Λουκάς Παπαδήμος: Αυγείας και όχι Ηρακλής (Unfollow, #1)

Ο Λουκάς Παπαδήμος αν πιστέψουμε τις αγιογραφίες που συνόδευσαν την προσγείωσή του στο Μαξίμου αποτελεί την δημιουργική υπέρβαση, την θετική απάντηση σε τρία τουλάχιστον διλήμματα, υπαρξιακής φύσης για το πολιτικό σύστημα, που με βιαιότητα τέθηκαν το τελευταίο διάστημα: Ανάμεσα στη συνέχεια και την τομή στην πορεία της πολιτικής ζωής, ανάμεσα στην «εθνική προσπάθεια» αναβάθμισης της θέσης της Ελλάδας και τη διεθνή καταξίωση με την σταδιοδρομία του να αποτελεί εγγύηση και ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική, αποτελώντας ο ίδιος πάλι το σημείο τομής τους όπου η μια δίνει τη θέση της στην άλλη. Αρκεί όμως μια πιο προσεκτική ματιά στα επιτεύγματά του για να καταλάβουμε ότι ο από «μηχανής θεός» Λουκάς Παπαδήμος, ο άνθρωπος που ήρθε με την ελπίδα να σώσει την παρτίδα διαχειριζόμενος την τελευταία προσπάθεια να μείνει η Ελλάδα στην ΟΝΕ δεν είναι παρά η συμπύκνωση και όχι η αναίρεση του παρελθόντος, το σημείο συνάντησης του εθνικού επαρχιωτισμού με τον πιο σκοτεινό κοσμοπολιτισμό, που θα ζήλευε και η Ιερή Συμμαχία και η σύμφυση της πολιτικής και της οικονομίας στην πιο οπισθοδρομική της εκδοχή.

Αντιμετωπίζοντας με λίγο χιούμορ τον διορισμό του θα μπορούσε να είναι η ποινή που του επιβλήθηκε: «Έτσι όπως τα έκανες, έλα να τα καθαρίσεις». Τα πράγματα όμως είναι πολύ χειρότερα γιατί ο διορισμός του Λουκά Παπαδήμου στο Μέγαρο Μαξίμου αν κάτι σηματοδοτεί είναι την πιστή και απαρέγκλιτη εφαρμογή (χωρίς αναισθητικό για τους κάτω και χωρίς αστερίσκους για τους πάνω) της πιο βάρβαρης και αποτυχημένης, τουλάχιστον στους ονομαστικούς της στόχους, πολιτικής λιτότητας.

Αξίζει όμως να δούμε γιατί ο Λουκάς Παπαδήμος δεν έρχεται από το μέλλον αλλά από το παρελθόν, γιατί δηλαδή η κόπρος που κλήθηκε να καθαρίσει είναι δική του, μέχρι πάνω! Ο Παπαδήμος είναι Αυγείας επομένως και όχι Ηρακλής.

Ο Λουκάς Παπαδήμος αποτέλεσε συνειδητή και επίμονη επιλογή όλων των πολιτικών ηγετών που σφράγισαν την ελληνική μεταπολιτευτική ζωή. Σε κάθε εκδοχή της μάλιστα: από την πιο φιλολαϊκή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι την πιο φιλοεργοδοτική, του Κώστα Μητσοτάκη. Ο Λουκάς Παπαδήμος διορίστηκε στην θέση του αντιπροέδρου της Τράπεζας της Ελλάδας το 1993 και ένα χρόνο αργότερα στη θέση του προέδρου, επί πρωθυπουργίας του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, με τις φήμες να επιμένουν από τότε ότι η τοποθέτησή του ήταν απαίτηση του σημερινού επίτιμου της ΝΔ. Το άστρο του μεσουρανεί επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη, ενώ η επιλογή του Γ. Παπανδρέου, την εποχή μάλιστα που κορόιδευε τους ψηφοφόρους του αλλά και την μωρόπιστη εγχώρια διανόηση ότι είναι αντι-εξουσιαστής, να τον διορίσει σύμβουλό του (προφανώς για να εξισορροπεί και να διορθώνει τα …αριστερίστικα λάθη του) του χαρίζει ένα εκπληκτικό ρεκόρ: Να είναι ο πιο πολύτιμος παίκτης του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθώς στο πρόσωπό του ξεπεράστηκαν οι διαχωριστικές πολιτικές γραμμές, την εποχή μάλιστα που η επίκληση αυτού του στόχου δεν λεγόταν και τόσο εύκολα δημόσια. Ο Λουκάς Παπαδήμος λοιπόν υπερέβη το εγχώριο πολιτικό προσωπικό εισάγοντας την Ελλάδα στο «νέο γενναίο κόσμο» όπου την πολιτική ασκούν ανεξέλεγκτοι τραπεζίτες που προσγειώνονται στην πολιτική σαν αλεξιπτωτιστές, με τις ευχές και την ώθησή του. Βάζει στο περιθώριο, πρόσκαιρα έστω, την πολιτική, επαγγελλόμενος μάλιστα το κλείσιμο του κύκλου της μεταπολίτευσης, αφού πρώτα γεννήθηκε από τα σπλάχνα της και αναθράφηκε από το γάλα της. Μεταξύ συνέχειας και τομής επομένως, σημειώνουμε 1.

