Ντόμινο εξελίξεων από τις κυρώσεις στο Ιράν

15 Νοεμβρίου 2018

Παιχνίδι με τη φωτιά αποδεικνύονται οι κυρώσεις που επέβαλε ο Τραμπ στο Ιράν στις 5 Νοεμβρίου καθώς είναι ορατός ο κίνδυνος να πυροδοτήσουν μια απότομη αύξηση στις τιμές του πετρελαίου, οδηγώντας τις ακόμη και πάνω από 100 δολάρια, από το επίπεδο των 55 περίπου δολαρίων που πουλιέται σήμερα το βαρέλι (με βάση το δείκτη West Texas Intermediate).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι ΗΠΑ για να αποφύγουν ένα σοκ στην τροφοδοσία της αγοράς επέτρεψαν ή εμφανίστηκαν να επιτρέπουν σε 8 χώρες να συνεχίσουν να αγοράζουν πετρέλαιο από το Ιράν για 6 μήνες ακόμη. Με αυτό τον τρόπο, που το πιθανότερο είναι να έκανε την ανάγκη φιλοτιμία, η Ουάσιγκτον ήθελε να αποφύγει να επαναληφθεί ότι συνέβη το 2011 και 2012 όταν  ο Ομπάμα επέβαλε διεθνείς κυρώσεις στο Ιράν για να αναγκαστεί να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις και να υπογράψει τη συμφωνία∙ αυτήν ακριβώς τη συμφωνία που τον Μάιο κατήγγειλε ο Τραμπ! Συγκεκριμένα, να οδηγηθούν οι τιμές του βαρελιού σε τριψήφια νούμερα, λόγω του κενού που άφησε πίσω του το ιρανικό πετρέλαιο. 

Με βάση ρεπορτάζ εξειδικευμένων εντύπων οι εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου έχουν ήδη μειωθεί στα 1,3 εκ. βαρέλια την ημέρα από 2,4 εκ. την άνοιξη, καθώς οι πελάτες του Ιράν αναζήτησαν άλλους προμηθευτές. Φαίνεται έτσι ότι οι κυρώσεις στην πράξη ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα! Η πλήρης εφαρμογή των κυρώσεων, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, θα κόψει από τις εξαγωγές ακόμη 900.000 βαρέλια τον επόμενο χρόνο. Συνυπολογίζοντας κι αυτή την πρόβλεψη εκτιμάται ότι οι κυρώσεις θα στερήσουν από την παγκόσμια προσφορά το 2%! Αυτή η ποσότητα δεν είναι τόσο σημαντική, ώστε να πυροδοτήσει μια αύξηση στην τιμή του πετρελαίου ακόμη και κατά 50%.

Τα πράγματα θα ήταν προβλέψιμα αν ήταν υπό (…αμερικανικό) έλεγχο η πλευρά της προσφοράς. Παραμένουν όμως άγνωστες ή, τουλάχιστον, μη δεδομένες, οι προθέσεις του Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγικών Κρατών που μαζί με άλλες χώρες παραγωγούς αποφασίζουν για την τιμή του πετρελαίου. Ενδεικτικό της αβεβαιότητας είναι ότι μόλις πριν λίγες εβδομάδες ο Τραμπ, μέσω του γνωστού του Μέσου Κοινωνικής  Δικτύωσης, έτριξε τα δόντια στον ΟΠΕΚ, πιέζοντάς τον στην κατεύθυνση αύξησης της παραγωγής, που θα κρατήσει τις τιμές σε χαμηλά επίπεδα. Ο ΟΠΕΚ όμως και οι άλλες χώρες που συνεργάζονται μαζί του (πχ Ρωσία) έχουν σοβαρότατους λόγους να μην υπακούσουν στη διαταγή του Τραμπ.

