Το βαθύ κράτος των αγορών (Unfollow, Ιανουάριος 2015)

DΔεν χρειαζόταν να ακούσουμε τι ακριβώς θα ψήφιζαν οι λεγόμενοι ανεξάρτητοι βουλευτές το μεσημέρι της Δευτέρας 29 Δεκεμβρίου για να μάθουμε αν θα καταφέρει ο αθλιότερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης, ο Αντώνης Σαμαράς, να βρει τους 180 βουλευτές που θα του επέτρεπαν να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας της αρεσκείας του, παρατείνοντας έτσι τη ζωή της κυβέρνησης του. Η κάθετη πτώση των τιμών των μετοχών στο ελληνικό χρηματιστήριο από νωρίς το πρωί εκείνης της ημέρας είχε προεξοφλήσει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή. Και δεν ήταν η πρώτη φορά.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μένοντας μόνο στα σημαντικότερα πολιτικά γεγονότα της χρονιάς που πέρασε, του 2014, το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί τόσο με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Σκοτία για την ανεξαρτητοποίησή της από την Αγγλία, στις 18 Σεπτεμβρίου, όσο και με τις ευρωεκλογές στην Ελλάδα την Κυριακή 25 Μαΐου. Η βεβαιότητα του Σίτι ότι θα μπορεί εξ ίσου άνετα και στο μέλλον να εδράζει τον διεθνή του ρόλο σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο κι όχι στα δύο τρίτα του είχε φανεί από την ανοδική πορεία των δεικτών των βρετανικών χρηματιστηρίων την ίδια κιόλας ημέρα. Στην Ελλάδα, ο υπερφίαλος χαρακτήρας του συνθήματος «στις 25 ψηφίζουμε στις 26 φεύγουν» (για τον Μάιο του 2014 κι όχι για τον Ιανουάριο του 2015) είχε αποδειχθεί από το πρωί της Παρασκευής 23 Μαΐου, όταν η πορεία των μετοχών κι όγκος των συναλλαγών το προεξοφλούσαν μια διαχείρισιμη ήττα από την μεριά της συγκυβέρνησης κι ότι στις 26, τελικά, Τρόικα και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ «μένουν», δεν φεύγουν.

Τα παραπάνω και πλήθος άλλα παρόμοια περιστατικά που για τους λάτρεις των αγορών αποδεικνύουν την ικανότητα πρόβλεψης των αγορών, αν κάτι βεβαιώνουν είναι τα αδιόρατα νήματα που συνδέουν την πολιτική και την οικονομία. Πιο συγκεκριμένα, τους δεσμούς που έχουν αναπτύξει τράπεζες, κερδοσκόποι και μεγάλες επιχειρήσεις με την πολιτική, τον Τύπο, τις δημοσκοπικές εταιρείες και τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης ώστε έγκαιρα και με ασφάλεια να γνωρίζουν τα αποτελέσματα της κάλπης και να τοποθετούνται αποφεύγοντας αχρείαστες απώλειες από περιττές μετακινήσεις.

Κάπου εδώ όμως τελειώνει κι η αθωότητα των αγορών ή ο παθητικός τους ρόλος στο δυναμικό κι ασταθές δίπολο οικονομίας – πολιτικής. Γιατί, αν κάτι χαρακτηρίζει τη σχέση τους δεν είναι η εκ των υστέρων προσαρμογή της οικονομίας ή των αγορών στην κίνηση της πολιτικής, αλλά η προτεραιότητα της οικονομίας, με τις αγορές να διαμορφώνουν τους όρους και να διατυπώνουν τις απαιτήσεις και, στη συνέχεια, την πολιτική να ακολουθεί. Σε ένα εγγενώς μεροληπτικό παιχνίδι οι αγορές παίζουν πάντα με τα λευκά πιόνια, εξασφαλίζοντας σε κάθε παρτίδα την πρώτη κίνηση κι η πολιτική έπεται, με τους πολιτικούς να πλειοδοτούν σε παραχωρήσεις επιδιώκοντας να εξασφαλίσουν την εύνοια των αγορών, που ενώπιον των πολιτικών παύουν να είναι απρόσωπες, έχουν πάντα …όνομα και τηλέφωνο. Ειδικά σε προεκλογικές περιόδους όταν ο κάθε βουλευτής (που στη διάρκεια της θητείας του καταριέται το πολιτικό κόστος προκειμένου να προωθήσει τις αναγκαίες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις) παρακαλάει γονυπετής τραπεζίτες κι επιχειρηματίες για μια επιταγή 20 ή 30.00 ευρώ που θα του καλύψει μέρος των εξόδων της προεκλογικής του εκστρατείας. Τότε είναι που το «βαθύ κράτος» των αγορών στρατολογεί και διαμορφώνει την δική του κοινοβουλευτική ομάδα, με επιχειρήσεις και κλάδους να έχουν καταφέρει στο πρόσφατο παρελθόν να σιτίζουν δικομματική κοινοβουλευτική ομάδα που τα μέλη της υπερέβαιναν αριθμητικά τους κυβερνητικούς βουλευτές. Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται κι η υποκρισία που κρύβεται πίσω από τις νεοφιλελεύθερες καταγγελίες περί κοινοβουλευτικών ομοιοεπαγγελματικών συντεχνιών (μηχανικών, δικηγόρων, κ.α.) την ίδια στιγμή που αποσιωπάται η μισθοδοσία τους από γερμανικές πολυεθνικές, ελληνικές τράπεζες και μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, καθώς αυτή ακριβώς η εξάρτηση των βουλευτών αποδεικνύεται πολύ πιο καταστροφική για το συμφέρον της κοινωνίας.

Οι συνδιαλλαγές των πολιτικών με τις επιχειρήσεις που έφτασαν στο αποκορύφωμα επί Σημιτικού εκσυγχρονισμού άλλαξαν άρδην στα χρόνια του Μνημονίου, από το 2010 και μετά εξ αιτίας της βίαιης αναδιάρθρωσης που επήλθε στον χάρτη της ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι μάλιστα ότι οι κατασκευαστές κι οι τραπεζίτες έπαψαν να χρειάζονται την Πολιτική για να συνεχίσουν να επιβιώνουν. Μάρτυρας η κολοσσιαία επιχειρηματική τους αποτυχία κι η νεκρανάστασή τους χάρη στο δημόσιο χρήμα. Είναι κυρίως ότι στην Μέκκα των αγορών, το ελληνικό χρηματιστήριο, εισήλθαν νέοι παίχτες. Σημείο τομής σε αυτή την διαδικασία αποδείχθηκε το ταξίδι του Σαμαρά στις ΗΠΑ το καλοκαίρι του 2013. Οι επαφές που πραγματοποίησε ο τότε έλληνας πρωθυπουργός με εκπροσώπους αμερικανικών επενδυτικών κεφαλαίων δεν αύξησαν σημαντικά την διεθνοποίηση του ελληνικού χρηματιστηρίου όπως μαρτυρούν και τα πιο πρόσφατα στοιχεία βάσει των οποίων η συμμετοχή των ξένων στο τέλος του 2014 ανήλθε στο 62%. Κυρίως διαμόρφωσαν μια νέα ισορροπία μεταξύ ακραίων κερδοσκόπων και σχετικά συντηρητικών επενδυτών, αυξάνοντας για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό την συμμετοχή των πρώτων. Πρόκειται συγκεκριμένα για κεφάλαια που δραστηριοποιούνται κι αγοράζουν μετοχές συστηματικά σε χώρες κατεστραμμένες οικονομικά όπως είναι η Ελλάδα, προσδοκώντας γρήγορα κέρδη τα οποία προφανώς δεν έρχονται από την ανάπτυξη της οικονομίας. Το δεύτερο χαρακτηριστικό των κερδοσκοπικών κεφαλαίων που μάζεψε ο Σαμαράς από την Αμερική είναι οι στενοί δεσμοί που διατηρούν με το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ. Η βίαιη αντίδραση των αγορών, δηλαδή η πτώση των τιμών των μετοχών (ακόμη και σε διψήφια επίπεδα) που παρατηρήθηκε στο ελληνικό χρηματιστήριο κι η άνοδος των αποδόσεων των ελληνικών ομολόγων πάνω από 10%, όταν το καλοκαίρι ήταν στο 3,5%, μόλις εκδηλώθηκε η πρόθεση της κυβέρνησης να διακόψει με το ΔΝΤ εξέφρασε αυτές ακριβώς τις σχέσεις του δυναμικότερου κομματιού της ελληνικής κεφαλαιαγοράς με τον ξένο παράγοντα και το ίδιο το ΔΝΤ.

Σε αυτό το πλαίσιο αποκαλύπτεται η πολιτική απάτη της κυβέρνησης που είχε χαρακτηρίσει την είσοδο επενδυτικών κεφαλαίων στην ελληνική αγορά ως δείγμα εμπιστοσύνης στις προοπτικές ανάκαμψης της οικονομίας. Οι αγορές εν προκειμένω λειτούργησαν σαν παραμορφωτικός καθρέπτης της οικονομίας. Τα κερδοσκοπικά επενδυτικά κεφάλαια δεν εμπιστεύονταν την ελληνική οικονομία, αλλά την Τρόικα και κυρίως το ΔΝΤ. Παρέμεναν στις ελληνικές επιχειρήσεις (από τράπεζες μέχρι και ΜΜΕ) όσο η ελληνική οικονομία ήταν διασωληνωμένη και τον έλεγχό της τον είχαν οι πιστωτές. Έτσι, με το που κυκλοφόρησαν τα πρώτα σενάρια απεμπλοκής του ΔΝΤ από την Ελλάδα ξεκίνησαν τις ρευστοποιήσεις, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την παράλληλη λειτουργία τους ως μοχλών εκβιασμού και πίεσης. Κι αυτή η λειτουργία των αγορών ως μηχανισμός πειθάρχησης και επιβολής επί της πολιτικής είναι ο πιο επικίνδυνος και αποσταθεροποιητικός, άμεσα και μακροπρόθεσμα, στον βαθμό που μια ενορχηστρωμένη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό ή μια εξ ίσου ενορχηστρωμένη (πλήρως ή μερικώς) πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίας ενός νομίσματος χρησιμοποιείται για να τιμωρήσει απείθαρχες κυβερνήσεις. Ή, να προσγειώσει απότομα φιλόδοξα πολιτικά σχέδια όπως έδειξε η σπουδή στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Γ. Σταθάκης) να λάβουν υπ’ όψη τους τα μηνύματα των αγορών το φθινόπωρο, παραπέμποντας στο απώτερο μέλλον τις εξαγγελίες για «σκίσιμο των Μνημονίων», αντί να επιλέξουν να ριζοσπαστικοποιήσουν περαιτέρω το πολιτικό τους πρόγραμμα, απαντώντας έτσι επιθετικά στη επίδειξη δύναμης των απατεώνων. Γιατί, οι εκβιασμοί ανθούν στο έδαφος που έχει ήδη προετοιμαστεί. Όταν για παράδειγμα θεωρείται δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη η συμμετοχή στον σημερινό διεθνή καταμερισμό, η παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ τότε οι σχετικές πιέσεις αποδεικνύονται πράγματι αποτελεσματικές. Αν όμως αντίθετα προκρινόταν ένα σχέδιο ρήξης με τους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΔΝΤ κι η ΕΕ, κατ’ εφαρμογή της συνεδριακής δέσμευσης του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή του χρέους τότε θα εξέλιπε κι η βάση επί της οποίας ασκούνται οι εκβιασμοί των αγορών, επιδιώκοντας να ακρωτηριάσουν τις πιο ριζοσπαστικές πλευρές του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και να ενθαρρύνουν την δεξιά πτέρυγα που επιδιώκει έναν έντιμο συμβιβασμό με τους πιστωτές.

Αξίζει μάλιστα να δούμε πώς από τώρα υπάρχουν τάσεις στους κύκλους των αγορών που βλέπουν θετικά την προοπτική ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές τόσο συχνότερα δημοσιεύονται εκτιμήσεις στελεχών της αγοράς που πίσω από το αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου βλέπουν την συνέχεια κι όχι την ρήξη. Ενδεικτικό είναι δημοσίευμα των Financial Times στις 30 Δεκεμβρίου με τίτλο «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τρομοκρατεί πλέον ορισμένους επενδυτές». Αναφέρει το ρεπορτάζ: «Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, έχει εγκαταλείψει τη δέσμευσή του να “σκίσει” την δανειακή σύμβαση με τους διεθνείς πιστωτές, δίνοντας έμφαση σε πιο συντηρητικά βήματα για την διαχείριση του χρέους όπως επίσης και στην ουσιαστική του δέσμευση στο ευρώ». Στη συνέχεια η βρετανική εφημερίδα μεταφέρει δηλώσεις στελέχους επενδυτικού ταμείου που δεν φαίνεται να ανησυχεί κι ιδιαίτερα από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ: «Οι επενδυτές θα αντιμετωπίσουν μια περίοδο τεσσάρων εβδομάδων κλιμακούμενης αβεβαιότητας. Πιστεύουμε ωστόσο ότι ο Τσίπρας θα αποδειχθεί πιο πραγματιστής απ’ όσο δείχνει η προηγούμενη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει ήδη ανοίξει δίαυλους επικοινωνίας με Βερολίνο, Παρίσι και Φρανκφούρτη κι έχει κάθε κίνητρο να επιχειρήσει να διαπραγματευτεί σχετικά επιφανειακές αλλαγές στο πρόγραμμα της Ελλάδας και να οικειοποιηθεί την πρόωρη ανάκαμψη της Ελλάδας, παρά να την εκτροχιάσει».

Προφανώς, είναι ένα ακόμη παράδειγμα των αδιόρατων νημάτων που συνδέουν την πολιτική με την οικονομία, επιτρέποντας τόσο νωρίς, τόσο σίγουρες προβλέψεις…

Μαζί τα είπανε, τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα (Πριν, 22/2/2015)

MaziTaEipaneExΣτο βιβλίο των Δ. Μαρούλη, Λ. Σακλαμπάνη και Β. Κουφόπουλου, Μαζί τα είπανε – Ανθολόγιο εξαπάτησης (εκδ. Α.Α. Λιβάνη) καταγράφονται όλες οι ψεύτικες εξαγγελίες και δηλώσεις των πολιτικών που πρωταγωνίστησαν στην επιβολή των μνημονιακών πολιτικών.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια μοναδική έκδοση κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο Μαζί τα είπανε, ανθολόγιο εξαπάτησης από τους Δημήτρη Μαρούλη, Λεωνίδα Σακλαμπάνη και Βασίλη Κουφόπουλο (εκδ. Α.Α. Λιβάνη). Το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε να είναι το λίμπρο ντόρο των πολιτικών απατεώνων της Ελλάδας. Στις 334 σελίδες του είναι συγκεντρωμένες όλες οι κίβδηλες υποσχέσεις που έδωσαν πολιτικοί οι οποίοι πρωταγωνίστησαν στις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων. Εκατοντάδες κούφια λόγια και μεγαλοστομίες επιτέλους αποτυπώθηκαν στο χαρτί, έτσι ώστε όσοι τις ξεστόμισαν να μπορούν να κριθούν, χωρίς τα ελαφρυντικά και τις υπεκφυγές στις οποίες καταφεύγουν συνήθως για να μην απολογηθούν για την ασυνέπεια και τον σαλντιμπαγκισμό τους.

Από τα εκατοντάδες πολιτικά «μαργαριτάρια» που ξέθαψαν οι τρεις δημοσιογράφοι, αφιερώνοντας χιλιάδες ώρες σε μια ανεκτίμητη δουλειά, ξεχωρίζουμε:

Τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας, Γιάννο Παπαντωνίου, στις 2 Ιουνίου 1999 να δηλώνει: «Το κόμμα του χρηματιστηρίου πάει κανόνι. Πάει κανόνι κι ότι και να λένε ψηφίζει ΠΑΣΟΚ. Η Ελλάδα το καλοκαίρι θα έχει ένα χρηματιστήριο που θα το ζηλεύουν πολλά άλλα διεθνή χρηματιστήρια, που δεν θα έχουν φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο».

Τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη να λέει στις 9 Μαρτίου 2000, από το Ζάππειο Μέγαρο στην εκδήλωση για την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ: «Σήμερα είναι μια ιστορική στιγμή για τη χώρα. Η αίτηση ένταξης στην ΟΝΕ σηματοδοτεί ένα νέο ιστορικό κύκλο για την πατρίδα μας. Ανοίγει μια νέα εποχή ασφάλειας και σταθερότητας, ανάπτυξης και ευημερίας. Σήμερα τελειώνει οριστικά η εικόνα μας Ελλάδας μικρής και ανασφαλούς. Μιας χώρας που βρισκόταν στο περιθώριο των μεγάλων διεθνών εξελίξεων. Σήμερα η Ελλάδα είναι ισχυρή. Μπαίνουμε στην ΟΝΕ με το σπαθί μας. Οι κόποι, οι προσπάθειες και οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάσαν τόπο».

«Εάν απελευθερώσουμε τα φαρμακεία θα έχουμε πιο ακριβά φαρμακεία και πιο ακριβά φάρμακα» (Μιχ. Χρυσοχοΐδης, 8.9.2008)

Τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Νίκο Χριστοδουλάκη, να δηλώνει από το βήμα της Βουλής στις 29 Μαΐου 2002: «Ακούμε και ξανακούμε για τα περίφημα στοιχεία της δημιουργικής λογιστικής, για το κρυφό χρέος, για τα κρυφά ελλείμματα, και όλα αυτά τα ζητήματα. Κυρίες και κύριοι, θέλω να κάνω σαφή τα εξής: Κατ’ αρχάς, αφανές χρέος δεν υπάρχει».

Τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να δηλώνει στις 16 Δεκεμβρίου 2008 στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του: «Διαδόσεις για πρόβλημα στην αναχρηματοδότηση του χρέους είναι υποβολιμαίες ανεύθυνες κι επικίνδυνες. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η δύναμη της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στην αναπτυξιακή της δυναμική. Το επισημαίνουν τόσο το ΔΝΤ όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή».

Τον Γιώργο Παπανδρέου, λίγες μέρες πριν την εκλογή του, στις 10 Σεπτεμβρίου 2009, να δηλώνει στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ: «Διαβεβαιώνω σήμερα τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ότι για τη σημερινή κρίση δεν θα πληρώσουν όσοι δε φταίνε. Δεν μπορεί να την πληρώσει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που μοχθεί, εργάζεται και αγωνιά για το μέλλον των παιδιών της». Λίγες μέρες μετά, στις 10 Σεπτεμβρίου 2009 ακολουθεί η ιστορική δήλωση στο υπουργικό συμβούλιο «είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία». Όλα αυτά λέγονταν και καταγράφονταν δημόσια. Ιδιωτικά όμως ήταν σε εξέλιξη άλλα παζάρια. Με τα λόγια του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, όπως ειπώθηκαν σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο κανάλι Canal+ και μεταδόθηκαν από την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου Αλ Τσαντίρι Νιούζ, στις 3 Μαΐου 2011: «Όταν λέω, υπερβάλλοντας, ότι όταν ήρθε το ΔΝΤ (στην Ελλάδα) κλείσαμε το θέμα σε 15 μέρες, το κλείσαμε σε 15 μέρες διότι δουλέψαμε επί μήνες πριν με τις ελληνικές αρχές και το κάναμε υπόγεια. Γιατί αυτό; Γιατί οι ελληνικές αρχές επιθυμούσαν την παρέμβαση του ΔΝΤ αν και ο Παπανδρέου για πολιτικούς λόγους δεν το έλεγε στο λαό. Αλλά από την αρχή με είχε πάρει πολύ νωρίς τηλέφωνο. Με είχε πάρει τηλέφωνο τον μήνα Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 2009 λέγοντάς μου ότι χρειαζόμαστε βοήθεια. Και είναι αλήθεια πως είχε συνειδητοποιήσει πως είχε ανάγκη από βοήθεια».

Ο αναγνώστης του βιβλίου μπορεί να ξαναθυμηθεί, επίσης, τον τότε υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, στις 25 Αυγούστου 2010 να τονίζει από το βήμα της βουλής πως «εμείς δηλώνουμε πολύ καθαρά αυτό το οποίο έχουμε πει επανειλημμένα: Ποτέ δεν τέθηκε και δεν πρόκειται να τεθεί ζήτημα αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιο χρέους». Και στην ίδια ομιλία να δηλώνει με το ίδιο κατηγορηματικό ύφος: «Πολλοί αναφέρθηκαν σε ένα νέο μνημόνιο, Έγινε μια μεγάλη συζήτηση για νέα μέτρα. Δεν υπάρχει νέο μνημόνιο, δεν υπάρχουν νέα μέτρα». Όλα αυτά τον Αύγουστο του 2010…

Την ίδια περίοδο, στις 17 Οκτωβρίου 2010, τον Αντώνη Σαμαρά στο πλαίσιο ομιλίας του στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ να δηλώνει: «Προσπάθησαν να πείσουν τους Έλληνες ότι με το μνημόνιο θα βγει η Ελλάδα από την κρίση. Σήμερα, ακόμη και εκπρόσωποι των δανειστών μας ομολογούν ότι η χώρα οδηγείται σε αδιέξοδο, ότι κάτι πρέπει να γίνει, κάτι πρέπει να αλλάξει». Λίγα χρόνια αργότερα με την ίδια αυστηρότητα να αποκλείει συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ: «Προσπαθούν να μας πείσουν πως είμαστε ίδιοι με το ΠΑΣΟΚ. Και την ίδια στιγμή κάνουν ό,τι μπορούν για να μας αναγκάσουν να συγκυβερνήσουμε με το ΠΑΣΟΚ. Τους χαλάμε τα σχέδια. Τους λέμε: “Ευχαριστώ δεν θα πάρω”. Τους απαντώ: Δεν είμαστε ίδιοι». Λόγια που ειπώθηκαν στην προεκλογική ομιλία του προέδρου της ΝΔ, Α. Σαμαρά στη Θεσσαλονίκη, στις 2 Μαΐου 2012. Ξέρουμε τη συνέχεια…

