Επτά λόγοι ντροπής της κυβέρνησης για το υπερ-πλεόνασμα!

Πώς δημιουργήθηκε το πλεόνασμα – μαμούθ του 2016, που φτάνει το 4,19% του ΑΕΠ (7,4 δισ. ευρώ) σε όρους προγράμματος και 3,9% του ΑΕΠ (6,9 δισ. ευρώ) με βάση τη μεθοδολογία της Eurostat;

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Θαυμάστε λοιπόν γιατί χαίρεται και χαμογελάει η κυβέρνηση. Ποιά είναι δηλαδή εκείνα τα μέτρα που οδήγησαν στο υπερ-πλεόνασμα του 2016:

  1. Τσίπρας και Καμμένος καμαρώνουν επειδή μια σειρά ειδών λαϊκής κατανάλωσης πέρασαν από το ΦΠΑ 13% στον ανώτερο συντελεστή του 23%. Τουλάχιστον 1,56 δις. έφερε στα κρατικά ταμεία αυτή η αύξηση.
  2. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπερηφανεύονται επειδή αύξησαν τις εισφορές για υγειονομική περίθαλψη, με αποτέλεσμα να εισρεύσει στο δημόσιο 854 εκ. ευρώ.
  3. Τσίπρας και Καμμένος χαίρονται επειδή αύξησαν την προκαταβολή φόρου σε ΑΕ, ΕΠΕ και ΙΚΕ από 80% σε 100%, στις προσωπικές εταιρείες (ΟΕ, ΕΕ) από 55% σε 75% και στα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα πρόσωπα από 55% σε 75%.
  4. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δηλώνουν θριαμβευτές επειδή αύξησαν την ειδική εισφορά αλληλεγγύης, την οποία θα καταργούσαν μαζί με πολλά άλλα μέτρα όπως ο ΕΝΦΙΑ…
  5. Τσίπρας και Καμμένος κραδαίνουν ως τρόπαιο την κατάργηση του ΕΚΑΣ, τις μειώσεις στις συντάξεις χηρείας, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τις αυξήσεις στις εισφορές του ΟΓΑ και την περικοπή των επικουρικών συντάξεων.
  6. ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επαίρονται για τα 280,5 εκ. που συγκέντρωσαν από την πώληση των μετοχών του ΟΛΠ (51% +16%), για τα 95 εκ. ευρώ που συγκέντρωσαν από την πώληση του Αστέρα Βουλιαγμένης, τα 10 εκ. ευρώ που μάζεψαν από την πώληση της Κασσιώπης στην Κέρκυρα, τα 22 εκ. που επέφερε η πώληση κτιρίων του ελληνικού δημοσίου στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Ουάσινγκτον, Ερεβάν, Ρώμη, Λουμπλιάνα, κ.α.) τα 3,85 που συγκέντρωσαν από την πώληση των 2 Airbus, κοκ.
  7. Τσίπρας και Καμμένος κομπορρημονούν επιπλέον επειδή κατάφεραν να μειώσουν σημαντικά τις κοινωνικής φύσης δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Μείωσαν για παράδειγμα τις μεταβιβάσεις σε ΟΤΑ (από 220 εκ. σε 69 εκ.), σε νοσοκομεία (από 326 εκ. σε 321 εκ.), σε ΔΕΚΟ (από 106 εκ. ευρώ σε 94 εκ.) στους συγκοινωνιακούς φορείς (από 317 εκ. ευρώ σε 281 εκ. ευρώ), κ.α. Δεν θα έχουν μείνει κοινωνικές δαπάνες να μειώσει αν εκλεγεί ο Μητσοτάκης…

Επομένως, η αύξηση των εσόδων κατά 2,65 δισ. ευρώ από το 2015 στο 2016 και η μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 9,06 δισ. είχε χαμένους και κερδισμένους…

Τα παραπάνω μέτρα περιλαμβάνονταν στο Μνημόνιο Τσίπρα που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τον Αύγουστο του 2015, (δες εδώ κι εδώ) όταν πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή και επισημοποίησαν την παράδοσή τους στους πιστωτές. Η δημοσιονομική προσαρμογή που προέβλεπε το 3ο Μνημόνιο για το 2015 ανερχόταν σε 1.541,2 εκ. ευρώ και για το 2016 στα 5.732,5. Ορίστε λοιπόν από πού προέκυψε το πλεόνασμα!

Τα αντιλαϊκά μέτρα που εφάρμοσαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ για να καταφέρουν να εμφανίσουν ένα υπερ-πλεόνασμα οκτώ φορές μεγαλύτερο αυτού που είχε προβλεφθεί στον προϋπολογισμό (0,5%!) είναι πολύ περισσότερα. Οι λόγοι δηλαδή για τους οποίους η κυβέρνηση όφειλε να ντρέπεται αντί να καυχιέται είναι πολλοί περισσότεροι απ’ όσους αναφέραμε.

Ακόμη και τα παραπάνω ωστόσο δείχνουν ότι πίσω από τις κυβερνητικές φανφάρες κρύβεται η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Και τα δύο συνεχίζονται όχι απλά με τους ίδιους αλλά με ταχύτερους ρυθμούς σε σχέση με τις επιδόσεις των κυβερνήσεων ΓΑΠ και Σαμαρά. Δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι πιο καλοί μνημονιακοί μαθητές.

Η κυβέρνηση ωστόσο καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια να κρύψει αυτή την πραγματικότητα. Εμφανίζει το όνειδος του δημοσιονομικού πλεονάσματος ως ευλογία έτσι ώστε να νομιμοποιήσει και να καθαγιάσει την πολιτική της. Εκ των υστέρων με άλλα λόγια προσπαθεί να εμφανιστεί ως δικαιωμένη. Αναζητά συνενόχους!

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επιπλέον καλλωπίζοντας την μέχρι σήμερα αντιλαϊκή πολιτική της φορομπηξίας και των περικοπών που οδήγησε στο πλεόνασμα πασχίζουν να στρώσουν το έδαφος για την εφαρμογή των νέων αντιλαϊκών μέτρων με τα οποία κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση. Των μέτρων συγκεκριμένα που έχουν ήδη συμφωνήσει για το 2019 – 2020, αφορούν  μείωση συντάξεων και αφορολόγητου ορίου και ανέρχονται (ως τώρα) σε 3,6 δισ. ευρώ. Έτσι ώστε το 2021 να μπορούν να θριαμβολογούν για νέα δημοσιονομικά πλεονάσματα…

Αναρτήθηκε στο kommon

Νομικό και θεσμικό Άουσβιτς το 3ο Μνημόνιο (Nexus, Οκτώβριος 2015)

WOΆραγε, υπάρχει κάτι χειρότερο από τα μέτρα αύξησης της φορολογίας και περικοπής των κοινωνικών δαπανών που περιλαμβάνει το τρίτο Μνημόνιο; Ναι! Είναι οι όροι που θωρακίζουν τη σύμβαση, ισχυροποιώντας υπέρμετρα τη θέση των δανειστών. Το πλαίσιο της συμφωνίας έρχεται να αποτρέψει κάθε μελλοντική προσπάθειας ακύρωσης του αντιλαϊκού τυφώνα, επιχειρώντας να αφαιρέσει από την Ελλάδα συνταγματικά δικαιώματα που αποτελούν γνώρισμα κάθε σύγχρονου κράτους!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μόνο εκνευρισμό προκαλούσαν στην προεκλογική περίοδο οι επαναλαμβανόμενες φλυαρίες στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως) και των ΑΝΕΛ για τα περίφημα «αντίρροπα ή παράλληλα μέτρα», με τα οποία υποτίθεται ότι θα εξουδετερωθούν ή, στην καλύτερη περίπτωση, θα λειανθούν οι πιο τραχιές πλευρές του τρίτου Μνημονίου που συμφώνησαν με τους πιστωτές και ψήφισαν στη Βουλή παραμονή του 15 Αύγουστου. Οι σχετικές υποσχέσεις λίαν συντόμως θα ξεχαστούν επειδή …πολύ απλά το Μνημόνιο δεν προβλέπει τίποτε το σχετικό. Αντίθετα, το τρίτο Μνημόνιο βρίθει άρθρων και προβλέψεων για νέα και άγνωστα μέχρι στιγμής μέτρα τα οποία θα ληφθούν σε περίπτωση που η απόδοση των ψηφισμένων αποδειχθεί υποδεέστερη των προβλέψεων. Αναμενόμενο από την μεριά των πιστωτών: ξέροντας πως η φοροδοτική ικανότητα ακολουθεί εδώ και χρόνια φθίνουσα πορεία, θέλησαν να επιβεβαιώσουν πως η χρυσοτόκος όρνιθα θα συνεχίσει να γεννάει αυγά…

Προς επίρρωση τα ακόλουθα: Αναφέρεται για παράδειγμα στις σελίδες 95-96 του τρίτου Μνημονίου (άρθρο 1, παρ. 25 του ν. 4334/2015 Α’ 80), που πρέπει να ειπωθεί ότι αποτελεί μνημείο προχειρογραφήματος: «Το δημοσιονομικό συμβούλιο εισηγείται στον υπουργό Οικονομικών ημιαυτόματα μέτρα περικοπής δαπανών σε περίπτωση απόκλισης από τους στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων, και ειδικότερα μηνιαίων/τριμηνιαίων στόχων σύμφωνα με το πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής εξαιρουμένου του επενδυτικού σκέλους, οι οποίοι ορίζονται για όλους τους υποτομείς της κυβέρνησης. Σε περίπτωση κατά την οποία σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης εμφανίζονται σημαντικές αποκλίσεις από τον τριμηνιαίο στόχο… ενεργοποιείται διορθωτικός μηχανισμός ύστερα από σχετική γνώμη του Δημοσιονομικού Συμβουλίου. Ο διορθωτικός μηχανισμός συνίσταται στην κάλυψη της απόκλισης είτε με περικοπή δαπανών είτε με ανάληψη δράσεων για την ενίσχυση των εσόδων… Η περικοπή των δαπανών ή/και η ενίσχυση των εσόδων θα εφαρμόζεται κατά σειρά προτεραιότητας: α) στον φορέα ή τους φορείς από τον οποίο προέρχεται η απόκλιση, β) σε οποιονδήποτε από τους φορείς που ανήκουν στον ίδιο υποτομέα και που εποπτεύονται από το ίδιο υπουργείο με εκείνον ή εκείνους από τον οποίο προέρχεται η απόκλιση, γ) σε οποιονδήποτε από τους φορείς ανήκουν στον ίδιο υποτομέα με εκείνον ή εκείνους από τον οποίο προήλθε η απόκλιση εποπτεύοντος υπουργείου και δ) σε οποιονδήποτε φορέα ή φορείς της γενικής κυβέρνησης»! Κοινώς …όποιον πάρει ο χάρος! Νοσοκομεία, σχολεία ή δήμοι θα κλείνουν πάραυτα και χωρίς δεύτερη κουβέντα σε περίπτωση που διαπιστώνεται απόκλιση από τα έσοδα που έχουν προϋπολογισθεί!

Επιπρόσθετα, όχι αντίρροπα μέτρα

Το ενδεχόμενο πολύ σύντομα να βρεθούμε αντιμέτωποι με μέτρα πολύ χειρότερα απ’ όσα περιλαμβάνει ήδη το Μνημόνιο, κι αντί για αντίρροπα να εφαρμοστούν αυτόματες περικοπέςεπιπρόσθετα μέτρα, διακρίνεται πίσω κι από άλλα άρθρα. Για παράδειγμα αναφέρεται στην παράγραφο Γ’, με τίτλο «Συμφωνία δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» στη σελίδα 298: «Οι όροι θα επικαιροποιούνται σε τριμηναία βάση, λαμβανομένης υπόψη της επιτευχθείσας προόδου όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις κατά το προηγούμενο τρίμηνο. Σε κάθε επανεξέταση θα εξειδικεύονται πλήρως με λεπτομέρειες και χρονοδιαγράμματα τα συγκεκριμένα μέτρα πολιτικής και τα λοιπά μέσα για την επίτευξη αυτών των ευρύτερων στόχων που παρατίθενται στο παρόν έγγραφο. Για την επιτυχία απαιτείται ο ενστερνισμός του προγράμματος μεταρρυθμίσεων από τις ελληνικές αρχές. Επομένως, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να λάβει οποιαδήποτε μέτρα ενδέχεται να κριθούν κατάλληλα για τον σκοπό αυτόν, καθώς οι περιστάσεις μεταβάλλονται»!!! Καλά διαβάσατε! Βρέθηκε κυβέρνηση και Βουλή στον 21ο αιώνα που ψήφισε πως θα εφαρμόζει «οποιαδήποτε μέτρα κριθούν κατάλληλα». Πρόκειται για όρο που ισοδυναμεί με πλήρη παράδοση της χώρας και των εργαζομένων στους πιστωτές, καθώς στο εξής οι τοκογλύφοι θα μπορούν να ζητούν ο,τιδήποτε τους έρθει στο μυαλό για να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα, από τη στιγμή που ξέρουν πως αυτός ο όρος έχει ψηφισθεί από τη Βουλή και η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη, τυπικά πάντα, να τα ψηφίσει και να τα υιοθετήσει. Μπορεί μάλιστα οι 222 βουλευτές που ψήφισαν αυτό το έκτρωμα να αγνοούσαν εντελώς αυτό τον απαράδεκτο όρο, οι πιστωτές ωστόσο που τον επέβαλλαν έχουν πλήρη γνώση της ύπαρξής του και θα το χρησιμοποιήσουν κατάλληλα… «Υπάρχει στο μνημόνιο» θα επαναλαμβάνουν εν χορώ πιστωτές και εξωνημένοι δημοσιογράφοι, με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που προεκλογικά έταζαν αντίρροπα μέτρα τότε να συναινούν δηλώνοντας έτοιμα να λάβουν επιπλέον μέτρα!

Το ενδεχόμενο να βρεθούμε ενώπιον νέων αντιλαϊκών μέτρων επιβεβαιώνεται επίσης κι από έναν ακόμη όρο που περιέχεται στο τρίτο Μνημόνιο κι έρχεται να ακυρώσει εκ προοιμίου κάθε ενδεχόμενο έκδοσης φιλεργατικής απόφασης από δικαστήριο και χαλάρωσης έτσι της εφαρμοζόμενης πολιτικής, έστω δια της πλαγίας οδού. Αναφέρεται συγκεκριμένα, στη σελίδα 305 (2.1 δημοσιονομική πολιτική): «η ελληνική κυβέρνηση θα παρακολουθεί τους δημοσιονομικούς κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών αποφάσεων, και θα λάβει αντισταθμιστικά μέτρα, στο βαθμό που αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση των δημοσιονομικών στόχων». Η συγκεκριμένη πρόβλεψη θυμίζει τα εκδικητικά μέτρα τιμωρίας που εφάρμοζαν οι Ναζί στην κατοχή. Έτσι και τώρα το μήνυμα που στέλνεται είναι πως όποιος καταφέρνει να δραπετεύει από τη φυλακή των μέτρων λιτότητας θα τιμωρείται κάποιος άλλος. Αν καταφέρνουν, για παράδειγμα, οι συνταξιούχοι και ξανακερδίζουν μέρος των απωλειών τους, το ποσό αυτό θα αφαιρείται αυτόματα από τους εν ενεργεία δημόσιους υπάλληλους. Ο αριθμός των κρατουμένων, τότε, και το ύψος των δημοσίων εσόδων, σήμερα, θα είναι πάντα σταθερά, είναι το μήνυμα του Μνημονίου!

Ο αποικιοκρατικός χαρακτήρας του νέου τρίτου δανείου, τριετούς διάρκειας (Αύγουστος 2015 – Αύγουστος 2018) ύψους έως 86 δισ. ευρώ, με περίοδο πλήρους εξόφλησης τα 32,5 χρόνια δε προκύπτει ωστόσο μόνο από όρους όπως οι τρεις παραπάνω που προαναφέραμε οι οποίοι ανοίγουν το δρόμο για την επιβολή νέων αυστηρότερων μέτρων. Το χειρότερο για τον ελληνικό λαό είναι πως ο οργανισμός που ανέλαβε να δανειοδοτήσει την Ελλάδα, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (European Stability Mechanism) αποτελεί εκ φύσεως έναν τοκογλυφικό οργανισμό που περνάει θηλιά σε όσα κράτη ξεπέφτουν στην ανάγκη του. Αρκεί μια ματιά στους όρους που περιλαμβάνονται στο τρίτο Μνημόνιο τους οποίους υπέγραψαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, διασύροντας την Αριστερά και την αντιμνημονιακή Δεξιά.

Σε φορολογικό παράδεισο η έδρα του ΕΜΣ

Ωστόσο, πριν δούμε τους όρους που περιλαμβάνονται στο τρίτο και αθλιότερο Μνημόνιο αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στα έργα και τις ημέρες του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας. Έδρα του ΕΜΣ, που ξεκίνησε να λειτουργεί στις 8 Οκτωβρίου 2012 και διαδέχθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), από το οποίο η Ελλάδα δανείσθηκε 141,8 δισ. ευρώ από τον Μάρτιο του 2012 ως τον Ιούνιο του 2015, είναι το βουτηγμένο στην πλήξη και τις φορολογικές αμαρτίες μικροσκοπικό Λουξεμβούργο. Μετά δε την ένοχη σιωπή που συνόδευσε τις αποκαλύψεις των Luxleaks για σκάνδαλα φοροαποφυγής κολοσσιαίων αμερικάνικων και ευρωπαϊκών πολυεθνικών με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι ανάλογες παρασπονδίες χαίρουν της κάλυψης και της ίδιας της ΕΕ. Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη, που κατά τ’ άλλα κόπτονται για τη φορολογική δικαιοσύνη και την εξάλειψη των φορολογικών παραδείσων σφύριζαν αδιάφορα όσο διαρκούσαν οι αποκαλύψεις, πείθοντας ότι το πάθος τους για την περίφημη διεύρυνση της φορολογικής βάσης είναι …λίγο μονοσήμαντα προσανατολισμένο προς τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας: εργασιακή επισφάλεια, μικρομεσαίοι κι ελευθεροεπαγγελματίες. Κι όταν τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στα δισεκατομμύρια που χάνονται από τα δημόσια ταμεία από περίτεχνα, ομολογουμένως, κόλπα φορολογικής λούφας, με τη σφραγίδα της κορυφαίας πολυεθνικής λογιστικοελεγκτικής εταιρείας RriceWaterhouseCoopers, τότε επιδεικνύεται …παντελής αδιαφορία. Το Λουξεμβούργο λοιπόν αγαπάει τις διαδρομές του έξυπνου χρήματος και δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο χρηματοδοτικός οργανισμός τον οποίο έστησε η ΕΕ, φιλοδοξώντας να αποτελέσει έναν διαρκή μηχανισμό επίλυσης κρίσεων, έχει ως έδρα του το …Λουξ, κατά την αγαπημένη ορολογία ευρωλιγούρηδων υποτιθέμενων κοσμοπολιτών.

Στην αποστολή του ΕΜΣ, που μέχρι στιγμής έχει χρηματοδοτήσει την Ισπανία (με 41,3 δισ. ευρώ για να ανακεφαλαιοποιηθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες της) και την Κύπρο (με 5,7 δισ. ευρώ) περιλαμβάνεται πέρα από τη χορήγηση δανείων, η αγορά ομολόγων από την πρωτογενή και τη δευτερογενή αγορά, η έγκριση πιστωτικών γραμμών (PCCL και ECCL) όπως αυτές που συζητούσε το φθινόπωρο του 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά με τους πιστωτές σαν ένα είδος μερικού απεγκλωβισμού από τα Μνημόνια, και τέλος περιλαμβάνεται η απ’ ευθείας αναχρηματοδότηση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων κάτω από συγκεκριμένες κι εξαιρετικές συνθήκες.

Φούσκα ο ΕΜΣ

Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας ωστόσο, παρότι έχει να επιτελέσει ένα τόσο σημαντικό έργο, λειτουργώντας δηλαδή σαν ο δανειστής έσχατης ανάγκης για τα 19 κράτη μέλη της ευρωζώνης που συμμετέχουν στο κεφάλαιό του, είναι μια τεράστια φούσκα. Το καταβεβλημένο κεφάλαιό του ανέρχεται σε 80,5 δισ. ευρώ το οποίο επενδύεται στις αγορές για να συγκεντρώσει μέσω της μόχλευσης επιπλέον 624,3 δισ. ευρώ (χάρη στην υψηλή αξιολόγηση που απολαμβάνει από τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, με τη Fitch να βαθμολογεί τον ΕΜΣ με ΑΑΑ και την Moody’s με Αα1) τα οποία είναι και τα μοναδικά κεφάλαια που διατίθενται για δανεισμό. Συγκεντρώνει έτσι συνολικά ένα κεφάλαιο ύψους 704,8 δισ. ευρώ. Επομένως, ο ΕΜΣ δεν δανείζει στις χώρες που έχουν ανάγκη λεφτά ευρωπαίων φορολογουμένων, όπως μονότονα επαναλαμβάνουν αξιωματούχοι της κυβέρνησης και της ΕΕ προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αποκρούσουν τα επιχειρήματα για την ανάγκη διαγραφής του χρέους. Ο ΕΜΣ δανείζει στην πραγματικότητα …δανεικά λεφτά, επαναλαμβάνοντας επί ευρωπαϊκού εδάφους με την σφραγίδα μάλιστα της ΕΕ, ένα κερδοσκοπικό πείραμα που απέτυχε παταγωδώς στις ΗΠΑ το 2008, προκαλώντας μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις από γεννήσεως καπιταλισμού. Την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη φορά σαν φάρσα επομένως επαναλαμβάνεται η χρηματοπιστωτική μηχανική…

Εντούτοις, όσο χαλαρά, ακροβατώντας στα όρια μεταξύ ηθικού και ανήθικου είναι τα συναλλακτικά ήθη που επιστρατεύει ο ΕΜΣ για να συγκεντρώσει τα κεφάλαιά του, τόσο δρακόντειοι είναι οι όροι που επιβάλλει στους δανειολήπτες. Ως αποτέλεσμα το τρίτο μνημόνιο περιλαμβάνει πλήθος όρων που παραπέμπουν στις χειρότερες μέρες της αποικιοκρατίας, με την Ελλάδα να θυμίζει χώρα δεύτερης κατηγορίας που απεμπόλησε και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά της για να μπορέσει να πάρει το δάνειο ανώτερου ύψους 86 δισ. ευρώ, με το τελικό ποσό να διαμορφώνεται αφού αποφασίσει οριστικά το ΔΝΤ για τη συμμετοχή του. Αξίζει να δούμε ορισμένους όρους της δανειοδότησης, που υπογράφτηκε  μεταξύ τεσσάρων μερών (ΕΜΣ, Ελληνικής Δημοκρατίας, Τράπεζας Ελλάδας και Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ή Ταμείου Ανακεφαλαιοποίησης) όπως περιγράφονται στις τελευταίες σελίδες του Μνημονίου.

Με πρόστιμο η έγκαιρη αποπληρωμή

Παράδειγμα πρώτο: το «ελάχιστο ποσό ακύρωσης» και «ελάχιστο ποσό εθελοντικής προπληρωμής» ορίζεται στα 100 εκ. ευρώ (σελ. 277). Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κάθε προσπάθεια που μπορεί να καταβάλλει μια κυβέρνηση για να απαλλαγεί από τους τοκογλύφους νωρίτερα από το χρόνο που προβλέπεται, και να είναι ελεύθερη έτσι να ασκήσει μια ανεξάρτητη οικονομική πολιτική χωρίς τις μνημονιακές δουλείες, επισείει ένα εξωφρενικό πρόστιμο. Έτσι φαίνεται ότι ο ΕΜΣ αποθαρρύνει την Ελλάδα κι ευρύτερα τα κράτη δανειολήπτες να απαλλαγούν από τα δεσμά του. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ΔΝΤ ο δανεισμός του ΕΜΣ μετά από ένα σημείο μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, μέσο επιβίωσής του, σε βάρος φυσικά των κρατών που υποτίθεται καλείται να «διασώσει». Αποκαλύπτεται έτσι πως ο ΕΜΣ δεν αποτελεί ένδειξη της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Το ζητούμενο των δανείων δεν είναι να ορθοποδήσει μια χώρα. Αν ήταν αυτό το ζητούμενο η έγκαιρη αποπληρωμή θα έπρεπε να επιβραβευόταν, όχι να τιμωρείται, όπως συμβαίνει.

Να θυμίσουμε πως τα πρόστιμα για την έγκαιρη αποπληρωμή αποτελούσαν συνηθισμένη μορφή κερδοσκοπίας των τραπεζών, που με αυτό τον τρόπο τιμωρούσαν τους καλούς τους πελάτες, μέχρι που καταργήθηκαν με δικαστικές αποφάσεις. Νοικοκυριά κι επιχειρήσεις σώθηκαν αλλά τα κράτη συνεχίζουν να είναι όμηροι του αχαλίνωτου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, που θέλει τους δανειζόμενους σε ισόβια δεσμά.

Παράδειγμα δεύτερο: Εισάγεται η πλήρης χρηματοπιστωτική πρόσδεση στο ΕΜΣ, μέσω της απαγόρευσης κάθε είδους νέου δανεισμού από άλλη πηγή! Αναφέρεται χαρακτηριστικά (σελίδα 283): «(Σύναψη δανείων εξυγίανσης) Το Ταμείο Ανακεφαλαιοποίησης δεσμεύεται να μη συνάψει οποιοδήποτε δάνειο εξυγίανσης, εκτός εάν: Α. οι όροι του εν λόγω δανείου εξυγίανσης: 1. Περιλαμβάνουν τον ΕΜΣ ως δικαιούχο τρίτο με πλήρη δικαιώματα επιβολής όλων των δικαιωμάτων και συμφερόντων  του Ταμείου Ανακεφαλαιοποίησης… 2. Παρέχουν στο Ταμείο Ανακεφαλαιοποίησης το δικαίωμα να εκχωρήσει οποιοδήποτε από τα δικαιώματα και συμφέροντά του δυνάμει του δανείου εξυγίανσης στον ΕΜΣ… β. Έχει υποβάλει μια μορφή του δανείου εξυγίανσης στον ΕΜΣ και ο ΕΜΣ έχει επιβεβαιώσει ότι η μορφή του δανείου εξυγίανσης είναι ικανοποιητική για τον ΕΜΣ». Στην πράξη όλοι οι παραπάνω όροι δημιουργούν ένα καθεστώς που ευνοεί σκανδαλωδώς τον ΕΜΣ σε βάρος οποιασδήποτε άλλης λύσης ακόμη και πιο συμφέρουσας που θα μπορούσε να προκύψει στο μέλλον. Μια τέτοια χρηματοδοτική λύση θα γίνει δεκτή εάν κι εφ όσον θέλει ο ΕΜΣ. Ποτέ εν αγνοία του ή σε περίπτωση που έχει άλλη γνώμη…

Παράδειγμα τρίτο: Ρητή απαγόρευση κάθε νομοθετικής πρωτοβουλίας, εάν πρώτα δεν ενημερωθεί και συναινέσει ο ΕΜΣ. Για πολλοστή φορά στο ελληνικό κράτος απαγορεύεται να νομοθετεί! Αναφέρεται χαρακτηριστικά (σελ. 284): «(Αλλαγές σε νόμους που αφορούν το Ταμείο Εξυγίανσης) το δικαιούχο κράτος μέλος δεσμεύεται ότι: Α. τυχόν αλλαγές που απαιτούνται σε οποιονδήποτε νόμο ή άλλες νομοθετικές ή κανονιστικές διατάξεις του δικαιούχου κράτους μέλους που αφορούν το Ταμείο Εξυγίανσης, προκειμένου να εφαρμοστούν πλήρως οι υποχρεώσεις… τίθενται αμέσως σε εφαρμογή, μετά από διαβούλευση με τον ΕΜΣ… και Α. πλην των όσων απαιτούνται βάσει της παραγράφου επάνω, δεν προβαίνουν σε οποιαδήποτε αλλαγή σε οποιονδήποτε νόμο που αφορά το Ταμείο Εξυγίανσης χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση του ΕΜΣ, ο οποίος δεν αρνείται αυτή τη συγκατάθεση χωρίς βάσιμους λόγους».

Δημόσιο, υπηρέτης του ΕΜΣ

Παράδειγμα τέταρτο: Οι ελληνικές αρχές αναλαμβάνουν την υποχρέωση να γίνουν τα μάτια και τα αυτιά του ΕΜΣ, καθώς στο εξής δεσμεύονται να το ενημερώσουν για τα πάντα …όλα! Αναφέρει κατά λέξη το Μνημόνιο (σελ. 289) «Β. (Δεσμεύσεις που αφορούν τα βοηθούμενα ιδρύματα) Το δικαιούχο κράτος μέλος και το Ταμείο Ανακεφαλαιοποίησης δεσμεύονται, αμέσως μόλις λάβουν γνώση για: ι) οποιεσδήποτε περιστάσεις ή γεγονότα που έχουν (ή που θα μπορούσαν δυνητικά να έχουν) ουσιαστική αρνητική επίπτωση στη χρηματοπιστωτική κατάσταση του βοηθούντος ιδρύματος ή στην ικανότητά του να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του… ιι) οποιαδήποτε ουσιώδη παραβίαση από βοηθούμενο ίδρυμα των υποχρεώσεών του δυνάμει του σχεδίου αναδιάρθρωσης… να πληροφορήσουν τον ΕΜΣ σχετικά με τις εν λόγω περιστάσεις και να παράσχουν στον ΕΜΣ περαιτέρω λεπτομέρειες για αυτές, τις οποίες ενδέχεται να ζητήσει ο ΕΜΣ».

Οι σκανδαλώδεις θεσμικές θωρακίσεις και παρεμβάσεις του τρίτου μνημονίου, που είναι ένα κείμενο – κουρελού (αφήνοντας εκτός σχολιασμού τα άγρια νεοφιλελεύθερα και αντιλαϊκά μέτρα που εισάγει στη φορολογία κ.α.) συνεχίζονται με προβλέψεις που υπάρχουν για να αποκλειστούν στο Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας οι πολιτικές παρεμβάσεις. Έτσι, να είναι δεδομένη η ασυδοσία των αργυρώνητων τεχνοκρατών. Αναφέρεται συγκεκριμένα (στη σελ. 329) στο κεφάλαιο με τίτλο Διακυβέρνηση του ελληνικού ΤΧΣ: «η ανεξαρτησία του ΤΧΣ θα είναι πλήρως σεβαστή ενώ θα ενισχυθεί η δομή της διακυβέρνησής του, με σκοπό την πρόληψη πολιτικών παρεμβάσεων στη διαχείριση ή τις δραστηριότητές του». Στην επόμενη σελίδα το Μνημόνιο (που σε άλλες σελίδες ζητάει ακόμη και ομαδικές απολύσεις, ενώ ορίζει πως η εισαγωγή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος θα είναι δημοσιονομικά ουδέτερη, δηλαδή δεν θα προέλθει από νέα κονδύλια αλλά από τον αποπροσανατολισμό των υπαρχόντων κοινωνικών δαπανών) εγγυάται πως τα τραπεζικά στελέχη θα αμείβονται πλουσιοπάροχα: «Ο νόμος θα διασφαλίσει επίσης ότι (1) η αμοιβή και οι λοιποί όροι απασχόλησης είναι ανταγωνιστικοί ούτως ώστε να προσελκύουν υψηλής ποιότητας διεθνείς υποψηφίους για τις διευθυντικές θέσεις του ελληνικού ΤΧΣ (2) θα καλύπτονται οι εξουσίες, τα κριτήρια και οι διαδικασίες με βάση τις οποίες το ΤΧΣ θα εξετάζει και θα αλλάζει – εφόσον κρίνεται σκόπιμο – τα διοικητικά συμβούλια και τις επιτροπές των τραπεζών που τελούν υπό τον έλεγχό του»!

Εν κατακλείδι πρόκειται για ένα Μνημόνιο – θεσμικό και νομικό Άουσβιτς!

Με σενάρια μνημονιακής παρένθεσης χρυσώνουν το χάπι του μνημονίου (Πριν, Κυριακή 12 Ιουλίου )

tsiprasΑν υπήρχε βραβείο προαγωγού της δεκαετίας θα άξιζε να το πάρει η Μέρκελ. Ούτε έναν ούτε δύο… Τέσσερις έλληνες πρωθυπουργούς έβγαλε στο κλαρί η γερμανίδα καγκελάριος από το 2010 μέχρι προχθές το βράδυ, όταν και ο Τσίπρας εγκατέλειψε την αντι-μνημονιακή διαφοροποίηση για να ακολουθήσει το δρόμο που άνοιξαν πριν από αυτόν Παπανδρέου, Παπαδήμος και Σαμαράς.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα μέτρα που ψήφισε η ελληνική Βουλή, με την παρότρυνση μάλιστα η ελληνική αντιπροσωπεία να δεχθεί κι ό,τι άλλο της ζητηθεί στη σημερινή σύνοδο κορυφής προκειμένου να κλείσει η συμφωνία για την έγκριση του τριετούς δανείου από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, δημιουργούν ένα ρήγμα στις σχέσεις της με την κοινωνία που δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ: Η επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στις συντάξεις κι η αναστολή των εφάπαξ μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε θα ψηφισθεί νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019, με τις πρώτες περικοπές να ξεκινούν το 2016, σε λίγους μήνες δηλαδή, η σταδιακή εξάλειψη των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων με στόχο μέχρι το 2022 όλοι να συνταξιοδοτούνται στα 67 έτη (ή στα 62 με 40 χρόνια εργασίας), η αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης, η μείωση των δικαιούχων του επιδόματος θέρμανσης, η μείωση του ορίου προστασίας μισθών και συντάξεων από τις κατασχέσεις που σημαίνει ότι πολλά φτωχά νοικοκυριά θα δουν καταθέσεις και ακίνητα να κατάσχονται από την εφορία προκαλούν ένα «ασύμμετρο» πλήγμα στα λαϊκά εισοδήματα. Έτσι, το τρίτο μνημόνιο, αποκαθιστά την συνέχεια του κράτους όπως από την προεκλογική περίοδο κιόλας την ευαγγελιζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ μεταφέροντας το κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής στους πιο φτωχούς. Την εργατική τάξη δηλαδή και τα στρώματα εκείνα που με σταθερό τρόπο από το 2010 καλούνται να σηκώσουν το βάρος της λιτότητας για να αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους.

Και στη διαχείριση μάλιστα της δημοσιονομικής κρίσης οι ομοιότητες με το παρελθόν περισσεύουν, καθώς το νέο δάνειο από το ευρωπαϊκό ΔΝΤ, τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, που θα αντιμετωπίσει κατά ένα σημαντικό μέρος την αποπληρωμή λήξεων στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ, θα αυξήσει τη συνολική υπερχρέωση. Το δημόσιο χρέος έτσι θα αυξηθεί περαιτέρω!

Η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στις πιέσεις των πιστωτών αντιμετωπίζονται ωστόσο από την ηγεσία του σαν ένας τακτικός ελιγμός. Σαν μια μικρή υποχώρηση που θα του επιτρέψει να παραμείνει στην εξουσία κι εν ευθέτω χρόνο, όταν δηλαδή θα έχουμε απαλλαγεί από το βάρος των δανειακών υποχρεώσεων, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, να κλείσει το ρήγμα που δημιουργήθηκε και, μετά απ’ όλα αυτά, να εφαρμόσει το αριστερό του πρόγραμμα, σύμφωνα με την αφήγηση πολλών κυβερνητικών στελεχών… Είναι το σενάριο της μνημονιακής παρένθεσης, που επιχειρεί να χρυσώσει το χάπι του τρίτου μνημονίου . Προς επίρρωση μάλιστα επικαλούνται το παράδειγμα της Βραζιλίας, που κατόπιν ορισμένων συμβιβασμών στην αρχή και χάρη σε αυτούς, το (εκφυλισμένο) Κόμμα Εργατών μπόρεσε να παραμείνει περισσότερο από μια δεκαετία. Αρχικά, οποιαδήποτε σύγκριση με τη Βραζιλία είναι το λιγότερο άστοχη, καθώς πρόκειται για μη συγκρίσιμα μεγέθη. Η Βραζιλία είναι η οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής, αντίθετα με την Ελλάδα, που είναι ο τελευταίος τροχός της ευρωπαϊκής αμάξης, αν αφήσουμε έξω τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η οικονομική υπεροχή, προσέφερε στη Βραζιλία και τις δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης με τον Λούλα αρχικά και τη Ρουσέφ στη συνέχεια να γίνονται ο πολιτικός εκφραστής των αστικών οικονομικών δυνάμεων που πήραν τα ηνία στη μετα–ΔΝΤ εποχή. Κι αυτή ωστόσο η «επιτυχία» θεμελιώθηκε επάνω στην προδοσία των λαϊκών στρωμάτων που στήριξαν τον Λούλα με το αρχικό φιλολαϊκό του πρόγραμμα να συρρικνώνεται (σε βαθμό εξαφανίσεως) στην αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας. Αν αυτό είναι το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να το φέρει καλύτερα σε πέρας η ΕΕ με τα σχετικά προγράμματα που ήδη χρηματοδοτεί…

Στην Ελλάδα, οι πολιτικές εξελίξεις θα τρέξουν με ραγδαίους ρυθμούς, με αφορμή την απώλεια της δεδηλωμένης, όπως φάνηκε από τους 145 ψήφους που συγκέντρωσε το τρίτο μνημόνιο εκ μέρους της κυβερνητικής πλειοψηφίας, σε ένα σύνολο 251 θετικών ψήφων. Το δημοσκοπικό προβάδισμα 20 ποσοστιαίων μονάδων του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της ΝΔ,  όπως καταγραφόταν προχθές κι ήταν μάλιστα από τις πρώτες ειδήσεις στον ιστότοπο της Αυγής, σύντομα θα είναι γλυκιά ανάμνηση για όσους κυβερνητικούς έχουν την αυταπάτη ότι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα οφέλη της εξουσίας μετά την προδοσία των λαϊκών προσδοκιών για ανατροπή της λιτότητας και του καθεστώτος υποτέλειας. Τις ίδεις αυταπάτες καλλιεργούσαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια, επικαλούμενοι μάλιστα το ίδιο επιχείρημα (της ανυπαρξίας αντιπολίτευσης) μέχρι που κατρακύλησαν στα Τάρταρα της ανυποληψίας, από τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους…

Επαναγορά δημόσιου χρέους, αναδιαρθρώσεις, νέα δόση: όλα για τις τράπεζες και τους πιστωτές (Ουτοπία)

?????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Σε όλο και πιο δεινή θέση έρχονται οι εργαζόμενοι της Ελλάδας με κάθε δόση που εισρέει στο πλαίσιο του προγράμματος χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας. Το ίδιο ισχύει και για την δόση – μαμούθ ύψους 52,5 δισ. ευρώ η χορήγηση της οποίας εγκρίθηκε αρχικά στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 27 Νοεμβρίου 2012. Η εκταμίευση της δόσης ωστόσο συνοδεύτηκε από τρεις όρους. Ο πρώτος αφορούσε την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου τον Νοέμβριο του 2012 και ο δεύτερος την επιτυχή εφαρμογή ενός προγράμματος επαναγοράς ομολόγων του ελληνικού δημοσίου. Η υλοποίηση αυτών των δύο όρων άνοιξε τον δρόμο για την εκταμίευση του πρώτου μέρους της δόσης ύψους 34,3 δισ. ευρώ, την εβδομάδα που προηγήθηκε των Χριστουγέννων. Το υπόλοιπο ποσό αναμένεται να καταβληθεί σε τρεις δόσεις από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο υπό την αυστηρή προϋπόθεση της εφαρμογής επιπλέον αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων. Ο τρίτος όρος λοιπόν αφορά την υιοθέτηση νέων αντεργατικών μέτρων. Παρότι η κυβέρνηση επιχείρησε να εμφανίσει ως επιτυχία και απαρχή θετικών εξελίξεων το πράσινο φως των Ευρωπαίων για την χορήγηση της δόσης, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: Τόσο οι όροι που τέθηκαν όσο και η ίδια η δόση σηματοδοτούν μια ραγδαία επιδείνωση της θέσης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, ενώ από την άλλη μεριά κερδισμένοι είναι η αστική τάξη και πολύ περισσότερο οι πιστωτές και οι τράπεζες.

Χαμένοι οι εργαζόμενοι

Η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Σταθερότητας και του Τρίτου Μνημονίου το Νοέμβριο του 2012 κατάφεραν κατ’ αρχάς ένα νέο βαρύ πλήγμα στην θέση των εργαζομένων. Ας θυμηθούμε τι περιελάμβαναν για να ξέρουμε τη «σκοτεινή πλευρά» της δόσης: μείωση των μισθών πανεπιστημιακών, νοσοκομειακών γιατρών, ένστολων και άλλων, κατάργηση πολλών επιδομάτων, δώρου Χριστουγέννων, Πάσχα και Επιδόματος Αδείας για τους συνταξιούχους από το 2013 και για τους δημόσιους υπάλληλους από φέτος, σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις παντού, κ.λπ, κ.λπ. Κατάφεραν όμως και κάτι ακόμη: Για πρώτη φορά η απαισιοδοξία δεν ήταν απλώς διαίσθηση, αλλά βεβαιότητα μιας και με νόμο του κράτους, φέτος, το 2013, και του χρόνου θα περνούμε χειρότερα από πέρυσι. Τα μέτρα που συμπεριλαμβάνονται στο Μεσοπρόθεσμο κι αφορούν την διετία 2013-2014 αγγίζουν τα 13,5 δισ. ευρώ, αντιστοιχώντας στο 7,2% του ΑΕΠ. Η τρικομματική κυβέρνηση δηλαδή και οι πιστωτές χαίρονται που θα αφαιρέσουν βίαια από το εθνικό προϊόν ένα τμήμα της τάξης του 7,2%. Η μερίδα του λέοντος μάλιστα θα αφορά περικοπές σε συντάξεις (2,8% για το 2014) και μείωση της μισθολογικής δαπάνης στο δημόσιο (κατά 0,7% δισ. για το 2014) που θα προέλθει από την απόλυση των 150.000 δημοσίων υπαλλήλων και την μείωση των μισθών στους υπόλοιπους. Επιπλέον έχει αποφασιστεί η επιβολή νέων μέτρων ύψους 4 δισ. ευρώ για την διετία 2015-2016, στόχος που διατυπώθηκε καθαρά και στην τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα, που δημοσιεύτηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2012.

Είναι προφανές ότι ο κανιβαλικός νεοφιλελευθερισμός της κυβέρνησης Α. Σαμαρά και της Τρόικας θα προκαλέσει νέα βύθιση στο ΑΕΠ, νέα αύξηση στην ανεργία, νέα απόκλιση στα φορολογικά έσοδα που όλα αυτά μαζί θα οδηγήσουν σε νέα αντιλαϊκά μέτρα. Σκηνή από ταινία προσεχώς ήταν οι ζοφερές προβλέψεις για την Ελλάδα του γερμανικού Κέντρου Προγνώσεων για την Παγκόσμια Οικονομία που δημοσιεύθηκαν στις 18 Δεκεμβρίου, διαψεύδοντας τις σχετικά πιο ήπιες προβλέψεις που έδωσε στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μια μέρα πριν, στις 17 Δεκεμβρίου. Ενώ για το 2013 αμφότεροι εκτιμούν πως η ύφεση θα αγγίξει το 4%, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει οριακή αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6% για το 2014, όταν οι Γερμανοί προβλέπουν νέα μείωση της τάξης του -1% για έβδομη συνεχή χρονιά! Η ίδια απόκλιση παρατηρείται και για την ανεργία. Ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προβλέπει σταθεροποίηση της ανεργίας στο 24% για το 2013 και μείωση της στο 22,2% για το 2014, οι Γερμανοί είτε λόγω του κυνισμού τους μιας και δεν συνηθίζουν να χαϊδεύουν αφτιά είτε λόγω της καλύτερης γνώσης που έχουν ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του ελληνικού δράματος προβλέπουν ότι η ανεργία το 2013 θα αυξηθεί στο 29,3% και το 2014 στο 31%!

Η πίεση που θα δεχθούν οι εργαζόμενοι θα ενταθεί με την είσοδο του 2013 καθώς θα πρέπει να υλοποιηθούν μια σειρά από στόχοι για να καταβληθούν οι επόμενες δόσεις. Νέος γύρος εκβιασμών λοιπόν ξεκινάει σύντομα. Οι όροι για την εκταμίευση της δόσης του Ιανουαρίου περιλαμβάνουν την ψήφιση της φορολογικής μεταρρύθμισης (που ενώ καταργεί το αφορολόγητο των χαμηλόμισθων αφήνει στο απυρόβλητο τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών) και την εφαρμογή των αυξήσεων στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Για την χορήγηση της δόσης του Φεβρουαρίου, όρος είναι η ανακοίνωση νέων περικοπών στις δημόσιες δαπάνες με τριετή ορίζοντα, ενώ για την δόση του Μαρτίου, μεταξύ άλλων, προϋπόθεση είναι η ολοκλήρωση του σχεδίου απολύσεων στον δημόσιο τομέα.

Κερδισμένοι οι τοκογλύφοι

Η μίνι αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είχε ωστόσο και κερδισμένους. Κατ’ αρχάς να υπογραμμίσουμε ότι τα μέτρα μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους που συμφωνήθηκαν στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης στις 27 Νοεμβρίου συνιστούν την πιο επίσημη παραδοχή για την αποτυχίας της αναδιάρθρωσης του Μαρτίου του 2012, η οποία αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων τώρα ότι η ανακούφιση που προσέφερε είχε χρονική διάρκεια έξι μήνες. Η επαναγορά ελληνικών ομολόγων επομένως τον Δεκέμβριο του 2012 έδωσε στην Ελλάδα ένα ακόμη θλιβερό προνόμιο: να είναι όχι μόνο η χώρα που προχώρησε στην μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους τις τελευταίες δεκαετίες ύψους 105 δισ. ευρώ, αλλά κι η μοναδική χώρα που προχώρησε σε δεύτερη αναδιάρθρωση τον ίδιο χρόνο, με διαφορά δέκα μηνών! Η αιτία φυσικά πίσω από αυτή την παταγώδη αποτυχία βρίσκεται στο γεγονός ότι η αναδιάρθρωση σχεδιάστηκε με βάση τα συμφέροντα των πιστωτών. Την χρεώνονται επομένως εξ ολοκλήρου ΕΕ και ΔΝΤ που καθόρισαν τους όρους της, βεβαιώνοντας ταυτόχρονα ότι καμία μείωση του χρέους, πολύ περισσότερο η διαγραφή του, δεν μπορεί να γίνει σε συνεννόηση με τους πιστωτές κι εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ.

Σημαντικά οφέλη δημιούργησε στους κάθε είδους πιστωτές και η επαναγορά ελληνικών ομολόγων που αναμένεται να μειώσει το χρέος κατά 9,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2020, χωρίς φυσικά ακόμη κι έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος να καθίσταται βιώσιμο. Με βάση τα πιο πρόσφατα δικά τους στοιχεία (Έκθεση Επιτροπής) το 2014 θα φτάσει το 173,5% του ΑΕΠ, όταν το 2009 ήταν 129% του ΑΕΠ… Το πρόγραμμα επαναγοράς (η συμμετοχή στο οποίο έφθασε τα 31,9 δισ. ευρώ με μέση τιμή αγοράς επί της ονομαστικής αξίας 33,8%) χάρισε απρόσμενα κέρδη σε πολλά επενδυτικά κεφάλαια που είχαν σπεύσει να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα όταν η τιμή τους είχε φτάσει στο 17% της ονομαστικής τους, εξασφαλίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο διπλάσια κέρδη από την αξία της «επένδυσής» τους. Πλήθος αξιόπιστων ρεπορτάζ και αναλύσεων (Reuters 28 Νοεμβρίου, Frankfurter Allgemeine Zeitung 17 Δεκεμβρίου, κ.α.) περιέγραφαν με ονόματα και αριθμούς τους κερδοσκόπους που ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την επαναγορά.

Η χορήγηση της δόσης λύνει επίσης (αν και με έναν απρόβλεπτο κι αντιφατικό τρόπο) το πρόβλημα επιβίωσης των ελληνικών τραπεζών καθώς αναμένεται συνολικά να λάβουν περί τα 50 δισ. ευρώ, με τα οποία θα επιβαρυνθεί το χρέος στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησής τους, που θα ολοκληρωθεί τον Απρίλιο του 2013, και με στόχο ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας να φτάσει το 9%. Οι ζημιές όμως των ελληνικών τραπεζών δεν προέρχονται μόνο από την συμμετοχή τους στις δύο αναδιαρθρώσεις του ελληνικού δημόσιου χρέους (PSI τον Μάρτιο και επαναγορά ομολόγων τον Δεκέμβριο 2012) αλλά και από τα «κακά δάνεια» που επεκτείνονται σαν γάγγραινα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις το ύψος τους στο τέλος Σεπτεμβρίου 2012 ανερχόταν στο 22,5% του συνόλου (ή 52 δισ. ευρώ), όταν τον Δεκέμβριο του 2011 ανερχόταν μόνο στο 16%! Μέρος της ανεπίσημης «ιδιωτικής χρεοκοπίας» προέρχεται από την κάθετη πτώση της χρηματοδότησης της εγχώριας οικονομίας, την άρνηση με άλλα λόγια των τραπεζών να δώσουν δάνεια, όπως μαρτυρά το γεγονός ότι από τον Δεκέμβριο του 2011 μέχρι τον Αύγουστο του 2012 τα δάνεια στην εγχώρια οικονομία μειώθηκαν κατά 8%, με την μείωση να πλήττει τόσο τα νοικοκυριά (-6,3%) όσο και τις επιχειρήσεις (-8,5%) οφείλεται στις τράπεζες που είναι απρόθυμες να δανείσουν. Οι στρόφιγγες των τραπεζών όμως θα παραμείνουν κλειστές παρότι από την δόση του Δεκεμβρίου πήραν 16 δισ. ενώ 7,2 δισ. αναμένεται να πάρουν από την δόση του Ιανουαρίου, πέραν των 18 δισ. που πήραν τον Ιούνιο του 2012. Τα ποσά αυτά θα μείνουν κλειδωμένα στα θησαυροφυλάκια τους για τον απλό λόγο ότι γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο δίνονται: για να βελτιωθεί η κεφαλαιακή τους επάρκεια κι όχι για να γίνουν νέα δάνεια! Ταυτόχρονα ωστόσο το μερίδιο συμμετοχής στο κεφάλαιο των σημερινών μετόχων τους συρρικνώνεται σε βαθμό εξαφανίσεως, ανοίγοντας τον δρόμο για την εξαγορά τους από κάποια γερμανική.

Εξέλιξη προφανώς ασήμαντη μπροστά στο ύψιστο καθήκον που φέραμε σε πέρας ως λαός: να τις χρηματοδοτήσουμε υπό τις οδηγίες της ΕΕ και του ΔΝΤ παραδίνοντας τις υγιείς στο νέο αγοραστή…

Κράτος εναντίον κράτους (Unfollow τ. 13, Ιανουάριος 2013)

evelp Πολύ πριν εφαρμοστεί το πρώτο Μνημόνιο τον Μάιο του 2010, στο στόχαστρο των αλλεπάλληλων προγραμμάτων λιτότητας που ανακοινώνονταν από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου τέθηκε το ιστορικά αναιμικό κράτος πρόνοιας και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Παιδεία, υγεία, πρόνοια, πολιτισμός, μαζικές μεταφορές και σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δέχθηκαν ένα πρωτοφανές πλήγμα κατά πολλούς τρόπους: με μειώσεις των διαθέσιμων κονδυλίων, περικοπή προσωπικού μέσω της μη ανανέωσης συμβάσεων εργασίας περιορισμένου χρόνου, μείωση μισθών, κ.α. Τα θύματα ωστόσο του Μνημονίου δεν περιορίστηκαν στις κοινωνικές υπηρεσίες. Δειλά και πειραματικά στην αρχή, αλλά με εντατικούς ρυθμούς στη συνέχεια στην ουρά για την πριονοκορδέλα των περικοπών στάθηκαν με τη σειρά τους ακόμη και τομείς της δημόσιας διοίκησης που αποτελούσαν ανέκαθεν τον στενό πυρήνα του κράτους, όπως οι δικαστές, οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες. Χαϊδεμένα παιδιά του κράτους σε όλη την μεταπολεμική περίοδο και περισσότερο μετά την μεταπολίτευση όταν τα συγκεκριμένα σώματα γιγαντώθηκαν αναλαμβάνοντας συχνά πρωταγωνιστικό ρόλο στην εφαρμογή ακόμη και της πιο αντιλαϊκής πολιτικής, ο κτηνώδης νεοφιλελευθερισμός του Μνημονίου κατάφερε το ακατόρθωτο: να προκαλέσει ρήγμα στις σχέσεις εμπιστοσύνης και στην συναισθηματική πρόσδεση των λειτουργών τους, δικαστών, στρατιωτικών και διπλωματών με το κράτος, που όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε εργοδότη. Πιθανά ελάχιστοι από τους παραπάνω λειτουργούς να σκεφτούν «it is not personal, it is strictly business» όταν προσέρχονται στο χώρο εργασίας τους όπως σκέφτονται ολοένα και περισσότεροι μισθωτοί, η παλιά καλή εποχή όμως των αυτονόητων πέρασε ανεπιστρεπτί…

Στα κάγκελα η …έδρα

Ο επαγγελματικός κλάδος που έκανε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο δημόσια αισθητή την διαφωνία του με την πολιτική των περικοπών το τελευταίο χρονικό διάστημα ήταν οι δικαστές. Ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος εξουσίας με τις αποφάσεις του ή την ανοχή που επέδειξε ουκ ολίγες φορές γκρέμιζε ότι άφηνε όρθιο η εργοδοτική αυθαιρεσία ή η κρατική καταστολή. Χωρίς να ανατρέπεται αυτή η πραγματικότητα το τελευταίο διάστημα η στάση του δικαστικού σώματος άρχισε να αλλάζει είτε συλλογικά είτε μέσα από μεμονωμένες περιπτώσεις δικαστικών, που χωρίς να μπορεί να ειπωθεί ότι ακολουθούν τα χνάρια του Σαρτζετάκη, μετά βεβαιότητας με τις επιλογές τους ενοχλούν αφάνταστα την εκτελεστική εξουσία. Τελευταίο και πιο χαρακτηριστικό δείγμα ήταν η κόντρα των εισαγγελέων με τον υπουργό Οικονομικών και εκλεκτό της Τρόικας, Γιάννη Στουρνάρα και μέσω αυτού φυσικά με όλη την κυβέρνηση. Η διελκυστίνδα ξεκίνησε με μια απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Αθηνών (υπ. αρ. 1101/12), η οποία δημοσιοποιήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου τινάζοντας όλο το σύστημα είσπραξης των χαρατσιών στον αέρα. Συγκεκριμένα αποφάσισε ότι το χαράτσι επί των ακινήτων είναι αντισυνταγματικό καθώς αποτελεί φόρο και όχι τέλος, ότι διασαλεύει την συνταγματική αρχή για την φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, ότι η ΔΕΗ δεν μπορεί να το εισπράττει αφού δεν έχει αρμοδιότητα είσπραξης φόρων, ενώ δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να διακόπτει το ρεύμα λόγω της μη πληρωμής του χαρατσιού. Ο Άρειος Πάγος στη συνέχεια απέρριψε το αίτημα του υπουργού και της ΔΕΗ να εισπράττεται το χαράτσι μέσα από τους λογαριασμούς της επιχείρησης. Τότε ο Γ. Στουρνάρας γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τις δικαστικές αποφάσεις με όλη την αλαζονεία που έχει αποκτήσει ως το αγαπημένο παιδί της Τρόικας κάλεσε την ΔΕΗ να συνεχίσει να κάνει ό,τι έκανε. Ο πρώτος τη τάξει δηλαδή υπουργός της κυβέρνησης ζήτησε από τα στελέχη της ΔΕΗ να φτύσουν στα μούτρα την δικαστική εξουσία και να συνεχίσουν να «γδύνουν» τον κόσμο εισπράττοντας το χαράτσι που είχε ανακοινώσει ο Β. Βενιζέλος τον Σεπτέμβριο του 2011 από την Θεσσαλονίκη. Η πρόκληση του Γ. Στουρνάρα δεν έμεινε αναπάντητη από τους δικαστές. Σε ανακοίνωσή της η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδας στρέφεται κατά του υπερ-υπουργού γράφοντας «ο υπουργός Οικονομικών φέρεται να καλεί την Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού να συνεχίσει να εισπράττει το τέλος ηλεκτροδότησης μέσω των λογαριασμών κατανάλωσης χωρίς να λάβει υπ’ όψη της όσα αντίθετα έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ. αρ. 1101/2012 απόφασή του, που εκδόθηκε επί συλλογικής αγωγής και η οποία παράγει δεσμευτικότητα έναντι πάντων». Η ανακοίνωση ξεχωρίζει για το αυστηρό της ύφος και το γεγονός ότι χωρίς περιστροφές καταφέρεται εναντίον πρωτοκλασάτου υπουργού, κάτι που δεν έχει προηγούμενο! Συνεχίζει λοιπόν χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτο το γεγονός μέλος της κυβέρνησης να εμφανίζεται ότι ενεργεί παρά το Σύνταγμα και να εντέλλεται ή να παροτρύνει τη διοίκηση ή τρίτους φορείς να μην συμμορφωθούν με εκτελεστές δικαστικές αποφάσεις, παρά το νόμο και το άρθρο 95 παράγραφος 5 του συντάγματος, πράγμα που δεν είναι δυνατό να συμβαίνει σε συντεταγμένη, ευνομούμενη πολιτεία». Τέλος θεωρεί «αυτονόητη και αναμενόμενη την αναζήτηση ποινικών ευθυνών»! Πριν το μέτωπο που άνοιξαν οι δικαστές με τον Γ. Στουρνάρα είχε προηγηθεί, μεταξύ πολλών άλλων,  η πολύμηνη αποχή δικαστών και εισαγγελέων που προκάλεσε έμφραγμα στην εκδίκαση υποθέσεων με αποτέλεσμα να υπολογίζονται σε πάνω από ένα εκατομμύριο οι δίκες που πάγωσαν και σε πολλά εκατομμύρια τα διαφυγόντα έσοδα του δημοσίου από την μη εκδίκαση φορολογικών υποθέσεων και την μη καταβολή προστίμων. «Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με τον ρόλο της δικαιοσύνης σήμερα δεν μπορεί παρά να δεχθεί ότι η άσκηση των καθηκόντων της έδρας απαιτεί ένα κόστος εμφάνισης και τρόπου ζωής που να συμβάλλει στο κύρος του δικαστικού λειτουργού, τουλάχιστον, και να μην προκαλεί οίκτο. Το σημαντικότερο άλλωστε είναι να εξασφαλιστεί η ανεξαρτησία μας. Οι υψηλές αποδοχές που διασφαλίζουν μια αξιοπρεπή διαβίωση για εμάς και τις οικογένειες μας είναι η πιο αποτελεσματική θωράκιση ώστε προσπάθειες επηρεασμού να πέφτουν στο κενό», συνεχίζει ο συνομιλητής μας. «Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κόσμος και δείχνει να υποτιμάει η Πολιτεία είναι ότι εμείς οι δικαστές, ανεξαρτήτου μάλιστα βαθμίδας, δεν έχουμε την δυνατότητα να συμπληρώσουμε το εισόδημά μας, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους δημόσιους υπάλληλους, όπως όσους δουλεύουν στην παιδεία, του δήμους ή την υγεία», συνεχίζει περιγράφοντας μας στη συνέχεια καθόλου τιμητικές εικόνες από λειτουργούς του δικαστικού κλάδου που υπηρετούν αποσπασμένοι εκτός της μόνιμης κατοικίας τους κι αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα μετά τις μειώσεις ύψους 22% κατά μέσο όρο που επέβαλε το τρίτο Μνημόνιο με αναδρομική μάλιστα ισχύ, από τον Αύγουστο του 2012. Οι ίδιοι εκτιμούν ότι με τις τελευταίες μειώσεις, οι περικοπές που έχουν δεχτεί υπερβαίνουν το 50% του επιπέδου που ήταν οι μισθοί τους πριν επιβληθούν τα Μνημόνια, με αποτέλεσμα πολλοί νέοι συνάδελφοι να αμείβονται ακόμη και με λιγότερα από 2.000 ευρώ το μήνα. Αίτημά τους ωστόσο δεν είναι να ανατραπούν συλλήβδην οι μειώσεις μισθών που επιβάλει το Μνημόνιο αλλά η εξαίρεση των ίδιων… Οι μειώσεις των αποδοχών των δικαστικών δεν είναι το μοναδικό επίτευγμα του Τρίτου Μνημονίου. Στην παράγραφο ΙΓ’ με τίτλο «Ρυθμίσεις θεμάτων υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» κι ειδικότερα στην υποπαράγραφο ΙΓ1 με «τίτλο τροποποιήσεις του ποινικού κώδικα» επέρχονται μια σειρά από αντιδραστικές αλλαγές όπως η αύξηση του ανώτατου ποσού μετατροπής της ποινής κράτησης σε χρήμα από τα 30 ευρώ στα 100 για κάθε μέρα κράτησης (παρότι μάλιστα μόλις το 2010 είχε αυξηθεί στα 30 ευρώ από τα 15) κι επίσης ο διπλασιασμός του τέλους δικαστικού ενσήμου σε ποσοστό 8 τις χιλίοις επί της αξίας του αντικειμένου της αγωγής. Πρόκειται για αλλαγές που εκ πρώτης όψεως επιδιώκουν να διώξουν τον κόσμο από τα δικαστήρια. Αυτό ωστόσο που καταφέρνουν είναι να καταστήσουν την δικαστική προστασία είδος πολυτελείας, πολύ πιο απρόσιτο στα φτωχά στρώματα κι έτσι προνόμιο των υψηλών εισοδημάτων. Ταξική πολυτέλεια η δικαιοσύνη… Στην Ελλάδα μπορεί ο αποκλεισμός από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της δικαστικής προστασίας για τα λαϊκά στρώματα (αυτούς δηλαδή που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη θωράκισης από την αυθαιρεσία) να μην βρήκε την θέση που έπρεπε στα αιτήματα των δικαστών, δεν συνέβη όμως το ίδιο στην Ισπανία όπου κι εκεί εξέχουσα θέση στα μέτρα λιτότητας είχαν διατάξεις που περιόριζαν την πρόσβαση των πιο αδύναμων. Νομοσχέδιο ειδικότερα που κατατέθηκε στις 21 Νοεμβρίου αύξανε τα δικαστικά έξοδα για την εκκίνηση μιας δικαστικής διαδικασίας από 50 έως 750 ευρώ, με στόχο την εξοικονόμηση την επόμενη τριετία 150 δισ. ευρώ. Εναντίον του συντηρητικού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι όμως ξεσηκώθηκαν δικαστές και δικηγόροι που κατήγγειλαν «την δημιουργία μιας δικαιοσύνης για τους πλούσιους και μίας άλλης για τους φτωχούς».

Διπλωματία των ζάπλουτων

Δεν είναι ωστόσο μόνο η δικαιοσύνη που διχάζεται. Είναι κι η διπλωματία. Το πρώτο θύμα των περικοπών στο υπουργείο Εξωτερικών ήταν το προσωπικό των πρεσβειών που προερχόταν συνήθως από την ελληνική κοινότητα της κάθε χώρας, πρόσφυγας δεύτερης γενιάς συχνά κι αναλάμβανε καθήκοντα μεταφραστή ή γραμματέα. Μετά από ταλαιπωρία πολλών μηνών με καθυστερήσεις στις πληρωμές και περικοπές μισθών σχεδόν όλοι έχουν απολυθεί, με αρνητικές συνέπειες για την σχέση της πρεσβείας με την ελληνική κοινότητα και τεράστια προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία των ελληνικών διπλωματικών αποστολών μιας και η συγκεκριμένη θέση ήταν πολλές φορές ο κρίκος που εξασφάλιζε την «γείωση» κάθε πρεσβείας με την χώρα. Αυτή χάθηκε οριστικά. Το ίδιο συνέβη και με σημαντικά κονδύλια που διοχετεύονταν για δημόσιες σχέσεις, την φιλοξενία ξένων αποστολών και δημοσιογράφων στην Ελλάδα, επίσης Ελλήνων δημοσιογράφων που εργάζονταν σε διεθνή ΜΜΕ, γιορτές κι εκδηλώσεις της ομογένειας, συνέδρια στο εξωτερικό, ανταλλαγές δημοσιογραφικών αποστολών κ.α. Η σημαντική μείωση αν όχι εκμηδένισή τους είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν δοκιμασμένοι δίαυλοι επηρεασμού της κοινής γνώμης (ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι συχνά αποδεικνύονταν ιδανικά εργαλεία για χρηματισμό και εξαγορά δημοσιογράφων εντός κι εκτός Ελλάδας). Συντριπτικό πλήγμα στη ελληνική διπλωματία προκάλεσε το κλείσιμο πολλών πρεσβειών στο εξωτερικό κι η φορολόγηση, το 2011, επιδομάτων που χορηγούνταν πέραν των μισθών. Η χαριστική βολή ήρθε με το Τρίτο Μνημόνιο. Στο άρθρο 28 ο βασικός μισθός του ακόλουθου πρεσβείας ορίζεται στα 1.061 ευρώ ενώ ο μισθός του πρέσβη πολλαπλασιάζεται με συντελεστή 1,79 φθάνοντας τα 1.899 ευρώ. Παρότι αυτός δεν είναι ο τελικός μισθός ακόμη κι η προσαύξηση με «πάγια αποζημίωση λόγω ειδικών συνθηκών προσφοράς διπλωματικών ή επιστημονικών υπηρεσιών και της απασχόλησής τους πέραν του κανονικού ωραρίου εργασίας» δεν ξεπερνάει για τον πρέσβη τα 550 ευρώ. «Για να εκτιμήσετε το κόστος ζωής μας πρέπει να έχετε υπ’ όψη σας κατ’ αρχάς τις ανάγκες που συνοδεύουν τη θέση μας. Ένας διπλωμάτης δεν μπορεί να περιφέρεται σαν φτωχός συγγενής. Έπειτα είναι το κόστος των σχολείων για όσους έχουμε παιδιά», συνεχίζει ο συνομιλητής μας που έχει χρόνια προϋπηρεσία στο υπουργείο Εξωτερικών. «Δεδομένου ότι η παιδεία τους πρέπει να έχει μια συνέχεια είτε υπηρετούμε στην Ευρώπη είτε μετατεθούμε στην Αφρική και την Ασία το ακριβό αγγλικό σχολείο είναι μονόδρομος. Κρατείστε επίσης ότι ο μισθός μας πρέπει να είναι τέτοιος που να αναπληρώνει και το εισόδημα του έτερου …ήμισυ που δεν μπορεί να εργάζεται». Το αποτέλεσμα που είτε προσχεδιασμένα είτε εκ των πραγμάτων επέρχεται είναι να καταρρέει η ελληνική διπλωματία. Αυτή που τουλάχιστον γνωρίζαμε, η οποία μπορεί να ασκούταν κατά βάση από γόνους αστικών οικογενειών, «κληρονομικώ δικαίω» πολύ συχνά, στο πλαίσιο της όμως υπήρχε μια επετηρίδα, δέσποζε μια πειθαρχία κι ακολουθούταν ένα πρωτόκολλο που δεν επέτρεπε αυτοσχεδιασμούς και προσωπικές στρατηγικές ή φιλοδοξίες. Σε αυτό το πλαίσιο η εξωτερική πολιτική μπορούσε να χαρακτηρίζεται δημόσιο αγαθό και να θεωρείται κυριαρχικό δικαίωμα. Οι άγριες περικοπές όμως αλλάζουν άρδην αυτή την κατάσταση προς το χειρότερο με κυρίαρχη τάση να θέλει την ανάθεση της διπλωματικής εκπροσώπησης της Ελλάδας σε προσωπικότητες, που είναι περιττό να πούμε ότι θα λειτουργούν ανεξέλεγκτα, χωρίς να υπόκεινται σε κανενός είδους λογοδοσία. Το βασίλειο της αναξιοκρατίας. Σε αυτό το σημείο η Ελλάδα ενώ από την μια υποβαθμίζεται σε κράτος δεύτερης κατηγορίας με υποτυπώδη διπλωματία, αναθέτοντας επί της ουσίας στις ΗΠΑ και την ΕΕ δηλαδή την Γερμανία την άσκηση εξωτερικής πολιτικής για λογαριασμό της, από την άλλη πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ακολουθεί πιστά την τελευταία λέξη της μόδας, όπως ανθεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και θέλει την διπλωματία να ανατίθεται σε κορυφαίους χρηματοδότες κάθε προέδρου. Ακόμη κι ο Μπαράκ Ομπάμα, με βάση άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς το Σαββατοκύριακο 8-9 Δεκεμβρίου 2012 με τίτλο «Πρεσβευτές που καταθέτουν τα διαπιστευτήρια τους σε μετρητά», οι δύο από τους τρεις πρεσβευτές που έχει διορίσει προέρχονται από τους χρηματοδότες του…

Στρατός, σε κλίμα …σπαρτιατικό

Στον στρατό η κατάσταση είναι πολύ πιο δραματική, λόγω του ότι οι στρατιωτικοί στην πλειοψηφία τους προέρχονται από λαϊκά ή μεσαία στρώματα. Αντίθετα δηλαδή με ό,τι συμβαίνει στους διπλωμάτες και τους δικαστικούς, όπου η προσωπική και οικογενειακή περιουσία μπορεί να μετριάσει πρόσκαιρα τις συνέπειες της λιτότητας. Γι’ αυτό τον λόγο κι οι αντιδράσεις των στρατιωτικών ενάντια στο Μνημόνιο πήραν πολύ πιο νωρίς, πολύ πιο ακραία μορφή, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να αποτρέψουν τη νέα επιδείνωση της θέσης τους που ήρθε με το Τρίτο Μνημόνιο και περιγράφεται από μισθό αναφοράς στο βαθμό του ανθυπολοχαγού (που αντιστοιχεί στο 1) και ισούται με 875 ευρώ για να φτάσει στο ένα άκρο (πολλαπλασιαζόμενος με συντελεστή 2,14) τα 1.872 για τον αρχηγό Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας και στο άλλο άκρο (πολλαπλασιαζόμενος με 0,32) τα 280 ευρώ για μόνιμο στρατιώτη που δεν έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. «Στόχος είναι το φρόνημα και το ηθικό», τονίζει ανώτατος αξιωματικός της αεροπορίας που μας περιγράφει τραγικές σκηνές από την καθημερινή ζωή ανώτερων και κατώτερων αξιωματικών που αναγκάζονται να ζουν σε στρατιωτικά καταλύματα ή σε σπίτια που νοικιάζουν 3 και 4 μαζί γιατί ο μισθός τους δεν επαρκεί για το νοίκι. «Τι κοινωνική ζωή μπορούν να έχουν, ειδικά αυτοί που υπηρετούν στα νησιά όπου το κόστος ζωής βρίσκεται στα ύψη; Πως μπορούν να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή ζωή στις οικογένειές τους όταν μοναδικό τους εισόδημα είναι ο στρατός; Αναρίθμητοι είναι επίσης κι όσοι είχαν πάρει δάνεια και πλέον μετά τις μειώσεις μισθών αδυνατούν να τα εξυπηρετήσουν». Για τον ίδιο «οι περικοπές τόσο στους μισθούς μας όσο και στα κονδύλια έχουν αδυνατίσει σημαντικά την αμυντική θωράκιση της χώρας με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να μην θεωρείται δεδομένο ένα τακτικό πλεονέκτημα που ανέκαθεν διέθετε η ελληνική πολεμική αεροπορία έναντι της τούρκικης: η πολύ καλή εκπαίδευση των πιλότων». Οι προοπτικές που διαγράφονται είναι ακόμη χειρότερες για την αμυντική θωράκιση της Ελλάδας αν αποδειχθούν αληθινές φήμες που κυκλοφορούν για διετή διακοπή των εγγραφών στη Σχολή Ικάρων λόγω του ότι δεν υπάρχουν χρήματα για καύσιμα με αποτέλεσμα να μην γίνονται καν οι αναγκαίες εκπαιδευτικές πτήσεις. «Η κατάσταση είναι χάλια και στη συντήρηση των πολεμικών αεροσκαφών λόγω του ότι για να ρίξουμε το κόστος των συμβάσεων που υπογράφουμε με τους κατασκευαστές, τη Λόκχιντ ή τη Ντασό, δεν προβλέπεται έγκαιρη παράδοση με αποτέλεσμα τα ελληνικά εξαρτήματα που στέλνουμε για συντήρηση να μπαίνουν στην γραμμή παραγωγής τελευταία εάν κι εφόσον δεν υπάρχουν άλλα. Έτσι αφού τα στείλουμε για έλεγχο ή επισκευή κανείς ποτέ δεν ξέρει πότε θα τα παραλάβουμε. Τι προγραμματισμό μπορείς να κάνεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον;» Ταυτόχρονα το αίτημα της Τρόικας για κατάργηση της υποχρεωτικής θητείας (που αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση κι επίτευγμα της Γαλλικής επανάστασης) οδηγεί στην δημιουργία ενός πολύ πιο ολιγάριθμου μισθοφορικού στρατού ικανού μεν να αναλαμβάνει απαιτητικές επιθετικές αποστολές στο εξωτερικό, βοηθώντας τους Αμερικάνους ή στο πλαίσιο του ευρωστρατού της ΕΕ, ανήμπορου ωστόσο να εγγυηθεί την φύλαξη των ελληνικών συνόρων. Κοινή συνισταμένη των παραπάνω εξελίξεων είναι ότι το Μνημόνιο κι η πολιτική των περικοπών αποδεικνύονται καταλύτης αντιδραστικών, οπισθοδρομικών αλλαγών στη δικαιοσύνη, την διπλωματία και τον στρατό. Η μαζική μορφή που ξέραμε και μπορούσε να υποσχεθεί την αξιοκρατία (κι ας μην την εξασφάλιζε πάντα) περνάει πια στην ιστορία. Ταυτόχρονα αλλάζει και το περιεχόμενο της λειτουργίας τους ως θεσμών που γίνεται εξόφθαλμος υπηρέτης της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, με ελάχιστη ή και καθόλου δημοκρατική νομιμοποίηση. Καταλαβαίνει έτσι κανείς πως η ανάγκη επίτευξης δημοσιονομικής πειθαρχίας αποδείχθηκε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για μια εκ βάθρων αλλαγή του χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλισμού. Όπως στην οικονομία το μέγιστο κατόρθωμα ήταν η μείωση των μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων έτσι και στην δικαιοσύνη, την διπλωματία και το στρατό το κατόρθωμα τους ήταν να αλλάξει ο χαρακτήρας τους. Κι αυτό επιτεύχθηκε αντίθετα με το δημόσιο χρέος που κινείται σε ανεξέλεγκτα επίπεδα (173,5% του ΑΕΠ για το 2014 από 129% το 2009) παρά μάλιστα τις δύο αναδιαρθρώσεις εντός του 2012. Το δημόσιο χρέος κι ο περίφημος δημοσιονομικός εκτροχιασμός ήταν η μόνο αφορμή…