Ο θρίαμβος της οικονομίας επί της πολιτικής όμως δεν τοποθετεί στην ηττημένη πλευρά το ρουσφέτι, την αργομισθία και όλα τα νοσηρά και αποκρουστικά φαινόμενα που χαρίζουν τις εκλογικές επιτυχίες στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Η κατίσχυση του οικονομικού σημαίνει «όλη η εξουσία στους ανεξέλεγκτους», «σας ακούω αλλά δεν δίνω σημασία σε όσα λέτε» («I hear you but I don’t listen you») όπως συνήθιζε να λέει προς τους πολιτικούς ο πρώτος πρόεδρος της ΕΚΤ, ολλανδός Βιμ Ντούιζενμπεργκ, που προερχόταν μάλιστα από το Εργατικό Κόμμα. Η βελούδινη παράδοση της σκυτάλης στους οικονομικούς παράγοντες από τους πολιτικούς σημαίνει την αδιαμεσολάβητη και γνήσια εφαρμογή των πιο βάρβαρων μορφών οικονομικής εκμετάλλευσης. Παρότι όμως κι αυτό φαίνεται καινούργιο, στην πραγματικότητα έχει δοκιμαστεί και θα αποτύχει πανηγυρικά στην πιο χοντροκομμένη και πρωτόλεια μορφή του, όπως απέτυχε και στην πιο εκλεπτυσμένη και συγκαλυμμένη του. Αρκεί μια αναδρομή στα έργα και τις ημέρες του Λουκά Παπαδήμου.

Ο άνθρωπος που ήρθε να «διορθώσει τα κακώς κείμενα» φέρει τεράστια ευθύνη για τα «Greek statistics», τις λογιστικές αλχημείες δηλαδή που επέτρεψαν την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, καθώς από την θέση που είχε στην κεντρική τράπεζα δεν μπορεί να μην ήξερε για τα στοιχεία που δίνονταν στις Βρυξέλλες. Κατά τη γνώμη μας ωστόσο πρόκειται περί πταίσματος! Γιατί, εκείνη την εποχή μόνο ο «πληθυσμιακός γίγαντας» του Λουξεμβούργου με την …βαριά πολιτική ιστορία που χάνεται στα βάθη των χιλιετιών πληρούσε τις προϋποθέσεις για να ενταχθεί στην ευρωζώνη (δημόσιο χρέος 60% ΑΕΠ και δημοσιονομικό έλλειμμα 3%), πέραν της Δανίας που κατάλαβε γρήγορα την παγίδα και άφησε τη …χαρά για τους άλλους. Οι ευθύνες ωστόσο του Λ. Παπαδήμου για τα «Greek statistics» αν αξίζουν υπενθύμισης είναι επειδή έχει συμβεί το αδιανόητο: ενοχοποιήθηκαμε άπαντες ενώ δοξάστηκε ο αυτουργός τους, με αποτέλεσμα σήμερα οποιοσδήποτε ακόμη και υπαινιγμός για τις ευθύνες του Λ. Παπαδήμου τότε να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αντεθνική προπαγάνδα!

Το πταίσμα γίνεται ωστόσο κακούργημα σε ότι αφορά τους όρους ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη. Το Βερολίνο ξέροντας ότι είναι στην διακριτική του ευχέρεια να αποφασίσει ποιοί θα ενταχθούν στην ευρωζώνη, από τη στιγμή που κανένα κράτος δεν πληρούσε τα κριτήρια του Μάστριχτ (εδώ δεν συμπεριλαμβάνονται τραπεζικές θυρίδες όπως το Λουξεμβούργο), επέβαλε τους πιο απεχθείς όρους που ως κοινό γνώρισμα είχαν ισοτιμίες κλειδώματος του μέχρι τότε εθνικού νομίσματος με το εκκολαπτόμενο κοινό νόμισμα που ωφελούσαν με σκανδαλώδη τρόπο τις γερμανικές εξαγωγές. Το ίδιο συνέβη με όλες τις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης κι όχι μόνο με την Ελλάδα. Ο Λουκάς Παπαδήμος λοιπόν, από τη στιγμή που διαπραγματεύτηκε τους όρους ένταξης, έχει ευθύνη για τη χρεοκοπία στην οποία έχουμε οδηγηθεί σήμερα, άμεση συνέπεια όχι μόνο της αδυναμίας νομισματικών υποτιμήσεων (βασιλική οδός για την αντιμετώπιση του γερμανικού ανταγωνισμού) αλλά και μιας εξωπραγματικής ισοτιμίας που επιβλήθηκε από το Βερολίνο.

Η ελληνική χρεοκοπία φέρει φαρδιά – πλατιά την υπογραφή του σωτήρα μας και με βάση τα τελευταία του επιτεύγματα. Από τη θέση του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέχρι το 2010 και από τη θέση του συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου μέχρι και τις 10 Νοεμβρίου του 2011 (μια μέρα δηλαδή πριν την εθνοσωτήριο 11.11.11 που ανέλαβε) ο Λουκάς Παπαδήμος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο σχεδιασμό και την εφαρμογή αυτού του καταστρεπτικού μίγματος οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε. Τρία ήταν τα βασικά του γνωρίσματα: λιτότητα για τους πολλούς (με περισσότερους φόρους, ακρωτηριασμό των κοινωνικών παροχών, υψηλότερη ανεργία και χαμηλότερους μισθούς), προτεραιότητα στη διάσωση των τραπεζών (με αποτέλεσμα να συντηρούνται στη ζωή τράπεζες – ζόμπι χάρη στα 155 δις. ευρώ που έχουν πάρει από τον κρατικό κορβανά και την κεντρική τράπεζα) και, πάνω απ’ όλα, η …Ευρώπη έχει πάντα δίκιο ή ότι είναι καλό για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο είναι και για την Ελλάδα!

Η παράδοση των κλειδιών και επισήμως στον Λουκά Παπαδήμο σημαίνει ότι οι παραπάνω συνταγές που ήδη έχουν οδηγήσει σε κώμα τον ασθενή θα εφαρμοστούν σε πολύ μεγαλύτερη δοσολογία. Συγκεκριμένα, η λιτότητα θα ενταθεί με ένα νέο αντιασφαλιστικό νόμο που θα θυσιάσει τις συντάξεις στο βωμό των δημοσιονομικών πλεονασμάτων (τη νέα «μεγάλη ιδέα») και καταιγισμό ιδιωτικοποιήσεων που ως αποτέλεσμα θα έχουν την δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων – βασίλεια της μαύρης και ελαστικής εργασίας και την απαγόρευση της πρόσβασης στα πιο φτωχά στρώματα ακόμη και σε υπηρεσίες που μέχρι πρότινος θεωρούνταν δεδομένες για κάθε πορτοφόλι (νερό, ηλεκτρικό, κ.α.). Η δεσποτεία των τραπεζών θα γνωρίσει νέες λαμπρές ημέρες με την προσπάθεια που θα καταβάλει ο νέος πρωθυπουργός για να μείνουν σε ελληνικά χέρια. Ενώ, η υποτέλεια θα γνωρίσει νέες δόξες μέσα από την προσπάθεια εφαρμογής της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου η οποία ευνοεί στο έπακρο τους δανειστές, την ίδια ώρα που διαλύει τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλάζει το δίκαιο των νέων εγγυημένων ομολόγων που θα ενσωματώνουν το κούρεμα κ.λπ.

Την ηγεμονία άλλωστε των πιο κοσμοπολίτικων συμφερόντων ήρθε να εγγυηθεί η καταδρομική έφοδος και κατάληψη του Μαξίμου από τον Λουκά Παπαδήμο, αφού πρώτα έλαβε το χρίσμα από μια πολιτική ελίτ που στο παρελθόν απέναντι στην πρόκληση της γερμανικής κατοχής απάντησε είτε μεταβαίνοντας στο Κάιρο, είτε μετατρεπόμενη σε μαυραγορίτες και δοσίλογους, είτε και τα δύο. Όπως κάνει και τώρα στέλνοντας τις καταθέσεις της στην Ελβετία και εναποθέτοντας τις διαπραγματεύσεις για το κούρεμα των ομολόγων κατά 50% στην «Διεθνή των τραπεζιτών», το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο. Ο Λουκάς Παπαδήμος αποτελεί υπ’ αυτή την έννοια τη «χρυσή τομή» των παραπάνω επιλογών μιας πολιτικής ελίτ που ανέκαθεν στον τόπο της «ένιωθε ξένη». Η προϋπηρεσία του δε στην «Τριμερή Επιτροπή» μαζί με αστέρες του βαθέος συντηρητισμού, όπως ο Σάμουελ Χάντιγκτον, που εδώ και δεκαετίες απεργαζόταν μεθόδους για να ξεπεραστούν «ενοχλητικές» και «απαρχαιωμένες» διαδικασίες όπως η βάσανος των εκλογών εγγυάται την fast track υπέρβαση εμποδίων όπως ο πολύμορφος και ελπιδοφόρος κοινωνικός ριζοσπαστισμός που αναδύεται σήμερα, ζητώντας μια θέση στα δημόσια πράγματα: από το κίνημα των πλατειών μέχρι το «δεν πληρώνω».

Ας μην τους κάνουμε όμως τη χάρη να τους θεωρούμε πανίσχυρους, παρότι πήραν ψήφο εμπιστοσύνης από τα τέσσερα πέμπτα της βουλής. Η ανάγκη που ένιωσαν να στηριχθούν ακόμη και στο ακροδεξιό και ρατσιστικό ΛΑΟΣ ενθαρρύνοντας μια φιλοφασιστική, ξενοφοβική  στροφή στην κοινωνία, δε δείχνει μόνο τη φαιά απόχρωση των γκρίζων κουστουμιών των τραπεζιτών. Δείχνει ταυτόχρονα και τα πήλινα πόδια στα οποία στηρίζεται η πιο ασταθής κυβέρνηση της μεταπολιτευτικής ιστορίας.

Σύνοδος Κορυφής ΕΕ 9ης Δεκεμβρίου: Καθ’ οδόν για την μεγάλη σύγκρουση (Επίκαιρα 15-21.12.11)

Το ερώτημα είναι ζωής και θανάτου και σχετικά απλό: Τι κάνεις όταν το όχημα στο οποίο επιβαίνεις οδεύει σε μετωπική σύγκρουση; Κι όταν μάλιστα, η δυνατότητα να του αλλάξεις πορεία είναι ανύπαρκτη!

