Όργανο του Τραμπ έγινε ο ΠΟΕ

Κανείς δεν είχε αμφιβολία ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ήταν εκτελεστικό όργανο των ΗΠΑ. Ορισμένες ενστάσεις δικαιολογημένα πρόβαλλαν τη «δεύτερη» εποχή της παγκοσμιοποίησης όταν το άνοιγμα των αγορών έπαψε να είναι ένα αμιγώς αμερικανικό αίτημα που εξυπηρετούσε τις πολυεθνικές των ΗΠΑ. Ήταν η περίοδος που σημαντικά κερδισμένες από την κατάργηση των εμπορικών φραγμών έβγαιναν επίσης οι κορυφαίες πολυεθνικές της Ευρώπης κι άλλων ηγεμονικών δυνάμεων, οπότε ο πολιορκητικός κριός των εμπορικών συμφωνιών που υπογράφονταν σε κάθε γύρο διαπραγματεύσεων εξυπηρετούσε κι άλλες πολυεθνικές.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η απόφαση όμως που έλαβε ο ΠΟΕ την Τετάρτη διαλύει κάθε αυταπάτη για την υποταγή του στις ΗΠΑ γιατί προκειμένου να εξυπηρετήσει την πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, στην πράξη, ακυρώνει το ρόλο του ως αιχμή του δόρατος της παγκοσμιοποίησης και ρίχνει στην πυρά τα δικά του ευαγγέλια για την «ευλογία» των ανοιχτών αγορών και την «κατάρα» των εμπορικών δασμών και φραγμών!

Η απόφαση του ΠΟΕ αφορούσε τη χρόνια διαμάχη μεταξύ της ευρωπαϊκής αεροπορικής βιομηχανίας Airbus και της αμερικανικής Boeing. Εν συντομία, ΗΠΑ και ΕΕ αλληλοκατηγορούνται ότι εξασφαλίζουν την επιβίωση των δικών τους αεροπορικών βιομηχανιών με κρατικές επιδοτήσεις, κάτι που ισχύει πέρα για πέρα. Την Τετάρτη 2 Οκτωβρίου όμως ο ΠΟΕ αποφάσισε ότι η ΕΕ απέτυχε να συμμορφωθεί πλήρως στον τερματισμό των παράνομων επιδοτήσεων προς την Airbus. Παρότι οι Βρυξέλλες αντέτειναν  ότι έχουν αναλάβει ουσιαστικά βήματα για να συμμορφωθούν στις σχετικές υποδείξεις κι αναμένει μάλιστα το ιερατείο των ελεύθερων αγορών σε ένα επόμενο δικαστήριο να επικυρώσει την πρόοδο που έχει επιτελεστεί, ο ΠΟΕ αναγνωρίζοντας την οικονομική ζημιά που έχουν υποστεί οι ΗΠΑ τους επέτρεψε να προβούν σε οικονομικά αντίτιμα, προς επανόρθωσή της: Να επιβάλουν στην ΕΕ τιμωρητικούς δασμούς ύψους 7,5 δισ. δολ.

Ο Τραμπ σαν …έτοιμος από καιρό έδωσε στη δημοσιότητα μια λίστα ευρωπαϊκών εξαγωγικών προϊόντων, που όπως εύστοχα έγραψαν οι New York Times θύμιζε λίστα γκουρμέ αγορών: ιταλικό τυρί παρμεζάνα, ισπανικές ελιές, ιρλανδικά malt ουίσκυ, γαλλικά μύδια, κ.λπ. Είναι προϊόντα που θα επιβαρυνθούν με επιπλέον δασμούς ύψους 25%. Με επιπλέον δασμούς ύψους 10% θα εισάγονται από τις 18 Οκτωβρίου στις ΗΠΑ και τα αεροσκάφη της Airbus.

Η απόφαση του ΠΟΕ είναι τεράστιας πολιτικής σημασίας επειδή συμπλέει κι ενθαρρύνει τη γραμμή του εμπορικού πολέμου που έχει κηρύξει ο Τραμπ από την πρώτη μέρα που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, χωρίς να φείδεται επικρίσεων προς τους διεθνείς οργανισμούς που χαρακτήριζε ως αναποτελεσματικούς, αργούς, κοκ. Ως τώρα τα θύματα των εχθροπραξιών τον κατηγορούσαν για μονομερείς ενέργειες, οι οποίες υποτίθεται ότι παραβιάζουν το γράμμα και το πνεύμα του πολυμερούς πλαισίου του ΠΟΕ. Οι πιο ένθερμοι μάλιστα απειλούσαν τον Τραμπ ότι θα προσφύγουν στον ΠΟΕ για να τον συνετίσει ακόμη και να τον τιμωρήσει, κάνοντας ότι δε βλέπουν πώς οι ΗΠΑ έχουν το υψηλότερο επίπεδο εμπορικών δασμών μεταξύ των 7 πλουσιοτέρων κρατών του κόσμου, εν γνώσει προφανώς του ΠΟΕ. Έρχεται λοιπόν τώρα ο ΠΟΕ κι ανάβει το πράσινο φως στην πολιτική του εμπορικού πολέμου του Τραμπ νομιμοποιώντας κι όχι απλώς επικυρώνοντας μια πολιτική που έχει επιβάλλει δασμούς ύψους σε προϊόντα ύψους 360 δισ. δολ. από την Κίνα, 10% και 25% σε προϊόντα αλουμινίου και χάλυβα απ’ όλο τον κόσμο, επίσης σε πλυντήρια, φωτοβολταϊκά πάνελ, κοκ.

Η απόφαση μάλιστα του ΠΟΕ έδωσε τη δυνατότητα στις ΗΠΑ να επιβάλουν δασμούς πολύ μεγαλύτερης αξίας στην Ευρώπη. Είναι κάτι που η Ουάσιγκτον δεν έκανε μόνο και μόνο για να σκεφτούν και δεύτερη φορά οι ηγέτες της γηραιάς ηπείρου την πρόθεσή τους να απαντήσουν στους αμερικανικούς δασμούς με «συμμετρικούς» ευρωπαϊκούς, όπως πολλοί έσπευσαν να δηλώσουν, όπως ο γάλλος υπουργός Οικονομικών.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι από τους δασμούς στην Airbus οικονομικά πλήγματα θα δεχθούν κι οι ΗΠΑ. Κι αυτό θα συμβεί όχι μόνο επειδή κι οι αμερικανικές αεροπορικές εταιρείες παραγγέλνουν συστηματικά από την Airbus, σε βαθμό το 40% των αγορών της να προέρχεται από τις ΗΠΑ. Μια τέτοια εξέλιξη πιθανότατα είναι ευκταία για τον Λευκό Οίκο και την Boeing μιας κι οι αμερικανικές αερογραμμές έτσι θα στραφούν στην Boeing. Το πλήγμα που θα δεχτούν οι ΗΠΑ προέρχεται από τις συνέπειες που θα βιώσουν εξωτερικοί συνεργάτες – υπεργολάβοι της Airbus που έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ούτε στην  Γαλλία, ούτε στη Γερμανία, ούτε και στην Αγγλία οι υπεργολάβοι της Airbus δεν κάνουν αθροιστικά το τζίρο που κάνουν οι αμερικάνοι: 50 δισ. ετησίως! Την ύπαρξη αυτών των αλυσίδων αξίας – που επικαλούνται ως απειλή οι Ευρωπαίοι – τη γνωρίζει προφανώς καλύτερα απ’ όλους ο Τραμπ. Η διάρρηξή τους επομένως, με ό,τι κόστος συνεπάγεται, πιθανότατα είναι και το ζητούμενο από την πολιτική προστατευτισμού που πρεσβεύει και με θρησκευτική προσήλωση υπηρετεί, ξέροντας ότι οι ΗΠΑ διατηρούν το απόλυτο πλεονέκτημα απέναντι σε οποιονδήποτε οικονομικό ανταγωνιστή τους: την μεγαλύτερη εσωτερική αγορά του κόσμου!

Πηγή: Νέα Σελίδα

Καθηλωμένοι στο Αφγανιστάν οι Αμερικανοί

Ξεχείλιζαν αυτοπεποίθηση οι δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου των Ταλιμπάν προς το δίκτυο Αλ Τζαζίρα, αμέσως μετά την ανακοίνωση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι διακόπτει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με τους αφγανούς αντάρτες, ακυρώνοντας την προγραμματισμένη επίσκεψή τους στις ΗΠΑ: «Υπήρχαν δύο τρόποι να τελειώσει η κατοχή στο Αφγανιστάν. Ο ένας ήταν η τζιχάντ και η μάχη και ο άλλος ήταν οι συνομιλίες και οι διαπραγματεύσεις. Αν ο Τραμπ θέλει να διακόψει τις συνομιλίες, θα ακολουθήσουμε τον πρώτο τρόπο και σύντομα θα το μετανιώσουν».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η διακοπή των ειρηνευτικών συνομιλιών δικαιολογήθηκε από τον Τραμπ την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου λόγω μιας επίθεσης αυτοκτονίας που πραγματοποιήθηκε στην Καμπούλ. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν τη ζωή τους 12 άνθρωποι, «περιλαμβανομένου κι ενός Αμερικανού στρατιώτη», όπως μετέδωσαν όλα σχεδόν τα Μέσα, πιστεύοντας ακράδαντα υποθέτουμε ότι η ζωή ενός Αμερικανού στρατιώτη έχει μεγαλύτερη αξία από τη ζωή όχι μόνο ενός Αφγανού πολίτη, αλλά ακόμη κι ενός Ρουμάνου στρατιώτη που συγκαταλεγόταν στα θύματα της βομβιστικής επίθεσης. Ο Τραμπ κατηγόρησε τους Ταλιμπάν ότι με αυτή την επιχείρηση επιχείρησαν να βελτιώσουν τις διαπραγματευτική τους θέση έναντι των ΗΠΑ, κάτι που υποτίθεται ότι εξόργισε τον Τραμπ…

Η αλήθεια είναι πώς ακριβώς την ίδια τακτική ενίσχυσης της διαπραγματευτικής θέσης τους ακολουθούν κι οι ΗΠΑ. Σύμφωνα με δήλωση του Μάικ Πομπέο μόνο τα τελευταίες 10 ημέρες είχαν χάσει τη ζωή τους από αμερικανικά πυρά περισσότεροι από 1.000 Ταλιμπάν. Αυτή η τακτική μάλιστα της έντασης των επιθέσεων ακολουθούταν με συνέπεια κι από τα δύο μέρη κατά η διάρκεια όλων των τελευταίων μηνών που ήταν σε εξέλιξη οι συνομιλίες. Τίποτε το απροσδόκητο επομένως δε μεσολάβησε που ανάγκασε τον Τραμπ να αλλάξει το σχεδιασμό του!

Αυτό όμως που γινόταν όλο και περισσότερο εμφανές όσο πλησίαζε η ημέρα της υπογραφής της συμφωνίας, που θα επέτρεπε την αποχώρηση των 13.000-14.000 Αμερικανών στρατιωτών και των 17.000 άλλων στρατιωτών από 39 χώρες μέλη του ΝΑΤΟ και συμμάχους των ΗΠΑ, ήταν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλούσε στην εσωτερική ζωή του Αφγανιστάν και όχι μόνο. Για να προβλέψουμε την επόμενη μέρα της συμφωνίας που δεν υπογράφτηκε, χρειάζεται μια σύντομη αναδρομή στον μακροβιότερο πόλεμο που έχουν διεξάγει οι ΗΠΑ. Η εισβολή 1.300 Αμερικανών στρατιωτών στο Αφγανιστάν το Νοέμβριο του 2001, με αφορμή τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ, ανέτρεψε μέσα σε λίγες εβδομάδες την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, που ήλεγχε τη χώρα από το 1996 κι έγινε στόχος των ΗΠΑ επειδή δεν παρέδωσε τον Μπιν Λάντεν. Ο αριθμός των αμερικανών στρατιωτών συνεχώς αυξανόταν για να φτάσει επί Ομπάμα τον Αύγουστο του 2010 τους 100.000. Αμέσως μετά ξεκίνησε η σταδιακή τους αποχώρηση, βοηθούσης και της εκτέλεσης του αρχηγού της Αλ Κάιντα τον Μάιο του 2011. Η σταδιακή ωστόσο απεμπλοκή διακόπηκε το 2016 και το Πεντάγωνο άρχισε να στέλνει επιπλέον στρατό, όταν γίνονται ορατές οι επιτυχίες των Ταλιμπάν. Με άλλα λόγια, το επιχείρησε ακόμη κι ο Ομπάμα που διέκειτο πολύ πιο αρνητικά απέναντι στις επεμβάσεις του αμερικανικού στρατού στο εξωτερικό, αλλά απέτυχε… Γιατί να πετύχει το σχέδιο απεμπλοκής του Τραμπ;

Ο κίνδυνος που ορθώνεται από την υπογραφή του σχεδίου ειρήνευσης σχετίζεται με την ανακατάληψη ολόκληρου του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν! Με βάση αφγανικής προέλευσης έκθεση της 31ης Ιανουαρίου 2019, η κυβέρνηση του Αφγανιστάν ήλεγχε 229 επαρχίες ή το 56,3%, οι Ταλιμπάν είχαν υπό τον έλεγχό τους 59 επαρχίες ή το 14,5% της χώρας, ενώ ο έλεγχος σε 119 άλλες επαρχίες ήταν αμφισβητούμενος. Η αντοχή των Αφγανών ανταρτών να μάχονται επί 18 ολόκληρα χρόνια τον πιο προηγμένο στρατό του κόσμου και να νικούν δεν μπορεί να οφείλεται στη βοήθεια γειτονικών κρατών όπως το Πακιστάν, παρότι κανείς δεν υποτιμά τη σημασία της εξωτερικής βοήθειας που λάμβαναν οι αντάρτες. Δείχνει πάνω απ’ όλα τις ρίζες που έχουν στην τοπική κοινωνία. Επίσης, το μίσος των Αφγανών κατά των ΗΠΑ. Απόρροια αυτών των δεδομένων είναι και η ανυποληψία στην οποία παραδέρνει η αφγανική κυβέρνηση του Ασράφ Γκανί. Οι Ταλιμπάν αρνούνται να μιλήσουν μαζί τους και τους χαρακτηρίζουν μαριονέτες των ΗΠΑ. Το ίδιο πρέπει να πιστεύουν κι οι ΗΠΑ αν κρίνουμε από το γεγονός ότι δεν μπήκαν καν στον κόπο να τους επιβάλλουν στις διαπραγματεύσεις με τους Ταλιμπάν. Δεδομένου όμως ότι, με βάση όσα δημοσιεύθηκαν, η μοναδική δέσμευση που περιλάμβανε η συμφωνία εκ μέρους των Ταλιμπάν ήταν να μη χρησιμοποιηθεί το Αφγανιστάν ως βάση εκπαίδευσης κι εξόρμησης της διεθνούς τρομοκρατίας, τι εμπόδιζε τους αντάρτες να μπουν ξανά σε λίγους μήνες θριαμβευτές στην Καμπούλ όπως έκαναν το 1996; Κι αν τότε το έκαναν με την ανοιχτή στήριξη των ΗΠΑ, τώρα θα το έκαναν υπό την ανοχή τους…

Πίσω επομένως από το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων δεν βρίσκεται ο νεκρός Αμερικανός στρατιώτης, ούτε καν ο συμβολισμός της επίσκεψης στην προεδρική κατοικία του Καμπ Ντέιβιντ λίγες μάλιστα μέρες πριν την 11η Σεπτεμβρίου των ηθικών αυτουργών των επιθέσεων του 2001. Το πρόβλημα είναι πώς θα φαινόταν η παταγώδης αποτυχία της αμερικανικής εκστρατείας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά όσα υποσχέθηκε, δηλαδή την εκδίωξη των Ταλιμπάν. Κι όχι φυσικά σε όσα επιζητούσε, που ήταν η γεωπολιτκή κυριαρχία και ο έλεγχος των ενεργειακών αποθεμάτων της περιοχής. Αυτά επιτεύχθηκαν!

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ρουχανί, Κιμ και Μαδούρο άντεξαν, ο Μπόλτον έφυγε…

Κι όμως, ακόμη και ο Ντόναλντ Τραμπ, που κατά γενική ομολογία είναι ο πιο επιπόλαιος και περιορισμένης πολιτικής αντίληψης πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, μπορεί να αποφασίσει και να πράξει κάτι καλό: την αποπομπή του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, Τζον Μπόλτον.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η εκδίωξη του υπερ-ιέρακα Μπόλτον δεν μπορεί να προστεθεί στην μακρά αλυσίδα διορισμών και αντικαταστάσεων που έχουν σημαδέψει τη θητεία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο κι ως κίνητρο δεν έχουν τίποτε άλλο παρά τις προσωπικές σχέσεις. Εν συντομία δύο υπουργοί Εξωτερικών, ο Ρεξ Τίλερσον αρχικά και ο Μάικ Πομπέο τώρα,  δύο υπουργοί Άμυνας επισήμως, ο Τζιμ Μάτις αρχικά και ο Μαρκ Έσπερ τώρα, με ενδιάμεσο τον Πάτρικ Σάναχαν που υπηρέτησε για σχεδόν έναν μήνα, και τέσσερις σύμβουλοι Εθνικής Ασφαλείας ο Μάικλ Φλιν, ο Χέρμπερτ ΜακΜάστερ, ο Τζον Μπόλτον και ο αντικαταστάτης του που πολύ πιθανά όταν διαβάζονται αυτές οι γραμμές θα έχει αναλάβει τα νέα του καθήκοντα.

Η εκπαραθύρωση του Μπόλτον, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη αλλαγή στην κυβέρνηση Τραμπ, συνδέεται με αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης κι όχι με τα προσωπικά γούστα του αμερικανού προέδρου. Κι αυτό συμβαίνει επειδή ο ίδιος ο Μπόλτον, πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο κορυφαίο αξιωματούχο της κυβέρνησης Τραμπ, υπηρετούσε ένα σχέδιο πλανητικής επέκτασης της αμερικανικής ηγεμονίας που όχι απλώς απειλούσε να βάλει φωτιά σε κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά αποδείχθηκε αναποτελεσματικό και επικίνδυνο ακόμη και για τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Το πρόβλημα του Τραμπ, κατά την άποψή μας πάντα, δεν αφορούσε το που ήθελε να στρέψει τις ΗΠΑ ο Μπόλτον αλλά το πώς.

Μόλις λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση της απόλυσης του Μπόλτον, θέλοντας να αιτιολογήσει ο Τραμπ την απόφασή του ενώπιον δημοσιογράφων επικαλέστηκε ότι ο Μπόλτον έσπρωξε τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ. Ωστόσο, ο ρόλος του Μπόλτον στο πλαίσιο των νεοσυντηρητικών που συμβούλευαν τον Τζορτζ Μπους όταν ξεκινούσε την αντι-τρομοκρατική σταυροφορία την επομένης της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν γνωστός πολύ πριν τον Μάρτιο του 2018 που ο Τραμπ τον επέλεξε για σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας. Αν κάτι μεσολάβησε έκτοτε ήταν η συνειδητοποίηση ακόμη και από τον Τραμπ πώς ο κόσμος δεν είναι υπουργικό συμβούλιο ή διοικητικό συμβούλιο ανώνυμης εταιρείας να αντικαθιστάς όποιον δε σου κάνει τα χατήρια ή δεν ταιριάζει στα γούστα σου. Ας δούμε εν συντομία τις σημαντικότερες επιλογές του Τραμπ στην εξωτερική πολιτική και αμέσως θα καταλάβουμε γιατί ηττήθηκε η γραμμή του παγκόσμιου εμπρησμού και γιατί απολύθηκε ο πιο γνήσιος εκφραστής της ο Τζον Μπόλτον.

Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου των οκτώ πλουσιότερων κρατών του κόσμου στο Μπιαρίτζ της Γαλλίας ο αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την επιθυμία του να συναντηθεί με τον ιρανό ομόλογό του, Χασάν Ρουχανί, για να δεχτεί μια αυτοκρατορική άρνηση. Η Τεχεράνη αντέτεινε το προφανές: όσο εφαρμόζονται οι κυρώσεις κατά του Ιράν στερείται νοήματος οποιαδήποτε συνάντηση! Όμως, τόσο το αμερικανικό αίτημα όσο κι η ιρανική άρνηση δείχνουν ότι τα υπερφίαλα σχέδια για ταχεία οικονομική κατάρρευση του Ιράν λόγω των κυρώσεων είχαν τόση σχέση με την πραγματικότητα όσο και η βεβαιότητα των Αμερικανών πώς η κατάκτηση του Αφγανιστάν ήταν υπόθεση λίγων εβδομάδων… Την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία του Ομπάμα με το Ιράν τη χρεώνεται ο ίδιος ο Μπόλτον, όσο κι αν εξέφραζε ευρύτερα τμήματα της αμερικανικής ελίτ που συνδέονται με το Ισραήλ. Δεν ήταν μάλιστα παρά ένα ενδιάμεσο βήμα στο απώτερο σχέδιο του που το είχε εκφράσει με καθαρότητα σε άρθρο γνώμης που είχε δημοσιεύσει στους New York Times στις 26 Μαρτίου 2015, με τίτλο «Για να σταματήσουμε τη βόμβα του Ιράν, να βομβαρδίσουμε το Ιράν». Πολύ αργά έστω ο Τραμπ κατάλαβε αυτό που είχε συνειδητοποιήσει ακόμη και ο Μπους: πώς με το Ιράν δεν κάνεις πόλεμο!

Το ίδιο ισχύει και με τη Βόρεια Κορέα. Η υποτιθέμενη απειλή που εκφράζουν για τις ΗΠΑ οι πυραυλικές δοκιμές της και τα πυρηνικά της είναι σενάρια για αφελείς. Οικονομικές αποζημιώσεις και διεθνή αναγνώριση επιζητά ο Κιμ Γιογκ Ουν για να κάνει κοινωνική πολιτική και να βάλει τέλος με έναν αξιοπρεπή τρόπο στη διεθνή απομόνωση της χώρας. Τους τα είχε προσφέρει ο Κλίντον το 1994, ξεκίνησε να τα συζητάει και τώρα ο Τραμπ με την επίσκεψή του στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη και τις δύο κατ’ ιδίαν συναντήσεις κι όλα βαίνουν καλώς…

Σε φιάσκο εξελίχθηκε και το σχέδιο για τη Βενεζουέλα. Κι αυτό όχι μόνο επειδή ο υποψήφιος δικτάτορας Γκουαϊδό  ήταν φαιδρό πρόσωπο και βαθιά διεφθαρμένος, που δεν μπορούσε να πείσει για την αξιοπιστία του ούτε τους πιο στενούς του συνεργάτες. Κυρίως επειδή υποτιμήθηκαν οι ρίζες του Τσαβισμού ακόμη και υπό την ηγεσία του Νικολάς Μαδούρο με την βενεζουελάνικη κοινωνία. Υποτιμήθηκε επίσης το αξιόμαχο και η ενότητα των ενόπλων δυνάμεων της Βενεζουέλας. Υποτιμήθηκε μάλιστα πιθανότατα η ετοιμότητα της Μόσχας και του Πεκίνου να υποστηρίξουν δύο φιλικά τους καθεστώτα με υλικό κι έμπρακτο τρόπο.

