Ακροδεξιά στροφή Νετανιάχου

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Σοκ ακόμη και στους πλέον πολιτικά οικείους του προκάλεσε για μια ακόμη φορά ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ανακοινώνοντας τη νέα του πολιτική συμμαχία, εν όψει των εκλογών της 9ης Απριλίου. Ο ηγέτης του κόμματος Λικούντ παρότι αντιμετωπίζει κατηγορίες για διαφθορά ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα, θεωρείται το φαβορί των εκλογών. Τυχόν νίκη του, που θα ανοίξει την πόρτα για πέμπτη θητεία, θα σπάσει το ρεκόρ που κατείχε ο Μπεν Γκουριόν ως μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Αυτή τη φορά ωστόσο η νέα του θητεία θα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες καθώς θα έχει εξ αρχής προδιαγράψει τον ακραίο της πολιτικό προσανατολισμό. Η συμμαχία που εξήγγειλε με τα δυο μικρά ακροδεξιά κόμματα, Εβραϊκό Σπίτι και Εβραϊκή Ισχύς, προκαλώντας ασυνήθιστα σοβαρές αντιδράσεις, εγγυώνται ότι θα ακολουθήσει ακόμη πιο επιθετική πολιτική απέναντι στους Παλαιστίνιους ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα εύρεσης λύσης στο πλαίσιο όσων έχει κατ’ επανάληψη αποφασίσει ο ΟΗΕ: Δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των διωχθέντων Παλαιστίνιων. Το πρόγραμμα και ο πρότερος βίος ωστόσο των δύο αυτών κομμάτων με τα οποία συμμάχησε ο Νετανιάχου εγγυώνται ότι πλέον ούτε φραστικά δεν θα συμπορεύεται με το διεθνές δίκαιο.

Οι επικεφαλής του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς εμφανίζονται ως συνεχιστές του σιωνιστή γεννημένου στα ΗΠΑ ραβίνου Μεΐρ Καχάν, που διετέλεσε βουλευτής στην Κνεσέτ τη δεκαετία του 1980, πριν το κόμμα του βγει εκτός νόμου κι ενταχθεί στην περίφημη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων της Ουάσιγκτον. Η Εβραϊκή Ισχύς ζητά κι επισήμως την κατάληψη του Όρους του Ναού (που θεωρείται ιερός τόπος και για τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους και γι’ αυτό το λόγο τελεί επισήμως υπό Ιορδανική επιτήρηση, μέσω μουσουλμάνων κληρικών) και την προσάρτηση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, απορρίπτοντας επισήμως κάθε σχέδιο δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Οι δύο ηγέτες του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς, Μιχαέλ Μπεν Αρί και Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγούν βουλευτές, χάρη στη συμμαχία με το Νετανιάχου, είναι συνιδρυτές του Λεχάβα που όχι απλώς ζητά τον πλήρη, φυλετικό διαχωρισμό Εβραίων και Αράβων, αλλά σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς της 24ης Φεβρουαρίου, εμπλέκονται σε εμπρησμό μικτού σχολείου στην Ιερουσαλήμ, στο οποίο φοιτούν παιδιά αραβικής κι εβραϊκής καταγωγής. Μάλιστα, στο όχι και τόσο μακρινό 2012 οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να χορηγήσουν ταξιδιωτική βίζα στον Μπεν Αρί, επειδή είναι μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο έτερος …αξιότιμος φίλος του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπεν Γκβιρ, δηλώνει υπερήφανος που κοσμεί το σπίτι του με φωτογραφία του οπαδού του Καχάν, Μπαρούχ Γκολντσάιν, ο οποίος κέρδισε τη θέση του στο παλίμψηστο της Ισραηλινής ακροδεξιάς αφού σκότωσε 29 Παλαιστίνιους στη Χεβρόνα το 1994, την ώρα της προσευχής τους.

Η επιλογή του Νετανιάχου προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο των δημοκρατικών εβραϊκών οργανώσεων που αντιτάσσονται μόνιμα στα επιθετικά ισραηλινά σχέδια αλλά και οργανώσεων όπως το AIPAC και το AJC, που ποτέ στο παρελθόν δεν δυσφόρησαν απέναντι στην πολιτική του Νετανιάχου και του Ισραήλ. Και οι δύο οργανώσεις χαρακτήρισαν ως «κατακριτέες» τις ιδέες των δύο σιωνιστικών οργανώσεων, δηλώνοντας ότι ακόμη κι αν εκλεγούν στην επόμενη κυβέρνηση τα στελέχη τους, αντιπρόσωποι των δύο οργανώσεων δεν πρόκειται να έχουν καμία επαφή μαζί τους! Ένα ακόμη δείγμα της απομόνωσης στην οποία οδηγείται το Ισραήλ όσο αρνείται να αναγνωρίσει τα δίκαια αιτήματα των Παλαιστινίων και υπονομεύει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Διάβασε επίσης:

Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα;

Εναντίον και της Unesco στρέφεται το Σιωνιστικό κράτος!

sel-24-basiΆστραψε και βρόντηξε η πολιτική ηγεσία του σιωνιστικού κράτους με αφορμή την απόφαση που έλαβε την Πέμπτη 13 Οκτωβρίου επιτροπή της Unesco κι η οποία τις επόμενες μέρες αναμένεται να συζητηθεί και να υιοθετηθεί επίσημα. Στην απόφαση υπάρχει αναφορά για την «κατεχόμενη Παλαιστίνη», το Ισραήλ περιγράφεται ως «κατοχική δύναμη» και γίνεται έκκληση «να διαφυλαχθεί η παλαιστινιακή πολιτιστική κληρονομιά και ο διακριτός χαρακτήρας της ανατολικής Ιερουσαλήμ». Δεν γράφτηκε δηλαδή τίποτε παραπάνω απ’ όσα έχει κατ’ επανάληψη ψηφίσει ο ΟΗΕ από το 1967 όταν με τον πόλεμο των 6 ημερών το εβραϊκό κράτος κατέλαβε την ανατολική Ιερουσαλήμ. Έκτοτε ο ΟΗΕ έχει καταδικάσει την πολιτική προσάρτησης που ακολουθεί ο κατοχικός στρατός του σιωνιστικού κράτους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Εναντίον της απόφασης στράφηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου λέγοντας ότι πρόκειται για «μια ακόμη παράλογη απόφαση του ΟΗΕ», ενώ η υπουργός Παιδείας του εβραϊκού κράτους κατηγόρησε την Unesco ότι βοηθάει την ισλαμική τρομοκρατία. Επίσης, κάλεσε την Εθνική Επιτροπή της Unescoνα αναστείλει όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες με τον διεθνή οργανισμό.

Η σφοδρότατη αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας του Σιωνιστικού κράτους στοχεύει αρχικά στην ακύρωση της απόφασης, που αρχικά υπερψηφίστηκε από 24 αντιπροσώπους (μεταξύ άλλων από Αίγυπτο, Λίβανο και Αλγερία), ενώ 6 καταψήφισαν, 26 δήλωσαν αποχή και 2 απουσίαζαν. Μεταξύ των απόντων ήταν και η Γαλλία, που τον Απρίλιο δέχθηκε οξύτατη επίθεση από το εβραϊκό κράτος επειδή υπερψήφισε μια ανάλογη απόφαση. Δεν ήταν κι η μοναδική σύγκρουση των Σιωνιστών με το Παρίσι φέτος. Με αφορμή την κατεδάφιση από ισραηλινές μπουλντόζες κτιρίων που ανεγέρθηκαν με γαλλική χρηματοδότηση στη Δυτική Όχθη η γαλλική διπλωματία εξέδωσε τον Αύγουστο ανακοίνωση όπου τόνιζε: «καλούμε τις ισραηλινές αρχές να σταματήσουν αυτές τις επιχειρήσεις οι οποίες αντίκεινται στο διεθνές δίκαιο».

Μακροπρόθεσμα, επιδίωξη των Σιωνιστών είναι να εδραιώσουν την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και της Δυτικής Όχθης και να υποβιβάσουν τον παλαιστινιακό λαό σε ένα λαό δεύτερης κατηγορίας που ή θα αποδεχθεί την μοίρα του ή θα μεταναστεύσει. Αποτελεσματικότατο εργαλείο στην υλοποίηση αυτής της πολιτικής έχει αποδειχθεί η πολιτική εθνοκάθαρσης που ακολουθεί το Ισραήλ εναντίον του ηρωικού παλαιστινιακού λαού, καθώς οι θεσμοθετημένες διακρίσεις εναντίον των Αράβων θυμίζουν αυτές που ίσχυαν στο νοτιοαφρικανικό Απαρτχάιντ με το οποίο το Ισραήλ διατηρούσε στενές σχέσεις. Ενίοτε δε, αλλά όχι πάντα, προωθεί αυτή την πολιτική διώξεων με τη βοήθεια της υποταγμένες πολιτικής ηγεσίας της Παλαιστινιακής Αρχής και δη του προέδρου της Μαχμούντ Αμπάς, ο οποίος στο πλαίσιο του ενδοτισμού του δεν παρέλειψε να πάει ακόμη και στην κηδεία του εγκληματία πολέμου πρώην προέδρου του εβραϊκού κράτους Σιμόν Πέρες.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 16 Οκτωβρίου 2016

Η αριστερή διανόηση του Λιβάνου στο δρόμο της αντίστασης (Πριν, 14/2/2010)

Ο κινηματογράφος και η αντίσταση της Μασρί

Η Μάι Μασρί γεννήθηκε στο Αμάν της Ιορδανίας το 1959. Μετά την ολοκλήρωση των κινηματογραφικών σπουδών της στο Σαν Φραντζίσκο των ΗΠΑ εγκαταστάθηκε στον Λίβανο όπου και ζει μέχρι σήμερα. Τα έργα της, που έχουν βραβευτεί κατ’ επανάληψη, αναφέρονται στη ζωή των Παλαιστίνιων προσφύγων ή στις πολεμικές περιπέτειες του Λιβάνου. Στα περισσότερα δε οι  πρωταγωνιστές είναι παιδιά που μέσα από τα μάτια της ξετυλίγεται το δράμα της προσφυγιάς και του πολέμου. Οι πιο πρόσφατες ταινίες της είναι: 33 Days (2007), Beirut Diaries: Truth, lies and videos (2006), Comedy on the frontline (2006), Reviving memory (2006), Women beyond borders (2004), The magic lantern (2003), Frontiers of dreams and fears (2001), In the shadows of the city (2000), Children of Shatila (1998), και άλλα.

Κατά τη συζήτηση που είχαμε μαζί της στην πρόσφατη επίσκεψή μας στον Λίβανο σταθήκαμε στο κινηματογραφικό της έργο, την εσωτερική πολιτική κατάσταση στον Λίβανο όπως διαμορφώθηκε με αφορμή την εισβολή των Ισραηλινών, το ρόλο των διανοουμένων και στο τέλος στο θέμα της κινηματογραφικής «βιομηχανίας της συγνώμης» που αναπτύσσεται ταχύτατα στο Ισραήλ. Μετά το Βαλς με τον Μπασίρ που προβλήθηκε πέρυσι, το τελευταίο της δημιούργημα, Λίβανος, που βραβεύτηκε και στο Φεστιβάλ της Βενετίας, προβάλλεται εδώ και δύο εβδομάδες στους κινηματογράφους της Αθήνας. Η ταινία χαρακτηρίστηκε αντιπολεμική λόγω του ότι προβάλλει την  φρίκη του πολέμου και ιδιαίτερα της ισραηλινής επίθεσης. Ταυτόχρονα όμως τα όρια μεταξύ θύτη και θύματος γίνονται δυσδιάκριτα, καθώς ως θύμα δεν εμφανίζεται μόνο ο Λιβανέζος που ακρωτηριάζεται αλλά κι ο ισραηλινός στρατιώτης που βιάζεται κατ’ εξακολούθηση ψυχολογικά μέχρι να συνηθίσει να δολοφονεί αμάχους. Το τέλος δε της ταινίας όταν τελικά το ισραηλινό άρμα μάχης καταφέρνει και δραπετεύει από την σκοτεινή παγίδα θανάτου των «τρομοκρατών», δηλαδή της λιβανέζικης αντίστασης, και βγαίνει στο φως της ημέρας μέσα στα ηλιοτρόπια, ισοδυναμεί με την λύτρωση, το ευχάριστο τέλος της επιθανάτιας αγωνίας των εισβολέων! Η διάσωση των Ισραηλινών που ακρωτηρίαζαν άμαχους Λιβανέζους αποτελεί το «χάπι έντ» μιας αντιπολεμικής ταινίας! Μα υπάρχει προοδευτικός άνθρωπος που να μην επιθυμούσε να τιναχτεί στον αέρα το τανκ των Ισραηλινών; Να μη γίνει συντρίμμια από την ρουκέτα ενός Σύρου, ενός Παλαιστίνιου ή ενός Λιβανέζου, όπως κατ’ επανάληψη συνέβη τον Ιούλιο του 2006 που η Χεζμπολάχ ανατίναζε ένα – ένα τα άρματα μάχης των Ισραηλινών στο νότιο Λίβανο και σήμερα κοσμούν τις διασταυρώσεις των λιβανέζικων χωριών με μια σημαία της οργάνωσης καρφωμένη στον πυργίσκο τους; Όπως καταλάβαμε υπήρχε κι ήταν ο σκηνοθέτης της ταινίας Λίβανος…

Από το 2001 που γύρισες την ταινία «Σύνορα των Ονείρων και των Φόβων» όπου κατέγραφες τις δραματικές συνθήκες διαβίωσης των Παλαιστινίων προσφύγων στον Λίβανο μέχρι σήμερα έχει υπάρξει κάποια βελτίωση στους όρους ζωής τους;

Στο βαθμό που όλο αυτό το διάστημα δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος στην επίλυση του Παλαιστινιακού, οι όροι ζωής στα στρατόπεδα προσφύγων εξακολουθούν να είναι δραματικοί κι οι Παλαιστίνιοι να ζουν χωρίς πολιτικά δικαιώματα ή δικαιώματα στην εργασία και την απόκτηση περιουσίας. Το μέλλον φαντάζει αβέβαιο. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα πανίσχυρο αίσθημα ενότητας και προσήλωσης στον παλαιστινιακό αγώνα. Τα προβλήματα που σήμερα δοκιμάζουν τον λαό μας είναι δύο: Το πολιτικό που απορρέει από την ισραηλινή κατοχή και το κοινωνικό που δημιουργείται από τη φτώχεια.

Ποιος ευθύνεται γι αυτή την δραματική κατάσταση στα στρατόπεδα, που μέχρις ενός σημείου αποτελεί επιλογή των ίδιων των Παλαιστινίων για να παραμένει στο τραπέζι το αίτημα της επιστροφής στα κατεχόμενα; Ο ΟΗΕ, η πολιτική ηγεσία του Λιβάνου, ποιος;

Πρώτα και κύρια οι Ισραηλινοί, καθώς η βαθύτερη αιτία της δυστυχίας τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων είναι η παράνομη κατοχή. Στη συνέχεια οι δυτικές κυβερνήσεις και η κυβέρνηση του Λιβάνου που καλύπτεται πίσω από τον προσωρινό, μεταβατικό χαρακτήρα της παρουσίας των Παλαιστινίων. Τέλος, ευθύνες έχει και η Παλαιστινιακή ηγεσία καθώς μετά το 1982, με την εκδίωξη της Παλαιστινιακής ηγεσίας από τον Λίβανο, όλος αυτός ο κόσμος έμεινε χωρίς ηγεσία.

Σε ποια θέματα αναφέρονται οι πιο πρόσφατες ταινίες σου;

Η πιο πρόσφατη ταινία μου ήταν οι «33 ημέρες» (33 Days) που αναφερόταν στην ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο το καλοκαίρι του 2006. Στην ταινία βλέπω τον πόλεμο από την οπτική τεσσάρων νεαρών εθελοντών που εργάζονταν στο πλάι των προσφύγων και άλλων ανθρώπων για την επούλωση των πληγών που δημιούργησε η επιδρομή. Ένας απ’ αυτούς για παράδειγμα ήταν ηθοποιός που απασχολούσε παιδιά τις ώρες του πολέμου σε ένα θέατρο της Βηρυτού. Η προσπάθειά του εστιαζόταν στο ξεπέρασμα του φόβου που ένιωθαν τα παιδιά μέσα από παιχνίδια ρόλων και το ανέβασμα δραματικών και κωμικών έργων. Στις «33 ημέρες» επίσης εξετάζω το ρόλο των Μέσων Ενημέρωσης καθώς έπαιξαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο. Σε αυτή την αφήγηση αξιοποιώ την ιστορία μιας γυναίκας δημοσιογράφου, μητέρας 4 παιδιών, που εργαζόταν σε ένα προοδευτικό τηλεοπτικό σταθμό τον οποίο οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν.

Στις πιο πρόσφατες δουλειές σου συμπεριλαμβάνεται και μία ταινία για την διαδήλωση των φιλοδυτικών δυνάμεων στις 14 Μάρτη του 2005 μετά τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι.

Πράγματι ο τίτλος της είναι «Ημερολόγια της Βηρυτού – αλήθεια, ψέματα και βίντεο» (Beirut Diaries – Truth, Lies and videos). Αναφέρεται στη στάση των πολιτικών και τις αντιφατικές προσδοκίες όσων νέων ανθρώπων συμμετείχαν σε εκείνες τις διαδηλώσεις που έμειναν γνωστές ως «επανάσταση των κέδρων». Ειδικότερα ξεκινάω από το σοκ που διαπέρασε τη λιβανέζικη κοινωνία μετά τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι και το διχασμό της νεολαίας ανάμεσα στο κίνημα της 14ης Μάρτη και το κίνημα της 8ης Μάρτη στο οποίο συμμετείχαν οι δυνάμεις της αντίστασης και της λιβανέζικης Αριστεράς. Ξεχωριστή σημασία έχει η μεγάλη απογοήτευση που ένιωσαν οι νέοι που συμμετείχαν στο φιλοαμερικανικό (κι όχι τόσο φιλοϊσραηλινό) κίνημα της 8ης Μάρτη από την εξέλιξη αυτού του ρεύματος, όταν αντιλήφθηκαν την χειραγώγησή του.

Πως είδε ο κόσμος στο Λίβανο την αποχώρηση των Σύρων;

Όλοι οι Λιβανέζοι χάρηκαν με την αποχώρηση του συριακού στρατού από τον Λίβανο το 2005, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αντι-σύροι, ότι στέκονται εχθρικά δηλαδή απέναντι στη Συρία, που είναι μια γειτονική και φιλική χώρα.  

Δεν την αντιμετώπιζαν ως δύναμη κατοχής;

Όχι δεν είναι σωστό να γίνει τέτοια γενίκευση. Έτσι την έβλεπαν κυρίως οι δυνάμεις της Δεξιάς όπου συγκαταλέγεται κι η οικογένεια Χαρίρι.

Ποιος ήταν ο ρόλος των Μέσων Ενημέρωσης τον Μάρτη του 2005 και τον Ιούλιο του 2006;

 Τα ΜΜΕ έπαιξαν πρωταγωνιστικό κι αναντικατάστατο ρόλο. Το Ισραήλ αναγνωρίζοντας αυτό τον ρόλο δεν δίστασε να βομβαρδίσει την τηλεόραση της Χεζμπολάχ, το κανάλι Αλ Μανάρ, κατά τη διάρκεια του πολέμου των 33 ημερών. Τότε μάλιστα μείναμε όλοι άναυδοι με την προετοιμασία της οργάνωσης όταν, παρά τον βομβαρδισμό, κατάφερε να συνεχίσει τις μεταδόσεις και να μη διακοπεί το σήμα της ούτε για ένα δευτερόλεπτο!

Δεν ήταν όμως μόνο η τηλεόραση της Χεζμπολάχ. Οι περισσότερες τηλεοράσεις λειτουργούσαν σε 24ωρη βάση, καταγράφοντας στιγμή προς στιγμή την κινητοποίηση του κόσμου. Κατά την άποψή μου, το μυστικό του επιτυχημένου ρόλου των ΜΜΕ κατά τη διάρκεια του πολέμου έγκειται στο γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι κάλυπταν τον πόλεμο χωρίς να είναι «ενσωματωμένοι» (embedded), κατά το πρότυπο των δημοσιογράφων που ακολουθούσαν τους αμερικανούς εισβολείς στο Ιράκ. Οι λιβανέζοι δημοσιογράφοι ήταν ενσωματωμένοι με τον απλό κόσμο που έδινε μια μάχη επιβίωσης. Ξέρετε, αυτό που δεν είδε ο κόσμος στη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ ήταν την ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας. Ο πόλεμος φυσικά κι ήταν κατεστραμμένα κτίρια, βομβαρδισμένες γέφυρες και ισοπεδωμένες γειτονιές. Ταυτόχρονα όμως ήταν και ένα πρωτοφανές για τα μέτρα του Λιβάνου αίσθημα ομοψυχίας και ενότητας εναντίον του Ισραήλ – αυτό δεν το έδειξαν οι κάμερες του CNN ούτε του BBC. Το εντυπωσιακό μάλιστα ήταν πως αυτή η ενότητα αναπτύχθηκε ενάμισι σχεδόν χρόνο μετά τον βαθύ διχασμό που ακολούθησε τη δολοφονία του Χαρίρι. Φτάσαμε έτσι μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα από το ένα άκρο, τον πλήρη διχασμό που για πολλούς ήταν προμήνυμα νέου εμφυλίου, στο άλλο, μια πρωτοφανή και συγκινητική αίσθηση αλληλεγγύης.

Παρότι, ο καθένας μπορεί να υποθέσει, πως ο στόχος των ισραηλινών βομβαρδισμών θα ήταν ο αντίθετος: ένας νέος διχασμός ως αποτέλεσμα της ενοχοποίησης και της απομόνωσης της Χεζμπολάχ.

Στην πραγματικότητα όμως έγινε το αντίθετο κι η Χεζμπολάχ εξήλθε από τον πόλεμο των 33 ημερών απολαμβάνοντας μεγαλύτερο σεβασμό κι όχι μόνο εντός του Λιβάνου. Όλοι οι Λιβανέζοι χαρήκαμε για το μάθημα που έδωσε στο Ισραήλ. Ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που ηττήθηκε. Αυτό ωστόσο που θέλω να τονίσω – και δεν είναι γνωστό – αφορά την συμπαράσταση, την δραστηριοποίηση και την καθημερινή συμμετοχή του κόσμου στον αγώνα της αντίστασης κατά του Ισραήλ μέσα από την δημιουργία επιτροπών για τη διανομή των τροφίμων και του νερού, τη φιλοξενία όσων έχαναν τα σπίτια τους, κλπ.

Θεωρείτε πιθανό ένα νέο πόλεμο με το Ισραήλ;

Δυστυχώς υπάρχει πολύ ισχυρή πιθανότητα. Αρκεί να κοιτάξει κανείς την πρόσφατη πολιτική ιστορία και θα δει πως κάθε λίγα χρόνια υπάρχει μια καινούργια εισβολή. Την μια φορά αφορμή είναι οι Παλαιστίνιοι, όπως το 1982, την άλλη η Χεζμπολάχ, όπως πρόσφατα κοκ. Η μόνιμη αιτία φυσικά είναι τα νερά, η εύφορη γη κι οι φυσικοί πόροι του Λιβάνου.

Ο Μπαράκ Ομπάμα δηλώνει ότι οι ΗΠΑ θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να λυθεί το Παλαιστινιακό…

Μακάρι, αλλά εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα από τέτοιες μεγαλοστομίες. Θυμάμαι κι άλλες τέτοιες υποσχέσεις που πολύ γρήγορα αποδείχτηκαν κάλπικες… 

Ποιος είναι ο ρόλος κι η ευθύνη ενός διανοούμενου κι ειδικότερα ενός κινηματογραφιστή που ζει σε τέτοιες συνθήκες;

Σ’ ότι αφορά εμένα το χρέος που νιώθω είναι να δώσω φωνή σ’ αυτούς που τη στερούνται, να παρουσιάσω μ’ έναν αισθητικά άρτιο τρόπο τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα των Παλαιστινίων.

Σε τι δίνεις προτεραιότητα; Στην αισθητική ή τα προβλήματα;

Νομίζω ότι πάνε μαζί. Είναι δύσκολο να τα διαχωρίσεις. Εμείς έχουμε την υποχρέωση να διατηρήσουμε τη μνήμη ζωντανή, να προάγουμε τις πολιτικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ των ανθρώπων, αξιοποιώντας την παγκόσμια γλώσσα του κινηματογράφου κι επίσης να εμπνεύσουμε τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο ρόλος μας κι είναι μεγάλος.

Η επόμενη ταινία σου;

Έχει ήδη ξεκινήσει να υλοποιείται κι αφορά τα όσα υπομένουν οι Παλαιστίνιες γυναίκες στις φυλακές του Ισραήλ.

Στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας τον Σεπτέμβρη βραβεύτηκε μια ισραηλινή ταινία με θέμα τον Λίβανο. Πέρυσι είδαμε στις αίθουσες την ισραηλινή επίσης ταινία «Βαλς με τον Μπασίρ» που κι αυτήν καταπιανόταν με τις ισραηλινές θηριωδίες στο Λίβανο το 1982. Πως ερμηνεύεις αυτό το ενδιαφέρον του ισραηλινού κινηματογράφου;

Έχω αντιφατικά συναισθήματα. Η ταινία Βαλς με τον Μπασίρ σε τεχνικό επίπεδο είναι πολύ καλοφτιαγμένη, πολύ ελκυστική. Πολιτικά όμως έχω ορισμένες ενστάσεις. Επικεντρώνοντας στον ανθρώπινο χαρακτήρα των ισραηλινών στρατιωτών νιώθεις όπως όταν βλέπεις τις αμερικανικές ταινίες για το Βιετνάμ: Ξεχνάς τα θύματα κι από τη στιγμή που στέκεσαι τόσο κοντά στους θύτες, στο τέλος ασυνείδητα τους συγχωρείς!

Σαμάχ Ιντρίς: «Ώρα για μποϋκοτάζ σε όσους στηρίζουν το Ισραήλ»

Ο Σαμάχ Ιντρίς, διδάκτορας του αμερικανικού πανεπιστημίου Κολούμπια, είναι συγγραφέας κι εκδίδει το αραβόφωνο περιοδικό Αν Αντάμπ, το «διαπρεπέστερο θεωρητικό περιοδικό του Λιβάνου» κατά τον Νόρμαν Φινκελστάιν, συγγραφέα του βιβλίου Η βιομηχανία του ολοκαυτώματος. Πέρα από την ενασχόλησή του με τα γράμματα συμμετέχει ενεργά στην πολιτική ζωή του Λιβάνου. Δραστηριοποιείται στις πρωτοβουλίες «Πολιτική αντίσταση» και «Μποϊκοτάζ στους υποστηρικτές του Ισραήλ».

Όλες σχεδόν οι συγκρούσεις στο Λίβανο, από τον εμφύλιο πόλεμο του 1982, μέχρι την πρόσφατη, ολιγοήμερη σύγκρουση τον Μάιο του 2008 εμφανίζονται ως άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα των θρησκευτικών διαφορών. Ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες;

Πίσω από το ξέσπασμα όλων αυτών των διαμαχών κρύβονται αμιγώς πολιτικά ζητήματα και διακυβεύματα, τα οποία όμως στη συνέχεια καλύπτονται από τις θρησκευτικές διαμάχες. Οι ίδιοι οι άνθρωποι εσωτερικεύουν τις θρησκευτικές διαφορές για να γίνει στη συνέχεια το θρησκευτικό θέμα κινητήριος δύναμη ή να εμφανιστεί ως πρωταρχική αιτία των αντιπαραθέσεων που προαναφέρατε. Δεν μπορούμε ωστόσο να απλοποιήσουμε τα πράγματα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι στην πραγματικότητα οι θρησκευτικές διαφορές δεν παίζουν κανένα ρόλο στον Λίβανο ούτε φυσικά κι ότι αποτελούν το άπαν.

Ο πρόσφατος σχηματισμός κυβέρνησης στον Λίβανο μετά από μια μακρά περίοδο αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης κι ακυβερνησίας τερματίζει την πολιτική αστάθεια;

Η αντιπαράθεση στο Λίβανο δεν πρόκειται να λυθεί με τον σχηματισμό κυβέρνησης. Στον Λίβανο, παρότι οι διαμάχες εμφανίζονται ως εσωτερικές, στη ρίζα των συγκρούσεων βρίσκεται ο αγώνας δρόμου των ξένων δυνάμεων. Το πώς κάθε φορά σταματούν και ξαναρχίζουν οι διαμάχες είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής που διαμορφώνεται μεταξύ εξωτερικών κι εσωτερικών παραγόντων. Έτσι αν το Ιράν κι οι ΗΠΑ είναι σε μια τροχιά διαλόγου τότε μπορούν να εγγυηθούν πως τα πνεύματα θα ηρεμήσουν. Αν αντίθετα το Ιράν και η Συρία είναι σε τροχιά σύγκρουσης με τις ΗΠΑ τότε κι εδώ, στον Λίβανο, τα πάντα θα καταστούν ανεξέλεγκτα.

Η μοναδική περίπτωση ωστόσο για να τερματιστούν οι συγκρούσεις στον Λίβανο είναι να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη πρώτο, τα παράπονα των φτωχών, λαϊκών στρωμάτων και δεύτερο των Παλαιστίνιων προσφύγων που από το 1948 και μετέπειτα που ήρθαν είναι αποστερημένοι κάθε δικαιώματος.

Έχετε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Καμπάνια Πολιτικής Αντίστασης στον Λίβανο που έχει την ευθύνη για να φθάσει η βοήθεια στον κόσμο που δέχτηκε τις συνέπειες από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Σήμερα, τρεισήμισι χρόνια σχεδόν μετά την εισβολή έχουν κλείσει οι πληγές που άνοιξαν;

Η Καμπάνια ιδρύθηκε όταν έγινε αντιληπτό ότι η διαχείριση κι η διανομή της διεθνούς βοήθειας είχε μεγάλα κενά κι ελλείψεις. Δεν έφθανε για παράδειγμα σε απομονωμένες περιοχές και χωριά. Τώρα που μιλάμε εξακολουθούν να υπάρχουν στο νότιο Λίβανο εκτεθειμένες 1 εκ. βόμβες διασποράς, με αποτέλεσμα εκατοντάδες, τουλάχιστον, αγρότες να μην μπορούν να πλησιάσουν τα χωράφια τους γιατί κινδυνεύουν. Πολλά είναι επίσης τα σιιτικά χωριά στον νότο που ακόμη δεν έχουν ανοικοδομηθεί, επειδή τα χρήματα είτε για λόγους πολιτικούς είτε λόγω της διαφθοράς παρακρατούνται από την κυβέρνηση και δεν φθάνουν εκεί.

Έχετε την ευθύνη έκδοσης ενός αραβικού πολιτιστικού – πολιτικού περιοδικού. Πως είναι η έκδοση ενός τέτοιου περιοδικού σε μια χώρα που είναι τόσο βαθιά διαιρεμένη θρησκευτικά, πολιτικά, κοκ;

Είναι η πιο δύσκολη δουλειά του κόσμου. Πολλοί αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου, που πιστεύω βαθιά στην αποστολή των διανοουμένων, το μέτωπο του πολιτισμού είναι το σπουδαιότερο μέτωπο για όλους εμάς που δεν έχουμε όπλα και η δύναμή μας πηγάζει από την πειθώ, τον διάλογο και την αντιπαράθεση των ιδεών. Στην πράξη το σημαντικότερο εμπόδιο που ορθώνεται στη διάδοση του πολιτισμού προέρχεται από τις πολλές ώρες εργασίας που δεν επιτρέπουν στον κόσμο να διαβάσει και να έρθει σε επαφή με τα δημιουργήματα του πολιτισμού. Αντίθετα έδαφος, περισσότερο στη νέα γενιά, κερδίζει η τηλεόραση, το chat κλπ. Προσωπικά, πέρα από την ευθύνη έκδοσης του περιοδικού και την αρθρογραφία μου σ’ αυτό, αφιερώνω πολλές ώρες στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά και εφήβους, επειδή πιστεύω ότι έχουμε την ευθύνη να δώσουμε στη νέα γενιά τη δύναμη της κριτικής.

Με ποιο τρόπο το πετυχαίνετε αυτό;

Στα βιβλία μου αμφισβητώ την ιδέα ότι το σπουδαιότερο πράγμα που έχει να ακούσει κάθε παιδί θα το πει ο πατέρας του ή η μητέρα του. Κατά δεύτερο, τα βιβλία μου ποτέ δεν συνοδεύονται από διδάγματα. Εδώ να πάρετε υπ’ όψη σας πως τα αραβικά βιβλία πάντα «κλείνουν» με κάποια διδάγματα: Να κάνεις αυτό και να μην κάνεις εκείνο, να ακούς τον μπαμπά σου και τη μαμά σου, κοκ. Ζητούμενο για μένα επίσης από ένα βιβλίο είναι να προσφέρει την απόλαυση της ανάγνωσης. Ακόμη, επιδιώκω να παρουσιάζω πολλές απόψεις. Η μία άποψη είναι δεσποτισμός! Έχω για παράδειγμα μια ιστορία με έναν κλέφτη. Ξέρουμε, όλοι είμαστε εναντίον των κλεφτών. Στην πορεία όμως ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι ο κλέφτης είναι πατέρας πέντε φτωχών παιδιών κι έτσι αρχίζει να αιτιολογεί γιατί κλέβει. Παύει μ’ αυτό τον τρόπο να αντιμετωπίζει τον κλέφτη από την παραδοσιακή οπτική κι αρχίζει να εξετάζει τις κοινωνικές αιτίες που τον οδηγούν να κλέβει.

Ποιο είναι το πολιτικό στίγμα του περιοδικού;

Το περιοδικό μάχεται για την ενοποίηση του αραβικού κόσμου με δημοκρατικό τρόπο, την κοινωνική δικαιοσύνη και το σοσιαλισμό που δεν θα αναπαράγει τα ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Όσο αταλάντευτα παλεύουμε ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα το ίδιο επίμονα αντιπαλεύουμε το «νέο τρόπο σκέψης», όπως χαρακτηρίζουν την μεταμοντέρνα πολιτική και ιδεολογία οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και ο νεοφιλελευθερισμός. Πρόκειται για την αποθέωση της αποσπασματικής σκέψης και δράσης που απομονώνει τον αναλφαβητισμό για παράδειγμα ή άλλα κοινωνικά προβλήματα επιδιώκοντας την πολιτική χειραγώγηση.

Είσαστε επίσης ένας από τους συνιδρυτές της Καμπάνιας Μποϋκοτάζ στους Υποστηρικτές του Ισραήλ. Ποιος είναι ο σκοπός αυτής της οργάνωσης;

Στόχος μας είναι να αγωνιστούμε ενάντια στην σιωνιστική οικονομία. Στον Λίβανο και τον αραβικό κόσμο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είτε δεν θέλουν να παλέψουν με ένοπλο τρόπο, είτε δεν πιστεύουν στον ένοπλο αγώνα ενώ ταυτόχρονα μισούν το Ισραήλ και πιστεύουν πως οι διαδηλώσεις δεν αρκούν. Μποϋκοτάροντας εταιρείες που υποστηρίζουν το Ισραήλ είναι ένα αποτελεσματικότατο όπλο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να μπορέσεις να νικήσεις το σιωνισμό στο οικονομικό επίπεδο. Εμείς λέμε στον κόσμο να σταματήσει να στηρίζει με τις αγορές του εταιρείες όπως η Μακ Ντόναλντ, η Κόκα – κόλα και η Μπέργκερ Κινγκ που βοηθούν την κυβέρνηση του Ισραήλ. Δεν είναι άλλωστε μια μέθοδο που εμείς επονοήσαμε. Το μποϋκοτάζ έχει χρησιμοποιηθεί κι άλλες φορές στην ιστορία: από τον Γκάντι στην Ινδία, από το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο ενάντια στο απαρτχάιντ κ.λπ. Προσπαθούμε μάλιστα να επεκτείνουμε τη δράση μας κι εκτός Λιβάνου: στη Συρία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία κοκ.

Το Ισραήλ ωστόσο αντιλέγει πως τόσο το μίσος των Αράβων όσο κι οι προσπάθειες απομόνωσης του και μποϋκοτάζ είναι εκφράσεις του αντισημιτισμού.

Το Ισραήλ χρησιμοποιεί τη βιομηχανία του Ολοκαυτώματος και τη θεωρία του αντισημιτισμού ως πρόφαση για να αμυνθεί απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες και την οργή του αραβικού κι ολόκληρου του κόσμου. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ελάχιστοι πια πιστεύουν το Ισραήλ. Δεν είναι δυνατό όταν καταπιέζεις ένα λαό επί δεκαετίες, όταν του στερείς τα βασικότερα δικαιώματα κι αυτός ξεσηκώνεται ζητώντας να εφαρμοστεί μποϋκοτάζ, τότε να θυμάσαι τον αντισημιτισμό. Πολύ περισσότερο όταν σ’ αυτό τον αγώνα συμμετέχουν και κορυφαίοι Εβραίοι διανοούμενοι όπως ο Νόαμ Τσόμσκι.

Γάζα: Παρά τις εκατόμβες χωρίς κέρδη το Ισραήλ (Πριν, 17/1/2009)

Δράμα χωρίς τέλος είναι η ζωή του ενάμισι εκατομμυρίου Παλαιστινίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Λωρίδα της Γάζας, υπομένοντας τον τρόμο που σκορπούν οι συνεχείς βομβαρδισμοί των Ισραηλινών. Την εβδομάδα που πέρασε η κτηνωδία των λυσσασμένων ισραηλινών σκυλιών ξεπέρασε κάθε όριο. Συνεχή χρήση βομβών λευκού φωσφόρου, που μπροστά τους οι ναπάλμ ωχριούν, βομβαρδισμός δημοσιογραφικών γραφείων ακόμη και κτιρίων του ΟΗΕ, την ίδια ώρα μάλιστα που ο γραμματέας του διεθνούς οργανισμού, ο παντελώς ανυπόληπτος λόγω του φιλοαμερικανισμού του, Μπαν Κι Μουν, συνομιλούσε με τον αφιονισμένο υπουργό Άμυνας Εχούντ Μπάρακ για τους όρους μιας πιθανής ανακωχής. Ακόμη λοιπόν κι αυτός αναγκάστηκε να καταθέσει δημόσια την οργή του…

Τίποτε όμως δεν μπορεί να παρηγορήσει αυτό τον λαό για τις θυσίες που κάνει, τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ηρωισμό του. Η Γάζα πολεμώντας έναν εχθρό εξ ίσου μισητό με το Χιτλερισμό θα μείνει στην ιστορία ως μνημείο ηρωισμού, καρτερικότητας και αντίστασης για όλους του λαούς που μάχονται τον ιμπεριαλισμό. Το σύγχρονο Ισραήλ, δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τη Ναζιστική Γερμανία. Σε πολλά αντίθετα την ξεπερνάει. Η ανοχή που επέδειξαν απέναντι στη χιτλερική Γερμανία οι Δυτικοί με το Σύμφωνο του Μονάχου κράτησε λίγα χρόνια. Το Εβραϊκό κράτος αντίθετα είναι επί δεκαετίες το χαϊδεμένο και το πιο καλά εξοπλισμένο παιδί των ΗΠΑ και πλέον, μετά την ειδική σχέση που ψήφισαν οι υπουργοί Εξωτερικών, και της ΕΕ, παρότι μάλιστα το ναυτικό του φθάνει να εμβολίζει ακόμη και πλοία με τη σημαία κρατών μελών της ΕΕ όπως συνέβη με τον Αρίωνα στα διεθνή ύδατα. Οι Παλαιστίνιοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, υπό την ανοχή της διεθνούς κοινότητας, από το 1948. Το Ισραήλ έχει οριστικά και αμετάκλητα μετατραπεί σε ένα ρατσιστικό κράτος, όπως το νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ, καρκίνωμα για όλον τον πολιτισμένο κόσμο κι όχι μόνο την περιοχή μας, χωρίς να υποστεί καμία κύρωση. Απαγορεύει την συμμετοχή στις εκλογές της 10ης Φεβρουαρίου και των τριών αραβικών κομμάτων που στην τωρινή βουλή είχαν τις 7 από τους 120 έδρες της Κνεσέτ, επειδή υποστηρίζουν το λαό της Γάζας, άρα και την… τρομοκρατία σύμφωνα με την Εκλογική Επιτροπή, και πάλι χωρίς καμία διεθνή αντίδραση! Βομβαρδίζουν μαζί με τα σχολεία του ΟΗΕ, ακόμη κι αυτή την ελάχιστη ανθρωπιστική βοήθεια που επιτρέπουν να περάσει στη μαρτυρική Γάζα υπό τις επευφημίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ισραηλινών που επιδοκιμάζει τους βομβαρδισμούς και μάλιστα τους απολαμβάνει οικογενειακά με κιάλια τελευταίας τεχνολογίας από τους διπλανούς λόφους. Το Ισραήλ απαγορεύει στην πράξη ακόμη και την αρωγή που προσφέρουν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις (κάνοντας μας να νοσταλγούμε παλιότερους βομβαρδισμούς στους οποίους η ανθρωπιστική βοήθεια παρεχόταν αφιλοκερδώς και εν αφθονία) και πάλι χωρίς καμία διεθνή αντίδραση, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως η Συρία, το Ιράν και η Βενεζουέλα.

Χωρίς δυστυχώς να μετράει τα θύματα που έπρεπε το εβραϊκό κράτος από την επίθεσή του στη Γάζα, ακριβώς πριν κλείσουν τρεις εβδομάδες φαίνεται να επιλέγει την υποχώρηση. Το βράδυ της Παρασκευής έγινε γνωστό ότι η ισραηλινή πλευρά δέχτηκε ένα σχέδιο μονομερούς κατάπαυσης του πυρός, το οποίο θα εγκρινόταν οριστικά το Σάββατο το βράδυ, βάση του οποίου θα διέκοπτε προσωρινά τους βομβαρδισμούς ενώ το κατά πόσο θα αποτελούσε το πρώτο στάδιο της ανακωχής θα κρινόταν από τη στάση της ηρωικής Χαμάς. Από το κατά πόσο δηλαδή θα διέκοπτε την εκτόξευση ρουκετών στις γειτονικές προς τη Γάζα ισραηλινές πόλεις. Η Χαμάς παρά τα τρομερά πλήγματα που έχει δεχτεί χάνοντας ουσιαστικά όλη την κτιριακή και υλικοτεχνική υποδομή που είχε δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια (με τη Σομαλία παρομοίαζαν πλέον τη Γάζα οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς την Πέμπτη) δεν έχει πάψει να εξαπολύει τις ρουκέτες της (25 έριξε μόνο την Πέμπτη) που έχουν μετατραπεί σε σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης και τίποτε άλλο στο βαθμό που ελάχιστα είναι τα αποτελέσματά τους σε ανθρώπινες ζωές από το στρατόπεδο του κατακτητή. Συνολικότερα τις τρεις αυτές εβδομάδες η σχέση των θυμάτων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων παρέμενε σταθερά στη σχέση του 1 προς 10.

Το εβραϊκό κράτος λοιπόν φαίνεται να επιλέγει την αναδίπλωση, πως αναμενόταν. Γιατί πρώτο δεν μπορεί να φθάσει μέχρι τις εκλογές πολεμώντας με τη Χαμάς. Δεύτερο, κάθε βήμα προς το κέντρο της πόλης της Γάζας από δω και πέρα κινδυνεύει να ανατρέψει τη σχέση του 1:10 προς όφελος των Παλαιστινίων μια και η πρωτοβουλία των κινήσεων και των βολών φεύγει από τον ισραηλινό στρατό και περνάει στη Χαμάς. Το πολιτικό κόστος όμως από τα κουφάρια των ισραηλινών στρατιωτών που θα αρχίσουν να επιστρέφουν στο Ισραήλ δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει ούτε η μαινάδα Λίβνι, ούτε το σκυλί του πολέμου, Μπάρακ. Κατά τρίτο, η οκταετία Μπους σε δύο μέρες κλείνει κι επισήμως. Τα τετελεσμένα για το νέο πρόεδρο δημιουργήθηκαν κι είναι η ώρα για ένα ανέλπιστο σέρβις προς τη μεριά του με μια πιθανή πρωτοβουλία μονομερούς ανακωχής που του χαρίζει το φωτοστέφανο του ειρηνοποιού από τα αποδυτήρια κιόλας.

Παρά ωστόσο τα παραπάνω, παρά τις εκατόμβες νεκρών το Ισραήλ δεν διακόπτει ως νικητής την μάχη με τη Χαμάς. Γιατί κατ’ αρχήν η θέση της Χαμάς ενισχύθηκε. Οι Ισραηλινοί πίστευαν ότι όσο αυξάνονται οι νεκροί μεταξύ των αμάχων τόσο οι Παλαιστίνιοι θα στρέφονται κατά της Χαμάς αποδίδοντάς της την ευθύνη για τα δεινά τους. Η ισλαμική μαχητική οργάνωση όμως εξέρχεται από την μάχη της Γάζας με το φωτοστέφανο του ήρωα, όπως εξήλθε κι η Χεζμπολάχ από την μάχη των 33 ημερών το καλοκαίρι του 2006, βλέποντας το κύρος της να έχει εκτοξευτεί σε όλο τον αραβικό και τον μουσουλμανικό κόσμο κι όχι μόνο στην Παλαιστίνη. Καθόλου τυχαία δεν ήταν η ηγετική εμφάνιση του πολιτικού ηγέτη της Χαμάς, Χαλίντ Μασάλ, προχτές στη Ντόχα του Κατάρ όπου συνεδρίαζε η αραβική σύνοδος, με την απουσία της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Σαουδικής Αραβίας που είχαν διαβλέψει το πολιτικό κλίμα, όπου ο ισχυρός άνδρας της Χαμάς κάλεσε τις αραβικές χώρες να επιβάλλουν εμπάργκο στο Ισραήλ και να διακόψουν τις διπλωματικές σχέσεις μαζί του. Το κάλεσμά του απευθυνόταν συγκεκριμένα στην Ιορδανία και την Αίγυπτο καθώς είναι οι μοναδικές αραβικές χώρες που διατηρούν μαζί του διπλωματικές σχέσεις, ένεκα φυσικά της αμερικανοδουλείας των δικτατορικών αυτών καθεστώτων και παρά τη θέληση των λαών τους. Στη Ντόχα ο Μεσάαλ επανέλαβε και τον όρο, που αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ για τη Χαμάς, για να συναινέσει σε μια ανακωχή: άνοιγμα όλων των σφραγισμένων πυλών που συνδέουν τη Γάζα με τον έξω κόσμο. Πρακτικά δηλαδή ακύρωση στην πράξη του αποκλεισμού που επιβλήθηκε στα 1,5 εκατ. των κατοίκων της Γάζας μετά τον Ιανουάριο του 2006, ως συλλογική τιμωρία επειδή ψήφισαν στις ελεύθερες και δημοκρατικές εκλογές που έγιναν τότε ψήφισαν τη Χαμάς. Η απροθυμία άλλωστε του Ισραήλ να εφαρμόσει αυτή τη δέσμευση που είχε αναλάβει τον Ιούνιο του 2008 όταν ξεκίναγε η εξάμηνη ανακωχή, ήταν και η βασικότερη αιτία για την οποία η Χαμάς δεν δέχτηκε να την ανανεώσει. Τι είχε να κερδίσει στο βαθμό που διαιώνιζε το φονικό εμπάργκο και την διαρκή ανθρωπιστική κρίση στη Λωρίδα της Γάζας που έχει καταδικάσει το 50% των κατοίκων της είναι άνεργοι και το 70% να επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας, το 44% των παιδιών και των 53% των γυναικών να πάσχουν από αναιμία και το 18% των παιδιών να παρουσιάζει καθυστέρηση στην ανάπτυξη;

Από τη σύνοδο της Ντόχας όμως πέρα από τις αμερικανόδουλες κυβερνήσεις της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Σαουδικής Αραβίας έλειπε για τους ίδιους λόγους κι ο …ληγμένος πλέον πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, μια και η τετραετής θητεία του τερματίστηκε στις 9 Ιανουαρίου, οπότε μένει να δούμε τις αποφάσεις που θα λάβει κι οι οποίες θα κρίνουν τις εξελίξεις στο εσωτερικό των Παλαιστινίων. Προς το συμφέρον όλων θα ήταν να προκήρυσσε αμέσως εκλογές, ακόμη και διπλές αν συμφωνούσε κι η εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς που είναι η μοναδική εξουσία σήμερα στην Παλαιστίνη η οποία χαίρει λαϊκής νομιμοποίησης, με τη δέσμευση του φυσικά ότι θα σεβόταν και θα υπηρετούσε κάθε αποτέλεσμα, έτσι ώστε να δοθεί χρόνος για να αρθεί το εμπάργκο από το Κουαρτέτο (ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ και Ρωσία) και να σημάνει μια νέα αρχή. Πρόκειται δυστυχώς για ενδεχόμενο που είναι σχεδόν αδύνατο όχι τόσο λόγω των ευθυνών που είχε ο Μαχμούντ Αμπάς για το πραξικόπημα που επιχείρησαν οι άνθρωποί του τον Ιούνιο του 2007 στη Γάζα, με προεξάρχοντα τον σκοτεινό Νταχλάν, όσο για τη στάση που υιοθέτησε αυτές τις 20 μέρες που τάραξαν τον κόσμο. Παρά την πίεση που του άσκησαν με συνεχείς ανακοινώσεις τους οι ηγεσίες αριστερών οργανώσεων, όπως το Λαϊκό Μέτωπο, να δηλώσει με ποιανού το μέρος τάσσεται, σφύριζε αδιάφορα. Αφού πρώτα με την έναρξη των βομβαρδισμών απέδωσε στη Χαμάς την ευθύνη για την επίθεση των Ισραηλινών στη Γάζα επειδή δεν ανανέωσε την εκεχειρία. Ως αποτέλεσμα «κάθε μέρα η αρχή, ο ηγέτης της, Μαχμούντ Αμπάς, και το κόμμα του, η Φατάχ, φαίνονται όλο και πιο στριμωγμένοι και περιθωριοποιημένοι, ακόμη και στις παλαιστινιακές πόλεις της Δυτικής Όχθης, τις οποίες ελέγχουν. Οι διαδηλωτές κατηγορούν τον Αμπάς ότι δεν κάνει αρκετά για να σταματήσει το μακελειό στη Γάζα. Οι δικοί του αξιωματικοί της αστυνομίας έχουν χρησιμοποιήσει κλομπ και δακρυγόνα ενάντια σ’ αυτούς τους διαδηλωτές. Όσες περισσότερες βόμβες πέφτουν στη Γάζα τόσο περισσότεροι φαίνεται να μεγαλώνει η υποστήριξη στη Χαμάς, σε βάρος της Παλαιστινιακής Αρχής που ήδη θεωρείται διεφθαρμένη και απόμακρη από τους καθημερινούς ανθρώπους», κατέληγε ο ανταποκριτής της Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν στην Ιερουσαλήμ στο ρεπορτάζ του την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου.

Σε αυτό το νέο συσχετισμό δύναμης έγκειται η μεγαλύτερη, στρατηγικού χαρακτήρα ήττα των Σιωνιστών μετά την εισβολή στη Γάζα καθώς οι δυνάμεις της αντίστασης βελτίωσαν τη θέση τους, οπότε τώρα ποιος θα τολμήσει να περάσει τον Αμπάς στη Γάζα, επάνω σε ισραηλινό τανκς, όπως σκεφτόταν να κάνει το Ισραήλ ορίζοντας για παράδειγμα την Παλαιστινιακή Αρχή ως υπεύθυνη για την ανοικοδόμηση ή ζητώντας την εξουσία στην Αρχή με αντάλλαγμα να αρθεί ο αποκλεισμός…

Νασίμ Αλατράς, Παλαιστίνη – αιτίες και μύθοι (Πριν, 1/11/2009)

«Την ειρήνη την επιβάλλουν οι ισορροπίες στο πεδίο των μαχών, την επιβάλει η ήττα του κατακτητή κι η νίκη της αντίστασης, την επιβάλλει η απόλυτη αδυναμία του κατακτητή να νικήσει την εξέγερση», τονίζει ο Νασίμ Αλάτρας στο βιβλίο του Παλαιστίνη – αιτίες και μύθοι, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή από το 1917 (εκδόσεις ΚΨΜ, Σειρά: Κόσμος).

Εγκώμιο στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού

 Οι αραβικές ηγεσίες «θέλουν τους Παλαιστίνιους να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο που ακολουθούν εδώ και 90 χρόνια: απόλυτη υποταγή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Θέλουν να αποκτήσουν οι Παλαιστίνιοι ένα προτεκτοράτο κι όχι ένα ελεύθερο κράτος».

Τεράστια συμβολή στην προσπάθεια αποκρυπτογράφησης, κατανόησης και ερμηνείας των εξελίξεων στην Μέση Ανατολή με σημείο αναφοράς το Παλαιστινιακό αποτελεί το βιβλίο του Νασίμ Αλάτρας, Παλαιστίνη – αιτίες και μύθοι, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή από το 1917 (εκδόσεις ΚΨΜ, Σειρά: Κόσμος).

Η ιδιαίτερη συνεισφορά του Νασίμ Αλάτρας, που διαφοροποιεί το έργο του από πολλά άλλα βιβλία που κυκλοφορούν για το Παλαιστινιακό στην ελληνική γλώσσα, έγκειται στα εξής τρία σημεία. Κατά πρώτον ασχολείται με τα «θεμελιώδη μεγέθη» του παλαιστινιακού ζητήματος. Ελάχιστες είναι οι αναφορές στις δύο ιντιφάντες, πουθενά δεν αναλύεται ο διχασμός μεταξύ Φατάχ και Χαμάς στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα αντίστοιχα. Κι αυτό γιατί ο Νασίμ επιλέγει να φωτίσει όλα όσα προηγήθηκαν και καθόρισαν το παλαιστινιακό από την περίοδο του μεσοπολέμου μέχρι και την ίδρυση του εβραϊκού κράτους το 1948 και τη Νάκμπα (Καταστροφή) των Παλαιστινίων. Κι έτσι θέτει τους όρους για να ερμηνευθούν όλες οι σημερινές εξελίξεις: από τη στάση της διεθνούς κοινότητας και των αραβικών κρατών μέχρι τον εγγενώς φασιστικό χαρακτήρα του εβραϊκού κράτους. Κατά δεύτερο, το βιβλίο Παλαιστίνη – αιτίες και μύθοι δεν καταθέτει την συμπάθειά του προς το παλαιστινιακό λαό. Εμφορείται από το πνεύμα της αντίστασης κι ερμηνεύει όλες τις εξελίξεις με βάση τις εξεγέρσεις των Παλαιστινίων. Αναλύεται δηλαδή πώς η Μεγάλη Παλαιστινιακή Εξέγερση (1936-1939) απέτρεψε τη δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ, η Πατριωτική Παλαιστινιακή Αντίσταση του 1965 κι η Αριστερή Παλαιστινιακή Αντίσταση του 1967 οδήγησε σε κατάρρευση το μεγάλο όραμα του Σιωνισμού και πιο πρόσφατα πώς η πρώτη ιντιφάντα οδήγησε το 1993 στη Συμφωνία του Όσλο, η δεύτερη στην απελευθέρωση της Γάζας κι η αντίσταση του λιβανέζικου λαού στην υποχώρηση των Ισραηλινών το 2000 και την ήττα του 2006. Έτσι, το βιβλίο του Νασίμ, ως συνδυασμός των παραπάνω, φέρνει σε πέρας ένα πολύ δύσκολο επίτευγμα: να είναι «μάχιμο» και πολιτικά αξιοποιήσιμο στις σημερινές αντιπαραθέσεις ενώ καταπιάνεται με ιστορικά πλέον γεγονότα, που αφορούν στην εγκληματική δράση του βρετανικού κυρίως αλλά και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.

Ο «στρατευμένος» χαρακτήρας του βιβλίου και η πρωτοτυπία του εντοπίζεται στην μεθοδικότητα και την πειστικότητα με την οποία καταρρίπτει προγραμματικούς μύθους που συνοδεύουν την ίδρυση του Ισραήλ και τα ρατσιστικά του εγκλήματα του μέχρι σήμερα. Πρώτος μύθος η Μεγάλη Έξοδος που μεγιστοποίησε τις διαστάσεις μιας συνηθισμένης για κείνα τα χρόνια μετακίνησης νομάδων μόνο και μόνο για να αποκτήσουν περιεχόμενο τα καλέσματα επιστροφής στη Γη τη Επαγγελίας κι η προτίμηση του Σιωνισμού να επιλεγεί για αποικισμό η παλαιστινιακή γη κι όχι η διαμαντοφόρα Ουγκάντα της Αφρικής, όπως σοβαρά συζητιόταν. Ο δεύτερος μύθος που ανασκευάζεται αφορά τον χαρακτηρισμό της Μεγάλης Παλαιστινιακής Επανάστασης του 1936-1939 ως αντισημιτικής. Ο Νασίμ αντίθετα δείχνει πως ήταν η πρώτη ηρωική αντίδραση των ντόπιων αγροτών, που οδήγησε στο θάνατο 5.000 αγωνιστών, ενάντια στον εβραϊκό αποικισμό της Παλαιστίνης, το καθεστώς φυλετικών διακρίσεων και τις κτηνώδεις διώξεις που ξεκίναγαν. Ο τρίτος μύθος αφορά στη σύγκρουση της σιωνιστικής ηγεσίας με τους Χιτλερικούς. Στο βιβλίο δεν δείχνεται μόνο η ιδεολογική συγγένεια των δύο αυτών μορφών φασισμού, με την προτίμηση τους στα εθνικά ομοιογενή κράτη, αλλά επίσης κι οι συζητήσεις που γίνονταν για αμοιβαίες διευκολύνσεις. Τέτοιο ήταν για παράδειγμα το σχέδιο «Εβραίοι αντί για φορτηγά», όταν οι χιτλερικοί προθυμοποιήθηκαν να διευκολύνουν τη δημιουργία εβραϊκού κράτους, ενάντια στο μαρξιστικό σχέδιο για αφομοίωσή τους σε κάθε κράτος που ζούσαν, με αντάλλαγμα την αποστολή στο χιτλερικό Βερολίνο φορτηγών με τρόφιμα και άλλα υλικά! Καθόλου τυχαία δεν ήταν έτσι κι η απουσία των Εβραίων από την πάλη ενάντια στο φασισμό. Αντίθετα δείχνει με στοιχεία το μερίδιο των Αράβων στην αντιφασιστική νίκη, που αν δεν ανατρέπει τον μύθο των Σιωνιστών για συνεργασία του παλαιστίνιου μουφτή με τον Χίτλερ, τον περιορίζει στις πραγματικές του διαστάσεις, οι οποίες δεν διαφέρουν καθόλου από την ανοχή και τη διάθεση συνεργασίας που επέδειξαν όλες οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις απέναντι στην χιτλερική Γερμανία, με κορυφαίο σημείο την Συμφωνία του Μονάχου στις 29 Σεπτέμβρη 1938. Ο πέμπτος μύθος που ανατρέπεται αφορά στην «ηρωική» νίκη του νεοσύστατου σιωνιστικού κράτους εναντίον 6 αραβικών κρατών. Δεν ήθελαν να νικήσουν και έβγαζαν την υποχρέωση, αντιτείνει οι συγγραφέας, αναδεικνύοντας την προτεραιότητα των αράβων ηγεμόνων να διασφαλίζουν τους θρόνους τους, θυσιάζοντας στο βωμό της βασιλείας τους τα αραβικά συμφέροντα. Κατά συνέπεια μύθος (ο έκτος για την ακρίβεια) είναι το επιχείρημα του Ισραήλ ότι καταφέρνει και επιζεί σε ένα εχθρικό περιβάλλον περικυκλωμένο από κράτη που επιδιώκουν τον αφανισμό του. Τέλος, ο Νασίμ Αλάτρας δείχνει την εργώδη προσπάθεια του βρετανικού ιμπεριαλισμού να δημιουργήσει στη γη των σταυροφόρων ένα πλήρως ελεγχόμενο, προτεκτοράτο από το 1917 ακόμη, όταν ο υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, διαβεβαίωνε τον μεγαλοτραπεζίτη Ρότσιλντ (χρηματοδότη των βρετανικών πολέμων και του εβραϊκού αποικισμού) ότι «η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας βλέπει θετικά την εγκαθίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής πατρίδας για τους Εβραίους και θα κάνουμε οτιδήποτε είναι δυνατό για να υλοποιήσουμε αυτό τον σκοπό»! Μύθος επομένως κι η αντίσταση των Εβραίων στους Βρετανούς…

Κοινή συνισταμένη των παραπάνω αποτελεί η αφετηριακή θέση του συγγραφέα πως «τον δυτικό κόσμο σήμερα τον συνενώνει ένα κοινό ενδιαφέρον: η ασφάλεια του κράτους της “Επαγγελίας”, του κράτους της “Δευτέρας Παρουσίας”. Κι αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο οι Παλαιστίνιοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ με τη βοήθεια του δυτικού κόσμου πραγματικά ανεξάρτητο κράτος: κράτος με το δικό του στρατό, αεροπορία και ναυτική δύναμη. Η υπόθεση “ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος” είναι εν τέλει υπόθεση μόνο της ένοπλης αντίστασης Αράβων και Παλαιστινίων».