Αποτυχίες και απειλές ο απολογισμός από το ταξίδι του Μπάιντεν στην Μέση Ανατολή

Με άδεια χέρια δεν έφυγε από την τετραήμερη επίσκεψή του στην Μέση Ανατολή (13-16/7) ο αμερικανός πρόεδρος.  

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επί της ουσίας ωστόσο απέτυχε να αναστρέψει τη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Μέση Ανατολή και αμφισβητεί την επιρροή των ΗΠΑ. Ο Τζο Μπάιντεν κυρίως απέτυχε να πείσει για την δημοκρατική ατζέντα των ΗΠΑ. Απέτυχε να δείξει ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ στηρίζεται στην δημοκρατία και προάγει την ελευθερία, αντιπαλεύοντας αυταρχικά καθεστώτα.

Όταν άλλωστε ο Μπάιντεν δηλώνει ο ίδιος πώς είναι Σιωνιστής, όπως έκανε στο πρόσφατο ταξίδι του, τότε υιοθετεί τα πιο ολοκληρωτικά, επεκτατικά και φασιστικά σχέδια εθνοκάθαρσης που έχουν συνοδεύσει τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

Η επίσκεψη του Μπάιντεν στην Μέση Ανατολή ήταν μια βαθιά υπόκλιση στα πιο ολιγαρχικά καθεστώτα. Ισοδυναμούσε με την παραγραφή και νομιμοποίηση φρικτών καθημερινών εγκλημάτων που πραγματοποιούν, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους. Μια μικρή αναφορά στα επιτεύγματα της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ είναι αρκετή.

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι ήταν αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και υπουργός Άμυνας, μέχρι που το 2013 ανέτρεψε τον εκλεγμένο ισλαμιστή Μοχάμεντ Μόρσι με στρατιωτικό πραξικόπημα. Έκτοτε έχει εκλεγεί  δύο φορές (2014 και 2018) με ποσοστό 97%.  Ωστόσο οι προεκλογικές περίοδοι σημαδεύτηκαν από αιματηρές διώξεις και απαγορεύσεις που ως στόχο είχαν τόσο τους Αδελφούς Μουσουλμάνους όσο και την Αριστερά. Σήμερα, όπως πολύ εύστοχα παρατήρησαν οι New York Times, το καθεστώς του Σίσι έχει μετατρέψει το καθεστώς των προφυλακίσεων σε κύρια μηχανή μαζικής καταπίεσης: «Οι δυνάμεις ασφαλείας συλλαμβάνουν ανθρώπους από τους δρόμους ή από τα σπίτια τους και τους εξαφανίζουν χωρίς να ειδοποιήσουν την οικογένεια ή δικηγόρους. Όταν οι συλληφθέντες εμφανίζονται φρουρούμενοι, οι εισαγγελείς τους κατηγορούν για τρομοκρατική δράση και τους φυλακίζουν για μήνες ή εν τέλει για χρόνια χωρίς ποτέ να μπορούν να αποδείξουν την αθωότητά τους στο δικαστήριο». Η λίστα με τους φυλακισμένους είναι ατελείωτη και περιλαμβάνει: Σκιτσογράφο που ανάρτησε meme στο facebook δείχνοντας τον Αλ Σίσι με αυτιά Μίκι Μάους, δύο γυναίκες που συνελήφθησαν επειδή παραπονέθηκαν για την τιμή των εισιτηρίων και χιλιάδες άλλους. Κυρίως, ωστόσο οι αυταρχικές επιδόσεις του δικτάτορα Αλ Σίσι περιλαμβάνουν χιλιάδες εξωδικαστικές εκτελέσεις αντιφρονούντων! Έρευνα διεθνούς οργάνωσης  απέδειξε ότι από τον Ιανουάριο του 2015 ως τον Δεκέμβριο του 2020 δολοφονήθηκαν 755 άτομα, που χαρακτηρίστηκαν τρομοκράτες ή πολεμιστές (militants).

Σε μαζικές εκτελέσεις αντιφρονούντων στηρίζει την εξουσία της και η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας. Μόλις πρόσφατα, στις 15 Μαρτίου, το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε την εκτέλεση 81 ατόμων, ανεβάζοντας στους 92 τους εκτελεσμένους το 2022. Οι 41 εξ αυτών προέρχονται από την Σιιτική μειονότητα, δείχνοντας, όπως έγραψε και η Διεθνής Αμνηστία σε ειδική ανακοίνωσή της, την πολιτική χρήση της θανατικής ποινής για να αντιμετωπίσει τους διαφωνούντες των ανατολικών επαρχιών της. Η εκτέλεση Σιιτών από την Σαουδική Αραβία, μέσα από δίκες – παρωδία, δεν είναι κάτι νέο. Το ίδιο συνέβη και το 2019, όταν σε μια μαζική εκτέλεση κατηγορούμενων για τρομοκρατία πολλοί προέρχονταν από την Σιιτική μειονότητα, το ίδιο συνέβη και το 2016 όταν εκτελέστηκε ένας διακεκριμένος Σιίτης κληρικός, κοκ. Πέραν των Σιιτών, η πετρομοναρχία των Σαούντ οδηγεί συχνότατα στην αγχόνη και διαδηλωτές!

Η πετρομοναρχία των Σαούντ είναι υπαίτια και για την μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή που συντελείται εδώ και χρόνια στην Υεμένη. «Τυφλοί» βομβαρδισμοί σε σχολεία και αγορές, πολιορκία για την αποκοπή διαδρόμων μεταφοράς ειδών διατροφής κι άλλες μεσαιωνικές μέθοδοι έχουν καταδικάσει στην πείνα και τον θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους!

Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί η φρικτή εκτέλεση του δημοσιογράφου της Washington Post, Τζαμάλ Κασόγκι, στην Τουρκία το 2018 από πράκτορες του Ριάντ. Η εκτέλεσή του μέσω του διαμελισμού του με αλυσοπρίονο(!), θα ήταν αρκετή ώστε η Σαουδική Αραβία να απομονωθεί διπλωματικά και να υποστεί πλήθος οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων. Στην πράξη δεν είχε καμιά επίπτωση, παρότι η ίδια η CIA επιβεβαίωσε ότι την δολοφονία του Κασόγκι διέταξε ο ηγέτης της χώρας, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (MBS), παρότι ο ίδιος ο Μπάιντεν είχε εξαγγείλει πριν κερδίσει τις εκλογές ότι θα μετατρέψει την Σαουδική Αραβία σε «κράτος παρία», κοκ.

Τέλος η υπόκλιση στον αυταρχισμό του Αμερικανού προέδρου κορυφώθηκε με την επίσκεψη στο σιωνιστικό καθεστώς και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Ο Τζο Μπάιντεν συνεχίζει την πολιτική του Τραμπ! Η πρεσβεία των ΗΠΑ θα παραμείνει στην Ιερουσαλήμ ναρκοθετώντας αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ. Το προξενείο των ΗΠΑ για τους Παλαιστίνιους στην Ιερουσαλήμ που έκλεισε επί Τραμπ θα συνεχίσει να είναι κλειστό, όπως και τα γραφεία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης στην Ουάσιγκτον που έκλεισαν το 2018. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν άσκησε καμία κριτική στην επέκταση των εβραϊκών εποικισμών στην ανατολική Ιερουσαλήμ, ούτε στην προσάρτηση από το εβραϊκό κράτος των συριακών υψωμάτων του Γκολάν, ούτε στην πολιορκία της Γάζας που είναι η μεγαλύτερη σε έκταση φυλακή του κόσμου. Παράλληλα ο Μπάιντεν αύξησε την οικονομική βοήθεια – ρεκόρ ύψους 3,8 δισ. δολ. που παρέχει ετησίως στο κράτος – τρομοκράτη του Ισραήλ κατά 1 δισ. ευρώ, με πρόσχημα την δημιουργία αντιπυραυλικής ασπίδας!

Όλα αυτά μάλιστα δύο μόλις μήνες μετά την εν ψυχρώ δολοφονία της δημοσιογράφου Σιρίν Αμπού Ακλέ του δικτύου Αλ Τζαζίρα, από ισραηλινούς στρατιώτες. Οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να επιβάλλουν κυρώσεις στο ρατσιστικό καθεστώς του Ισραήλ, αποδεικνύοντας έτσι πόσο υποκριτικό είναι το ενδιαφέρον τους για την ειρήνη, την δημοκρατία και την ελευθεροτυπία…

Την ίδια ώρα ο πρόεδρος Μπάιντεν εξήγγειλε την παραχώρηση …ψιχίων στην Παλαιστινιακή Αρχή μόνο και μόνο για να εξαγοράσει την υποταγή και συνθηκολόγησή της: Ένα πολυετές πλαίσιο χρηματοδότησης 6 παλαιστινιακών νοσοκομείων με 100 εκ δολ. μέσω της USAID, 201 εκ. δολ. για παλαιστίνιους πρόσφυγες από τη Δυτική Όχθη, τη Γάζα, τη Συρία, τον Λίβανο και την Ιορδανία μέσω της UNRWA, 15 εκ. δολ. για γεύματα σε άπορους κι άλλα τέτοια μέτρα, που προϋποθέτουν τη συνεργασία της Αρχής με τους κατακτητές, και ισοδυναμούν με εξευτελισμό! Είναι μέτρα ελάχιστης οικονομικής σημασίας, που διαιωνίζουν το καθεστώς εξαθλίωσης των Παλαιστινίων.

Δικαίως το Ισραήλ χαρακτήρισε μέσω του πρωθυπουργού του Γιαΐρ Λάπιντ επιτυχία την επίσκεψη του Μπάιντεν στην περιοχή. Επιτυχία για τον σιωνισμό ήταν επίσης το άνοιγμα του εναέριου χώρου της Σαουδικής Αραβίας στις ισραηλινές πτήσεις. Το τέλος της απαγόρευσης θα δώσει νέα ώθηση στο εμπόριο και τις οικονομικές συναλλαγές του Ισραήλ με την περιοχή και την Ασία. Απέχει ωστόσο σημαντικά από τον απώτερο στόχο του Ισραήλ και των ΗΠΑ, δηλαδή την πλήρη εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ όπως έπραξαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και το Μαρόκο, υπογράφοντας το 2020 τις «συμφωνίες του Αβραάμ», με το Ισραήλ.

Η Σαουδική Αραβία υπό την ηγεσία του ΜΒS έχει πραγματοποιήσει συγκεκριμένα και υλικά βήματα στην κατεύθυνση κανονικοποίησης των σχέσεων με το σιωνιστικό καθεστώς, όπως για παράδειγμα η συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών των δύο χωρών. Ωστόσο η φιλοδοξία των Σαούντ να ηγηθούν του αραβικού και του μουσουλμανικού κόσμου έρχεται σε σύγκρουση με την προδοσία του στόχου δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Το Ριάντ ισορροπεί  σε αυτή την διελκυστίνδα με τη μέθοδο της διολισθήσεως: Πλησιάζει όλο και πιο κοντά το Ισραήλ με μικρά κάθε φορά βήματα, υλοποιώντας εκ των προτέρων όλα εκείνα τα πρακτικά μέτρα που θα έλυνε η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων. Έτσι ώστε να μένει μόνο το άνοιγμα των πρεσβειών…

Με ουσιαστική αποτυχία στέφθηκε και ο στόχος του Μπάιντεν να αυξήσει η Σαουδική Αραβία την προσφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου ώστε οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας να πάψουν να επιφέρουν επιπλέον έσοδα στην Μόσχα πλήττοντας μόνο όσους τις εφαρμόζουν. Ο MBS υποσχέθηκε μια οριακή αύξηση της παραγωγής από τα 12 εκ. βαρέλια ημερησίως στα 13, όπως ήταν ο μακροπρόθεσμος στόχος αύξησης της παραγωγής της σαουδικής πετρομοναρχίας μέχρι το 2027. Και πάλι ο Σαουδάραβας πρίγκηπας δεν δεσμεύθηκε με αυστηρά χρονοδιαγράμματα απέναντι στον Μπάιντεν. Είναι ενδεικτικό ότι στο κοινό ανακοινωθέν, όπως εκδόθηκε από την σαουδαραβική πλευρά, δεν υπάρχει καμία αναφορά στην αύξηση της προσφοράς πετρελαίου. Εκείνη δε την ημέρα, την Παρασκευή 15/7 οι τιμές του πετρελαίου στις αμερικανικές αγορές έκλεισαν υψηλότερα: Στα 101 δολ. το βαρέλι το Μπρεντ, με 2% αύξηση, και στα 97,6 δολ. ο δείκτης West Texas Intermediate στη Νέα Υόρκη. Δεν γίνεται να περιγραφεί πιο παραστατικά η διάψευση των προσδοκιών…

Ο Μπάιντεν απέτυχε ωστόσο διπλά στο συγκεκριμένο θέμα γιατί το συγκαλυμμένο όχι του Σαουδάραβα ηγέτη στο αμερικανικό αίτημα αύξησης της παραγωγής πετρελαίου είναι η κατάληξη της εξαγγελίας του αμερικανικού ηγέτη να μειώσει τη χρήση ορυκτών καυσίμων! Ο υποψήφιος  των Δημοκρατικών κέρδισε τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2020, υποσχόμενος ταχύτερα βήματα στην πράσινη μετάβαση της οικονομίας, επιτάχυνση της υιοθέτησης Αναλώσιμων Πηγών Ενέργειας και σταδιακή μείωση της χρήσης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Φτάνουμε έτσι σε μια στροφή 180 μοιρών, που όσο κι αν δικαιολογείται με ψυχροπολεμικές επικλήσεις στην ανάγκη τιμωρίας της Ρωσίας με πρόσχημα τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο πραγματικός λόγος είναι τα αυτοκρατορικά – ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ. Στο βωμό της Pax Americana επομένως επιταχύνεται η κλιματική αλλαγή κι αυξάνεται η θερμοκρασία του πλανήτη! Τις εξαγγελίες του Μπάιντεν ως προς το παρόν έσωσε ο MBS, για τους δικούς του φυσικά λόγους που σχετίζονται με την συνεργασία του με τη Ρωσία.

Η Pax Americana προωθήθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο και με έναν ακόμη, τρίτο, τρόπο πέραν της υποστήριξης του Ισραήλ και του αιτήματος αύξησης της παραγωγής πετρελαίου: Μέσω της δημιουργίας εμποδίων στην οικονομική εξάπλωση της Κίνας. Ήδη, οι ΗΠΑ έχουν με ποικίλους τρόπους ανασχέσει την κινέζικη επιρροή στην περιοχή. Για παράδειγμα η προσπάθεια κατασκευής από την Κίνα ενός μεγάλου λιμανιού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διακόπηκε κατόπιν προειδοποιήσεων και απειλών των ΗΠΑ ότι θα μετατραπεί σε μόνιμη στρατιωτική βάση. Δικαίωμα το οποίο διατηρούν μόνο οι ΗΠΑ που, όπως είναι σε όλους γνωστό, από τις βάσεις τους εξάγουν …αγάπη μόνο.

Φραγμοί στην Κίνα

Το επίδικο τώρα ήταν να ανακόψουν την εγκατάσταση στην περιοχή δικτύου 5G και 6G της κινέζικης Huawei. Η ακύρωση των κινέζικων σχεδίων επιχειρήθηκε με μαστίγιο και καρότο. Το μαστίγιο ήταν η απειλή διακοπής της πρόσβασης στην πληροφόρηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών εάν θα περνάει μέσα από κινέζικους δίαυλους και ο σταδιακός περιορισμός των κοινών στρατιωτικών επιχειρήσεων. Πρόκειται για μια απειλή που αποκαλύπτει την μόνιμη τακτική του αμερικανικού εκβιασμού: Αφού πρώτα οι ΗΠΑ επέβαλαν την στρατιωτική εξάρτηση των πετρομοναρχιών από την αμερικανική πολεμική βιομηχανία και το Πεντάγωνο, που παρείχαν το hardware και το software αντίστοιχα, τώρα τις αντιμετωπίζουν σαν τοξικοεξαρτημένους: ζητούν νέα υποχωρήσεις και επιπλέον πρόσδεση με την απειλή της διακοπής μιας βοήθειας που κάθε άλλο παρά αναγκαία ήταν…

Το καρότο ήταν το αμερικανικό δίκτυο Open RAN (Open Radio Access Network) που στηρίζεται σε υπηρεσίες cloud και λογισμικού. Η Σαουδική Αραβία υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας με τις ΗΠΑ για την πιλοτική ανάπτυξη του εν λόγω δικτύου που δεν έχει δοκιμαστεί σε μεγάλη κλίμακα, παρότι στο έδαφός της η κινέζικη Huawei έχει ήδη αναπτύξει το υπερσύγχρονο και δοκιμασμένο δίκτυο της.

Ωστόσο δεν στόχευαν μόνο την Κίνα οι αμερικανικές απειλές, όπως διατυπώθηκαν με την ανεπίδεκτη αμφισημιών δήλωση του Μπάιντεν «Η Αμερική δεν πάει πουθενά» όπως συμπληρώθηκε με την εξ ίσου κατηγορηματική δήλωση ότι οι ΗΠΑ δεν σκοπεύουν να αφήσουν κανένα κενό εξουσίας στη περιοχή που να το εκμεταλλευτούν οι ανταγωνιστές της. Οι απειλές στόχευαν επίσης τη Ρωσία και το Ιράν· δύο χώρες με τις οποίες ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ έχει ξεπεράσει προ πολλού το οικονομικό πεδίο. Η ειρωνεία μάλιστα είναι και στις δύο αυτές χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο των ΗΠΑ στο όνομα των αμερικανικών δημοκρατικών αξιών πραγματοποιούνται εκλογές κανονικά και με το νόμο! Στο Ιράν μάλιστα ο ίδιος ο αμερικανικός Τύπος αφιερώνει πλήθος αναλύσεων κάθε φορά για να προβλέψει αν είναι μεταρρυθμιστής ή «σκληροπυρηνικός» κάθε ηγέτης που εκλέγεται… Οι ηγεσίες των αραβικών κρατών αντίθετα που έχουν επιλέξει για συμμάχους οι ΗΠΑ είναι ελέω θεού μοναρχίες! Ή δεν πραγματοποιούν ποτέ εκλογές (Σαουδική Αραβία) ή τις πραγματοποιούν σε ένα καθεστώς διώξεων και απαγορεύσεων (Αίγυπτος) ή το δικαίωμα του εκλέγειν είναι εθνικά καθορισμένο (Ισραήλ).

Ο Μπάιντεν δεν άφησε ευκαιρία να πάει χαμένη που να μην τονίσει ότι το Ιράν είναι εχθρός των αραβικών κρατών, οξύνοντας τις αντιθέσεις στην περιοχή που δικαιολογούν την (εμπρηστική στην πράξη) παρέμβαση των ΗΠΑ. Η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών πιέσεων ωστόσο για πρώτη φορά αμφισβητείται στην πράξη. Σειρά διπλωματικών κινήσεων στην ίδια την περιοχή της Μέσης Ανατολής (πχ η εύθραυστη εκεχειρία στην Υεμένη) και εκτός (ανεπιβεβαίωτες φήμες για ένταξη στις BRICS των σουνιτικών καθεστώτων Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, μετά την επίσημη υποβολή αίτησης ένταξης Ιράν και Αργεντινής) δημιουργούν για πρώτη φορά βάσιμες ελπίδες ύφεσης των συγκρούσεων στο εσωτερικό της Μέσης Ανατολής.

Η μεγαλύτερη ελπίδα ωστόσο έρχεται από την Παλαιστίνη. Δεν είναι μόνο τα πανό που αναρτήθηκαν στα κατεχόμενα κατά μήκος της διαδρομής που πραγματοποίησε ο Μπάιντεν, χαρακτηρίζοντας ως απαρτχάιντ το καθεστώς εθνοκάθαρσης και φυλετικών διαχωρισμών που έχει επιβάλει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων.

Είναι και η στάση των Παλαιστινίων. Πρόσφατη αξιόπιστη δημοσκόπηση έδειξε ότι η ζυγαριά πλέον γέρνει καθαρά υπέρ μιας νέας εξέγερσης, απορρίπτοντας την ταπείνωση που θεσμοθέτησε η συμφωνία του Όσλο. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από ένα παλαιστινιακό κέντρο ερευνών και του γερμανικού ιδρύματος Κόνραντ Αντενάουερ. Βάσει λοιπόν των ευρημάτων της «τα αποτελέσματα το δεύτερο τρίμηνο του 2022 δείχνουν μια σημαντική μεταβολή στην εγχώρια ισορροπία εξουσίας υπέρ της Χαμάς και της ηγεσίας της μόνο τρεις μήνες αφότου η Φατάχ κατάφερε να επανακτήσει μέρος της δημοφιλίας της που είχε απωλέσει μετά την ακύρωση των βουλευτικών και προεδρικών εκλογών τον Απρίλιο του 2021, τον πόλεμο του Μαΐου του 2021 μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ και τον θάνατο στα χέρια των Παλαιστινιακών δυνάμεων ασφαλείας του αντιπολιτευόμενου Νιζάρ Μπανάτ».

Οι Παλαιστίνιοι με τη Χαμάς

«Σήμερα» συνεχίζει το δελτίο Τύπου που εξέδωσε το παλαιστινιακό και το γερμανικό ίδρυμα που επιχορηγείται από τη δεξιά Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) «η Χαμάς και η Φατάχ απολαμβάνουν σχεδόν το ίδιο επίπεδο δημόσιας υποστήριξης, με το κενό να μειώνεται στο 1% υπέρ της Χαμάς, αφού ήταν 6 ποσοστιαίες μονάδες υπέρ της Φατάχ τον Μάρτιο του 2022. Είναι αξιοσημείωτο ότι η πτώση στην δημοτικότητα της Φατάχ παρατηρήθηκε και στην Δυτική Όχθη και στην Λωρίδα της Γάζας, παρότι η πτώση ήταν μεγαλύτερη στη Γάζα. Η μειούμενη δημοτικότητα της Φατάχ είναι εμφανής με δύο ακόμη τρόπους: Πρώτο, το κενό στη δημοτικότητα μεταξύ του επικεφαλής της Φατάχ, προέδρου Αμπάς, και του επικεφαλής της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, έχει φτάσει τις 22 μονάδες υπέρ του Χανίγιε, όταν πριν τρεις μήνες ήταν μόλις 16 μονάδες. Επιπλέον, το αίτημα για παραίτηση του Αμπάς από την προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής υπερβαίνει τα τρία τέταρτα, ενώ όσοι είναι ακόμη υπέρ του Αμπάς έχουν μειωθεί σε λιγότερο από το ένα πέμπτο! Μια ακόμη ένδειξη για την συρρίκνωση της Φατάχ είναι το αυξανόμενο κενό μεταξύ εκείνων που πιστεύουν ότι η Χαμάς αξίζει να ηγείται και να αντιπροσωπεύει τον παλαιστινιακό λαό κι εκείνων που πιστεύουν ότι “η Φατάχ υπό τον Αμπάς” αξίζει περισσότερο από τη Χαμάς. Σήμερα το κενό βρίσκεται στις 10 ποσοστιαίες μονάδες υπέρ της Χαμάς, σε σύγκριση με μόλις 2 ποσοστιαίες μονάδες υπέρ της Χαμάς πριν τρεις μήνες».

Αυτά τα ποσοστά δείχνουν ότι πίσω από τις αβρότητες μεταξύ των ηγεσιών η κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι εκρηκτική. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει για την τύχη της Μέσης Ανατολής χωρίς να λάβει υπ’ όψη του τους καθημερινούς Παλαιστίνιους!

Στρίβουν προς Ρωσία οι Σαουδάραβες

Το περιστατικό με το γεράκι που χάρισε ο Βλαντίμιρ Πούτιν, στη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας με αφορμή την επίσκεψή του στο Ριάντ με βεβαιότητα ήταν ο ορισμός του ατυχούς: κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα αρχίσει να κουτσουλάει και να λερώνει τη βασιλική αίθουσα, πετώντας από την μια άκρη ως την άλλη του παλατιού, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων των παρόντων. Δεν στερούταν ωστόσο και συμβολισμών∙ καθόλου τιμητικών για το βασιλιά Σαλμάν και περισσότερο για τον διάδοχό του σκοτεινό και αδίστακτο πρίγκηπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, μιας και η επίσκεψη του ρώσου προέδρου στη σαουδαραβική πρωτεύουσα συμπύκνωσε και επισημοποίησε μια μεταβολή στην ισορροπία των δυνάμεων μεταξύ Ρωσίας και Σαουδικής Αραβίας. Στο ένα άκρο της αυτή η νέα ισορροπία έχει μια Ρωσία νικήτρια και αναβαθμισμένη και στο άλλο άκρο την ουαχαμπίτικη μοναρχία ηττημένη και υποβαθμισμένη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δε γνωρίζουμε πόσο καιρό πριν είχε «κλειδώσει» η επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ριάντ, αν και με βάση δημοσιεύματα ο σαουδάραβας βασιλιάς κάλεσε τον Πούτιν στο Ριάντ ακριβώς πριν δύο χρόνια, τον Οκτώβριο του 2017, με αφορμή τη δική του επίσκεψη στη Μόσχα. Η τωρινή συγκυρία ωστόσο ήταν ο ορισμός της ευτυχούς για τη Ρωσία λόγω των εξελίξεων στη Συρία. Η αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από τη χώρα του Άσαντ κι όσα επακολούθησαν, με την υπαγωγή των Κούρδων στον έλεγχο και τη δικαιοδοσία του κρατικού συριακού στρατού κι όλων αυτών υπό την ομπρέλα της Ρωσίας, σηματοδοτεί την αναβάθμιση του ρόλου της Ρωσίας σε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η θέση που πλέον καταλαμβάνει ξεπερνάει πιθανά κι όσα είχε καταφέρει η Σοβιετική Ένωση στην ταραγμένη αυτή περιοχή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Μάρτυρας είναι οι 20 συμφωνίες που υπέγραψε ο Πούτιν στο Ριάντ (και αφορούν από ενέργεια και μεταφορικά μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη) με την οικονομική τους αξία (2 δισ. δολ.) να είναι αντιστρόφως ανάλογη της πολιτικής. Για να την αξιολογήσουμε αρκεί μια ματιά στα όσα έχουν εξελιχθεί τα λίγα τελευταία χρόνια πέριξ κι εντός της Σαουδικής Αραβίας. Εν συντομία: Πρώτο, η επέμβαση στην Υεμένη που χρονολογείται από το 2015 έχει μετατραπεί στο Βιετνάμ της Σαουδικής Αραβίας. Δεύτερο, οι απαντήσεις του Ιράν σε κάθε τεστάρισμα των διαθέσεων και της πολεμικής του ετοιμότητας από ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία αποδεικνύουν αυτό που όλοι ξέρουμε: Ότι η Ισλαμική Δημοκρατία είναι πολύ σκληρή ακόμη για να της επιτεθείς. Για να πεθάνει ούτε λόγος… Τρίτο, ο στενότερος σύμμαχος και φίλος των Σαούντ δεν είναι μόνο ασταθής αλλά αποδεικνύεται και αναποτελεσματικός. Η συμφωνία που υπέγραψε ο Ομπάμα με το Ιράν το 2015, η ευκολία με την οποία οι ΗΠΑ «άδειασαν» τον δικτάτορα της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ στο απόγειο της Αραβικής Άνοιξης σπεύδοντας να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και το, χειρότερο όλων, τα συμβόλαια αγοράς στρατιωτικού υλικού ύψους 100 δισ. δολ. που υπέγραψε το Ριάντ με τον Τραμπ τον Ιούνιο του 2017 τα οποία απέτυχαν να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις της Αράμκο από μια επίθεση μη επανδρωμένων στις 14 Σεπτεμβρίου που είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η μισή παραγωγή της Σαουδικής Αραβίας και να χάσει εκ. δολάρια σε λίγα λεπτά αποδεικνύουν ένα πράγμα: Ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ οπορτουνιστική δύναμη για να την εμπιστευθείς. Τουλάχιστον, για να συνεχίσει να ευδοκιμεί και στη διπλωματία η μονοκαλλιέργεια που ανθεί στη σαουδαραβική οικονομία κι αποδεδειγμένα αποτελεί μόνον αιτία δεινών.

Προφανώς, η Σαουδική Αραβία δεν θα πάψει να είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μετά εννοείται από το Ισραήλ. Και γι’ αυτό το λόγο στέλνουν 3.000 επιπλέον στρατιώτες κι αναβαθμισμένα συστήματα αεράμυνας στη χώρα. Το άνοιγμα της ωστόσο προς τη Ρωσία θα της επιτρέψει να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το αναβαθμισμένο Ιράν, ελέω εδραίωσης του Άσαντ στην εξουσία, και να αποτρέψει τυχόν υπονομευτικά σχέδια εναντίον της μιας και ειδικά εντός της Συρίας κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει ότι από τα ταμεία της σουδαραβικής οικογένειας χρηματοδοτούνταν οι κατσαπλιάδες που ξεκίνησαν τον εμφύλιο στη Συρία.

Ενδεικτικό του βάθους της φιλο-ρωσικής στροφής των Σαούντ, πέραν της κοινής γραμμής με τη Ρωσία για τη διατήρηση της παραγωγής του ΟΠΕΚ σε ελεγχόμενα επίπεδα για να μην  πέσει την τιμή του – πρακτικές που μόνον εκνευρισμό προκαλούν στην Ουάσιγκτον, είναι επιπλέον και η συζήτηση με τη Ρωσία για αγορά του αναβαθμισμένου πυραυλικού συστήματος S400. Μένει να δούμε αν στο προσεχές μέλλον επαναληφθεί και στη Σαουδική Αραβία το έργο που είδαμε στην Τουρκία, με την αγορά των ρωσικών πυραύλων να εξελίσσεται σε αιτία πολιτικού πολέμου με τις ΗΠΑ, ή αν οι Σαουδάραβες απλώς εκβιάζουν τους Αμερικάνους ζητώντας λίγη παραπάνω …value for money.

Πηγή : Νέα Σελίδα

Ασύμμετρο πλήγμα στη Σαουδική Αραβία από τους αντάρτες της Υεμένης

Μέχρι σήμερα οι νεκροί στην Υεμένη που κατά κύριο λόγο προέρχονται από τους βομβαρδισμούς ξεπερνούν κατά πολύ τους 90.000. Κύριος υπαίτιος των ανηλεών επιθέσεων που ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2015 και κατά τη διάρκεια αυτής της τετραετίας κάθε φορά το ένα ρεκόρ βαρβαρότητας ξεπερνά το άλλο, είναι η Σαουδική Αραβία που δεν είχε κανένα δισταγμό να βομβαρδίσει σχολεία, σχολικά λεωφορεία, λαϊκές αγορές ακόμη και φυλακές. Για να γίνει πιο εμφανής η ανισότητα, να αναφέρουμε ότι απέναντι στην Υεμένη, που είναι η φτωχότερη χώρα της Μέσης Ανατολής, βρίσκεται ένας συνασπισμός κρατών που πέραν της σαουδαραβικής μοναρχίας περιλαμβάνει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, το Μαρόκο (μέχρι το 2019), την Ιορδανία, το Σουδάν, το Κουβέιτ, το Κατάρ (μέχρι το 2017) και το Μπαχρέιν. Ο συνασπισμός κατά της Υεμένης υποστηρίζεται επίσης από τις ΗΠΑ που παρέχουν πληροφορίες και τις βάσεις τους, όπως και την Αγγλία. Αποτέλεσμα αυτής της τρομερής συγκέντρωσης δύναμης δεν είναι μόνο οι 90.0000 νεκροί, ούτε η όξυνση του προβλήματος τροφοδοσίας σε νερό που ανέκαθεν αντιμετώπιζε η Υεμένη. Αλλά και μια ανθρωπιστική καταστροφή που πλήττει άπαντες, και την οποία έχει βεβαιώσει ο ίδιος ο ΟΗΕ με αποκορύφωμα μια επιδημία χολέρας. Όλα αυτά είναι σε εξέλιξη εδώ και περισσότερα από 4 χρόνια, χωρίς ποτέ οι αντιδράσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ απέναντι σε αυτά τα σκληρά δικτατορικά καθεστώτα που προστατεύονται ποικιλοτρόπως από τη Δύση να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Για να φανεί το μέγεθος της συγκάλυψης και της υποκρισίας ας αναλογιστούμε τα κροκοδείλια δάκρυα για τη Βενεζουέλα…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο όταν οι εξελίξεις στην περιοχή έφεραν στο τραπέζι των συζητήσεων το ενδεχόμενο η Δύση και δη οι ΗΠΑ να αναλάβουν δράση. Στο στόχαστρό τους όμως δεν θα βρεθεί η Σαουδική Αραβία που ευθύνεται για τη γενοκτονία στην Υεμένη, αλλά το Ιράν, που υποδείχθηκε ως υπαίτιο των επιθέσεων, με πολλές πηγές να βεβαιώνουν ότι η τροχιά που διέγραψαν τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα που επιτέθηκαν στα σαουδαραβικά διυλιστήρια δείχνει βορειοανατολικά κι όχι νοτιοδυτικά, δηλαδή το Ιράν και όχι την Υεμένη. Κι ας ανέλαβαν επίσημα οι Σιίτες αντάρτες της Υεμένης Χούτι την ευθύνη για την επίθεση στις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις διύλισης πετρελαίου του κόσμου που έχουν δυνατότητα επεξεργασίας ακόμη και 7 εκ. βαρελιών ημερησίως… Τις ίδιες εγκαταστάσεις επιχείρησαν να πλήξουν τον Φεβρουάριο του 2006 με επιθέσεις αυτοκτονίας ένοπλοι του ISIS χωρίς όμως αποτελέσματα…

Το πρόσφατο χτύπημα στις εγκαταστάσεις της Aramco θα έπρεπε να λειτουργήσει σαν αφύπνιση για να επιβεβαιώσει αυτό που συζητιέται σε όλο τον σοβαρό Τύπο: Ότι ένα σαουδαραβικό αιματηρό κι επεκτατικό σχέδιο που ξεκίνησε με τη φιλοδοξία να επιβάλει τη βούληση του Ριάντ σε λίγες εβδομάδες στην Υεμένη έχει εξελιχθεί σε Βιετνάμ. Σφαγείο από την μια μεριά και παταγώδη αποτυχία για την άλλη, που πλέον όμως αρχίζει να πληρώνει κι ένα βαρύτατο οικονομικό τίμημα, το οποίο είναι αδύνατο να είχε συμπεριλάβει στις πιθανές εκβάσεις του πολέμου όταν κατέστρωνε τα σχέδια επίθεσης στην Υεμένη. Δεν είναι λίγο μέσα σε ελάχιστες ώρες να χάνεται το 50% της παραγωγής πετρελαίου που αντιστοιχεί στο 5% της παγκόσμιας παραγωγής… Εν συντομία αν κάτι υπογράμμισε η επίθεση των ανταρτών της Υεμένης στην Aramco είναι το πόσο επικίνδυνος είναι ο πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, ο περιβόητος MBS, για την ίδια τη Σαουδική  Αραβία! Ο θερμόαιμος διάδοχος που μέχρι στιγμής έχει στο βιογραφικό του την φυλάκιση δεκάδων προβεβλημένων μελών της σαουδαραβικής οικογένειας για να ελέγξει πιθανότατα την κούρσα διαδοχής και σοβαρότατες κατηγορίες ότι είναι ο ιθύνων νους του φρικτού θανάτου, δια διαμελισμού, του δημοσιογράφου Κασόγκι στο σαουδαραβικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης, πλέον μπορεί να καυχιέται για το μεγαλύτερο πλήγμα που έχουν ποτέ δεχθεί οι εγκαταστάσεις της γιγαντιαίας Aramco, οικονομικού αιμοδότη της χώρας…

Το ωστικό κύμα των επιθέσεων έφτασε πολύ δικαιολογημένα στη Δύση, με την τιμή του αργού πετρελαίου να αυξάνεται ενδοσυνεδριακά ακόμη και κατά 10% κι από 60,22 δολάρια το βαρέλι την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου να κλείνει τη Τρίτη στα 69,02 δολάρια. Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου ανακόπηκε και πολύ σύντομα άρχισε να τείνει στα προηγούμενα επίπεδα κατόπιν της απόφασης των ΗΠΑ να προμηθεύσουν την αγορά με μέρος των στρατηγικών τους αποθεμάτων κι αφού οι Σαουδάραβες άρχισαν να καλύπτουν το κενό αυξάνοντας τις διαθέσιμες ποσότητες πετρελαίου που έριχναν στην αγορά.

Ωστόσο, αξίζει να υπογραμμισθεί ότι ακόμη κι αν η προσφορά επιστρέψει στα προηγούμενα επίπεδα το κύρος της Σαουδικής Αραβίας σαν μια ασφαλή πηγή κάλυψης των ενεργειακών αναγκών δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει εκεί που ήταν μέχρι την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου. Κι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για την Ασία, παρά για την Ευρώπη. Οι χώρες που αποτελούν τους μεγαλύτερους πελάτες της Aramco είναι η Ιαπωνία, η Κίνα και η Νότια Κορέα. Πλέον όμως το …ξανασκέφτονται. Με βάση τους Financial Times στις 18 Σεπτεμβρίου «οι μεγαλύτεροι πελάτες της Σαουδικής Αραβίας προβληματίζονται να διαφοροποιήσουν τις προμήθειες πετρελαίου… Οι περισσότερες από τις εξαγωγές της Σαουδικής Αραβίας κατευθύνονται σε ασιατικές χώρες και η περιοχή διαθέτει περιορισμένη δική της προσφορά. Αυτό έγειρε φόβους ότι αν διατηρηθεί η αύξηση 20% στις τιμές πετρελαίου θα οδηγήσει σε υψηλότερο πληθωρισμό και ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της περιοχής, σε μια στιγμή που η μεγέθυνση έχει ήδη επιβραδυνθεί λόγω της εμπορικής ρήξης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας». Σε κάθε περίπτωση το τίμημα που θα πληρώσει το βασίλειο των Σαούντ από τον πόλεμο του εναντίον των Χούτι δεν αφορά κανέναν άλλον πέραν της ηγεσίας του…

Αυτό που αντίθετα ενδιαφέρει όλο τον υπόλοιπο κόσμο είναι οι τιμές του πετρελαίου. Ο κίνδυνος προέρχεται από το ενδεχόμενο οι Χούτι να επαναλάβουν ανάλογα χτυπήματα, μετά την επιτυχία που σημείωσε η τελευταία επίθεση, «η μεγάλη» όπως τη χαρακτήρισε η Wall Street Journal. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι αυξήσεις στις τιμές είναι πιο σίγουρες ακόμη κι από τη ζέστη στη σαουδαραβική έρημο. Αυτό το ενδεχόμενο μόνο απομακρυσμένο δεν είναι, αν πάρουμε υπ’ όψη μας την πρόοδο που έχουν καταγράψει οι αντάρτες της Υεμένης να πλήττουν σαουδαραβικούς στόχους όλο και πιο μακριά όλο και πιο αποτελεσματικά. Τον Μάιο χαρακτηριστικά έπληξαν τον μεγάλης σημασίας σαουδαραβικό αγωγό ανατολής – δύσης, ενώ τον Αύγουστο έπληξαν τα κοιτάσματα του Σαϊμπάχ  κοντά στα σύνορα με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως επίσης κι ένα εξαγωγικό κέντρο στα ανατολικά της Σαουδικής Αραβίας. Επομένως, η φιλολογία περί απρόσμενης αναβάθμισης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των Χούτι είναι εντελώς αυθαίρετη κι αν κάτι υπηρετεί είναι την ενοχοποίηση του Ιράν. Οι ΗΠΑ έχουν έναν ακόμη λόγο να ρίξουν την πέτρα του αναθέματος στο Ιράν: Για να κρύψουν πόσο αναποτελεσματικές αποδείχθηκαν οι αγορές πολεμικού υλικού αξίας σχεδόν 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων που υπέγραψε ο Τραμπ με τον MBS κατά την επίσκεψή του στο Ριάντ προ τριετίας, όταν πρέπει να αντιμετωπιστούν τα ασύμμετρα χτυπήματα των ανταρτών. Με βάση ρεπορτάζ του Associated Press τα μη επανδρωμένα των ανταρτών της Υεμένης κατάφεραν και ξεγέλασαν το αντιπυραυλικό σύστημα των Πάτριοτ που έχει στη διάθεσή της η Σαουδική Αραβία, η οποία μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα διατηρεί τον μεγαλύτερο πολεμικό προϋπολογισμό ύψους 68 δις. δολ. ετησίως, ενώ είναι ο πρώτος στον κόσμο ως ποσοστό του ΑΕΠ, φθάνοντας το 8,8% του ετήσιου προϊόντος.

Οι επιπτώσεις ωστόσο από την επανάληψη ανάλογων χτυπημάτων θα είναι κατακλυσμιαίες ειδικά στην Ευρώπη, όπου επί δεκαετίες ο πληθωρισμός παραμένει σταθερός. Σε ένα τέτοιο προβλέψιμο και παγιωμένο επί χρόνια περιβάλλον μια μικρή έστω αύξηση στην τιμή του πετρελαίου θα προκαλέσει αλυσιδωτές αυξήσεις στις τιμές λιανικής όλων σχεδόν των προϊόντων παρότι η πετρελαϊκή σύνθεση της παραγωγής υλικών αγαθών έχει μειωθεί και δεν είναι όπως παλιά. Ειδικότερα, αν επιβεβαιωθούν σενάρια επίθεσης στο Ιράν – που τα θεωρώ αδύνατα – τότε η τιμή του βαρελιού δεν αποκλείεται να αυξηθεί ακόμη και κατά 4 ή 5 φορές σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα. Είναι κι αυτός ένας λόγος για τον οποίο η Δύση δεν θα εμπλακεί ποτέ σε πόλεμο με το Ιράν.

Καθόλου τυχαία δεν ήταν η απόσταση που κράτησε ο Ντόναλντ Τραμπ αποφεύγοντας να κατηγορήσει το Ιράν, όπως έκανε με ευκολία για παράδειγμα ο υπουργός Άμυνας Μάικ Πομπέο, δηλώνοντας «ότι δεν υπάρχει καμμιά ένδειξη πώς τα χτυπήματα προήλθαν από την Υεμένη». Οι New York Times ωστόσο υποστήριζαν το αντίθετο: «Ορισμένες δορυφορικές φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν την Κυριακή εμφάνιζαν την ζημιά στη δυτική πλευρά των εγκαταστάσεων κι όχι από την κατεύθυνση του Ιράν ή του Ιράκ». Σε άλλο δε άρθρο τους υποστήριζαν ότι «ειδικοί δήλωσαν πώς οι εικόνες είναι ανεπαρκείς για να αποδείξουν την προέλευση των επιθέσεων, το είδος των όπλων που χρησιμοποιήθηκαν και ποιος τα εκπυρσοκρότησε». Αναλογιζόμενος πιθανότατα τις συνέπειες ο αμερικανός πρόεδρος κατέστησε υπεύθυνους τους Σαουδάραβες για όσα γίνουν από δω και πέρα, ζητώντας τους οι ίδιοι να κατονομάσουν τους υπαίτιους. Αναλαμβάνουν έτσι και το κόστος των επιλογών τους, στην περίπτωση που επιλέξουν να ρίξουν λάδι στη φωτιά, χρησιμοποιώντας τις επιθέσεις των ανταρτών της Υεμένης ως αφορμή για μια σύγκρουση με το Ιράν την οποία ο πρίγκηπας MBS εναγωνίως επιζητά…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Επίδικο το Κασμίρ, στο στόχαστρο η Κίνα

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Ένα ερώτημα ήρθε στα χείλη όσων παρακολουθούσαν τον σαουδάραβα μονάρχη Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν να προσφέρει στην πακιστανική πολιτική ηγεσία το ασυνήθιστο δώρο του, ένα χρυσό όπλο(!), κατά την πρόσφατη διήμερη επίσκεψή του στην Ισλαμαμπάντ: Εναντίον τίνος θα  στραφεί;

Και δε χρειάστηκαν παρά λίγες ημέρες για να απαντηθεί το ερώτημα: εναντίον της Ινδίας.

Τυπικά όλα ξεκίνησαν την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου όταν η αεροπορία του Πακιστάν, σύμφωνα με δήλωσή της, κατέρριψε δύο μαχητικά αεροσκάφη της Ινδίας τα οποία επιχειρούσαν στα πακιστανικά εδάφη. Η παραβίαση των πακιστανικών συνόρων στόχο είχε τον βομβαρδισμό των στρατοπέδων εκπαίδευσης της μουσουλμανικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Τζαΐς ε Μοχάμεντ (JeM) που ανέλαβε την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση της 14ης Φεβρουαρίου, όταν στο ινδικό κομμάτι του Κασμίρ έχασαν τη ζωή τους 42 Ινδοί αστυνομικοί και προσωπικό ασφαλείας.

Τη διαμάχη γύρω από το Κασμίρ μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας κληροδότησε η βρετανική αποικιοκρατία, ως μια ανοιχτή πληγή και μόνιμη αιτία έχθρας και πολέμου μεταξύ των δύο κρατών. Κι επίσης, ως μια διαρκή αφορμή παρεμβάσεων του διεθνούς παράγοντα. Συγκεκριμένα, μετά το διαχωρισμό των αχανών αποικιακών εδαφών της Αγγλίας το 1947 σε μια (κυρίως) ινδουιστική Ινδία κι ένα μουσουλμανικό Πακιστάν το μουσουλμανικό Κασμίρ που διοικούταν από Ινδό μονάρχη αφέθηκε να αποφασίσει για την τύχη του στο απροσδιόριστο μέλλον. Η λύση δόθηκε στα χαρακώματα, καθώς ο πρώτος πόλεμος για το Κασμίρ ξεκίνησε την ίδια χρονιά για να λήξει το 1949, με τα Ηνωμένα Έθνη να χαράσσουν μια γραμμή που χωρίζει στα δύο το Κασμίρ, μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας. Οριστική λύση δεν έδωσε ούτε ο δεύτερος πόλεμος για το Κασμίρ, που ξέσπασε το 1965, ούτε και ο τρίτος που διεξήχθη μεταξύ 1999 και 2000, όσο κι αν οι μεγάλες διεθνείς δυνάμεις άσκησαν όση επιρροή που διέθεταν υπό το φόβο χρήσης του πυρηνικού οπλοστασίου που έχουν στη διάθεσή τους και οι δύο χώρες. Πιστεύεται ότι κάθε μία από τις δύο χώρες έχει υπό την κατοχή της περισσότερες από 100 πυρηνικές κεφαλές και τον δέοντα αριθμό πυραύλων ικανών να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Το Πακιστάν μάλιστα έχει αρνηθεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο του πρώτου πυρηνικού πλήγματος εναντίον της Ινδίας. Αυτός ο λόγος είναι που ακόμη και τώρα έκανε τη διεθνή κοινότητα να στρέψει το βλέμμα της με προσοχή στο ορεινό Κασμίρ.

Η αλήθεια είναι πώς και η Ινδία είχε σοβαρότατους λόγους για να ρίξει λάδι τώρα σε μια φωτιά, που σιγοκαίει παραπάνω από μισόν αιώνα. Η αιτία είναι οι εκλογές που διεξάγονται σε λίγες εβδομάδες. Η κυβέρνηση του Ναρέντρα Μόντι, που ηγείται του εθνικιστικού κόμματος Μπαρατίγια Τζανάτα, όφειλε να απολογηθεί για τις απελπιστικές επιδόσεις στη οικονομία, κι αυτό ήταν εμφανές σε όλες τις δημοσκοπήσεις που ναι μεν αναδείκνυαν τον συνασπισμό γύρω από το σημερινό πρωθυπουργό πρώτο κόμμα, χωρίς όμως την απαραίτητη πλειοψηφία που θα αναδείκνυε μια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο βομβαρδισμός επομένως των στρατοπέδων εκπαίδευσης των τζιχαντιστών εντός του Πακιστάν που ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση στο Κασμίρ εξαφάνισε από την προεκλογική πολιτική ατζέντα κάθε άλλο θέμα και προσέφερε εκείνη την ενότητα που λειτουργεί πάντα προς όφελος των κυβερνήσεων σε καιρό πολέμου ή προετοιμασίας πολέμου.

Όσο ωστόσο κι αν η Ινδία δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει τις αθώες δυνάμεις του καλού στο δίπολο Ινδίας – Πακιστάν, ο έτερος πόλος της διαμάχης εκφράζει μετά βεβαιότητας τις δυνάμεις του κακού. Κατ’ αρχήν, αναπαράγοντας τις αιτιάσεις του Νέου Δελχί, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε ότι η Ισλαμαμπάντ δεν γνώριζε για τις ενέργειες των τρομοκρατών που εκπαιδεύονται στα εδάφη της και μιλούν στο όνομα της προσάρτησης του Κασμίρ στο Πακιστάν. Η πρώτη κίνηση άλλωστε στην τρέχουσα κλιμάκωση έγινε με ευθύνη της οργάνωσης Τζαΐς ε Μοχάμεντ, που θυμίζει τα έργα και τις ημέρες των χρηματοδοτούμενων από τη Σαουδική Αραβία τζιχαντιστών στη Συρία. Το Πακιστάν επομένως οφείλει να απολογηθεί για τη δράση της.

Παραπέρα ένας πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών θα ταράξει τις ισορροπίες που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην περιοχή και κλίνουν υπέρ της …Κίνας, που για τις ΗΠΑ αποτελεί το νούμερο έναν κίνδυνο κι εχθρό. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ο στρατηγικός νους πίσω από τον Ντόναλντ Τραμπ και τα τμήματα της οικονομικής ελίτ που τον στηρίζουν, ο Στιβ Μπανόν, να προκρίνει το κλείσιμο κάθε άλλου μετώπου, από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Ρωσία, και την επικέντρωση του αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Κίνα.

Μέχρι τώρα η Κίνα παρότι έχει ισχυρότατους παραδοσιακούς οικονομικούς δασμούς με την Ινδία εσχάτως έχει στραφεί προς το Πακιστάν, με εργαλείο τα μυθικά ποσά που δαπανά για την οικονομική ολοκλήρωση της Ασίας και την παρέμβασή της σε Αφρική και Ευρώπη, στο πλαίσιο του νέου Δρόμου του Μεταξιού. Η επιλογή του σαουδάραβα πρίγκηπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, που ακόμη δεν έχει αποδείξει ότι δε γνώριζε τίποτε για την αποτρόπαια δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο σαουδαραβικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης, να ξεκινήσει το ταξίδι του από το Πακιστάν και πολύ περισσότερο η απόφασή του να επενδύσει 20 δισ. δολ. στη χώρα, περισσότερο παραπέμπουν σε έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό. Έπαθλό του θα είναι να αποσπαστεί το Πακιστάν από την Κίνα και να επιστρέψει εκεί που ανήκε από την εποχή ακόμη του Ψυχρού Πολέμου: στις ΗΠΑ. Σε αυτό τον πόλεμο η σαουδάραβας μονάρχης λειτούργησε όπως σταθερά κάνει την τελευταία διετία, ως το μακρύ χέρι του Ντόναλντ Τραμπ πυροδοτώντας εντάσεις που θα λειτουργήσουν προς όφελος της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Συμφωνία ελπίδας στην Υεμένη

Έπιασε τόπο μετά από πολλά η διεθνής κατακραυγή εναντίον της Σαουδικής Αραβίας για τα κατά συρροή εγκλήματα πολέμου που διαπράττει εναντίον της Υεμένης κι έτσι την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου υπογράφτηκε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Συγκεκριμένα, με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ, η υποστηριζόμενη από τη Σαουδική Αραβία κυβέρνηση  και οι αντάρτες Χούτι συμφώνησαν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το λιμάνι της Χοντέιντα, που αποτελεί τη βασική πύλη εισόδου για την μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και εμπορικών αγαθών στην φτωχότερη χώρα της Μέσης Ανατολής. Μέχρι τώρα, οι συνεχείς βομβαρδισμοί από τη Σαουδική Αραβία προκάλεσαν, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, «τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο».

Η υποχώρηση της Σαουδικής Αραβίας, για την οποία η Υεμένη έχει μετατραπεί σε Βιετνάμ, ήταν αποτέλεσμα της οξύτατης κριτικής που δέχθηκε ο πρόεδρος Τραμπ για τη στήριξη που προσφέρει στον δικτάτορα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, μετά την αποκάλυψη της στυγερής δολοφονίας του δημοσιογράφου Κασόγκι από πράκτορες του Ριάντ. Στο πλαίσιο αυτών των αντιδράσεων περιλαμβάνεται και το ψήφισμα της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να τερματιστεί η στρατιωτική βοήθεια στο συνασπισμό των χωρών που βομβαρδίζουν την Υεμένη. Υπέρ της διακοπής της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας ψήφισαν 248 βουλευτές, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και 18 Ρεπουμπλικάνοι, ενώ 177 ψήφισαν κατά.

Η απόφαση, που απαγορεύει την τροφοδοσία στον αέρα από αμερικανικά αεροσκάφη βομβαρδιστικών αεροπλάνων που πλήττουν την Υεμένη, αναφέρει ότι ο Τραμπ πρέπει να αποσύρει τον αμερικανικό στρατό «από εχθρότητες που επηρεάζουν ή διεξάγονται εντός της Υεμένης».

Πλήγμα για το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας είναι κι η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εντάξει το Ριάντ στη λίστα των κρατών που εμφανίζονται απρόθυμα να καταπολεμήσουν τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και το ξέπλυμα χρήματος. Στη λίστα συμπεριλαμβάνονται 23 κράτη, μεταξύ των οποίων και αμερικανικά εδάφη όπως του Γουάμ, το Πουέρτο Ρίκο και οι Παρθένοι Νήσοι. Περιττό να αναφερθούν τα πυρά που έχει δεχθεί αυτή η λίστα από το αμερικανικό υπουργείο Εσωτερικών, που κατά τ’ άλλα μάχεται κατά της διεθνούς τρομοκρατίας…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Αρέσει σε %d bloggers: