Προσωρινή η εκεχειρία στην Παλαιστίνη

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Με την παρέμβαση του Κατάρ και της Αιγύπτου τερματίστηκαν, προσωρινά, οι ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που σημάδεψαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στοιχίζοντας τη ζωή σε 25 Παλαιστίνιους και 4 Ισραηλινούς. Η εκεχειρία, που έχει γίνει ήδη σεβαστή από τα δύο μέρη βάζοντας τέλος στην αιματοχυσία, αυτό που εγγυάται είναι μια προσωρινή ανακωχή μέχρι τις 5 Ιουνίου, οπότε λήγει το Ραμαζάνι. Η αναγγελία εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης ότι αμέσως μετά το τέλος της μεγαλύτερης γιορτής των μουσουλμάνων θα δοθεί στη δημοσιότητα η περίφημη «Συμφωνία του Αιώνα» για το παλαιστινιακό θεωρείται σίγουρο ότι θα πυροδοτήσει νέες συγκρούσεις λόγω της προκλητικής εύνοιας που το διαπερνά υπέρ φυσικά των Ισραηλινών…

Το έναυσμα για τα γεγονότα του προηγούμενου Σαββατοκύριακου δόθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Μαΐου κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου 2018 με την επωνυμία Μεγάλη Πορεία για την Επιστροφή, και ως αίτημα έχουν την επιστροφή των Παλαιστινίων στα σπίτια τους απ’ όπου διώχθηκαν το 1948 με την Νάκμπα (καταστροφή) και τον τερματισμό του ισραηλινού αποκλεισμού στη Γάζα που διαρκεί πλέον 12 χρόνια. Η δολοφονία από το Ισραήλ δύο παλαιστινίων διαδηλωτών 19 και 31 ετών οδήγησε την παλαιστινιακή αντίσταση να εκτοξεύσει εκατοντάδες ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ.

Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ασύμμετρες όπως σταθερά συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο (αρκεί να αναφερθεί από τις 30 Μαρτίου 2018 ότι έχουν σκοτωθεί 305 Παλαιστίνιοι και 2 Ισραηλινοί στρατιώτες) δεν ήταν το μοναδικό κόστος που κατέβαλε ο παλαιστινιακός λαός. Συμπεριλαμβάνονται και δεκάδες κτίρια που βομβάρδισε η ισραηλινή αεροπορία, με αποτέλεσμα την πλήρη κατεδάφισή τους, ως ένα μέσο για να καταστήσει τη ζωή των 2 εκ. κατοίκων της Γάζας αβίωτη και να τους στρέψει εναντίον των δυνάμεων της αντίστασης.

Πρόκειται για μια χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία άμαχοι πολίτες που γίνονται άστεγοι έχοντας επίσης χάσει κι όλη τους την περιουσία χρησιμοποιούνται για την επίτευξη στρατιωτικών στόχων…

Το Ισραήλ δεν αποκλείεται να προέβη σε αυτή την επίδειξη ωμής δύναμης εναντίον της Γάζας, που διοικείται από τη Χαμάς η οποία κέρδισε τις μοναδικές ελεύθερες εκλογές που διοργανώθηκαν στην περιοχή, αξιοποιώντας από τώρα το πλεονέκτημα που θα αποκτήσει σε έναν μήνα, όταν με τη δημοσιοποίηση της «Συμφωνίας του Αιώνα» θα εμφανίζεται ως η μοναδική δύναμη που την υιοθετεί ανεπιφύλακτα. Κι αυτό γιατί όλες οι αποκαλύψεις σχετικά με το περιεχόμενό της αν κάτι επιβεβαιώνουν είναι ότι η πρόταση του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ, Γιάρεντ Κουσνέρ, αποτελεί την πιο μεροληπτική, ετεροβαρής και προκατειλημμένη πρόταση επίλυσης που έχει ποτέ καταθέσει η Ουάσιγκτον.

Πέραν όσων ήδη δημοσίευσε η αμερικανική εφημερίδα Washington Post (διάβασε εδώ προηγούμενο σχετικό άρθρο), ένα άλλο δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η αμερικανική πρόταση ακυρώνει ακόμη και τις πιο σημαντικές αποφάσεις του ΟΗΕ για το παλαιστινιακό κράτος. Μεταξύ αυτών η απόφαση πώς πρωτεύουσα του θα είναι η Ανατολική Ιερουσαλήμ. Θέση που υπονομεύθηκε έμπρακτα όταν οι ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2017 αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και τον Μάιο του 2018 μετέφεραν εκεί την πρεσβεία τους από το Τελ Αβίβ. Η «Συμφωνία του Αιώνα» προβλέπεται πώς θα υπογραφτεί από τρία μέρη, το Ισραήλ, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τη Χαμάς, ιδρύοντας ένα κράτος που θα ονομαστεί «Νέα Παλαιστίνη». Εντός ενός έτους μετά τις υπογραφές θα διεξαχθούν εκλογές στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ενώ εντός 3 ετών θα αποφυλακιστούν όλοι οι αντιστασιακοί Παλαιστίνιοι που κρατά έγκλειστους το Ισραήλ. Με βάση τις προβλέψεις της «Συμφωνίας του Αιώνα», η Ιερουσαλήμ που ακόμη και τώρα έχει 435.000 Παλαιστίνιους περνάει στο Ισραήλ, όπως και οι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη που θα ενσωματωθούν στο κράτος του Ισραήλ, παρότι όχι μόνο ο ΟΗΕ αλλά ακόμη και εβραϊκές οργανώσεις των ΗΠΑ με ιδιαίτερη επιρροή έχουν καταγγείλει την τακτική των εποικισμών. Η Δυτική Όχθη και η Γάζα θα ενώνονται στο πλαίσιο του νέου κράτους μέσω ενός αυτοκινητόδρομου που θα χτιστεί 30 μέτρα πάνω από το έδαφος. Το κόστος της κατασκευής θα το αναλάβουν Κίνα (κατά 50%), Νότια Κορέα, Αυστραλία, Καναδάς, ΗΠΑ και ΕΕ (από 10% κάθε μέρος). Το νέο κράτος δε θα έχει δικό του στρατό και για την ασφάλειά του (έναντι ποιανών άραγε;) θα μεριμνεί ο ισραηλινός στρατός που θα πληρώνεται μάλιστα γι’ αυτή του την υπηρεσία από την Παλαιστινιακή κυβέρνηση. Κι επειδή όλα τα παραπάνω δεν ήταν πιθανά αρκετά για να ικανοποιηθεί ο Μπενζαμίν Νετανιάχου, στο σχέδιο επίλυσης προβλέπονται κυρώσεις και μέτρα που φτάνουν ακόμη και σε πόλεμο για την ΟΑΠ και τη Χαμάς (η οποία προβλέπεται να παραδώσει τον οπλισμό της στην Αίγυπτο και να αποζημιωθεί γι’ αυτό) σε περίπτωση που δε συναινέσουν στο σχέδιο επίλυσης, με βάση πάντα όσα αποκαλύπτει η ισραηλινή εφημερίδα.

Αν αποδειχθούν αληθινά όσα διέρρευσαν μέσω της ισραηλινής εφημερίδας, τότε η Παλαιστινιακή πλευρά θα βρεθεί στο κέντρο πρωτοφανών πολιτικών πιέσεων και ωμών οικονομικών εκβιασμών που θα απειλήσουν ακόμη και την ύπαρξή της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τη σημερινή μορφή. Η διακοπή των αμερικανικών χρηματοδοτήσεων πέρυσι προς την υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες δείχνει πόσο στενεύει ο κλοιός για την Παλαιστίνη. Σε αυτό το πλαίσιο οι βομβαρδισμοί της Γάζας δεν αποκλείεται να ήταν απλώς προειδοποιητικές βολές…

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ το Ιράν

Σε νέα φάση εισέρχονται οι αμερικανικές προσπάθειες αποσταθεροποίησης ακόμη και αλλαγής του καθεστώτος του Ιράν, δεδομένου ότι πλέον έληξε και η τελευταία προθεσμία που είχε δώσει η Ουάσιγκτον σε πολλές χώρες που προμηθεύονταν πετρέλαιο από το Ιράν για να μην εφαρμόσουν τις οικονομικές κυρώσεις. Στόχος των ΗΠΑ είναι το Ιράν να χάσει όλα του τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου και να στερηθεί έτσι των σημαντικότερων πόρων που του επιτρέπουν να ασκεί κοινωνική πολιτική. Η επιθετική γραμμή ου Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν ξεκίνησε πέρυσι, όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν – παρότι οι επιθεωρητές της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας βεβαίωναν ότι η Τεχεράνη είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις που ανέλαβε, συνεχίστηκε με τις οικονομικές κυρώσεις και κορυφώθηκε με την αναγγελία από τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Τζον Μπόλτον, ότι το αεροπλανοφόρο Αβραάμ Λίνκολν κατευθυνόταν προς το Ιράν.

Λάδι τη φωτιά της Μέσης Ανατολής έριξε επίσης η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στο Ιράκ, όπου μετέβη μετά την επίσκεψή του στη Φιλανδία κι αφού ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Βερολίνο, προς επιβεβαίβση φημών για προβλήματα στις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις εξ αιτίας του αγωγού Nord Stream 2. Κατά τις επαφές του με την ιρακινή πολιτική ηγεσία τους επισήμανε την ευθύνη που φέρει να προστατεύει τα αμερικανικά συμφέροντα εντός των ιρακινών συνόρων και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την διακοπή των ενεργειακών σχέσεων μεταξύ Ιράκ και Ιράν.

Η εμπρηστική γραμμή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με τη γραμμή του Ομπάμα, ο οποίος πιστώνεται την ιστορικής σημασίας συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν. Συναντά επιπλέον αντιδράσεις κι εντός του αμερικανικού κατεστημένου. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι New York Times την Τετάρτη 8 Μαΐου ότι η απόφαση του Τραμπ να εντάξει την Επαναστατική Φρουρά του Ιράν στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων (που οδήγησε το Ιράν να εντάξει την αμερικανική διοίκηση στις τρομοκρατικές οργανώσεις…) συνάντησε αντιδράσεις από αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών και του Πενταγώνου…

Πληγή που δεν κλείνει η Συρία

Σε μικρότερη κλίμακα μεν, αλλά συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί στη Συρία, που έχει μετατραπεί στο πιο παράλογο θέατρο πολέμου των τελευταίων δεκαετιών όπου ξένοι στρατοί και ομάδες ενόπλων μάχονται ανηλεώς στο έδαφός της.

Πρωταγωνιστής των πιο πρόσφατων εχθροπραξιών είναι η Τουρκία και η ένοπλη ομάδα Συριακός Εθνικός Στρατός που υποστηρίζεται από την Άγκυρα. Στο στόχαστρό τους είναι η ομάδα YPG, που πολέμησαν μαζί με τους Αμερικανούς εναντίον του ISIS. Για τους Τούρκους ωστόσο δεν είναι τίποτε άλλο από σύμμαχοι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, ΡΚΚ, το οποίο, για την Άγκυρα, αποτελεί την επιτομή της τρομοκρατίας. Πολύ περισσότερο αφότου κατάφερε να το εντάξει στις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων των ΗΠΑ ακόμη και της ΕΕ.

Η πρόσφατη κλιμάκωση με αφορμή το θάνατο ενός τούρκου στρατιώτη, έφερε στην επιφάνεια την πυρετώδη προσπάθεια που καταβάλλει η Τουρκία για να αποκλείσει το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κουρδικού θύλακα στα βόρεια της Συρίας που θα απειλούσε τη δική της εδαφική ακεραιότητα. Σύμμαχο σε αυτή την προσπάθεια έχουν τη Ρωσία, με την οποία υπέγραψαν σχετική συμφωνία συνεργασίας το Σεπτέμβριο του 2018.

Η Τουρκία ωστόσο συγκαλύπτει τους πραγματικούς της στόχους και νομιμοποιεί τις περιπολίες τούρκων στρατιωτικών επικαλούμενη τους κινδύνους που γεννιούνται για τους κατοίκους του Ιμπλίντ από τους τελευταίους θύλακες ισλαμιστών ενόπλων. «Είναι μια πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τουλάχιστον 3,5 εκ. πολίτες λέγεται ότι ζουν στο Ιμπλίντ» δήλωσε ο τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. «Αν η κατάσταση κλιμακωθεί στο Ιμπλίντ αυτοί οι άνθρωποι θα πλημυρίσουν όχι μόνο τα τουρκικά σύνορα αλλά και για την Ευρώπη». Για το καλό της Ευρώπης, αγωνίζεται κι αυτός…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Η στάση απέναντι στο Ιράν δοκιμάζει Αθήνα, Άγκυρα (Επίκαιρα, 4-11/8/2010)

Σε δυσμενέστερη κατεύθυνση για την Αθήνα αναδιατάσσουν τις διπλωματικές σχέσεις στην περιοχή οι αυστηρότατες κυρώσεις που αποφάσισαν να επιβάλλουν οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ την προηγούμενη Δευτέρα 26 Ιούλη εναντίον του Ιράν και η πλήρης ταύτιση της Αθήνας με αυτή την εμπρηστική πολιτική. Η απόφαση των 27 υπουργών ήρθε λίγες μόλις εβδομάδες μετά την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η απόφαση των ευρωπαίων υπουργών τις υπερβαίνει κατά πολύ σε αυστηρότητα, ακολουθώντας σχεδόν κατά γράμμα την κατεύθυνση των δρακόντειων κυρώσεων που έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ, οι οποίες σέρνουν το άρμα της διπλωματικής και οικονομικής απομόνωσης της Τεχεράνης.

Τα μέτρα εναντίον του Ιράν λαμβάνονται με αφορμή τις αναπόδεικτες μέχρι στιγμής κατηγορίες ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα στοχεύει στην παραγωγή όπλων μαζικής καταστροφής – ό,τι ακριβώς λεγόταν και για το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, έτσι ώστε να προετοιμαστεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης η επίθεση των Αμερικανών εναντίον του. Κατηγορία την οποία έχει απορρίψει μετ’ επιτάσεως η Τεχεράνη, υποστηρίζοντας το προφανές: ότι ασκεί ένα αναφαίρετο δικαίωμά της, όπως πράττουν δεκάδες άλλα κράτη του κόσμου, αναζητώντας φθηνή ενέργεια. Η επιμονή των ΗΠΑ, ΟΗΕ και ΕΕ να τιμωρήσουν το Ιράν για την πιθανολογούμενη φιλοδοξία του να ενταχθεί στο πυρηνικό κλαμπ αγγίζει την πρόκληση αν συγκριθεί με την ανοχή που επιδεικνύουν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί απέναντι στο Ισραήλ που αποδεδειγμένα έχει στην κατοχή του πυρηνικά όπλα, κατά παράβαση της Συνθήκης για τη Μη Διάδοσή τους.

Ειδικότερα, παρότι οι ευρωπαϊκές ενεργειακές εταιρείες θα συνεχίσουν να διατηρούν οικονομικές σχέσεις με το Ιράν, εισάγοντας πετρέλαιο και φυσικό αέριο, επιβάλλεται για πρώτη φορά μια σειρά απαγορεύσεων που αφορούν τραπεζικές και ασφαλιστικές δραστηριότητες, την εξαγωγή μηχανολογικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού που θα μπορούσε (κατά την κρίση τίνος;) να χρησιμοποιηθεί στο πυραυλικό ή πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ακόμη και στις πτήσεις από το Ιράν. Πρόκειται για μέτρα που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με το πυρηνικό πρόγραμμα και άμεσα στοχεύουν να πλήξουν την ίδια την οικονομία του Ιράν. Έχουν δηλαδή εκδικητικό χαρακτήρα και δεν είναι καθόλου τυχαία η θερμή υποδοχή που τους επιφύλαξαν με κοινή τους ανακοίνωση η υπουργός Εξωτερικών κι ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον σφίγγοντας ακόμη περισσότερο τα λουριά κι ανοίγοντας το δρόμο για ένα νέο γύρο κυρώσεων την 1η Ιούλη ανακοίνωσε την επέκταση των κυρώσεων, περιλαμβάνοντας σε αυτές μεταξύ άλλων την απαγόρευση πώλησης βενζίνης στο Ιράν.

Οι ΗΠΑ έχουν μέχρις στιγμής πληρώσει πολύ ακριβά την ψυχροπολεμική και απάνθρωπη πολιτική οικονομικών κυρώσεων απέναντι στο Ιράν, όπως δείχνει η ελεύθερη πτώση του ύψους των οικονομικών ανταλλαγών μεταξύ τους. Δεν ισχύει όμως το ίδιο – μέχρι στιγμής – και για την Ευρώπη των 27 που αποτελεί τον σημαντικότερο εμπορικό εταίρο του Ιράν, όπως βεβαιώνει το γεγονός ότι απορροφά το ένα τρίτο των εξαγωγών του, που ανέρχεται σε πολλά δισ. ευρώ. Αυτή η κατάσταση σύντομα θα αλλάξει και μάλιστα δραματικά. Όσο η ΕΕ ταυτίζεται με τις ΗΠΑ στην επιβολή εξοντωτικών κυρώσεων κόβονται βίαια οι οικονομικές και διπλωματικές γέφυρες που συνέδεαν το Ιράν με την ΕΕ, εις βάρος των ευρωπαϊκών χωρών και πολύ περισσότερο της Ελλάδας, που η γειτνίασή της με την περιοχή τής επιβάλλει να ακολουθεί μια πιο ανεξάρτητη και ισορροπημένη πολιτική, αποστασιοποιούμενη από την κλιμακούμενη ένταση. Η Αθήνα αντίθετα όσο σέρνεται πίσω από τις ΗΠΑ και τις Βρυξέλλες ακόμη και το ίδιο το Ισραήλ, όπως έδειξε η πρόσφατη επίσκεψη του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου – που ήταν η πρώτη επίσκεψη έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ αλλά και οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, τόσο θα εντάσσεται στις δυνάμεις εκείνες που εργάζονται για την αποσταθεροποίηση στην περιοχή, αφήνοντας το έδαφος ανοιχτό σε άλλες ανταγωνιστικές δυνάμεις να διεκδικήσουν το ρόλο του ειρηνοποιού.

Όπως η Τουρκία, που δήλωσε δημόσια ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσει την ΕΕ στα νέα μέτρα που επέβαλε αλλά, αντιθέτως, θα εφαρμόσει μόνο ό,τι έχει αποφασίσει ο ΟΗΕ. Παρότι η διπλωματική εκπρόσωπος των 27 χωρών, Κάθριν Άστον, δήλωσε πως θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να στοιχιθεί κι Άγκυρα πίσω από τις Βρυξέλλες η Τουρκία δήλωσε ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσει. Αντίθετα, θα πάρει μια σειρά συγκεκριμένων μέτρων που σκοπό θα έχουν να επιλύσουν την διαφορά με τους αναγκαίους και αμοιβαίους, εννοείται, συμβιβασμούς. Πιο συγκεκριμένα, με βάση ρεπορτάζ της Wall Street Journal στις 26 Ιούλη, μία μέρα πριν την σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν παραβρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου γευμάτισε με τον τούρκο και τον βραζιλιάνο ομόλογό του συζητώντας τις πρακτικές λεπτομέρειες της συμφωνίας που έγινε τον Μάη, βάση της οποίας το Ιράν θα μεταφέρει στην Τουρκία 1,32 τόνους χαμηλά εμπλουτισμένου ουρανίου για να παραλάβει αργότερα το 20% αυτής της ποσότητας σε καύσιμα υψηλού εμπλουτισμού που θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε έναν αντιδραστήρα ιατρικών ερευνών. Η συγκεκριμένη λύση μάλιστα προωθείται όχι ερήμην της διεθνούς κοινότητας και των επιφορτισμένων με αυτό το καθήκον διεθνών οργανισμών, όπως η Διεθνής Ατομική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, αλλά με την άμεση εμπλοκή τους, όπως δείχνει η τακτικότατη αλληλογραφία της Άγκυρας με την Βιέννη, όπως έχει την έδρα του ο οργανισμός. Μάλιστα, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, κάλεσε και την διπλωματική εκπρόσωπο της ΕΕ, Κάθριν Άστον, να παραβρεθεί στις συνομιλίες που θα γίνουν τον Σεπτέμβρη, με το Ιράν.

Αξιοπρόσεκτο ωστόσο είναι πως οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν αντιμετωπίζουν με εχθρότητα την τουρκική πρωτοβουλία. Αποδεχόμενος την πραγματικότητα προφανώς κι όχι από δική του επιλογή κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Τουρκία ο βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, ευχήθηκε «η Τουρκία να μπορέσει να μας βοηθήσει να μην αποκτήσει το Ιράν βόμβα». Επίσης με αφορμή την διεθνή συνάντηση κατέθεσε την ελπίδα του «να δει το Ιράν να κινείται στη σωστή κατεύθυνση»! Κατ’ επέκταση πιθανά επιχειρήματα που θα επικαλούνται την οργή της διεθνούς κοινότητας και ενδεχόμενη απομόνωση όποιου κράτους διαφοροποιηθεί από την διχαστική πολιτική Ουάσινγκτον – Βρυξελλών είναι αυθαίρετα, αν όχι προσχηματικά.

Η διπλωματική προσέγγιση μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης, ή το δίχτυ ασφαλείας που απλώνει καλύτερα η Τουρκία για το γείτονά της, έχει επίσης τεράστια οικονομικά πλεονεκτήματα που θα διευρύνονται όσο Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον θα εντείνουν την επιθετικότητά τους. Μέχρι στιγμής το Ιράν είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Τουρκία και μόλις  μια εβδομάδα πριν ανακοίνωσε μια νέα συμφωνία ύψους 1,3 δισ. δολ. για την κατασκευή ενός αγωγού μεταφοράς αερίου. Και δεν είναι μόνο αυτό. Όπως βεβαίωνε ρεπορτάζ των Financial Times στις 26 Ιούλη η απόφαση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων να πάψουν να αποτελούν ασφαλές καταφύγιο των ιρανικών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων έχει προκαλέσει ένα κύμα μετεγκατάστασης ιρανικών επιχειρήσεων στην Τουρκία.

Με βάση τα παραπάνω προκύπτει ότι η Τουρκία ακολουθώντας μια ανεξάρτητη και ρεαλιστική εξωτερική πολιτική στο θέμα του Ιράν που ως γνώμονα έχει τα δικά της γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα αξιοποιεί τις αντιθέσεις στην περιοχή και αναβαθμίζει τη θέση της, προς όφελος της οικονομίας και της ευρύτερης επιρροής της. Ταυτόχρονα συγκαλύπτει τις επεκτατικές, ηγεμονικές της βλέψεις και εμφανίζεται ως παράγοντας ειρήνης. Κι αυτό μάλιστα παρά το γεγονός ότι από το 1981 μέχρι το 2001 οκτώ φορές έφθασαν στη σύγκρουση το Ιράν και η Τουρκία, όσο η τελευταία αποτελούσε το μακρύ χέρι των ΗΠΑ στην περιοχή. Ας ελπίσουμε η ελληνική κυβέρνηση να μην επιχειρήσει να καλύψει αυτό το κενό που άφησε πίσω της η Άγκυρα, συμμετέχοντας στα πολεμικά παιχνίδια που είναι ήδη σε προετοιμασία, κατά του Ιράν.