Ζητείται ο ελληνικός χρυσός!

Bloomberg Photo Service 'Best of the Week': An employee stacks gold bars bearing the hallmark of Chimet SpA, the Italian goldsmith company onto a cart inside the precious metals refinery plant of Italpreziosi SpA in Arezzo, Italy, on Friday, July 19, 2013. Hedge funds raised bets on a gold rally before prices capped the biggest two-week gain in 20 months as Federal Reserve Chairman Ben S. Bernanke damped speculation that a cut in stimulus is imminent. Photographer: Alessia Pierdomenico/Bloomberg

Πολύ ουσιαστικά ζητήματα σε σχέση με τη διαχείριση των αποθεμάτων χρυσού εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών θέτει ο Νόρμπερτ Χέρινγκ στο επίκαιρο βιβλίο του, Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της, οδεύοντας προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο (εκδ. Α.Α. Λιβάνη, 2016). Ο συγγραφέας και οικονομικός συντάκτης της μεγαλύτερης ημερήσιας οικονομικής εφημερίδας της Γερμανίας, Χάντελσμπλατ, ανοίγει για πρώτη φορά δημόσια τη συζήτηση σε σχέση με τα αποθεματικά που φυλάσσονται στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Κατά τον Νόρμπερτ Χέρινγκ, που έγινε πρόσφατα γνωστός στο ελληνικό κοινό μέσα από το ντοκιμαντέρ This is Not a Coup, στο προτελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του με τίτλο «Χρυσός, χρήμα και δύναμη» τονίζει ότι «οι κεντρικές τράπεζες δε φοβούνται να καταφύγουν στην παραπληροφόρηση και στις απάτες όταν πρόκειται για το χρυσό». Οι καταγγελίες του αφορούν τον τρόπο με τον οποίο καταγράφεται ο χρυσός στους ισολογισμούς των κεντρικών τραπεζών, κατά παράβαση των διεθνών λογιστικών αρχών, και τη χειραγώγηση της τιμής του, όπως φαίνεται στην καθημερινή διακύμανση της τιμής του πολύτιμου μετάλλου κι είχε γίνει κι επίσημα γνωστό το 2014, με αφορμή πρόστιμο που είχαν επιβάλει οι εποπτικές αρχές.

Οι αποκαλύψεις του γερμανού ερευνητή, που στο παρελθόν είχε εργαστεί στην τράπεζα Κόμερτζμπανκ, επεκτείνονται και σε ένα θέμα με τεράστιες οικονομικές προεκτάσεις: τα αποθεματικά των κεντρικών τραπεζών. Ο ισχυρισμός του και ακριβέστερα οι έντονες αμφιβολίες του αφορούν στο κατά πόσο ο τίτλος που υπάρχει όχι μόνο στον ισολογισμό της Μπούντεσμπανκ, αλλά και της Τράπεζας της Ελλάδας κι επίσης κάθε άλλης κεντρικής τράπεζας «διαθέσιμα και απαιτήσεις σε χρυσό» αφορούν πραγματικό χρυσό ή είναι απλώς εγγυήσεις. Κοινώς …παλιόχαρτα!

Ο κανόνας έφυγε, ο χρυσός έμεινε

Αξίζει όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο χρυσός δεκάδων διαφορετικών κρατών που φυλάσσεται στα υπόγεια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης σχετίζεται με τον κανόνα του χρυσού, τη δέσμευση δηλαδή των ΗΠΑ που αποτελούσε κι ακρογωνιαίο λίθο της μεταπολεμικής νομισματικής τάξης όπως συμφωνήθηκε στο Μπρέτον Γουντς, να ανταλλάσσουν χρυσό στη σταθερή τιμή των 35 δολαρίων ανά ουγγιά. Ο κανόνας αυτός τερματίστηκε επίσημα τον Αύγουστο του 1971, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον ανακοίνωσε μέτρα όπως το πάγωμα των μισθών και ο περιορισμός των εισαγωγών κι επίσης την κατάργηση της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για το καθεστώς των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών που κυριαρχεί και σήμερα. Ωστόσο, το τέλος των σταθερών ισοτιμιών δεν ήλθε μία κι έξω. Χρόνια πριν οι ΗΠΑ υπονόμευαν τη σταθερή ισοτιμία. Από τον Μάρτιο του 1968, αναφέρει ο συγγραφέας, ήταν εμφανές ότι οι ΗΠΑ δεν κατείχαν επαρκή διαθέσιμα σε χρυσό για να εκπληρώσουν τις συμβατικές υποχρεώσεις τους στο πλαίσιο του London Gold Pool, που είχαν ιδρύσει από κοινού με τις κεντρικές τράπεζες της Αγγλίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Ολλανδίας και προέβησαν στο κλείσιμο της αγοράς χρυσού του Λονδίνου. Απειλούσαν επίσης να τερματίσουν κι επισήμως τη δυνατότητα μετατροπής του δολαρίου σε χρυσό, ενώ αρνήθηκαν να ανταλλάσσουν περαιτέρω χρυσό έναντι δολαρίων, χωρίς ωστόσο να το ανακοινώσουν δημόσια γιατί έτσι θα κλονιζόταν η εμπιστοσύνη στο δολάριο, που ετοιμαζόταν να συνεχίσει να είναι το παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών, ακόμη κι αν πλέον η ηγεμονία του δε συνοδευόταν από καμιά εγγύηση, όπως κι έγινε. Η απεριόριστη δε δυνατότητα των ΗΠΑ να  τυπώνουν νέο χρήμα, αφότου καταργήθηκε η σύνδεση με το χρυσό έδωσε στην Ουάσινγκτον μια εξ ίσου απεριόριστη δυνατότητα επέκτασης της κυριαρχίας της, στη βάση της χρηματοδότησης επεκτατικών πολέμων και κάθε σκοπού δημοσιονομικής επέκτασης.

