Στρίβουν προς Ρωσία οι Σαουδάραβες

Το περιστατικό με το γεράκι που χάρισε ο Βλαντίμιρ Πούτιν, στη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας με αφορμή την επίσκεψή του στο Ριάντ με βεβαιότητα ήταν ο ορισμός του ατυχούς: κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα αρχίσει να κουτσουλάει και να λερώνει τη βασιλική αίθουσα, πετώντας από την μια άκρη ως την άλλη του παλατιού, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων των παρόντων. Δεν στερούταν ωστόσο και συμβολισμών∙ καθόλου τιμητικών για το βασιλιά Σαλμάν και περισσότερο για τον διάδοχό του σκοτεινό και αδίστακτο πρίγκηπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, μιας και η επίσκεψη του ρώσου προέδρου στη σαουδαραβική πρωτεύουσα συμπύκνωσε και επισημοποίησε μια μεταβολή στην ισορροπία των δυνάμεων μεταξύ Ρωσίας και Σαουδικής Αραβίας. Στο ένα άκρο της αυτή η νέα ισορροπία έχει μια Ρωσία νικήτρια και αναβαθμισμένη και στο άλλο άκρο την ουαχαμπίτικη μοναρχία ηττημένη και υποβαθμισμένη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δε γνωρίζουμε πόσο καιρό πριν είχε «κλειδώσει» η επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ριάντ, αν και με βάση δημοσιεύματα ο σαουδάραβας βασιλιάς κάλεσε τον Πούτιν στο Ριάντ ακριβώς πριν δύο χρόνια, τον Οκτώβριο του 2017, με αφορμή τη δική του επίσκεψη στη Μόσχα. Η τωρινή συγκυρία ωστόσο ήταν ο ορισμός της ευτυχούς για τη Ρωσία λόγω των εξελίξεων στη Συρία. Η αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από τη χώρα του Άσαντ κι όσα επακολούθησαν, με την υπαγωγή των Κούρδων στον έλεγχο και τη δικαιοδοσία του κρατικού συριακού στρατού κι όλων αυτών υπό την ομπρέλα της Ρωσίας, σηματοδοτεί την αναβάθμιση του ρόλου της Ρωσίας σε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η θέση που πλέον καταλαμβάνει ξεπερνάει πιθανά κι όσα είχε καταφέρει η Σοβιετική Ένωση στην ταραγμένη αυτή περιοχή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Μάρτυρας είναι οι 20 συμφωνίες που υπέγραψε ο Πούτιν στο Ριάντ (και αφορούν από ενέργεια και μεταφορικά μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη) με την οικονομική τους αξία (2 δισ. δολ.) να είναι αντιστρόφως ανάλογη της πολιτικής. Για να την αξιολογήσουμε αρκεί μια ματιά στα όσα έχουν εξελιχθεί τα λίγα τελευταία χρόνια πέριξ κι εντός της Σαουδικής Αραβίας. Εν συντομία: Πρώτο, η επέμβαση στην Υεμένη που χρονολογείται από το 2015 έχει μετατραπεί στο Βιετνάμ της Σαουδικής Αραβίας. Δεύτερο, οι απαντήσεις του Ιράν σε κάθε τεστάρισμα των διαθέσεων και της πολεμικής του ετοιμότητας από ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία αποδεικνύουν αυτό που όλοι ξέρουμε: Ότι η Ισλαμική Δημοκρατία είναι πολύ σκληρή ακόμη για να της επιτεθείς. Για να πεθάνει ούτε λόγος… Τρίτο, ο στενότερος σύμμαχος και φίλος των Σαούντ δεν είναι μόνο ασταθής αλλά αποδεικνύεται και αναποτελεσματικός. Η συμφωνία που υπέγραψε ο Ομπάμα με το Ιράν το 2015, η ευκολία με την οποία οι ΗΠΑ «άδειασαν» τον δικτάτορα της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ στο απόγειο της Αραβικής Άνοιξης σπεύδοντας να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και το, χειρότερο όλων, τα συμβόλαια αγοράς στρατιωτικού υλικού ύψους 100 δισ. δολ. που υπέγραψε το Ριάντ με τον Τραμπ τον Ιούνιο του 2017 τα οποία απέτυχαν να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις της Αράμκο από μια επίθεση μη επανδρωμένων στις 14 Σεπτεμβρίου που είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η μισή παραγωγή της Σαουδικής Αραβίας και να χάσει εκ. δολάρια σε λίγα λεπτά αποδεικνύουν ένα πράγμα: Ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ οπορτουνιστική δύναμη για να την εμπιστευθείς. Τουλάχιστον, για να συνεχίσει να ευδοκιμεί και στη διπλωματία η μονοκαλλιέργεια που ανθεί στη σαουδαραβική οικονομία κι αποδεδειγμένα αποτελεί μόνον αιτία δεινών.

Προφανώς, η Σαουδική Αραβία δεν θα πάψει να είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μετά εννοείται από το Ισραήλ. Και γι’ αυτό το λόγο στέλνουν 3.000 επιπλέον στρατιώτες κι αναβαθμισμένα συστήματα αεράμυνας στη χώρα. Το άνοιγμα της ωστόσο προς τη Ρωσία θα της επιτρέψει να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το αναβαθμισμένο Ιράν, ελέω εδραίωσης του Άσαντ στην εξουσία, και να αποτρέψει τυχόν υπονομευτικά σχέδια εναντίον της μιας και ειδικά εντός της Συρίας κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει ότι από τα ταμεία της σουδαραβικής οικογένειας χρηματοδοτούνταν οι κατσαπλιάδες που ξεκίνησαν τον εμφύλιο στη Συρία.

Ενδεικτικό του βάθους της φιλο-ρωσικής στροφής των Σαούντ, πέραν της κοινής γραμμής με τη Ρωσία για τη διατήρηση της παραγωγής του ΟΠΕΚ σε ελεγχόμενα επίπεδα για να μην  πέσει την τιμή του – πρακτικές που μόνον εκνευρισμό προκαλούν στην Ουάσιγκτον, είναι επιπλέον και η συζήτηση με τη Ρωσία για αγορά του αναβαθμισμένου πυραυλικού συστήματος S400. Μένει να δούμε αν στο προσεχές μέλλον επαναληφθεί και στη Σαουδική Αραβία το έργο που είδαμε στην Τουρκία, με την αγορά των ρωσικών πυραύλων να εξελίσσεται σε αιτία πολιτικού πολέμου με τις ΗΠΑ, ή αν οι Σαουδάραβες απλώς εκβιάζουν τους Αμερικάνους ζητώντας λίγη παραπάνω …value for money.

Πηγή : Νέα Σελίδα

Ασύμμετρο πλήγμα στη Σαουδική Αραβία από τους αντάρτες της Υεμένης

Μέχρι σήμερα οι νεκροί στην Υεμένη που κατά κύριο λόγο προέρχονται από τους βομβαρδισμούς ξεπερνούν κατά πολύ τους 90.000. Κύριος υπαίτιος των ανηλεών επιθέσεων που ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2015 και κατά τη διάρκεια αυτής της τετραετίας κάθε φορά το ένα ρεκόρ βαρβαρότητας ξεπερνά το άλλο, είναι η Σαουδική Αραβία που δεν είχε κανένα δισταγμό να βομβαρδίσει σχολεία, σχολικά λεωφορεία, λαϊκές αγορές ακόμη και φυλακές. Για να γίνει πιο εμφανής η ανισότητα, να αναφέρουμε ότι απέναντι στην Υεμένη, που είναι η φτωχότερη χώρα της Μέσης Ανατολής, βρίσκεται ένας συνασπισμός κρατών που πέραν της σαουδαραβικής μοναρχίας περιλαμβάνει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αίγυπτο, το Μαρόκο (μέχρι το 2019), την Ιορδανία, το Σουδάν, το Κουβέιτ, το Κατάρ (μέχρι το 2017) και το Μπαχρέιν. Ο συνασπισμός κατά της Υεμένης υποστηρίζεται επίσης από τις ΗΠΑ που παρέχουν πληροφορίες και τις βάσεις τους, όπως και την Αγγλία. Αποτέλεσμα αυτής της τρομερής συγκέντρωσης δύναμης δεν είναι μόνο οι 90.0000 νεκροί, ούτε η όξυνση του προβλήματος τροφοδοσίας σε νερό που ανέκαθεν αντιμετώπιζε η Υεμένη. Αλλά και μια ανθρωπιστική καταστροφή που πλήττει άπαντες, και την οποία έχει βεβαιώσει ο ίδιος ο ΟΗΕ με αποκορύφωμα μια επιδημία χολέρας. Όλα αυτά είναι σε εξέλιξη εδώ και περισσότερα από 4 χρόνια, χωρίς ποτέ οι αντιδράσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ απέναντι σε αυτά τα σκληρά δικτατορικά καθεστώτα που προστατεύονται ποικιλοτρόπως από τη Δύση να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Για να φανεί το μέγεθος της συγκάλυψης και της υποκρισίας ας αναλογιστούμε τα κροκοδείλια δάκρυα για τη Βενεζουέλα…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο όταν οι εξελίξεις στην περιοχή έφεραν στο τραπέζι των συζητήσεων το ενδεχόμενο η Δύση και δη οι ΗΠΑ να αναλάβουν δράση. Στο στόχαστρό τους όμως δεν θα βρεθεί η Σαουδική Αραβία που ευθύνεται για τη γενοκτονία στην Υεμένη, αλλά το Ιράν, που υποδείχθηκε ως υπαίτιο των επιθέσεων, με πολλές πηγές να βεβαιώνουν ότι η τροχιά που διέγραψαν τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα που επιτέθηκαν στα σαουδαραβικά διυλιστήρια δείχνει βορειοανατολικά κι όχι νοτιοδυτικά, δηλαδή το Ιράν και όχι την Υεμένη. Κι ας ανέλαβαν επίσημα οι Σιίτες αντάρτες της Υεμένης Χούτι την ευθύνη για την επίθεση στις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις διύλισης πετρελαίου του κόσμου που έχουν δυνατότητα επεξεργασίας ακόμη και 7 εκ. βαρελιών ημερησίως… Τις ίδιες εγκαταστάσεις επιχείρησαν να πλήξουν τον Φεβρουάριο του 2006 με επιθέσεις αυτοκτονίας ένοπλοι του ISIS χωρίς όμως αποτελέσματα…

Το πρόσφατο χτύπημα στις εγκαταστάσεις της Aramco θα έπρεπε να λειτουργήσει σαν αφύπνιση για να επιβεβαιώσει αυτό που συζητιέται σε όλο τον σοβαρό Τύπο: Ότι ένα σαουδαραβικό αιματηρό κι επεκτατικό σχέδιο που ξεκίνησε με τη φιλοδοξία να επιβάλει τη βούληση του Ριάντ σε λίγες εβδομάδες στην Υεμένη έχει εξελιχθεί σε Βιετνάμ. Σφαγείο από την μια μεριά και παταγώδη αποτυχία για την άλλη, που πλέον όμως αρχίζει να πληρώνει κι ένα βαρύτατο οικονομικό τίμημα, το οποίο είναι αδύνατο να είχε συμπεριλάβει στις πιθανές εκβάσεις του πολέμου όταν κατέστρωνε τα σχέδια επίθεσης στην Υεμένη. Δεν είναι λίγο μέσα σε ελάχιστες ώρες να χάνεται το 50% της παραγωγής πετρελαίου που αντιστοιχεί στο 5% της παγκόσμιας παραγωγής… Εν συντομία αν κάτι υπογράμμισε η επίθεση των ανταρτών της Υεμένης στην Aramco είναι το πόσο επικίνδυνος είναι ο πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, ο περιβόητος MBS, για την ίδια τη Σαουδική  Αραβία! Ο θερμόαιμος διάδοχος που μέχρι στιγμής έχει στο βιογραφικό του την φυλάκιση δεκάδων προβεβλημένων μελών της σαουδαραβικής οικογένειας για να ελέγξει πιθανότατα την κούρσα διαδοχής και σοβαρότατες κατηγορίες ότι είναι ο ιθύνων νους του φρικτού θανάτου, δια διαμελισμού, του δημοσιογράφου Κασόγκι στο σαουδαραβικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης, πλέον μπορεί να καυχιέται για το μεγαλύτερο πλήγμα που έχουν ποτέ δεχθεί οι εγκαταστάσεις της γιγαντιαίας Aramco, οικονομικού αιμοδότη της χώρας…

Το ωστικό κύμα των επιθέσεων έφτασε πολύ δικαιολογημένα στη Δύση, με την τιμή του αργού πετρελαίου να αυξάνεται ενδοσυνεδριακά ακόμη και κατά 10% κι από 60,22 δολάρια το βαρέλι την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου να κλείνει τη Τρίτη στα 69,02 δολάρια. Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου ανακόπηκε και πολύ σύντομα άρχισε να τείνει στα προηγούμενα επίπεδα κατόπιν της απόφασης των ΗΠΑ να προμηθεύσουν την αγορά με μέρος των στρατηγικών τους αποθεμάτων κι αφού οι Σαουδάραβες άρχισαν να καλύπτουν το κενό αυξάνοντας τις διαθέσιμες ποσότητες πετρελαίου που έριχναν στην αγορά.

Ωστόσο, αξίζει να υπογραμμισθεί ότι ακόμη κι αν η προσφορά επιστρέψει στα προηγούμενα επίπεδα το κύρος της Σαουδικής Αραβίας σαν μια ασφαλή πηγή κάλυψης των ενεργειακών αναγκών δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψει εκεί που ήταν μέχρι την Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου. Κι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για την Ασία, παρά για την Ευρώπη. Οι χώρες που αποτελούν τους μεγαλύτερους πελάτες της Aramco είναι η Ιαπωνία, η Κίνα και η Νότια Κορέα. Πλέον όμως το …ξανασκέφτονται. Με βάση τους Financial Times στις 18 Σεπτεμβρίου «οι μεγαλύτεροι πελάτες της Σαουδικής Αραβίας προβληματίζονται να διαφοροποιήσουν τις προμήθειες πετρελαίου… Οι περισσότερες από τις εξαγωγές της Σαουδικής Αραβίας κατευθύνονται σε ασιατικές χώρες και η περιοχή διαθέτει περιορισμένη δική της προσφορά. Αυτό έγειρε φόβους ότι αν διατηρηθεί η αύξηση 20% στις τιμές πετρελαίου θα οδηγήσει σε υψηλότερο πληθωρισμό και ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της περιοχής, σε μια στιγμή που η μεγέθυνση έχει ήδη επιβραδυνθεί λόγω της εμπορικής ρήξης μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας». Σε κάθε περίπτωση το τίμημα που θα πληρώσει το βασίλειο των Σαούντ από τον πόλεμο του εναντίον των Χούτι δεν αφορά κανέναν άλλον πέραν της ηγεσίας του…

Αυτό που αντίθετα ενδιαφέρει όλο τον υπόλοιπο κόσμο είναι οι τιμές του πετρελαίου. Ο κίνδυνος προέρχεται από το ενδεχόμενο οι Χούτι να επαναλάβουν ανάλογα χτυπήματα, μετά την επιτυχία που σημείωσε η τελευταία επίθεση, «η μεγάλη» όπως τη χαρακτήρισε η Wall Street Journal. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο οι αυξήσεις στις τιμές είναι πιο σίγουρες ακόμη κι από τη ζέστη στη σαουδαραβική έρημο. Αυτό το ενδεχόμενο μόνο απομακρυσμένο δεν είναι, αν πάρουμε υπ’ όψη μας την πρόοδο που έχουν καταγράψει οι αντάρτες της Υεμένης να πλήττουν σαουδαραβικούς στόχους όλο και πιο μακριά όλο και πιο αποτελεσματικά. Τον Μάιο χαρακτηριστικά έπληξαν τον μεγάλης σημασίας σαουδαραβικό αγωγό ανατολής – δύσης, ενώ τον Αύγουστο έπληξαν τα κοιτάσματα του Σαϊμπάχ  κοντά στα σύνορα με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως επίσης κι ένα εξαγωγικό κέντρο στα ανατολικά της Σαουδικής Αραβίας. Επομένως, η φιλολογία περί απρόσμενης αναβάθμισης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των Χούτι είναι εντελώς αυθαίρετη κι αν κάτι υπηρετεί είναι την ενοχοποίηση του Ιράν. Οι ΗΠΑ έχουν έναν ακόμη λόγο να ρίξουν την πέτρα του αναθέματος στο Ιράν: Για να κρύψουν πόσο αναποτελεσματικές αποδείχθηκαν οι αγορές πολεμικού υλικού αξίας σχεδόν 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων που υπέγραψε ο Τραμπ με τον MBS κατά την επίσκεψή του στο Ριάντ προ τριετίας, όταν πρέπει να αντιμετωπιστούν τα ασύμμετρα χτυπήματα των ανταρτών. Με βάση ρεπορτάζ του Associated Press τα μη επανδρωμένα των ανταρτών της Υεμένης κατάφεραν και ξεγέλασαν το αντιπυραυλικό σύστημα των Πάτριοτ που έχει στη διάθεσή της η Σαουδική Αραβία, η οποία μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα διατηρεί τον μεγαλύτερο πολεμικό προϋπολογισμό ύψους 68 δις. δολ. ετησίως, ενώ είναι ο πρώτος στον κόσμο ως ποσοστό του ΑΕΠ, φθάνοντας το 8,8% του ετήσιου προϊόντος.

Οι επιπτώσεις ωστόσο από την επανάληψη ανάλογων χτυπημάτων θα είναι κατακλυσμιαίες ειδικά στην Ευρώπη, όπου επί δεκαετίες ο πληθωρισμός παραμένει σταθερός. Σε ένα τέτοιο προβλέψιμο και παγιωμένο επί χρόνια περιβάλλον μια μικρή έστω αύξηση στην τιμή του πετρελαίου θα προκαλέσει αλυσιδωτές αυξήσεις στις τιμές λιανικής όλων σχεδόν των προϊόντων παρότι η πετρελαϊκή σύνθεση της παραγωγής υλικών αγαθών έχει μειωθεί και δεν είναι όπως παλιά. Ειδικότερα, αν επιβεβαιωθούν σενάρια επίθεσης στο Ιράν – που τα θεωρώ αδύνατα – τότε η τιμή του βαρελιού δεν αποκλείεται να αυξηθεί ακόμη και κατά 4 ή 5 φορές σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα. Είναι κι αυτός ένας λόγος για τον οποίο η Δύση δεν θα εμπλακεί ποτέ σε πόλεμο με το Ιράν.

Καθόλου τυχαία δεν ήταν η απόσταση που κράτησε ο Ντόναλντ Τραμπ αποφεύγοντας να κατηγορήσει το Ιράν, όπως έκανε με ευκολία για παράδειγμα ο υπουργός Άμυνας Μάικ Πομπέο, δηλώνοντας «ότι δεν υπάρχει καμμιά ένδειξη πώς τα χτυπήματα προήλθαν από την Υεμένη». Οι New York Times ωστόσο υποστήριζαν το αντίθετο: «Ορισμένες δορυφορικές φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν την Κυριακή εμφάνιζαν την ζημιά στη δυτική πλευρά των εγκαταστάσεων κι όχι από την κατεύθυνση του Ιράν ή του Ιράκ». Σε άλλο δε άρθρο τους υποστήριζαν ότι «ειδικοί δήλωσαν πώς οι εικόνες είναι ανεπαρκείς για να αποδείξουν την προέλευση των επιθέσεων, το είδος των όπλων που χρησιμοποιήθηκαν και ποιος τα εκπυρσοκρότησε». Αναλογιζόμενος πιθανότατα τις συνέπειες ο αμερικανός πρόεδρος κατέστησε υπεύθυνους τους Σαουδάραβες για όσα γίνουν από δω και πέρα, ζητώντας τους οι ίδιοι να κατονομάσουν τους υπαίτιους. Αναλαμβάνουν έτσι και το κόστος των επιλογών τους, στην περίπτωση που επιλέξουν να ρίξουν λάδι στη φωτιά, χρησιμοποιώντας τις επιθέσεις των ανταρτών της Υεμένης ως αφορμή για μια σύγκρουση με το Ιράν την οποία ο πρίγκηπας MBS εναγωνίως επιζητά…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Επίδικο το Κασμίρ, στο στόχαστρο η Κίνα

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Ένα ερώτημα ήρθε στα χείλη όσων παρακολουθούσαν τον σαουδάραβα μονάρχη Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν να προσφέρει στην πακιστανική πολιτική ηγεσία το ασυνήθιστο δώρο του, ένα χρυσό όπλο(!), κατά την πρόσφατη διήμερη επίσκεψή του στην Ισλαμαμπάντ: Εναντίον τίνος θα  στραφεί;

Και δε χρειάστηκαν παρά λίγες ημέρες για να απαντηθεί το ερώτημα: εναντίον της Ινδίας.

Τυπικά όλα ξεκίνησαν την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου όταν η αεροπορία του Πακιστάν, σύμφωνα με δήλωσή της, κατέρριψε δύο μαχητικά αεροσκάφη της Ινδίας τα οποία επιχειρούσαν στα πακιστανικά εδάφη. Η παραβίαση των πακιστανικών συνόρων στόχο είχε τον βομβαρδισμό των στρατοπέδων εκπαίδευσης της μουσουλμανικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Τζαΐς ε Μοχάμεντ (JeM) που ανέλαβε την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση της 14ης Φεβρουαρίου, όταν στο ινδικό κομμάτι του Κασμίρ έχασαν τη ζωή τους 42 Ινδοί αστυνομικοί και προσωπικό ασφαλείας.

Τη διαμάχη γύρω από το Κασμίρ μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας κληροδότησε η βρετανική αποικιοκρατία, ως μια ανοιχτή πληγή και μόνιμη αιτία έχθρας και πολέμου μεταξύ των δύο κρατών. Κι επίσης, ως μια διαρκή αφορμή παρεμβάσεων του διεθνούς παράγοντα. Συγκεκριμένα, μετά το διαχωρισμό των αχανών αποικιακών εδαφών της Αγγλίας το 1947 σε μια (κυρίως) ινδουιστική Ινδία κι ένα μουσουλμανικό Πακιστάν το μουσουλμανικό Κασμίρ που διοικούταν από Ινδό μονάρχη αφέθηκε να αποφασίσει για την τύχη του στο απροσδιόριστο μέλλον. Η λύση δόθηκε στα χαρακώματα, καθώς ο πρώτος πόλεμος για το Κασμίρ ξεκίνησε την ίδια χρονιά για να λήξει το 1949, με τα Ηνωμένα Έθνη να χαράσσουν μια γραμμή που χωρίζει στα δύο το Κασμίρ, μεταξύ Πακιστάν και Ινδίας. Οριστική λύση δεν έδωσε ούτε ο δεύτερος πόλεμος για το Κασμίρ, που ξέσπασε το 1965, ούτε και ο τρίτος που διεξήχθη μεταξύ 1999 και 2000, όσο κι αν οι μεγάλες διεθνείς δυνάμεις άσκησαν όση επιρροή που διέθεταν υπό το φόβο χρήσης του πυρηνικού οπλοστασίου που έχουν στη διάθεσή τους και οι δύο χώρες. Πιστεύεται ότι κάθε μία από τις δύο χώρες έχει υπό την κατοχή της περισσότερες από 100 πυρηνικές κεφαλές και τον δέοντα αριθμό πυραύλων ικανών να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Το Πακιστάν μάλιστα έχει αρνηθεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο του πρώτου πυρηνικού πλήγματος εναντίον της Ινδίας. Αυτός ο λόγος είναι που ακόμη και τώρα έκανε τη διεθνή κοινότητα να στρέψει το βλέμμα της με προσοχή στο ορεινό Κασμίρ.

Η αλήθεια είναι πώς και η Ινδία είχε σοβαρότατους λόγους για να ρίξει λάδι τώρα σε μια φωτιά, που σιγοκαίει παραπάνω από μισόν αιώνα. Η αιτία είναι οι εκλογές που διεξάγονται σε λίγες εβδομάδες. Η κυβέρνηση του Ναρέντρα Μόντι, που ηγείται του εθνικιστικού κόμματος Μπαρατίγια Τζανάτα, όφειλε να απολογηθεί για τις απελπιστικές επιδόσεις στη οικονομία, κι αυτό ήταν εμφανές σε όλες τις δημοσκοπήσεις που ναι μεν αναδείκνυαν τον συνασπισμό γύρω από το σημερινό πρωθυπουργό πρώτο κόμμα, χωρίς όμως την απαραίτητη πλειοψηφία που θα αναδείκνυε μια αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο βομβαρδισμός επομένως των στρατοπέδων εκπαίδευσης των τζιχαντιστών εντός του Πακιστάν που ανέλαβαν την ευθύνη για την επίθεση στο Κασμίρ εξαφάνισε από την προεκλογική πολιτική ατζέντα κάθε άλλο θέμα και προσέφερε εκείνη την ενότητα που λειτουργεί πάντα προς όφελος των κυβερνήσεων σε καιρό πολέμου ή προετοιμασίας πολέμου.

Όσο ωστόσο κι αν η Ινδία δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει τις αθώες δυνάμεις του καλού στο δίπολο Ινδίας – Πακιστάν, ο έτερος πόλος της διαμάχης εκφράζει μετά βεβαιότητας τις δυνάμεις του κακού. Κατ’ αρχήν, αναπαράγοντας τις αιτιάσεις του Νέου Δελχί, είναι πολύ δύσκολο να πιστέψουμε ότι η Ισλαμαμπάντ δεν γνώριζε για τις ενέργειες των τρομοκρατών που εκπαιδεύονται στα εδάφη της και μιλούν στο όνομα της προσάρτησης του Κασμίρ στο Πακιστάν. Η πρώτη κίνηση άλλωστε στην τρέχουσα κλιμάκωση έγινε με ευθύνη της οργάνωσης Τζαΐς ε Μοχάμεντ, που θυμίζει τα έργα και τις ημέρες των χρηματοδοτούμενων από τη Σαουδική Αραβία τζιχαντιστών στη Συρία. Το Πακιστάν επομένως οφείλει να απολογηθεί για τη δράση της.

Παραπέρα ένας πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών θα ταράξει τις ισορροπίες που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην περιοχή και κλίνουν υπέρ της …Κίνας, που για τις ΗΠΑ αποτελεί το νούμερο έναν κίνδυνο κι εχθρό. Σε τέτοιο βαθμό ώστε ο στρατηγικός νους πίσω από τον Ντόναλντ Τραμπ και τα τμήματα της οικονομικής ελίτ που τον στηρίζουν, ο Στιβ Μπανόν, να προκρίνει το κλείσιμο κάθε άλλου μετώπου, από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Ρωσία, και την επικέντρωση του αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Κίνα.

Μέχρι τώρα η Κίνα παρότι έχει ισχυρότατους παραδοσιακούς οικονομικούς δασμούς με την Ινδία εσχάτως έχει στραφεί προς το Πακιστάν, με εργαλείο τα μυθικά ποσά που δαπανά για την οικονομική ολοκλήρωση της Ασίας και την παρέμβασή της σε Αφρική και Ευρώπη, στο πλαίσιο του νέου Δρόμου του Μεταξιού. Η επιλογή του σαουδάραβα πρίγκηπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, που ακόμη δεν έχει αποδείξει ότι δε γνώριζε τίποτε για την αποτρόπαια δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο σαουδαραβικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης, να ξεκινήσει το ταξίδι του από το Πακιστάν και πολύ περισσότερο η απόφασή του να επενδύσει 20 δισ. δολ. στη χώρα, περισσότερο παραπέμπουν σε έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό. Έπαθλό του θα είναι να αποσπαστεί το Πακιστάν από την Κίνα και να επιστρέψει εκεί που ανήκε από την εποχή ακόμη του Ψυχρού Πολέμου: στις ΗΠΑ. Σε αυτό τον πόλεμο η σαουδάραβας μονάρχης λειτούργησε όπως σταθερά κάνει την τελευταία διετία, ως το μακρύ χέρι του Ντόναλντ Τραμπ πυροδοτώντας εντάσεις που θα λειτουργήσουν προς όφελος της αμερικανικής αυτοκρατορίας.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Συμφωνία ελπίδας στην Υεμένη

Έπιασε τόπο μετά από πολλά η διεθνής κατακραυγή εναντίον της Σαουδικής Αραβίας για τα κατά συρροή εγκλήματα πολέμου που διαπράττει εναντίον της Υεμένης κι έτσι την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου υπογράφτηκε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Συγκεκριμένα, με τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ, η υποστηριζόμενη από τη Σαουδική Αραβία κυβέρνηση  και οι αντάρτες Χούτι συμφώνησαν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το λιμάνι της Χοντέιντα, που αποτελεί τη βασική πύλη εισόδου για την μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και εμπορικών αγαθών στην φτωχότερη χώρα της Μέσης Ανατολής. Μέχρι τώρα, οι συνεχείς βομβαρδισμοί από τη Σαουδική Αραβία προκάλεσαν, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, «τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο».

Η υποχώρηση της Σαουδικής Αραβίας, για την οποία η Υεμένη έχει μετατραπεί σε Βιετνάμ, ήταν αποτέλεσμα της οξύτατης κριτικής που δέχθηκε ο πρόεδρος Τραμπ για τη στήριξη που προσφέρει στον δικτάτορα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, μετά την αποκάλυψη της στυγερής δολοφονίας του δημοσιογράφου Κασόγκι από πράκτορες του Ριάντ. Στο πλαίσιο αυτών των αντιδράσεων περιλαμβάνεται και το ψήφισμα της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων να τερματιστεί η στρατιωτική βοήθεια στο συνασπισμό των χωρών που βομβαρδίζουν την Υεμένη. Υπέρ της διακοπής της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας ψήφισαν 248 βουλευτές, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και 18 Ρεπουμπλικάνοι, ενώ 177 ψήφισαν κατά.

Η απόφαση, που απαγορεύει την τροφοδοσία στον αέρα από αμερικανικά αεροσκάφη βομβαρδιστικών αεροπλάνων που πλήττουν την Υεμένη, αναφέρει ότι ο Τραμπ πρέπει να αποσύρει τον αμερικανικό στρατό «από εχθρότητες που επηρεάζουν ή διεξάγονται εντός της Υεμένης».

Πλήγμα για το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας είναι κι η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εντάξει το Ριάντ στη λίστα των κρατών που εμφανίζονται απρόθυμα να καταπολεμήσουν τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και το ξέπλυμα χρήματος. Στη λίστα συμπεριλαμβάνονται 23 κράτη, μεταξύ των οποίων και αμερικανικά εδάφη όπως του Γουάμ, το Πουέρτο Ρίκο και οι Παρθένοι Νήσοι. Περιττό να αναφερθούν τα πυρά που έχει δεχθεί αυτή η λίστα από το αμερικανικό υπουργείο Εσωτερικών, που κατά τ’ άλλα μάχεται κατά της διεθνούς τρομοκρατίας…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ντόμινο εξελίξεων από τις κυρώσεις στο Ιράν

15 Νοεμβρίου 2018

Παιχνίδι με τη φωτιά αποδεικνύονται οι κυρώσεις που επέβαλε ο Τραμπ στο Ιράν στις 5 Νοεμβρίου καθώς είναι ορατός ο κίνδυνος να πυροδοτήσουν μια απότομη αύξηση στις τιμές του πετρελαίου, οδηγώντας τις ακόμη και πάνω από 100 δολάρια, από το επίπεδο των 55 περίπου δολαρίων που πουλιέται σήμερα το βαρέλι (με βάση το δείκτη West Texas Intermediate).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Οι ΗΠΑ για να αποφύγουν ένα σοκ στην τροφοδοσία της αγοράς επέτρεψαν ή εμφανίστηκαν να επιτρέπουν σε 8 χώρες να συνεχίσουν να αγοράζουν πετρέλαιο από το Ιράν για 6 μήνες ακόμη. Με αυτό τον τρόπο, που το πιθανότερο είναι να έκανε την ανάγκη φιλοτιμία, η Ουάσιγκτον ήθελε να αποφύγει να επαναληφθεί ότι συνέβη το 2011 και 2012 όταν  ο Ομπάμα επέβαλε διεθνείς κυρώσεις στο Ιράν για να αναγκαστεί να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις και να υπογράψει τη συμφωνία∙ αυτήν ακριβώς τη συμφωνία που τον Μάιο κατήγγειλε ο Τραμπ! Συγκεκριμένα, να οδηγηθούν οι τιμές του βαρελιού σε τριψήφια νούμερα, λόγω του κενού που άφησε πίσω του το ιρανικό πετρέλαιο. 

Με βάση ρεπορτάζ εξειδικευμένων εντύπων οι εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου έχουν ήδη μειωθεί στα 1,3 εκ. βαρέλια την ημέρα από 2,4 εκ. την άνοιξη, καθώς οι πελάτες του Ιράν αναζήτησαν άλλους προμηθευτές. Φαίνεται έτσι ότι οι κυρώσεις στην πράξη ξεκίνησαν πολύ νωρίτερα! Η πλήρης εφαρμογή των κυρώσεων, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, θα κόψει από τις εξαγωγές ακόμη 900.000 βαρέλια τον επόμενο χρόνο. Συνυπολογίζοντας κι αυτή την πρόβλεψη εκτιμάται ότι οι κυρώσεις θα στερήσουν από την παγκόσμια προσφορά το 2%! Αυτή η ποσότητα δεν είναι τόσο σημαντική, ώστε να πυροδοτήσει μια αύξηση στην τιμή του πετρελαίου ακόμη και κατά 50%.

Τα πράγματα θα ήταν προβλέψιμα αν ήταν υπό (…αμερικανικό) έλεγχο η πλευρά της προσφοράς. Παραμένουν όμως άγνωστες ή, τουλάχιστον, μη δεδομένες, οι προθέσεις του Οργανισμού Πετρελαιοεξαγωγικών Κρατών που μαζί με άλλες χώρες παραγωγούς αποφασίζουν για την τιμή του πετρελαίου. Ενδεικτικό της αβεβαιότητας είναι ότι μόλις πριν λίγες εβδομάδες ο Τραμπ, μέσω του γνωστού του Μέσου Κοινωνικής  Δικτύωσης, έτριξε τα δόντια στον ΟΠΕΚ, πιέζοντάς τον στην κατεύθυνση αύξησης της παραγωγής, που θα κρατήσει τις τιμές σε χαμηλά επίπεδα. Ο ΟΠΕΚ όμως και οι άλλες χώρες που συνεργάζονται μαζί του (πχ Ρωσία) έχουν σοβαρότατους λόγους να μην υπακούσουν στη διαταγή του Τραμπ.

Ήδη ο ΟΠΕΚ με ανακοίνωση που εξέδωσε την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου άφησε να φανεί ότι βρίσκεται σε άλλο κλίμα από την Ουάσιγκτον, η οποία ξέρει ότι η παγκόσμια οικονομία είναι θέμα χρόνου να μπει σε καθοδική τροχιά και θέλει να αποφύγει το ενδεχόμενο να είναι η τιμή του πετρελαίου η θρυαλλίδα που θα οδηγήσει στη νέα κρίση. Το μονοπώλιο  λοιπόν, όπως απαξιωτικά το χαρακτηρίζει κατά παράδοση η αμερικανική ηγεσία που ενοχλείται μόνο από τα μονοπώλια τα οποία δεν ελέγχει, προειδοποίησε ότι το 2019 ελλοχεύει ο κίνδυνος σχεδόν να …πλημμυρίσει η υδρόγειος από το μαύρο χρυσό.  Η ορατή επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας που μειώνει τη ζήτηση από τη μια, και η αύξηση της προσφοράς όλους τους προηγούμενους μήνες από την άλλη (όταν Σαουδική Αραβία, Ρωσία και ΗΠΑ άνοιξαν του κρουνούς για να καλύψουν τη ζήτηση από εκείνες τις χώρες που εγκατέλειψαν πρώτες το Ιράν) δημιουργούν κατά τον ΟΠΕΚ τους όρους της υπερπροσφοράς που επιτρέπουν να μειώσει την παραγωγή του. Στην πράξη, αυτό που υπονοεί ο οργανισμός είναι να συνεχίσουν τα κράτη μέλη του να απολαμβάνουν τα ίδια έσοδα χωρίς να εξαντλούν τα αποθέματά τους, δεδομένου ότι μια υψηλότερη τιμή πολλαπλασιασμένη με χαμηλότερη παραγωγή είναι πάντα πιο συμφέρουσα για τις πετρελαιοπαραγωγικές χώρες από μια χαμηλότερη τιμή επί μεγαλύτερης παραγωγή, όσο κι αν το αριθμητικό αποτέλεσμα φαίνεται ίδιο… Το τι ακριβώς θα πράξει ο ΟΠΕΚ το 2019 θα γίνει γνωστό στις 6 Δεκεμβρίου όταν θα συνεδριάσει για να αποφασίσει την πολιτική του για το νέο έτος.

Οι αβεβαιότητες ωστόσο την περιοχή έχουν αυξηθεί σημαντικά για να περιμένουμε και τώρα την τυφλή εφαρμογή των οδηγιών των ΗΠΑ από εκείνες τις χώρες που πάντα λειτουργούσαν σαν ιμάντας μεταβίβασης των αμερικανικών πολιτικών, όπως είναι η Σαουδική Αραβία για παράδειγμα. Κι εδώ το σημείο τομής που ανέτρεψε μακροχρόνιους σχεδιασμούς και ισορροπίες στην περιοχή είναι η ημερομηνία 2 Οκτωβρίου, όταν ο δημοσιογράφος Τζαμάλ Κασόγκι δολοφονήθηκε από τους ανθρώπους του πρίγκηπα Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη. Η θύελλα διαμαρτυριών που προκάλεσε η φριχτή δολοφονία του άραβα δημοσιογράφου αποδείχτηκε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής (για ορισμένους) και της αδιαφορίας (για άλλους) απέναντι στα κατά συρροή εγκλήματα του σαουδάραβα πρίγκηπα. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στον οίκο των Σαούντ αλλάζει, έστω κι αν αυτό γίνεται με πολύ πιο αργά βήματα απ’ ό,τι απαιτούν ακόμα και τα δύο αμερικανικά νομοθετικά σώματα. Το σαουδαραβικό καθεστώς δέχεται τριγμούς και στο εσωτερικό του όπως έδειξαν οι έκτακτες παροχές που ανακοίνωσε το Ριάντ προς τους δημοσίους υπαλλήλους και δη τους στρατιωτικούς, τα μεγάλα έργα υποδομών ύψους 4 δισ. δολ. και η αμνηστία σε πολλούς καταδικασθέντες. Ενώ, οι αναμενόμενες αποκαλύψεις εκ μέρους της Τουρκίας (που έχει επιλέξει τη βασανιστική μέθοδο της σταγόνας για να φθείρει τη Σαουδική Αραβίας) σχετικά με τη μεταφορά της σωρού του Κασόγκι θα προκαλέσουν πολύ σύντομα νέους κλυδωνισμούς και κριτική από το εξωτερικό. Σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον ποιος μπορεί να εγγυηθεί την στάση της Σαουδικής Αραβίας στο πλαίσιο του ΟΠΕΚ;

Πηγή: Νέα Σελίδα