Ο δραματικός χαρακτήρας του ερωτήματος προέκυψε με αφορμή τις δηλώσεις που ακολούθησαν τη σύνοδο κορυφής της 9ης Δεκεμβρίου. Αυτή τη φορά το συμπέρασμα δεν ήταν κοινοτοπίες του στυλ «πολύ λίγο πολύ αργά», που αποτελούν μόνιμη αποτίμηση κάθε σχετικής συνόδου κορυφής. Οι δηλώσεις της συνόδου κορυφής συνιστούν ένα συνταγματικό πραξικόπημα που θα φέρει πείνα και φτώχεια σε όλη την Ευρώπη. Ο πολιτικά απαράδεκτος χαρακτήρας της συνόδου έγκειται στο γεγονός ότι θεμελιώνει την ΕΕ των πολλών ταχυτήτων. Η απόφαση του Βερολίνου και του Παρισιού να προκαταλάβουν την πορεία των διαπραγματεύσεων εμφανίζοντας τα συμπεράσματα τους σε μια συνέντευξη Τύπου τέσσερις μέρες πριν την έναρξη της συνόδου έπεισε τους πάντες ότι στην ΕΕ είναι μεν όλοι ίσοι αλλά μερικοί είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους. Το βέτο στη συνέχεια του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον (η κυβέρνηση του οποίου πρωταγωνιστεί στην επιβολή μέτρων λιτότητας) ήρθε και τυπικά να επιβεβαιώσει το τέλος της εποχής των ομοφωνιών, όπου κάθε σύνοδος τελείωνε με μια απόφαση. Στο εξής «δηλώσεις» κι επί του περιεχομένου η πλήρης ποδοσφαιροποίηση, καθώς στις συνόδους κορυφής θα γίνεται ότι και στο πιο αγαπημένο άθλημα: όποιοι και να παίζουν στο τέλος θα κερδίζει η Γερμανία!

Φτώχεια και ανεργία

Προς επίρρωση το κείμενο των συμπερασμάτων, που είναι πιστό αντίγραφο του κειμένου των δηλώσεων Μέρκελ – Σαρκοζύ όπως παρουσιάστηκαν στον Τύπο τη Δευτέρα 5 Δεκέμβρη από το Παρίσι. Εν συντομία: Ανώτατο επιτρεπτό όριο δημοσιονομικού ελλείμματος 0,5% του ΑΕΠ, χρησιμοποίηση του δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων σαν πολιορκητικού κριού ενάντια στις κοινωνικές δαπάνες και το εναπομείναν κράτος πρόνοιας, αρμοδιότητες επιτήρησης και παρέμβασης για κάθε κράτος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αυτόματη επιβολή κυρώσεων σε όσες χώρες διατηρούν ελλείμματα στον προϋπολογισμό τους άνω του 3% του ΑΕΠ. Πρόκειται για μέτρα τα οποία θα βυθίσουν την ΕΕ στη φτώχεια και τη δυστυχία. Αν εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα η ύφεση θα χτυπήσει κόκκινο, χιλιάδες επιχειρήσεις θα κλείσουν, εκατομμύρια Ευρωπαίοι θα βρεθούν στην ανεργία και πολλοί περισσότεροι θα κληθούν να αποχαιρετήσουν το βιοτικό επίπεδο που κατέκτησαν την μεταπολεμική περίοδο, ζώντας στη στέρηση και την καθημερινή μιζέρια.

Παρότι οι δραματικές επιπτώσεις στο κοινωνικό ζήτημα έχουν την μεγαλύτερη σημασία, δεν είναι λίγες και οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν απέναντι στην επίδειξη δύναμης του Τέταρτου Ράιχ. Για παράδειγμα, ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, Γκι Φεερχόφσντατ, απείλησε ακόμη και με δίκη εκείνους του ευρωπαίους ηγέτες που θα δώσουν τη συναίνεσή τους για αποφάσεις εκτός του πλαισίου της ΕΕ. Το επιχείρημά του είναι πως δημιουργείται ένα κακό προηγούμενο το οποίο θα οδηγήσει στον κατακερματισμό της ΕΕ με τη δημιουργία ομαδοποιήσεων που θα συγκροτούνται κατά περίπτωση. Στις δηλώσεις του μάλιστα έκανε λόγο και για πραξικόπημα, υποδεικνύοντας την Γερμανία.

Αποτυχημένη συνταγή η λιτότητα

Το σπουδαιότερο ωστόσο είναι ότι επιβάλλεται ένα μοντέλο οικονομικής διαχείρισης, η ακραία λιτότητα, το οποίο δεν είναι μόνο κοινωνικά μεροληπτικό καθώς φορτώνει τα βάρη της κρίσης στους ασθενέστερους αλλά επίσης άδικο και αναποτελεσματικό. Τα παραδείγματα αφθονούν. Δεν είναι μόνο το γνωστό πειραματόζωο, η Ελλάδα, που μετά τα αλλεπάλληλα προγράμματα λιτότητας και τις επαναλαμβανόμενες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες αυτό που έχει καταφέρει είναι το 2011 να κλείνει με δημοσιονομικό έλλειμμα μεγαλύτερο από εκείνο του 2009. Είναι επίσης και το παράδειγμα μιας σειράς άλλων ευρωπαϊκών χωρών που υποδηλώνει ότι η συνταγή της λιτότητας είναι παντελώς ακατάλληλη για να αντιμετωπίσει την υπό εξέλιξη δημοσιονομική κρίση.

Ας δούμε για παράδειγμα την Ισπανία, που από εβδομάδα σε εβδομάδα υπό τη νέα κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, κινδυνεύει να οδηγηθεί στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ. Η Ισπανία, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, μέχρι πριν λίγα χρόνια παρουσίαζε πλεονάσματα κι όχι ελλείμματα στην ετήσια δημοσιονομική της διαχείριση, ενώ το δημόσιο χρέος της ήταν κάτω του 60%. Το 2010 ξεπέρασε αυτό το όριο (το οποίο ακόμη δεν έχει αποδειχθεί γιατί είναι απαγορευτικό) αντίθετα με την Γερμανία που βρίσκεται για περισσότερα χρόνια στη ζώνη του 80% του ΑΕΠ. Το (εκ πρώτης όψης) παράδοξο είναι ότι και της Ιρλανδίας τα δημόσια οικονομικά έχαιραν αντίστοιχης υγείας, μέχρι που ήρθε η κρίση του 2008, με το σκάσιμο της φούσκας της αγοράς ακινήτων και στις δύο περιφερειακές χώρες να λειτουργεί ως θρυαλλίδα για το ξέσπασμα της κρίσης. Κι ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ποιός φταίει, η Γερμανία (με τη βοήθεια φυσικά πρόθυμων οικονομικών και πολιτικών ελίτ) διατάζει να κοπούν οι συντάξεις για να μειωθεί το έλλειμμα και το χρέος. Το αστείο φυσικά είναι πως ούτε καν αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Η κρίση χρέους στην Ευρώπη θα οξυνθεί τον καινούργιο χρόνο ως αποτέλεσμα της λιτότητας που θα επιβληθεί από την μία άκρη της γηραιάς ηπείρου ως την άλλη – κι εδώ η Αγγλία δεν πρόκειται να αποτελέσει εξαίρεση.

Ζόμπι οι γαλλο-γερμανικές τράπεζες

Η ζώνη του κινδύνου μάλιστα θα επεκταθεί από την περιφέρεια της ευρωζώνης. Καθόλου τυχαίο δεν ήταν το καμπανάκι κινδύνου που χτύπησε η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή για την υγεία των μεγάλων τραπεζών του γαλλο-γερμανικού άξονα – του νέου «άξονα» που αποφασίζει για την Ευρώπη. Όσο κι αν η σχετική ανακοίνωση να θεωρήθηκε απάντηση του βρετανικού Σίτι στην απόφαση των «Μερκοζί» να προχωρήσουν μόνοι τους, δεν ειπώθηκε τίποτε που να μην ισχύει. Ειδικότερα πως η μαύρη τρύπα στο κεφάλαιο των γερμανικών τραπεζών ανέρχεται σε 13,1 δις. ευρώ, σε τριπλάσια δηλαδή επίπεδα από εκείνα που είχαν διαπιστωθεί τον Οκτώβριο. Σύμφωνα μάλιστα με αναλυτές, η Κόμερτσμπανκ, η δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του Τέταρτου Ράιχ, που χρειάζεται κατεπειγόντως 5,3 δις. ευρώ για να αναπληρώσει το κεφάλαιό της, θεωρείται αδύνατο να γλιτώσει την εθνικοποίηση. Επομένως, πολύ σύντομα οι γερμανοί φορολογούμενοι θα κληθούν να βάλουν ξανά το χέρι στην τσέπη, οδηγώντας σε νέα ύψη το ποσό των 18 δις. που ήδη έχουν καταβάλει για να σώσουν τις τράπεζές τους. Σε εξ ίσου δραματική θέση βρίσκονται κι οι τράπεζες της Γαλλίας, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο κίνδυνος μιας μαζικής και εκτεταμένης υποβάθμισης των γαλλο-γερμανικών τραπεζών από τους οίκους αξιολόγησης που αυτόματα θα μειώσει το επίπεδο αξιολόγησης και των δύο αυτών κρατών, τινάζοντας έτσι στον αέρα την αξιοπιστία του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), που στηρίζεται στην βαθμολογία του νέου «άξονα». Αυτό τον κίνδυνο είχαν πιθανά κατά νου οι ευρωπαίοι ηγέτες όταν αποφάσιζαν την επίσπευση της ενεργοποίησης του νέου μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης (ESM) που θα διαδεχθεί το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Ακόμη κι έτσι όμως η στήριξή του με κεφάλαια παραμένει ανεπαρκής καθώς τα 500 δις. ευρώ που θα δοθούν υπολογίζεται ότι αντιστοιχούν στο ένα τέταρτο των απαιτούμενων ποσών. Η δε ενεργοποίηση του ΔΝΤ στην παροχή πιστώσεων υπόσχεται ακόμη πιο δρακόντειους όρους λιτότητας.

Έτσι, η οδός που υποδεικνύεται είναι της αιώνιας λιτότητας και της φτώχειας. Μια οδό που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μετωπική σύγκρουση καθώς η λιτότητα θα καταστήσει ακόμη πιο δύσκολη την διαχείριση και των δημοσιονομικών προβλημάτων. Από που θα βρεθούν φορολογικά έσοδα όταν μειώνεται η δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση, την ίδια ώρα που τράπεζες – ζόμπι σώζονται με μια προκλητική γενναιοδωρία απ’ αυτούς «που κηρύσσουν την λιτότητα».

Μπροστά σε αυτό το ζόφο η εγκατάλειψη του οχήματος αποτελεί την πιο συνετή και αναγκαία επιλογή.

Η νέα γερμανική ΕΕ της φτώχειας και της πείνας είναι γεγονός (Πριν, 11.12.2012))

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ 9ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Τι ειρωνεία! Η πρώτη και κορυφαία επίσημη αμφισβήτηση που δέχθηκε η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την οποία κήρυξε τον πιο αδυσώπητο πόλεμο ενάντια στους ευρωπαϊκούς λαούς προήλθε από τον βρετανό πρωθυπουργό που εφαρμόζει ένα εξ ίσου ανηλεές πρόγραμμα λιτότητας στο εσωτερικό του, κόβοντας κοινωνικές δαπάνες και αυξάνοντας τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια. Δεν ήταν όμως και η μοναδική αντίδραση απέναντι στα σχέδια της Γερμανίας αυτή που προήλθε από το Λονδίνο. Εξ ίσου σθεναρά αντέδρασε και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών αμφισβητώντας τις γερμανικές οδηγίες και δίνοντας τη στήριξή της στον πρόεδρο της ΕΕ, Χέρμαν Βαν Ρομπάι. Οι παραπάνω αντιδράσεις είναι πέρα για πέρα πραγματικές και φέρνουν στην επιφάνεια τις σοβαρές αναταράξεις που δημιουργεί το γερμανικό σχέδιο αναθεώρησης των συνθηκών ίδρυσης της ΕΕ στην ισορροπία των αστικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων όπως έχουν αποκρυσταλλωθεί στην «παλιά ΕΕ». Αυτή όμως ανήκει στο παρελθόν. Πριν απ’ όλους το κατάλαβε το Σίτι και οι κηφήνες των Βρυξελλών, μη διστάζοντας να συγκρουστούν με το Βερολίνο και να επιχειρήσουν να θέσουν αναχώματα στην προέλασή του. Ας ελπίσουμε το ίδιο γρήγορα να αντιδράσουν κι όσοι θα δουν τη ζωή τους να ισοπεδώνεται όταν θα εφαρμοστούν τα νέα μέτρα.

Πριν δούμε μία προς μία τις αλλαγές που αποφασίστηκαν αξίζει να πούμε ότι η σθεναρή αντίδραση του Ντέιβιντ Κάμερον απέναντι στις δρομολογούμενες αλλαγές είχε ως αφορμή τον κίνδυνο να τεθεί η βρετανική χρηματοπιστωτική αγορά υπό τους ρυθμιστικούς ελέγχους των Βρυξελλών. Το πραγματικό κίνητρο, ωστόσο, της αντίδρασης του ήταν να βάλει ένα φρένο στις διαδικασίες ενοποίησης των χωρών της ευρωζώνης, στον βαθμό που αυτή η διαδικασία έχει αποδειχθεί ότι αναβαθμίζει τη θέση της Γερμανίας σε βάρος των χωρών που βρίσκονται εκτός της ευρωζώνης, όπως είναι η Αγγλία. Γι’ αυτό το λόγο ο αρχηγός των Τόρηδων έβαλε βέτο στο νέο «δημοσιονομικό κανόνα» όπως ονομάστηκε η νέα συμφωνία, αυξάνοντας έτσι τα θεσμικά εμπόδια στο δρόμο της Γερμανίας που εναγωνίως επιδίωκε μια ομόφωνη έγκριση των 27 στις προτεινόμενες αλλαγές. Τώρα, αντίθετα, το συνταγματικό πραξικόπημα που προωθείται κατά παράβαση των συνθηκών λειτουργίας της ΕΕ είναι κατάφωρο, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τη Γερμανία και αποκαλύπτοντας ότι το περίφημο «δημοκρατικό κεκτημένο» της ΕΕ είναι απλώς στάχτη στα μάτια των λαών. Ως αποτέλεσμα αυτών των αντιδράσεων τα συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής, που θεσμοθετούν για πρώτη φορά την «ΕΕ των δύο ταχυτήτων», εγκρίθηκαν από τις 17 χώρες της ευρωζώνης συν 9 ακόμη. Στέρησε έτσι η Αγγλία τη χαρά από την Γερμανία να εμφανίσει τα αποτελέσματα ως απόφαση των 27.

Το «νέο δημοσιονομικό συμβόλαιο» περιλαμβάνει τη δέσμευση των κυβερνήσεων για ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, με την έννοια ότι το ετήσιο διαρθρωτικό έλλειμμα δεν θα υπερβαίνει το 0,5% του ΑΕΠ. Αυτός ο κανόνας όπως αναφέρεται στη «δήλωση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων» (και όχι απόφαση της Συνόδου Κορυφής καθώς κάτι τέτοιο αποτράπηκε) «θα περιληφθεί στα εθνικά νομικά συστήματα των κρατών μελών σε συνταγματικό ή ισοδύναμο επίπεδο», ενώ οι 26 δηλώνουν πως «αναγνωρίζουμε τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιβεβαιώσει τη μεταφορά του κανόνα αυτού σε εθνικό επίπεδο». Αυξημένες αρμοδιότητες αναγνωρίζονται όχι μόνο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αλλά επίσης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο των αρχηγών όπου θα υποβάλλονται τα χρονοδιαγράμματα συμμόρφωσης κάθε κράτους – μέλους στον δημοσιονομικό κανόνα και «θα περιγράφονται λεπτομερώς οι απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Η απαρέγκλιτη εφαρμογή του στόχου διατήρησης του ελλείμματος κάτω από το 3% του ΑΕΠ θα εξασφαλιστεί μέσα από την επιβολή αυτόματων συνεπειών, «εκτός αν αντιταχθεί ειδική πλειοψηφία των κρατών μελών της ευρωζώνης» – διευκρίνιση που απέχει από το αρχικό σχέδιο δείχνοντας ότι η Γερμανία υποχώρησε, έστω προσωρινά, κι αφού πέτυχε φυσικά το σημαντικότερο. Ιδιαίτερη σημασία επίσης έχει ότι τα κράτη μέλη ανέλαβαν να ενσωματώσουν στο δίκαιο τους τον «κανόνα του 1/20» βάσει του οποίου κάθε χρόνο οφείλουν να μειώνουν το δημόσιο χρέος τους κατά 5%!!!

Τέλος ανέλαβαν την δέσμευση «η έγκριση να γίνει μέσω διεθνούς συμφωνίας» (εφ’ όσον το βρετανικό βέτο δεν επέτρεψε να βαπτιστεί η συμφωνία ως αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισσαβόνας) που θα υπογραφεί μέχρι τον Μάρτιο. Ας μη νομίζουμε όμως ότι το Τέταρτο Ράιχ κα
ι οι συνεργάτες του στη γηραιά ήπειρο έχουν μπροστά τους ένα ανθόσπαρτο δρόμο. Τα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσουν για να υλοποιηθούν οι αλλαγές ενδέχεται να αποδειχθούν εν τέλει ανυπέρβλητα. Για παράδειγμα στην Ελλάδα δεν είναι δυνατό να γίνει συνταγματική αναθεώρηση πριν το 2018! Επτά χρόνια θα πρέπει να περιμένουν με άλλα λόγια τα  γερμανικά πάντσερ για να γίνουν οι αλλαγές που θέλουν, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι «ισοδύναμοι» τρόποι, όπως αναφέρεται στη δήλωση των γερμανόδουλων αρχηγών.

Απολύσεις 300.000 δημοσίων υπαλλήλων ετοιμάζει ο δοτός πρωθυπουργός Παπαδήμος κατ’ εφαρμογή των όσων ανακοινώθηκαν

Με αυτούς τους “ισοδύναμους” τρόπους θα προωθηθεί άρον – άρον η πιο αιματηρή λιτότητα που έχει γνωρίσει ποτέ η ευρωπαϊκή ήπειρος. Με τα παραπάνω μέτρα (όριο του ελλείμματος 0,5%, συνταγματικό φρένο χρέους, κυρώσεις και κανόνας του 1/20 – από που να γλυτώσει κανείς;) η Γερμανία θα βυθίσει τους λαούς στην εξαθλίωση και θα αφαιρέσει όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις, συντρίβοντας το σημερινό βιοτικό επίπεδο. Το αποτέλεσμα παρόλα αυτά, αν κρίνουμε τους ονομαστικούς στόχους, θα είναι εντελώς αναντίστοιχο της προσπάθειας. Τέλος δεν θα έχει αυτή η διαδρομή, καθώς η λιτότητα που θα επιβάλεται μέσω της μείωσης των κοινωνικών δαπανών και των μισθών στον ιδιωτικό τομέα θα συρρικνώνει τα δημόσια έσοδα, ο κρατικός προϋπολογισμός θα έρχεται μετά να λειτουργήσει σαν σωσίβιο για την αστική τάξη που θα βλέπει τις πωλήσεις να καταρρέουν με αποτέλεσμα τα ελλείμματα να γίνονται μεγαλύτερα, εμφανίζοντας ως αναγκαία νέα μέτρα περικοπών, κοκ.

Όλη η Ευρώπη έτσι θα μετατραπεί σε Ελλάδα, δηλαδή σε μια απέραντη οικονομική έρημο φτώχειας και ύφεσης. Τα τελευταία στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα για την ελληνική οικονομία, και προηγήθηκαν της ανακοίνωσης του δοτού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου μετά τον τερματισμό του Συμβουλίου όπου ανέφερε ότι δεν αποκλείται η λήψη νέων μέτρων για το 2012,  είναι ενδεικτικά. Τα νέα μέτρα για το 2012, που θα ξεπερνούν σε αξία τα 5 δισ. ευρώ θα περιλαμβάνουν κατ’ αρχήν ένα μαζικό κύμα απολύσεων στον δημόσιο τομέα, που θα ανακοινωθεί υπό την επίκληση της αποτυχίας του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας. Εντός του 2012 αναμένεται να απολυθούν 100.000 υπάληλλοι  και μέχρι και το 2015 συνολικά θα απολυθούν 300.000 δημόσιοι υπάλληλοι! Λαμβάνοντας υπ’ όψη μας ότι όλη την προηγούμενη διετία το ΠΑΣΟΚ, με βάση ομολογία του Δημ. Ρέππα έχει διώξει από το δημόσιο τομέα 200.000 επιπλέον υπαλλήλους είναι εμφανές ότι στόχος της συγκυβέρνησης είναι μέσα σε 3 χρόνια να έχει διαλύσει πλήρως τον δημόσιο τομέα και στα μισθολόγια του να παραμένουν μόνο τα ΜΑΤ, οι ασφαλίτες και οι υπουργοί! Όλα τα υπόλοιπα θα είναι ιδιωτικά και …όποιος αντέξει, χάρην της δημιουργίας πλεονασμάτων! Στα επιπλέον μέτρα θα συμπεριληφθούν νέες αυξήσεις στο ΦΠΑ, κατάργηση και των εναπομεινάντων φορολογικών ελαφρύνσεων (όχι προφανώς αυτές των εφοπλιστών) και μειώσεις των συντάξεων που θα φτάνουν ακόμη και το 50%. Η ανακοίνωση των παραπάνω μέτρων λιτότητας καθίσταται αναγκαία λόγω της αναμενόμενης εκτίναξης του δημοσιονομικού ελλείματος για το 2011 στο 11,5%, πολύ παραπάνω δηλαδή από ‘κει που ήταν τον Οκτώβριο του 2009 (στο 9%), όταν ανέλαβε ο Τσολάκογλου και πριν βάλουν το χεράκι τους Τράπεζα Ελλάδας και Γιούροστατ, εφαρμόζοντας την δημιουργική λογιστική. Κι έκτοτε, το έλλειμμα αυξάνεται σταθερά. Η πορεία δε του ΑΕΠ είναι σε ελεύθερη πτώση: Κατά 6,9% μειώθηκε το ΑΕΠ το πρώτο εννιάμηνο του τρέχοντος έτους προιωνίζοντας μια ραγδαία πτώση για όλο το έτος. Κι αυτά ενώ τα σχολεία δεν έχουν πετρέλαιο και εργαζόμενοι σε σούπερ μάρκετ της Λάρισας ειδοποιούνται απο τη διεύθυνση ότι θα πληρώνονται σε είδη κι όχι σε χρήμα. Ευτυχώς που δεν έχουμε βγει κι από το ευρώ, οπότε το πετρέλαιο ρέει άφθονο και υπάρχει χρήμα στην αγορά!

Αν λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά τα κοινωνικά δράματα και ταυτόχρονα έχουμε δημοσιονομικό έλειμμα της τάξης του 11,5% του ΑΕΠ μπορούμε να φανταστούμε τι θα συμβεί στην κοινωνία για να φτάσει το έλλειμμα εκεί που το θέλει το Τέταρτο Ράιχ! Δάκρυα και αίμα θα χυθεί σε μια πορεία (εντελώς αναποτελεσματική σε ό,τι αφορά τα δημόσια οικονομικά, απόλυτα επιτυχημένη όμως σε ό,τι αφορά την αναδιανομή του πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου) που θα ισοδυναμεί με εφιάλτη και θα κάνει την κρίση ακόμη πιο οξεία. Δεν πρόκειται να την επιλύσει δηλαδή. Αν το ζητούμενο ήταν η αντιμετώπιση της κρίσης είχαν μέσα να τη χειριστούν αποτελεσματικά.

Ξεχωριστή σημασία σ εαυτό το πλαίσιο έχει η απροθυμία της Γερμανίας να χρηματοδοτήσει με επαρκείς πόρους (τουλάχιστον 500 δισ. ευρώ) τους μηχανισμούς διαχείρισης της κρίσης που διαθέτει η ευρωζώνη (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωικής Σταθερότητας) και η συνεχιζόμενη ασάφεια για το ύψος των κεφαλαίων και τις πηγές εύρεσής τους, καθώς έτσι είναι σίγουρο ότι η κρίση στην ευρωζώνη δεν πρόκειται να τερματιστεί. Αντίθετα, η έλλειψη πόρων μαζί με την νέα ώθηση που δίνεται στη λιτότητα βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα θα οξύνουν τα προβλήματα χρηματοδότησης των κρατικών προϋπολογισμών. Σε αυτό το πλαίσιο η απορριπτική στάση που κράτησαν οι οίκοι αξιολόγησης, όπως φάνηκε με την απόφασή τους να θέσουν σε αρνητική προοπτική όλη την ευρωζώνη την ίδια μέρα που Μέρκελ και Σαρκοζύ γνωστοποίησαν τις προθέσεις τους με συνέντευξη Τύπου, είναι δηλωτική των μαύρων ημερών που έρχονται.

Υπό το πρίσμα αυτών των εξελίξεων ο στόχος εξόδου από την ευρωζώνη της εξαθλίωσης και την ΕΕ του αυταρχισμού αναδεικνύεται σε ουσιώδη όρο ανατροπής της επίθεσης που δεχόμαστε.

Αρέσει σε %d bloggers: