Οι απειλές της Τρόικας και το ισλανδικό παράδειγμα (Πριν, 1 Δεκεμβρίου 2013)

??????Με πάσα προς την κυβέρνηση ώστε να εμφανιστεί με την πλάτη στον τοίχο και θύμα αφόρητων πιέσεων ισοδυναμεί η αναβολή της επίσκεψης της Τρόικας, όπως ανακοινώθηκε προχθές Παρασκευή το απόγευμα από διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο. Οι εκπρόσωποι των πιστωτών επρόκειτο να επισκεφθούν την Αθήνα αύριο, Δευτέρα 2 Νοεμβρίου. Κατά τη προσφιλή τους όμως τακτική ανέβαλαν την επίσκεψη και τις προγραμματισμένες συναντήσεις μέχρις ότου η κυβέρνηση δεχθεί όλες τους τις απαιτήσεις, αίροντας τις επιφυλάξεις που διατηρεί για λόγους εσωκομματικών ισορροπιών. Οι πιέσεις της Τρόικας επικεντρώνονται σε τρία μέτωπα: Πρώτο, στο θέμα των πλειστηριασμών ζητώντας την άρση κάθε περιοριστικού μέτρου που αφορά την πρώτη κατοικία. Στόχος τους είναι να πιεστούν οι δανειολήπτες να αποπληρώσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των οφειλών τους. Διαφορετικά τα σπίτια να βγουν στο σφυρί διευκολύνοντας την αύξηση του τζίρου της αγοράς ακινήτων. Το δεύτερο μέτρο σχετίζεται με τον ξαφνικό θάνατο της αμυντικής βιομηχανίας. Επισήμως, το ζητούμενο από το κλείσιμο των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων και των άλλων μονάδων είναι να τερματιστεί η επιβάρυνση του προϋπολογισμού και να υλοποιηθεί ο στόχος των απολύσεων. Στην πραγματικότητα η Τρόικα (και η Τασκ Φορς) λειτουργώντας ως μακρύ χέρι της ευρωπαϊκής και δη της γερμανικής βιομηχανίας ζητάει να βγει από την μέση ένας επικίνδυνος ανταγωνιστής έτσι ώστε οι δουλειές στο μέλλον και τώρα τα συμβόλαια να περάσουν στις γερμανικές εταιρείες. Το τρίτο μέτρο που ζητάει η Τρόικα σχετίζεται με την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού, που σημαίνει επιπλέον μέτρα λιτότητας ύψους άνω των 10 δισ. ευρώ, τα οποία θα ενσωματωθούν αργότερα στον κρατικό προϋπολογισμό, ακυρώνοντας εκ των προτέρων αυτόν που ήδη συζητιέται στη Βουλή και θα ψηφιστεί το επόμενο Σάββατο 7 Δεκέμβρη.

Αίτημα της Τρόικας είναι να μειωθούν περαιτέρω οι συντάξεις. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι πολύ πιθανό να υιοθετηθούν τα μέτρα που πρότεινε ο ΟΟΣΑ στην έκθεσή του για τον ανταγωνισμό, η οποία μάλιστα προλογίζεται από τον γκαουλάιτερ της Τασκ Φορς, Χορστ Ράιχενμπαχ, δείχνοντας τον συντονισμό που υπάρχει μεταξύ όλων αυτών των ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Ο ΟΟΣΑ πρότεινε να αναθεωρηθεί το μοντέλο συνταξιοδότησης και, στο εξής, το ύψος των συντάξεων να είναι συνάρτηση της περιουσιακής κατάστασης του ωφελημένου, όπως συμβαίνει στην Αυστραλία όπου το κοινωνικό κράτος είναι θεμελιωμένο σε μια ανταποδοτική βάση. Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην Γερμανία κατά ένα τρόπο, με τα επιδόματα ανεργίας κι εν γένει την κοινωνική πολιτική να χορηγείται υπό πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Η διαφορά ωστόσο είναι ότι σε εκείνες τις χώρες το ύψος των παροχών εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση. Στην Ελλάδα όμως οι κοινωνικές παροχές είναι ψιχία!

Μάρτυρας του οξύτατου κοινωνικού προβλήματος είναι η κατάταξη της Ελλάδας στην τέταρτη θέση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο από την στατιστική υπηρεσία με κριτήριο το ποσοστό του πληθυσμού που ζει σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό (34,6%), μετά την Βουλγαρία (49,3%) που κατέχει την πρώτη θέση, τη Ρουμανία (41,7%) που κατέχει την δεύτερη και την Λετονία (36,6%) την τρίτη. Ιδιαίτερη πολιτική σημασία, ωστόσο, έχει ότι αν στον πάτο της κοινωνικής πολιτικής βρίσκονται οι τέσσερις συγκεκριμένες χώρες που αποδείχτηκαν οι καλοί μαθητές του ΔΝΤ και της ΕΕ, συμφωνώντας να εφαρμόσουν τις θεραπείες σοκ των δανειστών, στο άλλο άκρο βρίσκονται κατά πλειοψηφία οι σκανδιναβικές χώρες που απέφυγαν την μέγγενη του ευρώ. Η χώρα δε με το μικρότερο ποσοστό πληθυσμού που ζει σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό είναι η Ισλανδία, με ποσοστό 12,7%! Η χώρα αυτή που όταν το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας αποδεχόταν αδιαμαρτύρητα τα μνημόνια, κινδυνολογώντας ότι η εναλλακτική λύση σήμαινε χρεοκοπία και αποκλεισμό από τις αγορές (μνημόνια ή χρεοκοπία απειλούσαν τότε), αρνήθηκε να ακολουθήσει τις συνταγές των πιστωτών και προχώρησε σε παύση των πληρωμών, θέτοντας σε προτεραιότητα τις ανάγκες των πολιτών της κι όχι την διάσωση τραπεζών και πιστωτών. Σήμερα η Ισλανδία, που μόνος φυσικός πλούτος τον οποίο διαθέτει είναι ιαματικές πηγές, δεν έχει μόνο θετικούς ρυθμούς μεγέθυνσης (4%) και μια ανεργία που η Ελλάδα δεν είχε δει ούτε καν την υποτιθέμενη περίοδο της ευημερίας (6%) αλλά έχει και το μικρότερο ποσοστό φτώχειας. Ούτε καταστράφηκε, ούτε έγινε κράτος παρίας της διεθνούς κοινότητας. Κι αυτό το οφείλει στην ανυπακοή της! Να γιατί κι η Ελλάδα πρέπει ακόμη και τώρα να προχωρήσει σε παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους της, στέλνοντας από κει που ήρθαν Τρόικα, ΟΟΣΑ κι όλη αυτή την διεθνή μαφία, κι αποφασίζοντας να κατευθύνει όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που πάνε στους απατεώνες των αγορών στην αντιμετώπιση της ανεργίας και την στήριξη της κοινωνικής πολιτικής.

ΤΑΣΚ ΦΟΡΣ: Η νεοφιλελεύθερη χολέρα από τη θεωρία στην πράξη (Πριν, 4.5.2013)

reichenbachΤα πεπραγμένα των Γκαουλάιτερ παρουσιάστηκαν στην τέταρτη έκθεση

Αυτοκινητόδρομοι και ιδιωτικά εργοστάσια απορριμμάτων στις προτεραιότητες των τοποτηρητών 

Το έργο της Τασκ Φορς (Ομάδα Δράσης), που συστήθηκε τον Ιούλιο του 2011, είναι απλό και συγκεκριμένο. Έρχεται να καλύψει το κενό που δημιουργεί η απροθυμία της ελληνικής κοινωνίας, ακόμη και της δημόσιας διοίκησης, να αποδεχθούν και να εφαρμόσουν τα αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας που ψηφίζει ο πολιτικός κόσμος με περισσή προθυμία, υπακούοντας σε κάθε απαίτηση της Τρόικας. Επειδή λοιπόν οι «επάνω» δεν μπορούν (πέρα από το να τα ψηφίσουν) και να τα επιβάλλουν κι οι «κάτω» δεν θέλουν να τα εφαρμόσουν, αναλαμβάνουν να ολοκληρώσουν το έργο οι ίδιες οι δυνάμεις κατοχής, ενδεδυμένες με την αμφίεση των τεχνοκρατών. Μοναδική τους δε αποστολή η υλοποίηση μέχρι τέλους των νεοφιλελεύθερων μέτρων, δηλαδή χωρίς καθυστερήσεις και πολιτικούς συμβιβασμούς που συνήθως συνοδεύουν την εφαρμογή στην πράξη κάθε αντιδραστικής μεταρρύθμισης, με αποτέλεσμα πολλές φορές να καθίσταται κενό γράμμα ή σχεδόν κενό γράμμα. Όλα τα υπόλοιπα περί μεταφοράς τεχνογνωσίας είναι εύηχες πομφόλυγες λιμοκοντόρων και ευρωλιγούρηδων που καμουφλάρουν τον επαρχιωτισμό τους πίσω από την πλανητική αργκό του γιαπισμού κι ως πραγματικό στόχο έχουν την απόκρυψη του απαράδεκτου νεοφιλελεύθερου περιεχομένου των τομών που συντελούνται και της εξ ίσου απαράδεκτης μεθόδου που ακολουθείται, δηλαδή της έξωθεν επιβολής, η οποία παραπέμπει σε τριτοκοσμικές μπανανίες της προπολεμικής περιόδου.

Το περιεχόμενο της τέταρτης έκθεσης της Τασκ Φορς που παρουσιάστηκε την Δευτέρα από τον Γκαουλάιτερ, Χορστ Ράιχενμπαχ, στις Βρυξέλλες και μεταδόθηκε μέσω κυκλώματος σε εκπροσώπους των Μέσων Ενημέρωσης στην Αθήνα, στα γραφεία της ΕΕ, δείχνει ξεκάθαρα την πολιτική κι όχι τεχνοκρατική ουσία της δράσης της. Πρόκειται για ένα συνεκτικό, δεσμευτικό και λεπτομερές πρόγραμμα νεοφιλελεύθερων …εργασιών, που κανείς στην Ελλάδα δεν θα ήθελε (κι όχι δεν μπορούσε) να εκπονήσει…

Στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων βρίσκονται οι αλλαγές στο δημόσιο που έρχονται να διευκολύνουν την δρομολογούμενη απόλυση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων, όπως ψηφίστηκε την Κυριακή 28 Απριλίου με το πολυνομοσχέδιο, κι ως μοναδικό στόχο έχει την μείωση των δημοσίων δαπανών, που θα επιτρέψει την αποπληρωμή του παράνομου κι απεχθούς δημόσιου χρέους. Ήδη, όπως δήλωσε στη συνέντευξη που ακολούθησε την παρουσίαση η ελληνίδα εκπρόσωπος των τοποτηρητών, Ζορζέτα Λάλη, τα νέα οργανογράμματα που έχει εκπονήσει η Τασκ Φορς για τα υπουργεία προβλέπουν μείωση των δομών (διευθύνσεις, γραμματείες, κ.λπ) κατά 30%, που αναπόδραστα θα οδηγήσουν σε εξ ίσου γενναίες μειώσεις προσωπικού. Το «καθαρτήριο» έργο της Τασκ Φορς σύντομα θα επεκταθεί σε όλο τον δημόσιο τομέα, συμπεριλαμβάνοντας, για παράδειγμα, και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Προτεραιότητα για την Τασκ Φορς το επόμενο διάστημα έχει η παροχή, με κάθε τρόπο, διευκολύνσεων προς το κεφάλαιο. Ειδικότερα ξεχωρίζουν τα έργα στους αυτοκινητοδρόμους και τα ιδιωτικά εργοστάσια διαχείρισης απορριμμάτων, που είναι τα δύο νέα πεδία δόξας των κατασκευαστών, από τη στιγμή που σταμάτησαν τα μεγάλα έργα. Σε ό,τι αφορά μάλιστα τους αυτοκινητοδρόμους, τα οικονομικά σκάνδαλα δεν σταματούν με την συμφωνία που υπέγραψε το ελληνικό δημόσιο να καταβάλει στους κατασκευαστές 130 εκ. ευρώ, αναλαμβάνοντας έτσι το ίδιο την ευθύνη των καθυστερήσεων. Προϋπόθεση για να ξαναμπούν οι εργολάβοι στα έργα είναι το δημόσιο να βάλει ακόμη πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη μας, οι κατασκευαστές δηλαδή να κάνουν νέες εφόδους στα δημόσια έσοδα. Αναφέρει κατά λέξη η έκθεση της Τασκ Φορς: «Καίριο στοιχείο της “νέας εκκίνησης”, που απαιτείται προκειμένου τα έργα να καταστούν οικονομικά βιώσιμα, είναι η συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και αναδόχων ότι το μερίδιο του κράτους από τα έσοδα κατά την φάση εκμετάλλευσης θα “ανακυκλώνεται” στα έργα, εάν απαιτείται, ώστε να εξυπηρετούνται χρέη και λειτουργικά έξοδα».

Σε σχέση με τη διαχείριση στερεών αποβλήτων η Τασκ Φορς πιέζει να κατασκευαστούν τα ιδιωτικά εργοστάσια διαχείρισης απορριμμάτων, παρότι πρόκειται για φαραωνικά έργα που θα δεσμεύσουν σημαντικούς εθνικούς πόρους, θα οδηγήσουν τα δημοτικά τέλη στα ύψη, θα προκαλέσουν τεράστια περιβαλλοντική επιβάρυνση και θα αποκλείσουν κάθε σκέψη για προαγωγή της ανακύκλωσης τουλάχιστον για 30 χρόνια. Όλα αυτά όμως θεωρούνται λεπτομέρειες μπροστά στα οφέλη που θα καρπωθεί το ελληνικό κεφάλαιο κι επίσης η Γερμανία, καθώς είναι γνωστό ότι πίσω από κάθε μεγάλο έλληνα κατασκευαστή κρύβεται και μια γερμανική εταιρεία. Αναφέρεται μάλιστα συγκεκριμένα στην έκθεση ότι τον Μάρτιο του 2013 υπογράφτηκε «μνημόνιο» μεταξύ Γερμανίας και Ελλάδας για την παροχή τεχνικής υποστήριξης στους τομείς των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, τους λιμένες, την αεροπλοΐα και, μεταξύ άλλων, τη διαχείριση στερεών αποβλήτων. Προφανώς αυτοί είναι οι τομείς που ενδιαφέρουν την Γερμανία και φρόντισε από τώρα να επιβάλλει την προτεραιότητα των δικών της επιχειρήσεων, έναντι ανταγωνιστικών ευρωπαϊκών…

Σημασία ακόμη η Τασκ Φορς για το επόμενο διάστημα δίνει στους εξής τομείς: Την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και κυρίως της ακίνητης περιουσίας, καθώς κρίνεται ως «το μέρος του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που θα συγκεντρώσει τα περισσότερα χρήματα». Την επιτάχυνση της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην υγεία, μέσω του προγράμματος «Υγεία σε Δράση» που ψηφίστηκε στις 26 Μαρτίου 2013. Την προώθηση της εξωδικαστικής επίλυσης δικαστικών διαφορών, που είναι ένας εύσχημος τρόπος για να περιγραφεί η αποτροπή των πιο φτωχών από την προσφυγή σε ένδικα μέσα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους και την θωράκισή τους από την εξουσία. Τέλος, προτεραιότητα για την Τασκ Φορς και την Τρόικα έχει η άρση των εμποδίων για την προώθηση των εξαγωγών κι επίσης η παροχή ρευστότητας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Εδώ επί της ουσίας οι πιστωτές επιχειρούν να περιορίσουν τα αποτελέσματα της δικής τους καταστρεπτικής πολιτικής στην ελληνική οικονομία καθώς οι μεν εξαγωγές αποτελούν μονόδρομο για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται αντιμέτωπες με μια παγωμένη εγχώρια αγορά (οπότε ας μην εμφανίζουν ως δείγμα επιτυχίας την αύξηση των εξαγωγών κατά 13% το 2012, στα 27,6 δισ. ευρώ – κίνηση ανάγκης ήταν), ενώ η έλλειψη ρευστότητας που οδηγεί σε ασφυξία τις επιχειρήσεις προέρχεται από τις μειώσεις μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων και την ανεργία που η ίδια η Τασκ Φορς επιβάλει, στο ρόλο του πυρομανούς πυροσβέστη…

Ο Ευρωσκεπτικισμός ως αντίδραση στα αποκαλυπτήρια ευρώ, ΕΕ (Εφημερίδα των Συντακτών, 6-7.4.2013)

eu offΔιαστάσεις θύελλας έχουν προσλάβει σε όλη την Ευρώπη οι αντιδράσεις απέναντι στην πολιτική κανιβαλικής λιτότητας που προωθούν Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη. Στην Ιταλία το 55% των πολιτών ψηφίζουν δύο κόμματα που αμφισβητούν το ευρώ παίρνοντας την εκδίκησή τους από την Μέρκελ για το συνταγματικό πραξικόπημα με το οποίο ανατράπηκε ο  Μπερλουσκόνι, το Νοέμβριο του 2011. Στην Κύπρο το 67% των ερωτηθέντων τάσσεται κατά του ευρώ κι η πολιτική ηγεσία της χώρας – πλην Λακεδαιμονίων – εξετάζει την αποχώρηση από το ευρώ και προετοιμάζεται γι’ αυτήν. Στην Πολωνία το 62% όσων συμμετείχαν σε δημοσκόπηση διαφωνεί με την ένταξη στο ευρώ, όταν δέκα χρόνια πριν, το 2003, το 78% δήλωνε υπέρμαχος του ενιαίου νομίσματος. Αντίστοιχη είναι και η φθορά που καταγράφουν όσοι πολιτικοί αναλαμβάνουν να φέρουν σε πέρας την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας και την αφαίρεση των εργατικών κατακτήσεων με τα σκήπτρα να ανήκουν στον γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, που μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο κατοικίας στα Ηλύσια Πεδία χαρακτηρίζεται «κακός πρόεδρος» για το 51% των Γάλλων.

Οι αντιδράσεις δεν περιορίζονται μόνο στις χαμηλότερες κοινωνικές ομάδες που θίγονται από τα νεοφιλελεύθερα μέτρα. Έτσι, έκπληξη προκαλούν – εκ πρώτης όψεως – οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Άσελμπορν, ότι η Γερμανία επιδιώκει την «ηγεμονία» στην Ευρώπη κι επίσης ότι «η Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το οικονομικό μοντέλο άλλων κρατών μελών της ΕΕ». Τα φαινόμενα απειθαρχίας πυκνώνουν με τον ιταλικό ΣΕΒ (Confidustria) να κηρύσσει κατάσταση έκτακτης πιστωτικής ανάγκης καλώντας τις οικονομικές αρχές να βρουν αμέσως 40 δις. ευρώ (2% ΑΕΠ) για να εξοφλήσουν τους προμηθευτές. Μια κίνηση που είτε αποτελεί επιθετικό μέτρο δημοσιονομικής στήριξης (fiscal stimulus) ή καθυστερημένη αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών (όπως διατείνεται) αναιρεί ντε φάκτο την πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτεί η Γερμανία.

Το αυξανόμενο ρεύμα δυσπιστίας και απόρριψης του ευρώ και της ΕΕ, που συχνά καλείται ευρωσκεπτικισμός, είναι η απάντηση των όσων πίστεψαν ότι η ΕΕ και το ευρώ αποτελούν τους εγγυητές του βιοτικού επιπέδου και των δημοκρατικών κατακτήσεων. Το σχετικό προφίλ που περίτεχνα κι επί δεκαετίες οικοδόμησε η ΕΕ, με την αμέριστη βοήθεια της σοσιαλδημοκρατίας η οποία τώρα πληρώνει το τίμημα με την εκλογική της υποχώρηση, κατέρρευσε όταν έπρεπε να αντιμετωπιστεί η τρέχουσα κρίση. Τότε ο βασιλιάς φάνηκε γυμνός με τα κανιβαλικά μνημόνια που εφαρμόστηκαν σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και πρωτίστως Ελλάδα και την δήλωση εκ μέρους της Γερμανίας (μέσω του προέδρου του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών και του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ) ότι ακόμη και οι τραπεζικές καταθέσεις μπορούν να θυσιαστούν στον βωμό της διάσωσης των τραπεζών και της υπέρβασης της κρίσης να κάνουν σαφές ότι είμαστε μάρτυρες ενός κοινωνικού πολέμου χωρίς ουδέτερες ζώνες, χωρίς πρόσφατο προηγούμενο. Επίδικα αυτού του πολέμου είναι τόσο τα εργατικά δικαιώματα κι οι κατακτήσεις (από το οκτάωρο μέχρι τη δημόσια υγεία και παιδεία) όσο και τα κυριαρχικά δικαιώματα που αμφισβητούνται από την ανανεωμένο και επικίνδυνο γερμανικό επεκτατισμό, φυσικά συγκαλυμμένα, μέσω των θεσμών της ΕΕ. Η μίνι «στάση» της πολιτικής ηγεσίας του Λουξεμβούργου και της Ιταλίας απέναντι στην Γερμανία, παρότι καμία απ’ αυτές τις δύο χώρες δεν είχε την τιμή να φιλοξενήσει τους γκαουλάιτερ του Τέταρτου Ράιχ, όπως είναι ο Φούχτελ κι η Τασκ Φορς του Ράιχενμπαχ, αποκαλύπτει επίσης το σοκ που δέχτηκαν οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης από τον απίστευτο κυνισμό με τον οποίο «τελείωσαν» οικονομικά την Κύπρο οι Γερμανοί σε μία νύχτα. «Αν τώρα έγινε στην Κύπρο, γιατί σύντομα να μην έρθει η δική μας σειρά», φαίνεται να αναρωτούνται, απρόθυμοι σε κάθε περίπτωση να μετατραπούν σε αποικίες του Τέταρτου Ράιχ, όπως πειθήνια έχει αποδεχτεί η ελληνική πολιτική ελίτ.

Η ένταση της κοινωνικής και πολιτικής πόλωσης, ως αποτέλεσμα των αυστηρότερων μέτρων λιτότητας που φέρνει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο και της επέκτασης της κρίσης (με το χρόνο να κυλάει αντίστροφα για την Σλοβενία) για την οποία άλλωστε μας προϊδέασε η πρόσφατη απόφαση της γερμανικής κεντρικής τράπεζας να διπλασιάσει τα αποθεματικά που τηρεί για ώρα ανάγκης (κρατική χρεοκοπία) από 7,7 δισ. σε 14,4 δισ. ευρώ θα δώσουν νέα ώθηση στο ρεύμα του ευρω-σκεπτικισμού. Από την αποφασιστικότητα όσων έχουν συμφέρον να ανατρέψουν την επερχόμενη λαίλαπα θα εξαρτηθεί η διάρκεια και το βάθος της Ευρωπαϊκής Άνοιξης που ήδη έκανε την εμφάνισή της…

Αρέσει σε %d bloggers: