Γερμανία: στο τέλος της συναίνεσης κερδίζει πάντα ο φασισμός!

Πολλαπλά μηνύματα έστειλαν οι γερμανοί ψηφοφόροι και προς διαφορετικές κατευθύνσεις με την ψήφο τους στις 24 Σεπτεμβρίου, έστω κι αν αυτό δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εκ πρώτης όψης η Άνγκελα Μέρκελ ξεκινά μια τέταρτη θητεία στη γερμανική καγκελαρία, κατακτώντας μια θέση δίπλα στον Αντενάουερ που έχτισε την μεταπολεμική Γερμανία και τον Κολ, που έφερε σε πέρας την προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας. Το επίτευγμα της Μέρκελ αφορά την ενορχήστρωση της επίθεσης του γερμανικού κεφαλαίου στην ίδια της τη χώρα και όλη την Ευρώπη. Δεν είναι και λίγο…

Το τίμημα ωστόσο που πλήρωσε το γερμανικό κατεστημένο δεν είναι κι αμελητέο, καθώς ο πάλαι ποτέ κραταιός ως …θάνατος γερμανικός δικομματισμός ανήκει οριστικά και αμετάκλητα στο παρελθόν. Αιώνες φαίνεται να έχουν περάσει από τη δεκαετία του ’70, όταν η Δεξιά (CDU/CSU) και οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) κέρδιζαν ακόμη και το 90% των ψήφων. Την Κυριακή η Δεξιά συγκέντρωσε 33% (από 41%) χάνοντας 1 εκ. ψήφους και επιτυγχάνοντας το χειρότερο εκλογικό της ποσοστό από το 1949. Οι Σοσιαλδημοκράτες, που κουβάλησαν τον Ιανουάριο μέχρι και τον Σουλτς από το Ευρωκοινοβούλιο (όπου εξελέγη με το χρίσμα της Μέρκελ, για να μην ξεχνιόμαστε) διεκδικώντας έναν αέρα ανανέωσης, συγκέντρωσαν 20,5% των ψήφων, χάνοντας 5 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και πετυχαίνοντας κι αυτοί το χειρότερο αποτέλεσμα τους από το 1933!

Το πρώτο μήνυμα επομένως αφορά το πλήγμα που δέχτηκε ο δικομματισμός. Οι ψηφοφόροι τους γύρισαν την πλάτη λόγω της τυφλής υποταγής τους στα κελεύσματα της αστικής πολιτικής που προκρίνει τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Έτσι, όσο περισσότερο ομοιάζουν Δεξιά και Σοσιαλδημοκράτες, τόσο περισσότερο οι ψηφοφόροι τους μαυρίζουν.

Το δεύτερο μήνυμα είναι η στροφή στην άκρα και άγρια Δεξιά. Αντίθετα όμως με τις δεσπόζουσες ερμηνείες, η άνοδος της φιλοναζιστικής Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) από το 5% στο 12,6% και των θατσερικών Φιλελεύθερων (FDP) από 5% στο 10,7% προετοιμάστηκε από την Μέρκελ. Προφανώς και οι δύο αυτοί σχηματισμοί αμφισβητούν σε βαθμό αναιρέσεως ουσιώδεις πλευρές της εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής της, η Μέρκελ ωστόσο τους άνοιξε το δρόμο για να ξεπεραστεί τελικά από τους γνήσιους φιλελεύθερους και τους αμόλυντους ρατσιστές. Η Μέρκελ που θέλει να μείνει στην ιστορία ως «μητέρα του έθνους» ξεκίνησε τις ρατσιστικές επιθέσεις στους λαούς της Νότιας Ευρώπης, όταν ξέσπασε η κρίση για να συγκαλύψει την εξυπηρέτηση που έκανε στην Ντόιτσε Μπανκ με τα λεγόμενα δάνεια διάσωσης κι η ίδια η Μέρκελ επίσης έχει οδηγήσει την τιμή του μισθού στα χαμηλότερα επίπεδα από ιδρύσεως γερμανικού κράτους… Γνήσια τέκνα της επομένως είναι τα ναζίδια της Εναλλακτικής νοσταλγοί του Χίτλερ και του Ολοκαυτώματος, που αναδείχτηκαν σε τρίτο κόμμα, και οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς των Φιλελεύθερων.

Η δεξιά στροφή που συντελείται στη Γερμανία όμως θα έχει και συνέχεια. Η προσπάθεια της Μέρκελ να ανακτήσει μέρος έστω των ψηφοφόρων της που στράφηκαν στην ναζιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία (ο ηγέτης της οποίας Αλεξάντερ Γκάουλαντ δήλωσε πρόσφατα ότι «οι Γερμανοί έχουν το δικαίωμα να είναι υπερήφανοι για τα κατορθώματα των Γερμανών στρατιωτών σε δύο παγκοσμίους πολέμους»!) θα σημάνει ότι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός στο εξής θα εκπορεύονται κι επισήμως από την καγκελαρία. Σημαίνει επίσης ότι στη νέα Μπούντεστανγκ όπου θα κάθονται 80 ναζί βουλευτές η ίδια η Μέρκελ θα επιχειρήσει να γίνει ο εκφραστής του συνθήματος «πρώτα η Γερμανία», κατ’ αντιστοιχία του συνθήματος που όρισε ως προμετωπίδα του ο Τραμπ στις ΗΠΑ. Οι εκλογές που θα γίνουν το 2018 στη Βαυαρία όπου το αδελφό κόμμα του CDU, το CSU συγκέντρωσε κι αυτό το χαμηλότερο ποσοστό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (38,5% από 49,3% το 2013) θα επισημοποιήσουν την στροφή στα άκρα δεξιά του πολιτικού mainstream.

Προφανώς, η στροφή στην άκρα Δεξιά που προετοιμάστηκε από την Μέρκελ δεν είναι παρά η αντανάκλαση στο πολιτικό πεδίο πολύ βαθύτερων κοινωνικών διεργασιών που ως κοινό παρανομαστή έχουν την σκλήρυνση της αστικής πολιτικής, όπως συντελείται παγκόσμια εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης. Το 1 εκ. των μεταναστών και προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία ήταν μόνο η αφορμή. Κι αν δεν υπήρχαν αυτοί, θα βρισκόταν κάτι άλλο. Τα κόμματα σε αυτό το άνυδρο τοπίο προσαρμόζονται στις επιταγές του κεφαλαίου προκρίνοντας την όξυνση της ταξικής πάλης και νέους γύρους ανηλεών επιθέσεων στο εισόδημα και τα κοινωνικά δικαιώματα. Προσδεθείτε…

Πολλαπλά συμπεράσματα επιδέχεται και η ήττα των Σοσιαλδημοκρατών, που μάλλον πρέπει να ζητήσουν κατάργηση των εκλογών καθώς κάθε φορά που στήνονται κάλπες χάνουν λίγα εκατομμύρια ψηφοφόρους, αρχής γενομένης από τις εκλογές του 2005, όταν ο Σρέντερ ηττήθηκε από την Μέρκελ για να συνεχίσουν μέχρι τώρα ακάθεκτοι την πορεία προς τον πάτο. Αιτία της συντριβής του SPD που δεν φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης είναι η χιονοστιβάδα αντεργατικών μέτρων που ψήφισε η κυβέρνησή του (υπό την επωνυμία Χαρτζ 4) με τη συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Επίσης, η συμμετοχή του στον αποκαλούμενο «μεγάλο συνασπισμό» που έφερε την Μέρκελ στη καγκελαρία και το SPD στο πολιτικό περιθώριο. Για τούτο το λόγο και από νωρίς το απόγευμα της Κυριακής οι σοσιαλδημοκράτες έσπευσαν να ανακοινώσουν ότι δεν θα ενταχθούν στον μεγάλο συνασπισμό εγκαινιάζοντας έτσι μια πορεία απογαλακτισμού της από την Δεξιά. Κι αυτό είναι το τρίτο συμπέρασμα από τις γερμανικές εκλογές, που δεν αφορά μόνο την Γερμανία ούτε καν μόνο το Λίνκε που ετοιμάζεται κι αυτό να προβάρει κυβερνητικά κουστούμια στοχεύοντας να συμμετέχει στην κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές: Στο τέλος του δρόμου της συναίνεσης καραδοκεί ο φασισμός, που προβάλλει ως το διαφορετικό κι η δύναμη της ανανέωσης και της συνέπειας, ενώ για τους πρωταγωνιστές της συναίνεσης πάντα η απαξίωση!

Η πολιτική συντριβή των γερμανών σοσιαλδημοκρατών έχει μια ξεχωριστή επικαιρότητα για τα ελληνικά πράγματα, επειδή ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί το τελευταίο αποκούμπι του ΣΕΒ και των πιστωτών, φλέρταρε με το παράδειγμα του SPD. Θυμάμαι σαν και τώρα να ρωτάω πρωτοκλασσάτο στέλεχος του το Σεπτέμβριο του 2015 για το πώς θα μπορούν να κρατήσουν το κόμμα τους ενωμένο μετά την στροφή 180 μοιρών που έκαναν υπογράφοντας το άθλιο μνημόνιο Τσίπρα τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς. Η φαιδρή απάντηση που έλαβα, σε πλήρη δυσαρμονία με το βαθυστόχαστο ύφος του συνομιλητή ΣΥΡΙΖΑίου, περιέγραφε και επικαλούταν την στροφή 180 μοιρών που έκανε ο Σρέντερ με την ψήφιση της Ατζέντας 2010, για να με πείσει ότι οι ψηφοφόροι είναι ένα πολιτικό σφουγγάρι που απορροφά ό,τι του δώσεις χωρίς αντιρρήσεις και ακολουθεί αδιαμαρτύρητα τις πολιτικές στροφές. Κι αν αυτό συνέβη στη Γερμανία, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ,  γιατί να μη γίνει κι εδώ;

Μερικές φορές όμως αυτό το σφουγγάρι σε σβήνει κι από τον πολιτικό χάρτη…

Πηγή: Kommon

Ξέγνοιαστος περίπατος της Μέρκελ με τη βοήθεια των σοσιαλδημοκρατών

Όποιος επιχειρήσει να μεταφέρει στις εκλογές που θα διεξαχθούν στη Γερμανία στις 24 Σεπτεμβρίου τις εκ βάθρων ανατροπές που σηματοδότησαν οι εκλογές στις ΗΠΑ το Νοέμβριο του 2016 με την μετεωρική άνοδο του Τραμπ, ή την απαξίωση του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού που προκάλεσαν οι προεδρικές εκλογές του Μαΐου στη Γαλλία με το δίδυμο Λεπέν – Μακρόν να ανατρέπει τη χρόνια ισορροπία γύρω από το δίπολο κεντροδεξιάς – σοσιαλδημοκρατών, ή ακόμη και τα απογοητευτικά αποτελέσματα για την Τερέζα Μέι στις βρετανικές κάλπες που την οδήγησαν να μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που προκάλεσε πρόωρες εκλογές, θα διαψευστεί οικτρά!

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το Βερολίνο φαίνεται να απέχει έτη φωτός από την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι. Η δε Άνγκελα Μέρκελ διεκδικεί την τέταρτη θητεία της στη γερμανική καγκελαρία και μοιάζει σχεδόν ατσαλάκωτη, χωρίς να κουβαλάει κανένα βαρίδι από το μακρινό 2005 όταν κέρδισε τις πρώτες εκλογές, λες και δεν έχει να απολογηθεί για τίποτε απ’ όσα συνέβησαν αυτά τα 12 χρόνια.

Αυτή η εικόνα επιφανειακής (και γνήσια γερμανικής) ηρεμίας αντανακλάται πιστά στις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας έξι εβδομάδες πριν ανοίξουν τα εκλογικά τμήματα. Συγκεκριμένα, η δεξιά συμμαχία χριστιανοδημοκρατών και χριστιανοκοινωνιστών (CDU-CSU) αναμένεται να κερδίσει από 37% έως 40%, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD 24-25%,το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία AfD 10%, το φιλο-επιχειρηματικό φιλελεύθερο κόμμα FDP από 8% ως 9%, το κόμμα της Αριστεράς 9% και οι Πράσινοι 7%.

Το παραπάνω αποτέλεσμα, όσο κι αν είναι αναμενόμενο, περιλαμβάνει μια μείζονα ανατροπή. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου για πρώτη φορά από το 1945 θα εκπροσωπηθεί ένα κόμμα της ρατσιστικής άκρας Δεξιάς στη γερμανική βουλή, καθώς ποτέ άλλοτε δεν είχαν καταφέρει συγγενείς πολιτικοί σχηματισμοί νοσταλγοί του χιτλερισμού να ξεπεράσουν το όριο του 5% που επιτρέπει την αντιπροσώπευση στη Βουλή. Με βάση πολιτικές έρευνες που έχουν δει πρόσφατα το φως της δημοσιότητας η δεξαμενή απ’ όπου αντλεί ψήφους η φασιστική Δεξιά για να φτάσει στο 10% δεν περιλαμβάνει μόνο τα απομεινάρια του ναζισμού, που αποτελούν ντροπή της ανθρωπότητας. Δηλαδή, υπέργηρους πλέον οπαδούς των Ναζί και συντηρητικούς συνταξιούχους της Βαυαρίας και του υπόλοιπου γερμανικού Νότου. Περιλαμβάνουν επίσης, σε αυξανόμενο βαθμό και μεσήλικες, μέλη της παραδοσιακής, φθίνουσας ποσοτικά, εργατικής τάξης. Η στράτευσή των «μπλε κολάρων» γύρω από την Εναλλακτική για τη Γερμανία αποτελεί μια επιπλέον ένδειξη συντηρητικοποίησης της Γερμανίας όπως επίσης τα αυξημένα ποσοστά αποδοχής της Μέρκελ στη νεολαία, σε σχέση με το εθνικό μέσο όρο. Ειδικότερα, διαψεύδοντας μια διαχρονική σταθερά των δημοσκοπήσεων σε Βορρά και Νότο που θέλει τη νεολαία να έλκεται από την Αριστερά και τις ιδέες της κοινωνικής αλλαγής, δημοσκόπηση του ιδρύματος FORSA έδειξε ότι οι νέοι μεταξύ 18 και 21 ετών σε ποσοστό 57% επιλέγουν την Μέρκελ (και μόλις 21% τον υποψήφιο των σοσιαλδημοκρατών, Μάρτιν Σουλτς) όταν σε όλες τις ηλικίες το ποσοστό αποδοχής της ανέρχεται στο 53%.

Η εκλογική επιτυχία της γερμανικής Δεξιάς δεν είναι ωστόσο τίποτε περισσότερο από την άλλη όψη της παταγώδους αποτυχίας της γερμανικής Αριστεράς, σε κάθε εκδοχή, καθώς όλες της οι εκφάνσεις αν κάτι προσθέτουν είναι επιπλέον αιτίες για να της γυρίσουν οι ψηφοφόροι την πλάτη τους. Οι Πράσινοι λόγω της ευθύνης που επωμίστηκαν συναινώντας στο διαμελισμό και το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999, και το κόμμα της Αριστεράς αποδεχόμενο και ψηφίζοντας σχέδια περικοπής κοινωνικών δαπανών σε εκείνα τα κρατίδια όπου συμμετείχε σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Δύσκολο έως αδύνατο επομένως να πείσει ότι αποτελεί μια αταλάντευτη δύναμη εναντίωσης στη λιτότητα. Στη ίδια δεινή επίσης θέση βρίσκεται και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που εξακολουθεί να είναι ταυτισμένο αφενός με τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις του Σρέντερ και αφετέρου με τα έργα και τις ημέρες του «μεγάλου συνασπισμού» με την Μέρκελ. Σε αυτό το πλαίσιο ακόμη και η ώθηση που του έδωσε η ανακοίνωση της υποψηφιότητας Σουλτς, φτάνοντας στο σημείο να συγκεντρώνει ίδια ποσοστά με τη Μέρκελ την πρώτη περίοδο, πολύ γρήγορα εξανεμίστηκε, όταν ο αέρας ανανέωσης αποδείχθηκε σκέτος …αέρας.

Η απογοήτευση που προκαλεί όλη η Αριστερά δεν θα ήταν τόσο κραυγαλέα κι άξια σχολιασμού αν πίσω από την επίπλαστη εικόνα ευημερίας και ξέγνοιαστης σταθερότητας που δημιουργεί η Μέρκελ (με σύμβολο μια δική της φωτογραφία από τις διακοπές στο Νότιο Τιρόλο φορώντας επί πέντε συναπτά έτη τα ίδια ρούχα – υπόδειγμα έξυπνου και καινοτόμου πολιτικού μάρκετινγκ, εδώ το σχετικό δημοσίευμα) και ενάντια σε αυτή την εικόνα δεν υπήρχαν εντονότατες κοινωνικές αντιθέσεις που, κατά τη γνώμη του γράφοντα, όσο κι αν κρύβονται κάτω από το χαλί αργά ή γρήγορα θα βγουν στην επιφάνεια. Η δημοσκοπική ως προς το παρόν άνοδος της Εναλλακτικής, ακόμη και εν έτει 2017 όταν η κρίση που προκάλεσε το μεταναστευτικό με την πολιτική ανοικτών θυρών την οποία υιοθέτησε η Μέρκελ ανήκει στο παρελθόν, είναι μια στρεβλή ως διαστροφική έκφραση αυτής της συσσωρευμένης κοινωνικής αγανάκτησης.

Η κοινωνική δυσφορία είναι αποτέλεσμα των οξύτατων ταξικών αντιθέσεων που κορυφώθηκαν κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Την προηγούμενη δεκαετία το κενό που χώριζε το κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας απ’ όλες τις άλλες χώρες πολλαπλασιάστηκε. Έτσι το 2016 το κατά κεφαλήν εισόδημα της Γερμανίας έφτασε τα 34.500 ευρώ, ενώ της Γαλλίας τα 31.700, της Αγγλίας τα 31.400, της ευρωζώνης τα 29.600, της ΕΕ τα 26.900, της Ιταλίας τα 25.900 κοκ. Αυτά τα χρόνια ωστόσο, η εισοδηματική άνοδος δεν ήταν συμμετρική. Παρότι μάλιστα το ποσοστό ανεργίας έχει μειωθεί σε επίπεδα ρεκόρ στο 5,5%, το ποσοστό των φτωχών αυξάνεται σταθερά, αγγίζοντας πλέον το 16%, από 14% που ήταν πριν 14 χρόνια.

«Αλλά αν και η ανεργία συρρικνώθηκε, τα χαμηλότερα εισοδήματα κέρδισαν λιγότερα αρχικά σε σχέση με τους καλύτερα αμειβόμενους», έγραφαν οι Financial Times στις 17 Αυγούστου. «Καθοριστικό ρόλο στη μείωση της ανεργίας» συνέχιζε το βρετανικό φύλλο «και στην άνοδο της απασχόλησης στο επίπεδο ρεκόρ των 44 εκ. διαδραμάτισε η επέκταση των λεγόμενων mini jobs, ελάχιστα ρυθμισμένων, θέσεων εργασίας μερικής απασχόλησης από 4,1 εκ. το 2002 σε πάνω από 7,5 εκ. αυτό το χρόνο. Οι υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι έχουν δημιουργηθεί ευκαιρίες, για παράδειγμα, για μητέρες ανήλικων παιδιών, φοιτητές και συνταξιούχους. Οι επικριτές όμως υποστηρίζουν ότι τα mini jobs συχνά αντικαθιστούν θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης, κυρίως στον επισιτισμό και το λιανικό εμπόριο. Το συνδικάτο DGB υποστηρίζει ότι αντί να ανοίξουν το δρόμο για μόνιμες θέσεις εργασίας τα mini jobs δημιουργούν αδιέξοδο για τους εργαζόμενους».

Ο Μάρτιν Σουλτς, διαβλέποντας αυτή την κοινωνική πόλωση, επέλεξε ως βασικό σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας των σοσιαλδημοκρατών το σλόγκαν «καιρός για περισσότερη ισότητα, καιρός για Μάρτιν Σουλτς». Ήταν η εποχή των μεγάλων προσδοκιών. Πολύ σύντομα όμως ήρθε η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Όταν για την ακρίβεια ο Σουλτς έπρεπε να δώσει σάρκα και οστά στο σύνθημά του, υποσχόμενος για παράδειγμα καλύτερες, υψηλότερα αμειβόμενες και πιο ποιοτικές θέσεις εργασίας κι αντί αυτών επέλεξε να επιδείξει τη συνέχεια στο πρόγραμμα των σοσιαλδημοκρατών, περιορίζοντας το «ριζοσπαστισμό» του σε αιτήματα μείωσης των φορολογικών συντελεστών. Δηλαδή εκφυλίζοντάς τον…

Τι πιο φυσιολογικό μετά για το 40% των πιο φτωχών Γερμανών, που δεν έχουν κανένα περιουσιακό στοιχείο ούτε καν καταθέσεις στην τράπεζα, από το να γυρίσουν την πλάτη στην υπαρκτή Αριστερά κι η Μέρκελ να ετοιμάζεται για έναν ακόμη εκλογικό περίπατο στο δρόμο (με τις …λεύκες) που άνοιξε η σοσιαλδημοκρατία;

Πηγή: περιοδικό Επίκαιρα

Αρέσει σε %d bloggers: