Δειλή συρραφή οι εξαγγελίες Τσίπρα στη ΔΕΘ

Αν πράγματι η έξοδος της 20ης Αυγούστου ήταν καθαρή, κι αν η μαύρη περίοδος των Μνημονίων ήταν μια παρένθεση που άνοιξε τον Μάιο του 200 κι έκλεισε τον Αύγουστο του 2018, τότε…

Ο Αλέξης Τσίπρας όφειλε να ξεκινήσει την ομιλία του στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης από τα εργασιακά εξαγγέλλοντας τη (σταδιακή έστω) επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης (κατά προτεραιότητα) και του 13ου και 14ου μισθού για τους δημόσιους υπαλλήλους. Επίσης, την επιστροφή του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και τη δεσμευτική του εφαρμογή σε όλες τις επιχειρήσεις και όλους τους κλάδους. Εκτός κι αν υπάρχουν ευνοϊκότερες συμβάσεις… Κι ακόμη, απαγόρευση δια νόμου όλων των μορφών σύγχρονης δουλείας, όπως ο θεσμός της μαθητείας που ανθεί στον τουρισμό…

Το σημαντικότερο: αύξηση του αφορολόγητου ορίου, γιατί διαφορετικά οι αυξήσεις στους μισθούς θα τροφοδοτήσουν εκείνα τα ματωμένα (κι ουδέποτε ματαιωμένα) πλεονάσματα. Κατάργηση του άδικου φόρου του ΕΝΦΙΑ κι επαναφορά του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας (της …επαράτου) με διαφορετικούς ωστόσο συντελεστές ώστε να καλυφθεί ο στόχος είσπραξης  των 3,09 δισ. ευρώ, όχι όμως από 7,3 εκ. ιδιοκτήτες. Αλλά από τους λίγους και καλούς… Επιπλέον, μείωση του ΦΠΑ, του πιο άδικου φόρου, στο επίπεδο του 2009, ξεκινώντας από τα τρόφιμα και την εστίαση.

Πάγωμα όλων των εν εξελίξει ιδιωτικοποιήσεων με πρώτη την αποκρατικοποίηση των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, κι ένα γενναίο πρόγραμμα στήριξης των δημόσιων υποδομών και λειτουργιών, πριν αρχίσουμε να θρηνούμε κι εμείς πάνω από τις δικές μας Γένοβες. Τα πεδία δόξης είναι άπειρα και λαμπρά: Από σύγχρονες μονάδες αφαλάτωσης στα νησιά, για να πάψει αυτό το αίσχος με τα πλαστικά μπουκάλια που τρυπάει τις τσέπες ντόπιων κι επισκεπτών, μέχρι γενναία προγράμματα προσλήψεων στην πρωτοβάθμια υγεία, που παρά τον πυρετό των μετονομασιών και το ατελείωτο tetris των μετακινήσεων κι οργανωτικών διευθετήσεων, παραμένει ο μεγάλος ασθενής.

Στη πραγματικότητα, οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού θα είναι μια δειλή συρραφή σωστών κι αναγκαίων, εκ πρώτης όψης, μέτρων που όμως θα χάνονται κάπου στο βάθος του ουρανού και δεν θα κάνουν τη διαφορά του μέσα (στα μνημόνια) από το έξω (από τα μνημόνια). Πολύ …λίγα μέτρα που ακόμη αν εφαρμοστούν θα συμβεί πολύ …αργά για μια κοινωνία που εξακολουθεί να μαστίζεται από μια ανεργία στο επίπεδο του 19%, υπερδιπλάσια δηλαδή από τα ιστορικό 8% στο οποίο κατά παράδοση κυμαινόταν, κι από μια προσφορά θέσεων εργασίας που κατά πλειοψηφία είναι είτε πρόσκαιρες είτε μειωμένης απασχόλησης. Μάρτυρας τα στοιχεία του ΕΦΚΑ που βεβαιώνουν ότι 1 στους 3 (630.000 στα 2 εκ.) αμείβονται με 385 ευρώ, κατά μέσο όρο. Υπάρχουν δηλαδή και χειρότερα: Εργαζόμενοι των 100 και 200 ευρώ που η κατάστασή τους δεν πρόκειται να αλλάξει αν μαζί με την κατάργηση του υποκατώτατου δεν θωρακισθεί η εργασία, ώστε να ταυτιστεί ξανά με τις υψηλές αμοιβές και την κοινωνική ευημερία. Τότε θα μιλούσαμε για έξοδο…

Πηγή: Εφημερίδα Τα Νέα, Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2018

Επιστολή του ΣΕΒ στο ΔΝΤ δια χειρός Τσίπρα, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μνημείο όχι μόνο επιδείνωσης της θέσης των εργαζομένων αλλά και πολιτικής εξαπάτησης είναι η επιστολή που έστειλε η κυβέρνηση, με τις υπογραφές της Αγίας Τριάδας της δημοσιονομικής σταθερότητας (πρωθυπουργού, υπουργού Οικονομικών και διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας) στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αρκεί να ανατρέξει κανείς σε όσα κατά καιρούς υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ για το ΔΝΤ.

Αρχικά ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε ότι η Ελλάδα δεν επιθυμεί την παραμονή του ιμπεριαλιστικού οργανισμού στο πρόγραμμα. Αντιλαμβανόμενος πλήρως την αποστροφή που προκαλεί το ΔΝΤ στην κοινωνία ο πρωθυπουργός ήθελε να αποκλείσει τη συμμετοχή του για να εμφανίσει μετά ως πολιτική επιτυχία κι ελάφρυνση των μνημονιακών υποχρεώσεων ένα δάνειο αποκλειστικά και μόνο εκ μέρους των Ευρωπαίων. Κι ας περιελάμβανε τις ίδιες αντιλαϊκές προϋποθέσεις! Η μάχη αφορούσε τις εντυπώσεις…

Άλλες ήταν όμως οι βουλές του κυρίου …Σόιμπλε. Δηλώνοντας ότι δεν μπαίνει σε ένα δωμάτιο με πυρίτιδα κρατώντας ένα αναμμένο σπίρτο στο χέρι του, με άλλα λόγια δεν αναλαμβάνει τον κίνδυνο να επιβάλλει μόνη της η ΕΕ τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, ξεκαθάρισε ότι δάνειο δεν υπάρχει χωρίς το ΔΝΤ. Τότε κι ο έλληνας πρωθυπουργός τα …αλλάζει! Εμφανίζεται να συμπλέει με το ΔΝΤ και παρουσιάζει ως ελληνικές θέσεις τις απαιτήσεις του Ταμείου για ουσιαστική ελάφρυνση του χρέους, ώστε να είναι βιώσιμο. Εξ ου και η επιστολή τον Ιούλιο του 2015 με την οποία η κυβέρνηση ζητούσε τη συμμετοχή του Ταμείου. Τι κι αν στις πάγιες θέσεις του ΔΝΤ περιλαμβάνεται η εφαρμογή αντεργατικών μέτρων, ενώ είναι γνωστό σε όλους του παροικούντες  ότι το ΔΝΤ το παίρνεις …πακέτο. Μόνο λεφτά χωρίς μεταρρυθμίσεις κανείς δεν κατάφερε να εξασφαλίσει. Γιατί να το πετύχει η Ελλάδα;

Κι έτσι δια των ολισθήσεων φτάνουμε στην επιστολή (letter of intent) προς την Κριστίν Λαγκάρντ που αποκάλυψε η Καθημερινή με τα 21 μέτρα που η κυβέρνηση δεσμεύεται να εφαρμόσει μέχρι τον Ιούνιο του 2018. Η επιστολή βρομάει παρασκήνιο και συνδιαλλαγή, καθώς έρχεται να υποδηλώσει την περίφημη «ιδιοκτησία» των μεταρρυθμίσεων. Έναν μετα-αποικιοκρατικής επινόησης όρο, που εξασφαλίζει την ενεργή κι όχι εξ ανάγκης αποδοχή των περίφημων αιρεσιμοτήτων από την κυβέρνηση που θα τις εφαρμόσει. Η «ιδιοκτησία» του προγράμματος, μέσω της πλήρους ανάληψης της ευθύνης πολύ πριν την ψήφισή τους («χωρίς καν να το ζητήσει το ΔΝΤ» θα μπορεί να αντιτείνει το Ταμείο σε περίπτωση επικρίσεως για πιέσεις) ακυρώνει εξ αρχής πιθανές αποστασιοποιήσεις εκ μέρους υπουργών της κυβέρνησης που έχουν επιφορτιστεί στο παιχνίδι ρόλων την εκπροσώπηση της υποτιθέμενης αριστερής πτέρυγας η οποία θα ενσωματώνει τις κοινωνικές διαμαρτυρίες (βλ. Πολάκη, κ.α.). Και υπ’ αυτή την έννοια η επιστολή είναι αποκαλυπτική καθώς κανένας βουλευτής ή υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα στο εξής δεν θα μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα. Όποιος το κάνει θα είναι μέγιστος πολιτικός απατεώνας!

Σύσσωμοι λοιπόν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεσμεύονται πριν απ’ όλα να απαγορεύσουν το δικαίωμα στην απεργία! Αναθεωρώντας το νόμο 1264/1982, απόφαση για απεργία θα λαμβάνεται υπό τον αυστηρό όρο να τον έχει αποδεχθεί το 50% συν ένας των εργαζομένων! Πρόκειται για μέτρο που ισχύει σε ελάχιστες χώρες. Το πόσο ανεφάρμοστο είναι αποκαλύπτεται αν δούμε τις συνέπειες που θα είχε τυχόν εφαρμογή του στις ψηφοφορίες στη Βουλή. Με αυτή την αλλαγή, που συμπεριλαμβάνεται στα 113 προαπαιτούμενα της τρίτης αξιολόγησης, ο ΣΥΡΙΖΑ φιλοδοξεί να μετατραπεί στο κατ’ εξοχήν κόμμα της εργοδοσίας. Αν ψηφιστεί αυτό το τερατούργημα τότε Τσίπρας και Καμμένος θα μπορούν να καυχώνται στο ΣΕΒ, που αναμφισβήτητα κρύβεται πίσω από το μέτρο, ότι ψήφισαν ένα μέτρο που καμιά άλλη κυβέρνηση δεν τόλμησε ούτε να το συζητήσει: ΓΑΠ, Παπαδήμος και Σαμαράς θα μπορούν να κατηγορηθούν από τον Τσίπρα για ολιγωρία μπροστά στο πολιτικό κόστος!

Η προθυμία του όλου ΣΥΡΙΖΑ να ξεμπερδεύει με τις απεργίες, δείχνει πόσο υποκριτικές και θεατρινίστικες ήταν οι αντιδράσεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου Εργασίας, Ανδρέα Νεφελούδη, μετά την αυτοκτονία της επί 15 μήνες απλήρωτης 42χρονης εργαζόμενης στο σούπερ μάρκετ του Καρυπίδη. Το πρώην στέλεχος της ΔΗΜΑΡ με την ανάρτησή του απευθυνόταν στην ελληνική δικαιοσύνη. Τώρα που η «πρώτη φορά Αριστερά» θα αναλάβει τη βρόμικη δουλειά της απαγόρευσης των απεργιών πού θα απευθυνθεί; Στο ΔΝΤ;

Η άμεση και συγκεκριμένη ευθύνη που αναλαμβάνει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων εκατομμυρίων εργαζομένων φαίνεται επίσης από τις δηλώσεις πρωτοκλασάτων υπουργών, όπως για παράδειγμα του Δημήτρη Παπαδημητρίου.  Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Νέα Σελίδα στις 9 Ιουλίου ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης απαντώντας σε ερώτηση μήπως οι επενδυτές περιμένουν να πέσουν κι άλλο οι αποτιμήσεις και γι’ αυτό δεν έρχονται απάντησε: «Οι ευκαιρίες υπάρχουν τώρα. Έχουμε εργατικό δυναμικό εξειδικευμένο και ανταγωνιστικό»! Τι εννοεί ο υπουργός λέγοντας ανταγωνιστικό; «Ο μισθός του μέσου εργαζόμενου έχει χάσει το 20% της πραγματικής αξίας του στα χρόνια της κρίσης, όταν ο αντίστοιχος μισθός στην ΕΕ έχει αυξηθεί την ίδια περίοδο»! Εύκολα συμπεραίνουμε έτσι με ποια επιχειρήματα ζητούν οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ από τους επενδυτές να φέρουν τα χρήματά τους στην Ελλάδα! «Εμείς έχουμε φθηνούς μισθούς» διαλαλούν δεξιά και αριστερά, αναλαμβάνοντας να προμοτάρουν όσα πέτυχε το δεύτερο Μνημόνιο το Φεβρουάριο του 2012, μειώνοντας οριζόντια μισθούς και ημερομίσθια.

Τούτων δοθέντων πρέπει να είναι πολύ αφελής κάποιος για να πιστεύει ότι η ροζ Αριστερά και η ψεκασμένη Δεξιά σκοπεύουν να ακυρώσουν το μνημονιακό οικοδόμημα στις εργασιακές σχέσεις, όπως τάζουν στους ψηφοφόρους τους μήπως και καταφέρουν να βάλουν ένα φρένο στη δημοσκοπική κατρακύλα.

Εξ ίσου αντιλαϊκά είναι και τα επιπλέον μέτρα που περιλαμβάνει η επιστολή της κυβέρνησης στο ΔΝΤ: νέα μείωση μέσω επανυπολογισμού των συντάξεων, ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς ώστε να αρχίσει μια ώρα νωρίτερα το δράμα χιλιάδων οικογενειών που θα γίνουν άστεγοι και θα δουν το σπίτι τους να πουλιέται έναντι πινακίου φακής στα funds, πλαφόν στον αριθμό των συμβασιούχων για φέτος και το 2018, κοκ.

Και να σκεφτεί κανείς ότι μετά την ψήφιση του 4ο Μνημονίου υπόσχονταν πώς δεν θα εφαρμοστούν στο εξής άλλα μέτρα! Τόσο πολιτικοί απατεώνες…

Πηγή: kommon

Επί του παρόντος, άδικη ύφεση! Η «δίκαιη ανάπτυξη» ευχολόγιο!

tsipΚαι το όνομα αυτού… «δίκαιη ανάπτυξη»! Εμφανίζεται ως το αντίβαρο στα αλλεπάλληλα μνημονιακά πολυνομοσχέδια που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και τη λαίλαπα των νέων και παλιών μέτρων. Το διαβάσαμε στη συνέντευξη του Αλ. Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 4 Ιουνίου 2016, στην ομιλία του στο Μουσείο της Ακρόπολης στις 16 Ιουνίου και στη συνέντευξη του Ν. Παππά στην Αυγή στις 18 Ιουνίου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Είναι ο διάδοχος του «παράλληλου προγράμματος», που διαδέχθηκε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που κι αυτό με τη σειρά του είχε διαδεχθεί το «αριστερό πρόγραμμα», κοκ. Η απόσταση που χωρίζει τη «δίκαιη ανάπτυξη» από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο μεγάλη ώστε τον ίδιο όρο, «δίκαιη ανάπτυξη», είχε χρησιμοποιήσει και ο Α. Σαμαράς προ διετίας για να προσδώσει ένα θετικό πρόσημο στην πολιτική του και να εξωραΐσει το περιεχόμενό της. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε. Το ίδιο θα συμβεί και με τη «δίκαιη ανάπτυξη» του ΣΥΡΙΖΑ, που σύντομα θα αποδειχθεί μια ακόμη κενολογία… Για την ακύρωση ωστόσο της «δίκαιης ανάπτυξης» έχει φροντίσει ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, με την πολιτική που εφαρμόζει.

Ποια ανάπτυξη;

Το 2015 η οικονομία συρρικνώθηκε, για όγδοη συνεχή χρονιά, κατά 0,2%, ενώ συρρίκνωση αναμένεται και για φέτος, κατά 0,3%, με βάση τις εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, που περιλαμβάνονται στην έκθεση για τη νομισματική πολιτική 2015-2016, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα στις 15 Ιουνίου. Μιλώντας επομένως για ανάπτυξη η κυβέρνηση μετατρέπει την επιθυμία της σε πραγματικότητα καθώς το μόνο που έχει καταφέρει, αποδεδειγμένα, είναι η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής. Και για να κρύψει αυτή την καταστροφική πολιτική που υλοποιείται εδώ και τώρα, σε πραγματικό χρόνο, επικαλείται την ανάπτυξη που στο μέλλον θα έρθει… Όπως ακριβώς έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ακόμη όμως κι αν πάψει να συρρικνώνεται το εθνικό προϊόν, το μερίδιο της εργασίας ποτέ δεν πρόκειται να επιστρέψει στα επίπεδα που βρισκόταν πριν την κρίση. Και γι’ αυτό φρόντισε πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ. Προς επίρρωση μια σειρά από μέτρα που έχει ψηφίσει τον τελευταίο χρόνο, κι ειδικότερα μετά την ατιμωτική συμφωνία που υπέγραψε στις 12 Ιουλίου 2015, τα οποία διασφαλίζουν ότι η υπέρβαση της κρίσης θα συντελείται σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και των δυνάμεων της εργασίας. Ενδεικτικά και μόνον:

Συνέχιση της φορολογικής λεηλασίας. Η αύξηση του ΦΠΑ από το 23% στο 24% (αφού πρώτα μια σειρά προϊόντων πρώτης ανάγκης μετατάχθηκαν από την κλίματα του 13% στην ανώτερη τότε κλίμακα του 23%) και η παγιοποίηση του ΕΝΦΙΑ και του φόρου κοινωνικής αλληλεγγύης καθιστούν τη φορολογία άδικη και μεροληπτική, καθώς μεταφέρουν το κόστος της προσαρμογής στις πλάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας και των εισοδηματικά αδυνάτων. Η αύξηση δε της φορολογίας των επιχειρήσεων (από το 26% στο 29% για τα κέρδη, από το 10% στο 15% για το μέρισμα και από 80% στο 100% της προκαταβολής), στο σημερινό περιβάλλον παρατεταμένης ύφεσης και αποεπένδυσης, δεν αποτελούν αντικαπιταλιστική πολιτική, αλλά τη συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ στην συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου, καθώς θα οδηγήσει στο κλείσιμο χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.

Υφαρπαγή του δημόσιου πλούτου. Η ιδιωτικοποίηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, του ΟΛΠ και του ΟΛΘ, το σκανδαλώδες χάρισμα του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού στον Λάτση καθ’ υπόδειξη των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, που λειτούργησαν σαν εμπορικοί αντιπρόσωποι του Λάτση, και το υπερ-ταμείο ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας με διάρκεια ζωής 99 χρόνια στερούν από τον πολίτη δημόσιο χώρο, φαλκιδεύουν κυριαρχικά δικαιώματα και υπόσχονται ανατιμήσεις σε εισιτήρια και κάθε είδους χρεώσεις. Από την άλλη, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί πεδία δόξης λαμπρά και κυρίως δωρεάν για το ιδιωτικό κεφάλαιο που θα επιχειρηματικοποιεί φυσικό πλούτο και δημόσιες εγκαταστάσεις.

Διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μπορούν να καυχώνται πώς με το νομοσχέδιο του Κατρούγκαλου έβαλαν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ασφαλιστικού συστήματος. Το σπάσιμο της σύνταξης σε εθνική και ανταποδοτική, η κατάργηση του ΕΚΑΣ για 370.000 μικροσυνταξιούχους και η μείωση των κύριων συντάξεων κατά 20% – 30% για όσους συνταξιοδοτούνται μετά την ψήφιση του αντι-ασφαλιστικού νόμου εγγυώνται την μετατροπή της σύνταξης σε επίδομα. Η άλλη όψη της φτωχοποίησης της τρίτης ηλικίας είναι η ώθηση που δίνεται στον κλάδο ιδιωτικής ασφάλισης. Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές ήδη ζουν με τον ΣΥΡΙΖΑ τα καλύτερα τους χρόνια λόγω της διάλυσης της δημόσιας πρωτοβάθμιας υγείας.

Περικοπές δημοσίων δαπανών. Ο κόφτης δημοσίων δαπανών, με βάση τον οποίο θα επιβάλλονται αυτόματες περικοπές δαπανών έως 3,6 δις. ευρώ ή 2% του ΑΕΠ σε περίπτωση αποκλίσεων από το στόχο δημιουργίας δημοσιονομικού πλεονάσματος θα προκαλέσει μεγαλύτερη εξαθλίωση στην κοινωνία, καθώς παρά τις υποσχέσεις του υπουργού Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτου δεν εξαιρέθηκαν μισθοί και συντάξεις. Έτσι, το κόστος των αποκλίσεων από τους πάντα υψιπετείς στόχους (όπως για παράδειγμα συνέβη το πρώτο τετράμηνο του έτους που τα έσοδα ΦΠΑ από νησιά όπως η Μύκονος παρουσίασαν υστέρηση έναντι του στόχου κατά 62%!) θα μεταφέρεται στους συνταξιούχους και τους μισθωτούς! Τι διαφορετικό θα έκανε ο Σαμαράς;

Δικαιοσύνη για τους φοροκλέπτες

Βαθύτερη εκμετάλλευση. Με ευθύνη ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ στις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις (πχ ΟΛΠ) αλλάζουν εκ βάθρων οι εργασιακές σχέσεις με τις σταθερές αμοιβές να δίνουν τη θέση τους στη σύγχρονη δουλοπαροικία (εκ περιτροπής εργασία μέσω ενδιάμεσων ατζέντηδων, κλπ.). Το τοπίο θα αλλάξει περαιτέρω με την ζητούμενη από το ΣΕΒ (μέσω του προέδρου του, Θόδωρου Φέσσα – ναι… αυτού που φιγούραρε και στις λίστες των Panama Papers) κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και άλλα τέτοια μέτρα που θα αποφασιστούν το φθινόπωρο, όταν θα ανοίξει η συζήτηση για τα εργασιακά.

Στρατιές αστέγων. Η δυνατότητα μεταπώλησης όχι μόνο μη εξυπηρετούμενων (κόκκινων), αλλά και κανονικά εξυπηρετούμενων (πράσινων) δανείων από τις τράπεζες, με στόχο τη δημιουργία μιας νέας, δευτερογενούς αγοράς δανείων θα δημιουργήσει χιλιάδες αστέγους. Αργά ή γρήγορα θα γίνουμε και στην Ελλάδα μάρτυρες δραματικών σκηνών με την αστυνομία να πετάει βίαια έξω από τα σπίτια τους οικογένειες ανέργων (γιατί αυτοί είναι που δεν θα μπορούν να φανούν συνεπείς ακόμη και στις πιο δελεαστικές προσφορές των «κορακιών») που θα ζητούν προσωρινή στέγη σε συγγενείς και φίλους, πριν εγκατασταθούν κάτω από γέφυρες. Κι αυτό θα είναι δημιούργημα του ΣΥΡΙΖΑ και των ψεκασμένων των ΑΝΕΛ. Το ξεφόρτωμα δε, των κόκκινων δανείων (που από 39,9% το Δεκέμβριο του 2014, έφτασαν το 44,2% το Δεκέμβριο του 2015 και το 45,2% τον Μάρτιο του 2016 στο σύνολο του χαρτοφυλακίου) δεν πρόκειται να σώσει καν τις τράπεζες, αλλά θα αποτελέσει την πρώτη ύλη για ένα νέο πεδίο κερδοσκοπίας της μαφίας του χρήματος.

Τα παραπάνω μέτρα, που είναι λίγα μόνο απ’ όσα ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ κι ΑΝΕΛ, έχουν εξαλείψει κάθε περιθώριο άσκησης πολιτικής που θα εμπεριέχει ψήγματα έστω κοινωνικής δικαιοσύνης. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ καταργεί το ΕΚΑΣ, ο Σημίτης μοιάζει με τον Αλιέντε, συγκρινόμενος με τον Τσίπρα. Εν κατακλείδι, το μνημόνιο Τσίπρα (Αύγουστος 2015) και το συμπληρωματικό μνημόνιο που ψηφίσαν τον Μάιο του 2016 είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του κάθε Φέσσα κι όσων ακόμη και τώρα εξακολουθούν να στέλνουν τα κέρδη τους στους φορολογικούς παραδείσους, χωρίς συνέπειες. Σε αυτό το πλαίσιο η δικαιοσύνη περνάει μέσα από την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των κυβερνήσεων που της εφαρμόζουν.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα kommon.gr 

Αταίριαστη η φιλολαϊκή πολιτική και το μνημόνιο (Unfollow, Σεπτέμβριος 2015)

tsip«Τι κι αν υπογράψαμε το τρίτο μνημόνιο; Τι κι αν αναλάβαμε δεσμεύσεις που είναι ακόμη χειρότερες κι απ’ όσες περιέχονταν στο πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο…» είναι η απάντηση που δίνει όλο και συχνότερα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην καταιγιστική κριτική που δέχεται για προδοσία των προεκλογικών της εξαγγελιών και πλήρη ένταξη στο φιλομνημονιακό στρατόπεδο, μαζί με ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Ποτάμι. «Ψηφίστε μας για να υλοποιήσουμε ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα παρεμβάσεων στην οικονομία, κατ’ εφαρμογή, μερική έστω, του προγράμματος και των προεκλογικών εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ» συμπληρώνει η ηγεσία του κόμματος, διεκδικώντας την ψήφο των αριστερών στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Κάτι τέτοιο άλλωστε υπαινίχθηκε κι ο ίδιος ο Αλέξης …Τζίφρας μιλώντας στη συνδιάσκεψη του κόμματος το Σάββατο 29 Αυγούστου, όταν υποσχέθηκε «να βάλουμε μπροστά την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις που θα στηρίζουν τον κόσμο της εργασίας, τους ανθρώπους του μόχθου… να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας σταθερές και ασφαλείς… να χρησιμοποιήσουμε το σύνολο των διαθέσιμων πόρων από ευρωπαϊκά προγράμματα αλλά και από την ευρωπαϊκή αναπτυξιακή τράπεζα για να ολοκληρώσουμε μεγάλα έργα υποδομής και να εκκινήσουμε μια μεγάλη προσπάθεια αναπροσανατολισμού της εγχώριας παραγωγής σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας… να προωθήσουμε μορφές κοινωνικής και συνεργατικής οικονομίας και να αρχίσουμε να οικοδομούμε ένα παραγωγικό μοντέλο ανταγωνιστικό προς το κυρίαρχο», κ.λπ., κ.λπ.

Πόσο εφικτή όμως είναι η εφαρμογή μαζί με το Μνημόνιο κι ενός αριστερού, μεταρρυθμιστικού, προγράμματος που θα ανακουφίζει τα λαϊκά στρώματα και θα σέβεται το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ψηφίστηκε στο συνέδριο του κόμματος τον Ιούλιο του 2013, κατά πως υπόσχονται πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Αντίθετα προφανώς με τον Αλ. Τσίπρα, που είναι πολύ πιο φειδωλός στις υποσχέσεις του, αλλά εξακολουθεί να ζητάει την ψήφο των αριστερών προβάλλοντας ως ισχυρό σημείο πώλησης στην προεκλογική αγορά τις μνήμες ριζοσπαστισμού του κόμματος του…

Στον αντίποδα των προσδοκιών που δημιουργεί η Κουμουνδούρου, οι υποσχέσεις για την εφαρμογή «κάποιων» φιλολαϊκών μέτρων είναι το προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθούν οι βαριές δεσμεύσεις του τρίτου Μνημονίου, είναι το τυράκι για να ξαναπιαστούν οι αριστεροί στην εκλογική φάκα του ΣΥΡΙΖΑ και να ψηφίσουν ένα κόμμα που ντρόπιασε την Αριστερά και καθήλωσε το κίνημα. Εν ολίγοις, το Μνημόνιο δεν αφήνει κανένα, μα κανένα περιθώριο εφαρμογής αριστερής πολιτικής! Το μνημόνιο είναι η ταφόπλακα κάθε ελπίδας άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής, όπως το εντελώς ανεπαρκές πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή ορισμένα μέτρα που έλαβε το προηγούμενο εξάμηνο η κυβέρνηση και τώρα τα ανακαλεί, ως «μονομερείς πράξεις». Κι ο ΣΥΡΙΖΑ που υπόσχεται το αντίθετο κάνει απλώς μια ακόμη επίδειξη πολιτικής απάτης, γιατί ξέρει από πρώτο χέρι τα ασφυκτικά περιθώρια! Κοινώς κοροϊδεύουν τον κόσμο για να εξασφαλίσουν την εκλογική νίκη…

Οι υποσχέσεις για υλοποίηση φιλολαϊκών μέτρων, που μοιράζονται τώρα αφειδώς,  σε λίγες μόλις εβδομάδες από τώρα θα μοιάζουν μακρινή ανάμνηση. Από το τέλος Σεπτεμβρίου για την ακρίβεια όταν θα αρχίσουν να έρχονται οι ειδοποιήσεις της εφορίας κι οι φορολογούμενοι θα βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, όπως ακριβώς έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Να θυμίσουμε τις υποχρεώσεις: Φόρος εισοδήματος που η πρώτη από τις τρεις δόσεις ξεκίνησε να καταβάλλεται στα τέλη Αυγούστου, ΕΝΦΙΑ σε 5 δόσεις αρχής γενομένης από τον Οκτώβρη, τέλη κυκλοφορίας που θα πρέπει να καταβληθούν μέχρι τέλος το έτους και μαζί με αυτά ειδική εισφορά αλληλεγγύης, τέλος επιτηδεύματος, φόρος πολυτελούς διαβίωσης, κλπ, κλπ. Τα πλήγματα θα είναι αλλεπάλληλα και συντριπτικά καθώς θα θίξουν όλη την κοινωνία (όπως θα συμβεί με την αύξηση του ΦΠΑ στο 23% και την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών στα νησιά) και περισσότερο εκείνα τα τμήματα που τα προηγούμενα χρόνια έγιναν σάκος του μποξ στο μνημονιακό ριγκ, όπως οι συνταξιούχοι (με τις περικοπές λόγω αυξημένης εισφοράς για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, τη μείωση της βασικής σύνταξης, κ.α.) κι οι αγρότες (με τον διπλασιασμό του φόρου εισοδήματος από το 13% στο 20% το 2016 και το 26% το 2017 και της προκαταβολής φόρου από 27,5% στο 55%, τον τριπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών στον ΟΓΑ από 64 σε 180 ευρώ μηνιαίως κι επίσης τον τριπλασιασμό του ειδικού φόρου κατανάλωσης την 1η Οκτωβρίου, από 66 ευρώ σε 200 και τον πενταπλασιασμό του από 1 Οκτωβρίου 2016, καθώς θα φτάσει τα 330 ευρώ).

Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον φορολογικής καταιγίδας και ανηλεών περικοπών (από το οποίο δεν γλίτωσαν ούτε οι βασικές συντάξεις που κόπηκαν παραμονή 15αύγουστου), όπως συγκεφαλαιώνεται στο στόχο δημοσιονομικής προσαρμογής ύψους 7 δις. ευρώ μέχρι το τέλος του 2016 σε λιγότερο από ενάμισι χρόνο δηλαδή, που να βρεθούν πόροι για να ασκηθεί φιλολαϊκή πολιτική;

Το χειρότερο όμως είναι ότι από τον Οκτώβρη κιόλας μπαίνουμε ξανά σε μια διαδικασία τρίμηνων αυστηρότατων και εξονυχιστικών ελέγχων από την Τρόικα, που είναι απόλυτα βέβαιο πως στο τέλος θα καταλήγουν σε ένα πολυνομοσχέδιο νέων μέτρων λιτότητας. Η ψήφιση κάθε τέτοιου νομοσχεδίου θα είναι όρος απαράβατος για να καταβληθεί η δόση του νέου δανείου ύψους 86 δις. ευρώ. Επομένως τα εκβιαστικά διλλήματα θα γνωρίσουν νέες δόξες. Η κυβέρνηση για να μην καταβάλλει το πολιτικό κόστος της επιλογής της να αναλάβει τέτοιου τύπου εξευτελιστικές δεσμεύσεις αποκρύβει αυτή την πραγματικότητα. Άλλες φορές επιχειρεί να την εξωραΐσει, όπως έκανε πχ ο Αλέξης Τζίφρας μιλώντας στη συνδιάσκεψη του εναπομείναντος κόμματος του στις 29 Αυγούστου όταν υποσχέθηκε «ήπια επιτροπεία» ή «εποπτεία με ανθρώπινο πρόσωπο» ενημερώνοντας ότι στο εξής η Τρόικα θα συνοδεύεται κι από εκπρόσωπο του ευρωκοινοβουλίου… Ακόμη όμως και να ήταν το Ευρωκοινοβούλιο ένα δημοκρατικό αντίβαρο στην αυταρχική Κομισιόν, όπως θέλει η αφήγηση των ευρωλάγνων (παραβλέποντας έτσι την ψήφιση ακόμη κι από το Ευρωκοινοβούλιο αυταρχικών πακέτων μέτρων λιτότητας όπως to «2 pack» και το «6 pack»), όταν η κυβέρνηση μαζί με την μνημονιακή αντιπολίτευση υπέγραψαν το Μνημόνιο, συμφωνώντας με την μείωση συντάξεων και την επιβολή νέων φόρων, τι λογής σωσίβιο σωτηρίας μπορεί να ρίξει το Ευρωκοινοβούλιο; Χώρια που πρώτη δύναμη εξακολουθεί να είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με 217 έδρες, σε ένα σύνολο 750 και δεύτερη δύναμη οι σοσιαλδημοκράτες με 190 έδρες. Από πού κι ως πού επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει ως φυσικό σύμμαχο του ελληνικού λαού το θεσμικά διακοσμητικό και πολιτικά συντηρητικό ευρωκοινοβούλιο;

Οι υπηρεσίες που προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στον ελληνικό λαό ακόμη κι έτσι είναι οι χειρότερες γιατί αναπαράγει τις αυταπάτες για τη δυνατότητα άσκησης φιλολαϊκών πολιτικών, εντός του ευρώ και χωρίς ρήξη με την ΕΕ. Κι αυτό το κάνει όταν το βασικότερο ιδεολόγημα που κατέρρευσε με την υπογραφή του επαχθέστατου τρίτου μνημονίου σχετίζεται με τη δυνατότητα ανατροπής της λιτότητας και των μνημονίων εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Ακόμη και μέχρι το δημοψήφισμα η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποκλείοντας εξ ίσου τη ρήξη και την υποταγή εμφάνιζε εφικτή την αλλαγή πολιτικής εντός του ευρώ. Κι έρχεται τη στιγμή που καταρρέει με πάταγο αυτή η γραμμή, οδηγώντας στην πιο ταπεινωτική συνθηκολόγηση με τους πιστωτές, υπόσχεται για πολλοστή φορά την αξιοποίηση των περιθωρίων άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής… Αυτών που …δεν υπάρχουν!

ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ ΗΠΑ: Επίδειξη αμερικανοδουλείας από Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ (Πριν, 4/10/2015)

tsipΑκόμη και μέχρι πριν λίγες ημέρες ο κανόνας ήθελε τους πιστωτές να πιέζουν για μεταρρυθμίσεις, δηλαδή να εφαρμοστούν τάχιστα και άνευ αντιρρήσεων τα αντιλαϊκά μέτρα που περιλαμβάνει το Μνημόνιο, κι η κυβέρνηση να εμφανίζεται διστακτική, να διαφωνεί με το ρυθμό, να ζητάει την παράλληλη εφαρμογή αντίρροπων μέτρων που θα περιορίσουν το κοινωνικό κόστος των Μνημονίων, κ.α. Παρότι προφανώς κι όλα γίνονταν προς άγρα εντυπώσεων, η επικοινωνιακή αυτή διαφωνία διέθετε το δικό της συμβολισμό.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κατά το πρόσφατο ταξίδι όμως του έλληνα πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, με αφορμή την ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ, ανατράπηκε εκ βάθρων και αυτός ο καταμερισμός ρόλων, με τον ίδιο τον Τσίπρα να δηλώνει τα εξής ενώπιον ελλήνων επιχειρηματιών: «πρέπει να κάνουμε βήματα για να αλλάξουμε τη χώρα, κάνοντας όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Ο έλληνας πρωθυπουργός, με άλλα λόγια, δεσμεύτηκε ότι θα επιβάλει όλα τα μέτρα που περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο: μείωση συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση επαγγελμάτων (στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή της που αφήνει έξω και προστατεύει το επάγγελμα του κρατικοδίαιτου τραπεζίτη και του λαθρέμπορα πετρελαίου που δρα υπό την αιγίδα δημοσίων επιχειρήσεων) και πολλά άλλα. Η μετάλλαξη του Τσίπρα σε υπάκουη σκυλίτσα που περιφερόταν ανάλαφρη και περιχαρής από αίθουσα σε αίθουσα αναζητώντας ευκαιρίες για φωτογραφία με ξένους ηγέτες (από τον Ομπάμα μέχρι με τον Αμπάς και τον Μαδούρο) δείχνοντας πόσο φιλική είναι αποτυπώθηκε και στην άτυπη ενημέρωση του Μαξίμου όπου μεταξύ άλλων, στον απολογισμό του ταξιδιού έγραψε: «Υλοποιήθηκε η στρατηγική της κυβέρνησης που θεωρεί ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη τις καλές σχέσεις και την στενή συνεργασίας με τις χώρες της περιοχής μας. Ένα από τα θέματα που προωθήθηκαν σημαντικά, είναι οι τριμερείς συνεργασίες της Ελλάδας και της Κύπρου με την Αίγυπτο και το Ισραήλ και οι προοπτικές που ανοίγονται στον οικονομικό και εμπορικό τομέα. Επίσης η προώθηση της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής, η οποία βασίζεται στην αρχή των πολύπλευρων και επωφελών για την χώρα συνεργασιών». Πίσω από αυτά τα μεγάλα λόγια κρύβονται τουλάχιστον τρεις ωμές αλήθειες που ως κοινό παρανομαστή έχουν την μετατροπή της κυβέρνησης σε όργανο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πρώτο, η αναγνώριση από την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου της αμερικανοστήριχτης χούντας της Αιγύπτου, που ομολογουμένως είχε σαγηνεύσει και την κοσμοπολίτικη κι εστέτ ευρωπαϊκή Αριστερά μόνο και μόνο επειδή ανέτρεψε την εκλεγμένη κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων. Αυτή όμως η κυβέρνηση με την οποία θα συνεργαστεί ο Τσίπρας (και την οποία τίμησε κατά την επίσκεψή του στην Αίγυπτο με αφορμή τα εγκαίνια της δεύτερης διώρυγας του Σουέζ στις αρχές Αυγούστου) εκτελεί κατά εκατοντάδες τους πολιτικούς της αντιπάλους, ακόμη και όσους πρωτοστάτησαν στην «αραβική άνοιξη» και συνεργάζεται με το εβραϊκό κράτος του Ισραήλ στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Το δεύτερο ψέμα σχετίζεται με την Κύπρο καθώς όλα δείχνουν ότι επιταχύνεται η επίλυση του Κυπριακού με την πρόταση να κατατίθεται την ερχόμενη άνοιξη. Η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Τζον Κέρι, το Νοέμβριο στην Αθήνα υπηρετεί αυτή την προτεραιότητα. Τέλος, κάθε άλλο παρά η «ελληνική ενεργειακή πολιτική στηρίζεται στην αρχή των πολύπλευρων συνεργασιών». Συνδέεται άμεσα με την προώθηση της αμερικάνικης πολιτικής που επικεντρώνεται στους αγωγούς TAP και IGB. Η συνεργασία με τη Ρωσία που θα επέτρεπε να εξισορροπηθεί ο αμερικανικός θανατηφόρος εναγκαλισμός διακόπηκε απότομα με ευθύνη του Τσίπρα, σχεδόν ταυτόχρονα με την παράδοσή του στους πιστωτές.

Πρόθυμη να στηρίξει τα αμερικανικά σχέδια στην ενέργεια, το Κυπριακό και την περιοχή δηλώνει η κυβέρνηση

Παρότι η επίσκεψη στη Νέα Υόρκη δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα και το μόνο που έκανε ήταν να καταγράψει την ισχυρή βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να συνεργαστεί πλήρως και αρμονικά με τους Αμερικάνους, όταν η προθυμία της να εμπλακεί ενεργά στα ανοιχτά μέτωπα της περιοχής γίνει πράξη τότε και στο γεωπολιτικό – διπλωματικό πεδίο θα καταγραφεί μια εξ ίσου θεαματική στροφή, όπως αυτή που καταγράφτηκε στο κοινωνικό – οικονομικό μέτωπο, με αφορμή τη συμφωνία με τους πιστωτές της 12ης Ιουλίου. Εν ολίγοις είμαστε μάρτυρες της απότομης ωρίμανσης ενός φλερτ που θα μετατρέψει την Ελλάδα των Τσίπρα – Καμμένου σε διαπρύσιο υποστηρικτή των αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή. Άλλωστε, η αμερικάνικη πολιτική έχει ήδη εξασφαλίσει την προώθησή των συμφερόντων της με την τοποθέτηση των κατάλληλων ανθρώπων στις πιο νευραλγικές θέσεις της κυβέρνησης…

Προς επίρρωση η …υπερφόρτωση των υπόγειων δίαυλων επικοινωνίας της Αθήνας με την Ουάσινγκτον όλο το προηγούμενο διάστημα. Όπως φάνηκε από το απόρρητο τηλεγράφημα του έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον στις 16 Ιουλίου 2015, τρεις δηλαδή μέρες μετά την παράδοση της κυβέρνησης στους πιστωτές και την υπογραφή της επαίσχυντης συμφωνίας, το οποίο αποκάλυψε η Καθημερινή της προηγούμενης Κυριακής, η αμερικάνικη κυβέρνηση συμβούλευε την ελληνική για το πώς θα αντιμετωπίσει το Βερολίνο. Διακρίνεται επίσης σαφέστατα ότι η Αθήνα υπηρετούσε ένα σχεδιασμό της Ουάσινγκτον για την ευρωζώνη με τον οποίο είχε κοινά σημεία που αφορούσαν την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, ο οποίος όμως απέκλινε από το σχεδιασμό του Βερολίνου. Γι’ αυτό πιθανότατα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης να ευχαρίστησε δημόσια τις ΗΠΑ από τη συχνότητα του ραδιοσταθμού Στο Κόκκινο, στις 15 Ιουλίου, δύο μέρες δηλαδή μετά την παράδοση… Η ενδημική στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αμερικανοδουλεία γνώρισε νέες δόξες κατά την επίσκεψη του Τσίπρα στις ΗΠΑ και με αφορμή τον διάλογο του με τον πρώην αμερικάνο πρόεδρο Μπιλ Κλίντον ο οποίος αιματοκύλησε τα Βαλκάνια (διάλογο που έστησε η Γιάννα Αγγελοπούλου, με το αντίτιμο των «καλών της υπηρεσιών» να μένει να το μάθουμε στο μέλλον) και την καθόλου τυχαία δήλωσή του έλληνα πρωθυπουργού ότι «εδώ βρήκαμε πιο ευήκοα ώτα απ’ ότι στις Βρυξέλλες»…

Η κυβέρνηση αντιτείνει ως όφελος την αποδοχή των ΗΠΑ στο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αίτημα που υποτίθεται ότι οι ευρωπαίοι πιστωτές παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες. Ο Αλέξης Τσίπρας όμως παραβιάζει ανοιχτές θύρες. Στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου αναφέρεται στην τρίτη παράγραφο από το τέλος πως «η ευρωομάδα παραμένει έτοιμη να εξετάσει, αν χρειαστεί, πιθανά μέτρα (πιθανή παράταση των περιόδων χάριτος και αποπληρωμής) για να εξασφαλιστεί ότι οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες παραμένουν σε βιώσιμο επίπεδο». Επομένως έχει αποφασιστεί. Η ίδια συμφωνία στη συνέχεια όμως λέει κι άλλα: «Τα μέτρα αυτά θα εξαρτώνται από τη πλήρη υλοποίηση των μέτρων τα οποία πρόκειται να συμφωνηθούν… Η σύνοδος κορυφής για το ευρώ τονίζει ότι δεν μπορούν να αναληφθούν απομειώσεις της ονομαστικής αξίας του χρέους. Οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική τους δέσμευση να τηρήσουν πλήρως και εγκαίρως τις χρηματοοικονομικές του υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές τους». Επομένως, αναδιάρθρωση του χρέους θα γίνει. Έχει συμφωνηθεί. Μόνο που με τον τρόπο τον οποίο θα γίνει, επιμηκύνοντας δηλαδή τις λήξεις δανείων και ομολόγων, η αναδιάρθρωση θα ισοδυναμεί με τα τριάκοντα αργύρια του Τσίπρα. Θα είναι η ανταμοιβή του, πρώτο, για την υλοποίηση του κατάπτυστου τρίτου Μνημονίου, δεύτερο, για το θάψιμο του αιτήματος της διαγραφής του χρέους (αυτή είναι η απομείωση της ονομαστικής αξίας) και τρίτο για την αναγνώριση του χρέους. Κατά συνέπεια κανένα καλό δεν φέρνει στο λαό η αναδιάρθρωση. Τους μόνους που εξασφαλίζει είναι τους πιστωτές μιας κι έτσι διασφαλίζεται η εξόφληση του χρέους. Επομένως γιατί οι Αμερικάνοι να μην συγκατανεύουν στο αίτημα του Τσίπρα;