Πριν ωστόσο το δολάριο γίνει ντε φάκτο διεθνές μέσο συναλλαγών, οι ΗΠΑ πρότειναν διάφορα μέτρα με τα οποία θα κάλυπταν επιφανειακά την αδυναμία τους να υποστηρίξουν τις υποχρεώσεις τους, καθώς το αποθεματικό νόμισμα γινόταν ολοένα και πιο εμφανές ότι αδυνατούσε να υποστηρίξει τη νομισματική επέκταση των ΗΠΑ. Ένα απ’ αυτά ήταν «ένα ευρηματικό και συνάμα αμφιλεγόμενο σχέδιο. Τα μέλη της ομάδας που πουλούσαν χρυσό για λόγους διαμόρφωσης της αγοράς θα λάμβαναν σε αντάλλαγμα ίσης αξίας πιστοποιητικά χρυσού από την ομάδα. Παρόλο που ο χρυσός που είχε πουληθεί δε θα βρισκόταν στην κατοχή τους, τα πιστοποιητικά χρυσού θα καταχωρίζονταν εφεξής στον ισολογισμό ως αποθέματα. Αν το σχέδιο αυτό είχε υλοποιηθεί, θα βρισκόμασταν σήμερα στην κατάσταση που ισχυρίζονται ότι επικρατεί ορισμένοι επικριτές της αδιαφανούς καταγραφής των αποθεμάτων χρυσού εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών: Ένα μεγάλο μέρος από την ποσότητα χρυσού στους ισολογισμούς τους θα ήταν απλώς άνευ αξία χαρτιά που ουσιαστικά επιβεβαιώνουν ότι κάποτε κατείχαν χρυσό. Τέθηκε λοιπόν σε εφαρμογή το σχέδιο αυτό;» ρωτάει ο Ν. Χέρινγκ, για να δώσει την ακόλουθη, εξόχως διφορούμενη απάντηση: «Σύμφωνα με τις επίσημες ιστορικές πηγές, συμπεριλαμβανομένων των αποχαρακτηρισμένων εμπιστευτικών εγγράφων, δεν έγινε δεκτό από τους Ευρωπαίους…  Παρόλα αυτά το Gold Pool συνεχίστηκε γεγονός που γεννά υποψίες για το ότι η αποζημίωση έλαβε χώρα με τη μορφή των πιστοποιητικών χρυσού που υποτίθεται ότι δεν έγιναν αποδεκτά…  Ουδείς γνωρίζει, καθώς μέχρι σήμερα η Bundesbank και σχεδόν όλες οι υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες χαρακτηρίζουν το στοιχείο του ισολογισμού όπου καταχωρίζουν τα διαθέσιμα σε χρυσό ως “χρυσό και απαιτήσεις σε χρυσό”, κατ’ επέκταση πιστοποιητικά χρυσού, χωρίς να διαχωρίζουν τι είναι χρυσός και τι χαρτί»… «Τίποτα δεν μας εγγυάται ότι το στοιχείο του ισολογισμού “χρυσός και απαιτήσεις σε χρυσό” δεν περιλαμβάνει και τέτοια ψευδοπιστοποιητικά χρυσού, τα οποία στο μεταξύ έχουν πρακτικά χάσει την αξία τους λόγω πληθωρισμού», γράφει ο Χέρινγκ!

Όλες βέβαια οι κεντρικές τράπεζες δεν είναι ίδιες. Η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας ξεκίνησε το 1999 να επαναπατρίζει το χρυσό της. Μεσολάβησε έκθεση του Ομοσπονδιακού Ελεγκτικού Συνεδρίου που ώθησε την κοινή γνώμη να απαιτήσει την επιστροφή τουλάχιστον ενός μέρους του γερμανικού χρυσού από τη Νέα Υόρκη. Το Ελεγκτικό Συνέδριο μάλιστα της Γερμανίας επέκρινε την κεντρική τράπεζα της χώρας που άφηνε για δεκαετίες να φυλάσσεται στο εξωτερικό το μεγαλύτερο μέρος των σχεδόν 3.400 τόνων γερμανικού χρυσού χωρίς ποτέ να ελέγξει τη φυσική του κατάσταση, ενώ καυτηρίαζε και το γεγονός ότι δεν προβλέπονταν δικαίωμα αυτοψίας, εκ μέρους εξουσιοδοτημένων γερμανών επιθεωρητών. Τονίζει μάλιστα το Ελεγκτικό Συνέδριο της Γερμανίας ότι «έπειτα από επανειλημμένα αιτήματα του τμήματος ελέγχου της Μπούντεσμπανκ, τον Ιούνιο του 2007 οι αρμόδιοι εκπρόσωποι είχαν τη δυνατότητα να εισέλθουν στις εγκαταστάσεις των θησαυροφυλακίων και να αποκτήσουν μια εικόνα των μηχανισμών ασφαλείας. Οι υπάλληλοι όμως δεν απέκτησαν πρόσβαση στα θησαυροφυλάκια της Μπούντεσμπανκ, αλλά μόνο σε ένα προθάλαμο. Συνεπώς, δεν ήταν δυνατή η καταγραφή του χρυσού»…

Και η Ελλάδα …κύριε;

Με βάση τον ισολογισμό της 31ης/12/2015 στο ενεργητικό της Τράπεζας της Ελλάδας περιλαμβάνεται «χρυσός και απαιτήσεις σε χρυσό» αξίας 4.655.876.333 ευρώ (από 4.720.522.384 έναν χρόνο πριν). Το βάρος του δε ανέρχεται σε 148,8 τόνους. Με την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ μεταφέρθηκε στην ΕΚΤ μέρος αυτού του χρυσού και συγκεκριμένα το 15% εκ των 1,178 δισ. (με βάση την κλείδα 2,88842%) που είναι η συμμετοχή της Τράπεζας της Ελλάδας στο ευρωσύστημα. Το υπόλοιπο 85% ήταν συναλλαγματικά διαθέσιμα σε δολάρια και γεν. Επιπλέον, στο βιβλίο Ιστορία της Τράπεζας της Ελλάδας, του Μιχάλη Ψαλιδόπουλου, αναφέρεται ότι από τον ελληνικό χρυσό το 29% φυλάσσεται στις ΗΠΑ, το 20% στην Αγγλία, το 4% στην Ελβετία και το υπόλοιπο 47% στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της έρευνας μας απευθυνθήκαμε στην Τράπεζα της Ελλάδας και ρωτήσαμε πότε ήταν η τελευταία φορά που Έλληνας αρμόδιος είδε ιδίοις όμμασι το χρυσό της Τράπεζας της Ελλάδας ώστε να είμαστε σίγουροι πώς πρόκειται για κανονικό χρυσό κι όχι για …υποσχετικές, άνευ αξίας. Απάντηση δεν λάβαμε… Δεν μάθαμε ούτε καν βάσει ποιών νόμων το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρυσού είναι διασκορπισμένο σε μια ιδιωτική τράπεζα στην Ελβετία (UBS) ή στην Αγγλία ξεχασμένο από την εποχή που ταξίδεψε στην Μέση Ανατολή και τη Νότια Αφρική για να σωθεί από τους Ναζί και να καταλήξει στην αποικιοκρατική Αγγλία εν είδει αντιτίμου για την προστασία που μας παρείχε.

Μήπως θα διευκολύνονταν οι απαραίτητες διαδικασίες ελέγχου αν το Ελεγκτικό Συνέδριο απαιτούσε την επιτόπια έρευνα του χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδας εκ μέρους των μηχανισμών εποπτείας που διαθέτει; Εκτός κι αν τέτοια αιτήματα δεν αρμόζουν σε αποικίες όπως είναι η Ελλάδα…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 20 Ιανουαρίου 2017

Τράπεζες: τα σαπρόφυτα σε ρόλο τιμωρού (Unfollow, Φεβρουάριος 2014)

bankΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΑΤΑΓΩΔΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΩΡΑ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΜΟΡΦΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΟΠΩΣ  ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ.

26 Ιανουαρίου 2014

Σκέτη κοροϊδία είναι οι συνεχείς εκκλήσεις του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά και του υπουργού Ανάπτυξης (κατ’ ευφημισμό το τελευταίο) Κ. Χατζηδάκη προς τις τράπεζες να ανοίξουν τις στρόφιγγες των δανείων και να ρίξουν ρευστό στην πραγματική οικονομία, ώστε να γίνει η πολυπόθητη επανεκκίνηση και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Αντίθετα με τις προσδοκίες που καλλιεργούν, ώστε να εμφανίσουν κοινωνικά επωφελή την χρηματοδότησή τους με ποσά που ξεπερνούν την αξία ενός ΑΕΠ από το 2008, η πραγματικότητα είναι πως οι τράπεζες θα συνεχίσουν να αποτελούν μαύρη τρύπα για την οικονομία και να επιβιώνουν σε βάρος του κρατικού προϋπολογισμού και των δημόσιων πόρων. Ακόμη χειρότερα, από την στιγμή που εγκαίρως (όταν δηλαδή κατέρρεαν), δεν κρατικοποιήθηκαν κι ακολουθήθηκε η οδός που επιλέγηκε σε ΗΠΑ, Αγγλία και την υπόλοιπη ΕΕ (της στήριξής τους με δημόσιο χρήμα) τώρα, αυτές ακριβώς οι τράπεζες που αποτελούν υπόδειγμα αποτυχημένης επιχείρησης έρχονται να καθοδηγήσουν την αναδιάρθρωση και στην υπόλοιπη οικονομία, οδηγώντας χιλιάδες επιχειρήσεις στην χρεοκοπία.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ό,τι τα 233 δισ. ευρώ που έχουν μέχρι στιγμής καταβροχθίσει οι τράπεζες δεν τους φτάνουν! Πριν περάσουμε στη συζήτηση για το τι θα δώσουν και πώς οι τράπεζες στην οικονομία, αξίζει να κρατήσουμε τις δηλώσεις του ίδιου του διοικητή της κεντρικής τράπεζας, Γ. Προβόπουλου κατά τη διάρκεια κατάθεσής του σε κοινοβουλευτική επιτροπή στα μέσα Ιανουαρίου, ότι οι 4 συστημικές τράπεζες (Άλφα, Εθνική, Πειραιώς και Γιούρομπανκ) θα χρειαστούν και νέα ανακεφαλαιοποίηση, που θα απαιτήσει επιπλέον κεφάλαια από τα 43 δισ. ευρώ που απορρόφησαν μετά το PSI. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για μια παταγώδη, κραυγαλέα αποτυχία που έρχεται να προστεθεί στα χωρίς προηγούμενο σκάνδαλα που συνόδευσαν την ανακεφαλαιοποίηση τους, μέχρι τώρα. Εξ αυτών ξεχωρίζουμε: Την εντελώς αυθαίρετη και με αδιαφανή κριτήρια επιλογή της Γιούρομπανκ να συμπεριληφθεί στο ολιγομελές και κλειστό κλαμπ των συστημικών τραπεζών. Το εξ ίσου αυθαίρετο όριο του 10% ως στόχο των περυσινών αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου, για να συνεχίσουν οι πρώην ιδιοκτήτες, να έχουν τον έλεγχο των τραπεζών. Την θυσία της Αγροτικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στον βωμό της Πειραιώς και της Γιούρομπανκ με αποτέλεσμα όχι μόνο να αιμοδοτούνται δύο κλινικά νεκρές τράπεζες με φρέσκο αίμα αλλά και να εγκαταλείπεται οριστικά κάθε πιθανότητα δημιουργίας ενός δημόσιου πυλώνα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα που να μπορεί να αναλάβει την χρηματοδότηση των δημόσιων επενδύσεων, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην Γερμανία.

ΠΩΣ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ 25 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ

Τα σκάνδαλα που έχουν μέχρι στιγμής σημαδέψει την αναμόρφωση του τραπεζικού συστήματος υπό τις οδηγίες του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που είναι όργανο της Τρόικας θα συμπληρωθούν με ένα επιπλέον που σχετίζονται με την επαναϊδιωτικοποίηση των τεσσάρων συστημικών τραπεζών οι οποίες μέχρι στιγμής ελέγχονται επισήμως από το ΤΧΣ. Ειδικότερα το μερίδιο που ελέγχει το ΤΧΣ ανέρχεται στο 81,01% του μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς, 83,71% της Άλφα, 84,35% της Εθνικής και 93,55% της τράπεζας που κατείχε ο Σπ. Λάτσης. Πρόκειται για την διαδικασία επιστροφής τους και τυπικά πλέον στους αρχικούς τους ιδιοκτήτες, η οποία όμως είναι πολύ πιθανό να γίνει με τέτοιους όρους ώστε το ελληνικό δημόσιο να χάσει οριστικά και δια παντός γύρω στα 25 δισ. ευρώ. Ενώ δηλαδή υποτίθεται ότι αυτά τα 43 δισ. κάποια στιγμή θα επέστρεφαν στο δημόσιο, ο κίνδυνος είναι να επιτραπεί η πώληση των μετοχών τους σε χαμηλές τιμές (πχ τις τιμές που έχουν διαμορφωθεί στο χρηματιστήριο), ώστε να χαθούν 20 έως και 25 δισ. ευρώ. Χρήματα, τα οποία προφανώς ο ελληνικός λαός θα πρέπει να αποπληρώσει στους πιστωτές! Στην περίπτωση της Γιούρομπανκ που στοίχισε στο ελληνικό δημόσιο 10,5 δισ. ευρώ (εκ των οποίων τα 5,8 αφορούσαν την ανακεφαλαιοποίηση) ο κίνδυνος έγκειται στην αλλαγή του νόμου ώστε να επιτραπεί η πώλησή της με βάση τα πολύ χαμηλά επίπεδα που έχει φτάσει η τιμή της μετοχής της (0,58 ευρώ) όταν με βάση τις ενέσεις ρευστότητας του δημοσίου, η μετοχή της αξίζει 1,54 ευρώ. Ο εκβιασμός που ασκείται έχει την εξής μορφή: Έστω και σε αυτά τα χαμηλά επίπεδα το δημόσιο κάτι θα πάρει πίσω. Αν, αντίθετα, επιλέξετε το «όλα ή τίποτε» τότε το δημόσιο θα χάσει όλα τα λεφτά που έχει ήδη πληρώσει!

Η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να κλείσει γρήγορα το ακανθώδες αυτό θέμα, (όπως και άλλα καυτά θέματα που σχετίζονται με ιδιωτικοποιήσεις, πχ Ελληνικό) υπό το φόβο των εκλογών.

Η θέση των τραπεζών, παρότι έχουν στραγγίσει τον προϋπολογισμό, είναι ακόμη πιο δεινή αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο επιπλέον παράγοντες. Ο πρώτος σχετίζεται με τα κόκκινα δάνεια. Πρόσφατη εκτίμηση της PwC ανεβάζει το ποσοστό των μη εξυπηρετούμενων δανείων στο εφιαλτικό ποσοστό του 40%, που αντιστοιχεί σε 88 δισ. ευρώ. Μόνο και μόνο για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης να αναφερθεί πως το 2010 τα μη εξυπηρετούμενα ανέρχονταν στο 10% του δανειακού χαρτοφυλακίου, ενώ το 2008 στο 5%. Πρόκειται επομένως για ακραία κατάσταση, που ενδεχομένως να δικαιολογεί και την δυστοκία της Τρόικας να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία από την δεύτερη διαγνωστική εξέταση της Μπλακρόκ, που έχει ολοκληρωθεί από τον Δεκέμβρη. Οι αιτίες ωστόσο δεν σχετίζονται μόνο με την επιδείνωση του οικονομικού κλίματος, που οδηγεί επιχειρήσεις και νοικοκυριά σε παύση πληρωμών λόγω ανάγκης. Η περίπτωση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου με τα θαλασσοδάνεια ύψους 400 εκ. ευρώ για την περίοδο 2006-2009, ενδέχεται να είναι μόνο η κορυφή του παγοβούνου. Δηλαδή, εκτός του οπτικού μας πεδίου να εξακολουθούν να παραμένουν δάνεια δεκάδων δισ. ευρώ που δίνονταν από τα γκόλντεν μπόις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αφειδώς και χωρίς εγγυήσεις, κατά παράβαση κάθε κανόνα, σε κολλητούς και επιχειρήσεις.

ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Ο δεύτερος παράγοντας που επιδεινώνει την θέση των τραπεζών σχετίζεται με την μείωση των καταθέσεων. Σύμφωνα με δηλώσεις του Γ. Προβόπουλου από τα τέλη του 2009 μέχρι τον Ιούνιο του 2012 μειώθηκαν κατά περισσότερο από 90 δισ. ευρώ, ποσό που ισοδυναμεί με το ένα τρίτο της καταθετικής βάσης. Οι εξελίξεις δε, έκτοτε δεν προφέρουν καμία αισιοδοξία για επιστροφή στις παλιές καλές ημέρες γιατί το κλίμα ιδεολογικής τρομοκρατίας για πιθανή έξοδο από το ευρώ μπορεί να έχει υποχωρήσει, από την άλλη όμως η καθημερινή τρομοκρατία των φόρων και της αδεκαρίας, λόγω ανεργίας και μείωσης στους μισθούς, αδειάζει συστηματικά τους τραπεζικούς λογαριασμούς.

Ως αποτέλεσμα λοιπόν πρώτο, της λιτότητας, δεύτερο, της διαφθοράς ΠΑΣΟΚων και Δεξιών που από κοινού με τα γκόλτεν μπόις χάριζαν τα λεφτά από τις καταθέσεις ανυποψίαστων ανθρώπων σε κολλητούς τους, και τρίτο της ανακεφαλαιοποίησης που προκρίθηκε, αντί της κρατικοποίησής τους χωρίς καμία αποζημίωση (όπως το έκανε η Ισλανδία), οι τράπεζες εξακολουθούν να στηρίζονται σε πήλινα πόδια, παρά τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που έχουν απορροφήσει. Για να μην δημιουργούνται αυταπάτες, να τονίσουμε ότι δεν πρόκειται για ελληνική εξαίρεση. Σε όλη την ΕΕ συμβαίνει το ίδιο. Ενδεικτικά, με βάση έρευνας γερμανικής εφημερίδας που διεξήχθη σε 109 από τις 128 συστημικές ευρωπαϊκές τράπεζες, μόνο αυτές χρειάζονται 770 δισ. επιπλέον κεφάλαια για να πληρούν τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας. Το πρόβλημα μάλιστα δεν αντιμετωπίζεται μόνο στην περιφέρεια της ευρωζώνης, που αποτέλεσε το επίκεντρο της κρίσης. Τεράστιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι γερμανικές τράπεζες, που χρειάζονται 200 δισ., με το πρόβλημα να εντοπίζεται στις κρατιδιακές, όπως και οι γαλλικές που χρειάζονται 285 δισ. Ο γαλλογερμανικός άξονας επομένως χρειάζεται το 63% των νέων κεφαλαίων.

ΚΟΛΛΙΓΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Επιστρέφοντας στα οικεία κακά, στο συγκεκριμένο περιβάλλον συνιστά πρόκληση οι τραπεζίτες να κουνούν το δάχτυλο στην κοινωνία, υποδεικνύοντας τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα, όπως έκαναν ο Γ. Προβόπουλος και ο Μ. Σάλλας, επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας και της Τράπεζας Πειραιώς αντίστοιχα, στο πλαίσιο εκδήλωσης του ΣΕΒ στις 15 Ιανουαρίου. Ο πρώτος, που φέρει τεράστια ευθύνη για το non-stop πάρτι που συνέβαινε στις τράπεζες επί χρόνια, συνέστησε στις επιχειρήσεις να συνάψουν ομολογιακά δάνεια, αν επιθυμούν χρηματοδότηση. Ο πρόεδρος της Πειραιώς ανακοίνωσε ότι η τράπεζά του θα μεταφέρει στον ιδιωτικό τομέα την εμπειρία που αποκόμισε τον προηγούμενο χρόνο μέσω της συμβολαιακής γεωργίας. Ειδικότερα αξιοποιώντας την δικτύωση της Αγροτικής τράπεζας, σύναψε χιλιάδες συμβόλαια με παραγωγούς αγροτικών προϊόντων (εξαγώγιμων κυρίως ειδών, όπως ροδάκινα, καπνά, βαμβάκι, ενεργειακά φυτά, κ.α.) στους οποίους προσέφερε χρηματοδότηση κατά την έναρξη της καλλιεργητικής περιόδου με αντίτιμο την απορρόφηση της παραγωγής σε προσυμφωνημένες τιμές. Περιττό να ειπωθεί ότι ο Σάλλας νεκρανάστησε την δουλοπαροικία. Οι παραγωγοί που έδεσε στο άρμα του, μετατράπηκαν σε κολίγους, γιατί μπορεί να εξασφάλισαν την διάθεση της παραγωγής, αλλά τα επιτόκια με τα οποία δανείζονται είναι κάθε άλλο παρά επωφελή, ενώ από τις πρώτες ύλες μέχρι το που θα κατευθυνθεί η παραγωγή τους, όλα τα αποφασίζει η Πειραιώς. Πρόκειται για ένα ασυνήθιστο στην έκτασή του πείραμα που προλεταριοποιεί μαζικά τους αγρότες, μέσω δεσμευτικών συμβολαίων, την ίδια ώρα που πετυχαίνει την συγκέντρωση της αγροτικής παραγωγής υπό κεντρικό σχεδιασμό. Μετά τα Σοβχόζ και τα Κολχόζ μάς ήρθαν τα Πειρχόζ…

Αυτήν ακριβώς την εμπειρία θα μεταφέρει η Πειραιώς και στις χιλιάδες επιχειρήσεις που της οφείλουν δάνεια. Το σχέδιο λέγεται συμβολαιακή τραπεζική, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο Μ. Σάλλας. Στην εξέλιξή του, η τράπεζα θα πάψει να είναι παθητικός και εξωτερικός συνεργάτης της επιχείρησης και όλο και περισσότερο θα εμπλέκεται στον πυρήνα της επιχειρηματικής δραστηριότητας κάθε εταιρείας, έχοντας άποψη για την παραγωγή, την πολιτική προσωπικού, και σε ένα υψηλότερο επίπεδο προάγοντας εξαγορές και συγχωνεύσεις ομοειδών ή χρεοκοπημένων επί της ουσίας επιχειρήσεων. Ευρύτερα, αυτό που διαφαίνεται είναι πως οι (αποδεδειγμένα αποτυχημένοι ως επιχειρηματίες και επικίνδυνοι για το κοινωνικό σύνολο!) τραπεζίτες θα επιχειρήσουν να  καθοδηγήσουν την υπό εξέλιξη ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού, επιταχύνοντας τις διαδικασίες εκκαθάρισης τμημάτων του κεφαλαίου που είτε είναι απαρχαιωμένα ή δεν μπορούν να αξιοποιηθούν υπό τους υπάρχοντες όρους. Τα αποτελέσματα για το σύνολο θα είναι καταστροφικά. Αρκεί να αναλογιστούμε για παράδειγμα τις επιπτώσεις στην σύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα, την απασχόληση και την διατροφική επάρκεια που θα σημάνει ο ξαφνικός θάνατος της ακτοπλοΐας, της κλωστοϋφαντουργίας και των ιχθυοκαλλιεργειών, τριών κλάδων που έχουν χρόνια αρνητικά αποτελέσματα, όπως υπέδειξε ο ίδιος ο πρόεδρος της Πειραιώς!

Η επιθετικότητα των τραπεζών υπογραμμίζει την ανάγκη ακύρωσης όλων των αναδιαρθρώσεων που έγιναν τα τελευταία χρόνια στο έδαφος της τραπεζικής χρεοκοπίας. Επίσης την ανάγκη παραδειγματικής τιμωρίας όλων όσων αναμίχθηκαν στον χορό των εκατομμυρίων και εθνικοποίησης των τραπεζών.

Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: Διαχρονικό πάρτι με το δημόσιο χρήμα (Πριν, 19.1.2014)

prΣε μπούμερανγκ εξελίσσεται η υπόθεση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου για την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα. Το αρχικό σχέδιο όσων απασφάλισαν την βόμβα των θαλασσοδανείων που χορηγούσαν οι προηγούμενες διοικήσεις του ΤΤ περιελάμβανε μια ελεγχόμενη έκρηξη που θα έπληττε τους πρώην αρχηγούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, λόγω των στενών σχέσεων που διατηρούσαν μαζί τους οι δυο πρώην διοικητές του Ταμιυετηρίου. Πλέον όμως ο ρυθμός των αποκαλύψεων είναι τέτοιος που η αμφισβήτηση δεν περιορίζεται στις προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες των δύο κατ' εξοχήν αστικών κομμάτων, αλλά πλήττει και τον Αν. Σαμαρά και τον Β. Βενιζέλο. 
Καθόλου βολικά επίσης δεν είναι και τα ιδεολογικά συμπεράσματα. Το σχέδιο έλεγε αρχικά ότι οι αποκαλύψεις για το ΤΤ θα έδειχναν τα τρωτά σημεία μιας ακόμη δημόσιας επιχείρησης που εξ αντανακλάσεως θα λειτουργούσαν ενισχυτικά στις υπό εξέλιξη αναδιαρθρώσεις δικαιολογώντας την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, μέσω του απογαλακτισμού τους από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, και την ευρύτερη ιδιωτικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων. Στην πράξη έχει συμβεί το αντίθετο. Τα θαλασσοδάνεια αποκάλυψαν μια αστική τάξη διεφθαρμένη μέχρι το μεδούλι και υπαίτια της χρεοκοπίας, ενώ άπαντες είναι βέβαιοι ότι τα όργια στο ΤΤ θα μοιάζουν με παιδικό πάρτι αν ανοίξουν οι φάκελοι των δανείων και στις ιδιωτικές τράπεζες. Καθόλου τυχαία δεν επαναλαμβάνει ο Ά. Φιλιππίδης πως το ΤΤ έχει το μικρότερο ποσοστό κόκκινων δανείων, που φτάνει το 10%, όταν στην επόμενη καλύτερη τράπεζα φτάνει το 22%, ενώ σύμφωνα με νεώτερες εκτιμήσεις για το σύνολο του τραπεζικού συστήματος κατά μέσο όρο φέτος θα φτάσουν το 40% από 32%, ήτοι 68-70 δισ. σε ένα σύνολο δανειακού χαρτοφυλακίου 223 δισ. ευρώ. Όσο κι αν κυριαρχούν δάνεια που στην πορεία εξελίχθηκαν σε κόκκινα, λόγω της κρίσης, δεν ήταν δηλαδή εξ αρχής προβληματικά, θα αφθονούν περιπτώσεις δανεισμού όπου παραβιάστηκε κάθε κανόνας δοασφάλισης της τράπεζας κι έγινε στη βάση γνωριμιών κι εξυπηρετήσεων. Επίσης, η ιδιωτικοποίηση αποδεικνύεται σε μέρος του προβλήματος, αν αναλογιστεί κανείς ότι μέχρι το 2006, οπότε το ΤΤ λειτουργούσε ως δημόσια υπηρεσία διατηρώντας καταθετικούς λογαριασμούς και χορηγώντας στεγαστικά δάνεια σε δημοσίους υπαλλήλους, όλα κυλούσαν μέλι - γάλα. Η καθοδική πορεία ξεκινάει ακριβώς τότε που αποφασίζεται η ένταξή του στον μαγικό κόσμο των χρηματοπιστωτικών αγορών και των τοποθετήσεων υψηλού κινδύνου. Σε αυτήν ακριβώς την τροχιά μετατράπηκε σε μηχανή πλουτισμού για τον Κοντομηνά, τον Λαυρεντιάδη και τον Γριβέα ζημιώνοντας το ελληνικό δημόσιο κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. 
Το πολιτικό σύστημα από κοινού με τους οικονομικούς παράγοντες βγαίνει βαριά εκτεθειμένο, με αφορμή τη μπόχα που αναδύεται από το ΤΤ και για έναν τρίτο λόγο επίσης. Επειδή ξαναέρχονται στην δημόσια συζήτηση οι πέρα για πέρα διαβλητοί όροι υπό τους οποίους ξεχώρησαν οι τέσσερις συγκεκριμένες τράπεζες που θα αποτελέσουν τις συστημικές και θα ανακεφαλαιοποιηθούν. Και πρόκειται για ένα κεφάλαιο που κανείς δεν θέλει να θυμάται, λόγω του ότι αν ποτέ ανοίξει και αποκαλυφθούν οι όροι, πολλοί θα καταλήξουν στην φυλακή. Δεν είναι τυχαία η κάλυψη που προσέφερε ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας στην διευθύνουσα σύμβουλο του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, Αναστασία Σακελλαρίου (που στο παρελθόν είχε εργαστεί στην Τράπεζα Πειραιώς και την Ντόιτσε Μπανκ), αντίθετα με ότι είχε συμβεί στην περίπτωση των Τάκη Αθανασόπουλου (προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ) και του Γ. Μέργου (γενικού γραμματέα στο υπουργείο Οικονομικών) που όταν ασκήθηκε εναντίον τους δίωξη, πάραυτα τους υποδείχθη η πόρτα εξόδου. Τι παραπάνω γνωρίζει η Α. Σακελλαρίου ή τι έργο έχει να επιτελέσει και προστατεύθηκε από την εκλεκτό της συγκυβέρνησης και της Τρόικας; 
Μένοντας στο ΤΤ αποκαλύπτονται επίσης οι σκοπιμότητες πίσω από την πολιτική απόφαση να δοθεί χάρισμα στην χρεοκοπημένη Γιούρομπανκ, όταν ήταν γνωστό (κι ας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να το αποκρύψει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Προβόπουλος, μη δίνοντας για παράδειγμα στη δημοσιότητα την έκθεση της Μπλάκροκ) ότι το Ταμιευτήριο ήταν το πρώτο τραπεζικό ίδρυμα στην Ελλάδα και το τρίτο στην Ευρώπη, με κριτήριο την κεφαλαιακή επάρκεια. Αξιοθαύμαστος ήταν επίσης κι ο δείκτης χορηγήσεων προς καταθέσεις που έφτανε το 60% όταν οι άλλες ιδιωτικές τράπεζες που σώθηκαν με χρήματα του ελληνικού λαού είχαν τον αντίστοιχο δείκτη πάνω από 130%! Κατά σκανδαλώδη επομένως τρόπο επιλέχτηκε να δοθεί το ΤΤ στην Γιούρομπανκ, όπως και η Αγροτική στην Πειραιώς, όταν ήταν οι πιο υγιείς τράπεζες κι αυτές ακριβώς θα έπρεπε να διασωθούν, με αμιγώς μάλιστα τραπεζικά κριτήρια! 
Η νέα περιπέτεια μάλιστα που σύντομα θα ξεκινήσει με επίκεντρο την ιδιωτικοποίηση των τραπεζών θα εκθέσει περαιτέρω κυβέρνηση, Τρόικα και τους εντολοδόχους τους καθώς θα γίνει εμφανής η απώλεια από τα δημόσια ταμεία κεφαλαίων πάνω από 25 δισ. ευρώ, λόγω του ότι από τα 40 δισ. ευρώ και πλέον της ανακεφαλαιοποίησης στην καλύτερη περίπτωση θα συγκεντρωθούν 15 δισ. Μπροστά σε αυτές τις απώλειες θα ωχριούν ακόμη και τα χρωστούμενα του Κοντομηνά ύψους 2,3 εκ. ευρώ από την πιστωτική του κάρτα, παρότι το ένα σκάνδαλο έφερε το άλλο.
Αρέσει σε %d bloggers: