Οι αλλαγές στα εργασιακά ιστορική πρόκληση για το εργατικό κίνημα

erΣτην απόκρυψη της σκληρής πραγματικότητας στοχεύει η προσπάθεια της κυβέρνησης να δημιουργήσει ένα κλίμα εφησυχασμού, προπαγανδίζοντας ότι μετά την εκταμίευση της πρώτης δόσης ύψους 7,5 δισ. ευρώ (επί συνόλου 10,3 δις. ευρώ) τελειώνουν οι δοκιμασίες και μπροστά μας είναι μια περίοδος οικονομικής ανάπτυξης. Παραμύθια για μικρά παιδιά…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η ίδια η ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας με την οποία γνωστοποιήθηκε η εκταμίευση της πρώτης υποδόσης (που κατά το μεγαλύτερο μέρος, 5,7 δις. για την ακρίβεια, θα επιστραφεί στους πιστωτές καθώς θα αφορά αποπληρωμές δανείων και μόνο τα 1,8 δις. θα χρησιμοποιηθούν για αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του δημοσίου) αποσαφηνίζει πως τίποτε δεν τελείωσε:  «Τα 2,8 δισ. ευρώ της δεύτερης δόσης που απομένουν μετά την πρώτη εκταμίευση θα είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα μετά την εκπλήρωση μιας ομάδας από ορόσημα» αναφέρει η ανακοίνωση ανοίγοντας έτσι και τη συζήτηση για την επόμενη αξιολόγηση, του φθινοπώρου. Η μόνη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες αξιολογήσεις είναι πως η επόμενη θα είναι μονοθεματική. Ξεχάστε τα δαιδαλώδη πολυνομοσχέδια χάρη στα οποία άναψε το πράσινο φως για τα 7,5 δις. ευρώ. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ για να πάρουν 2,8 δις. ευρώ, που κι αυτά κατά το μεγαλύτερο μέρος θα ξεπληρώσουν άλλα χρέη, τούτη τη φορά θα ανοίξουν ένα και μοναδικό θέμα: τα εργασιακά δικαιώματα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα.

Το ίδιο το θέμα πείθει ότι αυτή τη φορά, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη, δεν είναι οι «ξένοι» που επιτίθενται κι οι «Έλληνες» που αντιστέκονται. Αυτοί που πρώτοι απ’ όλους θα ωφεληθούν από την εκ βάθρων αναμόρφωση της εργασιακής νομοθεσίας – γιατί περί αυτού πρόκειται – είναι Έλληνες βιομήχανοι κι επιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται κατά προτεραιότητα το εργατικό δυναμικό της χώρας και μαζί τους φυσικά κι οι πολυεθνικές που ηγούνται του παγκόσμιου αγώνα δρόμου για ακύρωση των εργατικών κατακτήσεων και μείωση των μισθών, στα όρια της πείνας. Επομένως η δήλωση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, ο οποίος παρακολούθησε τις εργασίες της συνέλευσης του ΣΕΒ, ότι οι Ευρωπαίοι θα στηρίξουν όποια συμφωνία υπογράψουν οι κοινωνικοί εταίροι στην Ελλάδα, μόνο εφησυχασμό δεν προκαλεί.

Η ατζέντα των θεμάτων που έχουν ήδη αρχίσει και συζητιούνται στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών που πραγματοποιεί η ομάδα εμπειρογνωμόνων από το εξωτερικό που έχει αναλάβει την ευθύνη (για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για την μετατροπή της Ελλάδας σε μεταμοντέρνα αποικία χρέους) προϊδεάζει για ένα νόμο που θα σαρώσει όλες τις εργατικές κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η ατζέντα συμπληρώνεται κι από τις δηλώσεις επιφανών εκπροσώπων της αστικής τάξης όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Θ. Φέσσας, ο οποίος μόλις πρόσφατα αφού πρώτα έδειξε δημόσια την εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μέσω της αποκήρυξης των σεναρίων πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, δεν έκρυψε το θαυμασμό του για την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού (Δώρο Χριστουγέννων, Πάσχα και επίδομα αδείας) στο δημόσιο. Ειδικότερα, οι οπισθοδρομικές ανατροπές θα αφορούν τα εξής θέματα:

Πρώτο, κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα που μπορεί να συνοδεύεται από εφησυχαστικές διαβεβαιώσεις για την ενσωμάτωση των δύο αυτών μισθών στους άλλους 12, αλλά είναι βέβαιο, τουλάχιστον για την συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων ότι θα επιφέρει νέες μειώσεις στις ετήσιες αποδοχές των εργαζομένων.

Δεύτερο, κατάργηση όλων των επιδομάτων στους μισθούς (από-επιδοματοποίηση των μισθών, όπως το περιγράφουν) που θα δώσει τη χαριστική βολή στους μισθούς και τα ημερομίσθια. Ήδη κάθε χρόνο που περνάει καταγράφεται συρρίκνωση των μισθών. Με βάση στοιχεία του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας το 2015 το 63,17% των μισθωτών λάβαινε λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα, όταν ένα χρόνο πριν, το 2014, με λιγότερα από 1.000 ευρώ αμειβόταν το 61,56% των μισθωτών.

Τρίτο, διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων. Το αίτημα είναι παραγγελία των τραπεζιτών που διαπιστώνουν ότι παρά τις συνταξιοδοτήσεις και τα προγράμματα εθελούσιας εξόδου η μείωση του προσωπικού είναι πολύ αργή. Με βάση στοιχεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών  από το τέλος του 2008 μέχρι το τέλος του 2015 το προσωπικό των τραπεζών έχει μειωθεί μόνο κατά ένα τρίτο (από 67.798 σε 44.402 εργαζόμενους). Σε αυτή την περίοδο ωστόσο οι τράπεζες έχουν χρεοκοπήσει και σωθεί αλλεπάλληλες φορές – πάντα με χρήματα των φορολογουμένων. Η συρρίκνωση πάντως του τζίρου τους αποτελεί πρώτης τάξης ευκαιρία για την δραστική μείωση του προσωπικού.

Τέταρτο, συρρίκνωση έως και κατάργηση των συνδικαλιστικών ελευθεριών (συνδικαλιστικές άδειες, αργομισθίες, κ.α.) και εγγυήσεων όπως η προστασία των συνδικαλιστών από μεταθέσεις και απολύσεις οι οποίες είχαν ενσωματωθεί στον 1264/1982 από τη μια, και από την άλλη, νομοθετική κατοχύρωση της ασυδοσίας του κεφαλαίου να τιμωρεί τους απεργούς ακόμη και με ανταπεργίες (λοκ άουτ) όπως είχε κάνει ο Μάνεσης της Χαλυβουργίας. Στο ίδιο πλαίσιο παραμένει στο τραπέζι το αίτημα των επιχειρηματιών να αλλάξουν επί τα χείρω οι προϋποθέσεις προκήρυξης απεργίας. Για παράδειγμα, να απαιτείται η ψήφος της πλειοψηφίας των εργαζομένων, ούτε καν των μελών του σωματείου!

Πέμπτο, δικαίωμα στην εργοδοσία να υπεκφεύγει των συλλογικών συμβάσεων, μέσω συμφωνιών που υποτίθεται ότι θα υπογράφονται ελεύθερα με το προσωπικό και πάντα θα προβλέπουν μικρότερο μισθό. Στην ίδια κατεύθυνση μείωσης των μισθών και επιβολής μεγαλύτερης ευελιξίας θα λειτουργήσουν νέες μορφές εργασιακών σχέσεων, αντίγραφα των «μικρο-εργασιών» που έχουν θεσμοθετηθεί στη Γερμανία και των «συμβάσεων μηδενικών ωρών» που ανθούν στη Δυτική Ευρώπη. Δεν αποκλείεται μάλιστα η αναγνώρισή τους να γίνει με αντάλλαγμα την άμεση επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έχουν αποδεχθεί να συζητήσουν και να εφαρμόσουν τα παραπάνω μέτρα. Στο Μνημόνιο Τσίπρα υπάρχει σαφής αναφορά: «μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επανεξέτασης, οι αρχές θα ευθυγραμμίσουν τα πλαίσια για τις ομαδικές απολύσεις, τη συλλογική δράση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις», αναφέρεται στο νόμο 4336/2015. Επομένως, οι καταγγελίες του Τσίπρα από το βήμα της ετήσιας συνέλευσης του ΣΕΒ στα νεοφιλελεύθερα μοντέλα εργασιακών σχέσεων αποτελεί υποκρισία και κοροϊδία, εφ’ όσον τα έχει ήδη αποδεχθεί!

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα είναι ιστορικών διαστάσεων – ανάλογης της τομής που θα επιχειρηθεί. Μπροστά σε αυτή την πρόκληση κάθε οργανωμένη δύναμη του εργατικού κινήματος – κι εδώ δεν συμπεριλαμβάνεται η συνδικαλιστική γραφειοκρατία – θα κριθεί όχι από τις μεγαλοστομίες αλλά από τη συμβολή της στην ανάπτυξη ενωτικών, μαζικών και αποτελεσματικών αγώνων ενάντια στα σχέδια κυβέρνησης, Τρόικας και κεφαλαίου.

Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος 117 του θεωρητικού περιοδικού Ουτοπία

Ελλάδα, το μεγάλο στοίχημα των κερδοσκόπων (Πριν, 1 Ιουνίου 2014)

sel 2Έκθεση ΔΝΤ και ΣΕΒ ζητούν περισσότερη λιτότητα, φθηνότερο κόστος

Σε εντατική φάση εισέρχονται οι προετοιμασίες για τη νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, με βάση τις πρώτες διαρροές από την έκθεση του ΔΝΤ που συνόδευσε την πέμπτη αναθεώρηση του οικονομικού προγράμματος, με την οποία εγκρίθηκε η εκταμίευση της δόσης των 3,41 δισ. ευρώ.

Κυβέρνηση και μνημονιακός Τύπος το μόνο που είδαν στις γραμμές της έκθεσης ήταν η επιβράβευση της …ελληνικής προσπάθειας, όπως εύηχα πλέον αποκαλείται το μεγάλο στοίχημα των κερδοσκόπων στην ελληνική οικονομία, ύψους 10 δις. δολ. Αυτά είναι τα χρήματα που έχουν τζογάρει στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου, όπως δήλωνε στην τηλεόραση του ειδησεογραφικού πρακτορείου Μπλούμπεργκ (κλικ εδώ) πριν λίγες μέρες τραπεζίτης με «λαμπρή» προϋπηρεσία στην Λίμαν και την Ντόιτσε Μπανκ, εξηγώντας με αυτό τον τρόπο το ενδιαφέρον των πιο επιθετικών μερίδων του παγκόσμιου καπιταλισμού για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Επίσης, την αποφασιστικότητά τους να ασκήσουν στην Ελλάδα κάθε λογής πίεση προκειμένου να μην χάσουν ούτε ένα δολάριο…

Η έκθεση του ΔΝΤ δεν είχε μόνο επιβραβεύσεις για να τις επικαλείται η διακομματική της υποτέλειας και της ξενοδουλείας, είχε και πιέσεις για νέα μέτρα. Ρητά αναφέρεται στην έκθεση η ανάγκη συνέχισης της σημερινής πολιτικής εξόντωσης, με την παράταση των χαρατσιών, κι επίσης της εφαρμογής διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, όπως για παράδειγμα των μέτρων απελευθέρωσης των αγορών προϊόντων και υπηρεσιών, που υποτίθεται πως θα δημιουργούν 100.000 νέες θέσεις εργασίας κάθε χρόνο από το 2015. Οι θέσεις εργασίας είναι προφανώς το δόλωμα. Είδαμε άλλωστε πόσες θέσεις εργασίας έχει δημιουργήσει και μέχρι σήμερα η απελευθέρωση δεκάδων επαγγελμάτων… Μόνο ανεργία και πτώση μισθών προκάλεσε! Το ζητούμενο είναι να πέσουν και τα τελευταία τείχη προστασίας που διασφάλιζαν κάποια αξιοπρεπή ποσοστά κέρδους σε τμήματα της μικρής αστικής τάξης ή ακόμη και της εργατικής, προκειμένου να τα οικειοποιηθεί η διεθνής της κερδοσκοπίας που έχει πραγματοποιήσει κανονική απόβαση στην Ελλάδα: από τις τράπεζες μέχρι τα πετρέλαια του Πρίνου.

Επιταχύνονται οι διεργασίες σε ΗΠΑ και ΕΕ για τη νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους

Τα ίδια μέτρα ζήτησε και ο ΣΕΒ κατά την ετήσια γενική του συνέλευση την Τετάρτη 28 Μαΐου, μέσω του νέου του προέδρου Θεόδωρου Φέσσα, που επαναφέρει τον κορυφαίο εργοδοτικό σύνδεσμο στην επιχειρηματική δραστηριότητα. Πρακτική από την οποία είχε σχετικά απομακρυνθεί ο προηγούμενος πρόεδρος Δ. Δασκαλόπουλος, εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, όταν πούλησε την γαλακτοβιομηχανία Δέλτα που κληρονόμησε από τον πατέρα του στον Α. Βγενόπουλο. Επιλογή που ροκάνισε την θέση του μεταξύ των άλλων μελών του ΣΕΒ. Το προφίλ του Θ. Φέσσα (με δραστηριοποίηση από την αδρά επιδοτούμενη από τους φορολογούμενους πράσινη ενέργεια και το βασίλειο της άγριας εκμετάλλευσης, τις  ταχυμεταφορές, μέχρι τον υπερφορτωμένο από επιδοτήσεις της ΕΕ, κλάδο της πληροφορικής) ταιριάζει γάντι στη νέα εποχή. Τα αιτήματά που έθεσε στο τέλος της ομιλίας του ήταν τρία: μείωση της φορολογίας, που θα επιτρέψει κατά τα λεγόμενά του την διανομή κερδών στο προσωπικό, μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών για να στηριχθεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και εγκαθίδρυση του δεύτερου και τρίτου πυλώνα κοινωνικής ασφάλισης. Το μοναδικό ζητούμενο φυσικά για τον Θ. Φέσσα και τον ΣΕΒ είναι το γρήγορο και ει δυνατόν επιδοτούμενο και κρατικά εγγυημένο κέρδος. Ορατή δια γυμνού οφθαλμού η επιδίωξή τους!

Αυτό αντίθετα που όσο κι αν έψαχνε κανείς δεν μπορούσε να διακρίνει είναι την διαχωριστική γραμμή που έθεσε ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλ. Τσίπρας, στην ομιλία του στον ΣΕΒ, μεταξύ «παραγωγικού» και «παρασιτικού κεφαλαίου». Αυτή η διάκριση έχει ξεπεραστεί ανεπιστρεπτί. Φαίνεται δε στην σύμπτωση των αιτημάτων μεταξύ κερδοσκόπων και ΣΕΒ. Μείωση μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους, απελευθέρωση αγορών και ιδιωτικοποιήσεις ζητούν από κοινού, με τα μέλη του ΣΕΒ να συνεργάζονται άψογα με τους αμερικάνους απατεώνες στα ΔΣ των εταιρειών! Τα ίδια ακριβώς συμφέροντα εκπροσώπησε κι η έκθεση του ΔΝΤ, που ζήτησε επιπλέον νέο αντιασφαλιστικό νόμο.

Το σημαντικότερο ωστόσο που έκανε η έκθεση του ΔΝΤ ήταν να ανοίξει εκ νέου το θέμα της τύχης του δημόσιου χρέους ανταγωνιστικά μάλιστα με την ΕΕ, χωρίς φυσικά ο ίδιος ο αμερικάνικος οργανισμός να διεκδικεί δάφνες αντικειμενικότητας ή ευμενούς στάσης απέναντι στην Ελλάδα. Το κριτήριό του για το όριο της βιωσιμότητας ενός χρέους στο 120% του ΑΕΠ, πέραν του οποίου παύει να συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα διάσωσης βάσει χρόνιων οδηγιών του, το έχει κάνει εδώ και πολλά χρόνια λάστιχο συνεχίζοντας τη χρηματοδότηση της Ελλάδας. Η πρόσφατη παρέμβασή του είχε τρεις άξονες: Πρώτο, την ανάγκη κουρέματος μέρους του χρέους που διατηρεί θεσμικά η ΕΕ και ανέρχεται στο 77% του συνολικού δημόσιου χρέους, στον βαθμό που τα σχέδια της Γερμανίας για επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής και μείωση του επιτοκίου κρίνονται αναποτελεσματικά για να ιεωθεί το χρέος από το επίπεδο του 175% του ΑΕΠ. Δεύτερο, την ανάγκη έγκρισης ενός νέου δανείου, ύψους ακόμη και 20 δις. ευρώ, με τα οποία θα καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό που εμφανίζεται το δεύτερο εξάμηνο του 2015, η αδυναμία δηλαδή του ελληνικού δημοσίου να πληρώσει τους πιστωτές του. Και τρίτο, η εφαρμογή ενός νέου προγράμματος αιματηρής λιτότητας, που θα είναι ο απαράβατος όρος για οποιαδήποτε διευκόλυνση, πραγματική ή εικονική.

Η δημοσιοποίηση από την μεριά του ΔΝΤ της ανάγκης διαγραφής μέρους έστω του χρέους που είναι στα χέρια κρατών μελών της ΕΕ οξύνει την διαπάλη των δύο κέντρων, καθώς Βρυξέλλες και Βερολίνο έχουν αποκλείσει με κατηγορηματικό τρόπο κάθε σκέψη να χάσουν έστω κι ένα ευρώ από τα λεφτά που έχουν μέχρι σήμερα δώσει. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το ΔΝΤ ανοίγει την αυλαία των διεργασιών και των ζυμώσεων που αν και σέρνονται εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο (με τις αποφάσεις κάθε φορά να αναβάλλονται λόγω των εκλογών – γερμανικών πρώτα και ευρωεκλογών στη συνέχεια) αναμένεται να κορυφωθούν το φθινόπωρο, στην κατεύθυνση μιας νέας ρύθμισης που θα οξύνει την υπερχρέωση και τη φτώχεια.

Στον ιστό του νέου μνημονίου (Πριν, 29 Μαΐου 2011)

Όργιο ωμών εκβιασμών από ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΔΝΤ

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

Ποτέ άλλοτε τόσοι κυνικοί εκβιασμοί δεν είχαν διατυπωθεί από τόσα διαφορετικά κέντρα σε πλήρη συντονισμό. Την αρχή έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός – εντολοδόχος βιομηχάνων, ΕΕ και ΔΝΤ, με το υπονοούμενο που άφησε κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου την Δευτέρα όπου συζητήθηκε και εγκρίθηκε το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο – ένα εφιαλτικό πακέτο μέτρων λεηλασίας και ξεπουλήματος, για την διενέργεια δημοψηφίσματος. Το μήνυμά του ήταν, ή το δέχεστε ή στήνω κάλπες.

Την επομένη την σκυτάλη πήραν οι βιομήχανοι, δια στόματος του προέδρου τους Δ. Δασκαλόπουλου, στην ετήσια γενική συνέλευση του συνδέσμου τους, ο οποίος ζήτησε δημοψήφισμα με το αίτημα αν η Ελλάδα θα πορευτεί μόνη της «χωρίς τα δισεκατομμύρια των εταίρων μας». Δηλαδή ή σκάτε και τα αποδέχεστε ή επιστρέφουμε στην δραχμή! Ας δούμε αρχικά ποιός μιλάει. Ένας άεργος γόνος της αστικής τάξης, που ηγείται του ΣΕΒ «κληρονομικώ δικαίω» από τη στιγμή ξεπούλησε στον όμιλο Βγενόπουλου την οικογενειακή επιχείρηση, την βιομηχανία τροφίμων Δέλτα.

Τρίτη στο χορό η θλιβερή επίτροπος Αλιείας Μαρία Δαμανάκη – φερέφωνο πλέον αεριτζήδων και λαμογιών ή οποία απειλεί ότι αν δεν δεχτούμε να κάνουμε θυσίες θα γυρίσουμε στη δραχμή – ποινή που για όλη αυτή την συμμορία αργυρώνητων απατεώνων και ευρωλιγούρηδων που μας έχει κατσικωθεί στο σβέρκο ισοδυναμεί με την εσχάτη των ποινών.

Στη χορεία προστέθηκε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος κατά παρέκκλιση των αρμοδιοτήτων του κάλεσε στο προεδρικό τους πολιτικούς αρχηγούς. Στόχος της συνάντησης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά να αποσπαστεί η συναίνεση του προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, στο Μνημόνιο, καθότι η συμφωνία του στην ανάγκη λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και περαπέρα μείωσης των φόρων για το κεφάλαιο δεν αρκεί. Το ζητούμενο είναι να προσυπογράψει πλήρως το νέο πακέτο μέτρων, ανακαλώντας τις προτάσεις του για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου.

Τέλος, την Πέμπτη ήρθαν και οι οικονομικοί δολοφόνοι του ΔΝΤ, που μας έκαναν γνωστό ότι είναι αβέβαιη η χορήγηση της δικής τους συνεισφοράς στην πέμπτη δόση του δανείου της τρόικας, που ανέρχεται σε 3,3 από τα 12 δισ. και τα οποία πρέπει να δοθούν εντός του Ιουνίου, τροφοδοτώντας έτσι μπαράζ εκφοβιστικών δημοσιευμάτων για «θρίλερ με την πέμπτη δόση».

Ως συμπέρασμα ας κρατήσουμε πως μια πολιτική τόσο βρόμικη και εχθρική απέναντι στην κοινωνία, που δεν χαίρει της παραμικρής νομιμοποίησης παρεκτός στους κόλπους των διψασμένων για εξουσία (και κανένα ψίχουλο από το μεγάλο φαγοπότι) ασπόνδυλων και αδίστακτων ΠΑΣΟΚων δεν μπορούσε παρά να επιβληθεί με αντίστοιχα μέσα: ωμούς εκβιασμούς που διατυπώνονται με το πιστόλι στον κρόταφο. Ας κρατήσουμε όμως και τον πανικό που τους προκαλεί η απροθυμία της κοινωνίας να συναινέσει στη βάρβαρη και εγκληματική πολιτική τους. Στην κάμψη αυτών των αντιστάσεων στοχεύουν οι εκβιασμοί και οι απειλές!

  •  Άγριο και σκανδαλώδες πλιάτσικο σε βάρος της δημόσιας περιουσίας προβλέπει το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο που ψήφισε ομόφωνα το υπουργικό συμβούλιο την πρ9οηγούμενη Δευτέρα κατ’ εντολή του ΣΕΒ, της ΕΕ και του ΔΝΤ που περιμένουν σαν όρνια να κατασπαράξουν την δημόσια περιουσία. Στημένο το θρίλερ για την πέμπτη δόση προκειμένουν να εκβιάσουν τη συναίνεση στο ξεπούλημα.
  •  Η κατρακύλα του χρηματιστηρίου θα επιτρέψουν να αγορασθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις για ένα κομμάτι ψωμί!

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν την Δευτέρα κάτω από τον τίτλο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο αποτελούν μια βάρβαρη επιχείρηση αφαίμαξης των εργατικών εισοδημάτων και ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο στην δημόσια περιουσία, ένα σκάνδαλο πολύ μεγαλύτερο της ληστείας του Κοσκωτά. Τα μέτρα αυτά είναι καταδικασμένα να αποτύχουν στους ονομαστικούς στόχους τους, που είναι η μείωση του δημοσίου χρέους και η επιστροφή της Ελλάδας στο αγορές μέσω της ανάκτησης της χαμένης της αξιοπιστίας, όπως απέτυχαν και τα μέτρα που εφαρμόστηκαν πέρυσι τέτοια εποχή με το Μνημόνιο, ανοίγοντας τον δρόμο για το λεγόμενο δημοσιονομικό πλαίσιο. Ποιός ασχολιέται όμως με τη μείωση του χρέους που από 127% του ΑΕΠ το 2009 έχει φτάσει στο 164% φέτος και θα συνεχίζει να ανεβαίνει ή ποιός ασχολιέται με την ξέφρενη πορεία των επιτοκίων δανεισμού που σε ότι αφορά τα 10ετή ομόλογα έχουν αγγίξει το 17%, κινούνται δηλαδή σε επίπεδα διπλάσια από πέρυσι, όταν η άνοδός τους προβαλλόταν ως αιτία για την προσφυγή στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ; Στόχος της πολιτικής τους δεν είναι η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος! Στόχος είναι η επιστροφή στον 19ο αιώνα, η αναίρεση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων. Υπό αυτό το πρίσμα πρόκειται για ένα σύνολο πέρα για πέρα εύστοχων μέτρων που αποκαλύπτουν μια πολιτική που θα ζήλευε ο Πινοτσέτ ακόμη και ο Φρίντμαν.

Σε τρεις κατευθύνσεις, με την μια να συναγωνίζεται σε αντιλαϊκότητα και ταξικότητα την άλλη, στοχεύουν τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο δημοσιονομικό πλαίσιο: Ιδιωτικοποιήσεις, φορολογική λεηλασία και, τέλος,  μείωση μισθών, ημερομισθίων και συντάξεων.

Το πλιάτσικο που γίνεται στην δημόσια περιουσία είναι άνευ όρων και ορίων και ξεκινά από το ξεπούλημα όλων των δημόσιων επιχειρήσεων. Το δημόσιο δε αναμένεται να εισπράξει και τα τρία αυτά χρόνια από 12 έως 17 δισ. ευρώ. Εντός του 2011 αναμένεται να πουληθούν: ΟΤΕ (έως 16%), Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (έως 34%) που για όποιον έχει δυνατή μνήμη θα δημιουργούσε μαζί με την Αγροτική και το Ταμείο Παρακαταθηκών (με βάση το προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ) τον ισχυρό δημόσιο πυλώνα στο τραπεζικό σύστημα, Οργανισμοί Λιμένα Θεσσαλονίκης και Πειραιά (έως 75%), ΕΥΑΘ (έως 40%), Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών Ελ. Βενιζέλος, ΟΠΑΠ, ΕΑΣ, Κρατικά Λαχεία, ΔΕΠΑ, ΤΡΙΝΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, ΟΔΙΕ, Καζίνο Πάρνηθας, άδειες κινητής τηλεφωνίας, πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού και ακίνητη περιουσία. Τον επόμενο χρόνο, το 2012, προγραμματίζεται να βγουν στο σφυρί οι ακόλουθες επιχειρήσεις (όσες δε, επαναλαμβάνονται στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων του τρέχοντος έτους, η εκ νέου συμπερίληψή τους δεν είναι προϊόν λάθους αλλά αφορά άλλες μορφές ξεπουλήματος): ΔΑΑ Ελ. Βενιζέλος, Εγνατία, ΕΛΤΑ, ΟΠΑΠ, Λιμένες, ΕΥΔΑΠ, ΕΛΒΟ, Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, ΔΕΗ, Ελληνικοί Αυτοκινητόδρομοι, περιφερειακά αεροδρόμια, Ελληνικό, ακίνητη περιουσία και ψηφιακό φάσμα. Τέλος για το 2013 (λέμε τώρα…) αναμένεται να ξεπουληθεί ότι θα έχει απομείνει: Άλλες τραπεζικές μετοχές, Αγροτική Τράπεζα, περιφερειακά αεροδρόμια, λιμένες, ακίνητη περιουσία, ψηφιακό μέρισμα και ελληνικοί αυτοκινητόδρομοι.

Το μεγάλο φαγοπότι που θα στηθεί με επίκεντρο την δημόσια περιουσία λέγεται ότι θα βοηθήσει στην μείωση του δημόσιου χρέους. Ανέφερε για παράδειγμα ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ, Γ. Στουρνάρας, στη Βουλή ότι με αυτά τα έσοδα θα μπορεί να επαναγορασθούν ομόλογα που λήγουν ή κυκλοφορούν στην δευτερογενή αγορά με σημαντική έκπτωση και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μειωθεί το χρέος. Πρόκειται για ψέμα.

Η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν θα μειώσει χρέη και ελλείμματα αλλά θα τα αυξήσει και θα οδηγήσει το δημοσιονομικό πρόβλημα σε παροξυσμό, όπως άλλωστε έχει συμβεί μέχρι τώρα. Ας μας εξηγήσουν οι διάφοροι νταλαβεριτζήδες που έφαγαν το καταπέτασμα από κάθε ιδιωτικοποίηση και συνεχίζουν να εμφανίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις σαν βάλσαμο για τα δημόσια οικονομικά με ποιόν τρόπο μέχρι σήμερα οι ιδιωτικοποιήσεις μείωσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα και περιόρισαν το χρέος; Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό δημόσιο βγάζει στο σφυρί τα «διαμάντια του στέμματος», τις πιο κερδοφόρες δηλαδή επιχειρήσεις ή τμήματα δημοσίων επιχειρήσεων που είναι ή μπορούν να γίνουν κερδοφόρα αφήνοντας στο δημόσιο, δηλαδή στους φορολογούμενους τις ζημιογόνες δραστηριότητες, όπως συνέβη για παράδειγμα με την ΕΥΔΑΠ που πριν την είσοδό της στο χρηματιστήριο διασπάστηκε με τη δημιουργία της ΕΥΔΑΠ Παγίων που αποτελεί ΝΠΔΔ έχοντας την κυριότητα των ταμιευτήρων. Ένα άλλο παράδειγμα είναι επίσης χαρακτηριστικό για τον τρόπο που οι ιδιωτικοποιήσεις διευκολύνον το ιδιωτικό κεφάλαιο που ήδη δρα στον κλάδο και όχι τα δημόσια έσοδα: Τα έσοδα που θα εισπράξει το δημόσιο από την πώληση του πακέτου μετοχών που ελέγχει στο ΤΤ για παράδειγμα υπολογίζονται σε 310 εκ. ευρώ (στην καλύτερη περίπτωση) και αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Αντίθετα η «προίκα» του ΤΤ, δηλαδή καταθέσεις ύψους 12 δισ. ευρώ και δάνεια ύψους 8 δισ. ευρώ αποτελούν μάννα εξ ουρανού για τις ναυαρχίδες του κλάδου όπως η Εθνική Τράπεζα ή η Γιούρομπανκ που στο παρελθόν επανειλημμένες φορές είχαν εκφράσει το ενδιαφέρον τους. Τώρα ας μην εκπλαγούμε αν δούμε τις ελληνικές τράπεζες να μένουν έξω από το φαγοπότι για χάρη των γερμανικών ή γαλλικών…

Και μιλάμε για φαγοπότι ιστορικών διαστάσεων! Αρκεί να δει κανείς την πολύ χαμηλή χρηματιστηριακή αποτίμηση των εισηγμένων εταιρειών (λόγω της κατακρήμνισης των τιμών σε χαμηλά επίπεδα 14ετίας) στις οποίες το δημόσιο εξακολουθεί να διατηρεί συμετοχές. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής, και μιλάμε για το σύνολο της χρηματιστηριακής τους αξίας: ΕΤΕ: 4,3 δισ. ευρώ, ΟΠΑΠ: 4 δισ. ευρώ, ΟΤΕ: 3,2 δισ., ΕΥΔΑΠ: 550 εκ. ευρώ, Αγροτική Τράπεζα: 430 εκ. ΟΛΠ: 370 εκ., ΕΥΑΘ: 170 εκ., ΟΛΘ: 130 εκ. Φαίνεται λοιπόν γιατί ασκείται τόσο μεγάλη πίεση τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό της Ελλάδας να περάσει άρον – άρον το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και να αρθούν οι όποιες αντιδράσεις προβάλλονται. Αεριτζήδες βιομήχανοι, εκπρόσωποι διεθνών χαρτοφυλακίων και τρωκτικά της πολιτικής που περιμένουν την μίζα τους για να συνεχίσουν να κάνουν μια ζωή που ούτε βιομήχανοι δεν θα έκαναν πριν δέκα χρόνια περιμένουν σαν ξελιγωμένοι την εκποίηση της κρατικής περιουσίας, καταγγέλλοντας την ίδια ώρα το “σπάταλο κράτος” και υμνώντας την ιδιωτική πρωτοβουλία ξέροντας ότι πρόκειται για την αρπαχτή ενός ολόκληρου αιώνα. Σκάνδαλο ολκής με πρωταγωνιστή σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ, το ΔΝΤ, την ΕΕ και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα!

Για να γίνει μάλιστα τέλειο το έγκλημα οι ίδιοι αυτοί οικονομικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί παράγοντες δημιούργησαν κι ένα νομοθετικό πλέγμα που θα επιταχύνει τις διαδικασίες: από το νομοθετικό πλαίσιο του φαστ τρακ (παρ’ τα λεφτά και τρέχα σε απλά ελληνικά) μέχρι τον θεσμό της “επιφάνειας” και το τελευταίο φρούτο του Ταμείου Δημόσιας Περιουσίας δημιουργούν ένα εφιαλτικό τοπίο μπροστά στο οποίο το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας της ΕΣΣΔ από τον Μπορίς Γέλτσιν θα μοιάζει ως άσκηση διαφάνειας και αξιοκρατίας. Κάτι ήξερε λοιπόν ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης που μίλησε για απο-σοβιετοποίηση του ελληνικού κράτους… 

Εξ ίσου καταστρεπτικές θα είναι οι συνέπειες στις υπό ιδιωτικοποίηση εταιρείες για τις εργασιακές σχέσεις και το επίπεδο αμοιβών του προσωπικού και επίσης στα τιμολόγια τους, που θα αυξηθούν, όπως ακριβώς αυξήθηκαν σε όλους τους κλάδους που επήλθε η λεγόμενη απελευθέρωση: από τις ακτοπλοϊκές υπηρεσίες μέχρι την ηλεκτρική ενέργεια. Όσο μάλιστα το ξεπούλημα φθάνει σε υπηρεσίες ταυτισμένες με το δημόσιο συμφέρον όπως της παροχής ύδρευσης, δηλαδή νερού, τόσο θα είναι υπό συζήτηση και καθόλου δεδομένη η ποιότητα και η ασφάλεια των παρεχόμενων υπηρεσιών όπως και η πρόσβαση των πιο φτωχών στρωμάτων σε αυτό το απαραίτητο αγαθό. Αρκεί να αναλογιστούμε την δυσκολία που θα έχουν οι υπάλληλοι μιας πλήρως ιδιωτικοποιημένη ΕΥΔΑΠ ή ΕΥΑΘ να πετάνε στον… κουβά υπηρεσιακές διαταγές διακοπής της υδροδότησης νοικοκυριών που δεν έχουν πληρώσει τον λογαριασμό τους, όπως κατ’ επανάληψη συμβαίνει σήμερα, όταν οι ίδιοι αυτοί υπάλληλοι θα ξέρουν πως σε περίπτωση άρνησης εκτέλεσης ακόμη και τέτοιων εντολών κινδυνεύουν να απολυθούν. Η Ελλάδα τότε θα μετατραπεί μονομιάς σε Τρίτο Κόσμο, γιατί ιδιωτικοποίηση του νερού, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, είχαμε μόνο στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν σάρωνε ο πιο άγριος και κανιβαλικός νεοφιλελευθερισμός και επίσης στην Αφρική: Γκάνα, Ν. Αφρική, Γουινέα και Τανζανία.

  • Άγρια φορολογική επιδρομή 
  • ΑΝΑΤΙΜΗΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΣΙΚΑ ΕΙΔΗ ΚΑΤΑΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΗ ΜΕΙΩΣΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜA

Το δεύτερο πακέτο μέτρων που επιβάλει το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο σχετίζεται με τη επιβολή ακόμη πιο άγριας φορολογίας, μέσω της οποίας αναμένεται να εισπραχθούν 2,2 δισ. ευρώ. Ειδικότερα προβλέπεται να ενταχθούν στον αυξημένο συντελεστή ΦΠΑ του 23% τα εξής προϊόντα και υπηρεσίες που μέχρι στιγμής υπάγονταν στον συντελεστή του 13%: τρόφιμα (γάλα, τυρί, κρέας, αβγά, ψωμί, ψάρια, φρούτα, λαχανικά, ζυμαρικά, κονσέρβες, κ.α.), έτοιμο φαγητό σε εστιατόρια, σερβιριζόμενα είδη σε καφέ και ζαχαροπλαστεία, κόμιστρα ταξί, εισιτήρια μεταφορικών μέσων όπως λεωφορεία, τρένα, πλοία και αεροπλάνα, ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο και ύδρευση, εισιτήρια για κινηματογράφους, συναυλίες, αθλητικές εκδηλώσεις, εκθέσεις, κ.α. Στην ίδια κατηγορία της φορολογικής λεηλασίας εντάσσεται η κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ που ισχύουν στα νησιά του Αιγαίου, η αύξηση των τελών κυκλοφορίας για τα ΙΧ, των τελών που επιβαρύνουν την κινητή τηλεφωνία, περικοπές στις εκπτώσεις των δαπανών για ενοίκια, δίδακτρα, νοσήλεια και τόκους στεγαστικών δανείων και επίσης η μείωση του αφορολόγητου ορίου για το εισόδημα φυσικών προσώπων από τα 12.000 ευρώ στα 8.000, ακόμη και στα 6.000 ευρώ. Οι λεπτομέρειες των φορολογικών ανατροπών, όπως και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας θα ανακοινωθούν τις επόμενες δυο εβδομάδες, κατ’ εντολή προφανώς της τρόικας.

Τα φορολογικά μέτρα θα έχουν δραματικές επιπτώσεις στο βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας καθώς με τη μία θα προκαλέσουν μια απότομη αύξηση στο επίπεδο τιμών κατά 9% τυπικά και στην πράξη πολύ μεγαλύτερη, αν σκεφτούμε πόσες ανατιμήσεις έχουν χωνευτεί μέχρι στιγμής από την αγορά, για να μην επηρεαστούν οι πωλήσεις. Η μείωση του αφορολόγητου θα αυξήσει την συμμετοχή των μισθωτών στα φορολογικά βάρη, έτσι ώστε οι εταιρείες να συνεχίσουν να απολαμβάνουν συντελεστές επιπέδου φορολογικού παραδείσου, ενώ η κατάργηση του ευνοϊκού καθεστώτος για τις παραμεθόριες περιοχές πέρα από τη μείωση του εισοδήματος των κατοίκων τους θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για την παραμονή των κατοίκων σε αυτά τα νησιά και χωριά. Σε ό,τι αφορά τέλος τα δημόσια έσοδα, τα αποτελέσματα θα είναι πολύ χαμηλότερα των αναμενόμενων. Με μοναδική εξαίρεση τα εισοδήματα των μισθωτών που θα πληρώσουν στο ακέραιο τις νέες άμεσες φορολογικές επιβαρύνσεις, τα υπόλοιπα μέτρα δεν θα αποδώσουν καθώς θα δημιουργήσουν επιπλέον κίνητρα για φοροδιαφυγή. Επιτηδευματίες αλλά και πελάτες πλέον, στον τομέα παροχής υπηρεσιών, όλο και συχνότερα θα συμφωνούν σε μια μειωμένη τιμή με τον όρο να μην κοπεί απόδειξη…

Αυτή άλλωστε (η φοροδιαφυγή μαζί με τις ανεδαφικές προβλέψεις) είναι κι η αιτία για τις αποκλίσεις που παρατηρούνται κατά το πρώτο τετράμηνο του έτους στα δημόσια οικονομικά. Ειδικότερα, η υστέρηση των δημοσίων εσόδων κατά 2,81 δισ. ευρώ και η υπέρβαση των πρωτογενών δαπανών κατά 449 εκ. ευρώ. Ως αποτέλεσμα, και παρά την στάση πληρωμών που έχει κηρύξει το δημόσιο στους πιστωτές του ενεργοποιώντας μια βόμβα στα δημόσια οικονομικά με την μετάθεση για το μέλλον ανελαστικών υποχρεώσεων, το έλλειμμα αποκλίνει κατά 1,1 δισ. ευρώ.

 ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Μείωση μισθών και συντάξεων

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥ

Η τρίτη κατηγορία μέτρων που περιλαμβάνονται στο δημοσιονομικό πλαίσιο αφορά την άμεση μείωση μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών όπως για παράδειγμα το επίδομα ανεργίας που θα δίνεται αφού εξετασθούν πρώτα κοινωνικά κριτήρια.

Ήδη οι μειώσεις που έχουν γίνει μέχρι στιγμής είναι αιματηρές και επιδείχθηκαν εν είδει τροπαίου στις διαφάνειες που παρουσίασε ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου στο υπουργικό συμβούλιο της Δευτέρας, όπου ομόφωνα εγκρίθηκαν οι περικοπές – κανένας ΠΑΣΟΚος δηλαδή πλέον δεν είναι αθώος του αίματος που θα τρέξει: «Μείωση δημοσίων συμβάσεων ορισμένου χρόνου: κατά 38% ή 29.500 συμβασιούχοι το 2010. Περικοπές σε  ονομαστικούς μισθούς του δημοσίου έως και 15% και έως και 30% στις ΔΕΚΟ με πλαφόν στους μισθούς. Περικοπές σε ονομαστικές συντάξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κατά 10%. Σημαντική συρρίκνωση του Δημοσίου: καθαρή μείωση 82.400 υπαλλήλων το 2010 ή 10% επί του συνόλου». Να γιατί επαίρεται το ΠΑΣΟΚ στους άεργους βιομήχανους και τους οικονομικούς εγκληματίες του ΔΝΤ και της ΕΕ και να γιατί φοβούνται να πιουν καφέ στις πλατείες βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Πέραν της μείωσης μέσου ύψους 35% επί των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων που θα επέλθει το αμέσως επόμενο διάστημα με το ενιαίο μισθολόγιο μέσω της κατάργησης των 99 από τα 102 επιδόματα που δίνονταν μέχρι σήμερα, προβλέπονται οι εξής αλλαγές: Αύξηση εισφοράς υπέρ των ανέργων για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, κατάργηση της ωρίμανσης στους μισθούς του δημόσιου τομέα και αυξημένη παρακράτηση στις συντάξεις μέσω ΛΑΦΚΑ (Λογαριασμός Αλληλεγγύης Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης) από 3% για συντάξεις από 1.401 ευρώ μέχρι και 10%, περικοπές στο εφ’ άπαξ και πολλά άλλα.

Παρά την φτώχεια και την οπισθοδρόμηση που θα ακολουθήσει αν εφαρμοστούν τα εφιαλτικά μέτρα του δημοσιονομικού πλαισίου, τα αδιέξοδα που σχετίζονται με την διαχείριση των δημόσιων οικονομικών θα κορυφωθούν. Την εβδομάδα που μας πέρασε έγινε γνωστό ότι μέχρι τον Μάρτιο του 2012, μέσα στον επόμενο χρόνο δηλαδή, λήγουν ομόλογα και έντοκα γραμμάτια ύψους 41,8 δισ. ενώ την επόμενη εξαετία λήγουν ομόλογα συνολικής ονομαστικής αξίας ύψους 199,3 δισ. ευρώ. Παραφράζοντας τη ρήση του Λαζόπουλου μπορούμε κι εμείς να πούμε ότι “δεν μπορεί θα προσπάθησαν για να κάνουν τα πράγματα τόσο άσχημα”! Μέσα δηλαδή σε έξι χρόνια να πρέπει να αποπληρωθεί το 56% του συνόλου του ελληνικού δημόσιου χρέους, με αποτέλεσμα η αποπληρωμή του να αφήνει ανοιχτό το πεδίο για την άσκηση κάθε είδους εκβιασμών, όπως συμβαίνει με τις ιδιωτικοποιήσεις, και όχι μόνο. Ακόμη χειρότερο είναι το αίτημα που διατύπωσε ο ολλανδός πρωθυπουργός, ο οποίος ζήτησε υποθήκες για να εγκρίνει νέα δανειοδότηση. Απαίτησε δηλαδή “να βάλει χέρι” σε “αερογραμμές, αεροδρόμια, σιδηροδρόμους, ακόμη και εργοστάσια τσιμέντου. Θέλουμε εμπράγματες εξασφαλίσεις” ήταν οι τελευταίες λέξεις στο μήνυμα που έστειλε μέσω του Twitter, φέρνοντας στην επιφάνεα την αδημονία των εκπροσώπων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να βάλουν χέρι στην ελληνική δημόσια περιουσία.

Απέναντι σε αυτό τον εφιάλτη χωρίς τέλος η μοναδική απάντηση είναι η ανατροπή του Μνημονίου, της πολιτικής λιτότητας και της επίθεσης του κεφαλαίου και η παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους στην προοπτική της διαγραφής του. Στόχος που υπηρετείται και διευκολύνεται με τον λογιστικό έλεγχό του από τη μεριά της κοινωνίας. Πρόκειται για ένα χρέος που έχει πληρωθεί δύο σχεδόν φορές την τελευταία 20ετία, ενώ το διεθνές δίκαιο παρέχει όλα τα απαραίτητα μέσα σε ένα κυρίαρχο κράτος για την παύση πληρωμών αν θέλει να βάλει τα συμφέροντα της κοινωνίας πάνω από τα συμφέροντα των τραπεζιτών.

Άεργοι και κρατικοδίαιτοι βιομήχανοι απειλούν (Πριν, 16 Μαΐου 2010)

Ποτέ άλλοτε, τουλάχιστον από το 1993 που παρακολουθώ τις ετήσιες συνελεύσεις του ΣΕΒ, ο πρόεδρος του δεν είχε εκφωνήσει μια τόσο επιθετική ομιλία. Κανένας πολιτικός απ’ όσους παρεβρίσκονταν δεν ένιωσε βολικά – με πιθανή εξαίρεση την Ντόρα. Φέτος ανατράπηκε εκ βάθρων ένα πρωτόκολο που ήθελε τον πρόεδρο των βιομηχάνων να διατυπώνει μεν με σαφήνεια από το βήμα της ετήσιας συνέλευσης τα αιτήματά τους στην πολιτική ηγεσία, εν τούτοις να μιλάει στο όνομα του «γενικού καλού». Δικαιολογημένα φυσικά, μια και ποτέ άλλοτε κατά τις τελευταίες δεκαετίες οι βιομήχανοι κι ο οικονομικός βραχίονας της αστικής τάξης δεν είχε βρεθεί σε μια τόσο πλεονεκτική θέση απέναντι όχι μόνο απέναντι στους εργαζόμενους αλλά ακόμη και στους πολιτικούς.

Η ρελάνς που επιχείρησε να πάρει την επόμενη μέρα ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χ. Καστανίδης λέγοντας «χόρτασε η ψείρα και βγήκε στο γιλέκο» έδωσε αρχικά μια απάντηση στις προκλητικές δηλώσεις του Δασκαλόπουλου, επ’ ουδενί όμως δεν αποκατέστησε την παλιά ισορροπία. Και πως θα μπορούσε; Οι αναφορές του προέδρου του ΣΕΒ για «διαπλεκόμενα κόμματα του μεταπολιτευτικού σκηνικού» και για «κηφήνες» δεν είναι αυθαίρετες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας την ευκαμψία του πολιτικού συστήματος, τα μαύρα ταμεία των αστικών κομμάτων και του κάθε πολιτικού και αυτή τη στιγμή, διακρίνοντας ότι η πολιτική ζωή βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, επιχειρεί να επανακαθορίσει την ισορροπία μεταξύ των δύο πόλων. Δηλαδή, να καταργήσει και τους τελευταίους βαθμούς αυτονομίας που διαθέτουν κόμματα και πολιτικοί έτσι ώστε να περάσουν όσο το δυνατό περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα, όσο το δυνατό πιο γρήγορα.

Σε τραγική θέση όμως βρίσκονται κι αυτοί ακριβώς οι πολιτικοί, όπως ο Γιωργάκης και το ΠΑΣΟΚ, που πιστεύουν ότι θα μακροημερεύσουν υποκύπτοντας στις απαιτήσεις των βιομηχάνων και της αστικής τάξης. Η ταπείνωση στην οποία τους υπέβαλε ο Δ. Δασκαλόπουλος προοιωνίζεται την τύχη που θα έχουν όλοι τους, καθώς το ένα αίτημα θα διαδέχεται το άλλο: η αλλαγή επί τα χείρω του φορολογικού το ασφαλιστικό, η αναθεώρηση του νόμου για τις εργασιακές σχέσεις την μείωση των μισθών κι άντε πάλι από την αρχή. Ένας φαύλος κύκλος ύφεσης και φτώχειας που πριν απ’ όλους θα οδηγήσει στην απαξίωση τους ίδιους τους πολιτικούς.

Σημασία όμως έχει και ποιός αναλαμβάνει να ηγηθεί της «νέας Μεταπολίτευσης». Ποιος είναι αυτός που καταγγέλει «την ήσσονα προσπάθεια, τις εύκολες λύσεις, το εύκολο χρήμα, την ανομία και τη διαφθορά»; Ποιος μιλάει στο όνομα «της σύγχρονης επιχειρηματικής τάξης, που είναι από τη φύση της ανοιχτή, ανήσυχη, δημιουργική»; Ποια είναι αυτή «η ιδιωτική οικονομία που καταξιώνει την τόλμη, την εργασία και την ικανότητα»; Ο πρόεδρος των βιομηχάνων, Δ. Δασκαλόπουλος, αλλά κι όλοι όσοι βρίσκονταν στο Μέγαρο Μουσικής την Τρίτη είναι οι τελευταίοι που μπορούν να μιλούν για διαφάνεια και καθαρές σχέσεις. Οι βιομήχανοι είναι που οικειοποιήθηκαν ακόμη και με μαφιόζικες μεθόδους τα λεφτά του κόσμου από το χρηματιστήριο το 2000, χωρίς ακόμη να έχει λογοδοτήσει κανείς τους. Αυτοί είναι που έχουν ευνοηθεί από την μείωση των φορολογικών συντελεστών. Αυτοί είναι που έχουν αναγάγει τις ανατιμήσεις και τις εναρμονισμένες, συμφωνημένες πρακτικές στην τιμολόγηση των προϊόντων σε δεύτερη φύση τους, υμνώντας την ελεύθερη αγορά μόνο όποτε θέλουν να καταργήσουν εργατικά δικαιώματα. Στο απόγειο δε της υποκρισίας του ο Δ. Δασκαλόπουλος κατά την ομιλία του απέδωσε στον κρατικό παρεμβατισμό την άνοδο των τιμών! Πέραν των όσων λέει, όμως είναι και τα όσα έχιε πράξει. Ποιος ξεχνάει τα βαρύτατα πρόστιμα που έφαγε η δική του πάλαι ποτέ (κληρονομημένη για την ακρίβεια) επιχείρηση τροφίμων, η Δέλτα, από την Επιτροπή Ανταγωνισμού όταν επιτέλους ξύπνησε από τον χρόνιο λήθαργό της; Τον ίδιο ,ο «επιχειρηματικός Μεσαίωνας» τον οποίο κατήγγειλε τον οδήγησε στην πώληση της Δέλτα στον Βγενόπουλο; Και τα λεφτά που επισήμως εισέπραξε, τι απέγιναν άραγε; Επενδύθηκαν σε οποιαδήποτε έστω (κι όχι κατ’ ανάγκη παραγωγική) δραστηριότητα στην Ελλάδα ή αβγαταίνουν σε κάποιο φορολογικό παράδεισο των νήσων Κεϊμάν;

Ενώ όλα αυτά είναι γνωστά, συγκροτώντας τις αιτίες της κρίσης, με την ομιλία του ο πρωθυπουργός τούς υποσχέθηκε επιπλέον παροχές και νέα προνόμια: επιχορήγηση ασφαλιστικών εισφορών νεοπροσλαμβανόμενων, ζεστό χρήμα από το νέο αναπτυξιακό νόμο, καινούργια κονδύλια από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κοκ. Αυτό ακριβώς είναι το πραγματικό «πάρτι στη δημόσια οικονομία» που οδηγεί σε έκρηξη τα ελλείματα και το δημόσιο χρέος!

Έρχονται και νέα μέτρα, στόχος ο ιδιωτικός τομέας (Πριν, 7/2/2010)

Μένοντας στις κυβερνητικές δηλώσεις μόνο των τελευταίων λίγων εβδομάδων (αποφεύγοντας δηλαδή να ασχοληθούμε με όσα έλεγε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου ακόμη και τον Δεκέμβριο όταν διαβεβαίωνε από τις Βρυξέλλες ότι «το να κόψεις σήμερα τον μισθό ή τη σύνταξη δεν δημιουργεί βιωσιμότητα στην ελληνική οικονομία»), η προσπάθεια να πεισθούν οι εργαζόμενοι να αποδεχθούν τα αντιλαϊκά μέτρα συνοδεύτηκε από την επίκληση δύο κραυγαλέων ψεμάτων. Δύο προκλητικές αναλήθειες, δύο ωμά ψεύδη επαναλήφθηκαν κατά κόρον από την κυβέρνηση προκειμένου να εξαπατήσουν τους εργαζόμενους. Πρώτον, ότι τα αντεργατικά αυτά μέτρα είναι τα τελευταία και δεν πρόκειται να ληφθούν άλλα. Και δεύτερον, ότι οι περικοπές στους μισθούς αφορούν μόνο τον δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ.

Όσο αδιαμφισβήτητη ήταν η ανακούφιση που ένιωσαν τα κέντρα της ολιγαρχίας εντός κι εκτός Ελλάδας από την εξαγγελία των μέτρων, άλλο τόσο εμφανής έγινε από την πρώτη στιγμή κι η αδημονία τους για το επόμενο,  τρίτο …πακέτο. Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι τα μέτρα – φωτιά που ανακοίνωσε η κυβέρνηση την Τρίτη ήταν το δεύτερο πακέτο μέτρων. Το πρώτο είχε ανακοινωθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου (κι εντεταλμένο του ΔΝΤ στην Ελλάδα) την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου, λίγες ώρες μετά τη συνάντησή του με τους πολιτικούς αρχηγούς στο Μέγαρο Μαξίμου. Περιελάμβανε δε γενικό πάγωμα μισθών στο δημόσιο, αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και νέα αύξηση των φόρων στα καύσιμα, που ήταν η δεύτερη αύξηση για το 2010. Μέτρα που αποδείχθηκαν ανεπαρκή απ’ ότι φάνηκε, όπως θα αποδειχθούν και τα τελευταία. Σε τούτο το συμπέρασμα συνηγορούν τα εξής. Πρώτο, οι δηλώσεις του αρμόδιου επιτρόπου της ΕΕ, Όλι Ρεν, την Τετάρτη στην ιταλική εφημερίδα Κοριέρε ντε λα Σέρα ότι το φθινόπωρο πρέπει να ανακοινωθεί νέο σύνολο μέτρων, το τρίτο. Δεύτερο, οι πανομοιότυπες δηλώσεις του σε δημοσιογράφους στις Βρυξέλλες μετά τις ανακοινώσεις του Γ. Πεταλωτή, όταν τόνισε πως θα χρειαστούν επιπρόσθετα μέτρα για το 2011 και το 2012. Τρίτο, η προτροπή μέσω της γερμανικής εφημερίδας, Μπιλντ, γερμανών πολιτικών και οικονομικών παραγόντων να πουλήσουμε νησιά και την Ακρόπολη, που όσο γελοία κι αν ηχεί, εκφράζει αυτό ακριβώς το κλίμα: ότι αν τυχόν και περάσει το πακέτο των μέτρων που εξαγγέλθηκε, τότε το τρίτο, τέταρτο και πέμπτο πακέτο θα είναι απλώς θέμα χρόνου. Ένα τέταρτο γεγονός που υπογραμμίζει ότι το νέο πακέτο μέτρων είναι προ των πυλών, προέρχεται από την εντυπωσιακή αναποτελεσματικότητα του δεύτερου. Το πόσο σωτήριες για την οικονομία απέβησαν οι αντιλαϊκές εξαγγελίες της Τρίτης φάνηκε την Πέμπτη όταν η νέα έκδοση των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου απορροφήθηκε από την αγορά με επιτόκιο 6,37%, όταν τα προηγούμενα είχαν πουληθεί με 6,2%. Παρότι μάλιστα τα ομόλογα ήταν δεκαετή (κι έπρεπε να αγοραστούν φθηνότερα) κι όχι πενταετή όπως τα προηγούμενα που εξέδωσε το ελληνικό δημόσιο στο αποκορύφωμα της κρίσης, πληρώσαμε μεγαλύτερο επιτόκιο! Νάτο λοιπόν, έτοιμο το νέο επιχείρημα που θα επικαλεστεί η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΔΝΤ – ΕΕ, απ’ τη στιγμή που αναγόρευσε τις αγορές σε κριτή της οικονομικής της πολιτικής: «Οι αγορές δεν χαρακτήρισαν επαρκή τα μέτρα, είναι ανάγκη να ληφθούν κι άλλα»!

Το δεύτερο ψέμα της κυβέρνησης σχετιζόταν με την ομάδα που αφορούσαν τα οικονομικά μέτρα. Στον αντίποδα των κυβερνητικών διαβεβαιώσεων, τα μέτρα δεν αφορούν μόνο τους δημόσιους υπάλληλους! Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, όπως έγινε ήδη σαφές, είναι απλώς τα πρώτα θύματα της επίθεσης. Οι δηλώσεις του εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Αμαντέου Αλφατάζ, που δημοσιεύτηκαν στο προχθεσινό Τύπο, δεν άφηναν κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Απαντώντας σε ερώτηση για το κατά πόσο η περικοπή μισθών κι επιδομάτων του δημόσιου τομέα θα πλήξει και τον ιδιωτικό απάντησε: «Σε πολλές χώρες έγινε αυτό. Τα μέτρα για τους μισθούς του δημοσίου έχουν επίπτωση και στον ιδιωτικό τομέα, με την έννοια ότι στην ίδια αγορά εργασίας είναι φυσικό να υπάρχει αλληλεξάρτηση ανάμεσα στους μισθούς του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα». Το πώς άνοιξε η όρεξη των βιομηχάνων φάνηκε πεντακάθαρα κι από τη δήλωση που έκανε ο εκπρόσωπος του ΣΕΒ, Χάρης Κυριαζής, στη συνάντηση με τον Γ. Παπανδρέου, όταν έσπευσε να τονίσει πως «η κρίση πλήττει εξ ίσου τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα»…

Με βάση τα παραπάνω συμπεραίνεται πως τα μέτρα της κυβέρνησης είναι η πρώτη πράξη σε ένα πρωτοφανές αντεργατικό πραξικόπημα που ετοιμάζεται. Αν περάσουν αυτά θα ‘ρθουν κι άλλα μέτρα ακόμη πιο σκληρά και ανελέητα, που θα καταδικάσουν στην εξαθλίωση όλη την εργαζόμενη πλειοψηφία, τους συνταξιούχους και τη νεολαία!