Νέα μέτρα λιτότητας (Πριν, 29 Αυγούστου 2010)

Επίδειξη συναίνεσης από ΠΑΣΟΚ εν όψει ενός δύσκολου χειμώνα

 Στις εννιά μονάδες έφθασε η διαφορά του ελληνικού από το γερμανικό ομόλογο

Ένα άλλο, περισσότερο συναινετικό πρόσωπο επιχείρησε να δείξει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου την προηγούμενη εβδομάδα στο πλαίσιο των επαφών που είχαν οι οικονομικοί υπουργοί της εν όψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Μη φανταστείτε ότι έταξαν τίποτε. Το παραμικρό. Η κυβέρνηση δεν υποκύπτει σε τέτοιους «λαϊκισμούς», σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Ακόμη κι έτσι «το κλίμα» των συναντήσεων, σύμφωνα με τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στον Τύπο, ανέδυε μια προσπάθεια συνεννόησης και αμοιβαίας κατανόησης των δυσκολιών!

Αυτό που ανέδυε στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το φόβο που έχει καταβάλει την κυβέρνηση εν όψει του δεύτερου γύρου εργατικών αγώνων που ξεκινάει κι επίσημα σε δύο εβδομάδες όταν ο πρωθυπουργός θα διακόψει τις (χωρίς ενοχές!) διακοπές του για να ανέβει στη Θεσσαλονίκη. Η κυβέρνηση φοβάται. Όλος αυτός ο εσμός των υποχείριων ξέρει πως κινδυνεύει να φύγει νύχτα κάτω από τη λαϊκή οργή. Γι αυτό προσπαθεί να τη διαχειριστεί και να την εκτονώσει πριν να είναι αργά.

Ξέρει μάλιστα πολύ καλά πως τα μέτρα που θα λάβει από Σεπτέμβρη κιόλας θα είναι πολύ πιο οδυνηρά. Οι πυρετώδεις συσκέψεις που πραγματοποιούνται στο υπουργείο Οικονομικών με θέμα – τι άλλο; – την αύξηση των δημοσίων εσόδων αποτελούν προανάκρουσμα της αποτυχίας τους να υλοποιήσουν τους ονομαστικούς στόχους του μνημονίου. Όσο για τους πραγματικούς, που αφορούν την καταστρατήγηση των εργατικών κατακτήσεων, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Υλοποιήθηκαν με την ψήφιση του συντάγματος οικονομικής κατοχής. Το αποτέλεσμα όμως, όπως ήταν ηλίου φαεινότερο από την Άνοιξη κιόλας, θα είναι μια ύφεση χωρίς προηγούμενο στην μεταπολεμική ιστορία του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτή η ζοφερή προοπτική (των 175.000 λουκέτων και της απώλειας 120.000 θέσεων εργασίας μόνο για το δεύτερο εξάμηνο του έτους όπως πρόβλεψε μελέτη των επαγγελματοβιοτεχνών) είναι που έχει τρομοκρατήσει και την αστική τάξη που συσπειρώνεται γύρω από το ΕΒΕΑ. Σε βαθμό τέτοιο ώστε να ζητήσει την τροποποίηση του μνημονίου. Συμπλήρωσε βέβαια ο πρόεδρός του, Κ. Μίχαλος, (γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών επί Γ. Αλογοσκούφη και γιος χουνταίου υπουργού) ότι «ο τελικός στόχος του μνημονίου μας βρίσκει σύμφωνους». Με τη δοσολογία του έχει πρόβλημα κι επίσης με τη βιαιότητα υπό την οποία εκκαθαρίζεται η αγορά, προς όφελος του πολύ μεγάλου και κυρίως ξένου κεφαλαίου. Δεν περίμεναν εν ολίγοις ούτε και οι ίδιοι τέτοια σφοδρότητα.

Βλέπουν μάλιστα ότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Η απόφαση της κυβέρνησης να χρυσοπληρώσει τους κολοσσούς HSBC, Deutsche και Lazard για να την συμβουλέψουν σχετικά με την αναδιάρθρωση του τραπεζικού συστήματος προμηνύεται τα χειρότερα καθώς συνιστά κορυφαία σύγκρουση συμφέροντος. Οι εν λόγω τράπεζες είναι ανταγωνιστικές των ελληνικών, τις κοιτούν όπως ο Οβελίξ τα αγριογούρουνα. Τον ηρωικό Γαλάτη όμως κανείς δεν τον πλήρωσε για να καμωθεί τον αμερόληπτο και να δώσει τη συμβουλή του σχετικά με το μέλλον των αγριογούρουνων – όπως κάνει το ΠΑΣΟΚ με τις τράπεζες. Ήδη το βέτο που έθεσε η τρόικα στις συγχωνεύσεις ελληνικών τραπεζών, καθώς έτσι θα δυσκόλευε το σχέδιο εξαγοράς τους από γερμανικές και αμερικανικές τράπεζες, δείχνει ποια θα είναι η επόμενη μέρα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος: εξαγορά και μετατροπή τους σε υποκαταστήματα γερμανικών και αμερικανικών τραπεζών, όπως συνέβη οπουδήποτε αλλού πέρασε η λαίλαπα του ΔΝΤ, από το Μεξικό μέχρι την Ινδονησία. Ανάλογη θα είναι και η μεθεπόμενη μέρα όλου του ελληνικού κεφαλαίου, που κινδυνεύει να αγοραστεί για ένα κομμάτι ψωμί από τους Γερμανούς. Γι αυτό ρίχνουν πετσέτα στο ρινγκ και βγαίνει ο Σαμαράς, ως εκπρόσωπός τους, να αμφισβητήσει το μνημόνιο. Όχι όμως και τα αντεργατικά του μέτρα. Άλλωστε από τις ΗΠΑ (όπου καθημερινά αυξάνουν οι πιθανότητες για μια νέα βουτιά στην ύφεση) μέχρι την Ευρώπη κανένα εναλλακτικό σχέδιο της αστικής πολιτικής, όπως για παράδειγμα αυτά που προκρίνουν την ανάγκη διεύρυνσης των ελλειμμάτων, δεν προβλέπουν αυξήσεις στο εργατικό εισόδημα ή ακύρωση των μέτρων ελαστικοποίησης της εργασίας.

Από την άλλη, η αφάνταστη υποκρισία του Όλι Ρεν, που πριν έξι μήνες όταν τα σπρεντ ήταν στις 7 μονάδες ευχόταν «καλό κουράγιο Έλληνες» και τώρα (στις 24 Αυγούστου) που πήγαν στις 9,2 μονάδες έγραφε στην Wall Street Journal «η στάση των αγορών έναντι της Ελλάδας σταθεροποιείται σταδιακά» δείχνει ότι δεν ορρωδούν προ ουδενός. Είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι το τέρμα την εφαρμογή αυτής της καταστροφικής πολιτικής, επιστρατεύοντας κάθε μέσο. Όπως για παράδειγμα την αναπροσαρμογή προς τα πάνω του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους (ακόμη και κατά 5 μονάδες) για το 2009, όπως άφησε να εννοηθεί η Eurostat την προηγούμενη εβδομάδα με ένα και μοναδικό στόχο: να ζητήσουν επιπλέον μέτρα λιτότητας και περικοπών επικαλούμενοι τις λαθροχειρίες του παρελθόντος. Διαφορετικά, χωρίς δηλαδή επιπλέον μέτρα, είναι από δύσκολο έως αδύνατο να δώσουν την έγκρισή τους ΔΝΤ – ΕΕ κατά τον έλεγχο του Οκτώβρη για την τρίτη δόση του δανείου, ύψους 9 δισ. ευρώ, που θα πρέπει να καταβληθεί τον Δεκέμβρη.

Ανάχωμα σε αυτό τον κυκεώνα μέτρων μπορεί να αποτελέσουν μόνο οι μαζικοί, μαχητικοί και ανυποχώρητοι εργατικοί αγώνες που θα διεκδικούν ανατροπή του μνημονίου και, επιθετικά, την εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής με ριζικές αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα ανεργίας και γενναίες χρηματοδοτήσεις στην παιδεία και την υγεία!

Δομική, όχι συγκυριακή η υστέρηση εσόδων (Πριν, 22 Αυγούστου 2010)

Συγκυριακή, έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την υστέρηση εσόδων που καταγράφτηκε πρόσφατα κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών, υποβαθμίζοντας τη σημασία της. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Δομική είναι η υστέρηση των εσόδων κι ας είναι σχετικά μικρή, ύψους 800 εκ. ευρώ, ενώ συγκυριακοί και βραχυπρόθεσμοι είναι οι τρόποι με τους οποίους επιχειρεί η κυβέρνηση να καλύψει αυτές τις μαύρες τρύπες.

Ειδικότερα, το υπουργείο Οικονομικών θα προσπαθήσει να γεμίσει τα κενά που δημιουργήθηκαν στα δημόσια οικονομικά μέσω των φοροεισπρακτικών μηχανισμών. Ξαμολώντας δηλαδή τους εφοριακούς στις παραλίες και τους τουριστικούς προορισμούς. Πρόκειται για μέτρο που θα αποδώσει μεν άμεσα, αδυνατεί ωστόσο να αντιμετωπίσει τις βαθύτερες αιτίες δημιουργίας των δυσμενών αναθεωρήσεων, τις οποίες η κυβέρνηση επιχειρεί να συγκαλύψει για να μην φανούν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της πολιτικής που εφαρμόζει κατ’ εντολή της τρόικας.

Κι αυτές είναι, αναφερόμενοι μόνο στα τελευταία: Η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 4,5% τον Ιούνη, μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας κατά 12% τον Μάιο, η εκτίναξη της ανεργίας στο 12% τον Μάιο (από 8,5% τον Μάη του 2009), η συρρίκνωση των τουριστικών εσόδων κατά 16% τον Ιούνη, κοκ. Πίσω από την πτώση των φορολογικών εσόδων κατά συνέπεια βρίσκεται η ύφεση που μόλις ξεκίνησε στην ελληνική οικονομία ως αποτέλεσμα των αντιλαϊκών μέτρων που επέβαλε το Μνημόνιο. Ακόμη μάλιστα δεν έχουμε δει τις επιπτώσεις αυτών των μέτρων σε όλο τους το μεγαλείο, καθώς τώρα αρχίζουν τα διαβρωτικά αποτελέσματά τους να διαχέονται σε όλη την έκταση του οικονομικού κυκλώματος. Επομένως η υστέρηση των φορολογικών εσόδων ήρθε για να μείνει.

Μέτρο της αποτυχίας της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι και η εκτίναξη των σπρεντ (της διαφοράς δηλαδή των επιτοκίων με τα οποία δανείζεται η Ελλάδα σε σύγκριση με αυτά της Γερμανίας) σε επίπεδο που προσεγγίζει τις 810 μονάδες. Πού είναι η σταθερότητα την οποία θα προσέφερε η προσφυγή στον μηχανισμό ΕΕ – ΔΝΤ; Η περίφημη σταθερότητα και η βελτίωση των όρων δανειοδότησης δεν ήταν η απώτερη επιδίωξη για την «χημειοθεραπεία» που επιβλήθηκε;

Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, κερδοσκόποι και ΔΝΤ σε πλήρη συγχρονισμό (Πριν, 2/5/2010)

Εικονική ήταν η έκρηξη των επιτοκίων των ελληνικών ομολόγων καθώς δεν σημειώθηκαν καν αγοραπωλησίες!

Τίποτε! Ούτε μία κίνηση της κυβέρνησης δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματική κι αντίστοιχη των αρχικών της δηλώσεων και ονομαστικών προθέσεων. Ας θυμηθούμε την απόφαση στη σύνοδο κορυφής των 16 στις 25 Μαρτίου που θα κατατρόπωνε τους κερδοσκόπους. Το περίφημο όπλο στο τραπέζι που θα τρόμαζε όσους μας επιβουλεύονται. Ας πάμε μετά στην εξαγγελία της προσφυγής στο ΔΝΤ από το Καστελόριζο που κι αυτή επίσης θα δημιουργούσε ένα τείχος προστασίας της Ελλάδας. Κι ως επιστέγασμα ας πάρουμε την δήλωση του Παπακωνσταντίνου από την Ουάσινγκτον ότι «οι κερδοσκόποι θα χάσουν και τα πουκάμισά τους». Το αποτέλεσμα ήταν η κυβέρνηση να χάσει ακόμη πιο πολύτιμο ρουχισμό. Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για την αναποτελεσματικότητα των πρωτοβουλιών της και του χάσματος που χωρίζει τα λόγια και τα έργα της;

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι η σφοδρότητα των κερδοσκοπικών επιθέσεων και το κλίμα πανικού που προκάλεσαν κατά την εβδομάδα που πέρασε ήταν αντιστρόφως ανάλογες του αληθινού τους αντίκτυπου. Στην πραγματικότητα δηλαδή ουδέποτε συνέβησαν! Ειδικότερα, η περίφημη άνοδος των σπρεντς την Πέμπτη κατά δέκα ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες (ή κατά 1.000 μονάδες βάσης για να σπέρνεται μεγαλύτερος πανικός) ήταν πομφόλυγα καθώς δεν συνέβη απλώς στη δευτερογενή αγορά όπου τα ομόλογα αλλάζουν χέρια μεταξύ τραπεζών και κερδοσκόπων οπότε οι τιμές που διαμορφώνονται δεν έχουν καν ενδεικτική σημασία για τις τιμές με τις οποίες θα απορροφούνταν  νέες εκδόσεις ομολόγων του ελληνικού δημοσίου. Την Τετάρτη συνέβη κάτι πολύ πιο ακραίο. Η εκτόξευση του επιτοκίου στις 10 μονάδες αφορούσε μία προσφορά η οποία δεν βρήκε καν αγοραστή, η οποία δηλαδή δεν κατέληξε σε αγοραπωλησία. Τα πρωτοσέλιδα και οι κραυγές πανικού κατά συνέπεια δεν δικαιολογούνταν με κανένα τρόπο. Ήταν σαν να βγαίνει κάποιος και να δηλώνει ότι αγοράζει την Εθνική Τράπεζα έναντι 1.000 ευρώ, στη συνέχεια να τον γράφουν όλοι εκεί που του αξίζει και στη μετά όμως όλοι να συζητούν ότι η τιμή της Εθνικής έπεσε στα 1.000 ευρώ.

Το παράδειγμα της Πέμπτης δεν ήταν το μοναδικό. Όλες αυτές τις μέρες που καλλιεργείται κλίμα τρόμου κανένα επιτόκιο δεν αφορούσε εκδόσεις του ελληνικού δημοσίου, αλλά πράξεις μεταπώλησης. Η φημολογία μάλιστα ήρθε να συγκαλύψει και να δικαιολογήσει εκ των υστέρων την πρωτοφανή αυθαιρεσία της κυβέρνησης, που την καθιστά υπόλογη, να προσφύγει στον μηχανισμό χωρίς πρώτα να έχει δοκιμάσει τις αντοχές των ελληνικών ομολόγων στην ελεύθερη αγορά. Έτσι, οι κερδοσκοπικές επιθέσεις αποτέλεσαν βούτυρο στο ψωμί του ΠΑΣΟΚ και των ιμπεριαλιστικών κέντρων που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα, καλύτερα τους έλληνες εργαζόμενους, ως δοκιμαστικό σωλήνα του νέου εργασιακού Μεσαίωνα που απεργάζονται.

Γι αυτό το λόγο κι η κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε με την προσήκουσα σοβαρότητα τις πραγματικές προκλήσεις της προηγούμενης εβδομάδας, που μέχρι ενός βαθμού διαμόρφωσαν το ρευστό κλίμα. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα σε δύο γεγονότα. Την υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων την Τρίτη από την Στάνταρ εντ Πουρ’ς κατά τρεις βαθμίδες, γεγονός όχι και τόσο συνηθισμένο, και τα καψώνια των Γερμανών.

Η υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων είναι αποτέλεσμα δύο συνισταμένων: Της πραγματικής ανησυχίας που υπάρχει για το χρέος του «μεσογειακού κλαμπ» και κατά δεύτερο, της αλητείας στην οποία κατ’ επάγγελμα επιδίδονται οι εταιρείες αξιολόγησης πιστοληπτικών κινδύνων. Την ίδια αυτή εβδομάδα που η… Προυτς και Προυτς (κατά Γ. Τράγκα) έστελνε στα Τάρταρα τα ελληνικά ομόλογα, η αμερικανική Γερουσία και σύσσωμος ο αγγλοσαξονικός Τύπος περνούσαν… γενεές δεκατέσσερις αυτές τις εταιρείες χαρακτηρίζοντας τις υπαίτιες της άγριας κερδοσκοπίας που εξέθρεψε τη φούσκα της αμερικανικής κτηματικής αγοράς. «Η έρευνα της Γερουσίας που ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2008, βρήκε ότι η Στάνταρ εντ Πουρ’ς κι η Μούντις είχαν χρησιμοποιήσει ανακριβή μοντέλα αξιολόγησης από το 2004 μέχρι το 2007 που απέτυχαν να προβλέψουν πώς θα συμπεριφέρονταν τα υψηλού κινδύνου κτηματικά δάνεια, επέτρεψαν τις ανταγωνιστικές πιέσεις να επηρεάζουν τις αξιολογήσεις τους και απέτυχαν να επαναδιατυπώσουν παλιότερες αξιολογήσεις τους μετά την βελτίωση των μοντέλων τους το 2006». Αυτά έγραφαν οι Νιου Γιορκ Τάιμς το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Την ίδια δε μέρα που υποβάθμιζαν τα ελληνικά ομόλογα, την Τρίτη 27 Απριλίου, ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν, έγραφε για τα κατορθώματα τους τα εξής στη στήλη του, στην ίδια εφημερίδα: «Δεν πρόκειται για υπερβολή. Απ’ όσες ομολογίες υποβαθμισμένων κτηματικών δανείων εκδόθηκαν το 2006 και αξιολογήθηκαν με ΑΑΑ το 93% – ναι το 93%! – έχει τώρα υποβαθμιστεί σε επίπεδο σκουπιδιού». Θα μπορούσε επομένως η κυβέρνηση αξιοποιώντας την ανυποληψία τους και την οργή που υπάρχει εναντίον τους να αμφισβητούσε την ανακοίνωσή τους, υπερασπιζόμενη τα ελληνικά ομόλογα – κάτι που έκανε ακόμη κι ο Όλι Ρεν λέγοντας «και ποια είναι η Στάνταρ εντ Πουρ’ς;»… Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όμως που είχε κάθε έννομο συμφέρον να αμφισβητήσει δημόσια την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία τους δεν το έπραξε, λες και τα στενά πολιτικά της συμφέροντα συμβάδιζαν με τα συμφέροντα όσων είχαν επενδύσει στη χρεοκοπία της Ελλάδας, τοποθετούμενοι στην αγορά των ασφαλίστρων κινδύνου!

Η υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων, πέρα από το ότι διευκολύνει την εφαρμογή των αντεργατικών μέτρων, συνιστά βαρύ πλήγμα στο ευρώ, καθώς αμφισβητείται η αξία των βουνών ομολόγων που έχει συγκεντρώσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ως ενέχυρο παρέχοντας ρευστότητα στις εμπορικές τράπεζες της ευρωζώνης την τελευταία διετία. Για αυτόν πιθανά το λόγο κι ο αρμόδιος επίτροπος της ΕΕ επιτέθηκε φραστικά εναντίον της αμερικανικής εταιρείας αξιολόγησης πιστωτικού κινδύνου.

Η υποβάθμιση ωστόσο του ελληνικού χρέους εκφράζει και βαθύτερες ανησυχίες για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, όπως έδειξε κι η υποβάθμιση τις επόμενες μέρες της πιστοληπτικής ικανότητας της Πορτογαλίας κατά δύο μονάδες, που οδήγησε τα επιτόκια της Πορτογαλίας στο ιστορικό ρεκόρ του 6,9% (χωρίς ωστόσο η Λισσαβόνα να ζητήσει την συνδρομή του μηχανισμού ΕΕ – ΔΝΤ όπως έκανε η Αθήνα υπό τις ίδιες συνθήκες) και της Ισπανίας κατά μία. Οι εναγώνιες προσπάθειες που κατέβαλλαν και οι δύο χώρες της Ιβηρικής να διαβεβαιώσουν τις αγορές ότι δεν… είναι Ελλάδα, δεν στάθηκαν ικανές να πείσουν ότι το δημόσιο χρέος τους είναι ελέγξιμο. Οι ανησυχίες ήταν πολύ μεγαλύτερες στο βαθμό που αν τα μεγέθη της Πορτογαλίας είναι συγκρίσιμα με της Ελλάδας, δηλαδή αμελητέα, σε βαθμό για τη διάσωσή της να αρκούν… μόλις 40 δισ. ευρώ για την Ισπανία δεν ισχύει το ίδιο. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης κι οι χρηματοοικονομικές της ανάγκες φτάνουν τα 350 δισ. ευρώ!

Και πάλι εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποιο μέρος της ανησυχίας είναι πραγματικό και πιο υποκινείται από την κερδοσκοπία; Καμιά ερμηνεία δεν είναι αυθαίρετη. Αυτά που μετά βεβαιότητας όμως μπορούν να ειπωθούν είναι δύο. Κατ’ αρχήν ότι αν οι ΗΠΑ λόγω μεγεθών και δυνατότητας μεταφοράς της κρίσης στο εξωτερικό, μέσω του δολαρίου, μπόρεσαν να αφομοιώσουν με σχετικά ανώδυνο μέχρι στιγμής τουλάχιστον τρόπο στον κρατικό τους προϋπολογισμό τα δισ. δολάρια που ανέλαβαν για να σώσουν τις τράπεζες, δεν ισχύει το ίδιο και στην Ευρώπη. Τα εύθραυστα κράτη του ευρωπαϊκού νότου, που είδαν τις δομικές τους αδυναμίες να οδηγούνται σε παροξυσμό στο πλαίσιο της νομισματικής ενοποίησης, βλέπουν τώρα υπό το βάρος της κρίσης τα θεμέλιά τους να τρίζουν κατά πρωτοφανή τρόπο. Κατά δεύτερο, ακόμη κι αυτοί οι τριγμοί της τελευταίας εβδομάδας θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν η Γερμανία ακολουθούσε μια περισσότερο συνετή πολιτική. Η Γερμανία φταίει, με άλλα λόγια, και γι αυτό τον παροξυσμό της κρίσης δεδομένης της καθυστέρησής της να εκταμιεύσει το ποσό που απαιτείται για την κάλυψη της Ελλάδας, αλλά και των σαθρών θεμελίων της απόφασης που επέβαλε το Βερολίνο στις 25 Μάρτη στους 16 της ευρωζώνης. Τόσο σαθρό, ώστε μόλις τώρα κατάλαβαν πως με την ρήτρα τριετούς αποπληρωμής που έθεσαν για να μη χάσουν τα λεφτά τους, τα χρήματα που χρειάζεται η Ελλάδα δεν είναι 45 δισ. ευρώ (30 δισ. από την ευρωζώνη και 15 από το ΔΝΤ) αλλά 135! Συγγνώμη λάθος σαν να είπαν πέσαμε 90 δισ. έξω, κι αυτό όχι από τα λόγια κάποιου άσχετου, αλλά του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας!

Τα πράγματα για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου είναι ακόμη χειρότερα γιατί δεν αποκλείεται στο άμεσο μέλλον το Βερολίνο, λόγω της σαφούς βελτίωσης που εμφανίζουν όλα τα οικονομικά του μεγέθη, να επιβάλλει στην ΕΚΤ αύξηση των επιτοκίων του ευρώ, ώστε να προλάβει πιθανή άνοδο του πληθωρισμού! Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αποτελέσει τη χαριστική βολή για τις κλυδωνιζόμενες οικονομίες του νότου, που θα βυθιστούν σε μια παρατεταμένη παραγωγική καθίζηση.

Ίσως γι αυτό το λόγο οι γερμανοί τραπεζίτες να προκρίνουν το σενάριο της αναδιάρθρωσης ή αναδόμησης του δημόσιου χρέους της Ελλάδας – και όχι μόνο. Σενάριο που έρχεται να διασφαλίσει την είσπραξη των 27 δισ. που έχουν να λαβαίνουν οι Γερμανοί από τοποθετήσεις τους σε ελληνικά ομόλογα και δεν έχει καμία σχέση με το εργατικό, δημοκρατικό αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Η διαφορά γίνεται σαφής αν δούμε τις λεπτομέρειες. Το πιο σοβαρό σενάριο αναδιάρθρωσης που βγήκε στον Τύπο (από την Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν την Δευτέρα 26 Απρίλη) προβλέπει την αυτόματη μετατροπή των ομολόγων πενταετούς διάρκειας σε δεκαετή, με το ίδιο επιτόκιο, 6% κατ’ έτος, που είναι σημαντικό υψηλότερο του συνήθους δεκαετούς. Η αναδιάρθρωση με άλλα λόγια θα κάνει ακόμη πιο εξοντωτική για τους φορολογούμενους την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.

Αρέσει σε %d bloggers: