω της πλειοψηφίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), δοκιμάζοντας έτσι την συνοχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας, δεν το έκανε! Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αξιοποίησε την ισχυρή αριθμητικά κοινοβουλευτική του ομάδα για να βοηθήσει ακόμη κι αυτή την Παλαιστινιακή Αρχή στην προώθηση ενός δίκαιου αιτήματός της, που υπηρετεί τα συμφέροντα του παλαιστινιακού λαού.

Ταυτόχρονα αποδέχεται πλήρως τις τριμερείς! Όπως δήλωσε η Ν. Βαλαβάνη, υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής, σε συνέντευξή της Στο Κόκκινο «εμείς συμφωνούμε με τις τριμερείς πρωτοβουλίες Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου. Συμφωνούμε με τις προετοιμαζόμενες πρωτοβουλίες σε επίπεδο και κορυφής Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ»! (Εδώ το ηχητικό) Προφανώς πρόκειται για μία τακτική, ράπισμα στο πρόσωπο των αριστερών, που είναι όμως φυσική συνέπεια της επιλογής του ΣΥΡΙΖΑ να σεβαστεί τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει οι προηγούμενες κυβερνήσεις και να συνεχίσει να υπηρετεί την στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είναι εξόχως επιζήμια και ετεροβαρή, όχι μόνο βόμβα στα θεμέλια του διεθνούς δικαίου και προσβολή στην πάλη των λαών.

Νέο γύρο λεηλασίας του δημόσιου χρήματος ετοιμάζουν οι τράπεζες (Πριν, 2 Νοεμβρίου 2014)

eurozone_3023810bΣτην αντεπίθεση πέρασε η τραπεζική ελίτ, πριν καν κλείσει μια εβδομάδα από την δημοσίευση των αποτελεσμάτων των «τεστ αντοχής» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αξιοποιώντας στο έπακρο το σκανδαλωδώς ευνοϊκό για τα συμφέροντά της κλίμα που έχει διαμορφωθεί. Έτσι, στο εβδομαδιαίο οικονομικό δελτίο που εξέδωσε μόλις προχθές Παρασκευή 31 Οκτωβρίου η Άλφα Μπανκ χαρακτηρίζει ως επιτακτική την ανάγκη «ταχείας αποκατάστασης του ιδιωτικού ιδιοκτησιακού χαρακτήρα» των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Ταυτόχρονα ανοίγει και την ατζέντα του επόμενου διαστήματος που σχεδόν μονοπωλείται από το στόχο άντλησης εκείνων ακριβώς των κεφαλαίων για κάθε μία τράπεζα που θα μειώσουν την συμμετοχή του δημοσίου σε επίπεδα κάτω του 50%.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ωστόσο ούτε η Άλφα Μπανκ, ούτε καν η κυβέρνηση που έσπευσε να οικειοποιηθεί τα θετικά αποτελέσματα των «τεστ αντοχής» χαρακτηρίζοντάς τα πειστήρια του success story, θυμήθηκαν ότι αν σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν αυτές οι τέσσερις τράπεζες το οφείλουν στα λεφτά των φορολογουμένων! Πακτωλοί δημόσιου χρήματος, που προέρχονται από τις τσέπες των φορολογουμένων και υπό οποιαδήποτε μορφή (ρευστού ή εγγυήσεων) δόθηκαν στους τραπεζίτες από την αρχή της κρίσης προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες. Στην Ελλάδα μόνο από το 2008 άντλησαν 211,5 δισ. ευρώ. Στις 27 χώρες της ΕΕ από το 2008 μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2012 τέθηκε στη διάθεση τους το αστρονομικό ποσό των 5 τρισ. 86 δισ. ευρώ που αντιστοιχεί στο 40,3% του ΑΕΠ του 2011. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού δεν υπήρξε κλάδος επιχειρηματικής δραστηριότητας που να είναι τόσο αεριτζίδικος, τόσο προβληματικός κι εν τέλει τόσο κρατικοδίαιτος όσο οι τράπεζες.

Τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής απέδειξαν πριν απ’ οτιδήποτε άλλο την καθοριστική συμβολή που είχαν στη διάσωση των τραπεζών οι αποφάσεις των κυβερνήσεων να χαρίσουν στους τραπεζίτες δημόσιο χρήμα. Είναι λεφτά που δεν έγιναν επιδόματα ανεργίας ή χρηματοδοτήσεις στα δημόσια νοσοκομεία για να μπορούν σήμερα η Γιούρομπανκ, η Εθνική, η Πειραιώς κι η Άλφα Μπανκ να καμαρώνουν ότι πέρασαν τον πήχη των τεστ αντοχής. Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι με το βασικό σενάριο που χρησιμοποίησε η ΕΚΤ, στη βάση των ισολογισμών της 31 Δεκεμβρίου 2013, οι τρεις πρώτες τράπεζες «κόπηκαν». Η έλλειψη κεφαλαίου που διαπιστώθηκε ανέρχεται αντίστοιχα σε 4,63 δισ. ευρώ, 3,43 δισ. και 0,66 δισ. ευρώ. Από τις 25 τράπεζες που κόπηκαν σε σύνολο 130 τραπεζών, οι 3 είναι ελληνικές χρησιμοποιώντας το βασικό σενάριο, ενώ από τα 25 δισ. που απαιτούνται σε όλη την Ευρώπη τις μεγαλύτερες ανάγκες κεφαλαίου εμφάνιζε η Ιταλία (9,7 δισ.) και στη συνέχεια έρχονταν η Ελλάδα (8,7 δισ.) κι η Κύπρος (2,4 δισ. ευρώ). Η εικόνα διορθώθηκε στο πλαίσιο της συνολικής αξιολόγησης, που έλαβε υπ’ όψη της τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου που έχουν ολοκληρωθεί μέχρι σήμερα (κι οι ελληνικές τράπεζες την άνοιξη προχώρησαν του 2014 στην δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση) όπως επίσης και τα επιχειρηματικά σχέδια που έχουν κατατεθεί κι εγκριθεί από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ (πχ απόσυρση της Εθνικής από την τουρκική θυγατρική της Φινάνς Μπανκ), χωρίς ωστόσο να έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Η πλήρης ενσωμάτωσή τους επομένως στη σημερινή αποτίμηση δεν είναι χωρίς ρίσκο.

Με τα λεφτά των φορολογουμένων που σκανδαλωδώς οικειοποιήθηκαν οι τράπεζες πέρασαν τον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

Σημασία ωστόσο έχει ότι η στήριξη των τραπεζών από τον δημόσιο δεν ήταν μια ταμειακά ουδέτερη διαδικασία. Δεν δανείστηκαν δηλαδή ένα ποσό από το δημόσιο το οποίο στη συνέχεια, απλώς, επέστρεψαν. Οι τραπεζίτες ζημίωσαν σημαντικά και κατ’ επανάληψη το δημόσιο όλα αυτά τα χρόνια και θα το ζημιώσουν μετά βεβαιότητας όσο θα υλοποιούν το σχέδιο απομάκρυνσης του δημοσίου από το μετοχικό τους κεφάλαιο! Η μεταφορά ζημιών στο δημόσιο έγινε από τη στιγμή που η κυβέρνηση μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας αποδέχθηκε να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση με τιμές χαμηλότερες από το επίπεδο αγοράς του ΤΧΣ. Έτσι φτάσαμε να ολοκληρωθεί «επιτυχημένα» κατά τους τραπεζίτες και επιζήμια για τα λαϊκά συμφέροντα ο δεύτερος κύκλος ανακεφαλαιοποίησης. Ακόμη και τώρα όμως στις 3 από τις 4 τράπεζες το δημόσιο έχει υπό την κατοχή του την απόλυτη πλειοψηφία των μετοχών καθώς η συμμετοχή του ΤΧΣ στην Τράπεζα Πειραιώς ανέρχεται στο 67,3%, στην Άλφα Μπανκ στο 66,4%, στην Εθνική στο 57,2% και στην Γιούρομπανκ στο 35,4%. Από την άλλη όμως όσο οι τραπεζίτες, με την επίνευση της Τρόικας και την στήριξη της συγκυβέρνησης, προχωρούσαν το σχέδιο επιστροφής των τραπεζών στον ιδιωτικό τομέα που τις κατέστρεψε, τόσο το ΤΧΣ ζημιωνόταν για να φτάσει η συμμετοχή του στις τέσσερις τράπεζες με βάση τις τελευταίες καταστάσεις του (26 Σεπτεμβρίου) να ανέρχεται σε 17 δισ. ευρώ, όταν στις 31 Δεκεμβρίου 2013 ανερχόταν σε 22,6 δισ. ευρώ, που σημαίνει απώλειες της τάξης του 25%, σε λιγότερο από ένα χρόνο! Ειρήσθω εν παρόδω: Δεν μπορείς να μην θαυμάσεις την ταχύτητα με την οποία οι λάτρεις των υψηλών αποδόσεων και της μέγιστης αποτελεσματικότητας στην κατανομή των πόρων τραπεζίτες γίνονται Τσοβόλες όταν διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα… Οι νέοι κύκλοι ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, από τους οποίους πάλι κατά σκανδαλώδη θα αποκλείεται το ΤΧΣ, θα σημάνουν νέες ζημιές για τους δημόσιους πόρους. Στη βάση των παραπάνω δεν προκαλεί καμία έκπληξη, πλέον, η προνοητικότητα που επέδειξε η κυβέρνηση να θωρακίσει νομικά την διοίκηση του ΤΧΣ, όπως και του ΤΑΙΠΕΔ, απαλλάσσοντας τις από κάθε νομική ευθύνη για τις αποφάσεις που λαβαίνουν προς όφελος των τραπεζιτών κι εν γένει των ιδιωτών, δουλεύοντας ακούραστα για την ομαλή μεταβίβαση της μεγαλύτερης σε αξίας περιουσία που έγινε ποτέ στην Ελλάδα. Εδώ, το ποινικό έγκλημα (ληστές τραπεζών, διαρρήκτες, απαγωγείς κι εκβιαστές) δεν μπορεί να μην κατηγορήσει Σαμαρο-βενιζέλους και Τρόικα για αθέμιτο ανταγωνισμό, καθώς ποτέ δεν απόλαυσε το καθεστώς ατιμωρησίας που χαρίστηκε στους τραπεζίτες…

Φυσικός αυτουργός, μεταξύ άλλων, σε αυτό το οικονομικό έγκλημα ήταν ο Γ. Στουρνάρας, καθώς από τη θέση του ως υπουργού Οικονομικών μεθόδευσε την υλοποίηση υπό το φως της μέρας όσων αποφασίζονταν μεταξύ μεγαλο-τραπεζιτών και κυβέρνησης τη νύχτα. Με την συνάντηση επομένως που είχε μαζί του ο Αλ. Τσίπρας την προηγούμενη εβδομάδα στην Τράπεζα Ελλάδας δεν έδωσε συγχωροχάρτι μόνο για την αντιδημοκρατική επιλογή του από τον Α. Σαμαρά στο πλαίσιο της περιβόητης ανεξαρτησίας των κεντρικών τραπεζών που σημαίνει ουσιαστική και τυπική υπαγωγή στην ΕΚΤ και ανυπαρξία τυπικής έστω λογοδοσίας στο εσωτερικό της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε συγχωροχάρτι επίσης και στους σκανδαλώδεις χειρισμούς που έγιναν με τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, ενώ ενταφίασε και το αίτημα της εθνικοποίησης των τραπεζών, καθώς το μόνο το οποίο απαίτησε από τις τράπεζες ήταν να δώσουν δάνεια.

Ρευστότητα ωστόσο δεν πρόκειται να δοθεί από τις τράπεζες, για πολλούς μάλιστα λόγους. Επειδή η ολοκλήρωση των εγκεκριμένων σχεδίων προϋποθέτει να κλείσουν περαιτέρω οι στρόφιγγες των δανείων κι όχι να ανοίξουν. Επειδή τα «κόκκινα» δάνεια εξακολουθούν να αποτελούν ωρολογιακή βόμβα για τους ισολογισμούς των τραπεζών, παρά τις προβλέψεις που έχουν γίνει, οι οποίες δεν προδικάζουν την μείωσή τους. Μέχρι στιγμής σε ένα σύνολο δανειακού χαρτοφυλακίου ύψους 213 δισ. ευρώ τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (για περίοδο άνω των 90 ημερών) ξεπερνούν τα 80 δισ. ευρώ. Σχεδόν δηλαδή το 1 στα 3 δάνεια είναι «κόκκινο». Ο σημαντικότερος ωστόσο λόγος για τον οποίο οι τράπεζες δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά στο προσεχές μέλλον σχετίζεται με την ένταξή τους από αύριο Δευτέρα 3 Νοεμβρίου στην Ενιαία Εποπτική Αρχή, που μόλις δημιουργήθηκε με καθήκον να επιτηρεί τον ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα. Εύκολα μπορούμε να προβλέψουμε ότι ειδικά για τις τράπεζες που βρίσκονται στη ζώνη του κινδύνου (Κύπρος, Ελλάδα, Ιταλία) καμία δανειακή επέκταση δεν πρόκειται να εγκρίνεται από την Φρανκφούρτη, μέχρις ότου να φύγουν οριστικά από την ζώνη του λυκόφωτος. Επιπλέον σε αυτό το πλαίσιο θα επιταχυνθούν οι διαδικασίες συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου που είναι ήδη σε εξέλιξη προς όφελος των γερμανικών κι άλλων βορειοευρωπαϊκών τραπεζών και σε βάρος των περιφερειακών. Η βίαιη διαδικασία ανασχεδιασμού του ευρωπαϊκού τραπεζικού χάρτη αποτυπώθηκε σε ανακοίνωση της ΕΚΤ με ημερομηνία 13 Οκτωβρίου όπου αναφερόταν ότι ο συνολικός αριθμός των πιστωτικών ιδρυμάτων το 2013 μειώθηκε σε 5.948 από 6.100 το 2012 και 6.690 το 2008. Το ενεργητικό τους αντίστοιχα συρρικνώθηκε σε 26,8 τρισ. ευρώ το 2013, από 29,6 τρισ. το 2012 και 33,5 τρισ. το 2008. Σε αυτή την πορεία (όπου προτεραιότητα έχει εκκαθάριση σε εθνικό έδαφος και μετά θα ακολουθήσουν οι υπερεθνικές εξαγορές και συγχωνεύσεις) είναι αυταπάτη να αναμένεται πως οι ελληνικές τράπεζες θα συνεχίσουν να είναι ελληνικές τα επόμενα χρόνια. Ταυτόχρονα όμως είναι και σκάνδαλο ολκής να θεωρείται ως το πιο φυσιολογικό πράγμα του κόσμου ο τερματισμός της επιρροής των κυβερνήσεων επί των διοικήσεων των τραπεζών, όπως υπόσχεται η επικεφαλής της Ενιαίας Εποπτικής Αρχής Ντανιέλ Λουί, όταν ειδικά οι ελληνικές τράπεζες ανήκουν ουσιαστικά στο δημόσιο!

Τούτων δοθέντων, η προβολή του αιτήματος της εθνικοποίησης των τραπεζών, που μεταφράζεται σε πλήρη άσκηση των δικαιωμάτων του δημοσίου ως πλειοψηφικού μετόχου με τον ταυτόχρονο καταλογισμό ποινικών ευθυνών στις ιδιωτικές διοικήσεις για την χρεοκοπία τους, αποτελεί αίτημα που είναι κάτι παραπάνω από κοινωνικά αναγκαίο. Η επιθετική διεκδίκησή του δε σήμερα, όσο ακόμη είναι δηλαδή εφικτή η υλοποίησή του και πριν ολοκληρωθούν οι νέες ανακεφαλαιοποιήσεις, επείγει! Το «θάψιμό» του αντίθετα, όπως έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στη συνάντησή της με τον Στουρνάρα, ισοδυναμεί με συνενοχή στην πολιτική της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου.

Αρέσει σε %d bloggers: