Πανδημία κρατικού αυταρχισμού διασπείρει ο κορονοϊός

Τα περιστατικά είναι υπερβολικά πολλά για να θεωρηθούν μεμονωμένα ή τυχαία. Επιλέγω τα πιο χαρακτηριστικά:

Στις ΗΠΑ, από την 1η Φεβρουαρίου ακόμη, όταν δηλαδή ο αμερικανός πρόεδρος εφάρμοζε την γραμμή πλήρους υποτίμησης της πανδημίας του κορονοϊού, εγκρίθηκε σχέδιο ανάληψης της εξουσίας από τον στρατό, στην περίπτωση που η ασθένεια ή η βία παραλύσουν τη χώρα. Ηγέτης των ΗΠΑ σε αυτή την περίπτωση θα αναλάβει ο στρατηγός Τέρενς Ο’Σόνεσι. Ο «τετράστερος» διάδοχος του Τραμπ, που καλείται να παρακάμψει το Σύνταγμα της χώρας, είναι τώρα διοικητής της NORTHCOM (Northern Command) που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ κι έχει ως αποστολή την άμυνα και την προστασία των ΗΠΑ. Το σχέδιο που αποκάλυψε το περιοδικό Newsweek στις 18 Μαρτίου προβλέπει επίσης την ανάπτυξη της NORTHCOM από την μια ακτή των ΗΠΑ ως την άλλη.

Στο Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έδωσε την άδεια στην Ισραηλινή Υπηρεσία Ασφαλείας να εφαρμόσει στα κρούσματα του κορονοϊού μια τεχνολογία παρακολούθησης, που μέχρι τώρα εφάρμοζε μόνο στους Παλαιστινίους αγωνιστές. Μάλιστα, «όταν υποεπιτροπή της Βουλής  αρνήθηκε να δώσει την εξουσιοδότησή της για την εφαρμογή αυτού του μέτρου ο Νετανιάχου το επέβαλε με προεδρικό διάταγμα», έγραφε στους Financial Times ο Γιουβάλ Νόε Χαράρι, συγγραφέας του αξιοδιάβαστου «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα». Τόνιζε επίσης ότι «ανώριμες ακόμη και επικίνδυνες τεχνολογίες τίθενται εσπευσμένα σε υπηρεσία, επειδή ο κίνδυνος της μη δράσης είναι μεγαλύτερος. Ολόκληρες χώρες μετατρέπονται σε πειραματόζωα σε μεγάλης έκτασης κοινωνικά πειράματα. Σε κανονικούς καιρούς κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και διοικήσεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ποτέ δε θα συμφωνούσαν σε τέτοια πειράματα. Αλλά αυτοί δεν είναι κανονικοί καιροί».

Στην Ιορδανία, το Ομάν, το Μαρόκο και την Υεμένη αναστάληκε η εκτύπωση και κυκλοφορία κρατικών και ιδιωτικών εφημερίδων, ως ένα μέτρο αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού. Με βάση μάλιστα την ίδια πηγή, την Επιτροπή για την Προστασία Δημοσιογράφων, οι κυβερνητικές αποφάσεις εκδόθηκαν και στις τέσσερις χώρες εντός μίας εβδομάδας. Οι δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο στόχαστρο και στις Φιλιππίνες. Με βάση απόφαση του Κογκρέσου, Μέσα Ενημέρωσης και δημοσιογράφοι θα αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης δύο μηνών και πρόστιμο έως 19.500 δολάρια αν κατηγορηθούν από την κυβέρνηση ότι διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τον κορονοϊό. Και μόνο τους τίτλους να παρακολουθεί κανείς για τον βίο και την πολιτεία του προέδρου Ντουτέρτε εύκολα μπορεί να προβλέψει ότι στο στόχαστρό του δεν θα βρίσκονταν οι υπαίτιοι του μοντάζ της τηλεόρασης του Open που γέμισαν την παραλιακή της Θεσσαλονίκης με κόσμο, αλλά όσοι γράφουν και μεταδίδουν ενοχλητικές ειδήσεις, ενάντια στις οδηγίες της κυβέρνησης…

Στην Ουγγαρία ψηφίσθηκε νόμος που περιλαμβάνει όλα σχεδόν τα παραπάνω! Ο Βίκτορ Όρμπαν ξεπέρασε εαυτόν εισάγοντας στη Βουλή νόμο με τον οποίο στην πράξη καταργήθηκε η ίδια η Βουλή, με το επιχείρημα ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού επιβάλλει την εφαρμογή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Ψηφίσθηκε δε με 137 ψήφους υπέρ και 53 κατά. Το ειδικό καθεστώς αποτελείται από δύο μέρη. Πρώτον, η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίζει με την έκδοση προεδρικών διαταγμάτων, χωρίς κανένα κοινοβουλευτικό έλεγχο. Δεύτερο, προβλέπεται η δημιουργία δύο νέων εγκλημάτων. Το ένα αφορά την διασπορά ψευδών ειδήσεων από δημοσιογράφους και Μέσα με στόχο την πρόκληση πανικού και το άλλο με την παραβίαση των κανόνων καραντίνας ή απομόνωσης. Το ανώτερο όριο φυλάκισης για τους ενόχους φτάνει τα οκτώ έτη.

Ο κατάλογος είναι κάτι παραπάνω από μακρύς, είναι ατελείωτος. Περιλαμβάνει από τις Πολιτείες του Τέξας και το Οχάιο που με αφορμή την πανδημία και προς όφελος της δημόσιας υγείας …εννοείται απαγόρευσαν τις εκτρώσεις απειλώντας τους γιατρούς με πρόστιμο 1.000 δολαρίων, μέχρι και την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη στην Ελλάδα, που με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 20ης Μαρτίου επανέφερε την πολιτική επιστράτευση. Η αναστολή της ισχύος της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4325/2015 δεν μπορεί κατά κανέναν τρόπο να δικαιολογηθεί στη βάση «των κατεπειγόντων μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών του κινδύνου διασποράς του κορωνοϊού COVID-19», όπως είναι ο τίτλος της ΠΝΠ. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκμεταλλεύτηκε το μούδιασμα της κοινωνίας για να υλοποιήσει νύχτα κι εν κρυπτώ ένα ακόμη αιτηματάκι του ΣΕΒ, από την μακρά λίστα θελημάτων που μεθοδικά και κυρίως σιωπηρά υλοποιεί. Συμπεριλαμβάνεται επίσης η Κύπρος που με βάση δημοσιεύματα εξετάζει τη λύση του κατ’ οίκον περιορισμού όσων ασθενών διαγιγνώσκονται θετικοί στον κορονοϊό με τη χρήση ηλεκτρονικών βραχιολιών που χρησιμοποιούνται για τους φυλακισμένους όπως και τη δυνατότητα της αστυνομίας να επεμβαίνει σε οικείες για τις οποίες υπάρχουν καταγγελίες συγκέντρωσης πολλών ατόμων. Από αυτόν τον κατάλογο δεν θα μπορούσε φυσικά να λείπει και το …ολιγοπώλιο του διαδικτύου. Με βάση όσα περιέγραψε ο Έντουαρντ Σνόουντεν σε μια συνέντευξη που παραχώρησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Δανίας το Facebook και η Google είναι σε συνεννόηση με την αμερικανική κυβέρνηση για να της παρέχουν στοιχεία για τις μετακινήσεις των πολιτών έτσι ώστε να φαίνεται αν κρατούν τις αναγκαίες αποστάσεις μεταξύ τους. Οι διαβεβαιώσεις κυβερνητικών  αξιωματούχων πώς δεν πρόκειται με αυτά τα στοιχεία να χτιστούν βάσεις δεδομένων δεν έπεισαν και πολλούς…

Με βάση όλα τα παραπάνω, που είναι ελάχιστα φυσικά μπροστά σε αυτά που γίνονται σε απροσπέλαστα γραφεία και εσωτερικά δίκτυα του κράτους και των μηχανισμών καταστολής τα οποία αγνοούμε ή απλώς διαισθανόμαστε, αυτό που εύκολά συμπεραίνουμε είναι ότι οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται τα πέρα για πέρα αναγκαία μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας για να επιβάλλουν νέους περιορισμούς, να ακυρώσουν κατοχυρωμένες ελευθερίες και να αμφισβητήσουν συλλογικά και ατομικά δικαιώματα. Οι κυβερνήσεις καταχρώνται της εμπιστοσύνης που τους δείχνουν οι πολίτες για να διαχειριστούν αυτή τη πρωτοφανή απειλή προκειμένου να επιβάλλουν μια αυταρχική ατζέντα που δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Η αυταρχικοποίηση του κράτους, σε βαθμό να προγραμματίζεται ακόμη η παράδοση της εξουσίας στον στρατό στις ΗΠΑ, δηλαδή στρατιωτικός νόμος (ενδεχόμενο ανήκουστο στο παρελθόν), που δεν πρόκειται φυσικά να αποσυρθεί όταν αντιμετωπισθεί  πανδημία (όπως ακριβώς το τέλος του πολέμου στο Αφγανιστάν δεν ακύρωσε τον αντι-τρομοκρατικό νόμο) φέρνει στην επιφάνεια και την κατεύθυνση των αλλαγών που κυοφορεί η πανδημία: Αντί για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού από μια προοδευτική κατεύθυνση, όπως πολλοί ελπίζουν, η επόμενη μέρα θα έχει οργουελικές καταστάσεις με περισσότερη καταστολή, κρατικό αυταρχισμό και διώξεις, που δεν έχει ξαναδεί η γενιά μας!

Υστερόγραφο: Αν κάποιος ή κάποια αντιτείνει, «μα δεν γίνονται αυτά εδώ», θα του συνιστούσα να διαβάσει το αριστούργημα του βραβευμένου με Νόμπελ αμερικανού συγγραφέα Σίνκλερ Λιούις με τίτλο «Δεν γίνονται αυτά εδώ»…

Απαρτχάιντ της χιλιετίας, η Συμφωνία του Αιώνα ΗΠΑ – Ισραήλ

Έκρηξη μεγατόνων πολύ μεγαλύτερης ισχύος ακόμη κι από τις αμερικανικές βόμβες που σκάνε στο Αφγανιστάν, προκάλεσε η λεγόμενη Συμφωνία του Αιώνα, που έδωσαν στη δημοσιότητα ΗΠΑ και Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι επιλύει το Παλαιστινιακό πρόβλημα.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στην πραγματικότητα είναι μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Ισραήλ, που παραβιάζει κατάφωρα τις αλλεπάλληλες αποφάσεις που έχει πάρει η Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ καλώντας στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Πλήθος είναι επίσης οι αποφάσεις καταδίκης των εβραϊκών εποικισμών που χρηματοδοτεί το Ισραηλινό κράτος στην ιστορική Παλαιστίνη, με ένα και μοναδικό σκοπό: να μετατρέψει την Παλαιστινιακή γη σε ζώνες αποκομμένες μεταξύ τους, χωρίς γεωγραφική συνέχεια, ακυρώνοντας έτσι την προοπτική δημιουργία ενός ενιαίου παλαιστινιακού κράτους.

Το σχέδιο που ανακοίνωσαν Τραμπ – Νετανιάχου αρχικά περιγράφει ως αδιαίρετη την Ιερουσαλήμ εκχωρώντας την στο Ισραήλ, στη βάση των τετελεσμένων. Επιπλέον, προσαρτά την Κοιλάδα του Ιορδάνη και νομιμοποιεί τους εβραϊκούς εποικισμούς που έχουν χτίσει ακροδεξιοί υπερορθόδοξοι Εβραίοι προκαλώντας την αγανάκτηση όχι μόνο των Παλαιστινίων και της διεθνούς κοινότητας αλλά ακόμη και προοδευτικών εβραϊκών οργανώσεων κυρίως των ΗΠΑ, που αντιδρούν στα αποικιοκρατικά σχέδια του Νετανιάχου. Στην πράξη επαναφέρει τα Μπαντουστάν του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ. Με βάση το αμερικανικό σχέδιο το παλαιστινιακό μόρφωμα δεν θα έχει δικό του στρατό και ο έλεγχος των επίγειων, εναέριων και θαλάσσιων συνόρων του θα ανήκει στο Ισραήλ.

Το καρότο για να γίνει δεκτό το αμερικανικο-ισραηλινό σχέδιο, όπως διατυπώθηκε στη σύνοδο του Μπαχρέιν τον Ιούνιο του 2019, είναι υποσχέσεις για επενδύσεις ύψους 50 δισ. ευρώ, τις οποίες υποτίθεται θα κάνουν διάφορες χώρες, ως έμπρακτη συμβολή τους στην ειρήνη. Να σημειωθεί ότι στη σύνοδο του Μπαχρέιν δεν είχε πάει καν η Παλαιστινιακή Αρχή. Το σχέδιο επομένως δε χαίρει καμιάς νομιμοποίησης μιας και το άμεσα ενδιαφερόμενο μέρος, δηλαδή οι Παλαιστίνιοι, όχι απλώς απουσίαζε αλλά αποδοκίμασε εκείνη τη σύναξη που συζητήθηκε κι αποφασίσθηκε, όπως φάνηκε, το μέλλον του…

Πολλοί εντός κι εκτός Παλαιστίνης παρομοίασαν το «όραμα για την ειρήνη» του Τραμπ με την Διακήρυξη Μπαλφούρ, όπως έμεινε στην ιστορία η επιστολή με την οποία ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών το 1917 έστειλε τους Εβραίους να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη. Έτσι και σήμερα ο Τραμπ εκχωρεί κάτι που δεν του …ανήκει σε κάποιους που δεν τους …ανήκει. Αν ωστόσο λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η Διακήρυξη Μπαλφούρ άνοιξε το δρόμο για τη Νάκμπα (Καταστροφή), όπως έμεινε γνωστή η εκδίωξη 750.000 Παλαιστινίων από τη γη τους τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, καταλαβαίνουμε ότι οι επιπτώσεις του αμερικανο-ισραηλινού σχεδίου μπορεί να αποδειχθούν σύντομα δραματικές… Δηλαδή, να οξύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση στη Μέση Ανατολή!

Γι’ αυτό το λόγο και κανείς δεν ενθουσιάστηκε με τη «Συμφωνία του Αιώνα». Στο εσωτερικό της Παλαιστίνης άπαντες την καταδικάζουν, με πολλούς μάλιστα να ελπίζουν ότι μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για να ξεπεραστούν οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ Χαμάς και Παλαιστινιακής Αρχής κι όλες οι πτέρυγες να ενωθούν απέναντι στην απειλή που λέγεται «Συμφωνία του Αιώνα». Οι διαδηλώσεις που διοργανώθηκαν στη Ραμάλα της Δυτικής Όχθης και τη Γάζα, αμέσως μετά την δημοσιοποίηση της συμφωνίας δείχνουν την πρόθεση των Παλαιστινίων να αγωνιστούν ενάντια σε αυτή τη συμφωνία, που μετατρέπει σε κουρελόχαρτο το διεθνές δίκαιο, μεταξύ αυτών και τη Συμφωνία του Όσλο του 1993 που αποτελούσε σημείο αφετηρίας για την επίλυση του Παλαιστινιακού.

Με εξαίρεση των πετρομοναρχιών του Μπαχρέιν, του Ομάν και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων που έστειλαν τους πρέσβεις τους στο Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου Τραμπ – Νετανιάχου απορριπτική αναμένεται να είναι απέναντι στη Συμφωνία και η Αραβική Ένωση που κλήθηκε να συνεδριάσει εκτάκτως το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου. Ήδη έχει απορρίψει το σχέδιο Τραμπ, όπως με σαφήνεια έχει πράξει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιτείνοντας το σεβασμό των διεθνών συμφωνιών.

Ακόμη κι αν ο Τραμπ ιεράρχησε στην ατζέντα του την ικανοποίηση του ισραηλινού αιτήματος για επιτάχυνση της Συμφωνίας του Αιώνα ως ένα μέσο υπεκφυγής από την πολιτική πίεση που δέχεται εξ αιτίας της διαδικασίας καθαίρεσης του που κινούν οι Δημοκρατικοί, δεν περνάει απαρατήρητο ότι από την πρώτη μέρα που ανέλαβε προώθησε μια επιθετική φιλο-ισραηλινή πολιτική. Κορυφαία του απόφαση η μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ. Μια πράξη που ενθάρρυνε τα επεκτατικά σχέδια του Ισραήλ. Το ίδιο ισχύει και για το Νετανιάχου: Μπορεί η Συμφωνία του Αιώνα να λειτουργήσει ως πρόσκαιρο σωσίβιο απέναντι στην πίεση που δέχεται εκ των έσω κατηγορούμενος για υποθέσεις διαφθοράς, επ΄ ουδενί ωστόσο η επιλογή του δεν μπορεί να ερμηνευθεί με ευκαιριακά, εκλογοθηρικά κριτήρια. Μάρτυρας η παρουσία στον Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης και του αρχηγού της αντιπολίτευσης, που ήρθε να υπενθυμίσει πόσο δεξιά έχει στραφεί σύσσωμη η πολιτική ηγεσία και το εκλογικό σώμα του Ισραήλ…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Στα χνάρια του Τραμπ το «κόμμα του Νταβός»

Επί δεκαετίες το σύνθημα της παγκόσμιας ελίτ ήταν και παραμένει ένα: «Προσαρμοστείτε»! Είτε απευθύνονταν σε εργαζόμενους ή ανέργους, είτε μιλούσε εντός της χώρας της ή εκτός, η παρότρυνση ήταν κοινή: «Ξεχάστε ό,τι ξέρατε και μάθετε να επιβιώνετε με μικρότερους μισθούς, με περισσότερες ώρες εργασίας, σε ένα περιβάλλον ασταθές κι ευμετάβλητο, κοκ»! Τώρα, ήρθε η σειρά της ίδιας αυτής ελίτ να κάνει επίδειξη προσαρμογής. Και που μάλιστα; Στο Νταβός που ανέκαθεν θεωρούταν λίκνο των πιο κοσμοπολίτικων αστικών ιδεών. Καθόλου τυχαίος δεν ήταν ο όρος «κόμμα του Νταβός» που χρησιμοποιούσε ο Τραμπ απέναντι στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους που φέτος όμως μόνο ανοίκεια δεν ένιωσαν με τον υψηλό προσκαλεσμένο τους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η οικειότητα που σημάδεψε την επίσκεψη του Τραμπ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, το οποίο φέτος συμπλήρωσε 50 χρόνια ζωής, ήταν τόσο έντονη ώστε το ηλεκτρισμένο κλίμα που υπήρχε προ διετίας όταν έκανε την πρώτη του ομιλία είχε αντικατασταθεί από αβρότητες κι έναν σεβασμό που ξεπερνούσε την αστική ευγένεια. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ο απεσταλμένος των Financial Times, στο ελβετικό θέρετρο, τελείωνε την ανταπόκρισή του γράφοντας πώς «η συμβατική σοφία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ πιθανότατα θα κερδίσει τις εκλογές του Νοεμβρίου».

Ο ίδιος ο Τραμπ στεκόμενος μπροστά την παγκόσμια ελίτ της πολιτικής και των επιχειρήσεων επέλεξε να κάνει μια ομιλία που δεν απευθυνόταν απλώς στους αμερικανούς ψηφοφόρους. Απευθυνόταν στους ψηφοφόρους εκείνων των Πολιτειών (Οχάιο, Γουισκόνσιν, κ.α.) που η ψήφος τους θα κρίνει το εκλογικό αποτέλεσμα του Νοεμβρίου, υποστηρίζοντας ότι η αμερικανική οικονομία είναι στο μέσο μιας ανάπτυξης από την οποία θα ωφεληθούν κυρίως τα «μπλε κολάρα». Ο Τραμπ πήγε στο Νταβός έχοντας στις αποσκευές του την συμφωνία με το Μεξικό και τον Καναδά και την ανακωχή με την Κίνα. Δικαίως επομένως μπορούσε να διεκδικεί τις δάφνες του νικητή, μιας και αποδεδειγμένα το στοίχημα που έβαλε από την επομένη κιόλας που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, να μειωθεί το αμερικανικό εμπορικό έλλειμμα, το κερδίζει. Απευθυνόμενος μάλιστα στους αμερικανούς ψηφοφόρους από το Νταβός, την ίδια μέρα που ξεκινούσε η δίκη του στην Ουάσιγκτον για την Ουκρανία, προσπαθούσε να πείσει τους ψηφοφόρους του ότι για την ευημερία τους μόνο μετατράπηκε σε «ταύρος σε υαλοπωλείο».

Από αυτή την σκοπιά ο Τραμπ δεν εξέπληξε κανέναν από όσους κι όσες θυσίασαν 500 ευρώ για μια διανυκτέρευση στο Νταβός. Αντίθετα με ό,τι συνέβη με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λέγιεν, που κατά την παρθενική της ομιλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ απείλησε την Κίνα και άλλες χώρες που είναι μεγάλοι παραγωγοί ορυκτών καυσίμων ότι αν δεν αρχίσουν να τιμολογούν τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, θα τους επιβληθούν ευρωπαϊκοί δασμοί! Με την ομιλία της η πρώην γερμανίδα υπουργός Άμυνας ανακοίνωσε για πρώτη φορά δημοσίως όσα περιλαμβάνει η Πράσινη Συμφωνία που έδωσαν στη δημοσιότητα οι Βρυξέλλες λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2019. Εν ολίγοις, όσοι παραγωγοί εισάγουν στην ΕΕ προερχόμενοι από χώρες που δε έχουν ενταχθεί στο σύστημα αγοράς δικαιωμάτων ρύπων θα επιβαρύνονται με έναν επιπλέον περιβαλλοντικό δασμό. «Δεν έχει νόημα να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στο εσωτερικό μας, αν αυξάνουμε τις εισαγωγές διοξειδίου του άνθρακα από το εξωτερικό», ήταν τα λόγια της. Περισσότερο ωστόσο η ευρωπαία αξιωματούχος νοιαζόταν να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που εδώ και χρόνια επιβαρύνουν το κόστος και την τελική τιμή πώλησης με την αγορά δικαιωμάτων ρύπων στο πλαίσιο του χρηματιστηρίου ρύπων που δημιούργησαν. Πιθανότατα η έκρηξη των τιμών των ρύπων, ως αποτέλεσμα της κερδοσκοπίας, που έχει αυξήσει σημαντικά τα κόστη, κι όχι η περιβαλλοντική ευαισθησία να οδήγησε την ΕΕ να εξάγει εμμέσως πλην σαφώς το σύστημα τιμολόγησης των εκπομπών.

Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι πώς κι η ΕΕ με τη σειρά της χρησιμοποιεί την εργαλειοθήκη του Τραμπ, απειλώντας την Κίνα με επιπλέον δασμούς. Κάνει επίδειξη δύναμης στον ασιατικό γίγαντα μάλιστα, την ίδια στιγμή που είναι θέμα χρόνου για τον Λευκό Οίκο να στρέψει όλα του τα βέλη εναντίον της ΕΕ, επιβάλλοντας στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία να υπογράψει μια συμφωνία ανάλογης αυτής που υπέγραψαν Μεξικανοί, Καναδοί και Κινέζοι. Μάλιστα, σε συνέντευξη που έδωσε ο αμερικανός πρόεδρος στο δίκτυο CNBC απείλησε τους Ευρωπαίους, δηλαδή …Γερμανία και Γαλλία, με δασμούς ύψους 25% στις εξαγωγές αυτοκινήτων. Αυτή η απειλή έχει οδηγήσει το Παρίσι να «παγώσει» τον «ψηφιακό φόρο» που είχε ανακοινώσει απέναντι στις αμερικανικές πολυεθνικές του διαδικτύου. Φαίνεται επομένως ότι το αμερικανικό παράδειγμα εξαπλώθηκε σαν ιός και βρήκε εύκολα μιμητές σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών και σε εκείνους που κατά τ’ άλλα ομνύουν στο «πνεύμα του Νταβός», δηλαδή τις ελεύθερες αγορές, τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τα ανοιχτά σύνορα, για το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών.

Η φοροδιαφυγή οξύνει τις ανισότητες

Σε θέση άμυνας οι ευρωπαίοι ιθύνοντες βρέθηκαν επίσης με αφορμή την δημοσιοποίηση, σε ένα από τα τραπέζια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, της έρευνας που εκπόνησε το Πολωνικό Οικονομικό Ινστιτούτο για την φοροδιαφυγή στην ΕΕ. Με βάση τα συμπεράσματά του, που μεταξύ άλλων συζήτησαν ο πολωνός πρωθυπουργός, Ματέους Μοραβιέσκυ, και ο γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μπρούνο Λε Μέρ,  τα κράτη μέλη της ΕΕ χάνουν ετησίως 170 δισ. ευρώ λόγω της φοροδιαφυγής! Σε ένα δε σύνολο επτά ετών, οι απώλειες ανέρχονται σε 1,19 τρισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο σύνολο του κοινοτικού προϋπολογισμού 2014-2020 συν το ένα τέταρτο του! Οι χώρες με τις μεγαλύτερες απώλειες φορολογικών εσόδων είναι η Γερμανία (18 δισ. ευρώ), η Αγγλία (14 δισ.) και η Γαλλία (1 δισ.), ενώ οι χώρες που έχουν εξελιχθεί σε φορολογικούς παραδείσους εντός της ΕΕ είναι: Ολλανδία, Ιρλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Μάλτα και Κύπρος. Με βάση την έρευνα των πολωνών επιστημόνων από τα 170 δισ. φοροαποφυγής, τα 60 δισ., δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος, προέρχεται από την μεταφορά των κερδών που πραγματοποιούν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις από χώρες με υψηλούς σε χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, ώστε να πληρώσουν λιγότερους φόρους. Απώλειες ύψους 64 δισ. ευρώ προέρχονται από διασυνοριακές απάτες ΦΠΑ και 46 δισ. ευρώ χάνονται εξ αιτίας της αλλαγής φορολογικής έδρας που επιλέγουν εύποροι ιδιώτες! Το αίτημα δε των Πολωνών για τιμωρία των φορολογικών παραδείσων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να ακουσθεί, μιας και κανείς δεν αμφιβάλει ότι η ΕΕ μπορεί. Το ερώτημα είναι αν θέλει να πατάξει τη φοροδιαφυγή…

Μια σοβαρότατη επίπτωση της φοροδιαφυγής είναι η όξυνση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Η οργάνωση Oxfam όπως κάθε χρόνο δημοσίευσε την ετήσια έκθεσή της για τις ανισότητες λίγες ώρες πριν ανοίξει το Νταβός τις πύλες του για να υποδεχθεί τους υψηλούς προσκαλεσμένους του. Με βάση τη βρετανική οργάνωση, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων μέσα σε μια δεκαετία διπλασιάστηκε, ενώ οι 22 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έχουν περιουσία ίση με την περιουσία όλων των γυναικών της Αφρικής! Ενδεικτικό τέλος, της όξυνσης των ανισοτήτων είναι πώς περισσότεροι από 2.000 δισεκατομμυριούχοι έχουν πλούτο που ξεπερνάει τον πλούτο του 60% του παγκόσμιου πληθυσμού! Η επιδείνωση του οικονομικού κλίματος, όπως προέβλεψε το ΔΝΤ προδικάζοντας μειωμένους ρυθμούς μεγέθυνσης για φέτος (3,3%) θα οξύνει ακόμη περισσότερο τη θέση των φτωχών…

Αντίθετα με τη σύγκληση που έχει επέλθει στο ζήτημα του προστατευτισμού, το περιβάλλον εξακολουθεί να διχάζει ΗΠΑ και ΕΕ, όσο κι αν η «γηραιά ήπειρος» χρησιμοποιεί την αγορά για να ανταποκριθεί στην κλιματική κρίση, ναρκοθετώντας μεν την αποτελεσματικότητα των πολιτικών της, παρέχοντας ωστόσο τη δυνατότητα από την άλλη σε αμερικανικές επιχειρήσεις να κερδίσουν τα μέγιστα από την κλιματική κρίση.

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατά την ομιλία του, που ακολούθησε την ομιλία της έφηβης Γκρέτα Τούνμπεργκ από τη Σουηδία, επιτέθηκε σε όσους επικαλούνται την κλιματική αλλαγή παρομοιάζοντάς τους με όσους τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 προέβλεπαν την αδυναμία του πλανήτη να θρέψει τον πληθυσμό, το τέλος του πετρελαίου κι άλλες τέτοιες θεωρίες «αποκάλυψης». Προφανώς ο αμερικανός πρόεδρος ούτε διάβασε ούτε άκουσε τίποτε για τις πυρκαγιές στην Αυστραλία, την Καλιφόρνια, τον Αμαζόνιο και τη Σιβηρία, το λιώσιμο των πάγων στο βόρειο πόλο, την άνοδο της στάθμης των ωκεανών, κ.α. Παραβλέποντας το γεγονός ότι ο Τραμπ αν κάτι εκφράζει είναι τα συμφέροντα του πετρελαϊκού λόμπι, της πιο «βρόμικης» μάλιστα πτέρυγάς του που εξάγει το σχιστολιθικό, κι όλα τ’ άλλα είναι προφάσεις εν τοις αμαρτίαις, τα τελευταία χρόνια έχουν δει το φως της δημοσιότητας σοβαρότατες επιστημονικές δημοσιεύσεις που καταρρίπτουν και τα τελευταία επιχειρήματα των αρνητών της κλιματικής αλλαγής. Είναι μάλιστα ένα ρεύμα σκέψης που δεν πρέπει να δαιμονοποιηθεί ούτε να αντιμετωπιστεί με απαξιωτικούς όρους. Μεταξύ άλλων ερευνών που απαντούν στην ουσία των θεωρητικών επιχειρημάτων όσων αμφισβητούν την κλιματική αξίζει να γίνει αναφορά σε τρεις έρευνες που είδαν το φως της δημοσιότητας στα επιστημονικά περιοδικά Nature και Nature Geoscience, μεγάλης εμβέλειας. Το κοινό του χαρακτηριστικό είναι η χρήση εκτεταμένων ιστορικών στοιχείων που δείχνουν ότι ποτέ άλλοτε τα τελευταία 2.000 χρόνια δεν παρατηρήθηκαν τόσο ταχείες και ευρείας έκτασης κλιματολογικές μεταβολές, όπως η αλλαγή των τελευταίων δεκαετιών. Οι ερευνητές συγκεκριμένα, χρησιμοποιώντας πληροφορίες που εξακολουθούν να παρέχουν τα δέντρα, ο πάγος και τα ιζήματα έδειξαν ότι ανάλογες δραματικές αυξήσεις στην θερμοκρασία μπορεί να είχαν συμβεί ξανά στο παρελθόν, ποτέ όμως κάθε τέτοια αύξηση δεν παρατηρήθηκε σε έκταση που να ξεπερνάει το ήμισυ του κόσμου. Ήταν επομένως περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης. Μία δε εξ αυτών των ερευνών αποδίδει την αύξηση της θερμοκρασίας σε ηφαιστειακή έκρηξη∙ μια αιτία ολότελα διαφορετική από τις ανθρωπογενείς των  τελευταίων δεκαετιών: βιομηχανική δραστηριότητα, μεταφορές, αποψίλωση των δασών, κ.α. Πέραν αυτών των πρόσφατων υπάρχει και μια δημοσίευση, με περισσότερα από 1 εκ. «κατεβάσματα» στο διαδίκτυο, που αξιολόγησε τη στάση της επιστημονικής κοινότητας απέναντι στον ανθρωπογενή χαρακτήρα της κλιματικής αλλαγής βάσει 11.944 σχετικών επιστημονικών άρθρων η οποία συμπέρανε πώς το 66,4% δεν εκφέρουν θέση, 32,6% υιοθετούν την άποψη της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, 0,7% την απορρίπτουν και το 0,3% δήλωνε αβέβαιο. Σημασία έχει πώς μεταξύ όσων επιστημόνων εξέφρασαν άποψη το 97,1% αποδίδει την κλιματολογική αλλαγή σε ανθρωπογενείς αιτίες…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Στον κυβερνοχώρο ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας

Την Κυριακή 15 Δεκεμβρίου, έληγε η προθεσμία που έθεσε η Ουάσινγκτον στο Πεκίνο για να αποδεχθεί μια συμφωνία για το διμερές εμπόριο και να αρχίσει η αποκλιμάκωση του εμπορικού πολέμου μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, που ξεκίνησε πριν 17 μήνες. Σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή η Κίνα δεν αποδεχθεί τους όρους των ΗΠΑ, είναι έτοιμο ένα νέο πακέτο δασμών αξίας  156 δισ. δολ. που στην πράξη θα σημάνει την αύξηση της τιμής όλων, μα όλων των προϊόντων που εισάγονται στις ΗΠΑ από την Κίνα. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμη κι αυτό το γεγονός, ξεχωριστής οικονομικής σημασίας, επισκιάζεται από μια δυναμική διαρκούς κλιμάκωσης που έχει λάβει ο αμερικανοκινέζικος εμπορικός πόλεμος.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δηλωτικό αυτής της τάσης είναι η αποκάλυψη των Financial Times για μια εντολή που έδωσε το Πεκίνο σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, επιχειρήσεις και ιδρύματα να αφαιρέσουν από τους υπολογιστές τους κάθε εξάρτημα που εισάγεται από το εξωτερικό, εντός τριετίας! Η συγκεκριμένη απόφαση είναι μεγάλης οικονομικής σημασίας γιατί πλήττει ευθέως μονοπώλια όπως την Dell, τη Microsoft και την HP που χάνουν μια αναπτυσσόμενη αγορά εκατοντάδων εκατομμυρίων εν δυνάμει χρηστών. Για πρώτη φορά το περίφημο «παγκόσμιο χωριό» που υμνούσαν οι νεοφιλελεύθεροι υπέρμαχοι της κατάργησης των συνόρων κατακερματίζεται και τυπικά. Τα σύνορα μάλιστα δεν τίθενται σε κάποια πεπαλαιωμένη και φθίνουσα αγορά βιομηχανικών ή αγροτικών προϊόντων αλλά σε μια αγορά που έπαιξε ρόλο πολιορκητικού κριού για την προώθηση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ενσαρκώνοντας το όραμα μιας ενιαίας υπερεθνικής αγοράς, υπό την αμερικανική εννοείται σημαία:  την αγορά της πληροφορικής!

Η αντίδραση της Κίνας, που θα σημάνει την αντικατάσταση 20 – 30 εκ. εξαρτημάτων υπολογιστών, δεν ήταν αναπάντεχη. Ήταν μάλιστα αμυντική. Προηγήθηκε η απόφαση του Τραμπ να απαγορεύσει στις αμερικανικές εταιρείες (π.χ. Google, Intel, Qualcomm, κ.α. ) να συνεργάζονται με την Huawei και μια σειρά ακόμη απαγορεύσεων στον κινέζικο γίγαντα, που ειρήσθω εν παρόδω  απασχολεί 80.000 άτομα στον τομέα Έρευνας και Ανάπτυξης, με στόχο να μπουν εμπόδια στην ανάπτυξη του δικτύου κινητής τηλεφωνίας 5ης γενιάς. Οι κινήσεις των ΗΠΑ και της Κίνας υποδηλώνουν ότι ο εμπορικός πόλεμος βαθαίνει. Η μεταφορά του από τον χάλυβα και τη σόγια στα πεδία της υπερυψηλής τεχνολογίας, εκεί που κρίνεται η οικονομική υπεροχή της επόμενης μέρας, σημαίνει ότι Ουάσινγκτον και Πεκίνο δεν έχουν καμιά πρόθεση συνεργασίας και άμβλυνσης των διαφορών τους.

Σε αυτό το πλαίσιο η Ουάσινγκτον αξιοποιεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της. Από την μέχρι σήμερα κλιμάκωση άλλωστε μόνο χαμένη δεν έχει βγει. Μάρτυρας η συνεχής μείωση των ρυθμών μεγέθυνσης της κινέζικης οικονομίας, που πλέον βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο των τελευταίων 30 ετών. Οι εξαγωγές της δε το Νοέμβριο του 2019 ως αποτέλεσμα των πρόσφατων δασμών μειώθηκαν το Νοέμβριο για τέταρτο συνεχή μήνα, με αποτέλεσμα το πλεόνασμα στο διμερές εμπόριο να περιοριστεί στα 38,7 δισ. δολ. από 42,8 που ήταν τον Οκτώβριο. Οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να σταματήσουν την οικονομική επίθεση στην Κίνα.

Το πιο πρόσφατο όπλο των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας είναι η μειονότητα των Ουιγούρων, των μουσουλμάνων που κατοικούν στα βορειοδυτικά της αχανούς χώρας. Οι μεσαιωνικές μορφές καταστολής που εφαρμόζει η Κίνα κατά των Ουιγούρων, σε ένα υπερσύγχρονο και υψηλής τεχνολογίας περιτύλιγμα, δεν είναι καινούργιες. Από την εποχή ακόμη που οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον περιβόητο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας για να πάρουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους την Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή ξεκίνησε και η Κίνα τον δικό της πόλεμο κατά των μουσουλμάνων Ουιγούρων, που ανέκαθεν τους θεωρούσε απειλή για την εθνική της ομοιογένεια και την εδαφική της ακεραιότητα. Σε ένα εκατομμύριο εκτιμώνται οι φυλακισμένοι, εξόριστοι και απαχθέντες Ουιγούροι, ενώ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποιούνται για την «αναμόρφωση» των διαφωνούντων παραπέμπουν στις πρακτικές των Ναζί. Αυτό που είναι καινούργιο ωστόσο είναι η ευαισθησία της Δύσης, που γνώρισε νέες δόξες μετά από μια πρόσφατη δημοσιογραφική αποστολή σημαντικών Μέσων η οποία έφερε στο φως συγκλονιστικές λεπτομέρειες για τη κακομεταχείριση που υφίστανται οι Ουιγούροι από το Πεκίνο… Φτάνει δε σε τέτοιο βαθμό ώστε οι ΗΠΑ ψήφισαν νόμο πρόσφατα υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των Ουιγούρων, ενώ τον Οκτώβριο επέβαλλαν κυρώσεις σε 8 κινέζικες εταιρείες που πρωτοστατούν στο οργουελικό καθεστώς αστυνομικής επιτήρησης και ασφυκτικού ελέγχου των πολιτών της απομακρυσμένης επαρχίας. Πρόκειται για εταιρείες που εντελώς …τυχαία βρίσκονται κι αυτές στην κορυφή της νέας τεχνολογίας, ασχολούμενες με επεξεργασία εικόνας και βίντεο, τεχνητή νοημοσύνη, διαχείριση δεδομένων, κ.λπ. Και σε αυτές τις εταιρείες, οι μισές εκ των οποίων είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο, απαγορεύτηκε η συνεργασία με αμερικανικές εταιρείες, εκτός κι αν δοθεί ειδική άδεια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.  

Όσο πραγματικές κι αν είναι οι διώξεις που αντιμετωπίζουν οι Ουιγούροι, αποδεικνύοντας τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του κινέζικου καθεστώτος, το ενδιαφέρον της Δύσης ξεχειλίζει υποκρισίας. Για παράδειγμα, οι Αμερικάνοι δεν έδειξαν το ίδιο ενδιαφέρον να βάλουν σε «μαύρη λίστα» τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιεί το Ισραήλ για να παρακολουθεί τους Παλαιστίνιους. Το έκαναν με τους Ουιγούρους στην προσπάθειά τους να ψαλιδίσουν τις φιλοδοξίες οικονομικής ανόδου της Κίνας και να εξασφαλίσουν την μακροημέρευση της δικής τους οικονομικής πολιτικής και στρατιωτικής ηγεμονίας… 

Πηγή : Νέα Σελίδα

Μάχη εξόντωσης του Τραμπ και διάσωσης του Τραμπισμού

Ότι ο Τραμπ είναι ο πιο επικίνδυνος πολιτικός του πλανήτη δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία! Ότι πρέπει να φύγει από το Λευκό Οίκο όσο το δυνατό συντομότερα, για το καλό των Αμερικανών και της ανθρωπότητας, είναι επίσης αδιαμφισβήτητο. Αυτό όμως που πρέπει να γίνει εξ ίσου σαφές είναι ότι δεν μπορεί να φύγει με τον τρόπο που επιχειρούν να τον αποβάλουν από τον Λευκό Οίκο οι Δημοκρατικοί, χρησιμοποιώντας δηλαδή δικαστικές προσφυγές! Ο Τραμπ ή θα φύγει πολιτικά ηττημένος με το πολιτικό του σχέδιο τραυματισμένο αν όχι εκμηδενισμένο ή θα καταφέρνει κάθε δικαστική προσφυγή εναντίον του να την μετατρέπει σε νέους πόντους εμφανιζόμενος ως θύμα πολιτικών διώξεων, όπως έχει κάνει μέχρι σήμερα, με κορυφαίο παράδειγμα το πόρισμα Μύλερ για τις σχέσεις του με τη Ρωσία που μετά από 22 μήνες ερευνών ο θησαυρός αποδείχθηκε άνθρακας! Χώρια φυσικά του γεγονότος ότι η κυριαρχία των ειδήσεων γύρω από τις δικαστικές διαμάχες ρίχνει σε δεύτερη μοίρα την πολιτική αντιπαράθεση γύρω από το πολιτικό του πρόγραμμα εντός κι εκτός ΗΠΑ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ας σταθούμε μόνο στα τελευταία επεισόδια του δικαστικού σήριαλ για να σχηματίσουμε μια μικρή εικόνα για τους άξονες γύρω από τους οποίους κινείται ήδη η πολιτική ζωή των ΗΠΑ κι είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει να κινείται μέχρι τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 3 Νοεμβρίου 2020.

Το νέο θέμα που έχει προκύψει σχετίζεται με την εντολή του δημοκρατικού εισαγγελέα του Μανχάταν, Σάιρους Βανς Τζούνιορ, προς την λογιστικοελεγκτική εταιρεία Mazars USA να προσκομίσει τα στοιχεία που αφορούν τη δήλωση του Τραμπ και των εταιρειών του σε βάθος οκτώ ετών. Αυτό που επιχειρούν να διερευνήσουν οι δικαστές είναι πιθανές πληρωμές του πλανητάρχη προς δύο γυναίκες, την πορνοστάρ Στόρμυ Ντάνιελς και το μοντέλο του Playboy Κάρεν ΜακΝτάγκαλ, οι οποίες δήλωναν ότι είχαν ερωτικές σχέσεις με τον Τραμπ. Αν και η ελεγκτική εταιρεία προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας την απόρριψη του αιτήματος του εισαγγελέα του Μανχάταν, οι πιθανότητες να μείνουν στο σκοτάδι τα φορολογικά στοιχεία του Τραμπ είναι ελάχιστες, μιας και στο παρελθόν όποτε ζητήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφασίσει σχετικά συμφώνησε στο άνοιγμα των λογαριασμών. Το γεγονός επομένως ότι το Ανώτατο Δικαστήριο κυριαρχείται από 5 διορισμένους Ρεπουμπλικανούς, με τους 2 εξ αυτών να έχουν τοποθετηθεί από τον Τραμπ, δεν αλλάζει τα πράγματα υπέρ του. Αν τουλάχιστον γίνει σεβαστή η παράδοση που ξεκίνησε επί του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 και ακολουθήθηκε ακόμη κι επί Μπλι Κλίντον το 1997, με τους ανώτατους δικαστές που είχαν διοριστεί από τους ίδιους να ψηφίζουν εναντίον τους. Η έκβαση της υπόθεσης ωστόσο έχει περισσότερο ενδιαφέρον για τους συνταγματολόγους, παρά για την πολιτική, μιας και αυτό που ζητά ο Τραμπ, επί της ουσίας, κι ανεξαρτήτως του τι θα αποδειχθεί για τις πληρωμές που φέρεται να έκανε ο δικηγόρος του, Μάικλ Κοέν προς την πορνοστάρ και το μοντέλο, είναι μια απόφαση που θα καθιστά τον ένοικο του Λευκοί Οίκου πέρα και πάνω από το νόμο.

Κι η άλλη υπόθεση που κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες γύρω από τις δικαστικές περιπέτειες του Τραμπ περισσότερο πολιτικό ενδιαφέρον έχει, για όποιον θέλει τουλάχιστον να εξάγει τα αναγκαία συμπεράσματα, παρά δικαστικό. Πρόκειται για τις πιέσεις που άσκησε στον ουκρανό ομόλογό του να ξεκινήσει έρευνα για μια εταιρεία φυσικού αερίου ονόματι Burisma στην οποία συμμετείχε ο γιός του Τζον Μπάιντεν, πρώην αντιπροέδρου των ΗΠΑ και βασικού διεκδικητή του χρίσματος των Δημοκρατικών για τις εκλογές του 2020. Η κατάθεση στο Κογκρέσο του αμερικάνου πρέσβη στην ΕΕ, Γκόρντον Σόντλαντ, που είναι Ρεπουμπλικάνος και διετέλεσε επίσης χρηματοδότης του Τραμπ, εξέθεσε ακόμη περισσότερο τον αμερικανό πρόεδρο. Με βάση την μαρτυρία του, οι ΗΠΑ πράγματι πάγωσαν την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας ύψους 400 εκ. δολ. προς την Ουκρανία μέχρι ο πρόεδρος της χώρας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να δηλώσει δημόσια και να ξεκινήσει εισαγγελική έρευνα σε βάρος του Τζον Μπάιντεν και του γιού του, Χάντερ, για τη διερεύνηση πιθανού χρηματισμού τους από την ενεργειακή εταιρεία. Το μεγάλο θέμα που προκύπτει εδώ φυσικά δεν είναι οι μεθοδεύσεις του Τραμπ, αλλά η δεινή θέση (κλοτσοσκούφι το έλεγαν παλιά) στην οποία έχει περιέλθει μια χώρα που μετατράπηκε σε προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ, αναμένοντας φυσικά να αναβαθμιστεί η θέση της κι έκτοτε έχει χωριστεί στα δύο, υπέστη εμφύλιο πόλεμο, έχει χρεοκοπήσει, της κόβουν τη χρηματοδότηση αν και όποτε θέλουν κι ο Λευκός Οίκος την αντιμετωπίζει σαν είναι μια ακόμη αμερικανική Πολιτεία…

Κατά πόσο όλες αυτές οι δικαστικές διαμάχες σε βάρος του Τραμπ, με σημαντικότερη την προσπάθεια καθαίρεσής του, θα καταλήξουν εναντίον του είναι ανοιχτό. Πολλοί πάντως αμφιβάλλουν. Ακόμη κι όμως κι αν οι προσπάθειες των Δημοκρατικών πετύχουν και καταδικαστεί, αυτό που θα έχει μείνει στο απυρόβλητο θα είναι το πολιτικό σχέδιο του Τραμπ: από την έκρηξη των πολεμικών δαπανών και τα δισεκατομμύρια δολάρια που επιστράφηκαν στους υπερπλούσιους μέχρι την αποχώρηση από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα και τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά του παραληρήματα…

Πηγή : Νέα Σελίδα