Προσωρινή η εκεχειρία στην Παλαιστίνη

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

leonidasvatikiotis@gmail.com

Με την παρέμβαση του Κατάρ και της Αιγύπτου τερματίστηκαν, προσωρινά, οι ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που σημάδεψαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στοιχίζοντας τη ζωή σε 25 Παλαιστίνιους και 4 Ισραηλινούς. Η εκεχειρία, που έχει γίνει ήδη σεβαστή από τα δύο μέρη βάζοντας τέλος στην αιματοχυσία, αυτό που εγγυάται είναι μια προσωρινή ανακωχή μέχρι τις 5 Ιουνίου, οπότε λήγει το Ραμαζάνι. Η αναγγελία εκ μέρους της αμερικανικής κυβέρνησης ότι αμέσως μετά το τέλος της μεγαλύτερης γιορτής των μουσουλμάνων θα δοθεί στη δημοσιότητα η περίφημη «Συμφωνία του Αιώνα» για το παλαιστινιακό θεωρείται σίγουρο ότι θα πυροδοτήσει νέες συγκρούσεις λόγω της προκλητικής εύνοιας που το διαπερνά υπέρ φυσικά των Ισραηλινών…

Το έναυσμα για τα γεγονότα του προηγούμενου Σαββατοκύριακου δόθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Μαΐου κατά τη διάρκεια των καθιερωμένων διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου 2018 με την επωνυμία Μεγάλη Πορεία για την Επιστροφή, και ως αίτημα έχουν την επιστροφή των Παλαιστινίων στα σπίτια τους απ’ όπου διώχθηκαν το 1948 με την Νάκμπα (καταστροφή) και τον τερματισμό του ισραηλινού αποκλεισμού στη Γάζα που διαρκεί πλέον 12 χρόνια. Η δολοφονία από το Ισραήλ δύο παλαιστινίων διαδηλωτών 19 και 31 ετών οδήγησε την παλαιστινιακή αντίσταση να εκτοξεύσει εκατοντάδες ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ.

Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, ασύμμετρες όπως σταθερά συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο (αρκεί να αναφερθεί από τις 30 Μαρτίου 2018 ότι έχουν σκοτωθεί 305 Παλαιστίνιοι και 2 Ισραηλινοί στρατιώτες) δεν ήταν το μοναδικό κόστος που κατέβαλε ο παλαιστινιακός λαός. Συμπεριλαμβάνονται και δεκάδες κτίρια που βομβάρδισε η ισραηλινή αεροπορία, με αποτέλεσμα την πλήρη κατεδάφισή τους, ως ένα μέσο για να καταστήσει τη ζωή των 2 εκ. κατοίκων της Γάζας αβίωτη και να τους στρέψει εναντίον των δυνάμεων της αντίστασης.

Πρόκειται για μια χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία άμαχοι πολίτες που γίνονται άστεγοι έχοντας επίσης χάσει κι όλη τους την περιουσία χρησιμοποιούνται για την επίτευξη στρατιωτικών στόχων…

Το Ισραήλ δεν αποκλείεται να προέβη σε αυτή την επίδειξη ωμής δύναμης εναντίον της Γάζας, που διοικείται από τη Χαμάς η οποία κέρδισε τις μοναδικές ελεύθερες εκλογές που διοργανώθηκαν στην περιοχή, αξιοποιώντας από τώρα το πλεονέκτημα που θα αποκτήσει σε έναν μήνα, όταν με τη δημοσιοποίηση της «Συμφωνίας του Αιώνα» θα εμφανίζεται ως η μοναδική δύναμη που την υιοθετεί ανεπιφύλακτα. Κι αυτό γιατί όλες οι αποκαλύψεις σχετικά με το περιεχόμενό της αν κάτι επιβεβαιώνουν είναι ότι η πρόταση του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ, Γιάρεντ Κουσνέρ, αποτελεί την πιο μεροληπτική, ετεροβαρής και προκατειλημμένη πρόταση επίλυσης που έχει ποτέ καταθέσει η Ουάσιγκτον.

Πέραν όσων ήδη δημοσίευσε η αμερικανική εφημερίδα Washington Post (διάβασε εδώ προηγούμενο σχετικό άρθρο), ένα άλλο δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom ήρθε να επιβεβαιώσει ότι η αμερικανική πρόταση ακυρώνει ακόμη και τις πιο σημαντικές αποφάσεις του ΟΗΕ για το παλαιστινιακό κράτος. Μεταξύ αυτών η απόφαση πώς πρωτεύουσα του θα είναι η Ανατολική Ιερουσαλήμ. Θέση που υπονομεύθηκε έμπρακτα όταν οι ΗΠΑ τον Δεκέμβριο του 2017 αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και τον Μάιο του 2018 μετέφεραν εκεί την πρεσβεία τους από το Τελ Αβίβ. Η «Συμφωνία του Αιώνα» προβλέπεται πώς θα υπογραφτεί από τρία μέρη, το Ισραήλ, την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τη Χαμάς, ιδρύοντας ένα κράτος που θα ονομαστεί «Νέα Παλαιστίνη». Εντός ενός έτους μετά τις υπογραφές θα διεξαχθούν εκλογές στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, ενώ εντός 3 ετών θα αποφυλακιστούν όλοι οι αντιστασιακοί Παλαιστίνιοι που κρατά έγκλειστους το Ισραήλ. Με βάση τις προβλέψεις της «Συμφωνίας του Αιώνα», η Ιερουσαλήμ που ακόμη και τώρα έχει 435.000 Παλαιστίνιους περνάει στο Ισραήλ, όπως και οι εποικισμοί στη Δυτική Όχθη που θα ενσωματωθούν στο κράτος του Ισραήλ, παρότι όχι μόνο ο ΟΗΕ αλλά ακόμη και εβραϊκές οργανώσεις των ΗΠΑ με ιδιαίτερη επιρροή έχουν καταγγείλει την τακτική των εποικισμών. Η Δυτική Όχθη και η Γάζα θα ενώνονται στο πλαίσιο του νέου κράτους μέσω ενός αυτοκινητόδρομου που θα χτιστεί 30 μέτρα πάνω από το έδαφος. Το κόστος της κατασκευής θα το αναλάβουν Κίνα (κατά 50%), Νότια Κορέα, Αυστραλία, Καναδάς, ΗΠΑ και ΕΕ (από 10% κάθε μέρος). Το νέο κράτος δε θα έχει δικό του στρατό και για την ασφάλειά του (έναντι ποιανών άραγε;) θα μεριμνεί ο ισραηλινός στρατός που θα πληρώνεται μάλιστα γι’ αυτή του την υπηρεσία από την Παλαιστινιακή κυβέρνηση. Κι επειδή όλα τα παραπάνω δεν ήταν πιθανά αρκετά για να ικανοποιηθεί ο Μπενζαμίν Νετανιάχου, στο σχέδιο επίλυσης προβλέπονται κυρώσεις και μέτρα που φτάνουν ακόμη και σε πόλεμο για την ΟΑΠ και τη Χαμάς (η οποία προβλέπεται να παραδώσει τον οπλισμό της στην Αίγυπτο και να αποζημιωθεί γι’ αυτό) σε περίπτωση που δε συναινέσουν στο σχέδιο επίλυσης, με βάση πάντα όσα αποκαλύπτει η ισραηλινή εφημερίδα.

Αν αποδειχθούν αληθινά όσα διέρρευσαν μέσω της ισραηλινής εφημερίδας, τότε η Παλαιστινιακή πλευρά θα βρεθεί στο κέντρο πρωτοφανών πολιτικών πιέσεων και ωμών οικονομικών εκβιασμών που θα απειλήσουν ακόμη και την ύπαρξή της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τη σημερινή μορφή. Η διακοπή των αμερικανικών χρηματοδοτήσεων πέρυσι προς την υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες δείχνει πόσο στενεύει ο κλοιός για την Παλαιστίνη. Σε αυτό το πλαίσιο οι βομβαρδισμοί της Γάζας δεν αποκλείεται να ήταν απλώς προειδοποιητικές βολές…

Στο στόχαστρο των ΗΠΑ το Ιράν

Σε νέα φάση εισέρχονται οι αμερικανικές προσπάθειες αποσταθεροποίησης ακόμη και αλλαγής του καθεστώτος του Ιράν, δεδομένου ότι πλέον έληξε και η τελευταία προθεσμία που είχε δώσει η Ουάσιγκτον σε πολλές χώρες που προμηθεύονταν πετρέλαιο από το Ιράν για να μην εφαρμόσουν τις οικονομικές κυρώσεις. Στόχος των ΗΠΑ είναι το Ιράν να χάσει όλα του τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου και να στερηθεί έτσι των σημαντικότερων πόρων που του επιτρέπουν να ασκεί κοινωνική πολιτική. Η επιθετική γραμμή ου Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν ξεκίνησε πέρυσι, όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν – παρότι οι επιθεωρητές της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας βεβαίωναν ότι η Τεχεράνη είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις που ανέλαβε, συνεχίστηκε με τις οικονομικές κυρώσεις και κορυφώθηκε με την αναγγελία από τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Τζον Μπόλτον, ότι το αεροπλανοφόρο Αβραάμ Λίνκολν κατευθυνόταν προς το Ιράν.

Λάδι τη φωτιά της Μέσης Ανατολής έριξε επίσης η επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στο Ιράκ, όπου μετέβη μετά την επίσκεψή του στη Φιλανδία κι αφού ακύρωσε προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Βερολίνο, προς επιβεβαίβση φημών για προβλήματα στις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις εξ αιτίας του αγωγού Nord Stream 2. Κατά τις επαφές του με την ιρακινή πολιτική ηγεσία τους επισήμανε την ευθύνη που φέρει να προστατεύει τα αμερικανικά συμφέροντα εντός των ιρακινών συνόρων και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την διακοπή των ενεργειακών σχέσεων μεταξύ Ιράκ και Ιράν.

Η εμπρηστική γραμμή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με τη γραμμή του Ομπάμα, ο οποίος πιστώνεται την ιστορικής σημασίας συμφωνία των 5 για τα πυρηνικά του Ιράν. Συναντά επιπλέον αντιδράσεις κι εντός του αμερικανικού κατεστημένου. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι New York Times την Τετάρτη 8 Μαΐου ότι η απόφαση του Τραμπ να εντάξει την Επαναστατική Φρουρά του Ιράν στη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων (που οδήγησε το Ιράν να εντάξει την αμερικανική διοίκηση στις τρομοκρατικές οργανώσεις…) συνάντησε αντιδράσεις από αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών και του Πενταγώνου…

Πληγή που δεν κλείνει η Συρία

Σε μικρότερη κλίμακα μεν, αλλά συνεχίζονται οι βομβαρδισμοί στη Συρία, που έχει μετατραπεί στο πιο παράλογο θέατρο πολέμου των τελευταίων δεκαετιών όπου ξένοι στρατοί και ομάδες ενόπλων μάχονται ανηλεώς στο έδαφός της.

Πρωταγωνιστής των πιο πρόσφατων εχθροπραξιών είναι η Τουρκία και η ένοπλη ομάδα Συριακός Εθνικός Στρατός που υποστηρίζεται από την Άγκυρα. Στο στόχαστρό τους είναι η ομάδα YPG, που πολέμησαν μαζί με τους Αμερικανούς εναντίον του ISIS. Για τους Τούρκους ωστόσο δεν είναι τίποτε άλλο από σύμμαχοι του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος, ΡΚΚ, το οποίο, για την Άγκυρα, αποτελεί την επιτομή της τρομοκρατίας. Πολύ περισσότερο αφότου κατάφερε να το εντάξει στις λίστες των τρομοκρατικών οργανώσεων των ΗΠΑ ακόμη και της ΕΕ.

Η πρόσφατη κλιμάκωση με αφορμή το θάνατο ενός τούρκου στρατιώτη, έφερε στην επιφάνεια την πυρετώδη προσπάθεια που καταβάλλει η Τουρκία για να αποκλείσει το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός κουρδικού θύλακα στα βόρεια της Συρίας που θα απειλούσε τη δική της εδαφική ακεραιότητα. Σύμμαχο σε αυτή την προσπάθεια έχουν τη Ρωσία, με την οποία υπέγραψαν σχετική συμφωνία συνεργασίας το Σεπτέμβριο του 2018.

Η Τουρκία ωστόσο συγκαλύπτει τους πραγματικούς της στόχους και νομιμοποιεί τις περιπολίες τούρκων στρατιωτικών επικαλούμενη τους κινδύνους που γεννιούνται για τους κατοίκους του Ιμπλίντ από τους τελευταίους θύλακες ισλαμιστών ενόπλων. «Είναι μια πυκνοκατοικημένη περιοχή. Τουλάχιστον 3,5 εκ. πολίτες λέγεται ότι ζουν στο Ιμπλίντ» δήλωσε ο τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ. «Αν η κατάσταση κλιμακωθεί στο Ιμπλίντ αυτοί οι άνθρωποι θα πλημυρίσουν όχι μόνο τα τουρκικά σύνορα αλλά και για την Ευρώπη». Για το καλό της Ευρώπης, αγωνίζεται κι αυτός…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ο φαρισαϊσμός του Ισραήλ (περ. Μετροπόλιταν 27-28 Μαρτίου 2010)

Σε ένα ρεσιτάλ προκλήσεων χωρίς τέλος επιδίδεται το Ισραήλ προσβάλλοντας  όχι μόνο τους Παλαιστινίους που ζουν στα κατεχόμενα και τα γειτονικά μουσουλμανικά κράτη, αλλά ακόμη και τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Μένοντας μόνο στις τελευταίες τρεις εβδομάδες ξεχωρίζουμε: Πρώτο, την έναρξη λειτουργίας μιας εβραϊκής συναγωγής πολύ κοντά στον ιερότερο τόπο λατρείας των μουσουλμάνων στην ανατολική Ιερουσαλήμ που σε συνδυασμό με τις απαγορεύσεις και τις ταπεινώσεις των Αράβων που επιβλήθηκαν ταυτοχρόνως από τον ισραηλινό στρατό προκάλεσαν την έκρηξη των Παλαιστινίων. Καθημερινές συγκρούσεις νεαρών Παλαιστινίων, οπλισμένων με πέτρες, με πάνοπλους ισραηλινούς στρατιώτες που δε δίστασαν να σκοτώσουν τέσσερις μάλιστα νεαρούς, έδωσαν το έναυσμα στη Χαμάς να καλέσει για νέα τρίτη Ιντιφάντα.

Η δεύτερη πρόκληση ήταν και η μεγαλύτερη κι είχε στόχο τις ίδιες τις ΗΠΑ και τις προσπάθειες ειρήνευσης που διεξάγουν. Εκδηλώθηκε στις 9 Μάρτη κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στο Ισραήλ του αμερικανού αντιπροέδρου, Τζο Μπάιντεν, εκ των θερμότερων οπαδών της αμερικανο-ισραηλινής φιλίας που διαθέτει το εβραϊκό κράτος στους κόλπους της κυβέρνησης Ομπάμα κι αφορούσε την ανακοίνωση της ανέγερσης 1.600 νέων εβραϊκών κατοικιών στην κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ. Ο χρόνος που επέλεξε η εβραϊκή κυβέρνηση για να προβεί στην ανακοίνωση δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Προτιμήθηκε μόνο και μόνο για να φέρει τις ΗΠΑ προ τετελεσμένων και να ναρκοθετήσει τις πρωτοβουλίες ειρήνης καθώς οποιαδήποτε επέκταση των εβραϊκών οικισμών αναιρεί τις ελπίδες ειρήνης που στηρίζονται στην αποχώρηση του Ισραήλ από τα εδάφη που κατέλαβε το 1967 – τα οποία θα αποτελέσουν το μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής όλων των προσφύγων. Η επέκταση των εβραϊκών εποικισμών, που ήδη στεγάζουν περισσότερους από 500.000 υπερορθόδοξους Εβραίους εξτρεμιστές στη Δυτική Όχθη και την ανατολική Ιερουσαλήμ – συχνά μάλιστα στα πιο εύφορα, στρατηγικής σημασίας και υδροφόρα εδάφη καθιστά εκ των προτέρων κενό περιεχομένου κάθε διάλογο για επίλυση του Παλαιστινιακού. Το Ισραήλ μάλιστα, ενώ θα χρηματοδοτεί την επέκταση των εποικισμών, μπορεί να ισχυρίζεται ότι επιδιώκει τον διάλογο κι ότι είναι υπέρ της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους κερδίζοντας έτσι τις εντυπώσεις, ενώ ταυτόχρονα θα δημιουργεί τους όρους για να μην δημιουργηθεί ποτέ ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος. Αυτή ακριβώς άλλωστε είναι και η τακτική του όλες τις τελευταίες δεκαετίες: Δημιουργία τετελεσμένων που θα διαιωνίζουν την κατοχή, παράλληλα με την λεκτική, πλήρους υποκρισίας, αποδοχή της ανάγκης διαλόγου. Το Ισραήλ μάλιστα, στο άκρον άωτο του φαρισαϊσμού του, έφθασε στο σημείο να καταγγέλλει την Παλαιστινιακή Αρχή ότι δεν επιθυμεί τον διάλογο, επ’ αφορμή την επιλογή της να αποχωρήσει πριν ενάμισι χρόνο από τις άμεσες διαπραγματεύσεις για να καταγγείλει με αυτό τον τρόπο ένα νέο τότε σχέδιο επέκτασης των εβραϊκών εποικισμών.

Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικά, καθώς το χαστούκι δεν έπεσε στο πρόσωπο της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά της ίδιας της Ουάσινγκτον. Γι’ αυτό το λόγο κι η απαίτηση της αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, από τον αντιπρόεδρο, Τζο Μπάιντεν, να «καταδικάσει» την ανακοίνωση κι όχι απλώς να «εκφράσει την ανησυχία του» σηματοδότησε το σοβαρότερο ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις των δύο χωρών τις τελευταίες δεκαετίες.

Η τρίτη και τελευταία πρόκληση σημειώθηκε την Κυριακή όταν ο ισραηλινός πρωθυπουργός τόνισε στο καθιερωμένο υπουργικό συμβούλιο ότι «η πολιτική μας στην Ιερουσαλήμ είναι η ίδια όπως όλων των προηγούμενων ισραηλινών κυβερνήσεων τα προηγούμενα 42 χρόνια και δεν έχει αλλάξει. Σ’ ότι μας αφορά η ανοικοδόμηση στην Ιερουσαλήμ είναι όπως η ανοικοδόμηση στο Τελ Αβίβ. Το καταστήσαμε σαφές στην αμερικανική κυβέρνηση»! Οι δηλώσεις του Μπενιαμίν Νετανιάχου, που εξισώνουν την κατεχόμενη ανατολική Ιερουσαλήμ με το Τελ Αβίβ, έχουν ιδιαίτερο πολιτικό βάρος για δύο λόγους. Κατ’ αρχήν επειδή έγιναν μόλις δυο μέρες μετά τη συνάντηση του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, ΟΗΕ, ΕΕ, Ρωσία) στην Μόσχα όπου επιβεβαιώθηκε η πρόθεση του να δώσει μια νέα δυναμική στη διαδικασία ειρήνευσης, με ένα σαφές χρονοδιάγραμμα μάλιστα δύο ετών, εντός του οποίου θα πρέπει να έχει δημιουργηθεί παλαιστινιακό κράτος. Η θέση της διεθνούς κοινότητας έγινε γνωστή μάλιστα την Κυριακή που μας πέρασε από τον ίδιο τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην αποκλεισμένη και μαρτυρική Γάζα ο οποίος καταδίκασε απερίφραστα την ισραηλινή κυβέρνηση, με τόνους μάλιστα που δεν συνηθίζονται: «Υπενθυμίζοντας ότι η προσάρτηση της ανατολικής Ιερουσαλήμ δεν είναι αναγνωρισμένη από τη διεθνής κοινότητα, το Κουαρτέτο καταδικάζει την απόφαση της κυβέρνησης του Ισραήλ να προχωρήσει στον σχεδιασμό νέων οικιστικών μονάδων στην ανατολική Ιερουσαλήμ».

Το ξεχωριστό πολιτικό βάρος των δηλώσεων του ισραηλινού πρωθυπουργού υπογραμμίζεται επίσης από το γεγονός ότι έγιναν μόλις μια μέρα πριν αναχωρήσει για την Ουάσιγκτον, καλεσμένος του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι AIPAC, όπου είχε προσκληθεί να μιλήσει. Στην Ουάσινγκτον επίσης αναμενόταν να συναντηθεί και με τον αμερικανό πρόεδρο. Στην πράξη έτσι μετέβη στον Λευκό Οίκο έχοντας εκ των προτέρων ανασκευάσει τις διορθωτικές κινήσεις που έκανε μετά την σύγκρουση με τις ΗΠΑ κι έχοντας επιπλέον απορρίψει τους πιο θεμελιώδεις όρους για την επανέναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών που αφορούν το πάγωμα της επέκτασης των εβραϊκών εποικισμών. Ο παράνομος χαρακτήρας αναφέρεται επίσης και σε συγκεκριμένη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την υπ. αρ. 446, που εκδόθηκε στις 22 Μαρτίου 1979, την οποία το Ισραήλ εξακολουθεί να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του…

Παρότι δεν υπάρχει αμφιβολία πως το Ισραήλ λειτουργούσε σχεδόν πάντα όχι απλώς υπό την ανοχή, αλλά την ανοιχτή ενθάρρυνση της Ουάσιγκτον, τον τελευταίο χρόνο είναι εμφανές ότι οι τακτικοί σχεδιασμοί των ΗΠΑ δεν συνάδουν πλήρως με την εμπρηστική στάση του Ισραήλ στην περιοχή. Η απόκλιση συμφερόντων ήρθε στην επιφάνεια από μια πρόσφατη δήλωση σε επιτροπή της αμερικανικής Γερουσίας του αμερικανού στρατιωτικού διοικητή στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, Ντέιβιντ Πετρέους, ότι ο αντι-αμερικανισμός στην περιοχή υποκινείται από τη σύγκρουση στην Παλαιστίνη. Η σχετική απόκλιση αποκαλύπτεται επίσης αν δούμε τα βήματα προόδου που έχουν συντελεστεί στην εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Συρίας και ΗΠΑ, με κορυφαίο παράδειγμα την αναμενόμενη αποστολή πρέσβη της Ουάσινγκτον στη Δαμασκό, για πρώτη φορά μετά το 2005 όταν ανακάλεσε τον πρέσβη της επ’ αφορμή την δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι στο Λίβανο. Η επαναλειτουργία των πρεσβειών θα δώσει το έναυσμα για την εκκίνηση εντατικών κι επίσημων πλέον διαπραγματεύσεων που θα αφορούν από την ένταξη της Συρίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου μέχρι την διακοπή των σχέσεών της με τις ριζοσπαστικές, μαχητικές οργανώσεις της Παλαιστίνης και του Λιβάνου (Χαμάς, Λαϊκό Μέτωπο, Ισλαμική Τζιχάντ, Χεζμπολάχ), την αυστηρότερη φύλαξη των συνόρων με το Ιράκ και την απομάκρυνσή της από το Ιράν – αυτά τουλάχιστον θα είναι τα αιτήματα της Ουάσιγκτον. Πως μπορούν όμως να τεθούν ακόμη και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αν το Ισραήλ δυναμιτίζει οποιαδήποτε ελπίδα εξομάλυνσης;

Υπό το παραπάνω πρίσμα αποτελεί μονόδρομο για τις ΗΠΑ η αναθεώρηση της ειδικής σχέσης που διατηρούν με το Ισραήλ, αν θέλει η κυβέρνηση Ομπάμα να λάβει και πρακτικό περιεχόμενο η δέσμευσή της για κλείσιμο των μετώπων που άνοιξε η οκταετία Μπους στη Μέση Ανατολή και δημιουργία παλαιστινιακού κράτους. Διαθέτουν δε άπειρα μέσα για να την επιβάλλουν, με σημαντικότερο όλων την αθρόα οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη που παρέχουν στο Ισραήλ. Κάλλιστα δηλαδή η συνέχισή της μπορεί στο εξής να είναι συνάρτηση της συμμόρφωσής του εβραϊκού κράτους στις αποφάσεις του Κουαρτέτου. Δεν στερούνται συνεπώς μέσων για να επιβάλλουν την πολιτική τους στη Μέση Ανατολή, ακόμη κι αν δεν καταφύγουν στα στρατιωτικά μέσα όπως έκαναν με το Ιράκ. Από το κατά πόσο θα χρησιμοποιήσουν τις δυνατότητες που έχουν για να επιβάλλουν την πολιτική τους θα φανεί κι η ειλικρίνεια των εξαγγελιών του Μπαράκ Ομπάμα το επόμενο διάστημα. Πολλώ δε μάλλον που ο χρόνος δεν κυλάει υπέρ του…