Ήδη ο ΟΠΕΚ με ανακοίνωση που εξέδωσε την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου άφησε να φανεί ότι βρίσκεται σε άλλο κλίμα από την Ουάσιγκτον, η οποία ξέρει ότι η παγκόσμια οικονομία είναι θέμα χρόνου να μπει σε καθοδική τροχιά και θέλει να αποφύγει το ενδεχόμενο να είναι η τιμή του πετρελαίου η θρυαλλίδα που θα οδηγήσει στη νέα κρίση. Το μονοπώλιο  λοιπόν, όπως απαξιωτικά το χαρακτηρίζει κατά παράδοση η αμερικανική ηγεσία που ενοχλείται μόνο από τα μονοπώλια τα οποία δεν ελέγχει, προειδοποίησε ότι το 2019 ελλοχεύει ο κίνδυνος σχεδόν να …πλημμυρίσει η υδρόγειος από το μαύρο χρυσό.  Η ορατή επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας που μειώνει τη ζήτηση από τη μια, και η αύξηση της προσφοράς όλους τους προηγούμενους μήνες από την άλλη (όταν Σαουδική Αραβία, Ρωσία και ΗΠΑ άνοιξαν του κρουνούς για να καλύψουν τη ζήτηση από εκείνες τις χώρες που εγκατέλειψαν πρώτες το Ιράν) δημιουργούν κατά τον ΟΠΕΚ τους όρους της υπερπροσφοράς που επιτρέπουν να μειώσει την παραγωγή του. Στην πράξη, αυτό που υπονοεί ο οργανισμός είναι να συνεχίσουν τα κράτη μέλη του να απολαμβάνουν τα ίδια έσοδα χωρίς να εξαντλούν τα αποθέματά τους, δεδομένου ότι μια υψηλότερη τιμή πολλαπλασιασμένη με χαμηλότερη παραγωγή είναι πάντα πιο συμφέρουσα για τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες από μια χαμηλότερη τιμή επί μεγαλύτερης παραγωγή, όσο κι αν το αριθμητικό αποτέλεσμα φαίνεται ίδιο… Το τι ακριβώς θα πράξει ο ΟΠΕΚ το 2019 θα γίνει γνωστό στις 6 Δεκεμβρίου όταν θα συνεδριάσει για να αποφασίσει την πολιτική του για το νέο έτος.

Οι αβεβαιότητες ωστόσο την περιοχή έχουν αυξηθεί σημαντικά για να περιμένουμε και τώρα την τυφλή εφαρμογή των οδηγιών των ΗΠΑ από εκείνες τις χώρες που πάντα λειτουργούσαν σαν ιμάντας μεταβίβασης των αμερικανικών πολιτικών, όπως είναι η Σαουδική Αραβία για παράδειγμα. Κι εδώ το σημείο τομής που ανέτρεψε μακροχρόνιους σχεδιασμούς και ισορροπίες στην περιοχή είναι η ημερομηνία 2 Οκτωβρίου, όταν ο δημοσιογράφος Τζαμάλ Κασόγκι δολοφονήθηκε από τους ανθρώπους του πρίγκηπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη. Η θύελλα διαμαρτυριών που προκάλεσε η φριχτή δολοφονία του άραβα δημοσιογράφου αποδείχτηκε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής (για ορισμένους) και της αδιαφορίας (για άλλους) απέναντι στα κατά συρροή εγκλήματα του σαουδάραβα πρίγκηπα. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στον οίκο των Σαούντ αλλάζει, έστω κι αν αυτό γίνεται με πολύ πιο αργά βήματα απ’ ό,τι απαιτούν ακόμα και τα δύο αμερικανικά νομοθετικά σώματα. Το σαουδαραβικό καθεστώς δέχεται τριγμούς και στο εσωτερικό του όπως έδειξαν οι έκτακτες παροχές που ανακοίνωσε το Ριάντ προς τους δημοσίους υπαλλήλους και δη τους στρατιωτικούς, τα μεγάλα έργα υποδομών ύψους 4 δισ. δολ. και η αμνηστία σε πολλούς καταδικασθέντες. Ενώ, οι αναμενόμενες αποκαλύψεις εκ μέρους της Τουρκίας (που έχει επιλέξει τη βασανιστική μέθοδο της σταγόνας για να φθείρει τη Σαουδική Αραβίας) σχετικά με τη μεταφορά της σωρού του Κασόγκι θα προκαλέσουν πολύ σύντομα νέους κλυδωνισμούς και κριτική από το εξωτερικό. Σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον ποιος μπορεί να εγγυηθεί την στάση της Σαουδικής Αραβίας στο πλαίσιο του ΟΠΕΚ;

Πηγή: Νέα Σελίδα

Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Ως ιδανική ευκαιρία για να καταφέρουν ένα νέο πλήγμα στο καθεστώς του Ιράν αντιμετώπισαν οι Αμερικανοί τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν στο εσωτερικό της χώρας από τις 28 Δεκεμβρίου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ωστόσο, το αίτημα της αντιπροσώπου των ΗΠΑ, Νίκι Χάλεϋ, για έκτακτη συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών με σκοπό να καταδικαστεί η χρήση βίας εκ μέρους της Τεχεράνης σε βάρος των διαδηλωτών που οδήγησε στο θάνατο τουλάχιστον 20 άτομα, από κοινού με τα εμπρηστικά tweet του αμερικανού προέδρου έδωσαν υπόσταση, εμφάνισαν ως βάσιμες και δικαιολογημένες τις κατηγορίες του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ότι οι αντιδράσεις υποκινούνται από ξένες δυνάμεις.

Παρόλ’ αυτά αν κάτι δεν αμφισβητείται είναι ότι οι αντιδράσεις ξέσπασαν ενάντια στα μέτρα λιτότητας. Η θρυαλλίδα που προκάλεσε την έκπληξη ήταν οι νέες περικοπές που περιλαμβάνει ο κρατικός προϋπολογισμός ο οποίος μόλις πρόσφατα ψηφίσθηκε. Μεταξύ πολλών άλλων, ο τερματισμός μιας επιχορήγησης που κατευθυνόταν στα 30 εκ. των φτωχότερων Ιρανών, η αύξηση ενός τέλους που επιβάλλεται σε κάθε Ιρανό που ταξιδεύει στο εξωτερικό και η δραματική μείωση όλων των επιχορηγήσεων που στρέφονται σε κοινωνικά ιδρύματα προς όφελος θρησκευτικών ιδρυμάτων που πολλές φορές συνδέονται με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Οι περικοπές του προϋπολογισμού όξυναν μια ήδη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα εξ αιτίας του υψηλού πληθωρισμού, που όσο κι αν έπεσε από το δυσθεώρητο ύψος του 45% όπου βρισκόταν το 2013, με αποτέλεσμα τώρα να φλερτάρει με μονοψήφια ποσοστά, εξακολουθεί να πυροδοτεί αυξήσεις σε δεκάδες είδη λαϊκής κατανάλωσης, ακόμη και στα καύσιμα. Εξ αιτίας επίσης των χρεοκοπιών πολλών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που συνδέονταν με το «βαθύ» ιρανικό κράτος, χωρίς ωστόσο την τελευταία στιγμή να απλωθεί ένα δίχτυ ασφαλείας σε χιλιάδες αποταμιευτές που είδαν τις αποταμιεύσεις τους να εξαφανίζονται.

Η κοινωνική κατάσταση στο Ιράν είναι πολύ διαφορετική από την εντύπωση ισότητας που δημιουργεί η ομοιόμορφη ενδυμασία της πολιτικής ηγεσίας. «Οι διαδηλώσεις για τις οικονομικές συνθήκες δεν είναι καθόλου ασυνήθιστες στο Ιράν», έγραφαν οι New York Times στις 29 Δεκεμβρίου. «Συνήθως πραγματοποιούνται μπροστά από το κοινοβούλιο της Τεχεράνης και σε μικρότερες πόλεις χωρίς να είναι σπάνιο το θέαμα των διαδηλώσεων από ανθρώπους που έχασαν τις οικονομίες τους σε τραπεζικές χρεοκοπίες ή συνταξιούχους που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα».

Για να ερμηνευθεί η λαϊκή αγανάκτηση στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα του Ιράν πρέπει επίσης να ληφθεί υπ’ όψη ότι τα οικονομικά οφέλη από την συμφωνία για τα πυρηνικά του 2015 ήταν υποδεέστερα των αναμενόμενων. «Το πρόβλημα είναι ότι οι κυρώσεις έχουν μόνο κατά ένα μέρος αρθεί. Οι περισσότερες διεθνείς εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων του ενεργειακού τομέα έχουν μείνει μακριά, από το φόβο των αμερικανικών κυρώσεων εναντίον τους αν κάνουν δουλειές με την Τεχεράνη», έγραφαν οι Financial Times στις 3 Ιανουαρίου. «Το αποτέλεσμα είναι η χώρα να έχει έλλειψη επενδύσεων, τεχνολογίας και αγοραστών για πολλά από τα προϊόντα της».

Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι υπογράφηκαν συμβόλαια στο Ιράν μετά την εγκατάλειψη του πυρηνικού του προγράμματος. Η πιο εμβληματική συμφωνία υπογράφτηκε από τη γαλλική Total, ύψους 1 δισ. δολ., από κοινού με μια κινέζικη κι αφορούσε την εξόρυξη φυσικού αερίου. Άλλες συμφωνίες δε, υπογράφτηκαν από τη γαλλική Citroen, ύψους 780 εκ. δολ., την επίσης γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία PSA που παράγει τα Peugeot και Citroen ύψους 320 εκ., και τη Ρωσική Transmaholding που παράγει σιδηροδρομικό εξοπλισμό, ύψους 2,5 δισ. δολ. Ακόμη όμως κι αυτές (που δείχνουν με τον πιο παραστατικό τρόπο τον κατακερματισμό του παγκόσμιου οικονομικού χάρτη που προκαλούν οι αμερικανικές κυρώσεις) δεν κατάφεραν να μειώσουν την ανεργία που ειδικά στη νεολαία ξεπερνάει το 40%. Κι η νεολαία στο Ιράν αντιπροσωπεύει στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό ένα σημαντικά μεγαλύτερο κομμάτι απ’ ότι έχουμε συνηθίσει στη Δύση.

Όσο αυξανόταν ωστόσο η κρατική καταστολή, οι διαδηλώσεις δεν έμεναν στα οικονομικά αιτήματα κι αποκτούσαν πολιτικό περιεχόμενο και προσανατολισμό. Συνθήματα που αμφισβητούσαν τις διεθνείς συμμαχίες και προτεραιότητες της Τεχεράνης («Ξεχάστε την Παλαιστίνη», «Όχι στη Γάζα», «Όχι στο Λίβανο») ακόμη και την πολιτική ηγεσία που πρόσφατα εξελέγη («Θάνατος στο Ρουχανί») έδωσαν το έναυσμα για την διοργάνωση δεκάδων συγκεντρώσεων στήριξης του καθεστώτος. Στην Τεχεράνη και πολλές ακόμη πόλεις, αφού πρώτα μεσολάβησε η αστυνομική καταστολή και η διακοπή λειτουργίας του μέσου κοινωνικής δικτύωσης Telegram που είναι εγκατεστημένο σχεδόν σε κάθε έξυπνο κινητό στο Ιράν, χιλιάδες πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν τη στήριξή τους στην κυβέρνηση, σηματοδοτώντας έτσι πιθανότατα και το τέλος ενός μπαράζ διαδηλώσεων, που αν και άντεξε στο χρόνο διαθέτοντας πιο λαϊκά χαρακτηριστικά σε σχέση με την πράσινη επανάσταση του 2009, δεν προσέλαβε απειλητικές διαστάσεις.

Η διαφορά από το 2009, όταν αφορμή στάθηκε η αμφιλεγόμενη νίκη του Αχαμντινετζάντ και κυριαρχούσαν αιτήματα πολιτικού φιλελευθερισμού, μπορεί να συμπυκνωθεί σε δύο λέξεις: Λιβύη και Συρία! Η διάλυση της Λιβύης μετά τον αμερικανο-ΝΑΤΟϊκό βομβαρδισμό που ξεκίνησε το 2011 και η καταστροφή της Συρίας μετά τον εξαιρετικά πρωτότυπο εμφύλιο πόλεμο έκαναν ορατή δια γυμνού οφθαλμού την απειλή που κρέμεται πάνω από το Ιράν και ισοδυναμεί με ευχή για τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ κι άλλες χώρες: την μετατροπή του Ιράν σε κράτος – παρία συγκρίσιμου με το Αφγανιστάν και τη Σομαλία. Αυτή η προοπτική αποδείχθηκε αρκετή για να κινητοποιήσει τις κεντρομόλες δυνάμεις στο εσωτερικό του Ιράν, οδηγώντας σε πρόωρη ήττα ακόμη κι ένα κίνημα με δίκαια αιτήματα.

Πηγή: Νέα Σελίδα, 6 Ιανουαρίου 2017

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗ Σ. ΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΤΗΣ

Εντάξει, αμφιβολία δεν έχουμε καμία. Το Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία δε στήθηκε για να αποδώσει δικαιοσύνη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στήθηκε από τους Αμερικανονατοϊκούς για να τιμωρήσει όσους εναντιώθηκαν στην επέμβαση του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, όπως εσχάτως ο Ράτκο Μλάντιτς που καταδικάστηκε στις 23 Νοεμβρίου σε ισόβια, την ίδια ώρα που άλλοι εγκληματίες Κροάτες, Κοσοβάροι και Αλβανοί απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Ορισμένοι δε και πρωθυπουργικούς θώκους…

Αν όμως στηνόταν ένα τέτοιο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για το συνεχιζόμενο έγκλημα πολέμου που διεξάγεται στην Υεμένη θα έπρεπε να καταδικάσει όλη την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας σε ισόβια κάθειρξη. Η εσχάτη των ποινών είναι επιβεβλημένη για την πολιτική ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας επειδή εναντίον της Υεμένης, που ανέκαθεν αποτελούσε την πιο ευάλωτη χώρα της περιοχής, το Ριάντ έχει εφαρμόσει τακτικές που θριάμβευσαν στους προϊστορικούς χρόνους. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι μόνο το 2,8% της γης της Υεμένης καλλιεργείται και το υπόλοιπο είναι άνυδρη έρημος, ενώ τα αποθέματα νερού είναι ανύπαρκτα με αποτέλεσμα το 90% των τροφίμων, των καυσίμων και των φαρμάκων να εισάγονται. Εξ αρχής συνεπώς κάθε σκέψη για επιβολή χερσαίου, εναέριου και ναυτικού αποκλεισμού, όπως αυτόν που έχει επιβάλλει ο 32χρονος Σαουδάραβας ντε φάκτο ηγέτης Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και όργανο των Τραμπ και Νετανιάχου, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα προκαλέσει εκατόμβες νεκρών. Η Σαουδική Αραβία επομένως συνειδητά προκάλεσε την επιδημία χολέρας που μέχρις στιγμής έχει πλήξει 800.000 ανθρώπους κι έχει οδηγήσει στο θάνατο 2.000. Και τα δεινά της δε σταματούν εκεί. Σε πρόσφατη αποστολή του περιοδικού Σπίγκελ στη μαρτυρική χώρα αναφερόταν πώς η χολέρα ήταν δεύτερη ή τρίτη αιτία θανάτου. «Οι περισσότεροι νεκροί προκαλούνται από νάρκες»!

Τη θέση της σαουδαραβικής δικτατορίας την κάνει ακόμη πιο δύσκολη η αιτιολογία πίσω από τον αποκλεισμό. Τον επιβάλλει ισχυρίζεται, για να κρύψει ότι χρησιμοποιεί τον άμαχο πληθυσμό ως μέσο πίεσης κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, ως αντίποινα στην εκτόξευση πυραύλου από τα εδάφη της Υεμένης στο Ριάντ. Ενώ το Ριάντ στέλνει κατά δεκάδες τα υπερσύγχρονα αμερικανικά βομβαρδιστικά για να πραγματοποιήσουν τους πιο ανηλεείς βομβαρδισμούς στην Υεμένη, οι αντάρτες της δεν έχουν δικαίωμα να πλήξουν το Ριάντ, παρότι μάλιστα ο πύραυλός τους έπεσε στο αεροδρόμιο της σαουδαραβικής πρωτεύουσας κι όχι σε κατοικημένη περιοχή. Πρακτική που ακολουθούν κατ’ επανάληψη οι Σαουδάραβες βομβαρδίζοντας γαμήλια γλέντια, φορτηγά με τρόφιμα, την ελάχιστη καλλιεργήσιμη γη, στρατόπεδα προσφύγων, σχολεία και περισσότερα από 100 νοσοκομεία. Μάλιστα στις 8 Οκτωβρίου 2016 έστειλαν στο θάνατο 140 κατοίκους της Υεμένης που ακολουθούσαν νεκρώσιμη ακολουθία. Στις 8 Οκτωβρίου, μόλις 3 μήνες μετά το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει στη Σαουδική Αραβία πολεμικό υλικό…

Μήπως θα ήταν αδικία επομένως να κάτσουν μόνοι τους στο σκαμνί οι σαουδάραβες χωρίς τους προμηθευτές τους;

Πηγή: Εφημερίδα Πριν

Ο Λίβανος ξανά στο μάτι του κυκλώνα

 

«Όπως υποστήριξε ο Χαρίρι κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ουάσινγκτον», έγραφε το πάντα καλά ενημερωμένο περιοδικό Foreign Affairs στις 3 Αυγούστου 2017 με αφορμή την επίσκεψη του λιβανέζου πρωθυπουργού στην αμερικανική πρωτεύουσα, «κύρια προτεραιότητα του Λιβάνου μεσοπρόθεσμα, είναι η διατήρηση της επισφαλούς πολιτικής σταθερότητας που η χώρα έχει καταφέρει να εξασφαλίσει από το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου στη γειτονική Συρία».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αυτή ακριβώς η σταθερότητα διακυβεύεται πλέον καθαρά μετά την επεισοδιακή παραίτηση του λιβανέζου πρωθυπουργού, που ανακοινώθηκε επί σαουδαραβικού εδάφους στις 4 Νοεμβρίου. Η παραίτηση ωστόσο μόνο οικειοθελής δεν ήταν! Ούτε και η δήλωση που διάβασε ο Σαάντ Χαρίρι γράφτηκε από τον ίδιο, καθώς κατά γενική ομολογία ακόμη και δυτικών Μέσων, η γλώσσα που χρησιμοποίησε εναντίον του Ιράν ήταν εντελώς ξένη για τον λιβανέζο πρωθυπουργό, ο οποίος μαζί με τη λιβανέζικη διατηρεί και σαουδαραβική υπηκοότητα. Κάλλιστα επομένως το Ριάντ μπορεί να του απαγγείλει κατηγορίες και να διατάξει την προφυλάκισή του όσο βρίσκεται εντός των συνόρων του, όπως άλλωστε έκανε ο ντε φάκτο βασιλιάς της χώρας 32χρονος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, με δεκάδες υπουργούς, πρίγκηπες και καναλάρχες. Κι αν η εκκαθάριση των ανακτορικών αντιπάλων του αποσκοπούσε στη διασφάλιση της εξουσίας του, η εξαγωγή πολιτικής αστάθειας στη χώρα των Κέδρων, μέσω της απαγωγής ενός εκλεγμένου προέδρου, υπηρετεί τα επεκτατικά του σχέδια. Και συγκεκριμένα έναν πόλεμο με το Ιράν! Μάλιστα, δεν είναι η πρώτη φορά που ο σαουδάραβας ηγέτης μετέρχεται τέτοιων μεθόδων. Υπό κράτηση βρίσκεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο πρόεδρος της Υεμένης, στελέχη της συριακής αντιπολίτευσης, κ.α.

Αλήθεια, εν είδει παρενθέσεως, πόσες φορές θα είχε συνεδριάσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ; Πόσα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ θα είχαν μετακινηθεί στον Περσικό; Και πόσες εκτοξεύσεις πυραύλων θα είχαν ήδη πυροδοτηθεί αν αυτή την απαγωγή την είχε υλοποιήσει το Ιράν;

Ο Λίβανος αποτελεί την πιο ζωντανή απόδειξη της δυνατότητας ασφαλούς και αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών. Ο απόλυτος σεβασμός στα συμφωνηθέντα μεταξύ των δύο βασικών δογμάτων του Ισλαμισμού δεν έχει εξασφαλίσει μόνο την ειρήνη στον πολύπαθο Λίβανο, αλλά δείχνει ότι ο καλλιεργούμενος από τον Ουαχαμπίτικο οίκο των Σαούντ «πόλεμος των πολιτισμών» εντός του Ισλάμ (που αν και υποδιαίρεση έρχεται να υποστηρίξει ακριβώς τα ίδια εμπρηστικά σχέδια με τον πρωτότυπο «πόλεμο των πολιτισμών» του Χάντιγκτον) είναι πολιτική επινόηση, μοχλός υποδαύλισης πολιτικών διαιρέσεων και αιματηρών εμφυλίων. Γι’ αυτό και ο Λίβανος πρέπει να πάψει να είναι όαση στην κόλαση της Μέσης Ανατολής!

Κι επειδή αυτή την πολιτική ο ίδιος ο Χαρίρι δεν πειθόταν να την υλοποιήσει από μόνος του πιθανότατα του επιβλήθηκε υπό τη μορφή απειλής. Ο κατασκευασμένος χαρακτήρας της πολιτικής κρίσης που εμφανίστηκε στο Λίβανο και της ευρύτερης αναστάτωσης τους τελευταίους μήνες αποκαλύπτεται αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο καθόλου τυχαίες χρονικές συμπτώσεις. Η πρώτη σχετίζεται με την επίσκεψη του Τραμπ στη Σαουδική Αραβία τον Μάιο που φαίνεται ότι άναψε το πράσινο φως στον 32χρονο ηγέτη της όχι μόνο για το εμπάργκο στο Κατάρ σε λιγότερο από ένα μήνα αλλά και για τις εκκαθαρίσεις εντός των Σαούντ. Ο δεύτερος κάθε άλλα παρά καθησυχαστικός συγχρονισμός σχετίζεται με την απόφαση του Τραμπ να μην επιβεβαιώσει στο Κογκρέσο τη συμμόρφωση του Ιράν ως προς τους όρους της συμφωνίας του 2015, με το αστείο σκεπτικό ότι η Τεχεράνη υλοποιεί το γράμμα μεν, αλλά όχι το πνεύμα της συμφωνίας… Κίνηση που ανοίγει το δρόμο για την ακύρωση της συμφωνίας και την επιβολή νέου εμπάργκο στο Ιράν…

Ωστόσο, η σταθερότητα στο Λίβανο οφείλεται στην τεράστια πολιτική επιρροή της σιίτικης αντιστασιακής οργάνωσης Χεζμπολάχ, που μπορεί για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση στον ίδιο το Λίβανο όμως και στη Μέση Ανατολή διαθέτει τεράστιο κύρος. Το επιβεβαίωσε με τον πόλεμο των 33 ημερών το 2006, όταν συνέτριψε τον ισραηλινό στρατό, και το απογείωσε πολεμώντας εναντίον του αδρά χρηματοδοτούμενο από τα σουνίτικα καθεστώτα και τις δυτικές κυβερνήσεις Ισλαμικού Κράτους στα εδάφη της Συρίας, αλλά και του ίδιου του Λιβάνου. Επιδέχεται πολλαπλών συμπερασμάτων το γεγονός ότι στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την επίσκεψη του Χαρίρι στην Ουάσινγκτον κι ενώ ο Τραμπ κατήγγειλε την Χεζμπολάχ, παρότι αποτελεί εκλογική επιλογή ενός διόλου ευκαταφρόνητου τμήματος του λιβανέζικου πληθυσμού και συμμετέχει στην κυβέρνηση, την ίδια μέρα η σιίτικη οργάνωση έφερνε σε πέρας μια αποστολή που απέρριψε ο Λιβανέζικος στρατός, ο οποίος χρηματοδοτείται γενναιόδωρα από τις ΗΠΑ: να ξεριζώσει και τα τελευταία υπολείμματα των τζιχαντιστών από τα όρη του βορειοανατολικού Λιβάνου!

Δοθέντος λοιπόν όχι μόνο του τεράστιου γοήτρου που έχει η Χεζμπολάχ, εντός κι εκτός του μικροσκοπικού Λιβάνου, αλλά και του ετοιμοπόλεμου της, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον ούτε η Σαουδική Αραβία, ούτε το Ισραήλ είναι διατεθειμένοι να αναμετρηθούν μαζί της, όσο κι αν η μία χώρα προσεύχεται κάθε βράδυ στο δικό της θεό να ξεκινήσει πόλεμο η άλλη. Άμεσος κίνδυνος επομένως εισβολής ή νέου εμφυλίου στο Λίβανο δεν υφίσταται επειδή η υπεροπλία της Χεζμπολάχ αποκλείει εξ αρχής κάθε ενδεχόμενο νίκης του αντίπαλου στρατοπέδου.

Η Μέση Ανατολή ωστόσο με την παραίτηση του Χαρίρι και την πρόσφατη πρωτοβουλία του Μακρόν να τον φιλοξενήσει στη Γαλλία, παρατείνοντας έτσι την απουσία του από το Λίβανο, γίνεται πιο απρόβλεπτη και η προοπτική ενός γενικευμένου πολέμου πολύ πιο αιματηρού κι εκτεταμένου απ’ όσους έχουμε ήδη γνωρίσει στην περιοχή έρχεται πιο κοντά…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Σαουδική Αραβία: Η οικονομική βάση ενός σιωπηρού πραξικοπήματος

Κορυφή του παγόβουνου βαθύτερων και σαρωτικών αλλαγών ήταν οι συλλήψεις για διαφθορά 4 υπουργών και δεκάδων άλλων αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και των ιδιοκτητών τριών ημι-ανεξάρτητων τηλεοπτικών σταθμών, που συγκλόνισαν το σαουδαραβικό βασίλειο και όχι μόνο.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Το ειδικό βάρος της Σαουδικής Αραβίας στην παγκόσμια οικονομία ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αργού πετρελαίου και στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο ανέκαθεν προσέδιδε στις εξελίξεις στο εσωτερικό του Ριάντ διεθνή σημασία.

Οι αλλαγές που έχουν τροχοδρομηθεί στο βασίλειο των Σαούντ είναι πριν και πάνω απ’ όλα οικονομικές. Επιβλήθηκαν πρώτο, από την πτώση της τιμής του πετρελαίου από ένα επίπεδο άνω των 100 δολ. το βαρέλι που έφτασε η τιμή του το 2014 για να μειωθεί ακόμη και κάτω από τα 30 δολ. το 2016, δεύτερο, από την ανάδυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που κατακτούν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της κατανάλωσης λόγω των αθρόων επιδοτήσεων και της ευαισθησίας για την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη και, τρίτο, λόγω της εισόδου στην αγορά του σχιστολιθικού αμερικανικού πετρελαίου που ωθεί ακόμη πιο χαμηλά τις τιμές, σε βαθμό κανείς να μην μπορεί να προεξοφλήσει αν στο νέο ενεργειακό τοπίο θα ξαναδούμε ποτέ τις υψηλές τιμές που είδαμε προ τριετίας. Επίσης, αν οι πετρελαιοεξαγωγικές χώρες θα ξαναδούν ποτέ πλημμυρισμένα από ρευστό τα κρατικά τους ταμεία. Πλάι σε αυτά, μια ακόμη δύναμη που καθιστούσε επιβεβλημένη την αλλαγή του κυρίαρχου οικονομικού υποδείγματος στην πετρομοναρχία των Σαούντ ήταν η ανεργία που φτάνοντας το 25% θερίζει τη νεολαία κάτω των 30 ετών, οι οποίοι μάλιστα αποτελούν το 70% του πληθυσμού!

Επάνω σε αυτό το έδαφος θεμελιώθηκε το «Όραμα 2030»∙ είναι η …εμπορική ονομασία, ο διακριτικός τίτλος ενός πολύ φιλόδοξου σχεδίου απεγκλωβισμού της σαουδαραβικής οικονομίας από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που ως σημείο εκκίνησης είχε μια επένδυση ύψους 50 δισ. δολ. η οποία ανακοινώθηκε το Φεβρουάριο σε ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά που ως το 2023 θα παράγουν 9,5 – 10 γιγαβάτ! Ακρογωνιαίοι λίθοι του «Οράματος 2030» είναι τρία συγκεκριμένα σχέδια γιγαντιαίων οικονομικών μεγεθών.

Το πρώτο αφορά μια ολόκληρη πόλη αφιερωμένη στην ψυχαγωγία κοντά στην πρωτεύουσα Ριάντ.

Το δεύτερο τη δημιουργία ενός οικο-τουριστικού συγκροτήματος νησιών στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου θα επενδύσει και ο Ρίτσαρντ Μπράνσον της Virgin, προσθέτοντας στην περιρρέουσα χλιδή μια νότα ανεμελιάς. Και τα δύο αυτά σχέδια επιδιώκουν να παραμείνουν εντός της χώρας τα δισ. που δαπανούν οι πολίτες της ετησίως για διασκέδαση και τουρισμό στο εξωτερικό και γι’ αυτό το λόγο συζητιέται να μην έχουν ισχύ εκεί πολλοί από τους γνωστούς κανόνες. Και μπικίνια και αλκοόλ επομένως θα επιτρέπονται παραπέμποντας στην τακτική της Κίνας να αλλάξει τις οικονομικές σχέσεις στο εσωτερικό μέσω της δημιουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που προϊόντος του χρόνου μετατράπηκαν από εξαίρεση σε κανόνα.

Το τρίτο και πιο σημαντικό σχέδιο αποσκοπεί στη δημιουργία ενός κόμβου, ονόματι ΝΕΟΜ, που θα συγκεντρώσει εταιρείες υψηλής τεχνολογίας (ψηφιακή οικονομία, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, βιοτεχνολογία, κ.α.). Μάλιστα, στην παρουσίαση του σχεδίου (εδώ λεπτομέρειες) κέρδισε τις εντυπώσεις η εμφάνιση ενός ανθρωποειδούς ρομπότ, με γυναικεία μορφή και το συμβολικό όνομα Σοφία, που συνομίλησε με τους επισκέπτες και κυρίως ευχαρίστησε τη Σαουδική Αραβία για την τιμή που της έκανε να της χορηγήσει ιθαγένεια. Έτσι, η Σαουδική Αραβία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που χορήγησε τα δικαιώματα του πολίτη σε ένα ρομπότ. Για να μη μείνει καμιά αμφιβολία για τη γενναιοδωρία των Σαουδαράβων να υπενθυμίσουμε πώς στο βασίλειό τους κανείς δεν απολαμβάνει τέτοια δικαιώματα, με την έννοια που τα ξέρουμε στη Δύση. Δεν πρόκειται με άλλα λόγια να ζητήσει δικαίωμα ψήφου, ούτε και μπορούσε να ισχύει για την περίπτωση της η υποχρέωση της μαντήλας, όπως ισχύει απαρεγκλίτως για κάθε γυναίκα…

Σημείο τομής σε αυτήν την προσπάθεια δομικής αλλαγής της σαουδαραβικής οικονομίας αποτελεί η ιδιωτικοποίηση της εταιρείας Aramco, που έχει προγραμματιστεί για το 2018, όταν η πορεία ανόδου της τιμής του πετρελαίου των τελευταίων μηνών, που το οδήγησε στα 64 δολάρια θα είναι σε εξέλιξη και οι προσδοκίες περαιτέρω ανόδου βάσιμες βάσιμες. Ακόμη κι αυτό το 5% των μετοχών που θα πουληθούν κατά κοινή ομολογία θα είναι η μεγαλύτερη δημόσια εγγραφή στην ιστορία δεδομένου ότι η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας εκτιμάται από 1 ως 1,5 τρισ. δολ..  Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης να αναφέρουμε ότι η αξία της Apple ανέρχεται στα 830 δισ. δολ. …μόνον!

Αναπόφευκτο λοιπόν είναι οι κλυδωνισμοί που δημιουργεί η υλοποίηση αυτού του σχεδίου να δημιουργούν αναταράξεις σε όλη την κλίμακα της εξουσίας, ακόμη και σε μέλη της βασιλικής οικογένειας που πίστευαν ότι είναι υπεράνω του νόμου. Πολύ περισσότερο όταν τα οικονομικά σχέδια του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, του 32χρονου γιού του βασιλιά που έχει συγκεντρώσει στα χέρια του όλη την εξουσία, συνοδεύονται από μια εξωτερική πολιτική που είναι τόσο επιθετική όσο και αποτυχημένη! Μάρτυρας το εμπάργκο στο Κατάρ, που αν κάτι κατάφερε ήταν να το στρέψει οριστικά και αμετάκλητα στο Ιράν κι ο πόλεμος στην Υεμένη (περισσότερα εδώ κι εδώ) που έχει προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική καταστροφή. Και τώρα με την παραίτηση του λιβανέζου πρωθυπουργού Σάαντ Χαρίρι απειλεί να γενικεύσει την αστάθεια.

Οι συλλήψεις, που ισοδυναμούσαν με σιωπηλό πραξικόπημα και έτυχαν της επιδοκιμασίας του Τραμπ, στόχευαν στην εξάλειψη των εμποδίων που θα επιτρέψουν την υλοποίηση των παραπάνω αλλαγών.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

Αρέσει σε %d bloggers: