Αγάπη και μίσος μεταξύ Σόιμπλε και Ντράγκι

draghi-schaeubleΗ αμφισβήτηση της περίφημης ανεξαρτησίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με την έννοια του δικαιώματος της διοίκησής της να αποφασίζει για τη νομισματική πολιτική που θα εφαρμόσει χωρίς να παίρνει υπ’ όψη της τις εκλεγμένες πολιτικές ηγεσίες, δεν είναι από μόνη της προβληματική. Είναι καλοδεχούμενη! Αλλεπάλληλες είναι οι κριτικές που έχει δεχθεί για την απόσπαση από τη δημοκρατική λογοδοσία ενός εκ των σημαντικότερων τομέων της οικονομικής πολιτικής, λες και η δημοκρατία ή η διαφάνεια στον τρόπο λήψης των αποφάσεων αποτελούν εμπόδια στην οικονομική ανάπτυξη ή την οικονομική σταθερότητα… Πρόκειται άλλωστε για μια συρρίκνωση του πεδίου της δημοκρατίας για την οποία ποτέ δεν ερωτήθηκαν οι λαοί της Ευρώπης. Η αμφισβήτηση της ανεξαρτησίας της ΕΚΤ λοιπόν θα ήταν ευπρόσδεκτη αν…

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αν η κριτική στην ανεξαρτησία της δεν ασκούταν από τα δεξιά! Δηλαδή, αν δεν εκπορευόταν από το Βερολίνο που επέβαλε το συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας και δράσης, και τώρα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ, να στέκεται κριτικά και καχύποπτα απέναντι στον πρόεδρό της, Μάριο Ντράγκι, αμφισβητώντας στην πράξη την ανεξαρτησία της. Πηγές του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων αρνήθηκαν φυσικά κάτι τέτοιο επιρρίπτοντας την ευθύνη στον ίδιο τον Ντράγκι που θα πρέπει να ελέγξει κατά πόσο σέβεται κι εφαρμόζει απαρέγκλιτα την εντολή υπό την οποία λειτουργεί… Στην πράξη το γερμανικό υπουργείο επιβεβαίωσε έτσι το χάσμα που χωρίζει Βερολίνο και Φρανκφούρτη.

Προσοχή στις καταθέσεις!

Αφορμή στάθηκε η απόφαση της ΕΚΤ τον Μάρτιο να προσφέρει φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες σε μια προσπάθεια αύξησης του δανεισμού κι επίσης να μειώσει τα επιτόκια παρέμβασης, οδηγώντας το επιτόκιο καταθέσεων σε αρνητικά επίπεδα (-0,4%). Η συγκεκριμένη εξέλιξη σαν να άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στη Γερμανία, με ένα πλήθος αξιωματούχων να επιτίθενται στον Μάριο Ντράγκι. Στην αιχμή του δόρατος της κριτικής τους βρίσκονταν οι απώλειες που θα καταγράψουν οι γερμανοί καταθέτες και δη οι συνταξιούχοι που εκ παραδόσεως αποταμιεύουν σημαντικό μέρος των οικονομιών τους. Υπολογίζεται, ενδεικτικά, ότι στις τράπεζες καταλήγει ένα ασυνήθιστα υψηλό μέρος των οικονομιών τους, γύρω στο 40%, όταν στις ΗΠΑ σε αποταμιευτικούς λογαριασμούς καταλήγει μόνο το 15%. Εναντίον της ΕΚΤ στράφηκε και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που χαρακτήρισε τον Ντράγκι κατά 50% (!) υπαίτιο για την ανέλπιστη επιτυχία που κατέγραψε στις πρόσφατες κρατιδιακές εκλογές το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία. Κατά τον γερμανό υπουργό Οικονομικών ο πρόεδρος της ΕΚΤ ευθύνεται κατά το ήμισυ επειδή το ένα από τα δύο κεντρικά συνθήματα της Εναλλακτικής, με το οποίο δελέαζε την συντηρητική τρίτη ηλικία, αφορούσε τα αρνητικά επιτόκια της ΕΚΤ… Κι επειδή το άλλο σύνθημα της αφορούσε την πολιτική ανοιχτών θυρών της Μέρκελ απέναντι στους πρόσφυγες, με βάση τα λεγόμενα των νοσταλγών του Χίτλερ που συναγελάζονται κάτω από τις σημαίες της Εναλλακτικής, εύκολα μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Σόιμπλε θεωρεί κατά το άλλο ήμισυ υπαίτια για την άνοδο της Εναλλακτικής την ίδια την Μέρκελ…

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ ανεβάζοντας τους τόνους της (ασυνήθιστης σε ένταση) αντιπαράθεσης αντέτεινε, στο πλαίσιο δημόσιας ομιλίας του, πως τα σημερινά προβλήματα δεν έχουν ως αιτία τα χαμηλά επιτόκια αλλά τη χρόνια υπερσυσσώρευση αποταμιεύσεων για την οποία ευθύνεται η Γερμανία. Από την κριτική του δεν ξέφυγαν τα γερμανικά πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών που επί μια δεκαετία ξεπερνούν το 5%. Επικαλέστηκε επιπλέον το γεγονός ότι το 18% της παγκόσμιας οικονομίας (με βάση του ΑΕΠ) λειτουργεί σε περιβάλλον αρνητικών επιτοκίων, ενώ αν σε αυτές τις χώρες προστεθούν κι εκείνες που έχουν μηδενικό επιτόκιο ή 1% τότε το ποσοστό φτάνει στο 40%! Λαμβανομένου δε υπ’ όψη πως σχεδόν μηδενικά επιτόκια έχει η Ιαπωνία από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, οι ΗΠΑ από το 2008 κι η Αγγλία εδώ και 7 χρόνια φαίνεται πως η ΕΚΤ μόνο εξαίρεση δεν αποτελεί.

ez trend gdp

Η σημαντικότερη ωστόσο επιβράβευση της ΕΚΤ, σε ότι αφορά την κριτική που δέχεται από το μπλοκ του σκληρού νεοφιλελευθερισμού ήρθε από τις οικονομικές επιδόσεις της ευρωζώνης όπως δόθηκαν στη δημοσιότητα την Τρίτη 3 Μαΐου 2016. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί η μεγέθυνση του ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους κατά 0,6% πριν λίγες δεκαετίες θα χαρακτηριζόταν χωρίς δεύτερη σκέψη ως στασιμότητα. Στη γηραιά ήπειρο όμως μόνο βεγγαλικά δεν έριξαν. Η αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6% χαρακτηρίστηκε ως επιτυχία όχι μόνο γιατί κινείται σε θετικά επίπεδα, αλλά για δύο ακόμη λόγους. Ο πρώτος σχετίζεται με το γεγονός ότι για πρώτη φορά η ευρωζώνη ξεπέρασε έστω και οριακά τόσο την Αγγλία (0,4%) όσο και τις ΗΠΑ (0,5%). Ο δεύτερος λόγος χαράς σχετίζεται με το γεγονός πως για πρώτη φορά, όπως φαίνεται και στο διάγραμμα που παραθέτουμε, η ανάπτυξη του ΑΕΠ αγγίζει το επίπεδο του πρώτου τριμήνου του 2008, πριν οι ρυθμοί αύξησης του προϊόντος αρχίσουν να φθίνουν. Μπορούν να καυχώνται λοιπόν οι επιτελείς της ευρωζώνης ότι ο κύκλος της κρίσης 8 χρόνια μετά, επιτέλους έκλεισε. Κάπου εδώ σταματούν και τα ευχάριστα νέα…

Κενό 13 ετών!

Φθάνοντας το ΑΕΠ της ευρωζώνης για πρώτη φορά, μετά από 8 χρόνια, τα προ κρίσης επίπεδα (κι αυτό λόγω των μέτρων νομισματικής χαλάρωσης που ισχύουν από τον Μάρτιο του 2015 και της πτώσης των τιμών του πετρελαίου) δε σημαίνει ότι ανακτήθηκε και η δυναμική που είχε η ευρωπαϊκή οικονομία από το 1999 μέχρι εκείνη τη χρονιά. Με βάση εκτίμηση της βρετανικής εφημερίδας Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, εάν δεν μεσολαβούσε η κρίση του 2008, κάνοντας μια γραμμική προβολή της μέχρι τότε οικονομικής μεγέθυνσης σήμερα το ΑΕΠ θα ήταν κατά 13% μεγαλύτερο. Είναι προφανές ότι αυτό το κενό ποτέ δεν πρόκειται να καλυφθεί. Αβίαστα συνάγεται επομένως το συμπέρασμα πως η κρίση του 2008 άφησε μόνιμα και μη επανορθώσιμα σημάδια στο σώμα της οικονομίας της ευρωζώνης.

Άμεσα με το προηγούμενο σχετίζεται κι ένα ακόμη συμπέρασμα που αφορά την εκρηκτική και πρωτοφανή αύξηση των ανισομετριών στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Το κοινό νόμισμα μόνο κατ’ ευφημισμό μπορεί πλέον να αποκαλείται έτσι όπως βεβαιώνουν ορισμένα ενδεικτικά μόνον στοιχεία: Για παράδειγμα, το πρώτο τρίμηνο, μπορεί το ΑΕΠ της ευρωζώνης να έφτασε το 100% του ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του 2008, ωστόσο η Γερμανία ξεπέρασε το 110% των επιπέδων του 2008, ενώ η Ισπανία μόλις το 90%. Η Ελλάδα για το 2016 προβλέπεται να έχει ύφεση της τάξης του 1,6%, ενώ η ευρωζώνη ως μέσο όρο θα έχει μεγέθυνση του ίδιου ακριβώς ποσοστού: 1,6%! Οι αποκλίνουσες τροχιές φαίνονται και στην ανεργία. Ενώ σε επίπεδο ευρωζώνης τα στελέχη της Γιούροστατ καμαρώνουν που μειώθηκε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 5 ετών (10,2%) παραμένοντας ωστόσο σε διψήφια επίπεδα, στην Ελλάδα όμως η ανεργία συνεχίζει να καταγράφει πανευρωπαϊκό ρεκόρ, πλήττοντας το 25,8% του εργατικού δυναμικού… Γι’ αυτή την αδικία Βερολίνο και Φρανκφούρτη δεν διχάζονται. Ο Ντράγκι αποδεικνύεται ότι μπορεί άθελά του να ρίχνει νερό στο μύλο των ακροδεξιών ρατσιστών της Εναλλακτικής εξασφαλίζει όμως καλύτερα από τον καθένα τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου, επιτρέποντας στο ευρώ να σαρώνει το δικαίωμα στην εργασία σε Βορρά και Νότο κι επίσης παγιώνοντας τη θέση των περιφερειακών χωρών σε μια δεύτερη σταθερά υποβαθμισμένη ταχύτητα που θα προσφέρει την καύσιμη ύλη για την απογείωση των χωρών του κέντρου.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο περιοδικό Επίκαιρα στις 6 Μαΐου 2016

Καταστροφή η κατά Σόιμπλε έξοδος από το ευρώ (Επίκαιρα, 24-30/7/2015)

soibleΝέες λεπτομέρειες είδαν το φως της δημοσιότητας στις 20 Ιουλίου από τις ιστοσελίδες Euractiv και Heard in Europe σχετικά με την περίφημη πρόταση του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όπως γραπτά είχε διατυπωθεί στις 10 Ιουλίου. (Εδώ το πλήρες κείμενο) Η πρόταση του Σόιμπλε, που σε όλη την Ευρώπη πρέπει να είναι ο πλέον …δημοφιλής και …αξιαγάπητος γερμανός μετά τον Αδόλφο Χίτλερ, προέβλεπε πως αν η Ελλάδα δεν αποδεχθεί ένα βαρύ πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν κι η μεταβίβαση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ. ευρώ σε ένα ίδρυμα με έδρα το Λουξεμβούργο, τότε θα πρέπει να μας προσφερθεί μια προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη (τον όρο τάιμ άουτ χρησιμοποιεί το επίσημο έγγραφο), «με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους αν είναι αναγκαίο στο πλαίσιο της Λέσχης του Παρισιού… Η λύση της προσωρινής διακοπής θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού», συνέχιζε η πρόταση.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι νεώτερες πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν θέλουν τον Σόιμπλε να πρότεινε στον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη κι ένα πακέτο, εν είδει μπόνους, ύψους 50 δισ. ευρώ με το οποίο να ξαναστηθεί στα πόδια του το τραπεζικό σύστημα. Τα χρήματα αυτά θα προέρχονταν από δύο πηγές: Τα 35 δις. ευρώ θα ήταν κοινοτικές επιδοτήσεις που έχει να λαβαίνει η Ελλάδα μέχρι το 2020 και τα υπόλοιπα 15 δις. ευρώ κέρδη της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Η σημασία της συζήτησης των σχεδίων του Σόιμπλε είναι διπλή. Αρχικά, γιατί η ντόπια διαπλοκή ταύτισε τις προτάσεις εξόδου από το ευρώ που έχουν κατατεθεί όλα τα τελευταία χρόνια με το σχέδιο του Σόιμπλε. Έτσι, οι υπέρμαχοι του Grexit βρέθηκαν να απολογούνται για τα σχέδια της δυτικογερμανικής βιομηχανικής ελίτ. Ο δεύτερος λόγος που επιβάλλει τη συζήτηση των σχεδίων του Σόιμπλε απορρέει από το γεγονός ότι ουδέποτε αποσύρθηκαν. Η επιλογή της πρώτης εναλλακτικής (βαριά μέτρα λιτότητας) δεν εγγυάται ότι αυτά θα αποδώσουν τα αναμενόμενα, ούτε ότι θα υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κλίμα που θα επιτρέψει την ψήφιση και την εφαρμογή τους. Σε ένα τέτοιο, καθόλου αμελητέο ενδεχόμενο η πρόταση του Σόιμπλε θα τεθεί ξανά στο τραπέζι. Κι αυτή άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που προτάθηκε η οικειοθελής αποχώρηση της Ελλάδας από το νομισματικό Νταχάου του ευρώ. Ανθεί η φημολογία ότι τα ίδιο είχε προταθεί και το Σεπτέμβριο του 2011, στον Β. Βενιζέλο, υπουργό Οικονομικών τότε του Γ. Παπανδρέου.

Η ΕΕ όργανο της Γερμανίας

Αρχικά, η πρόταση του Σόιμπλε είναι δηλωτική του ολοκληρωτισμού που επικρατεί στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του αρμόδια όργανα και διαδικασίες που τυπικά αποφασίζουν τέτοιας βαρύνουσας σημασίας θέματα κι αναφέρεται στην Ελλάδα, που τυπικά είναι εξ ίσου ισότιμο μέλος με τη Γερμανία, σα να είναι γερμανικό κρατίδιο. Η πρότασή του επιβεβαιώνει ότι η ευρωζώνη κι η ΕΕ (που για πολλούς ακόμη και τώρα καταστέλλουν κι εκτονώνουν τις επιθετικές επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας) είναι τυφλά όργανα της Γερμανίας κι εργαλεία αναβάθμισης της γερμανικής οικονομικής και πολιτικής επιρροής στην ήπειρο.

Επί της ουσίας, η πρόταση του Σόιμπλε ως σύνολο δεν συνοδεύεται από κανένα από τα οφέλη που πράγματι θα είχε η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη εάν και μόνο εάν αποφασιζόταν και υλοποιούταν με όρους κυρίαρχου κράτους. Η πρόταση του Σόιμπλε μόνο νέα δεινά θα φέρει, όπως υπονοεί κι η «γενναιόδωρη» πρόταση για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια.

Ταυτόχρονα μάλιστα με την ανθρωπιστική βοήθεια προτείνεται κι η παροχή τεχνικής βοήθειας, παραπέμποντας στους γκαουλάιτερ της Τασκ Φορς, που κυκλοφορούσαν σε όλη την δημόσια διοίκηση σαν δυνάμεις κατοχής προσφέροντας, θεωρητικά, την τεχνογνωσία τους. Πρακτικά, η πολυμελής αντιπροσωπεία της Τασκ Φορς από το Σεπτέμβριο του 2011 που ξεκίνησε τις εργασίες της στην Ελλάδα (χωρίς να λείπουν όλα αυτά τα χρόνια και σκάνδαλα που οδήγησαν σε παραιτήσεις μελών της) μεριμνούσε κι επέβαλλε την πολιτική των περικοπών που ζητούσε η Τρόικα. Επομένως και με το «τάιμ άουτ» του Σόιμπλε η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι μια υποβαθμισμένη αποικία του Τέταρτου γερμανικού Ράιχ.

Κηδεμονία στο διηνεκές

Επίσης στο εσωτερικό της Ελλάδας η φτώχεια κι η πείνα θα θερίζουν. Παραμένοντας η Ελλάδα μέλος της ΕΕ, θα εφαρμόζονται αυτόματα όλες εκείνες οι προβλέψεις για τα υπερχρεωμένα μέλη της, που σημαίνουν επιτήρηση και μνημόνια στο διηνεκές. Αναφέρονται για παράδειγμα στον κανονισμό υπ. αρ. 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 «για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών μελών στη ζώνη του ευρώ τα οποία αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρές δυσκολίες αναφορικά με τη χρηματοοικονομική τους σταθερότητα» τα ακόλουθα στο άρθρο 14, με τίτλο «Άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα»: «Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία  μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ, ή το ΕΤΧΣ». Αναφέρει μάλιστα ο κανονισμός αμέσως μετά πως «το Συμβούλιο, μετά από πρόταση της Επιτροπής, μπορεί να παρατείνει την άσκηση εποπτείας μετά το πρόγραμμα σε περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα του οικείου κράτους μέλους». Τα υποστελεχωμένα νοσοκομεία και σχολεία επομένως, μαζί κι οι ταπεινώσεις που συνοδεύουν το καθεστώς κηδεμονίας θα συνεχίσουν να είναι εδώ και μετά το Grexit αλα Σόιμπλε.

Ο σημαντικότερος ωστόσο λόγος για τον οποίο το σχέδιο του Σόιμπλε είναι αντιλαϊκό, δυσφημίζοντας σε τελική ανάλυση την ριζοσπαστική πρόταση εξόδου από το ευρώ και ανάκτησης της νομισματικής κυριαρχίας καθώς την προσαρμόζει στα συμφέροντα του γερμανικού επεκτατισμού, σχετίζεται με την τύχη του δημόσιου χρέους. Η υπαγωγή στη Λέσχη του Παρισιού προκρίνεται, όπως αναφέρει το κείμενό του, επειδή η αναδιάρθρωση του χρέους δεν επιτρέπεται με βάση το άρθρο 125 της ιδρυτικής συνθήκης της ΕΕ (Treaty on the Functioning of the European Union). Η ανακολουθία εδώ είναι εξόφθαλμη καθώς η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2012 έγινε χωρίς να ανασταλεί η ιδιότητα του μέλους της ΕΕ, ενώ αν είναι έτσι τότε πρέπει να γίνει «τάιμ άουτ» κι από την ΕΕ όχι μόνο την ευρωζώνη…

Επί της ουσίας, με την παραπομπή της Ελλάδας στη Λέσχη του Παρισιού, που έχει την ευθύνη να αναδιαρθρώνει διακρατικά χρέη (αντίθετα με τη Λέσχη του Λονδίνου που λειτουργεί κι αυτή προς όφελος των πιστωτών αναλαμβάνοντας όμως τα χρέη των κρατών προς ιδιώτες πιστωτές) υποδεικνύεται μια εξ ίσου αντιλαϊκή λύση με το PSI. Κι αυτό συμβαίνει όταν με την Προκαταρκτική Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας της Βουλής (εδώ το σχετικό κείμενο), το ελληνικό κράτος δικαιούται να προχωρήσει σε μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους του, απαλλάσσοντας την ελληνική κοινωνία για πάντα από το άχθος της εξυπηρέτησης ενός χρέους που αποδεδειγμένα είναι παράνομο, αθέμιτο, απεχθές και επονείδιστο! Η λύση επομένως για το χρέος δεν μπορεί να είναι ξανά μια αναδιάρθρωση του με ευθύνη των πιστωτών που θα συνοδεύεται από τιμωρητικά αντιλαϊκά μέτρα και θα καταλήξει σε υπερχρέωση, όπως σταθερά συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά η διαγραφή του με όρους κυρίαρχους κράτους, παρά κι ενάντια στα γερμανικά σχέδια. Τίποτε λιγότερο…

Με το βλέμμα στο πλεόνασμα (που δεν έρχεται) ψηφίσθηκε το πολυνομοσχέδιο (Πριν, 21.7.2013)

foto apergΑρνήθηκε να συζητήσει ο Σόιμπλε το νέο κούρεμα του χρέους

Με οριακή πλειοψηφία 152 ψήφων, από 155 βουλευτές που αποτελούν τις κοινοβουλευτικές ομάδες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ψηφίσθηκε την Τετάρτη το πολυνομοσχέδιο το οποίο απαίτησαν οι δανειστές για να ανοίξει ο δρόμος για την χορήγηση της πρώτης δόσης της …δόσης των 6,8 δισ. ευρώ. Ήσσονος σημασίας αλλαγές που ενσωματώθηκαν την τελευταία στιγμή για να εκτονώσουν τις αντιδράσεις των κυβερνητικών βουλευτών δεν αναιρούν την βασική κατεύθυνση του μίνι μνημονίου που αποτελεί νόμο-τομή στην σύγχρονη πολιτική ιστορία από τη στιγμή που εγκαινιάζει τις σωρηδόν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Πρακτική που θα γενικευτεί το επόμενο διάστημα στο βωμό της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος, που με την σειρά του θα επιτρέψει (σύμφωνα πάντα με τις αυταπάτες της κυβέρνησης) μια ευνοϊκή στάση της Γερμανίας στο πλαίσιο των διευθετήσεων που θα πολύ σύντομα θα γίνουν με επίκεντρο το ελληνικό δημόσιο χρέος, περιλαμβάνοντας σε κάθε περίπτωση και κούρεμα, δηλαδή διαγραφή μέρους των δανειακών υποχρεώσεων. Προοπτική που ουδόλως επηρεάζεται από τις δηλώσεις του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, βάσει των οποίων αποκλείεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Η ουσία προφανώς δεν έγκειται στο ότι ο ντε φάκτο υπουργός Οικονομικών της Ευρώπης δεν γνωρίζει τι μέλλει γεννέσθαι. Τέσσερις είναι οι λόγοι που οδήγησαν τον Σόιμπλε να αποκλείσει το ενδεχόμενο του κουρέματος δηλώνοντας τα ακόλουθα εξαιρετικά προσβλητικά λόγια, χωρίς να πάρει την δέουσα απάντηση: «εάν συζητάτε για κούρεμα πέρα από το 53% στον ιδιωτικό τομέα, δεν το συζητάμε καθόλου. Εάν μιλάτε για κούρεμα στον μηχανισμό στήριξης, τότε είμαστε εντελώς αντίθετοι. Εφόσον παίρνετε βοήθεια και μιλάτε για κούρεμα, τότε είσαστε ψεύτες. Εάν συνεχίσετε, αυτή η κατεύθυνση δεν είναι σωστή». Ο πρώτος λόγος σχετίζεται με την πίεση που ήθελε να ασκήσει στην ελληνική πλευρά ώστε να μην χαλαρώσει την πολιτική εξοντωτικής λιτότητας, όπως έχει ποσοτικοποιηθεί με τον στόχο της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 0,6% του ΑΕΠ στο τέλος του τρέχοντος έτους. Πρόκειται για στόχο που αποκλείεται να υλοποιηθεί όπως φάνηκε κι απ’ την πορεία των δημόσιων εσόδων το πρώτο εξάμηνο. Θεού ωστόσο θέλοντος, δηλαδή Τρόικας, ενδέχεται να επιτραπεί η αναγκαία δημιουργική λογιστική που θα εμφανίσει το κρυφό αντικείμενο του πόθου Τρόικας και συγκυβέρνησης, το δημοσιονομικό πλεόνασμα, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να ανακράξει «νεκικήκαμεν». Τι κι αν για να γίνει αυτό θα έχουν απολυθεί δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και θα έχουν κλείσει ακόμη και δομές όπως η τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση; Πρόκειται για παράπλευρες απώλειες, χώρια του ότι η κρίση είναι και ευκαιρία. Όχι μόνο για τα ιδιωτικά ΙΕΚ Ακμή κι όσα άλλα θα επωφεληθούν των νεοφιλελεύθερης έμπνευσης κουπονιών με τα οποία θα επιδοτούνται οι σπουδαστές, αλλά και για τα γερμανικά κέντρα επαγγελματικής εκπαίδευσης, τα οποία ο γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν δίστασε να διαφημίσει κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα!

Επιπλέον δεινά θα φέρει για τους εργαζόμενους η νέα «βοήθεια»

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο ο Σόιμπλε έκλεισε βίαια την συζήτηση για το κούρεμα του δημόσιου χρέους σχετίζεται με την προεκλογική περίοδο που διανύει η Γερμανία. Οποιαδήποτε δημόσια σχετική συζήτηση αυτή τη στιγμή θα γυρίσει μπούμερανγκ για τους Γερμανούς συντηρητικούς, δεδομένου του ρατσιστικού κλίματος που έχουν δημιουργήσει εναντίον της Ελλάδας σε μια προσπάθεια να αποκρύψουν το γεγονός ότι τα χρήματα των Γερμανών φορολογούμενων στήριξαν την Ντόιτσε Μπανκ κι όχι τα ελληνικά νοσοκομεία που πρόκειται να κλείσουν με βάση τον κυβερνητικό σχεδιασμό.

Ο τρίτος λόγος για τον οποίο η Γερμανία αποκλείει το κούρεμα σχετίζεται με τον ανταγωνισμό της απέναντι στο ΔΝΤ. Το ερώτημα για το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν έγκειται στο αν θα κουρευτεί ή όχι αλλά στο ποιος θα υποστεί τις απώλειες. Η Γερμανία λέγοντας «ξεχάστε το κούρεμα» διαμηνύει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού «ξεχάστε το κούρεμα στο δικό μας χρέος». Έτσι το μπαλάκι πετιέται στο ΔΝΤ, που κι αυτό με την σειρά του έχει κάνει σαφές ότι αν ένα χρέος δεν κουρεύεται, εξ ορισμού, είναι το χρέος του ΔΝΤ.

Τέλος, ο τέταρτος λόγος που ώθησε τον μισητό εκπρόσωπο του Τέταρτου Ράιχ να κλείσει την σχετική συζήτηση συνδέεται με την πρόθεση των Γερμανών να αποκλείσουν από τις σχετικές συζητήσεις για τους όρους του κουρέματος την ελληνική πλευρά. Η κυβέρνηση του Α. Σαμαρά, όπως έγινε και πέρυσι με την κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου, όλη μαζί πια κι όχι μόνος του ο επικεφαλής της θα πάρει με το σπαθί της το ρόλο που αναγνώρισε για τον εαυτό του ο πρωθυπουργός κατά το διάγγελμά του. Ρόλος που επάξια τους ανήκει από τη στιγμή που δεν είπαν λέξη για τις γερμανικές επανορθώσεις, υπακούοντας σαν πιστές σκυλίτσες στις οδηγίες που είχε δώσει το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών πολλές μέρες πριν…

Από την άλλη είναι δεδομένο ότι όχι μόνο το δημόσιο χρέος κινείται σε ανεξέλεγκτη τροχιά αλλά κι ότι οι αποκλίσεις που ήδη διακρίνονται απαιτούν επιπλέον χρηματοδότηση. Οι εκτιμήσεις για το μέγεθος του χρηματοδοτικού κενού αποκλίνουν σημαντικά. Γερμανική εφημερίδα, επικαλούμενη πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το υπολόγισε σε 10 δισ. ευρώ. Οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες το ανέβασαν στα 50 δισ. ευρώ, κάνοντας ωστόσο λόγο για μέχρι το 2015. Η ελληνική πλευρά από την άλλη, προσθέτοντας μια δόση ελαφρότητας στην αντιπαράθεση και μένοντας πιστή στο ρόλο που προαναφέραμε, αρνήθηκε εντελώς την ύπαρξη χρηματοδοτικού κενού με δηλώσεις του ίδιου του Γ. Στουρνάρα! Ο υπουργός Οικονομικών μάλιστα έφτασε να καμαρώνει από το βήμα της Βουλής που «έχουμε πάρει μέχρι στιγμής 240 δισ. ευρώ συν τα χρήματα των τραπεζών». Προφανώς τσάμπα, από τους κουτόφραγκους…

Η σιωπή που τηρεί η ελληνική πλευρά σχετίζεται με τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας, ένα σούπερ Μνημόνιο, τα οποία θα συνοδεύσουν όχι μόνο το κούρεμα αλλά ακόμη κι ένα νέο δάνειο το οποίο δεν απέκλεισε ο Σόιμπλε μιλώντας από την Αθήνα. Το υπολόγισε μάλιστα στα 11,1 δισ. ευρώ. Ποσό που συμπίπτει με τις επιπλέον χρηματοδοτικές ανάγκες για την επόμενη διετία, σύμφωνα με το ΔΝΤ. Τα νέα δεινά που θα συνοδεύσουν το νέο δάνειο υπογραμμίζουν την ανάγκη παύσης πληρωμών και διαγραφής του δημόσιου χρέους, στο πλαίσιο μονομερών ενεργειών και χωρίς φυσικά καμία συνεννόηση με τους δανειστές.

ΣΥΡΙΖΑ: «Ας γίνουμε ρεαλιστές, ας διεκδικήσουμε …την εξουσία» (Πριν, 3.2.2013)

ts
Προς αναζήτηση χρίσματος τα διαπιστευτήρια Τσίπρα σε Γερμανία, ΗΠΑ και ΔΝΤ

Απογοήτευση και δυσφορία έχουν προκαλέσει στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ οι «ασκήσεις στον ρεαλισμό» στις οποίες μεθοδικά και σχεδιασμένα επιδίδεται το κόμμα από την επομένη των εκλογών του Μαΐου. Έκτοτε μέχρι και την συνέντευξη του επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, Αλέξη Τσίπρα, στην κρατική τηλεόραση την προηγούμενη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου οι μεταμορφώσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι θεαματικές τροφοδοτώντας εσωκομματικές διαφωνίες που θα κορυφωθούν στην συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής που ξεκίνησε χθες και θα ολοκληρωθεί σήμερα, χωρίς ωστόσο να αναμένονται καν διορθωτικές κινήσεις από τη μεριά της ηγεσίας. Το μόνο που θα γίνει θα είναι εκατέρωθεν διαβεβαιώσεις για συνέπεια από τους μεν και κόσμιες αντιδράσεις από τους δε…

Σημείο τομής για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε η συνάντηση του επικεφαλής του με τον ισραηλινό πρόεδρο, Σιμόν Πέρες, καταμεσής του Αυγούστου. Τόσο η ίδια η επαφή που νομιμοποίησε το «κράτος – τρομοκράτη» στη συνείδηση της προοδευτικής κοινής γνώμης όσο και η έλλειψη ενημέρωσης που την συνόδευσε αφήνοντας στο σκοτάδι την ατζέντα, έφερε στο φως επιλεκτικές σχέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα, που ξεπερνούν κατά πολύ το επίπεδο της αξιοποίησης των γεωπολιτικών αντιθέσεων…

Το δεύτερο σοκ ήρθε με την επίσκεψη πολυμελούς αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στον επικεφαλής της Τασκ Φορς και κατοχικό διοικητή κατά πως αποκαλείται, Χορστ Ράιχενμπαχ. Η ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δέχθηκε τον ωμό εκβιασμό Γερμανών και ΕΕ, που εν περιλήψει έλεγε πως «αν θέλετε υπέρβαση της απομόνωσης και διεθνή νομιμοποίηση περάστε πρώτα από τον Ράιχενμπαχ». Δηλαδή αναγνωρίστε τον γερμανό γκαουλάιτερ και το καθεστώς οικονομικής κατοχής! Η συναίνεση του ΣΥΡΙΖΑ – φυσιολογική απόρροια της προτεραιότητας που αναγνώριζε στο στόχο παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, την λεγόμενη «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας που αποτελεί σταθερά του ελληνικού αστισμού από την εποχή του Καραμανλισμού – άνοιξε τον δρόμο για την επίσκεψη στο Βερολίνο και την διερευνητική συνάντηση με τον Σόιμπλε. Γεγονός όχι και τόσο ασήμαντο αν λάβουμε υπ’ όψη μας την κατηγορηματική άρνηση της Μέρκελ να συναντηθεί ακόμη και με τον υποψήφιο – τότε – πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Το περιεχόμενο των ουσιωδών επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της ηγεσίας του στην Λατινική Αμερική, σε ένα ταξίδι που ενώ αρχικά θέλησε να ψαρέψει στα θολά νερά του κοινωνικού και πολιτικού ριζοσπαστισμού δείχνοντας ότι μπορεί ο ριζοσπαστισμός να συνδυάζεται με τον κυβερνητισμό, επιτάχυνε την «πορεία προς τον ρεαλισμό». Συνέβη δε κατά δύο τρόπους, έτσι ώστε να μη μείνει καμία αμφιβολία: Πρώτο, μέσα από την πλήρη υιοθέτηση του «βραζιλιάνικου δρόμου» ο οποίος περιελάμβανε την υποταγή στο ΔΝΤ και την εξόφληση μέχρι τελευταίου δολαρίου των υποχρεώσεων προς τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό από την κυβέρνηση του Λούλα και, δεύτερο, μέσω των σαφών αποστάσεων που κρατήθηκαν από τον «δρόμο της Αργεντινής», ο οποίος παρά τις αντιφάσεις του χαρακτηρίστηκε από δύο κεντρικές επιλογές: την μονομερή άρνηση πληρωμής μεγάλου μέρους του χρέους, σε σύγκρουση μάλιστα με τους δανειστές, και την αποδολαριοποίηση της οικονομίας. Και τις δύο αυτές επιλογές ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ τις αποκήρυξε κατ’ επανάληψη, απ’ όταν ακόμη η ηγεσία του ήταν στην Αργεντινή. Στη συνέχεια ακόμη πιο ηχηρά, όταν η ηγεσία του κατάλαβε πως επρόκειτο για λάθος επιλογή που δεν έστειλε τα «σωστά μηνύματα».

Αντίθετα με ό,τι συνέβη κατά την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα σε Γερμανία και ΗΠΑ, όπου το βασικό ζητούμενο ήταν να κατατεθούν πειστήρια για την «συνέχεια και συνέπεια» όχι μόνο της εξωτερικής αλλά και της οικονομικής πολιτικής στον βαθμό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητεί την προτεραιότητα που έχει ο στόχος της σταθεροποίησης στο πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής. Κι η επαγγελλόμενη αλλαγή οικονομικής πολιτικής δεν θα γίνει σε σύγκρουση με τους δανειστές αλλά σε συνεννόηση μαζί τους κι αφού θα έχει αποδειχθεί ο μη εφαρμόσιμος,  δηλαδή ο μη ρεαλιστικός χαρακτήρας των Μνημονίων. Γι’ αυτό τον λόγο δεν προτίθεται ο Αλέξης Τσίπρας «να σκίσει τη δανειακή σύμβαση» όπως δήλωσε από τις ΗΠΑ. Με αφορμή τα όσα δήλωναν δεξιά κι αριστερά τα στελέχη που τον συνόδευαν δεν πέρασε απαρατήρητος κι ένας πολιτικός χειρισμός, στο πλαίσιο ερμηνείας της κρίσης στη Ελλάδα και την Ευρώπη, που αγγίζει τα όρια της πολιτικής απάτης. Κατ’ αρχήν είναι η αποσιώπηση του αντεργατικού περιεχομένου της λύσης που προκρίθηκε στις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της κρίσης. Ο Αλ. Τσίπρας εκθειάζοντας την αμερικάνικη συνταγή όταν έλεγε πως δεν συνάντησε εικόνες κατάθλιψης στους δρόμους δεν παραγνώριζε μόνο τα 59 εκ. ανασφάλιστων αλλά και την περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας που επιβλήθηκε ως όρος για να χρηματοδοτηθεί εκ νέου το Ντιτρόιτ και να μπορέσει έτσι να ανακάμψει η βιομηχανική παραγωγή, μετά την κρίση του 2008. Είναι όμως και κάτι επιπλέον: Εντός της Ελλάδας τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όταν πρέπει να αποκρούσουν κριτικές από τα αριστερά που – πολύ λογικά – θέτουν ως όρο εκ των ων ουκ άνευ την δυνατότητα αυτοτελούς άσκησης νομισματικής πολιτικής για την ύπαρξη αναδιανεμητικής πολιτικής, ζητούν δηλαδή την έξοδο από το ευρώ, αντιτάσσουν την …βασική αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας. Κι αρνούνται να ασχοληθούν με δευτερεύουσες πλευρές όπως το νόμισμα, τόση επαναστατικότητα… Συγκαλύπτουν δηλαδή τον οπορτουνισμό τους και την ατολμία τους να έρθουν σε σύγκρουση με κορυφαίες επιλογές του κεφαλαίου στην Ελλάδα, καταφεύγοντας στον βερμπαλισμό και ξέροντας πως τα όσα λένε δεν γεννούν καμιά υποχρέωση στην πολιτική τους πρακτική. Οι ίδιοι τώρα με πρώτον και καλύτερο τον επικεφαλής του κόμματος, Αλέξη Τσίπρα, από την μια δηλώνουν μιλώντας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια πως η Ελλάδα παράγει μόνο τζατζίκι άρα δεν μπορεί να βγει από το ευρώ, κι αναπαράγουν έτσι την θεωρία της Ψωροκώσταινας, κι από την άλλη αποδίδουν την κρίση στις δομικές ανισορροπίες της ευρωζώνης, κλείνοντας έτσι το μάτι στην αμερικάνικη συγκαλυμμένη αντιπαλότητα προς την ευρωζώνη.

Ιδιαίτερα δηλωτική όμως των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η επίσκεψη της ηγεσίας του στην έδρα του ΔΝΤ και η συνάντηση με τον αναπληρωτή γενικό διευθυντή του Ντέιβιντ Λίπτον, μέσω της οποίας ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε τη νομιμοφροσύνη του απέναντι στον μισητό οργανισμό. Εξετάζοντας από κοινού αυτή την κίνηση με την πρόταση του κόμματος για διεξαγωγή διεθνούς συνεδρίου όπου θα τεθεί το ζήτημα του ελληνικού δημόσιου χρέους, αίτημα που τέθηκε και στο Βερολίνο κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα, φαίνεται ο καθαρά διαχειριστικός χαρακτήρας του αιτήματός του για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους. Έχοντας αποκλείσει κάθε σκέψη για σύγκρουση με τους δανειστές (και στην πράξη κάνοντας ό,τι, μα ό,τι περνάει από το χέρι τους για την σύσφιξη των σχέσεων μαζί τους) το αίτημα για επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης και του δημόσιου χρέους, πιο πολύ παραπέμπει σε όσα έλεγε ο ΔΗΜΑΡ προεκλογικά το 2012, παρά ο ΣΥΡΙΖΑ τότε. Σήμερα δε, κάλλιστα θα μπορούσαν να διευκολύνουν τα σχέδια κουρέματος του επίσημου (δηλαδή διακρατικού) ελληνικού δημόσιου χρέους που επεξεργάζεται η Γερμανία για την μετεκλογική περίοδο στον βαθμό που δεν θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα το ένα και μοναδικό αίτημα που αποτελεί τον μίτο της Αριάδνης για την επίλυση του σύγχρονου ελληνικού ζητήματος: Την άμεση παύση πληρωμών και την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους ή όλου του δημόσιου χρέους, σε σύγκρουση με τους δανειστές κι όχι σε συνεννόηση μαζί τους. Το αίτημα της παύσης πληρωμών και διαγραφής του χρέους, μέσω του λογιστικού ελέγχου του που θα προσδώσει νομιμότητα σε αυτό το ριζοσπαστικό αίτημα, μπορεί να αποκτήσει επιπλέον κύρος αξιοποιώντας τον παράνομο χαρακτήρα του δανεισμού της Τρόικας από τη στιγμή που δεν έχει κυρωθεί από τη Βουλή η σχετική  δανειακή σύμβαση, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός βάσει της οποίας μπορεί να δικαιολογηθεί παύση πληρωμών, κ.α. Επιχειρήματα επομένως υπάρχουν, αντί να αναζητείται η νομιμοποίηση σε ένα συνέδριο όπου ο συσχετισμός δυνάμεων θα είναι τόσο ετεροβαρής ώστε θα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε νέο Λίβανο…

Η ίδια γραμμή του ρεαλισμού, φάνηκε και στην συνέντευξη που έδωσε ο Αλ. Τσίπρας στη εκπομπή της Έλλης Στάης. Μεταξύ πολλών άλλων, η αποδοχή της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ από την Cosco (όταν ακόμη και το ΠΑΣΟΚ το 2008-9 την αμφισβητούσε και δήλωνε πως θα την επανεξετάσει) και η έγνοια του Αλ. Τσίπρα να καλύψει τον χώρο του πολιτικού κέντρου, όταν η κοινωνία ωθείται βίαια προς τα άκρα επιβεβαίωσαν την στροφή που είναι σε εξέλιξη και θα επιταχυνθεί το επόμενο διάστημα με ζητούμενο το χρίσμα της αστικής τάξης. Ασχέτως δε, αν σε αυτή την πορεία ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει τα ερείσματα που απέκτησε στην κοινωνία την άνοιξη του 2012. Θεμιτό, προφανώς, κόστος για την ηγεσία του από τη στιγμή που στο πλαίσιο του μετασχηματισμού του, οι ελπίδες του για άνοδο στην εξουσία επικεντρώνονται στο ρόλο που του επιφυλάσσεται στο πλαίσιο της δικομματικής εναλλαγής. Αποτελώντας δηλαδή παράγοντα διαχείρισης, συνέχειας και σταθεροποίησης του συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι, παραφράζοντας το σύνθημα του γαλλικού Μάη, γίνεται ρεαλιστής, όχι διεκδικώντας το αδύνατο αλλά κάτι πολύ πιο ορατό…

G20: Οι ιέρακες των ελλειμμάτων επιστρέφουν (Επίκαιρα 1/7/2010-7/7/2010)

Νεκραναστήθηκε ο Χούβερ! Οι οικονομικές πολιτικές που βούλιαξαν την υφήλιο στην πιο βαθιά ύφεση με την κρίση του 1930 είναι εδώ! Αυτό είναι το μήνυμα από τη σύνοδο των ηγετών των 20 πλουσιότερων χωρών του πλανήτη που πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Το κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε το βράδυ της Κυριακής μετά από πολλές διαφωνίες και παζάρια συμπυκνώνει τον θρίαμβο της σκληρής μονεταριστικής πολιτικής που αντιπροσωπεύει η Γερμανία και πλέον ολόκληρη η ΕΕ και την ήττα της γραμμής του αμερικανού προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, που ζήταγε διεύρυνση των ελλειμμάτων προκειμένου να στηριχθεί η μεγέθυνση των οικονομιών.

Η σύγκρουση μεταξύ των δύο κατευθύνσεων είχε κορυφωθεί πολύ πριν οι ηγέτες των 20 πλουσιοτέρων του πλανήτη φθάσουν στον Καναδά για να συνεδριάσουν δίνοντας την αφορμή για να βγουν στον δρόμο χιλιάδες διαδηλωτές που αποδοκίμαζαν το ρόλο τους αλλά και την κυβέρνηση του Καναδά που δεν δίστασε να δαπανήσει 1 δισ. δολ. για την ασφάλεια της διοργάνωσης. Ποσό που σύμφωνα με την «Συμμαχία του Οντάριο ενάντια στη φτώχεια» θα αρκούσε για να συνεχιστούν πέντε χρόνια ακόμη οι παροχές τροφίμων στους φτωχούς, οι οποίες τερματίστηκαν με το τελευταίο πακέτο περικοπών δημοσίων δαπανών. Με το σπαθί του επομένως ο Καναδάς προσέφερε τη φιλοξενία μας τέτοιας συνόδου…

Η διαπάλη γύρω από το δίλημμα «δημοσιονομική σταθερότητα ή μεγέθυνση» ή αλλιώς «ύφεση ή ελλείμματα» ξεκίνησε με αφορμή επιστολή του αμερικανού προέδρου προς τους υπόλοιπους 19 ηγέτες, όπου τόνιζε τη ανησυχία του για «την ασθενική ζήτηση του ιδιωτικού τομέα και τη συνεχιζόμενη σημαντική εξάρτηση από τις εξαγωγές από ορισμένες χώρες με ήδη μεγάλα εξωτερικά πλεονάσματα». Η καμπάνα προφανώς χτυπούσε για την Γερμανία που δεν δίστασε να βγει στην αντεπίθεση. Τις εγκληματικές ευθύνες άλλωστε που επωμίζεται το Βερολίνο τις είχε καταδείξει κι ο αρχι-κερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος, μιλώντας σε ένα συνέδριο στην γερμανική πρωτεύουσα: «Υπάρχει ένα θεμελιώδες λάθος στην προσέγγιση της Γερμανίας προς την ΕΕ. Επιμένοντας σε πολιτικές που επιτείνουν την κυκλική κίνηση, η Γερμανία θέτει σε κίνδυνο την ΕΕ», ήταν τα λόγια του που έθεσαν σε εντελώς ασυνήθιστες, αντεστραμμένες βάσεις την σύγκρουση πολιτικών και ανθρώπων της αγοράς με τους τελευταίους να εμφανίζονται ότι νοιάζονται για την μεγέθυνση της οικονομίας και την δημιουργία θέσεων εργασίας και τους εκλεγμένους ηγέτες να θυσιάζουν το μέλλον των κοινωνιών στο βωμό της δημοσιονομικής σταθερότητας. Στη συνέχεια μάλιστα ο Σόρος, δημιουργώντας συνειρμούς με την δεκαετία του ’30, κατηγόρησε τις κυβερνήσεις της γηραιάς ηπείρου ότι «ωθούν την Ευρώπη σε μια περίοδο παρατεταμένης στασιμότητας κι ακόμη χειρότερα. Αυτό στη συνέχεια θα δημιουργήσει δυσαρέσκεια και κοινωνική αναταραχή»!

Απαντώντας, ο υπουργός Οικονομικών του Τέταρτου Ράιχ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, με άρθρο του στην γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt τόνισε ότι «οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να εθιστούν στον δανεισμό ως ένα γρήγορο τρόπο για να στηρίξουν τη ζήτηση. Η ζήτηση δια των ελλειμμάτων δεν μπορεί να γίνει μια διαρκή κατάσταση». Από κοντά του κι οι πιο κορυφαίοι παράγοντες της ΕΕ, όπως ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο, που υπογράμμισε από το Τορόντο ότι «δεν υπάρχει περιθώριο για δαπάνες μέσω ελλειμμάτων». Ο πρόεδρος επίσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ο οποίος με συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα La Republica επιχείρησε να διασκεδάσει τις πέρα για βάσιμες προβλέψεις (κι όχι απλώς ανησυχίες) τονίζοντας ότι «είναι λάθος να πιστεύεται πως τα μέτρα λιτότητας στην Ευρώπη θα οδηγήσουν σε στασιμότητα».

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ έχει πράγματι δίκιο. Η λιτότητα δεν θα οδηγήσει σε στασιμότητα την Ευρώπη, γιατί η στασιμότητα έχει ήδη πλήξει την γηραιά ήπειρο, ακριβώς λόγω αυτών των μέτρων λιτότητας, που αναγγέλλονται με καταιγιστικούς ρυθμούς στην μια χώρα μετά την άλλη. Η αρχή έγινε από την ίδια την Γερμανία που εξήγγειλε ένα πρόγραμμα άγριων περικοπών ύψους 80 δισ. ευρώ μέχρι το 2014. Τελευταίο κρούσμα ήταν οι περικοπές που εξήγγειλε η πρόσφατα εκλεγείσα βρετανική κυβέρνηση, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ως οι μεγαλύτερες από τα χρόνια της Θάτσερ, περιλαμβάνοντας: περικοπές στους προϋπολογισμούς όλων των υπουργείων κατά 25%, πάγωμα των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων για δύο χρόνια, μείωση των κοινωνικών δαπανών κατά 10 δισ. λίρες και αύξηση στους φόρους κατανάλωσης. Επάνω σε αυτό το ντελίριο σιγά που θα γλίτωναν τα ελληνικά νησιά, που προεξόφλησε ο Guardian ότι θα ξεπουλήσουμε, καταφέρνοντας με το δημοσίευμά του να βγάλει στο σφυρί την ίδια την αξιοπιστία και τη σοβαρότητά του. Στο ίδιο μήκος κύματος με την Αγγλία βρέθηκε και η Γαλλία που εξήγγειλε μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 45 δισ. και αύξηση των φόρων κατά 5 δισ. ευρώ, με στόχο να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ το 2013, από 8% που είναι φέτος. Τον ίδιο στόχο αναμένεται να υπηρετήσει και η σχεδιαζόμενη αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 έτη από τα 60, που εφαρμόστηκαν το 1982 επί κυβέρνησης Μιτεράν. Το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο του Σαρκοζύ έβγαλε στους δρόμους της Γαλλίας την προηγούμενη ακριβώς Πέμπτη περισσότερους από 2 εκ. διαδηλωτές σε μια απεργία που ακόμη κι από τα εργατικά συνδικάτα θεωρήθηκε προθέρμανση για την μεγάλη απεργία που έχουν εξαγγείλει για τον Σεπτέμβρη.

Η στοίχιση του Παρισιού πίσω από το Βερολίνο δεν κρύβει ωστόσο τις αποστάσεις που τηρεί ο γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζύ, από την γραμμή δημοσιονομικής πειθαρχίας που ακολουθεί η Άνγκελα Μέρκελ επιβάλλοντας την στη συνέχεια σε όλη την Ευρώπη. Οι ενστάσεις του Παρισιού έγιναν εμφανείς όλη την προηγούμενη περίοδο (από την περίοδο ακόμη των συζητήσεων για την επίλυση του «ελληνικού ζητήματος») φθάνοντας στο σημείο να δημιουργήσουν ένα ορατό ρήγμα στον γαλλογερμανικό άξονα, που ακόμη δεν έχει κλείσει. Υπό αυτό το πρίσμα, της απάντησης στο δίλημμα «ύφεση ή ελλείμματα», είναι αξιοπρόσεκτες και διόλου αμελητέες οι διπλωματικές μετακινήσεις που έχουν συμβεί καθώς ανατρέπουν ισορροπίες δεκαετιών, με το Παρίσι να απομακρύνεται από το Βερολίνο και να προσεγγίζει την Ουάσινγκτον, και το Λονδίνο να ακολουθεί την αντίστροφη πορεία καθώς απομακρύνεται από την Ουάσινγκτον και προσεγγίζει το Βερολίνο.

Ο δημοσιονομικός… σεχταρισμός του Βερολίνου έφτασε σε τέτοιο επίπεδο ώστε ΕΕ και ΔΝΤ την προηγούμενη Παρασκευή αποφάσισαν να αναστείλουν τις επόμενες δόσεις του δανείου στη Ρουμανία τιμωρώντάς την έτσι επειδή το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ως αντισυνταγματικές τις αποφάσεις της κυβέρνησης να επιβάλει μείωση στις συντάξεις κατά 15% και στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 25%. Τους εκδικήθηκαν δηλαδή επειδή σεβάστηκαν και εφάρμοσαν το Σύνταγμα τους…

Οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που παρατηρούνται στην διπλωματία ακόμη και οι παραβιάσεις της δημοκρατικής νομιμότητας μπροστά στον… υπέρτατο στόχο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, έχουν μικρή σημασία μπροστά στις δραματικές συνέπειες της πολιτικής λιτότητας που είναι ήδη ορατές στους αναιμικούς ρυθμούς μεγέθυνσης των ευρωπαϊκών οικονομιών, από την Γερμανία και την Αγγλία, μέχρι την Ισπανία και τη Γαλλία, που εξακολουθούν να κινούνται στη ζώνη του οικονομικού λυκόφωτος μεταξύ 0,1% και 0,5%. Από την άλλη μεριά στις ΗΠΑ, φαίνονται πιο καθαρά και οι παγίδες που συνοδεύουν την διαφαινόμενη ανάκαμψη, οδηγώντας τον αμερικανό πρόεδρο να ανεβάσει τους τόνους της κριτικής απέναντι στους Ευρωπαίους. Ειδικότερα, αυτό που ξεχωρίζει είναι ότι την βαθύτερη μεταπολεμική ύφεση την ακολουθεί η πιο αργόσυρτη ανάκαμψη που δημιουργεί τις λιγότερες θέσεις εργασίας, όπως υπενθύμιζε η International Herald Tribune το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Πιο συγκεκριμένα, η άνοδος των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ κατά 2,7% το πρώτο τρίμηνο, δεν ήταν απλώς μικρότερη της αναμενόμενης (3%) και του προηγούμενου τριμήνου (5,6%), αλλά κι όλων των επιδόσεων που ιστορικά καταγράφονταν την επομένη της εξόδου από περιόδους ύφεσης, όπως για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν οι συνήθεις ρυθμοί μεγέθυνσης ήταν της τάξης του 7%, ακόμη και του 9%. Ο αμερικάνος πρόεδρος αυτήν ακριβώς την κατάσταση βλέπει όπου ακόμη και ρυθμοί μεγέθυνσης του 3% αποδεικνύονται ανεπαρκείς για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ακόμη χειρότερα, αρνούμενη η Ευρώπη να ρίξει ρευστό στην οικονομία (και πρωταγωνιστώντας μάλιστα στην έκδοση ενός τελικού ανακοινωθέντος από το G20 όπου τίθεται ο στόχος μείωσης στο μισό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων των ανεπτυγμένων οικονομιών μέχρι το 2013) αυξάνει τους κινδύνους για μια διπλή ύφεση, με τους τρέχοντες αναιμικούς ρυθμούς ανάκαμψης να αποτελούν ένα μικρό, αντιληπτό μόνο στους ειδικούς διάλειμμα πριν η παγκόσμια οικονομία βυθιστεί ξανά σε μια νέα βαθιά ύφεση.

Αρέσει σε %d bloggers: