Σαμαράς και Τσίπρας, τα αγόρια του Τζον Πόλσον

 

PAULΚάτι παραπάνω από δικαιολογημένη είναι η ανησυχία που προκάλεσε η αξίωση του μεγαλοεπενδυτή και μεγαλομετόχου της Τράπεζας Πειραιώς Τζον Πόλσον να έχει λόγο για τα πρόσωπα που θα απαρτίζουν τη διοίκηση της τράπεζας, καθώς η συγκεκριμένη του κίνηση όπως εκδηλώθηκε με αφορμή την τοποθέτηση ως διευθύνοντος συμβούλου του Χρ. Παπαδόπουλου (την οποία απέρριψε), δείχνει να εγκαταλείπει μια παθητική τακτική και να παρεμβαίνει ενεργά στο εξής στην καθημερινή διαχείριση της τράπεζας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η υλοποίηση αυτής της τακτικής θα οδηγήσει για πρώτη φορά μια συστημική τράπεζα της ευρωζώνης στα χέρια ενός κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Σε ό,τι αφορά δε τα καθ’ ημάς ο κίνδυνος να οδηγηθούν σε λουκέτο χιλιάδες μεγάλες επιχειρήσεις με μη εξυπηρετούμενα δάνεια στην Πειραιώς είναι κάτι παραπάνω από ορατός. Η ούτως ή άλλως εγγενής τάση αυτών των επενδυτικών κεφαλαίων προς την άγρια κερδοσκοπία, που καθιστά αβέβαιη την επιβίωση ακόμη και της ίδιας της τράπεζας επιβεβαιώθηκε τον Ιανουάριο με τη φαινομενικά ανεξήγητη στήριξη που παρείχε ο Πόλσον στον Άνθιμο Θωμόπουλο, ο οποίος οδηγούσε την ανακεφαλαιοποίηση της Πειραιώς στα βράχια, με την σωτήρια για τους ιδιοκτήτες τελικά κατάληξη του σχεδίου ανακεφαλαιοποίησης να οφείλεται στον ίδιο τον Μιχάλη Σάλλα που πήρε το τιμόνι στα χέρια του λίγο πριν τη σύγκρουση…

Αν κάποιοι ωστόσο δε δικαιούνται να ομιλούν, πολλοί περισσότερο να ανησυχούν, είναι οι άνθρωποι του Τσίπρα κι ίδιος ο πρωθυπουργός. Κι αυτό επειδή, πρώτο, στο Μνημόνιο Τσίπρα που υπογράφτηκε το καλοκαίρι του 2015 προβλέπεται ρητά στις σελίδες 329-331 ότι στο όνομα της αποφυγής πολιτικών παρεμβάσεων η διοίκηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος περνάει στους ξένους. Δεύτερο, επειδή οι όροι υπό τους οποίους έγιναν τόσο οι προηγούμενες ανακεφαλαιοποιήσεις όσο κι η πιο πρόσφατη (που όπως φαίνεται δεν ήταν κι η τελευταία) επέτρεψαν σε γύπες, τύπου Πόλσον, να εισέλθουν στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών και με επενδύσεις ύψους 300-400 εκ. ευρώ να ελέγχουν χαρτοφυλάκια και ενεργητικό δεκάδων δις. ευρώ. Η κρατικοποίηση των συστημικών τραπεζών θα είχε αποτρέψει τον αφελληνισμό τους!

Ούτε ο Σαμαράς επίσης δικαιούται να διαμαρτύρεται για τον αφελληνισμό των τραπεζών, όπως κάνει με την ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή, μαζί με 41 ακόμη βουλευτές του κόμματος. Γιατί ο Αντ. Σαμαράς ως πρωθυπουργός κάλεσε τον Πόλσον και τους ομοίους του να επενδύσουν στην Ελλάδα! Ήταν συγκεκριμένα στις αρχές Οκτωβρίου του 2013 κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Νέα Υόρκη όταν συναντήθηκε με πολλούς διαχειριστές κερδοσκοπικών κεφαλαίων καλώντάς τους να «στηρίξουν» την Ελλάδα. Με τον δισεκατομμυριούχο Πόλσον τότε πραγματοποίησε μια από τις πιο πολύωρες συναντήσεις του. Κράτησε σχεδόν ολόκληρο απόγευμα. Ας δώσει τώρα στη δημοσιότητα ο Σαμαράς τα όσα συζήτησαν αντί να εξανίσταται για τον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών…

Κατόπιν τούτων, Τσίπρας και Σαμαράς διεκδικούν επάξια τον χαρακτηρισμό «Paulson boys»…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν, στις 10 Ιουλίου 2016

Θυσία στο βωμό της Πειραιώς οι κυπριακές τράπεζες (Unfollow, τ. 21, Σεπτέμβριος 2013)

piraeusΥπό τις χειρότερες προϋποθέσεις ξεκινούν τον Νοέμβριο, όπως μαρτυρούν όλες οι ενδείξεις, οι νέες προσπάθειες για την επίλυση του Κυπριακού, με την προοπτική μιας δίκαιης λύσης που θα κινείται στο πλαίσιο των αποφάσεων του ΟΗΕ και θα αναγνωρίζει τον παράνομο χαρακτήρα της τουρκικής εισβολής, κατοχής και του μετέπειτα εποικισμού να συνθλίβεται σε δύο Συμπληγάδες. Από την μια του ενδοτισμού του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη (ταυτισμένου με την πολιτική του πορεία όσο κι η θεά του έρωτα, Αφροδίτη, με την μεγαλόνησο) όπως επιβεβαιώθηκε μόλις πρόσφατα με το θέμα της Αμμοχώστου, κι από την άλλη της οικονομικής κρίσης που, προς διάψευση των ποικίλων θεωριών success story κυπριακής εκδοχής, έξι μήνες μετά την ιστορική απόφαση του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, βαθαίνει και μάλιστα επικίνδυνα.

Την ώρα μάλιστα που φουντώνει η φιλολογία για την καθιέρωση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Κύπρο, εν είδει παρηγοριάς και προς διασκέδαση των αλγεινών εντυπώσεων που δημιουργεί η ακολουθούμενη πολιτική που έχει εκτινάξει την ανεργία στο 30%, νέα μέτρα λιτότητας είναι προ των πυλών: Περαιτέρω μείωση των κοινωνικών παροχών, εστιασμένη σε παιδεία και υγεία, νέα μείωση των συντάξεων στο δημόσιο κατά 3%, περαιτέρω αύξηση του ΦΠΑ κατά 1 μονάδα κι επιπλέον αύξηση των εισφορών στο ταμείο κοινωνικής ασφάλισης κατά 1 μονάδα. Κι αυτός είναι ο λογαριασμός πριν την προγραμματισμένη επίσκεψη της Τρόικας στις 13 Σεπτέμβρη, οπότε ο έλεγχος της αναμένεται να δώσει το πράσινο φως για την εκταμίευση της δόσης των 1,5 δις. ευρώ που θα κατευθυνθεί στις συνεργατικές τράπεζες σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παραμείνουν ζωντανές, που θυμίζει το στίχο του τραγουδιού «να σώσουμε ο,τιδήποτε κι αν σώζεται».

 

Χρηματοπιστωτικός Αττίλας

Γιατί, οι τράπεζες που έπρεπε να σωθούν, η Κύπρου κι η Λαϊκή, θυσιάστηκαν άδοξα στο βωμό του ευρώ και της ΕΕ. Με το πέρασμα του χρόνου μάλιστα αποδεικνύεται ότι όχι μόνο «έπρεπε» αλλά επιπλέον ήταν και τεχνικά, δυνατό. Μπορούσαν να σωθούν, αν ο πλημμυρισμένες από απαξιωμένα ομόλογα κυπριακές τράπεζες, χρησιμοποιούσαν σαν σωσίβια τα υποκαταστήματα τους στην Ελλάδα, που έχαιραν άκρας – χρηματοοικονομικής – υγείας. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά με τα υποκαταστήματα της Κύπρου και της Λαϊκής (CPB) στην Ελλάδα πράγματι να χρησιμοποιούνται σαν σωσίβια όχι όμως για την διάσωση των μητρικών τους, αλλά για την διάσωση της Τράπεζας Πειραιώς, με αποτέλεσμα ο όμιλος του Μιχ. Σάλα με την προσάρτηση των δύο αυτών αλυσίδων, που αποφασίστηκε σε ένα επίπεδο πέρα για πέρα …τεχνοκρατικό, νύχτα και στο σπίτι του Αντ. Σαμαρά με την παρουσία και την έγκριση των Βαγγ. Βενιζέλου, του Φ. Κουβέλη και του Γ. Στουρνάρα, να δέχεται κατ’ αυτόν τον τρόπο εκείνη την κρίσιμη ώθηση που του εξασφαλίζει την πολυπόθητη κερδοφορία, περνώντας τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Στο περίπλοκο και αδιαφανές περιβάλλον που δημιουργούσε στην Ελλάδα την άνοιξη του 2013 η επιτάχυνση των προσπαθειών ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, ο θάνατος των κυπριακών τραπεζών ήταν «καλός» (όπως με την αρχαιοελληνική σημασία χαρακτηριζόταν το τέλος όσων επέλεγαν να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια στο άνθος της ηλικίας τους και στο αποκορύφωμα της ρώμης τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ήρωα της Τροίας, Αχιλλέα) αποκλειστικά και μόνο για τον Μιχάλη Σάλα. Οι κυπριακές τράπεζες θυσιάστηκαν …νέες και ωραίες, στα πρότυπα του «κακού» θανάτου της Ιφιγένειας, στο βωμό της Πειραιώς. Έτσι φτάνουμε στις 22 Μαΐου 2013 ο όμιλος της Πειραιώς να δημοσιοποιεί κέρδη για το πρώτο τρίμηνο του 2013 ύψους 3,6 δισ. ευρώ, με τα 3,2 δις. να προέρχονται από τις κυπριακές τράπεζες, ενώ μόλις ένα χρόνο πριν, τον πρώτο τρίμηνο του 2012, ο όμιλος εμφάνισε ζημιές που ανέρχονταν σε 0,2 δις. ευρώ. Ενδεικτικά στοιχεία του ετεροβαρούς και επιζήμιου χαρακτήρα της συμφωνίας είναι πρώτο ότι η πώληση ολοκληρώθηκε με διάταγμα του κυπριακού υπ. Οικονομικών, κατόπιν της άρνησης των στελεχών των κυπριακών τραπεζών να υπογράψουν την επίμαχη συμφωνία (κάτι που δεν φανταζόμαστε να έγινε λόγω πατριωτισμού) κι επίσης το γεγονός ότι το κείμενο της συμφωνίας παραμένει άφαντο. Ούτε οι κύπριοι βουλευτές δεν το έχουν πάρει στα χέρια τους παρά τα επίμονα αιτήματά τους, με αποτέλεσμα να οργιάζουν στο νησί οι φήμες για ρήτρες μελλοντικών υποχρεώσεων που ενδέχεται να δημιουργήσουν νέα βάρη.

Ο Μιχάλης Σάλλας κι η Τράπεζα Πειραιώς όμως δεν βαρύνονται μόνο με μια λεόντεια συμφωνία κατάσχεσης, στην πραγματικότητα, των κυπριακών τραπεζών που ισοδυναμεί με χρηματοπιστωτικό Αττίλα κι ουδέποτε θα ολοκληρωνόταν αν δεν είχε την έγκριση της κυβέρνησης Αναστασιάδη, που είναι εξ ίσου συνένοχη με την κυβέρνηση Σαμαρά. Καταγγελίες που έγιναν στην κυπριακή Βουλή αρχές Ιούνη επισημοποίησαν φήμες βάσει των οποίων ο επικεφαλής της Πειραιώς οφείλει στο νέο του απόκτημα 112 εκ. ευρώ από δάνεια που είχε χορηγήσει η Μαρφίν (πριν ενσωματωθεί στην Λαϊκή κι όσο τελούσε υπό την «χρηστή» διοίκηση του Βγενόπουλου) σε 3 εταιρείες συμφερόντων Σάλλα! Υπ’ αυτό το πρίσμα το πραγματικό τίμημα εξαγοράς των κυπριακών τραπεζών ήταν σημαντικά υποδεέστερο του επισήμου, ύψους 524 εκ. ευρώ.

Εν είδει παρενθέσεως κι ερχόμενοι στα οικεία κακά οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε ο επικεφαλής της Πειραιώς χωρίς να διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας παρουσιάζουν αξιοσημείωτες ομοιότητες με τις μεθόδους του επιχειρηματία Δαυίδ (και μέλους της Μπίλντεμεργκ) που μόλις πρόσφατα προκάλεσαν έναν άλλον «κακό» θάνατο, της αρτοβιομηχανίας Κατσέλης. Θέμα χρόνου ήταν, άλλωστε. Η προαναγγελία είχε γίνει από την στιγμή που ο Δαυίδ εξαγόραζε την Κατσέλης μέσω της Αλλατίνης, η οποία γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό φορτώθηκε με δάνεια. Και στη συνέχεια η υπερδανεισμένη Αλλατίνη που ήδη τρέκλιζε κάτω από τα βάρος των τραπεζικών χρεών ενοποιήθηκε με την Κατσέλης, καταφέρνοντας το απίστευτο: η εταιρεία – στόχος εξαγοράς να πληρώσει η ίδια για την εξαγορά της. Μέχρι που η Κατσέλης χρεοκόπησε λόγω των χρεών της, ο Δαυίδ ορίστηκε πρόεδρος της Eurobank, οι εργαζόμενοι έμειναν άνεργοι κι η κοινωνία στερήθηκε μιας καθόλα απαραίτητης βιομηχανίας που μπορούσε, σε ένα ολότελα διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο, να μετριάσει το πρόβλημα της πείνας. Δεν παρήγαγε φυμέ τζάμια ή μεταξωτά εσώρουχα διάολε, ψωμί παρήγαγε σε μια Ελλάδα που λιμοκτονεί…

 

Επιστροφή της Αμμοχώστου;

Η οικονομική ερήμωση της Κύπρου συμπληρώνεται κι από μια αρνητική εξέλιξη στο επίπεδο των διαπραγματεύσεων για την επανένωση του νησιού, που κάθε άλλο παρά εφησυχασμό προκαλεί. Συγκεκριμένα, η πρωτοβουλία της κυβέρνησης Αναστασιάδη να ανοίξει το θέμα της επιστροφής της Αμμοχώστου δεν προοιωνίζεται τίποτε θετικό από τη στιγμή που είναι ορατός ο κίνδυνος τα ανταλλάγματα να είναι δυσβάσταχτα περιλαμβάνοντας ένα ασαφές καθεστώς διοίκησης της Αμμοχώστου που στην πράξη θα υπάγεται στο ψευδοκράτος, άδεια διέλευσης του αγωγού φυσικού αερίου από τα ελεύθερα εδάφη και άδεια λειτουργίας του αεροδρομίου Τύμπου ή/και του λιμανιού της Αμμοχώστου που θα επιλύσει το υπ’ αριθμόν ένα πρακτικό πρόβλημα του ψευδοκράτους: αυτό του λεγόμενου αποκλεισμού. Οι κίνδυνοι για την Κυπριακή Δημοκρατική που δημιουργούνται από την ξαφνική πρωτοβουλία της κυβέρνησης Αναστασιάδη να ανοίξει το θέμα της Αμμοχώστου είναι τόσο σοβαροί σε βαθμό να απειλούν μια συνολική λύση στα πρότυπα του διχοτομικού σχεδίου Ανάν που είναι στα σκαριά όπως έδειξε κι η επίσκεψη του Σαμαρά στην Ουάσινγκτον, ώστε μέχρι κι ο ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ κράτησε αποστάσεις, για να διαφυλάξει το όποιο κύρος του έχει απομείνει και το οποίο σύντομα θα χρειασθεί… 

Εκτελούν εν ψυχρώ την Αγροτική Τράπεζα (Πριν, 14 Αυγούστου 2010)

Αποτέλεσμα επιλογών της διοίκησης η αποτυχία της στα στρες τεστ

Καθόλου φυσιολογική παρότι αναμενόμενη ήταν η αποτυχία που κατέγραψε πρόσφατα η Αγροτική Τράπεζα στο «στρες τεστ» που υποβλήθηκε μαζί με 90 ακόμη τράπεζες της ΕΕ. Η Αγροτική Τράπεζα να θυμίσουμε ότι «κόπηκε» μαζί με έξι ακόμη τράπεζες της ΕΕ. Αξίζει όμως να δούμε τις αιτίες.

Η αποτυχία της Αγροτικής να περάσει τον έλεγχο οφείλεται σε δύο εντελώς ακατανόητες, με όρους αγοράς πάντα, επιλογές που έκανε πέρυσι η νέα διοίκηση της τράπεζας, υπό τον Θόδωρο Παντελάκη, που επιλέγηκε από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ο Θ. Παντελάκης, επαγγελματίας τραπεζίτης, μέχρι τότε ήταν αντιπρόεδρος στην Τράπεζα Πειραιώς. Ειδικότερα, τον δρόμο για την πρόσφατη αποτυχία της Αγροτικής άνοιξε η αυθαίρετη επιλογή της νέας διοίκησης να οδηγήσει στα ύψη τις προβλέψεις της τράπεζας για επισφαλή δάνεια που μειώνουν τα κέρδη. Η προηγούμενη διορισμένη από τη ΝΔ διοίκηση του Δημ. Μηλιάκου στην λογιστική κατάσταση της 30ης Σεπτέμβρη είχε περιλάβει στις προβλέψεις της 240,8 εκ., με τη σύμφωνη γνώμη όχι μόνο όλων των αρμόδιων υπηρεσιών της τράπεζας, αλλά και των ορκωτών ελεγκτών που προέρχονταν μάλιστα από μια εκ των γνωστών πέντε πολυεθνικών που λυμαίνονται την αγορά. Ενώ αυτό το ποσό έπρεπε στο τέλος του χρόνου να αυξανόταν κατά ένα τρίτο κατά 80 δηλαδή περίπου εκ., ενσωματώνοντας έτσι τις προβλέψεις για τον υπόλοιπο χρόνο, προς έκπληξη όλων οι προβλέψεις εκτινάχθηκαν στα 825,3 εκ. Υπερτριπλασιάστηκαν λες και ξαφνικά όλοι οι πελάτες της έγιναν μπαταχτσήδες!

Συντριπτικό ήταν επίσης κι ένα επιπλέον πλήγμα που δέχτηκε η Αγροτική Τράπεζα. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται σε μια υποσημείωση (υπ. αρ. 36) της ετήσιας οικονομικής έκθεσης για το 2009 πρόκειται για την ανάκληση στις 19 Αυγούστου ομολόγου από την Τράπεζα της Ελλάδας με ημερομηνία λήξης 19 Αυγούστου 2014, αξίας 200 εκ. ευρώ. Ως αποτέλεσμα ο δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας έπεσε στο 9,17%. Στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδας όμως εκτιμούν ότι αν η διοίκηση της Αγροτικής δεν έσπευδε να ζητήσει την ανάκληση αυτού του δανείου μειωμένης εξασφάλισης που ενισχύει τα ίδια κεφάλαια και το κεντρικό πιστωτικό ίδρυμα απέρριπτε το αίτημα (όπως έπρεπε να πράξει με βάση τις διατυπωθείσες προβλέψεις!) τότε ο δείκτης θα βρισκόταν στο 10,47%. Εκ πρώτης όψεως η διαφορά φαίνεται ανάξια λόγου. Όχι όμως αν γνωρίζεις ότι το κατώφλι του 10% χωρίζει την… ήρα από το στάρι. Κι η Αγροτική κατ’ αυτόν τον τρόπο πέρασε από τη μεριά της… ήρας. Τυχαίο είναι;

Οι παραπάνω επιλογές όπως είναι εμφανές αποτελούν βούτυρο στο ψωμί κάθε επίδοξου αγοραστή της τράπεζας καθώς μια καθόλα υγιής επιχείρηση την εμφανίζουν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Κύκλοι πάντως της αγοράς θεωρούν «λήξασα» την πρόταση της Πειραιώς, μένοντας να απαντηθεί ποιες συγκεκριμένες σκοπιμότητες εξυπηρετούσε: «Λαγός»; Βαποράκι ξένων τραπεζών; Θα φανεί. Σε κάθε περίπτωση η πώληση της τράπεζας χωρίς να είχε προηγηθεί αποτίμηση της περιουσίας της από ανεξάρτητο εκτιμητή και διεθνή διαγωνισμό θα άνοιγε το δρόμο όχι για ένα αλλά για… πολλά ειδικά δικαστήρια εις βάρος όλου του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης Παπανδρέου και φυσικά του ίδιου του μεγάρου Μαξίμου. Γιατί από πού αλλού βρήκε το θράσος η τράπεζα Πειραιώς να προτείνει την αγορά της Αγροτικής καταβάλλοντας 370 εκ. ευρώ, όταν το 2006, επί ΝΔ, είχε πουληθεί μόλις το 7% της τράπεζας έναντι 326 εκ.; Πολύ περισσότερο όταν την ημέρα της προσφοράς που ο Μιχ. Σάλας έδινε 0,53 ευρώ για κάθε μετοχή, η τιμή της στο χρηματιστήριο ήταν στο 1,13 ευρώ, με αποτέλεσμα η χρηματιστηριακή αξία της τράπεζας να ανέρχεται σε 1,032 δισ.! Χωρίς πολιτική έγκριση δεν κατατίθενται τέτοιες προκλητικές στο περιεχόμενό τους προτάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, είτε δηλαδή ακολουθηθεί μια τυπικά αψεγάδιαστη διαδικασία είτε γίνει κατά το ελληνικότερον και ΠΑΣΟΚικότερο (φίλος έδωσε σε φίλο…) η ιδιωτικοποίηση θα προκαλέσει τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα ειδικότερα στην ύπαιθρο, όπου βρίσκονται οι περισσότεροι πελάτες της. Αφαιρουμένων των νομικών προσώπων και συνεταιρισμών οι αγρότες που περιλαμβάνονται στο πελατολόγιό της υπολογίζονται σε 290.000 άτομα. Από τα 20 δισ. ευρώ που αφορούν καλύμματα και εξασφαλίσεις όπως αναφέρονται στην ετήσια οικονομική έκθεση, περισσότερα από τα μισά αφορούν ακίνητα. Πρόκειται για καλλιέργειες και κομμάτια γης, που έχουν προσημειωθεί κι η αξία των οποίων υπολείπεται του 50% των σχετικών δανείων όταν το αντίστοιχο ποσοστό στην αγορά φθάνει το 70%. Επιπλέον κατά παράδοση η τράπεζα δεν εξαντλεί τα δικαιώματά της (διευκολύνοντας για παράδειγμα διαδικασίες επαναπόκτησης κατασχεθέντων περιουσιών) αντίθετα με τις άγριες πρακτικές που έχουν ενσωματώσει άλλες τράπεζες κι ειδικότερα πολυεθνικές.

Τεράστια είναι επομένως τα διακυβεύματα από την πώληση της Αγροτικής. Τόσο για το κεφάλαιο όσο και για τους αγρότες.

Αρέσει σε %d bloggers: