Φορολογικό: ελαφρύνσεις για επιχειρήσεις και αστούς, νέα βάρη για εργαζόμενους (Πριν, 9.12.2012)

foroiΒαθιά ταξικός ο νέος δέκατος από το 2010 (!) φορολογικός νόμος

Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης για τις ανώνυμες εταιρείες στο 32,8% από 40% προτείνουν ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ

Δεν είναι μόνο ότι ο νέος φορολογικός νόμος που επίσημα θα κατατεθεί στη Βουλή την Τρίτη επιδιώκει να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα κατά 2,5 δισ. ευρώ σε μια χώρα που έχει δει το ΑΕΠ της να μειώνεται σχεδόν κατά 25% μέσα σε λίγα χρόνια, ενώ μισθωτοί και συνταξιούχοι από το 2010 ως το 2013 θα έχουν χάσει το 50% του εισοδήματός τους. Αυτός ο στόχος κάλλιστα, υποθετικά μιλώντας, θα μπορούσε να αποκαταστήσει την φορολογική δικαιοσύνη αν για παράδειγμα όλη η νέα φορολογία προερχόταν από την αύξηση των φορολογικών συντελεστών των υψηλών, αστικών εισοδημάτων και των ανωνύμων εταιρειών, με μοναδικό ζητούμενο να φτάσει τα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα από τα οποία υπολείπεται σημαντικά.
Το χειρότερο είναι πως ο νέος φορολογικός νόμος ανατρέπει ακόμη και τη σημερινή ταξική ισορροπία που αποτυπώνεται στο φορολογικό σύστημα κι η οποία ευνοεί κατά προκλητικό τρόπο το κεφάλαιο και τους αστούς. Το πετυχαίνει αυτό εισάγοντας νέους φορολογικούς συντελεστές και αυξημένα χαράτσια που ως κοινό γνώρισμα έχουν την περαιτέρω ελάφρυνση των επιχειρήσεων και την επιπλέον επιβάρυνση των χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων.
Ειδικότερα, με βάση όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας αυτή τη στιγμή (και τα οποία ενδέχεται να ανατραπούν μέχρι να κατατεθεί το νομοσχέδιο) η νέα κλίμακα φορολόγησης μισθωτών και συνταξιούχων θα έχει 3 αντί για 8 συντελεστές που είχε μέχρι στιγμής. Αυτή η «συγκέντρωση προς το κέντρο» των συντελεστών σε μια περίοδο μάλιστα που τα εισοδήματα πολώνονται αποτελεί ένα ενδιάμεσο βήμα προς την καθιέρωση του ενιαίου φορολογικού συντελεστή, στο 15% ή το 20% για παράδειγμα ανεξαρτήτως εισοδήματος, που επιβαρύνει δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα και ελαφρύνει τα υψηλά. Ήδη η μείωση της προοδευτικότητας που επιτυγχάνεται στην φορολογική επιβάρυνση είναι σημαντική και υλοποιείται μέσω αρχικά της μείωσης του ανώτατου φορολογικού συντελεστή από το 45% στο 40%. Άμεσα κερδισμένοι θα είναι όσοι έχουν εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ που ως τώρα φορολογούνταν με 45%. Μεγάλοι ευνοημένοι του νόμου είναι κι οι ανώνυμες εταιρείες καθώς η επιβάρυνσή τους μειώνεται από το 40% στο 32,8%. Πρόκειται για δώρο που κάνουν Τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού προς το κεφάλαιο το οποίο μέσω των λιγότερων φόρων που θα καταβάλλει στα δημόσια έσοδα θα καλύψει μεγάλο μέρος των απωλειών που καταγράφει από την πτώση του τζίρου λόγω ύφεσης. Αν δε το υπόλοιπο μέρος των μειωμένων κερδών λόγω ύφεσης το καλύψει το κεφάλαιο από την μείωση του εργατικού κόστους, τότε θα καταφέρει να έχει βγει από την κρίση καταγράφοντας μηδενικές σχεδόν απώλειες μιας και το κόστος μεταβιβάστηκε πλήρες στους εργαζόμενους και τα δημόσια έσοδα.
Ο νέος φορολογικός νόμος έχει όμως και χαμένους. Πρώτα και κύρια τους αυτοαπασχολούμενους που θα κληθούν να καταβάλουν αυξημένο κατά 150 ευρώ τέλος επιτηδεύματος, το οποίο θα φτάσει τα 650 ευρώ. Η διορθωτική κίνηση που έκανε η κυβέρνηση, ανακοινώνοντας ότι θα εξαιρεθούν όσοι κόβουν αποδείξεις σε έναν και μόνο εργοδότη δεν αποκαθιστά την αδικία καθώς η συντριπτική πλειοψηφία όσων δουλεύουν με μπλοκάκι απασχολείται έναντι γλίσχρων μηνιαίων εισοδημάτων της τάξης των 200 – 300 ευρώ σε 2 και 3 εργοδότες. Η αύξηση επομένως του τέλους επιτηδεύματος κατά 30% σε μια περίοδο μείωσης αποδοχών και κλεισίματος δουλειών θα σημάνει ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια γι’ αυτή την κατηγορία των μισθωτών. Το τέλος επιτηδεύματος (που ισοδυναμεί με κεφαλικό φόρο) διπλασιάζεται επίσης και για τις επιχειρήσεις που από το 2013 θα φτάσει τα 1.000 ευρώ. Ως αποτέλεσμα η κρατική φορολογία θα λειτουργήσει σαν τη χαριστική βολή για χιλιάδες επιχειρήσεις που ακροβατούν στο όριο της βιωσιμότητας. Ο αυξημένος φόρος θα τις …τελειώσει δημιουργώντας ζωτικό χώρο για τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που θα οικειοποιηθούν τα μερίδια πωλήσεών τους. Ένα άλλο τμήμα μικρομεσαίων επαγγελματιών επίσης θα το σπρώξει στην παραοικονομία, καθώς θα αποφασίσει να κλείσει τα φορολογικά του βιβλία. Γιατί να συνεχίσει να δηλώνει δραστηριότητα και εισοδήματα, αποτελώντας έρμαιο κάθε χρονιά απρόβλεπτων φορολογικών αποφάσεων, και να μην συνεχίσει να ασκεί το επάγγελμά του αν μπορεί φυσικά στη γκρίζα της οικονομίας… Το αποτέλεσμα θα είναι προφανώς καταστροφικό για τα δημόσια έσοδα και ειδικότερα για μισθωτούς και συνταξιούχους που θα κληθούν σε έναν επόμενο γύρο φορολογικής λεηλασίας να σηκώσουν και αυτά τα βάρη…
Επιτάχυνση των διαδικασιών συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης κεφαλαίου θα φέρει ο νέος φορολογικός νόμος και στην αγροτική παραγωγή. Με το νέο νόμο το 1 εκ. φορολογουμένων που δηλώνουν αγροτικά εισοδήματα (όχι φυσικά κατ’ αποκλειστικότητα) θα πρέπει να τηρεί βιβλίο εσόδων – εξόδων. Το συγκεκριμένο μέτρο είναι πολύ αμφίβολο αν θα περιορίσει το μαύρο χρήμα που διακινείται στην ύπαιθρο με επίκεντρο τους μεσάζοντες. Μετά βεβαιότητας όμως θα οξύνει το πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν χιλιάδες φτωχομεσαίοι αγρότες, εντείνοντας την κοινωνική πόλωση στο χωριό προς όφελος των μεγαλο-αγροτών.
Συμπερασματικά το φορολογικό νομοσχέδιο, η κατάθεση του οποίου απαιτήθηκε από το πρόσφατο (27 Νοέμβρη) συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης ως προϋπόθεση για να εγκριθεί το σύνολο μέτρων μείωσης του δημόσιου χρέους, δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος ωστόσο δεν έγκειται στον εντοπισμό των φοροκλεπτών και όσων φοροδιαφεύγουν, όπως ζήτησε η ΓΣΕΕ. Ανάσα στα δημόσια οικονομικά και ταυτόχρονα την πρώτη ύλη για την άσκηση αναδιανεμητικής πολιτικής μπορεί να δώσει η αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των ανωνύμων εταιρειών στο 45%, η γενναία φορολόγηση εφοπλιστών, τραπεζών και εκκλησίας, η κατάργηση κάθε είδους φοροαπαλλαγής για το κεφάλαιο, με την παράλληλη κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, την αποφασιστική διεύρυνση του αφορολόγητου ορίου για τους εργαζόμενους, κ.α. Μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο η φορολογία μπορεί να συμβάλει στην άμβλυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και την επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος.

Απόφαση – φωτιά από το Γιούρογκρουπ (Πριν, 2 Δεκεμβρίου 2012)

eurogrΑυστηρή προϋπόθεση τα μέτρα λιτότητας

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 3

Μια απόφαση όχι μόνο εμβαλωματική και βραχυπρόθεσμη που πολύ σύντομα θα αποδειχθεί ξεπερασμένη (όπως συνέβη για παράδειγμα με την πρώτη απόφαση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους που συμφωνήθηκε από τους ευρωπαίους ηγέτες στις 25 Μαρτίου 2011, το PSI, η οποία εννιά μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 2012, αντικαταστάθηκε με το PSI+), αλλά επίσης ταυτόσημη της πιο σκληρής λιτότητας είναι η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ δεν θα υπήρχε αν δεν είχε προηγηθεί η ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, που κατήργησε δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας σε δημόσιους υπάλληλους και συνταξιούχους, που μείωσε τους μισθούς σε γιατρούς, πανεπιστημιακούς, διπλωμάτες, δικαστές και ένστολους, που επέβαλε την απόλυση 2.000 δημοσίων υπαλλήλων εντός του 2012 και 25.000 ακόμη (τουλάχιστον) εντός του 2013, που παραδίδει την παιδεία και την υγεία στο ιδιωτικό κεφάλαιο (στο πλαίσιο της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων!!!) καταργώντας σχετικές νομικές και συνταγματικές δεσμεύσεις, που καταργεί τα κοινωνικά επιδόματα μέσω της επιβολής εισοδηματικών κριτηρίων στην χορήγησή τους, κ.α.

Την σχέση των μέτρων μείωσης του δημόσιου χρέους με την λιτότητα την υπογραμμίζουν κι οι ίδιοι από την πρώτη κιόλας παράγραφο της απόφασης που συμφωνήθηκε τα ξημερώματα της 27ης Νοεμβρίου κι αφού είχαν προηγηθεί δύο άλλες άγονες συνεδριάσεις: «Το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών δηλώνει ότι επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Τρόικας στο ανανεωμένο πρόγραμμα προϋποθέσεων κι ότι, σύμφωνα με την Τρόικα, η Ελλάδα έχει υλοποιήσει όλες τις συμφωνηθείσες προηγούμενες δράσεις. Το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών ειδικότερα χαιρετίζει την ανανεωμένη εκτίμηση της Τρόικας ότι η Ελλάδα έχει εφαρμόσει σε ικανοποιητικό βαθμό ένα μεγάλο σύνολο μεταρρυθμίσεων, όπως επίσης τον προϋπολογισμό του 2013 και μια φιλόδοξη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική για την περίοδο 2013-2016».

Υπ’ αυτό το πρίσμα η απόφαση για την διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης δεν είναι τεχνικής φύσης αλλά συνδέεται άρρηκτα με την επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Πατάει επάνω σε όσα έχουν ήδη γίνει και – το χειρότερο για εμάς – προαναγγέλλει νέα αντιλαϊκά μέτρα, που θα σημάνουν την περαιτέρω επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση. Επί αυτού του θέματος – της λιτότητας – τόσο οι Ευρωπαίου όσο και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, που για το θέμα του χρέους εξέφρασε ομολογουμένως μια πιο ρεαλιστική θέση υποστηρίζοντας το κούρεμά του «εδώ και τώρα» αντίθετα από τους Ευρωπαίους, συμφώνησαν πλήρως. Η αμερικάνικη δηλαδή πλευρά που εμφανίζεται όλο και συχνότερα ως αντίπαλο δέος απέναντι στην γερμανική απειλή επ’ ουδενί δεν αμφισβήτησε την ανάγκη μείωσης μισθών και συντάξεων ή της ιδιωτικοποίησης. Επομένως ούτε οι Αμερικάνοι είναι φίλοι μας…

Η απόφαση του Γιούρογκρουπ στις 27 Νοεμβρίου επιδεινώνει την θέση των εργαζομένων μιας κι όχι μόνο προϋπόθετε την ψήφιση και εφαρμογή του Μνημονίου αλλά ζητά την επιβολή κι άλλων αντιλαϊκών μέτρων. Επιπλέον, για χάρη των τραπεζιτών που θα οφεληθούν τα μέγιστα, παίρνοντας 23,8 δισ. ευρώ, τα ασφαλιστικά ταμεία θα υποστούν τεράστιες ζημιές από την συμμετοχή τους στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων. 

Σε 400 εκ. ευρώ εκτιμώνται τα έμμεσα κέρδη της Γερμανίας από την κρίση λόγω των χαμηλών επιτοκίων με τα οποία δανείζεται

Η εκτίμηση ότι η απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης πλήττει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα δεν σχετίζεται μόνο με τις αφόρητες πιέσεις προς την ελληνική πλευρά που προηγήθηκαν αυτής της απόφασης και χρονολογούνται από την άνοιξη κιόλας του 2012, όταν η χορήγηση της δόσης των 31 δισ. ευρώ, αξιοποιήθηκε στην προεκλογική μάχη προς όφελος των φιλομνημονιακών δυνάμεων. Η απόφαση του Γιούρογκρουπ, βάση της οποίας επιδιώκεται η μείωση του δημόσιου χρέους κατά 40 περίπου δισ. ευρώ (χωρίς ωστόσο αυτός ο στόχος να αναφέρεται πουθενά στο τελικό κείμενο με σαφήνεια – γεγονός ξεχωριστής σημασίας για ένα κείμενο ασυνήθιστης λεκτικής ακρίβειας) είναι αρνητική κι επιζήμια για την κοινωνία λόγω επίσης και των πολύ συγκεκριμένων οδηγιών που περιλαμβάνει στην κατεύθυνση εφαρμογής νέων μέτρων λιτότητας. Αναφέρεται κατά λέξη στην τρίτη παράγραφο και ως συνέχεια των προηγουμένων αποσπασμάτων:

«Το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης σημείωσε με ικανοποίηση ότι το ανανεωμένο πρόγραμμα προϋποθέσεων περιλαμβάνει την εφαρμογή από την Ελλάδα νέων εργαλείων για να ενισχύσουν την εφαρμογή του προγράμματος, κυρίως μέσω διορθωτικών μηχανισμών που θα εγγυηθούν την επίτευξη των στόχων τόσο σε δημοσιονομικό επίπεδο όσο και σε αυτό των ιδιωτικοποιήσεων όσο και μέσω ισχυρότερων κανόνων κατάρτισης του προϋπολογισμού και εποπτείας. Η Ελλάδα έχει επίσης ενισχύσει σημαντικά τον ξεχωριστό λογαριασμό για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα θα μεταφέρει όλα τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων, τα πρωτογενή πλεονάσματα – στόχους όπως επίσης και το 30% των υπερβάσεων του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος σε αυτό τον λογαριασμό, για να ανταποκριθεί στις πληρωμές εξυπηρέτησης του χρέους σε τριμηνιαία εμπροσθοβαρή βάση. Η Ελλάδα θα παρέχει επίσης διαφάνεια και θα προσφέρει πλήρη εκ των προτέρων και εκ των υστέρων πληροφόρηση στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας για τις συναλλαγές του ξεχωριστού λογαριασμού».

Επίσης στο κείμενο της απόφασης τονίζεται ότι η εκταμίευση των δόσεων που θα ολοκληρωθεί το πρώτο τρίμηνο του 2013 οπότε θα καταβληθούν σε τρεις δόσεις ότι απομένει από την πρώτη δόση των 34,4 δισ. ευρώ μέχρι τα 43,7 δισ. ευρώ δεν θα γίνει αυτόματα. «Συνδέεται με την εφαρμογή των ακρογωνιαίων λίθων του Μνημονίου (περιλαμβανομένης της εφαρμογής της συμφωνηθείσας φορολογικής μεταρρύθμισης μέχρι τον Ιανουάριο) που θα συμφωνηθεί με την Τρόικα».

Μεθερμηνευόμενα τα παραπάνω σημαίνουν τα εξής: Πρώτο, ότι με τους διορθωτικούς μηχανισμούς ή τις ρήτρες απόκλισης, που συμφωνήθηκαν με την Τρόικα τον Σεπτέμβριο και ενσωματώθηκαν στο τρίτο Μνημόνιο η επιβολή περαιτέρω μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις είναι μαθηματικά βέβαιη, καθώς είναι εξ ίσου μαθηματικά βέβαιο ότι δεν θα πιαστούν ούτε οι στόχοι για τα δημοσιονομικά ούτε για τις ιδιωτικοποιήσεις. Η φορολογική μεταρρύθμιση είναι εμφανές ότι δεν έχει στόχο την αύξηση των φορολογικών εσόδων, αλλά το «πακετάρισμα» σε ένα νόμο των όσων έχουν μέχρι σήμερα κι εκ του προχείρου υιοθετηθεί στο πλαίσιο εκβιαστικών διλλημάτων κι επίσης, ζητούμενο του φορολογικού νόμου, είναι μια εκ βάθρων ανατροπή στον ταξικό επιμερισμό των φορολογικών βαρών ελαφρύνοντας από τις φορολογικές υποχρεώσεις το κεφάλαιο και τους αστούς και μετακυλίοντας τις υποχρεώσεις τους στα φτωχότερα στρώματα. Αυτή η νέα «φορολογική γεωμετρία» θα λειτουργήσει σε βάρος των φορολογικών εσόδων. Την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι θα χάνουν το αφορολόγητο όριο και θα πληρώνουν φόρο για το σπίτι που μένουν που θα αντιστοιχεί στο ήμισυ ενός ενοικίου, την ίδια ώρα οι μαύρες τρύπες στα φορολογικά έσοδα θα διευρύνονται, όπως άλλωστε έχει συμβεί μέχρι σήμερα, με αποτέλεσμα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων να υπερβαίνουν τα 10 δισ. ευρώ, σε ένα σύνολο αναμενομένων φορολογικών εσόδων για το 2012 (με βάση τον κρατικό προϋπολογισμό του 2013) ύψους 47 δισ. ευρώ! Τη δική της συμβολή στην απόκλιση των δημοσιονομικών στόχων θα έχει και η ύφεση που θα αποδειχθεί πολύ βαθύτερη της προβλεπόμενης, όπως το επιβεβαίωσε κι ο ΟΟΣΑ την ίδια μάλιστα μέρα που ανακοινώνονταν οι αποφάσεις για την Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2013 θα μειωθεί κατά 4,5% και το 2014 κατά 1,4%. Η εκτίμηση της Τρόικας όπως αναφέρεται στην έκθεση κι επί της οποίας βασίστηκαν όλες οι προβλέψεις (από τα αναμενόμενα έσοδα μέχρι την πορεία του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ) είναι πως το ΑΕΠ το 2013 θα μειωθεί κατά 4,2% (μικρό το κακό), ενώ το 2014 ότι θα αυξηθεί κατά 0,6% (παταγώδης αποτυχία!). Οι δημοσιονομικοί στόχοι επομένως θα πέσουν έξω! Το ίδιο θα συμβεί και με τους στόχους για τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις. Κι αυτό θα συμβεί για δύο λόγους: Πρώτον γιατί το συγκεκριμένο κονδύλι λειτούργησε σαν αμορτισέρ κλείνοντας όποια τρύπα εμφανιζόταν, με αποτέλεσμα οι εκτιμήσεις για το ύψος του να είναι από αυθαίρετες μέχρι γελοίες, και δεύτερον, επειδή ύφεση και μείωση τζίρου από την μια μαζί με την «εσωτερική υποτίμηση» λειτουργούν αρνητικά για την αποτίμηση των ΔΕΚΟ. Το κενό αυτό επομένως θα κληθούν αυτόματα να καλύψουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και περικοπές σε μισθούς – συντάξεις. Κι αυτό μάλιστα θα γίνει χωρίς να προηγηθούν επιπλέον μνημόνια, αλλά με την επίκληση νόμων που έχουν ήδη ψηφιστεί, υπογραμμίζοντας έτσι μια πραγματικά δραματική διάσταση του νομικού οπλοστασίου που έχει συσσωρευτεί εναντίον των εργαζομένων: Ότι ακόμη και με σταυρωμένα τα χέρια να μείνει η κυβέρνηση από δω και πέρα, χωρίς να λάβει κανένα αντεργατικό μέτρο, ακόμη και τότε η αυτόματη ενεργοποίηση διορθωτικών μηχανισμών και ρητρών απόκλισης θα επιδεινώνει το επίπεδο ζωής μας με επιταχυνόμενους ρυθμούς! Η εκ βάθρων ανατροπή της σημερινής πολιτικής επομένως κι όχι απλώς η διακοπή της, αποτελούν όρο για την αποτροπή της εξαθλίωσής μας κι επίσης της μετατροπής της Ελλάδας σε Γερμανική αποικία όπως προβλέπεται στην απόφαση του Γιούρογκρουπ. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι γίνεται λόγος για περίοδο επιτήρησης της οικονομίας που εκτείνεται ακόμη και μετά την εφαρμογή του προγράμματος!

Αναφέρεται κατά λέξη μετά την παράθεση των μέτρων μείωσης του χρέους: «Το Γιούρογκρουπ τονίζει, ωστόσο, ότι τα προαναφερθέντα ευνοϊκά μέτρα από τις πρωτοβουλίες των κρατών μελών της ευρωζώνης θα προκύψουν για την Ελλάδα κατά ένα σταδιακό τρόπο και υπό όρους που θα στηρίζονται στην πιστή εφαρμογή από την χώρα των συμφωνημένων μεταρρυθμιστικών μέτρων την περίοδο του προγράμματος όπως επίσης και την περίοδο της επιτήρησης που θα ακολουθήσει το πρόγραμμα». Το Τέταρτο Ράιχ επομένως μαζί με την λιτότητα ήρθε για να μείνει…

Στην απόφαση του Γιούρογκρουπ προκαλεί εντύπωση η αντίθεση μεταξύ του αυστηρού και δεσμευτικού χαρακτήρα όλων των μέτρων που σχετίζονται με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, από την μια μεριά, και του χαλαρού, καθόλου υποχρεωτικού χαρακτήρα στις διατυπώσεις των μέτρων που προτείνονται. Διατυπώσεις που είναι αποτέλεσμα των σημαντικών αβεβαιοτήτων που περιέχει η υλοποίηση του προγράμματος για την μείωση του χρέους στο 175% του ΑΕΠ το 2016, στο 124% το 2020 και κάτω του 110% το 2022. (Προβλέψεις που αν και είναι στον αέρα κι αποκλείεται να επιβεβαιωθούν όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα πείρα, δεν μπορούν παρά να αντιπαρατεθούν με το ύψος του δημόσιου χρέους το 2009, όταν ξεκίνησαν δηλαδή τα αιματηρά προγράμματα λιτότητας, με υπουργό Οικονομικών τον Γ. Παπακωνσταντίνου, που ήταν …μόνο στο 129% του ΑΕΠ.) Οι πολλαπλές αβεβαιότητες αλλά επίσης και η ανεπαρκής μείωση του χρέους ακόμη κι αν όλα εξελιχθούν βάσει του προγράμματος, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων μέτρων για την μείωση του δημόσιου χρέους. Δηλαδή ενός γενναίου κουρέματος του, όπως ζητούσε επιμόνως τώρα η αμερικανική πλευρά (ΔΝΤ) αλλά απέρριπτε με κατηγορηματικό τρόπο η γερμανική, επικαλούμενη το πολιτικό κόστος που θα κατέβαλε η Μέρκελ εν όψει των εκλογών που θα διεξαχθούν στην Γερμανία τον Οκτώβριο του 2013, στην περίπτωση που καλούταν να απολογηθεί για τυχόν απώλειες από την χρηματοδότηση της Ελλάδας με 35 δισ. ευρώ που είναι η δική της μέχρι τώρα συμμετοχή στις χρηματοδοτήσεις προς την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα η Γερμανία μόνο κέρδη προσμετρά αυτή τη στιγμή από την κρίση στην Ελλάδα και την περιφέρεια της ευρωζώνης: «Η Γερμανία κέρδισε περίπου 400 εκ. ευρώ από το πρώτο πακέτο διάσωσης στην Αθήνα, ύψους 110 δισ. ευρώ. Με τους επενδυτές να στρέφονται στην ασφάλεια, η Γερμανία ήταν σε θέση να δανείζεται χρήματα με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια από τις διεθνείς αγορές ενώ η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να πληρώνει υψηλότερο επιτόκιο για τα δάνεια ανάγκης από τους διεθνείς πιστωτές, περιλαμβανομένης της Γερμανίας. Τα κέρδη από τα δάνεια που συνδέονται με το δεύτερο πακέτο διάσωσης, ύψους 130 δισ. ευρώ, αναμένεται να είναι ακόμη υψηλότερα». Αυτά έγραφε το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική σελίδα του, στις 14 Νοεμβρίου 2012, εξηγώντας έτσι γιατί η Γερμανία δέχτηκε την μείωση του επιτοκίου των δανείων στην Ελλάδα κατά μία ποσοστιαία μονάδα, που είναι το μοναδικό ίσως μη αμφιλεγόμενο και καθαρά επωφελές μέτρο απ’ όσα αποφασίσθηκαν για την μείωση του χρέους. Η αναβολή του κουρέματος του χρέους για το απώτερο μέλλον – που έχει ως προϋπόθεση την δημιουργία πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό όπως αναφέρεται στην απόφαση, δηλαδή την επιβολή νέων μέτρων – σηματοδοτεί μια ήττα των Αμερικάνων και πρόσκαιρη έστω νίκη των Γερμανών.

Μετάθεση του προβλήματος του χρέους

ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΥΨΟΥΣ 4,6 ΔΙΣ. ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2013  ΖΗΤΑ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Το δεύτερο μέτρο που αποφασίστηκε, δεκαετές μορατόριουμ στην αποπληρωμή των τόκων του πρώτου δανείου, με σκοπό την μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο, κατά ΔΝΤ, και να απελευθερωθεί η δόση δεν ήταν τόσο αναμφίβολα επωφελές για την Ελλάδα. Γιατί στην απόφαση του Γιούρογκρουπ δεν ξεκαθαριζόταν αν μετά την δεκαετή αυτή χαριστική περίοδο, η καταβολή θα γινόταν έντοκα ή άτοκα. Μέχρι που ήρθε η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την Πέμπτη που μας πέρασε όπου ξεκαθαρίζεται ότι η καταβολή των τόκων μετά την δεκαετία θα γίνει έντοκα! Ζητούν κοινώς πανωτόκια… Η έκθεση της Επιτροπής περιελάμβανε κι άλλες εκπλήξεις όπως για παράδειγμα η υπόδειξη εφαρμογής νέων μέτρων ύψους 4,6 δισ. ευρώ, τα οποία πρέπει να εφαρμοστούν μέχρι τον Μάρτιο του 2013, αν θέλουμε να μειωθεί το χρέος στο 124% του ΑΕΠ το 2020!

Η παραδοχή που υπάρχει πίσω απ’ αυτή την υπόδειξη, πέραν της λιτότητας, είναι ότι τα μέτρα για την μείωση του δημόσιου χρέους είναι κενό γράμμα. Θα αποδειχθούν πολύ σύντομα πλήρως αναποτελεσματικά γιατί το μόνο που κάνουν με βεβαιότητα (υπερσκελίζοντας ακόμη και το όφελος από την μείωση του επιτοκίου) είναι να μεταθέτουν για το μέλλον την εξυπηρέτηση τρεχουσών υποχρεώσεων. Αυτό ακριβώς συμβαίνει για παράδειγμα με την επέκταση της ωρίμασης των διμερών δανείων και αυτών της πρώτης σύμβασης κατά 15 χρόνια, βάσει της οποίας δεν προκύπτει καμία πραγματική ωφέλεια. Έτσι οι νεοφιλελεύθεροι οπαδοί του Μνημονίου και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, που δεν φείδονται καταγγελιών και μαθημάτων περί ηθικής όταν θέλουν να στηλιτεύσουν την άφρονα διαχείριση των δημοσίων οικονομικών κατά το παρελθόν επιχειρώντας έτσι να κερδίσουν το ηθικό πλεονέκτημα που ανοίγει το δρόμο για την πολιτική νομιμοποίηση τους σήμερα, αποδεικνύονται αγύρτες ολκής: Όχι μόνο γιατί μπροστά στις δικές τους στατιστικές τα «γκρικ στατίστικς» αποτελούν μνημείο αξιοπιστίας και μαθηματικής ακρίβειας αλλά και γιατί το μέλημά τους είναι να βγει κι αυτή η …εβδομάδα. Κι όσο για την βόμβα του χρέους που αυτοί πλέον πυροδοτούν ας σκάσει στα χέρια του επόμενου ή του μεθεπόμενου ή του …παραμεθεπόμενου.

ΕΠΑΝΑΓΟΡΑ ΧΡΕΟΥΣ

Στα ασφαλιστικά ταμεία ο λογαριασμός

ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΟ ΧΡΗΜΑ

Η σημαντικότερη ωστόσο απόφαση στο πλαίσιο της σχεδιαζόμενης μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους αφορά την επαναγορά χρέους η οποία θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις 13 Δεκέμβρη κι από την επιτυχή της έκβαση εξαρτάται κι η συμμετοχή του ΔΝΤ στην δόση. Το σχέδιο ήταν με ένα δάνειο 10 δισ. ευρώ να αγοραστούν ομόλογα αξίας περίπου 30 δισ. στην τιμή με την οποία πωλούνταν την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου (περίπου 35% της ονομαστικής) κι έτσι το δημόσιο χρέος να μειωθεί περίπου κατά 20 δισ. ευρώ.

Εξ αρχής ήταν εμφανές ότι η καμπάνα χτυπούσε για δύο: τις ελληνικές τράπεζες που μετά το κούρεμα του Μαρτίου έχουν στην κατοχή τους ομόλογα αξίας 14 δισ. ευρώ και τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν στην κατοχή τους ομόλογα ονομαστικής αξίας 13 δισ. ευρώ, η τιμή των οποίων στην αγορά έχει κατρακυλήσει στο 30%. Τώρα καλούνται εκ νέου τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία να σηκώσουν το βάρος της απόφασης του Γιούρογκρουπ λόγω του ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλει με νόμο την συμμετοχή άλλων πιστωτών μιας και τα ομόλογα τους έχουν εκδοθεί σε ξένο δίκαιο, ενώ οι λεγόμενοι επίσημοι κάτοχοι του ελληνικού χρέους (ΔΝΤ, κράτη μέλη ευρωζώνης και ΕΚΤ) έχουν οι ίδιοι αποκλείσει προς το παρόν κάθε συζήτηση σοβαρού κουρέματος των δανείων τους.

Προχτές Παρασκευή ο εγκάθετος διοικητής του ΙΚΑ και τυφλό όργανο των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επιβεβαίωσε τις χειρότερες υποψίες ανακοινώνοντας την πρόθεση του να σύρει το ασφαλιστικό ταμείο του οποίου προΐσταται στην επαναγορά ομολόγων, με τεράστια οικονομική ζημιά για τους ασφαλισμένους και πάνω απ’ όλα τους συνταξιούχους του ΙΚΑ. Η απόφασή του είναι εμφανές ότι ήταν αποτέλεσμα παρασκηνιακών κυβερνητικών πιέσεων. Πολύ σύντομα δε ενδέχεται να την ακολουθήσουν κι άλλοι διορισμένοι διοικητές.

Η απόφαση των ασφαλιστικών ταμείων για ένταξη στο πρόγραμμα επαναγοράς των ομολόγων (που θα αποδειχθεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος) γίνεται ακόμη πιο σκανδαλώδης αν λάβουμε υπ’ όψη μας ότι οι μεγάλοι κερδισμένοι της αναμενόμενης δόσης θα είναι οι τραπεζίτες! Στην απόφαση του Γιούρογκρουπ αναφέρεται με σαφήνεια ότι από τα 34,4 δισ. ευρώ της πρώτης δόσης (από τα 43,7 δισ. ευρώ που αναμένονται συνολικά να εισρεύσουν μέχρι το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2013) τα 23,8 δισ. θα πάνε στις τράπεζες στο πλαίσιο του προγράμματος ανακεφαλαιοποίησης και τα υπόλοιπα 10,6 δισ. στις ανάγκες του προϋπολογισμού κι ειδικότερα στην αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών που στις 30 Σεπτεμβρίου 2012 είχαν φτάσει τα 9,3 δισ. μιας και το λιγότερο κράτος του νεοφιλελευθερισμού είναι και κράτος – τσαμπατζής. Από την ασυνέπειά του προφανώς εξαιρούνται οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες που αναλαμβάνουν ιδίοις εξόδοις τις δαπάνες της γκρίζας διαφήμισης και έμμεσης προβολής του Μνημονίου.

Την ίδια δε ώρα που τα ασφαλιστικά ταμεία τα βουλιάζουν για μια ακόμη φορά με ευθύνη διοικήσεων – οικονομικών δολοφόνων για χάρη των τραπεζών που θα είναι οι ευνοημένοι από την δόση, η οποία θα επιβαρύνει το δημόσιο χρέος δηλαδή τους φορολογούμενους, οι ίδιες οι τράπεζες αρνούνται να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα επαναγοράς των ομολόγων. Όπως φάνηκε μετά την συνάντηση που είχαν οι τραπεζίτες με τον υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα αρνούνται να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους με τους υπάρχοντες όρους, τους οποίους κρίνουν ασύμφορους, αντίθετα με τον Ροβέρτο Σπυρόπουλο που τους βρήκε μια χαρά… Πρόκειται για πρόκληση παρότι είναι πολύ πιθανό να επιβληθεί τελικά στους τραπεζίτες η συμετοχή τους στην επαναγορά.

Συμπληρώνοντας λοιπόν το παζλ έχουμε μια απόφαση που βυθίζει την κοινωνία στη φτώχεια, ελέω λιτότητας, διασφαλίζει τα συμφέροντα των πιστωτών, διαλύει τα ασφαλιστικά ταμεία και πλουτίζει τους τραπεζίτες! Γιατί να μην χαίρεται ο Σαμαράς;

Τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο (Κυριακή 11 Νοεμβρίου, Πριν)

Κατάρρευση δημοσίων εσόδων

ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

Το πιο βαθιά αντιλαϊκό και προκλητικά φιλοεπιχειρηματικό πακέτο μέτρων λιτότητας είναι αυτό που ψηφίσθηκε στη Βουλή την Τετάρτη το βράδυ, από μια οριακή πλειοψηφία 153 βουλευτών, καθώς σε σύνολο 199 παρόντων από τους 127 βουλευτές της ΝΔ, 126 ψήφισαν «ναι» και 1 «παρών» κι από τους 33 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, 27 ψήφισαν «ναι», «παρών» 3 και «όχι» 2. Από τους 16 βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, 14 ψήφισαν «παρών» και 2 «κατά», δημιουργώντας όλοι μαζί τις προϋποθέσεις για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης «κοινωνικής σωτηρίας με κορμό τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ… που θα σταματήσει την καταστροφή και θα ανασυγκροτήσει τη χώρα από την καταστροφή και το χάος», όπως τεχνηέντως …ακαθόριστα περιέγραψε στην ομιλία του ο πρόεδρος της     Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

Τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο Τρίτο Μνημόνιο και απαιτήθηκαν από την εργοδοσία της Ελλάδας, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ θα οδηγήσουν στην φτώχεια και την εξαθλίωση εκατομμύρια εργαζόμενους, ανέργους, συνταξιούχους και νέους ανθρώπους. Αυτό είναι και το πραγματικό τους ζητούμενο: Μια πολύ πιο απότομη και στρατηγική μεταβολή στην ισορροπία των κοινωνικών – ταξικών συσχετισμών που θα βελτιώσει τη θέση του κεφαλαίου. Υπ’ αυτό το πρίσμα και μόνο πρέπει να εξετασθεί η αποτελεσματικότητα των μέτρων κι όχι από το κατά πόσο θα συμβάλουν στην επίλυση του δημοσιονομικού προβλήματος χάρη του οποίου, για να μην ξεχνιόμαστε, επιβλήθηκε όχι μόνο το τρίτο Μνημόνιο, αλλά και το πρώτο τον Μάιο του 2010, το δεύτερο τον Φεβρουάριο του 2012 και το πρώτο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα τον Ιούνιο του 2011. Το τρίτο μνημόνιο αργά ή γρήγορα θα το διαδεχθούν νέα μέτρα για να καλύψουν τα χρηματοδοτικά κενά που δημιουργούνται από τους υψιπετείς στόχους των προηγούμενων μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν. Αδιάψευστος μάρτυρας είναι, για παράδειγμα, τα ληξιπρόθεσμα χρέη ύψους 10,1 δισ. ευρώ που έχουν συσσωρευτεί από τις αρχές του 2012, με βάση στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, οδηγώντας το σύνολο των ληξιπρόθεσμων χρεών στα 53,2 δισ. ευρώ!

Οι αποκλίσεις μεταξύ προβλεπομένων και πραγματικών εσόδων και οι μαύρες τρύπες που συνεχώς δημιουργούνται στα δημόσια έσοδα, επισπεύδοντας την λήψη ενός νέου πακέτου μέτρων, είναι γνήσιο τέκνο, συνειδητό αποτέλεσμα κι όχι παραπροϊόν, ανεπιθύμητο δημιούργημα, της ακολουθούμενης πολιτικής. Τα ληξιπρόθεσμα «νέας γενιάς» δημιουργούνται είτε από νοικοκυριά που αδυνατούν να ανταποκριθούν στην καταιγίδα νέων φόρων ή από επιχειρήσεις που οδηγούνται στο λουκέτο κι από ελεύθερους επαγγελματίες που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν. Ενδεικτικό είναι το στοιχείο πως το 22% των υπόχρεων να υποβάλουν ΦΠΑ κατά τους πρώτους εννιά μήνες δεν υπέβαλαν.

Κυβέρνηση και Τρόικα επομένως συνειδητά, όλα αυτά τα χρόνια, επιλέγουν την δημιουργία ύφεσης, το ξεζούμισμα της ελληνικής οικονομίας ξέροντας ότι είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την εκθεμελίωση των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Πλήρη απορρύθμιση της αγοράς προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου που θα μπορεί πλέον να επενδύει όπου επιλέγει χωρίς κανέναν περιορισμό, φέρνει το τρίτο Μνημόνιο που ψηφίσθηκε την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου. Ταυτόχρονα εκατομμύρια συνταξιούχοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι θα οδηγηθούν στην φτώχεια καθώς οι αποδοχές τους θα μειωθούν σημαντικά και το κράτος θα βάλει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη τους.

Αντισυνταγματικό έκριναν το τρίτο μνημόνιο διακεκριμένοι συνταγματολόγοι, όπως συνέβη και με το δεύτερο…

Τα μέτρα του τρίτου Μνημονίου που εκτείνονται στην 4ετία 2013 – 2016  υπολογίζεται να αποφέρουν στα δημόσια ταμεία 14,244 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 9,374 δισ. το 2013 και τα 4,186 το 2014. Εξετάζοντας τις πηγές προέλευσης το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων θα προέλθει από μειώσεις σε συντάξεις (5,475 δισ. ευρώ), τις αντιδραστικές αλλαγές στο φορολογικό σύστημα (3,89 δισ. ευρώ) τις περικοπές σε μισθούς (1,497 δισ. ευρώ) και στην υγειονομική περίθαλψη (1,113 δισ. ευρώ). Οι παρεμβάσεις του Μνημονίου διακρίνονται στις εξής κατηγορίες: Μείωση μισθών και συντάξεων, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, περικοπές κοινωνικών δαπανών, επιπλέον φόροι και εισπρακτικά μέτρα, μέτρα απελευθέρωσης των αγορών, ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και, τέλος, ιδιωτικοποιήσεις. Αξίζει να αναφερθεί η γνωμοδότηση των καθηγητών συνταγματικού δικαίου Κ. Χρυσόγονου και Α. Καϊδατζή (κατόπιν ερωτήματος του Αλέξη Τσίπρα) ότι τα συγκεκριμένα μέτρα παραβιάζουν ουκ ολίγες διατάξεις του συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, ενώ όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «πάσχει από συνταγματική άποψη ακόμη και η διαδικασία ψήφισής του». Όπως συνέβη δηλαδή και με τα προηγούμενα Μνημόνια είναι εντελώς διάτρητο…

Για την καλύτερη παρακολούθηση, υποτίθεται, όλων των παραπάνω και πάνω απ’ όλα των δημοσίων εισπράξεων υπάρχει στο μεσοπρόθεσμο ειδικό άρθρο για τη σύσταση θέσης γενικού γραμματέα εσόδων και αντίστοιχης γενικής γραμματείας. Στην πράξη αυτό που θα γίνει θα είναι μια ανεξαρτητοποίηση, κατ’ αντιστοιχία του ό,τι συνέβη με την Τράπεζα Ελλάδας, της πολιτικής εσόδων και των αντίστοιχων μηχανισμών από την εκλεγμένη πολιτική ηγεσία, στο όνομα της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητάς τους. Στην εισηγητική έκθεση αναφέρεται ρητά ο στόχος «της απαλλαγής από κάθε είδους πολιτικές παρεμβάσεις του κρίσιμου τομέα των δημοσίων εσόδων». Μια τέτοια θωράκιση, πρακτικά, θα περιορίσει ακόμη περισσότερο τα πεδία άσκησης πολιτικής και παρέμβασης της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας, προς όφελος άλλων, εξωχώριων, κέντρων. Κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με απλές υποθέσεις. Το σχέδιο της Τρόικας, της Τασκ Φορς της οποίας ηγείται ο γκαουλάιτερ Χορστ Ράιχενμπαχ και, μέσω αυτών, της ίδιας της Γερμανίας και των πιστωτών έχει κατατεθεί κι είναι γνωστό: να βάλουν χέρι απ’ ευθείας οι ίδιοι στα δημόσια έσοδα έτσι ώστε να εξυπηρετείται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα το δημόσιο χρέος, εις βάρος φυσικά των κοινωνικών αναγκών. Μια γενική γραμματεία δημοσίων εσόδων που θα έχει αποσπάσει σε μια δική της ανεξάρτητη δομή κάθε σχετική υπηρεσία και της οποίας πολύ πιθανά να ηγείται αργά ή γρήγορα απ’ ευθείας ένας κοινοτικός αξιωματούχος διευκολύνει τα μέγιστα την υλοποίηση αυτού του εφιαλτικού σχεδίου. Και μέχρι τότε όμως δεν είναι λίγα αυτά που έρχονται…

Το τρίτο Μνημόνιο αποδεικνύεται η χαριστική βολή στο Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και Αδείας, που μειώθηκε πρώτη φορά πριν τρία σχεδόν χρόνια οπότε από Δώρο έγινε επίδομα και τώρα απλώς …καταργείται για χιλιάδες δημόσιους υπάλληλους, εργαζόμενους στους ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, ενστόλους κι επίσης για τους συνταξιούχους. Οι συνταξιούχοι, για τους οποίους υποτίθεται ο Σαμαράς θα διόρθωνε τις αδικίες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, θα υποστούν επιπλέον κλιμακούμενες περικοπές. Ειδικότερα, όσοι παίρνουν συντάξεις μεταξύ 1.000 και 1.500 ευρώ θα υποστούν περικοπές της τάξης του 5%, όσοι παίρνουν από 1.500 μέχρι 2.000 κατά 10% κι όσοι παίρνουν σύνταξη πάνω από 2.000 ευρώ τον μήνα θα υποστούν μειώσεις κατά 15%. Σημαντική μείωση επέρχεται στους μισθούς πανεπιστημιακών, στρατιωτικών, διπλωματών, δικαστικών, ερευνητών, κ.α. Η μέθοδος που ακολουθείται στηρίζεται στον ορισμό ενός βασικού μισθού (για παράδειγμα του λέκτορα στα 1.065 ευρώ, του ανθυπολοχαγού στα 875, του ακόλουθου πρεσβείας στα 1.061  ευρώ, κοκ) κι από κει και πέρα ορίζεται μια κλίμακα συντελεστών ανά βαθμίδα εξέλιξης που καθορίζει τις αυξήσεις και τους τελικούς μισθούς. Για τους πανεπιστημιακούς, ενδεικτικά η κλίμακα είναι ως εξής: λέκτορας: 1,00, επίκουρος καθηγητής: 1,08, αναπληρωτής καθηγητής: 1,25 και καθηγητής: 1,37. Σε αυτούς τους μισθούς προστίθενται στο τέλος κι ορισμένα επιδόματα.

Πολλές σελίδες του μεσοπρόθεσμου είναι αφιερωμένες στην περιγραφή των διαδικασιών που θα ακολουθηθούν για την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων. Περιγράφονται ειδικότερα τέσσερις ξεχωριστές διαδικασίες. Αρχικά η μετάταξη ή μεταφορά μόνιμων υπαλλήλων και υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου. Δεύτερο, καθεστώς διαθεσιμότητας που αφορά εργαζομένους των οποίων οι θέσεις καταργούνται κι οι οποίοι στο πλαίσιο της διαθεσιμότητας μετατάσσονται εκουσίως ή υποχρεωτικά, μπορούν να τοποθετηθούν σε οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία του δημοσίου, ΝΠΔΔ, ΟΤΑ ή άλλου φορέα και τέλος να υπαχθούν σε ειδικά προγράμματα επαγγελματικής εκπαίδευσης ή επανακατάρτισης. Η διαθεσιμότητα διαρκεί ένα χρόνο και στη διάρκεια αυτού του χρόνου καταβάλλονται στον εργαζόμενο τα τρία τέταρτα των αποδοχών του. Ο τρίτος τρόπος απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων είναι το καθεστώς της αργίας κι αφορά υπαλλήλους οι οποίοι διώκονται για κακούργημα, τους έχουν επιβληθεί ποινές ή έχουν παραπεμφθεί σε πειθαρχικά. Τέλος, καταργούνται ειδικότητες και οργανικές θέσεις υπαλλήλων «με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου οι οποίοι δεν έχουν προσληφθεί με διαγωνισμό ή με διαδικασία επιλογής σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια», όπως χαρακτηριστικά γράφεται. Με την εφαρμογή των παραπάνω μέτρων αναμένεται πως μέχρι το τέλος του 2012 θα γίνουν 2.000 απολύσεις και 25.000 μέχρι το τέλος του 2013. Σημαντική μείωση των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα θα επέλθει και μέσω του αυστηρού περιορισμού των προσλήψεων. Σε αυτή την κατεύθυνση θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα ο κανόνας της μίας πρόσληψης ανά πέντε αποχωρήσεις.

Σημαντική μείωση των δημοσίων δαπανών θα περιέλθει μέσα από την κατάργηση πολλών επιδομάτων ανεργίας και το νέο σύστημα υπολογισμού του επιδόματος στήριξης τέκνων, μια και στο εξής θα χορηγείται με βάση εισοδηματικά κριτήρια. Επίσης από την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης όλων των φορέων κοινωνικής ασφάλισης κατά 2 χρόνια (μέτρο που θα απογειώσει την ανεργία και την φτώχεια) και την σημαντική μείωση του εφ’ άπαξ που για τους ασφαλισμένους ορισμένων ταμείων φτάνει ακόμη και το 83%. Επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου θα επέλθει και μέσα από την κατάργηση του επιδόματος κοινωνικής αλληλεγγύης (ΕΚΑΣ) για χαμηλοσυνταξιούχους κάτω των 64 ετών.

Οι περισσότερες σελίδες του μεσοπρόθεσμου είναι αφιερωμένες στην λεγόμενη απελευθέρωση επαγγελμάτων και δραστηριοτήτων ή καλύτερα στην απορρύθμιση. Οι κλάδοι που θίγονται, συχνά μέσω άρθρων που είναι δύσκολα κατανοητά στο ευρύ κοινό και δεν αποκλείεται επομένως να είναι φωτογραφικές διατάξεις, είναι οι ακόλουθοι: ξεναγοί, φοροτέχνες – λογιστές, φορτοεκφορτωτές, οδηγοί βυτιοφόρων μεταφοράς πετρελαιοειδών κ.α. Συνολικά πρόκειται για μια λαίλαπα μέτρων που καταργεί διατάξεις οι οποίες αποτελούσαν εμπόδιο στην δραστηριοποίηση του μεγάλου κεφαλαίου σε πολλούς κλάδους. Για παράδειγμα το άρθρο που αναφέρει ότι «κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο έχει δικαίωμα πώλησης και διακίνησης εφημερίδων, περιοδικών και εν γένει εντύπων» είναι εμφανές ότι δίνει το δικαίωμα στους εκδότες να πουλούν τα προϊόντα τους απ’ ευθείας οι ίδιοι σε δικά τους σημεία πώλησης. Δυνατότητα που αν ασκηθεί μέχρι τέλους θα αποτελέσει πλήγμα στην ελευθεροτυπία, δεδομένου ότι τα μικρά έντυπα θα πάψουν να έχουν μια ισότιμη θέση μαζί με τα μεγάλα στα ίδια σημεία πώλησης κι αυτό που θα δούμε είναι τις νέες μιντιακές αυτοκρατορίες να αποκόβονται από την παραδοσιακά δίκτυα διανομής χτίζοντας τα δικά τους.

Προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου θα λειτουργήσει η περίφημη «απελευθέρωση» και στον τομέα της υγείας. (Οι καταστροφικές προβλέψεις για την παιδεία αναλύονται ξεχωριστά στη σελίδα 15). Ενώ από την μια μεριά επιβάλλει εισιτήριο 25 ευρώ για κάθε ασθενή που επισκέπτεται νοσοκομείο και πάγια επιβάρυνση 1 ευρώ για κάθε συνταγή, δυσχεραίνοντας την πρόσβαση στην δημόσια υγεία, την ίδια ώρα διευκολύνεται και απλοποιείται η διαδικασία βεβαίωσης λειτουργίας ιδιωτικού εταιρείας παροχής υπηρεσιών υγείας. Ειδική μέριμνα υπάρχει ακόμη και για την λειτουργία ιδιωτικών μονάδων χρόνιας αιμοκάθαρσης, ενώ «βεβαίωση λειτουργίας οδοντοτεχνικού εργαστηρίου χορηγείται όχι μόνο σε όσους έχουν άδεια ή βεβαίωση άσκησης επαγγέλματος αλλά και σε φυσικά πρόσωπα και εταιρείες με οποιαδήποτε νομική μορφή, με την προϋπόθεση να ορίζεται επιστημονικά υπεύθυνος ο κάτοχος βεβαίωσης άσκησης επαγγέλματος οδοντοτεχνίτη».

Ζούγκλα οι εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα

ΕΓΚΩΜΙΑ ΣΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΑΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΙΚΟ ΚΡΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ

Εκεί που ο οίστρος των απελευθερώσεων «χτυπάει κόκκινο» είναι φυσικά στα εργασιακά. Το Μνημόνιο για να κάνει πιο εύκολη τη δουλειά των ιδιωτών που εμπλέκονται στο σκλαβοπάζαρο μέσω ιδιωτικών γραφείων εύρεσης εργασίας καταργεί ακόμη και τον ελάχιστο χώρο των 75 τετ. μέτρων που απαιτούταν μέχρι πρόσφατα για να λειτουργήσει ένα ιδιωτικό γραφείο εύρεσης εργασίας.

Ενώ όμως από την μια οι νεοφιλελεύθεροι τα δίνουν όλα στον ιδιωτικό τομέα, από την άλλη επικαλούνται το κράτος. Θαυμάστε τον καιροσκοπισμό τους! Γράφει στην εισηγητική έκθεση: «Σε μια περίοδο συντεταγμένης προσπάθειας εξυγίανσης των δημοσιονομικών μεγεθών και αποκατάστασης της μακροοικονομικής ισορροπίας ο ρόλος του κράτους πρέπει να είναι περισσότερο αποφασιστικός. Αυτό άλλωστε υποδηλώνει και η εμπειρία των τελευταίων τριάντα ετών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αφού πολλές ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετώπιζαν παρόμοια προβλήματα δημοσιονομικής στενότητας και ανισορροπίας των μακροοικονομικών μεγεθών τους, ενίσχυσαν τον ρόλο του κράτους στη διαδικασία διαμόρφωσης αμοιβών στην οικονομία»!

Οι νεοφιλελεύθεροι αποδεικνύονται πολιτικοί απατεώνες πρώτης τάξεως! Γιατί, από την μια καταμαρτυρούν στο κράτος τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα του ανθρώπινου πολιτισμού όταν θέλουν να επιβάλουν την ασυδοσία της αγοράς, λες και δεν είναι δικό τους δημιούργημα το κράτος, ενώ από την άλλη το χρησιμοποιούν σαν πολιορκητικό κριό όταν θέλουν να τσακίσουν τις εργατικές αμοιβές. Έτσι καθορίζεται με νόμο ο κατώτατος μισθός υπαλλήλων και το ημερομίσθιο εργατοτεχνιτών (586,08 ευρώ και 26,18 για άνω των 25 και 510,95 ευρώ και 22,83 για τους κάτω των 25 αντίστοιχα), αλλάζει προς το συμφέρον των εργοδοτών το σύστημα προσδιορισμού της αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης, μειώνοντας δηλαδή το κόστος της απόλυσης, προωθεί ακόμη παραπέρα την ελαστικοποίηση των ωρών εργασίας και καθορίζει ότι στο πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας κάθε «μισθολογικός όρος ισχύει για τους εργαζόμενους που απασχολούνται από εργοδότες των συμβαλλομένων εργοδοτικών οργανώσεων». Κοινώς, αν κάποιων εργοδοτών σε έναν κλάδο της οικονομίας δεν τους κάνουν οι κατακτήσεις, αποχωρούν και δεν δίνουν μία…

Το κράτος αποδεικνύεται αναντικατάστατο εργαλείο για τους εργοδότες όταν πρόκειται να μειώσει τις εισφορές στο ΙΚΑ κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες «για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, της επιχειρηματικότητας και την μείωση του μη μισθολογικού κόστους εργασίας». Επίσης όταν καταργεί την υποχρέωση θεώρησης του βιβλίου απασχολουμένων στην εκτέλεση οικοδομικών εργασιών και τεχνικών έργων αφήνοντας το έργο τους στο Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, που ως γνωστό βρίσκονται σε βαθιά παρακμή λόγω έλλειψης προσωπικού. Πρόκειται για απίστευτη υποκρισία που δείχνει όμως ποιος τινάζει στον αέρα τις εργασιακές σχέσεις, επιβάλλοντας το νόμο της ζούγκλας.

ΜΟΝΟ 2,78% ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Ιδιωτικοποιήσεις: Όλα στο σφυρί…

ΕΣΟΔΑ 9,5 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

Αναφέρει η εισηγητική έκθεση, στο κεφάλαιο που αφορά την ιδιωτικοποίηση της έκτασης του Μητροπολιτικού πάρκου του Ελληνικού πως «η αξιοποίηση της έκτασης αυτής έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς αναμένεται να παρουσιάσει εξαιρετικής σημασίας οφέλη σε πολλαπλό επίπεδο – οικονομικό, δημοσιονομικό, αναπτυξιακό και περιβαλλοντικό – τόσο για την Αθήνα όσο και για τη χώρα ευρύτερα». Πρόκειται για κενά περιεχομένου λόγια από κάθε άποψη: Από περιβαλλοντική, μιας και οι διαδικασίες έγκρισης φαστ τρακ αν κάτι εγγυώνται είναι την κατάφωρη παραβίαση των προστατευτικών ρυθμίσεων, από αναπτυξιακή μιας και ούτε θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν ενώ αυτές που θα δημιουργήσουν θα είναι κακοπληρωμένες και ελαστικές αλλά πολύ περισσότερο από δημοσιονομική σκοπιά τα αναμενόμενα οφέλη θα αποδειχθούν μια τρύπα στο νερό.

Συνολικά, τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις αναμένεται να φτάσουν τα 9,486 δισ. ευρώ με βάση το πλάνο που παρατίθεται στο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο. (Η αναφορά της πηγής όποτε γίνεται λόγος για ιδιωτικοποιήσεις κρίνεται κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη καθώς κάθε πηγή του υπουργείου Οικονομικών – και δεν μιλάμε γενικά για την κυβέρνηση – σε κάθε διαφορετικό κείμενο που δίνει στη δημοσιότητα, γράφει ότι της …κατέβει ή ότι κάθε φορά τους εξυπηρετεί, για να κλείσουν τα χρηματοδοτικά κενά και να δώσουν την εικόνα του νοικοκυρέματος. Ως αποτέλεσμα οι αποκλίσεις κάθε φορά είναι αβυσσαλέες). Με βάση λοιπόν το κείμενο που ψηφίστηκε την Τετάρτη, αναμένουν 9,486 δις. ευρώ, τα οποία κατανέμονται ως εξής: 2,557 δισ. ευρώ για το 2013, 2,347 δισ. το 2014, 1,141 για το 2015 και 3,441 δισ. για το 2016.

Τα χρήματα αυτά, ακόμη κι αν εισπραχτούν στο ακέραιο κάτι που είναι από δύσκολο έως απίθανο, θα κατατεθούν στον ειδικό λογαριασμό ο οποίος εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος κι όχι τις ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού για την πληρωμή συντάξεων ή την χρηματοδότηση των σχολείων. Κατά συνέπεια οι μοναδικοί ωφελημένοι θα είναι οι πιστωτές. Η τραγωδία όμως έγκειται στο γεγονός ότι αυτό το ποσό δεν αντιπροσωπεύει παρά ένα εντελώς αμελητέο κλάσμα στο σύνολο του δημόσιου χρέους. Αν υποθέσουμε πως το δημόσιο χρέος το 2012 θα μείνει στα 340,6 δισ. ευρώ (όπως αναφέρει το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο – ενδεχόμενο που τείνει στο αδύνατο…), τότε τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν αντιπροσωπεύουν παρά το 2,78% του δημόσιου χρέους, σε όρους σημερινής αξίας. Πρόκειται πραγματικά για οικονομικό παραλογισμό, αν το δούμε από καθαρά οικονομική άποψη. Το όφελος δηλαδή του δημοσίου θα είναι τόσο μικρό (και στην πράξη ακόμη μικρότερο καθώς η τιμή που θα πιάσουν ΔΕΚΟ και ακίνητα θα είναι χαμηλότερη ενώ το χρέος πολύ σύντομα θα ξεφύγει) ώστε απλώς δεν συμφέρει. Με οικονομικά δηλαδή κριτήρια, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων θα αποδώσει ελάχιστα στα δημόσια ταμεία, ενώ θα έχει στερήσει το ελληνικό δημόσιο από έναν θησαυρό ανυπολόγιστης σημασίας.

Κατά συνέπεια δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη και να τους πάρουμε σοβαρά. Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, σε μια τιμή που ισοδυναμεί με το 2,78%(!!!) του δημόσιου χρέους δεν προωθείται από την Τρόικα εσωτερικού και την Τρόικα εξωτερικού για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Αυτό είναι η δικαιολογία ώστε η κυβέρνηση να αποσπάσει με βίαιο τρόπο την συναίνεσή μας για την εκχώρηση του δημόσιου πλούτου στους απατεώνες του ιδιωτικού τομέα. Προωθείται από την κυβέρνηση, ώστε να εξυπηρετήσει το ιδιωτικό κεφάλαιο στην Ελλάδα δηλαδή τους χρηματοδότες της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ (για όσο καιρό ακόμη θα υπάρχει) και της ΔΗΜΑΡ, ενώ οι εκπρόσωποι των πιστωτών πιέζουν για την άρον – άρον υλοποίηση του προγράμματος ώστε οι δικές τους επιχειρήσεις να βάλουν πόδι στην ελληνική αγορά, σε μια περίοδο μάλιστα που όλες οι τιμές βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Δεν βρίσκονται συχνά τέτοιες ευκαιρίες…

Ταφόπλακα σε μισθούς, συντάξεις από μεσοπρόθεσμο και προϋπολογισμό (Πριν, 4 Νοεμβρίου 2012)

 

Μια νέα χρονιά ύφεσης, η έκτη στη σειρά μετά το 2008 όταν μειώθηκε για πρώτη φορά το ΑΕΠ, θα είναι το 2013 αν εφαρμοστούν τα αντιλαϊκά μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση από κοινού με τους δανειστές συνολικού ύψους 13,5 δισ. ευρώ. Τα μέτρα που θα εφαρμοστούν την διετία 2013 – 2014, πλήττουν σχεδόν αποκλειστικά τα πιο φτωχά στρώματα κι αναμένεται να επιδεινώσουν ακόμη παραπέρα την θέση τους, από κάθε άποψη: μισθολογική, συνταξιοδοτική, κοινωνικών παροχών, κ.λπ. Όπως αναφέρεται στο μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής που δόθηκε στη δημοσιότητα μαζί με τον προϋπολογισμό του 2013 και περιλαμβάνει μέτρα λιτότητας αξίας 14,24 δισ. ευρώ μέχρι και για το 2016 (επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο να παγιοποιήσει την σημερινή πολιτική λιτότητας) από αυτά το 71,9% αφορά μείωση κοινωνικών δαπανών και το υπόλοιπο 28,1% είναι μέτρα που στοχεύουν στην αύξηση των δημοσίων εσόδων.

Πιο συγκεκριμένα από τα 14,24 δισ. ευρώ των περικοπών, το μεγαλύτερο μέρος (5,47 δισ. ευρώ) θα επέλθει από μειώσεις σε συντάξεις, ενώ ακολουθούν τα έσοδα από την μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος (3,89 δισ.), μειώσεις μισθών (1,50 δισ.), περικοπές στην υγεία (1,13 δισ.), την παιδεία (133 εκ.), στα προνοιακά επιδόματα (307 εκ.), κ.α.

Οι περικοπές στις συντάξεις αφορούν συγκεκριμένα: αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης κατά δύο έτη (έσοδα 1,02 δισ. ευρώ), κατάργηση δώρων στις κύριες και επικουρικές συντάξεις (1,77 δισ.), κλιμακούμενη μείωση των συντάξεων που υπερβαίνουν τα 1.000 ευρώ (1,16 δισ.), κατάργηση δώρων στις κύριες συντάξεις ΟΓΑ (717 εκ.), και άλλα.

Οι αλλαγές στην φορολογία που δεν έχουν γίνει ακόμη επίσημα γνωστές περιλαμβάνουν κατάργηση αφορολόγητου για παιδιά, πολλών φοροαπαλλαγών που αφορούν τους φτωχότερους, όπως για παράδειγμα το όριο των 5.000 ευρώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες, μειώσεις στα οικογενειακά επιδόματα, αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης καπνού, κ.α.

Τα έσοδα από τη μείωση του μισθολογικού κόστους ειδικότερα θα προέλθουν από την κατάργηση και των τελευταίων δώρων που είχαν απομείνει στον δημόσιο τομέα (431 εκ. ευρώ), τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων μέσω της εργασιακής εφεδρείας (167 εκ.), την αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης για την μείωση της μισθολογικής δαπάνης αναπληρωτών καθηγητών (74 εκ.), την μείωση του έκτακτου προσωπικού σε ΑΕΙ/ΤΕΙ (13 εκ.), την μείωση προσλήψεων στα υπουργεία Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού (12 εκ.), κ.α.

Οι προβλεπόμενες περικοπές στην υγεία και την παιδεία πιο ειδικά αφορούν: περικοπές στην φαρμακευτική δαπάνη των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης (800 εκ. ευρώ), αυξημένη συνεισφορά ασφαλισμένων (115 εκ.), μείωση των λειτουργικών δαπανών νοσοκομείων (85 εκ.), μείωση λειτουργικών δαπανών ΑΕΙ/ΤΕΙ με συγχωνεύσεις (71 εκ.), κ.α.

Εκεί ωστόσο που η αναλγησία τους ξεπερνάει κάθε φαντασία είναι στις περικοπές που προβλέπονται στα προνοιακά επιδόματα. Το μαχαίρι θα πέσει στα οικογενειακά επιδόματα (86 εκ.), στις συντάξεις των ανασφάλιστων (50 εκ.), στα επιδόματα ανεργίας (30 εκ.) που θα χορηγούνται με εισοδηματικά κριτήρια, στο ΕΚΑΣ που πλέον θα καταβάλλεται μόνο σε όσους υπερβαίνουν τα 65 έτη, ακόμη και στις αποζημιώσεις για μετακινήσεις ατόμων με αναπηρία (82 εκ.)!

Η επιδείνωση των όρων ζωής όλου του λαού θα επέλθει κι ως αποτέλεσμα της κάθετης μείωσης των εργαζομένων στις κοινωνικές υπηρεσίες. Με βάση τις προβλέψεις του μεσοπρόθεσμου ο αριθμός των εργαζομένων στα νοσοκομεία, για παράδειγμα, από το 2012 μέχρι το 2016 θα μειωθεί κατά 12.851 άτομα! Ο αριθμός αυτός προκύπτει αν προσθέσουμε τις κατ’ έτος καθαρές αποχωρήσεις όπως διαμορφώνονται στην βάση των ετήσιων προσλήψεων και αποχωρήσεων. Μπορεί να φανταστεί κανείς την διάλυση που θα επέλθει στα νοσοκομεία, όπου θα συμβεί ό,τι ισχύει σήμερα στον ΕΟΠΠΥΥ…

Ευρύτερα αυτό που αποκαλύπτεται μέσα από τις προβλέψεις του μεσοπρόθεσμου και του κρατικού προϋπολογισμού είναι μια …νέα Ελλάδα! Οι περικοπές που δρομολογούνται θα μας κάνουν να ξεχάσουμε ό,τι ξέραμε, μιας και θα σημάνουν το τέλος της (κατά βάση) δημόσιας και (σχεδόν) δωρεάν υγείας και παιδείας, τη μόνιμη συμβίωσή μας με μια ανεργία στο ύψος του 30%, συνταξιούχους που θα ζητιανεύουν και θα καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια κοκ. Υπ’ αυτό το πρίσμα το ζητούμενο των νέων μέτρων δεν είναι οι εξοικονομήσεις που ζητούν οι πιστωτές, τουλάχιστον δεν είναι κυρίως αυτές. Πριν απ’ οτιδήποτε άλλο είναι η εκ βάθρων, βαθιά συντηρητική αναθεώρηση της κοινωνικής συμφωνίας που δέσποζε λίγο – πολύ όλη την μεταπολιτευτική περίοδο με μια εργαζόμενη πλειοψηφία που στο εξής θα ζει σε συνθήκες δουλοπαροικίας έχοντας απέναντί της μια ολιγαρχία κηφήνων που θα διασφαλίζει την μακροημέρευση και την εξουσία της με την βία προς τους κάτω και την υποτέλεια στους ξένους επικυρίαρχους, που θα είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι των κοσμογονικών αλλαγών. Γι’ αυτό τα σχέδια τους πρέπει να ακυρωθούν κι η κυβέρνηση των ξεφτιλισμένων οικονομικών δολοφόνων να ανατραπεί!

ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Στα ύψη ξανά το δημόσιο χρέος, παρά το «κούρεμα»

Είναι τέτοιο το θράσος που έχει η κυβέρνηση που δεν ντράπηκε να γράψει στο μεσοπρόθεσμο πως «οι θυσίες που καλείται να υποστεί και πάλι ο ελληνικός λαός θα είναι οι τελευταίες». Το ίδιο έλεγαν τον Μάιο του 2011, το ίδιο έλεγαν και τον Φεβρουάριο του 2012, για να σταθούμε στα πιο τελευταία, κι όμως διαψεύστηκαν, όπως διαψεύστηκαν κι οι προβλέψεις τους για την πορεία του δημόσιου χρέους, που αυξάνεται αδιάκοπα κι είναι εκτός ελέγχου, παρά το «κούρεμα» των ομολόγων που ανακοινώθηκε τον Μάρτιο. Έτσι, φέτος αναμένεται να φτάσει το 175,6% του ΑΕΠ, το 2013 το 189,1% και το 2014 το 191,6%. Ο στόχος δηλαδή που είχε τεθεί να φτάσει το 120% του ΑΕΠ το 2020 έχει κάνει φτερά, παρότι μάλιστα θα καταβάλουμε για την εξυπηρέτησή του 25,16 δισ. ευρώ, όταν για αποδοχές και συντάξεις φέτος θα καταβληθούν 19,56 δισ. και το 2013 θα δοθούν 17,51 δισ. ευρώ. Τα 25,16 δισ. ευρώ που θα δοθούν για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους αποτελούν πρόκληση (ασχέτως του γεγονότος ότι είναι σημαντικά λιγότερα από πέρυσι λόγω της αναδιάρθρωσης) αν τα αντιπαραβάλλουμε στην χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων που φέτος ανέρχεται σε 14,72 δισ. ευρώ, και το 2013 θα είναι μειωμένη κατά 4,3% φτάνοντας τα 14,08 δισ. ευρώ.

Η αύξηση του δημόσιου χρέους, τα υπέρογκα ποσά που συνεχίζουμε να δίνουμε για την εξυπηρέτησή του αποκλείοντας την άσκηση κοινωνικής πολιτικής και μαζί η αλλαγή του προφίλ του δημόσιου χρέους που πλέον το οφείλουμε σε κράτη, υπογραμμίζουν ότι η αναδιάρθρωση έγινε αποκλειστικά και μόνο προς όφελος των δανειστών.

Τέλος, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη μια επιπλέον διάσταση του δανεισμού της Ελλάδας από τον μηχανισμό του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: το γεγονός πως το 55% του χρέους έχει συναφθεί με κυμαινόμενο επιτόκιο. Διάσταση που δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για το μέλλον όταν θα αρχίσουν να αυξάνονται τα επιτόκια, από τα ιστορικά χαμηλά επίπεδα που βρίσκονται σήμερα. Τότε, θα δούμε το κόστος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους χωρίς εμφανή αιτία να απογειώνεται απαιτώντας ολοένα και περισσότερους δημόσιους πόρους, πυροδοτώντας έτσι ένα νέο γύρο υπερχρέωσης.

Φορολογικός Καλλικράτης

Στους δήμους και κυρίως στους φορολογουμένους θα περάσει το κόστος συναλλαγής με τις φορολογικές αρχές, όταν θα υλοποιηθεί πλήρως στις αρχές του νέου χρόνου το σχέδιο της κυβέρνησης να κλείσει 127 Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες (ΔΟΥ), αφήνοντας ανοιχτές μόνο 114 σε όλη τη χώρα. Οι εφορίες που κλείνουν μπορεί να μην είχαν εκείνα τα έσοδα που καθιστούσαν επιβεβλημένη την λειτουργία τους, διευκόλυναν όμως τους φορολογουμένους ώστε να διεκπεραιώσουν μια υπόθεσή τους ή να πάρουν μια ενημερότητα. Στο εξής κάθε επαφή με την εφορία θα στοιχίζει για εκατομμύρια πολίτες που κατοικούν στην επαρχιακή κι ιδιαίτερα στην ακριτική Ελλάδα οι οποίοι θα είναι αναγκασμένοι να ταξιδεύουν επί ώρες ακόμη και να πληρώνουν ξενοδοχείο για την διανυκτέρευσή τους αν θέλουν να επισκεφθούν μια εφορία.

Είναι πολύ χαρακτηριστική η περίπτωση των Κυκλάδων όπου για 24 κατοικημένα νησιά θα παραμείνουν 2 εφορίες και των Δωδεκανήσων, όπου οι κάτοικοι 26 κατοικημένων νησιών θα εξυπηρετούνται από 2 ΔΟΥ. Η κυβέρνηση βέβαια πετάει το μπαλάκι στους δήμους, λέγοντάς τους πως αν θέλουν να παραμείνουν οι εφορίες στα νησιά τους, τότε να αναλάβουν οι ίδιοι το κόστος της συντήρησής τους. Κι έτσι να χρεοκοπήσουν μέχρι ενός. Κι όσοι ακόμη έχουν γλιτώσει…

Το φάντασμα και το μάθημα της Αργεντινής

Η καταδικαστική για την Αργεντινή απόφαση που έλαβε προ ημερών αμερικανικό εφετείο μετά από προσφυγή κερδοσκοπικού κεφαλαίου (Έλιοτ Κάπιταλ) το οποίο δεν είχε δεχθεί τους όρους της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους που είχε επιβάλει το Μπουένος Άιρες το 2005 και το 2010, χρησιμοποιήθηκε ξανά ως φόβητρο απέναντι στο αίτημα μονομερούς διαγραφής του ελληνικού δημόσιου χρέους. «Ότι και να κάνετε το χρέος θα πληρωθεί», ήταν το μήνυμα.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως έχουν ένα δίκιο: Η Αργεντινή έκανε μισή δουλειά, καθώς ναι μεν δεν πλήρωσε, ταυτόχρονα όμως δεν φρόντισε να απονομιμοποιήσει τα επίμαχα ομόλογα μέσω λογιστικού ελέγχου τους που θα αποδείκνυε ότι δεν πρέπει να πληρωθούν, κι έτσι θα ακύρωνε εκ προοιμίου κάθε αίτημα πληρωμής τους από κερδοσκοπικά κεφάλαια που ειδικεύονται σε τέτοιες διεκδικήσεις, απασχολώντας στρατιές νομικών. Αυτά μάλιστα τα κεφάλαια που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους κι ελληνικά ομόλογα και δεν δέχτηκαν το «κούρεμα» του PSI επέβαλαν τον Μάιο στην κυβέρνηση Παπαδήμου να τα εξοφλήσει στο ακέραιο…

Ξερονήσια λιτότητας, επίγειοι παράδεισοι κερδών (Unfollow, #10, Οκτώβριος 2012)

Μικρή ανάπαυλα ή την ηρεμία πριν την θύελλα θα θυμίζει σε λίγο το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τον σχηματισμό της κυβέρνησης Α. Σαμαρά και για την ακρίβεια από την αρχή του καλοκαιριού όταν, πράγματι, άλλαξε το κλίμα στις αγορές και η συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση εμφανίζει αυτή την μεταβολή ως επιβράβευση των προσπαθειών της και δείγμα του ότι οι «κόποι πιάνουν τόπο», επιχειρώντας έτσι να υποστηρίξει και το νέο αντιλαϊκό πακέτο των 11,8 δισ. ευρώ. Ένα σύνολο μέτρων που θα βαθύνει τη φτώχεια και την απόγνωση στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα καθώς είναι μονομερώς προσανατολισμένο προς τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τα μεσαία στρώματα απ’ όπου θα προέλθει τουλάχιστον το 80% των χρημάτων.

Από την άλλη οι επιχειρήσεις θα δουν την θέση τους να βελτιώνεται. Η αναμενόμενη μείωση των εργοδοτικών εισφορών θα βάλει στα ταμεία τους 2,5 δισ. ευρώ, την ίδια ώρα που τα ασφαλιστικά ταμεία ψυχορραγούν λόγω της αύξησης της ανεργίας (στο 24,4% τον Ιούνιο του 2012 από 7,4% πριν τρία χρόνια) και της γενικευμένης παρακράτησης των εισφορών από τις επιχειρήσεις – μικρές και μεγάλες. Χωρίς τέλος είναι και οι διευκολύνσεις που γίνονται κάτω από το τραπέζι, κι οποίες ούτε εύκολο είναι να ποσοτικοποιηθούν, ούτε ορατή η στόχευσή τους δια γυμνού οφθαλμού. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα με το επάγγελμα του περιπτερά, το οποίο «απελευθερώνεται». Στην πράξη παραδίδεται μέρος του τζίρου τους στα σούπερ μάρκετ, που θα μπορούν να πουλούν για παράδειγμα τσιγάρα, κι επίσης σε εμπόρους ή βιομηχάνους κάθε κλάδου (από εκδότες μέχρι παρασκευαστές αναψυκτικών κι εισαγωγείς τσίχλας) οι οποίοι θα μπορούν να στήνουν τα δικά τους περίπτερα, με τους δικούς τους υπαλλήλους στη Σταδίου και την Πανεπιστημίου για όσο καιρό θέλουν και με ό,τι εμπόρευμα επιλέγουν. Οι πακτωλοί όμως θα έρθουν από τις ιδιωτικοποιήσεις. Παλιά και νέα τζάκια του επιχειρηματικού κόσμου, θαλασσοπόροι και στεριανοί σπεύδουν ασθμαίνοντας να «σώσουν» κι αυτοί την Ελλάδα από την …χρεοκοπία. Που θα ξαναβρούν τέτοια ευκαιρία, να βάλουν στην τσέπη με τόσο εύκολο τρόπο τόσο άφθονο χρήμα; Η περίπτωση των νησιών είναι η πιο κραυγαλέα. Οι επίδοξοι επενδυτές θα δημιουργήσουν μικρούς φορολογικούς παραδείσους και θύλακες παρανομίας στα εκατοντάδες νησιά που θα ξεπουληθούν κι ας δηλώνει η κυβέρνηση ότι πρόκειται για μίσθωση 40 ή 50 ετών κι όχι για οριστική μεταβίβαση. Ποια λιμενική αρχή θα ελέγχει τα πολυτελή σκάφη που θα μπαινοβγαίνουν στους μίνι παραδείσους που θα κατασκευάσουν όσοι αγοράσουν αυτές τις βραχονησίδες; Το λαθρεμπόριο, η διακίνηση ναρκωτικών, όπλων και η πορνεία θα γνωρίσουν δόξες! Κι οι ελληνικές θάλασσες θα γεμίσουν υπερπολυτελή πειρατικά σκάφη, αυτά που προκαλούν δέος στους ανήξερους κι εμετό σε όσους μπορούν να φανταστούν τα ντιλ που κλείνονται στα σαλόνια τους. Όλοι δε εμείς θα γίνουμε ξένοι στον ίδιο μας τον τόπο που θα έχει μεταμορφωθεί σε παραθαλάσσιο Κόσσοβο, απέραντο ξερονήσι λιτότητας…

Κατά συνέπεια τα νέα μέτρα ύψους 11,8 δισ. ευρώ δεν μας θίγουν όλους το ίδιο! Θα βυθίσουν στη φτώχεια την πλειοψηφία, όπως ακριβώς συνέβη και με τα υπόλοιπα μέτρα που έχουν εφαρμοστεί από το 2010 ύψους 49 δισ. ευρώ, αντιστοιχώντας στο 22,6% του ΑΕΠ (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα 11,8 δισ.), κατ’ ομολογία του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα στις 19 Σεπτέμβρη, και θα προσφέρουν για μια ακόμη φορά ζεστό χρήμα σε μια μειοψηφία. Την ίδια μειοψηφία που ωφελήθηκε τα μέγιστα αυτή την δραματική διετία. Η πρωτοφανής σε μέγεθος μετακίληση κοινωνικού φορτίου αποκαλύφθηκε και με μια ακόμη αφορμή: την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ελληνικών ομολόγων. Τα στοιχεία που κατέθεσε το υπουργείο Οικονομικών απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή της ΝΔ, Προκόπη Παυλόπουλου, επιβεβαίωσαν τα χειρότερα: Η επιχείρηση διάσωσης της Ελλάδας στην πραγματικότητα ήταν μια συγκαλυμμένη επιχείρηση διάσωσης των ξένων τραπεζών. Οι Γαλλογερμανοί έσωσαν τις τράπεζες τους, με άλλα λόγια, στέλνοντας τον λογαριασμό στους έλληνες πολίτες. Προς επίρρωση τα ακόλουθα: Ενώ στις 31 Δεκεμβρίου 2009 (τρεις μήνες αφότου είχε κερδίσει τις εκλογές ο Παπανδρέου) οι ξένες τράπεζες κατείχαν ελληνικά ομόλογα ύψους 141,5 δισ. ευρώ, έναν χρόνο μετά, στις 31 Δεκεμβρίου 2010, στα χαρτοφυλάκιά τους είχαν απομείνει ελληνικά ομόλογα 45,9 δισ. ευρώ. Την  πρώτη χρονιά δηλαδή που εφαρμόστηκε το Μνημόνιο «ξεφορτώθηκαν» ομόλογα αξίας 95,6 δισ. ευρώ! Την δεύτερη χρονιά, το 2011, συνεχίστηκε το «ξεφόρτωμα» κι έτσι στις 31.12.2011 βρίσκονται με ελληνικά ομόλογα αξίας 35 δισ. ευρώ! Το σκάνδαλο συνεχίστηκε, με τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου να περνούν από τους ξένους πιστωτές στα χέρια των ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, τορπιλίζοντας την βιωσιμότητά τους. Έτσι, από 56,9 δισ. ευρώ που κατείχαν στις 31 Δεκεμβρίου 2009, δύο χρόνια μετά στις 31 Δεκεμβρίου 2011 βρέθηκαν με ομόλογα αξίας 86,16 δισ. ευρώ. Αλήθεια, με εντολές τίνων οι διορισμένες διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων αγόραζαν τα ελληνικά ομόλογα, παρέχοντας αφειδώς ρευστό στις ξένες τράπεζες, που εγκατέλειπαν την Ελλάδα άρον – άρον; Δεν υπάρχουν νομικές ευθύνες για την απώλεια τόσων δισεκατομμυρίων ευρώ; Επίσης, δεν είναι υποκρισία και προσβολή στη νοημοσύνη μας να αφιερώνονται τόσες ώρες «αποκαλύψεων» για τους τυφλούς της Ζακύνθου και τις συντάξεις που έπαιρναν συγγενείς πεθαμένων και την ίδια ώρα τα δισ. που χάθηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία να κρύβονται κάτω από το χαλί;

Η αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά συγκαλύπτει τα όργια που έκανε η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου γιατί συνεχίζει να βαδίζει στον ίδιο δρόμο: αιματηρή και χωρίς όρια λιτότητα για τους πολλούς (μα ότι τους ζητήσουν το κάνουν!), κέρδη για τους λίγους και στο βάθος μια νέα χρεοκοπία, μετά απ’ αυτήν του Μαρτίου του 2012, όπως ήδη προδιαγράφεται. Το δεύτερο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» είναι προ των πυλών για τον απλό λόγο ότι το δημόσιο χρέος αυξάνεται ανεξέλεγκτα. Οι υποσχέσεις κυβέρνησης και Τρόικας για την επίλυση του προβλήματος του δημόσιου χρέους με την αναδιάρθρωση του Μαρτίου αποδείχτηκαν κενό γράμμα. Από 165,3% του ΑΕΠ στο τέλος του 2011, φέτος, στο τέλος της χρονιάς θα φτάσει το 166%. Θα είναι δηλαδή υψηλότερο από πέρυσι, παρά το «κούρεμα» και παρά τις θυσίες που συνόδευσαν την αναδιάρθρωση. Κι εδώ οι ευθύνες της ΕΕ και της ευρωζώνης ως οργανωτών και αιχμής του δόρατος των πιστωτών, πέραν των ευθυνών της ελληνικής κυβέρνησης, ήταν καταλυτικές, με αποτέλεσμα να προκαλεί απορία η διάθεση αν όχι απόκρυψης, τουλάχιστον μη καταλογισμού των συγκεκριμένων ευθυνών τους, η οποία μάλιστα δικαιολογείται στο πλαίσιο μιας γενικόλογης αντικαπιταλιστικής καταγγελίας, που θα μπορούσε ωστόσο να ισχύει, εξ ίσου, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα και σε οποιοδήποτε άλλο χρόνο. Για την Ελλάδα όμως του 2012 ειδικότερα, τι;

Πέρα λοιπόν από το καθησυχαστικό κλίμα που δημιουργεί η κυβέρνηση, το εκρηκτικό υλικό μιας νέας υποτροπής της κρίσης τόσο στην Ελλάδα (με αφορμή ξανά το δημόσιο χρέος) όσο κι εκτός (με αφορμή ξανά την εξόχως ασταθή ισορροπία της ευρωζώνης) συνεχίζει να συγκεντρώνεται. Μάρτυρας η δήλωση του διευθύνοντα συμβούλου της γερμανικής Κόμερτζμπανκ στις 20 Σεπτεμβρίου ότι θεωρεί σίγουρο ένα δεύτερο «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους κι επίσης της αμερικάνικης Σίτιγκρουπ, που συνεχίζει να ποντάρει στην έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, λόγω του ότι η πορεία του δημόσιου χρέους συνεχίζει να κινείται ανεξέλεγκτα. Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία επιμελώς αποκρύπτουν κι η οποία δείχνει ότι τα αντιλαϊκά μέτρα των 11,8 δισ. ευρώ ακόμη κι αν εφαρμοστούν δεν θα έχουν κανένα ευεργετικό αποτέλεσμα στα δημόσια οικονομικά. Αντιθέτως, με την εφαρμογή αυτής της πολιτικής, αργά ή γρήγορα, θα ακολουθήσουν και νέα αντιλαϊκά μέτρα. Μόνο που για να εκραγεί αυτό το υλικό κι η περίοδος ηρεμίας που ζούμε να αποδειχθεί ότι φέρνει θύελλες, χρειάζεται και κάτι ακόμη που τους τελευταίους μήνες μας έχει λείψει…