Ο Τζον Μπόλτον όμως και για την περίπτωση της Βόρειας Κορέας και για τη Βενεζουέλα ήταν υπέρμαχος της στρατιωτικής επέμβασης. Αν ο Τραμπ τον είχε ακολουθήσει το σφαγείο του Αφγανιστάν για τον αμερικανικό στρατό θα έμοιαζε με βόλτα στο δάσος της Βουλόνης, μπροστά στις απώλειες που θα κατέγραφαν…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Οι G8 που έγιναν G7, ντε φάκτο G6 και G1 και σύντομα πάλι G8

Μόνο θέματα ρουτίνας δεν θα απασχολήσουν τη σύνοδο των επτά πλουσιότερων κρατών (G7) που συνέρχεται στο Μπίαριτζ της Γαλλίας από το Σάββατο 24 ως τη Δευτέρα 26 Αυγούστου.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αναντίρρητα, την τελευταία δεκαετία το ειδικό βάρος του G7 έχει συρρικνωθεί. Η σύνοδος των 20 πλουσιότερων χωρών του πλανήτη (G20) όπως θεσμοθετήθηκε με αφορμή το ξέσπασμα της μεγάλης ύφεσης πριν 11 χρόνια είχε ένα διπλό αποτέλεσμα: Από την μια η είσοδος στο κέντρο των αποφάσεων των αναδυόμενων οικονομιών του πλανήτη (Κίνα, Βραζιλία, Ινδία, κ.α.) έκανε αν όχι πιο δημοκρατική, τουλάχιστον πιο πολυπολική αυτή την άτυπη σύνοδο που αποφασίζει για την τύχη του πλανήτη. Από την άλλη, η εξ ανάγκης είσοδος των περιφερειακών χωρών ενδυνάμωσε άλλα οικονομικά και πολιτικά κέντρα και ενώσεις όπου τα μεγάλα και παραδοσιακά αφεντικά του πλανήτη (ΗΠΑ και ΕΕ) αποφασίζουν χωρίς την παρουσία των …παρείσακτων.

Το μεγαλύτερο πλήγμα όμως στο G7 έφερε η πολιτική του Τραμπ «πρώτα η Αμερική». Σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρείται πολύ πιθανό ακόμη και το ενδεχόμενο να μην εκδοθεί κοινό ανακοινωθέν στο τέλος των εργασιών. Τα ακανθώδη ζητήματα που διχάζουν βαθιά τους 7 είναι δύο: το διεθνές εμπόριο και η κλιματική αλλαγή. Και στα δύο αυτά θέματα είναι από την μια οι ΗΠΑ και από την άλλη οι …G6. Σε ό,τι αφορά το διεθνές εμπόριο, οι ΗΠΑ εδώ και δύο χρόνια επιλέγουν ή προστατευτισμό ή εμπορικούς πολέμους και πιο συχνά και τα δύο. Ενώ, η αποχώρηση τους από τη Συμφωνία του Παρισιού του 2015 για το κλίμα επισημοποιεί και την τυπική απόρριψη εκ μέρους τους κάθε προσπάθειας για μείωση των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Διαφωνίες έχουν ήδη εκφραστεί και στο θέμα του Ιράν, με τις ΗΠΑ να δοκιμάζουν μια ακόμη επική απόρριψη της πολιτικής τους για απομόνωση και τιμωρία της Τεχεράνης. Είναι μια πολιτική που ακολουθεί κατά γράμμα τις προτεραιότητες του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και φέρνει πιο κοντά το ενδεχόμενο ενός φριχτού, αιματηρού πολέμου. Ο Μακρόν ήδη συναντήθηκε με αξιωματούχους του Ιράν, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή την συμφωνία για τη διαχείριση των πυρηνικών του Ιράν που υπογράφτηκε το 2015, επί Μπαράκ Ομπάμα, και τίναξε στον αέρα το 2018 ο Τραμπ.

Η Σύνοδος του Μπίαριτζ ωστόσο πιθανά θα περάσει στην ιστορία επειδή τουλάχιστον στο περιθώριό της έκλεισε το ρήγμα με τη Ρωσία, που άνοιξε το 2014 με αφορμή την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσία και οδήγησε σε μια σειρά κυρώσεις εναντίον της Μόσχας.   Μεταξύ αυτών ήταν και η συρρίκνωση των G8 σε G7, με την αποπομπή της Ρωσίας. Αυτή η παρένθεση όμως φαίνεται ότι κλείνει.

Το δήλωσε ο ίδιος ο Τραμπ την Τρίτη 20 Αυγούστου αποδίδοντας μάλιστα τον εξοστρακισμό της στον πληγωμένο εγωισμό του Ομπάμα. Με αυτό τον έμμεσο τρόπο έστω ο αμερικανός πρόεδρος φάνηκε να αποδέχεται τα τελεσμένα στην ανατολική Ευρώπη, ξέροντας άλλωστε πώς η Δύση ωφελήθηκε τα μέγιστα με την απόσπαση της Ουκρανίας από τη ρωσική επιρροή. Ο εμφύλιος που μαίνεται και η απόσπαση της Κριμαίας δεν ήταν παρά ένα μικρό αντίτιμο για ένα μεγάλο κέρδος. Ο Τραμπ μάλιστα δεν έθεσε καν όρους για την επανένταξη της Ρωσίας στο G7 που έτσι θα ξαναγίνει G8, όπως έκανε ο Εμμανουέλ Μακρόνμια μέρα νωρίτερα στο πλαίσιο συνομιλιών που είχε με τον ρώσο πρόεδρο τον οποίο κάλεσε στην προεδρική εξοχική κατοικία στη Μεσόγειο. Ο γάλλος πρόεδρος συνέδεσε την διεύρυνση του G7 με την συμβολή της Ρωσίας στην επίλυση των κρίσεων στη Συρία, το Ιράν και την Ουκρανία.

Σηκώνοντας ωστόσο πιο ψηλά τον πήχη σε σχέση με τις ΗΠΑ ο στόχος του Παρισιού δεν ήταν πιθανότατα ο αποκλεισμός της Μόσχας, αλλά η διαχείριση της αντι-ρωσικής υστερίας που κυριαρχεί πλέον στην ΕΕ με κύρια ευθύνη των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών. Δείγμα του μένους κατά της Μόσχας που παραπέμπει στην ψυχροπολεμική εποχή ήταν ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που υιοθετήθηκε στις 12 Μαρτίου 2019 για τις πολιτικές σχέσεις μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας (2018/2158 ΙΝΙ). Η ομιλία του Μακρόν όμως κινούταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Αναφέρθηκε σε «νέους μηχανισμούς συνεργασίας που θα είναι χρήσιμοι για όλους μας. Σε αυτή την περίπτωση, σε αυτό το πλαίσιο, οι διμερείς μας σχέσεις όπως επίσης και οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης διαδραματίζουν έναν κρίσιμο και αποφασιστικό ρόλο», τόνισε. Έκλεισε δε με τα εξής, που με βεβαιότητα, αργά ή γρήγορα θα πυροδοτήσουν συγκρούσεις στο εσωτερικό της ΕΕ: «Γνωρίζω ότι η Ρωσία είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, στην καρδιά των καρδιών. Και πιστεύουμε σε μία Ευρώπη που εκτείνεται από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ»!

Η πολιτική στροφή του Μακρόν είναι σίγουρα αποτέλεσμα της ανόδου του γοήτρου της Ρωσίας μετά τη νίκη της στη Συρία και την επιβολή του Άσαντ, παρά κι ενάντια στα σχέδια των αραβικών πετρομοναρχιών, του Ισραήλ, των ΗΠΑ και των Αγγλογάλλων. Είναι αποτέλεσμα επίσης του χάσματος της Γαλλίας με τις ΗΠΑ που βαθαίνει όλο και περισσότερο με όλο και πιο καινούργιες αφορμές: από το κλίμα και το εμπόριο μέχρι τη φορολόγηση των μεγάλων του διαδικτύου και τη συνθήκη του 1987 για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς (INF). Η ειρωνεία της τύχης θέλει τα αποκλίνοντα συμφέροντα Γαλλίας και ΗΠΑ να συμπίπτουν τυχαία κι ευκαιριακά στην ένταξη της Ρωσίας στο κλαμπ των ισχυρών του πλανήτη…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ποιος θα παλέψει με τον Τραμπ;

«Η εκστρατεία μας σκοπεύει να δημιουργήσει μια κυβέρνηση και μια οικονομία που να δουλεύει για τους πολλούς, όχι για τους λίγους. Αγωνιζόμαστε ενάντια σε έναν πρόεδρο που είναι παθολογικός ψεύτης, απατεώνας, ρατσιστής, σεξιστής, ξεονοφοβικός και υποβαθμίζει την αμερικανική δημοκρατία καθώς μα οδηγεί σε μια αυταρχική κατεύθυνση». Τα παραπάνω καθόλου κολακευτικά λόγια για τον Ντόναλντ Τραμπ προέρχονται από τον Μπέρνι Σάντερς, που κατ’ επανάληψη έχει χαρακτηρίσει τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ ως «τον πιο επικίνδυνο πρόεδρο στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία». Τα έγραψε δε, σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου το οποίο απευθύνθηκε στους ψηφοφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος, εν όψει των κρίσιμων εκλογών που θα διεξαχθούν το Νοέμβριο του 2020. Μέχρι τότε εντός των Δημοκρατικών θα διεξαχθεί μια άλλη κούρσα, που έχει μεγάλη πολιτική σημασία και γι’ αυτό το λόγο συγκεντρώνει το ενδιαφέρον της αμερικάνικης κοινωνίας: αφορά το χρίσμα των Δημοκρατικών στον υποψήφιο που θα τους εκπροσωπήσει εναντίον του Τραμπ. Το ενδιαφέρον αυτής της εσωκομματικής διαδικασίας προκύπτει από τη διαφορετική πολιτική ατζέντα του κάθε υποψήφιου. Στο λόγο τους και στα προγράμματά τους αντανακλώνται οι αντιθέσεις που μαστίζουν τις ΗΠΑ και οι διαφορετικές πολιτικές προτεραιότητες που θέτει ο κάθε υποψήφιος. Η μάχη, όπως έχουν δείξει και οι προηγούμενες αναμετρήσεις, τόσο στους Δημοκρατικούς όσο και στους Ρεπουμπλικάνους, μόνο προβλέψιμη δεν είναι…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Για να περάσουν στον τελικό θα πρέπει πρώτα οι 23 υποψήφιοι που κατέθεσαν το ενδιαφέρον τους να διεκδικήσουν το χρίσμα να αξιολογηθούν στο πλαίσιο 12 τηλεοπτικών ντιμπέιτς, όπως τα όρισε η Εθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών, με τους μονομάχους να επιλέγονται τυχαία. Τα πρώτα διεξήχθησαν στις 26 και 27 Ιουνίου και τα επόμενα έχουν οριστεί για τις 30 και 31 Ιουλίου και θα μεταδοθούν από το CNN. Αν κάποιος αναρωτηθεί για το πόσο δημοκρατικό είναι να αποφασίζεται η μοίρα του πλανήτη από τη φωτογένεια, την άνεση στον τηλεοπτικό φακό ή τις ατάκες, ας περιμένει γιατί υπάρχουν και χειρότερα κριτήρια, που μόνο τιμή δεν περιποιούν στην αμερικανική δημοκρατία. Προϋπόθεση για να φτάσουν στα τηλεοπτικά πλατό οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών ήταν  η εκπλήρωση ενός από τα ακόλουθα δύο κριτήρια: είτε να έχουν στρατεύσει στον αγώνα τους 65.000 χρηματοδότες έχοντας τουλάχιστον 200 χορηγούς σε κάθε μία από τουλάχιστον 20 πολιτείες ή να συγκεντρώνουν τουλάχιστον 1% σε 3 δημοσκοπήσεις που θα αναγνωριστούν ως έγκριτες από το κόμμα των Δημοκρατικών. Το κριτήριο των χρηματοδοτών καταλαβαίνουμε πώς καθιστά αδιάφορη για την επικράτηση ενός υποψηφίου την πολιτική επιρροή που μπορεί να ασκεί στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα που εκ των πραγμάτων δεν τους περισσεύουν λεφτά για να υποστηρίξουν την εκστρατεία ενώ, από την άλλη, εξασφαλίζει το άνετο πρόκριμα σε όσους υποψήφιους κολακεύουν τους εύπορους ή τίθενται εξ αρχής στην υπηρεσία των δικών τους συμφερόντων.

Αξίζει όμως να δούμε πώς έχει μέχρι στιγμής η κατάταξη των υποψηφίων, μένοντας φυσικά στις πρώτες θέσεις.

Το φαβορί ως τώρα είναι ο υπουργός Εξωτερικών του Μπαράκ Ομπάμα, Τζο Μπάιντεν, βετεράνος γερουσιαστής. Οι εξαγγελίες του απευθύνονται στη μεσαία τάξη, σύμφωνα με τα δικά του λόγια και υπόσχεται τη βελτίωση της θέσης της, επενδύσεις στις παρηκμασμένες δημόσιες υποδομές, κατάργηση των διδάκτρων για τα δημόσια πανεπιστήμια και μια πράσινη επανάσταση στην ενέργεια που θα μετατρέψει την αμερικανική οικονομία σε 100% βασιζόμενη σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με μηδενικές εκπομπές αερίων ρύπων μέχρι το 2050, ενώ όσο ρυπαίνουν θα επιβαρυνθούν με επιπλέον κόστη και ποσοστώσεις. Τα ποσοστά αποδοχής του σε εθνικές δημοσκοπήσεις φτάνουν το 25%, ενώ μέχρι στιγμής έχει συγκεντρώσει από δωρεές 21,5 εκ. δολ. Η υποδοχή που του επιφύλαξε ο Τραμπ είναι δηλωτική του σημείου εξευτελισμού που έχει οδηγήσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ την πολιτική αντιπαράθεση, θυμίζοντας τις αλήστου μνήμης εποχές του «Ποιος θα δείρει τον Σουγκλάκο;». Έγραψε λοιπόν σε ανάρτηση στον προσφιλή του τόπο κοινωνικής δικτύωσης: «Καλώς ήρθες στον αγώνα Κοιμισμένε Τζο. Ελπίζω μόνο να έχεις την ευφυία, που από καιρό αμφισβητείται, να διεξάγεις μια επιτυχή προκαταρκτική εκστρατεία». 

Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο 77χρονος «δημοκράτης σοσιαλιστής» όπως χαρακτηρίζεται, Μπέρνι Σάντερς που στις προηγούμενες εσωκομματικές εκλογές έκανε την έκπληξη, λόγω του ασυνήθιστα ριζοσπαστικού του προγράμματος. Στο τέλος βέβαια ηττήθηκε από την Χίλαρι Κλίντον, που λόγω της χρόνιας ταύτισής της με κάθε είδους αμερικανικό κατεστημένο (από το χρηματοπιστωτικό τομέα μέχρι την επιθετική εξωτερική πολιτική) αποτέλεσε τον πιο εύκολο στόχο για τον Τραμπ. Τα ποσοστά δημοτικότητας του σε παναμερικανικό επίπεδο φτάνουν το 15%, ενώ από δωρεές έχει συγκεντρώσει 20,7 εκ. δολ. Στην κορυφή των εξαγγελιών του βρίσκονται θέματα οικονομικής ανισότητας και αντιμετώπισης της εταιρικής παντοδυναμίας.

Στην τρίτη θέση βρίσκεται η πρώην πανεπιστημιακός και γερουσιαστής από τη Μασαχουσέτη, Ελίζαμπεθ Γουόρεν, με ποσοστά δημοτικότητας συγκρίσιμα με του Σάντερς στο ύψος του 14% και 16,5 εκ. δολ. χορηγίες. Στο επίκεντρο των εξαγγελιών της βρίσκεται η επιβολή φόρου στους πλούσιους, το δικαίωμα στις αμβλώσεις, η καθολική υγειονομική περίθαλψη και η επιβολή κυρώσεων στις μεγάλες εταιρείες και δη τις τράπεζες. Το πολιτικό της άστρο «έλαμψε» επικρίνοντας τις τράπεζες για την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και κατά τη διάρκεια ακροάσεων στη Γερουσία στελεχών τραπεζών και της Γουόλ Στριτ. Προτείνει επίσης, τη διαγραφή μέρους ή όλου του φοιτητικού χρέους για όλα τα νοικοκυριά με εισόδημα κάτω των 250.000 ετησίως και την κατάργηση των διδάκτρων στα δημόσια πανεπιστήμια, τα οποία θα καλύπτονται από το νέο φόρο των πλουσίων.

Το ζήτημα της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας των πιο αριστερών Δημοκρατικών υποψηφίων επειδή αυτή την περίοδο κουφώνονται οι προσπάθειες της κυβέρνησης Τραμπ να εκθεμελιώσει το πιο προοδευτικό ίσως επίτευγμα της κυβέρνησης Ομπάμα. Ο απειλές κατά του λεγόμενου Obamacare προέρχονται από τα δικαστήρια που εξετάζουν αίτησης ακύρωσης του, η οποία έχει την υποστήριξη του προέδρου Τραμπ. Η δικαστική απόφαση που μπορεί να προβλέπει την κατάργηση όλου του νόμου ή μέρους του, θα κριθεί επίσης από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ που θα έχει τον τελευταίο λόγο. Πιθανή ακύρωση του προγράμματος πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας του Ομπάμα, που εξ αρχής ήταν πολύ πιο δειλό από τις προεκλογικές του εξαγγελίες καθώς έλαβε υπ’ όψη του τόσο την κριτική των Ρεπουμπλικάνων όσο και του συμπλέγματος ασφαλιστικών – φαρμακευτικών εταιρειών, θα οδηγήσει εκατομμύρια φτωχούς Αμερικανούς να πεθαίνουν χωρίς περίθαλψη, αβοήθητοι. Οι ΗΠΑ μέχρι τη θεσμοθέτηση του Obamacare ήταν η μοναδική ανεπτυγμένη χώρα του κόσμου που δε διέθετε σύστημα καθολικής δωρεάν παροχής υπηρεσιών υγείας. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί Αμερικανοί να πηγαίνουν στην Κούβα για να αντιμετωπίσουν χρόνιες και βαριές ασθένειες, όπως με μπόλικη δόση χιούμορ είχε δείξει ο Μάικλ Μουρ στο ντοκιμαντέρ Sicko (2007). Πρόσφατη μάλιστα έρευνα του Ινστιτούτου Γκάλοπ έδειξε ότι επί Τραμπ ο αριθμός των ανασφάλιστων Αμερικανών αυξήθηκε κατά 7 εκ. άτομα, φθάνοντας το 13,7% του πληθυσμού. Οι ανασφάλιστοι αυξάνονται σταθερά από το 2016, παρότι η οικονομία μεγεθύνεται και η απασχόληση αυξάνεται!

Στην τέταρτη θέση των προκριματικών εσωκομματικών των Δημοκρατικών βρίσκεται επίσης γυναίκα, η Καμάλα Χάρις, προερχόμενη από εθνική μειονότητα, γερουσιαστής από την Καλιφόρνια και πρώην εισαγγελέας με ποσοστά δημοτικότητας στο ύψος του 14% και 13,2 εκ. δολ. χορηγίες μέχρι στιγμής. Το σχόλιο του Τραμπ στο Twitter για την Καμάλα Χάρις («άσχημη») επιβεβαιώνει πλήρως όλα όσα του καταλογίζει ο Μπέρνι Σάντερς. Δεν είναι μάλιστα η πρώτη φορά. Ο αμερικανός πρόεδρος έχει κατ’ επανάληψη χαρακτηρίσει δημόσια γυναίκες πολιτικούς με επίθετα, όπως χονδρή, γουρούνι, σκύλα, βρόμικη, σιχαμερό ζώο και άλλα, οδηγώντας την πολιτική αντιπαράθεση σε επίπεδο τέτοιων ύβρεων και προσωπικών προσβολών, που δεν έχουν προηγούμενο. Η χυδαιότητα του μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή του νέου βραζιλιάνου προέδρου, Ζαΐρ Μπολσονάρου, που απευθυνόμενος σε γυναίκα βουλευτή της είχε πει, ότι «δεν αξίζει καν να τη βιάσει». Η προσπάθεια ταπείνωσης, διασυρμού και ηθικής εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων συνάδουν πλήρως με μια πολιτική που βρίσκεται στα όρια του νεοφασισμού και υπηρετεί πλήρως τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών.

Στην πέμπτη θέση (και τελευταίος μεταξύ όσων συγκεντρώνουν ποσοστά δημοτικότητας άνω του 5%, τα ποσοστά δημοτικότητας των υπολοίπων είναι 2% και κάτω) βρίσκεται ο Πιτ Μπούτιγκιεγκ, που έχει συγκεντρώσει 7,1 εκ. δολ. Απευθύνεται πρωτίστως σε Αφροαμερικάνους, ενώ ξεχωριστή θέση στο προεκλογικό του πρόγραμμα καταλαμβάνει το αίτημα αντιμετώπισης της ρατσιστικής βίας και των δομών που την αναπαράγουν. Στις εξαγγελίες του περιλαμβάνεται η μείωση των ποινών για χρήση ναρκωτικών, νομιμοποίηση της μαριχουάνας σε ομοσπονδιακό επίπεδο, κατάργηση τη θανατικής ποινής και του ελάχιστου χρόνου προφυλάκισης. Επίσης, έχει ζητήσει την αυστηροποίηση των όρων χρήσης όπλων από την αστυνομία και τη δημοσιοποίηση περισσότερων στοιχείων που να αφορούν την αστυνομική αυθαιρεσία και βία. Τα στοιχεία που μέχρι στιγμής δίνονται στη δημοσιότητα δείχνουν ότι η αστυνομία περισσότερο είναι μέρος του προβλήματος στην αντιμετώπιση της εγκληματικότητας, παρά της λύσης. Με βάση πρόσφατη έρευνα της Washington Post η αστυνομία πυροβολεί και σκοτώνει κάθε χρόνια γύρω στα 1.000 άτομα, με το 25% περίπου εξ αυτών να χαρακτηρίζονται ψυχικά ασθενείς. Συγκεκριμένα το 2018 δολοφονήθηκαν 992 άτομα, 986 το 2017, 962 το 2016, 994 το 2015, κοκ. Ο ίδιος ο δημοκρατικός υποψήφιος εκτιμά ότι μια χαλάρωση της νομοθεσίας θα οδηγήσει στην αποφυλάκιση του 50% των κρατουμένων.

Πηγή: Νέα Σελίδα