Στα χνάρια του Τραμπ το «κόμμα του Νταβός»

Επί δεκαετίες το σύνθημα της παγκόσμιας ελίτ ήταν και παραμένει ένα: «Προσαρμοστείτε»! Είτε απευθύνονταν σε εργαζόμενους ή ανέργους, είτε μιλούσε εντός της χώρας της ή εκτός, η παρότρυνση ήταν κοινή: «Ξεχάστε ό,τι ξέρατε και μάθετε να επιβιώνετε με μικρότερους μισθούς, με περισσότερες ώρες εργασίας, σε ένα περιβάλλον ασταθές κι ευμετάβλητο, κοκ»! Τώρα, ήρθε η σειρά της ίδιας αυτής ελίτ να κάνει επίδειξη προσαρμογής. Και που μάλιστα; Στο Νταβός που ανέκαθεν θεωρούταν λίκνο των πιο κοσμοπολίτικων αστικών ιδεών. Καθόλου τυχαίος δεν ήταν ο όρος «κόμμα του Νταβός» που χρησιμοποιούσε ο Τραμπ απέναντι στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους που φέτος όμως μόνο ανοίκεια δεν ένιωσαν με τον υψηλό προσκαλεσμένο τους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η οικειότητα που σημάδεψε την επίσκεψη του Τραμπ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, το οποίο φέτος συμπλήρωσε 50 χρόνια ζωής, ήταν τόσο έντονη ώστε το ηλεκτρισμένο κλίμα που υπήρχε προ διετίας όταν έκανε την πρώτη του ομιλία είχε αντικατασταθεί από αβρότητες κι έναν σεβασμό που ξεπερνούσε την αστική ευγένεια. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ο απεσταλμένος των Financial Times, στο ελβετικό θέρετρο, τελείωνε την ανταπόκρισή του γράφοντας πώς «η συμβατική σοφία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ πιθανότατα θα κερδίσει τις εκλογές του Νοεμβρίου».

Ο ίδιος ο Τραμπ στεκόμενος μπροστά την παγκόσμια ελίτ της πολιτικής και των επιχειρήσεων επέλεξε να κάνει μια ομιλία που δεν απευθυνόταν απλώς στους αμερικανούς ψηφοφόρους. Απευθυνόταν στους ψηφοφόρους εκείνων των Πολιτειών (Οχάιο, Γουισκόνσιν, κ.α.) που η ψήφος τους θα κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα του Νοεμβρίου, υποστηρίζοντας ότι η αμερικανική οικονομία είναι στο μέσο μιας ανάπτυξης από την οποία θα ωφεληθούν κυρίως τα «μπλε κολάρα». Ο Τραμπ πήγε στο Νταβός έχοντας στις αποσκευές του την συμφωνία με το Μεξικό και τον Καναδά και την ανακωχή με την Κίνα. Δικαίως επομένως μπορούσε να διεκδικεί τις δάφνες του νικητή, μιας και αποδεδειγμένα το στοίχημα που έβαλε από την επομένη κιόλας που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, να μειωθεί το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα, το κερδίζει. Απευθυνόμενος μάλιστα στους αμερικανούς ψηφοφόρους από το Νταβός, την ίδια μέρα που ξεκινούσε η δίκη του στην Ουάσιγκτον για την Ουκρανία, προσπαθούσε να πείσει τους ψηφοφόρους του ότι για την ευημερία τους μόνο μετατράπηκε σε «ταύρος σε υαλοπωλείο».

Από αυτή την σκοπιά ο Τραμπ δεν εξέπληξε κανέναν από όσους κι όσες θυσίασαν 500 ευρώ για μια διανυκτέρευση στο Νταβός. Αντίθετα με ό,τι συνέβη με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν, που κατά την παρθενική της ομιλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ απείλησε την Κίνα και άλλες χώρες που είναι μεγάλοι παραγωγοί ορυκτών καυσίμων ότι αν δεν αρχίσουν να τιμολογούν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, θα τους επιβληθούν ευρωπαϊκοί δασμοί! Με την ομιλία της η πρώην γερμανίδα υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε για πρώτη φορά δημοσίως όσα περιλαμβάνει η Πράσινη Συμφωνία που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Βρυξέλλες λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2019. Εν ολίγοις, όσοι παραγωγοί εισάγουν στην ΕΕ προερχόμενοι από χώρες που δε έχουν ενταχθεί στο σύστημα αγοράς δικαιωμάτων ρύπων θα επιβαρύνονται με έναν επιπλέον περιβαλλοντικό δασμό. «Δεν έχει νόημα να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στο εσωτερικό μας, αν αυξάνουμε τις εισαγωγές διοξειδίου του άνθρακα από το εξωτερικό», ήταν τα λόγια της. Περισσότερο ωστόσο η ευρωπαία αξιωματούχος νοιαζόταν να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που εδώ και χρόνια επιβαρύνουν το κόστος και την τελική τιμή πώλησης με την αγορά δικαιωμάτων ρύπων στο πλαίσιο του χρηματιστηρίου ρύπων που δημιούργησαν. Πιθανότατα η έκρηξη των τιμών των ρύπων, ως αποτέλεσμα της κερδοσκοπίας, που έχει αυξήσει σημαντικά τα κόστη, κι όχι η περιβαλλοντική ευαισθησία να οδήγησε την ΕΕ να εξάγει εμμέσως πλην σαφώς το σύστημα τιμολόγησης των εκπομπών.

Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι πώς κι η ΕΕ με τη σειρά της χρησιμοποιεί την εργαλειοθήκη του Τραμπ, απειλώντας την Κίνα με επιπλέον δασμούς. Κάνει επίδειξη δύναμης στον ασιατικό γίγαντα μάλιστα, την ίδια στιγμή που είναι θέμα χρόνου για τον Λευκό Οίκο να στρέψει όλα του τα βέλη εναντίον της ΕΕ, επιβάλλοντας στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία να υπογράψει μια συμφωνία ανάλογης αυτής που υπέγραψαν Μεξικανοί, Καναδοί και Κινέζοι. Μάλιστα, σε συνέντευξη που έδωσε ο αμερικανός πρόεδρος στο δίκτυο CNBC απείλησε τους Ευρωπαίους, δηλαδή …Γερμανία και Γαλλία, με δασμούς ύψους 25% στις εξαγωγές αυτοκινήτων. Αυτή η απειλή έχει οδηγήσει το Παρίσι να «παγώσει» τον «ψηφιακό φόρο» που είχε ανακοινώσει απέναντι στις αμερικανικές πολυεθνικές του διαδικτύου. Φαίνεται επομένως ότι το αμερικανικό παράδειγμα εξαπλώθηκε σαν ιός και βρήκε εύκολα μιμητές σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών και σε εκείνους που κατά τ’ άλλα ομνύουν στο «πνεύμα του Νταβός», δηλαδή τις ελεύθερες αγορές, τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τα ανοιχτά σύνορα, για το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών.

Η φοροδιαφυγή οξύνει τις ανισότητες

Σε θέση άμυνας οι ευρωπαίοι ιθύνοντες βρέθηκαν επίσης με αφορμή την δημοσιοποίηση, σε ένα από τα τραπέζια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, της έρευνας που εκπόνησε το Πολωνικό Οικονομικό Ινστιτούτο για την φοροδιαφυγή στην ΕΕ. Με βάση τα συμπεράσματά του, που μεταξύ άλλων συζήτησαν ο πολωνός πρωθυπουργός, Ματέους Μοραβιέσκυ, και ο γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μπρούνο Λε Μέρ,  τα κράτη μέλη της ΕΕ χάνουν ετησίως 170 δισ. ευρώ λόγω της φοροδιαφυγής! Σε ένα δε σύνολο επτά ετών, οι απώλειες ανέρχονται σε 1,19 τρισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο σύνολο του κοινοτικού προϋπολογισμού 2014-2020 συν το ένα τέταρτο του! Οι χώρες με τις μεγαλύτερες απώλειες φορολογικών εσόδων είναι η Γερμανία (18 δισ. ευρώ), η Αγγλία (14 δισ.) και η Γαλλία (1 δισ.), ενώ οι χώρες που έχουν εξελιχθεί σε φορολογικούς παραδείσους εντός της ΕΕ είναι: Ολλανδία, Ιρλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Μάλτα και Κύπρος. Με βάση την έρευνα των πολωνών επιστημόνων από τα 170 δισ. φοροαποφυγής, τα 60 δισ., δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος, προέρχεται από την μεταφορά των κερδών που πραγματοποιούν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις από χώρες με υψηλούς σε χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, ώστε να πληρώσουν λιγότερους φόρους. Απώλειες ύψους 64 δισ. ευρώ προέρχονται από διασυνοριακές απάτες ΦΠΑ και 46 δισ. ευρώ χάνονται εξ αιτίας της αλλαγής φορολογικής έδρας που επιλέγουν εύποροι ιδιώτες! Το αίτημα δε των Πολωνών για τιμωρία των φορολογικών παραδείσων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να ακουσθεί, μιας και κανείς δεν αμφιβάλει ότι η ΕΕ μπορεί. Το ερώτημα είναι αν θέλει να πατάξει τη φοροδιαφυγή…

Μια σοβαρότατη επίπτωση της φοροδιαφυγής είναι η όξυνση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Η οργάνωση Oxfam όπως κάθε χρόνο δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή της για τις ανισότητες λίγες ώρες πριν ανοίξει το Νταβός τις πύλες του για να υποδεχθεί τους υψηλούς προσκαλεσμένους του. Με βάση τη βρετανική οργάνωση, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων μέσα σε μια δεκαετία διπλασιάστηκε, ενώ οι 22 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έχουν περιουσία ίση με την περιουσία όλων των γυναικών της Αφρικής! Ενδεικτικό τέλος, της όξυνσης των ανισοτήτων είναι πώς περισσότεροι από 2.000 δισεκατομμυριούχοι έχουν πλούτο που ξεπερνάει τον πλούτο του 60% του παγκόσμιου πληθυσμού! Η επιδείνωση του οικονομικού κλίματος, όπως προέβλεψε το ΔΝΤ προδικάζοντας μειωμένους ρυθμούς μεγέθυνσης για φέτος (3,3%) θα οξύνει ακόμη περισσότερο τη θέση των φτωχών…

Αντίθετα με τη σύγκληση που έχει επέλθει στο ζήτημα του προστατευτισμού, το περιβάλλον εξακολουθεί να διχάζει ΗΠΑ και ΕΕ, όσο κι αν η «γηραιά ήπειρος» χρησιμοποιεί την αγορά για να ανταποκριθεί στην κλιματική κρίση, ναρκοθετώντας μεν την αποτελεσματικότητα των πολιτικών της, παρέχοντας ωστόσο τη δυνατότητα από την άλλη σε αμερικανικές επιχειρήσεις να κερδίσουν τα μέγιστα από την κλιματική κρίση.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατά την ομιλία του, που ακολούθησε την ομιλία της έφηβης Γκρέτα Τούνμπεργκ από τη Σουηδία, επιτέθηκε σε όσους επικαλούνται την κλιματική αλλαγή παρομοιάζοντάς τους με όσους τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 προέβλεπαν την αδυναμία του πλανήτη να θρέψει τον πληθυσμό, το τέλος του πετρελαίου κι άλλες τέτοιες θεωρίες «αποκάλυψης». Προφανώς ο αμερικανός πρόεδρος ούτε διάβασε ούτε άκουσε τίποτε για τις πυρκαγιές στην Αυστραλία, την Καλιφόρνια, τον Αμαζόνιο και τη Σιβηρία, το λιώσιμο των πάγων στο βόρειο πόλο, την άνοδο της στάθμης των ωκεανών, κ.α. Παραβλέποντας το γεγονός ότι ο Τραμπ αν κάτι εκφράζει είναι τα συμφέροντα του πετρελαϊκού λόμπι, της πιο «βρόμικης» μάλιστα πτέρυγάς του που εξάγει το σχιστολιθικό, κι όλα τ’ άλλα είναι προφάσεις εν τοις αμαρτίαις, τα τελευταία χρόνια έχουν δει το φως της δημοσιότητας σοβαρότατες επιστημονικές δημοσιεύσεις που καταρρίπτουν και τα τελευταία επιχειρήματα των αρνητών της κλιματικής αλλαγής. Είναι μάλιστα ένα ρεύμα σκέψης που δεν πρέπει να δαιμονοποιηθεί ούτε να αντιμετωπιστεί με απαξιωτικούς όρους. Μεταξύ άλλων ερευνών που απαντούν στην ουσία των θεωρητικών επιχειρημάτων όσων αμφισβητούν την κλιματική αξίζει να γίνει αναφορά σε τρεις έρευνες που είδαν το φως της δημοσιότητας στα επιστημονικά περιοδικά Nature και Nature Geoscience, μεγάλης εμβέλειας. Το κοινό του χαρακτηριστικό είναι η χρήση εκτεταμένων ιστορικών στοιχείων που δείχνουν ότι ποτέ άλλοτε τα τελευταία 2.000 χρόνια δεν παρατηρήθηκαν τόσο ταχείες και ευρείας έκτασης κλιματολογικές μεταβολές, όπως η αλλαγή των τελευταίων δεκαετιών. Οι ερευνητές συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας πληροφορίες που εξακολουθούν να παρέχουν τα δέντρα, ο πάγος και τα ιζήματα έδειξαν ότι ανάλογες δραματικές αυξήσεις στην θερμοκρασία μπορεί να είχαν συμβεί ξανά στο παρελθόν, ποτέ όμως κάθε τέτοια αύξηση δεν παρατηρήθηκε σε έκταση που να ξεπερνάει το ήμισυ του κόσμου. Ήταν επομένως περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης. Μία δε εξ αυτών των ερευνών αποδίδει την αύξηση της θερμοκρασίας σε ηφαιστειακή έκρηξη∙ μια αιτία ολότελα διαφορετική από τις ανθρωπογενείς των  τελευταίων δεκαετιών: βιομηχανική δραστηριότητα, μεταφορές, αποψίλωση των δασών, κ.α. Πέραν αυτών των πρόσφατων υπάρχει και μια δημοσίευση, με περισσότερα από 1 εκ. «κατεβάσματα» στο διαδίκτυο, που αξιολόγησε τη στάση της επιστημονικής κοινότητας απέναντι στον ανθρωπογενή χαρακτήρα της κλιματικής αλλαγής βάσει 11.944 σχετικών επιστημονικών άρθρων η οποία συμπέρανε πώς το 66,4% δεν εκφέρουν θέση, 32,6% υιοθετούν την άποψη της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, 0,7% την απορρίπτουν και το 0,3% δήλωνε αβέβαιο. Σημασία έχει πώς μεταξύ όσων επιστημόνων εξέφρασαν άποψη το 97,1% αποδίδει την κλιματολογική αλλαγή σε ανθρωπογενείς αιτίες…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Στον κυβερνοχώρο ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας

Την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου, έληγε η προθεσμία που έθεσε η Ουάσινγκτον στο Πεκίνο για να αποδεχθεί μια συμφωνία για το διμερές εμπόριο και να αρχίσει η αποκλιμάκωση του εμπορικού πολέμου μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, που ξεκίνησε πριν 17 μήνες. Σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή η Κίνα δεν αποδεχθεί τους όρους των ΗΠΑ, είναι έτοιμο ένα νέο πακέτο δασμών αξίας  156 δισ. δολ. που στην πράξη θα σημάνει την αύξηση της τιμής όλων, μα όλων των προϊόντων που εισάγονται στις ΗΠΑ από την Κίνα. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμη κι αυτό το γεγονός, ξεχωριστής οικονομικής σημασίας, επισκιάζεται από μια δυναμική διαρκούς κλιμάκωσης που έχει λάβει ο αμερικανοκινέζικος εμπορικός πόλεμος.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δηλωτικό αυτής της τάσης είναι η αποκάλυψη των Financial Times για μια εντολή που έδωσε το Πεκίνο σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, επιχειρήσεις και ιδρύματα να αφαιρέσουν από τους υπολογιστές τους κάθε εξάρτημα που εισάγεται από το εξωτερικό, εντός τριετίας! Η συγκεκριμένη απόφαση είναι μεγάλης οικονομικής σημασίας γιατί πλήττει ευθέως μονοπώλια όπως την Dell, τη Microsoft και την HP που χάνουν μια αναπτυσσόμενη αγορά εκατοντάδων εκατομμυρίων εν δυνάμει χρηστών. Για πρώτη φορά το περίφημο «παγκόσμιο χωριό» που υμνούσαν οι νεοφιλελεύθεροι υπέρμαχοι της κατάργησης των συνόρων κατακερματίζεται και τυπικά. Τα σύνορα μάλιστα δεν τίθενται σε κάποια πεπαλαιωμένη και φθίνουσα αγορά βιομηχανικών ή αγροτικών προϊόντων αλλά σε μια αγορά που έπαιξε ρόλο πολιορκητικού κριού για την προώθηση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ενσαρκώνοντας το όραμα μιας ενιαίας υπερεθνικής αγοράς, υπό την αμερικανική εννοείται σημαία:  την αγορά της πληροφορικής!

Η αντίδραση της Κίνας, που θα σημάνει την αντικατάσταση 20 – 30 εκ. εξαρτημάτων υπολογιστών, δεν ήταν αναπάντεχη. Ήταν μάλιστα αμυντική. Προηγήθηκε η απόφαση του Τραμπ να απαγορεύσει στις αμερικανικές εταιρείες (π.χ. Google, Intel, Qualcomm, κ.α. ) να συνεργάζονται με την Huawei και μια σειρά ακόμη απαγορεύσεων στον κινέζικο γίγαντα, που ειρήσθω εν παρόδω  απασχολεί 80.000 άτομα στον τομέα Έρευνας και Ανάπτυξης, με στόχο να μπουν εμπόδια στην ανάπτυξη του δικτύου κινητής τηλεφωνίας 5ης γενιάς. Οι κινήσεις των ΗΠΑ και της Κίνας υποδηλώνουν ότι ο εμπορικός πόλεμος βαθαίνει. Η μεταφορά του από τον χάλυβα και τη σόγια στα πεδία της υπερυψηλής τεχνολογίας, εκεί που κρίνεται η οικονομική υπεροχή της επόμενης μέρας, σημαίνει ότι Ουάσινγκτον και Πεκίνο δεν έχουν καμιά πρόθεση συνεργασίας και άμβλυνσης των διαφορών τους.

Σε αυτό το πλαίσιο η Ουάσινγκτον αξιοποιεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της. Από την μέχρι σήμερα κλιμάκωση άλλωστε μόνο χαμένη δεν έχει βγει. Μάρτυρας η συνεχής μείωση των ρυθμών μεγέθυνσης της κινέζικης οικονομίας, που πλέον βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων 30 ετών. Οι εξαγωγές της δε το Νοέμβριο του 2019 ως αποτέλεσμα των πρόσφατων δασμών μειώθηκαν το Νοέμβριο για τέταρτο συνεχή μήνα, με αποτέλεσμα το πλεόνασμα στο διμερές εμπόριο να περιοριστεί στα 38,7 δισ. δολ. από 42,8 που ήταν τον Οκτώβριο. Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να σταματήσουν την οικονομική επίθεση στην Κίνα.

Το πιο πρόσφατο όπλο των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας είναι η μειονότητα των Ουιγούρων, των μουσουλμάνων που κατοικούν στα βορειοδυτικά της αχανούς χώρας. Οι μεσαιωνικές μορφές καταστολής που εφαρμόζει η Κίνα κατά των Ουιγούρων, σε ένα υπερσύγχρονο και υψηλής τεχνολογίας περιτύλιγμα, δεν είναι καινούργιες. Από την εποχή ακόμη που οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον περιβόητο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας για να πάρουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή ξεκίνησε και η Κίνα τον δικό της πόλεμο κατά των μουσουλμάνων Ουιγούρων, που ανέκαθεν τους θεωρούσε απειλή για την εθνική της ομοιογένεια και την εδαφική της ακεραιότητα. Σε ένα εκατομμύριο εκτιμώνται οι φυλακισμένοι, εξόριστοι και απαχθέντες Ουιγούροι, ενώ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποιούνται για την «αναμόρφωση» των διαφωνούντων παραπέμπουν στις πρακτικές των Ναζί. Αυτό που είναι καινούργιο ωστόσο είναι η ευαισθησία της Δύσης, που γνώρισε νέες δόξες μετά από μια πρόσφατη δημοσιογραφική αποστολή σημαντικών Μέσων η οποία έφερε στο φως συγκλονιστικές λεπτομέρειες για τη κακομεταχείριση που υφίστανται οι Ουιγούροι από το Πεκίνο… Φτάνει δε σε τέτοιο βαθμό ώστε οι ΗΠΑ ψήφισαν νόμο πρόσφατα υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των Ουιγούρων, ενώ τον Οκτώβριο επέβαλλαν κυρώσεις σε 8 κινέζικες εταιρείες που πρωτοστατούν στο οργουελικό καθεστώς αστυνομικής επιτήρησης και ασφυκτικού ελέγχου των πολιτών της απομακρυσμένης επαρχίας. Πρόκειται για εταιρείες που εντελώς …τυχαία βρίσκονται κι αυτές στην κορυφή της νέας τεχνολογίας, ασχολούμενες με επεξεργασία εικόνας και βίντεο, τεχνητή νοημοσύνη, διαχείριση δεδομένων, κ.λπ. Και σε αυτές τις εταιρείες, οι μισές εκ των οποίων είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο, απαγορεύτηκε η συνεργασία με αμερικανικές εταιρείες, εκτός κι αν δοθεί ειδική άδεια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.  

Όσο πραγματικές κι αν είναι οι διώξεις που αντιμετωπίζουν οι Ουιγούροι, αποδεικνύοντας τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του κινέζικου καθεστώτος, το ενδιαφέρον της Δύσης ξεχειλίζει υποκρισίας. Για παράδειγμα, οι Αμερικάνοι δεν έδειξαν το ίδιο ενδιαφέρον να βάλουν σε «μαύρη λίστα» τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιεί το Ισραήλ για να παρακολουθεί τους Παλαιστίνιους. Το έκαναν με τους Ουιγούρους στην προσπάθειά τους να ψαλιδίσουν τις φιλοδοξίες οικονομικής ανόδου της Κίνας και να εξασφαλίσουν την μακροημέρευση της δικής τους οικονομικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεμονίας… 

Πηγή : Νέα Σελίδα

Μάχη εξόντωσης του Τραμπ και διάσωσης του Τραμπισμού

Ότι ο Τραμπ είναι ο πιο επικίνδυνος πολιτικός του πλανήτη δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία! Ότι πρέπει να φύγει από το Λευκό Οίκο όσο το δυνατό συντομότερα, για το καλό των Αμερικανών και της ανθρωπότητας, είναι επίσης αδιαμφισβήτητο. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει εξ ίσου σαφές είναι ότι δεν μπορεί να φύγει με τον τρόπο που επιχειρούν να τον αποβάλουν από τον Λευκό Οίκο οι Δημοκρατικοί, χρησιμοποιώντας δηλαδή δικαστικές προσφυγές! Ο Τραμπ ή θα φύγει πολιτικά ηττημένος με το πολιτικό του σχέδιο τραυματισμένο αν όχι εκμηδενισμένο ή θα καταφέρνει κάθε δικαστική προσφυγή εναντίον του να την μετατρέπει σε νέους πόντους εμφανιζόμενος ως θύμα πολιτικών διώξεων, όπως έχει κάνει μέχρι σήμερα, με κορυφαίο παράδειγμα το πόρισμα Μύλερ για τις σχέσεις του με τη Ρωσία που μετά από 22 μήνες ερευνών ο θησαυρός αποδείχθηκε άνθρακας! Χώρια φυσικά του γεγονότος ότι η κυριαρχία των ειδήσεων γύρω από τις δικαστικές διαμάχες ρίχνει σε δεύτερη μοίρα την πολιτική αντιπαράθεση γύρω από το πολιτικό του πρόγραμμα εντός κι εκτός ΗΠΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ας σταθούμε μόνο στα τελευταία επεισόδια του δικαστικού σήριαλ για να σχηματίσουμε μια μικρή εικόνα για τους άξονες γύρω από τους οποίους κινείται ήδη η πολιτική ζωή των ΗΠΑ κι είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει να κινείται μέχρι τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 3 Νοεμβρίου 2020.

Το νέο θέμα που έχει προκύψει σχετίζεται με την εντολή του δημοκρατικού εισαγγελέα του Μανχάταν, Σάιρους Βανς Τζούνιορ, προς την λογιστικοελεγκτική εταιρεία Mazars USA να προσκομίσει τα στοιχεία που αφορούν τη δήλωση του Τραμπ και των εταιρειών του σε βάθος οκτώ ετών. Αυτό που επιχειρούν να διερευνήσουν οι δικαστές είναι πιθανές πληρωμές του πλανητάρχη προς δύο γυναίκες, την πορνοστάρ Στόρμυ Ντάνιελς και το μοντέλο του Playboy Κάρεν ΜακΝτάγκαλ, οι οποίες δήλωναν ότι είχαν ερωτικές σχέσεις με τον Τραμπ. Αν και η ελεγκτική εταιρεία προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας την απόρριψη του αιτήματος του εισαγγελέα του Μανχάταν, οι πιθανότητες να μείνουν στο σκοτάδι τα φορολογικά στοιχεία του Τραμπ είναι ελάχιστες, μιας και στο παρελθόν όποτε ζητήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφασίσει σχετικά συμφώνησε στο άνοιγμα των λογαριασμών. Το γεγονός επομένως ότι το Ανώτατο Δικαστήριο κυριαρχείται από 5 διορισμένους Ρεπουμπλικανούς, με τους 2 εξ αυτών να έχουν τοποθετηθεί από τον Τραμπ, δεν αλλάζει τα πράγματα υπέρ του. Αν τουλάχιστον γίνει σεβαστή η παράδοση που ξεκίνησε επί του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 και ακολουθήθηκε ακόμη κι επί Μπλι Κλίντον το 1997, με τους ανώτατους δικαστές που είχαν διοριστεί από τους ίδιους να ψηφίζουν εναντίον τους. Η έκβαση της υπόθεσης ωστόσο έχει περισσότερο ενδιαφέρον για τους συνταγματολόγους, παρά για την πολιτική, μιας και αυτό που ζητά ο Τραμπ, επί της ουσίας, κι ανεξαρτήτως του τι θα αποδειχθεί για τις πληρωμές που φέρεται να έκανε ο δικηγόρος του, Μάικλ Κοέν προς την πορνοστάρ και το μοντέλο, είναι μια απόφαση που θα καθιστά τον ένοικο του Λευκοί Οίκου πέρα και πάνω από το νόμο.

Κι η άλλη υπόθεση που κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες γύρω από τις δικαστικές περιπέτειες του Τραμπ περισσότερο πολιτικό ενδιαφέρον έχει, για όποιον θέλει τουλάχιστον να εξάγει τα αναγκαία συμπεράσματα, παρά δικαστικό. Πρόκειται για τις πιέσεις που άσκησε στον ουκρανό ομόλογό του να ξεκινήσει έρευνα για μια εταιρεία φυσικού αερίου ονόματι Burisma στην οποία συμμετείχε ο γιός του Τζον Μπάιντεν, πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ και βασικού διεκδικητή του χρίσματος των Δημοκρατικών για τις εκλογές του 2020. Η κατάθεση στο Κογκρέσο του αμερικάνου πρέσβη στην ΕΕ, Γκόρντον Σόντλαντ, που είναι Ρεπουμπλικάνος και διετέλεσε επίσης χρηματοδότης του Τραμπ, εξέθεσε ακόμη περισσότερο τον αμερικανό πρόεδρο. Με βάση την μαρτυρία του, οι ΗΠΑ πράγματι πάγωσαν την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας ύψους 400 εκ. δολ. προς την Ουκρανία μέχρι ο πρόεδρος της χώρας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να δηλώσει δημόσια και να ξεκινήσει εισαγγελική έρευνα σε βάρος του Τζον Μπάιντεν και του γιού του, Χάντερ, για τη διερεύνηση πιθανού χρηματισμού τους από την ενεργειακή εταιρεία. Το μεγάλο θέμα που προκύπτει εδώ φυσικά δεν είναι οι μεθοδεύσεις του Τραμπ, αλλά η δεινή θέση (κλοτσοσκούφι το έλεγαν παλιά) στην οποία έχει περιέλθει μια χώρα που μετατράπηκε σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ, αναμένοντας φυσικά να αναβαθμιστεί η θέση της κι έκτοτε έχει χωριστεί στα δύο, υπέστη εμφύλιο πόλεμο, έχει χρεοκοπήσει, της κόβουν τη χρηματοδότηση αν και όποτε θέλουν κι ο Λευκός Οίκος την αντιμετωπίζει σαν είναι μια ακόμη αμερικανική Πολιτεία…

Κατά πόσο όλες αυτές οι δικαστικές διαμάχες σε βάρος του Τραμπ, με σημαντικότερη την προσπάθεια καθαίρεσής του, θα καταλήξουν εναντίον του είναι ανοιχτό. Πολλοί πάντως αμφιβάλλουν. Ακόμη κι όμως κι αν οι προσπάθειες των Δημοκρατικών πετύχουν και καταδικαστεί, αυτό που θα έχει μείνει στο απυρόβλητο θα είναι το πολιτικό σχέδιο του Τραμπ: από την έκρηξη των πολεμικών δαπανών και τα δισεκατομμύρια δολάρια που επιστράφηκαν στους υπερπλούσιους μέχρι την αποχώρηση από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα και τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά του παραληρήματα…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Όργανο του Τραμπ έγινε ο ΠΟΕ

Κανείς δεν είχε αμφιβολία ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ήταν εκτελεστικό όργανο των ΗΠΑ. Ορισμένες ενστάσεις δικαιολογημένα πρόβαλλαν τη «δεύτερη» εποχή της παγκοσμιοποίησης όταν το άνοιγμα των αγορών έπαψε να είναι ένα αμιγώς αμερικανικό αίτημα που εξυπηρετούσε τις πολυεθνικές των ΗΠΑ. Ήταν η περίοδος που σημαντικά κερδισμένες από την κατάργηση των εμπορικών φραγμών έβγαιναν επίσης οι κορυφαίες πολυεθνικές της Ευρώπης κι άλλων ηγεμονικών δυνάμεων, οπότε ο πολιορκητικός κριός των εμπορικών συμφωνιών που υπογράφονταν σε κάθε γύρο διαπραγματεύσεων εξυπηρετούσε κι άλλες πολυεθνικές.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση όμως που έλαβε ο ΠΟΕ την Τετάρτη διαλύει κάθε αυταπάτη για την υποταγή του στις ΗΠΑ γιατί προκειμένου να εξυπηρετήσει την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, στην πράξη, ακυρώνει το ρόλο του ως αιχμή του δόρατος της παγκοσμιοποίησης και ρίχνει στην πυρά τα δικά του ευαγγέλια για την «ευλογία» των ανοιχτών αγορών και την «κατάρα» των εμπορικών δασμών και φραγμών!

Η απόφαση του ΠΟΕ αφορούσε τη χρόνια διαμάχη μεταξύ της ευρωπαϊκής αεροπορικής βιομηχανίας Airbus και της αμερικανικής Boeing. Εν συντομία, ΗΠΑ και ΕΕ αλληλοκατηγορούνται ότι εξασφαλίζουν την επιβίωση των δικών τους αεροπορικών βιομηχανιών με κρατικές επιδοτήσεις, κάτι που ισχύει πέρα για πέρα. Την Τετάρτη 2 Οκτωβρίου όμως ο ΠΟΕ αποφάσισε ότι η ΕΕ απέτυχε να συμμορφωθεί πλήρως στον τερματισμό των παράνομων επιδοτήσεων προς την Airbus. Παρότι οι Βρυξέλλες αντέτειναν  ότι έχουν αναλάβει ουσιαστικά βήματα για να συμμορφωθούν στις σχετικές υποδείξεις κι αναμένει μάλιστα το ιερατείο των ελεύθερων αγορών σε ένα επόμενο δικαστήριο να επικυρώσει την πρόοδο που έχει επιτελεστεί, ο ΠΟΕ αναγνωρίζοντας την οικονομική ζημιά που έχουν υποστεί οι ΗΠΑ τους επέτρεψε να προβούν σε οικονομικά αντίτιμα, προς επανόρθωσή της: Να επιβάλουν στην ΕΕ τιμωρητικούς δασμούς ύψους 7,5 δισ. δολ.

Ο Τραμπ σαν …έτοιμος από καιρό έδωσε στη δημοσιότητα μια λίστα ευρωπαϊκών εξαγωγικών προϊόντων, που όπως εύστοχα έγραψαν οι New York Times θύμιζε λίστα γκουρμέ αγορών: ιταλικό τυρί παρμεζάνα, ισπανικές ελιές, ιρλανδικά malt ουίσκυ, γαλλικά μύδια, κ.λπ. Είναι προϊόντα που θα επιβαρυνθούν με επιπλέον δασμούς ύψους 25%. Με επιπλέον δασμούς ύψους 10% θα εισάγονται από τις 18 Οκτωβρίου στις ΗΠΑ και τα αεροσκάφη της Airbus.

Η απόφαση του ΠΟΕ είναι τεράστιας πολιτικής σημασίας επειδή συμπλέει κι ενθαρρύνει τη γραμμή του εμπορικού πολέμου που έχει κηρύξει ο Τραμπ από την πρώτη μέρα που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, χωρίς να φείδεται επικρίσεων προς τους διεθνείς οργανισμούς που χαρακτήριζε ως αναποτελεσματικούς, αργούς, κοκ. Ως τώρα τα θύματα των εχθροπραξιών τον κατηγορούσαν για μονομερείς ενέργειες, οι οποίες υποτίθεται ότι παραβιάζουν το γράμμα και το πνεύμα του πολυμερούς πλαισίου του ΠΟΕ. Οι πιο ένθερμοι μάλιστα απειλούσαν τον Τραμπ ότι θα προσφύγουν στον ΠΟΕ για να τον συνετίσει ακόμη και να τον τιμωρήσει, κάνοντας ότι δε βλέπουν πώς οι ΗΠΑ έχουν το υψηλότερο επίπεδο εμπορικών δασμών μεταξύ των 7 πλουσιοτέρων κρατών του κόσμου, εν γνώσει προφανώς του ΠΟΕ. Έρχεται λοιπόν τώρα ο ΠΟΕ κι ανάβει το πράσινο φως στην πολιτική του εμπορικού πολέμου του Τραμπ νομιμοποιώντας κι όχι απλώς επικυρώνοντας μια πολιτική που έχει επιβάλλει δασμούς ύψους σε προϊόντα ύψους 360 δισ. δολ. από την Κίνα, 10% και 25% σε προϊόντα αλουμινίου και χάλυβα απ’ όλο τον κόσμο, επίσης σε πλυντήρια, φωτοβολταϊκά πάνελ, κοκ.

Η απόφαση μάλιστα του ΠΟΕ έδωσε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να επιβάλουν δασμούς πολύ μεγαλύτερης αξίας στην Ευρώπη. Είναι κάτι που η Ουάσιγκτον δεν έκανε μόνο και μόνο για να σκεφτούν και δεύτερη φορά οι ηγέτες της γηραιάς ηπείρου την πρόθεσή τους να απαντήσουν στους αμερικανικούς δασμούς με «συμμετρικούς» ευρωπαϊκούς, όπως πολλοί έσπευσαν να δηλώσουν, όπως ο γάλλος υπουργός Οικονομικών.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι από τους δασμούς στην Airbus οικονομικά πλήγματα θα δεχθούν κι οι ΗΠΑ. Κι αυτό θα συμβεί όχι μόνο επειδή κι οι αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες παραγγέλνουν συστηματικά από την Airbus, σε βαθμό το 40% των αγορών της να προέρχεται από τις ΗΠΑ. Μια τέτοια εξέλιξη πιθανότατα είναι ευκταία για τον Λευκό Οίκο και την Boeing μιας κι οι αμερικανικές αερογραμμές έτσι θα στραφούν στην Boeing. Το πλήγμα που θα δεχτούν οι ΗΠΑ προέρχεται από τις συνέπειες που θα βιώσουν εξωτερικοί συνεργάτες – υπεργολάβοι της Airbus που έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ούτε στην  Γαλλία, ούτε στη Γερμανία, ούτε και στην Αγγλία οι υπεργολάβοι της Airbus δεν κάνουν αθροιστικά το τζίρο που κάνουν οι αμερικάνοι: 50 δισ. ετησίως! Την ύπαρξη αυτών των αλυσίδων αξίας – που επικαλούνται ως απειλή οι Ευρωπαίοι – τη γνωρίζει προφανώς καλύτερα απ’ όλους ο Τραμπ. Η διάρρηξή τους επομένως, με ό,τι κόστος συνεπάγεται, πιθανότατα είναι και το ζητούμενο από την πολιτική προστατευτισμού που πρεσβεύει και με θρησκευτική προσήλωση υπηρετεί, ξέροντας ότι οι ΗΠΑ διατηρούν το απόλυτο πλεονέκτημα απέναντι σε οποιονδήποτε οικονομικό ανταγωνιστή τους: την μεγαλύτερη εσωτερική αγορά του κόσμου!

Πηγή: Νέα Σελίδα

Καθηλωμένοι στο Αφγανιστάν οι Αμερικανοί

Ξεχείλιζαν αυτοπεποίθηση οι δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου των Ταλιμπάν προς το δίκτυο Αλ Τζαζίρα, αμέσως μετά την ανακοίνωση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι διακόπτει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με τους αφγανούς αντάρτες, ακυρώνοντας την προγραμματισμένη επίσκεψή τους στις ΗΠΑ: «Υπήρχαν δύο τρόποι να τελειώσει η κατοχή στο Αφγανιστάν. Ο ένας ήταν η τζιχάντ και η μάχη και ο άλλος ήταν οι συνομιλίες και οι διαπραγματεύσεις. Αν ο Τραμπ θέλει να διακόψει τις συνομιλίες, θα ακολουθήσουμε τον πρώτο τρόπο και σύντομα θα το μετανιώσουν».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η διακοπή των ειρηνευτικών συνομιλιών δικαιολογήθηκε από τον Τραμπ την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου λόγω μιας επίθεσης αυτοκτονίας που πραγματοποιήθηκε στην Καμπούλ. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν τη ζωή τους 12 άνθρωποι, «περιλαμβανομένου κι ενός Αμερικανού στρατιώτη», όπως μετέδωσαν όλα σχεδόν τα Μέσα, πιστεύοντας ακράδαντα υποθέτουμε ότι η ζωή ενός Αμερικανού στρατιώτη έχει μεγαλύτερη αξία από τη ζωή όχι μόνο ενός Αφγανού πολίτη, αλλά ακόμη κι ενός Ρουμάνου στρατιώτη που συγκαταλεγόταν στα θύματα της βομβιστικής επίθεσης. Ο Τραμπ κατηγόρησε τους Ταλιμπάν ότι με αυτή την επιχείρηση επιχείρησαν να βελτιώσουν τις διαπραγματευτική τους θέση έναντι των ΗΠΑ, κάτι που υποτίθεται ότι εξόργισε τον Τραμπ…

Η αλήθεια είναι πώς ακριβώς την ίδια τακτική ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης τους ακολουθούν κι οι ΗΠΑ. Σύμφωνα με δήλωση του Μάικ Πομπέο μόνο τα τελευταίες 10 ημέρες είχαν χάσει τη ζωή τους από αμερικανικά πυρά περισσότεροι από 1.000 Ταλιμπάν. Αυτή η τακτική μάλιστα της έντασης των επιθέσεων ακολουθούταν με συνέπεια κι από τα δύο μέρη κατά η διάρκεια όλων των τελευταίων μηνών που ήταν σε εξέλιξη οι συνομιλίες. Τίποτε το απροσδόκητο επομένως δε μεσολάβησε που ανάγκασε τον Τραμπ να αλλάξει το σχεδιασμό του!

Αυτό όμως που γινόταν όλο και περισσότερο εμφανές όσο πλησίαζε η ημέρα της υπογραφής της συμφωνίας, που θα επέτρεπε την αποχώρηση των 13.000-14.000 Αμερικανών στρατιωτών και των 17.000 άλλων στρατιωτών από 39 χώρες μέλη του ΝΑΤΟ και συμμάχους των ΗΠΑ, ήταν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλούσε στην εσωτερική ζωή του Αφγανιστάν και όχι μόνο. Για να προβλέψουμε την επόμενη μέρα της συμφωνίας που δεν υπογράφτηκε, χρειάζεται μια σύντομη αναδρομή στον μακροβιότερο πόλεμο που έχουν διεξάγει οι ΗΠΑ. Η εισβολή 1.300 Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν το Νοέμβριο του 2001, με αφορμή τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ, ανέτρεψε μέσα σε λίγες εβδομάδες την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, που ήλεγχε τη χώρα από το 1996 κι έγινε στόχος των ΗΠΑ επειδή δεν παρέδωσε τον Μπιν Λάντεν. Ο αριθμός των αμερικανών στρατιωτών συνεχώς αυξανόταν για να φτάσει επί Ομπάμα τον Αύγουστο του 2010 τους 100.000. Αμέσως μετά ξεκίνησε η σταδιακή τους αποχώρηση, βοηθούσης και της εκτέλεσης του αρχηγού της Αλ Κάιντα τον Μάιο του 2011. Η σταδιακή ωστόσο απεμπλοκή διακόπηκε το 2016 και το Πεντάγωνο άρχισε να στέλνει επιπλέον στρατό, όταν γίνονται ορατές οι επιτυχίες των Ταλιμπάν. Με άλλα λόγια, το επιχείρησε ακόμη κι ο Ομπάμα που διέκειτο πολύ πιο αρνητικά απέναντι στις επεμβάσεις του αμερικανικού στρατού στο εξωτερικό, αλλά απέτυχε… Γιατί να πετύχει το σχέδιο απεμπλοκής του Τραμπ;

Ο κίνδυνος που ορθώνεται από την υπογραφή του σχεδίου ειρήνευσης σχετίζεται με την ανακατάληψη ολόκληρου του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν! Με βάση αφγανικής προέλευσης έκθεση της 31ης Ιανουαρίου 2019, η κυβέρνηση του Αφγανιστάν ήλεγχε 229 επαρχίες ή το 56,3%, οι Ταλιμπάν είχαν υπό τον έλεγχό τους 59 επαρχίες ή το 14,5% της χώρας, ενώ ο έλεγχος σε 119 άλλες επαρχίες ήταν αμφισβητούμενος. Η αντοχή των Αφγανών ανταρτών να μάχονται επί 18 ολόκληρα χρόνια τον πιο προηγμένο στρατό του κόσμου και να νικούν δεν μπορεί να οφείλεται στη βοήθεια γειτονικών κρατών όπως το Πακιστάν, παρότι κανείς δεν υποτιμά τη σημασία της εξωτερικής βοήθειας που λάμβαναν οι αντάρτες. Δείχνει πάνω απ’ όλα τις ρίζες που έχουν στην τοπική κοινωνία. Επίσης, το μίσος των Αφγανών κατά των ΗΠΑ. Απόρροια αυτών των δεδομένων είναι και η ανυποληψία στην οποία παραδέρνει η αφγανική κυβέρνηση του Ασράφ Γκανί. Οι Ταλιμπάν αρνούνται να μιλήσουν μαζί τους και τους χαρακτηρίζουν μαριονέτες των ΗΠΑ. Το ίδιο πρέπει να πιστεύουν κι οι ΗΠΑ αν κρίνουμε από το γεγονός ότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να τους επιβάλλουν στις διαπραγματεύσεις με τους Ταλιμπάν. Δεδομένου όμως ότι, με βάση όσα δημοσιεύθηκαν, η μοναδική δέσμευση που περιλάμβανε η συμφωνία εκ μέρους των Ταλιμπάν ήταν να μη χρησιμοποιηθεί το Αφγανιστάν ως βάση εκπαίδευσης κι εξόρμησης της διεθνούς τρομοκρατίας, τι εμπόδιζε τους αντάρτες να μπουν ξανά σε λίγους μήνες θριαμβευτές στην Καμπούλ όπως έκαναν το 1996; Κι αν τότε το έκαναν με την ανοιχτή στήριξη των ΗΠΑ, τώρα θα το έκαναν υπό την ανοχή τους…

Πίσω επομένως από το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων δεν βρίσκεται ο νεκρός Αμερικανός στρατιώτης, ούτε καν ο συμβολισμός της επίσκεψης στην προεδρική κατοικία του Καμπ Ντέιβιντ λίγες μάλιστα μέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου των ηθικών αυτουργών των επιθέσεων του 2001. Το πρόβλημα είναι πώς θα φαινόταν η παταγώδης αποτυχία της αμερικανικής εκστρατείας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά όσα υποσχέθηκε, δηλαδή την εκδίωξη των Ταλιμπάν. Κι όχι φυσικά σε όσα επιζητούσε, που ήταν η γεωπολιτκή κυριαρχία και ο έλεγχος των ενεργειακών αποθεμάτων της περιοχής. Αυτά επιτεύχθηκαν!

Πηγή: Νέα Σελίδα