Συμπερασματικά πρόκειται για ένα βιβλίο που αποδεικνύει πόσο αναξιόπιστοι, λαοπλάνοι, αδίστακτοι και τυχάρπαστοι είναι οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και των συνοδοιπόρων τους: ΛΑΟΣ και ΔΗΜΑΡ. Όσο για τους καλούς συναδέλφους που έφεραν σε πέρας την χρονοβόρα αυτή δουλειά, τους αξίζουν τα πιο θερμά συγχαρητήρια και μια ευχή: Να ξεκινήσουν όσο το δυνατό συντομότερα και το λίμπρο ντόρο της πολιτικής απάτης της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ…

 

Δε χρωστάμε σε κανέναν! (Επίκαιρα, 22-28/1/2015)

rahoiΡεσιτάλ υποτέλειας και ξενοδουλείας έδωσε ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς για μια ακόμη φορά, που ήταν κι από τις τελευταίες του, με αφορμή την επίσκεψη του ισπανού πρωθυπουργού στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου. Η επίσκεψη του Μαριάνο Ραχόι ήταν πράξη απελπισίας από την κυβέρνηση καθώς ο αρχηγός του ισπανικού Λαϊκού Κόμματος δεν έχει να προβάλει τίποτε θετικό από την θητεία του! Προφανώς το Μαξίμου θα εισέπραξε μόνο αρνήσεις απευθυνόμενο σε ομολόγους του Σαμαρά τους οποίους θα παρακάλεσε να επισκεφθούν την Αθήναγια να υποστηρίξουν με την παρουσία τους τις τελευταίες μέρες της Δεξιάς στην Ελλάδα, κι έτσι ξέπεσε στον δεξιό ισπανό πρωθυπουργό που μαζί με τον Σαμαρά διεκδικούν το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο στην αύξηση της ανεργίας. Ποιος άλλος πρωθυπουργός κατάφερε να την οδηγήσει και να την διατηρήσει επί μακρόν μάλιστα σε επίπεδα πάνω από 25%;

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο έλληνας πρωθυπουργός ωστόσο ξεπερνώντας εαυτόν σε γραικυλισμό δεν παρέλειψε να υποσχεθεί ενώπιον του ισπανού πρωθυπουργού (που μεταξύ άλλων ανδραγαθημάτων του ψήφισε πρόσφατα και νόμο περιορισμού των ελευθεριών που χαρακτηρίστηκε νόμος – φίμωτρο) πως η Ελλάδα θα αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της. Εμφάνισε μάλιστα την αποπληρωμή του χρέους στους δανειστές ως υποχρέωση απέναντι στον ισπανικό λαό. Παρουσιάζοντας ακόμη την συμμετοχή της Ισπανίας στα δάνεια προς την Ελλάδα, ύψους 26 δισ. ευρώ, ως δείγμα αλληλεγγύης των Ισπανών προς τους Έλληνες (τόσο …αθώα) επιχείρησε να εμφανίσει την αποπληρωμή του χρέους ως πράξη ευθύνης και θέμα αρχής, όπως είχε πει το 2010 ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Το αντίθετο επομένως, η μη αποπληρωμή του χρέους, συνιστά πράξη ανευθυνότητας για τον Σαμαρά…

Θέμα αρχής η διαγραφή

Μια προσεκτικότερη εξέταση των όσων έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια αποδεικνύει ωστόσο πως την αποπληρωμή του χρέους μπορούν να την επιζητούν οι πιστωτές, αλλά με κανέναν τρόπο δεν αποτελεί πράξη ευθύνης ή θέμα αρχής για τον ελληνικό λαό. Ας ξεχωρίσουμε τα σημαντικότερα:

Πρώτο: Τα χρήματα των πιστωτών δεν έσωσαν τον ελληνικό λαό. Διαρκούσης της χρηματοδότησης από τον μηχανισμό συντελέστηκε η μεγαλύτερη κοινωνική γενοκτονία, με κλείσιμο σχολείων, πανεπιστημιακών τμημάτων και νοσοκομείων, εκτόξευση της ανεργίας, συντριβή των μισθών και μαζική μετανάστευση των νέων. Κάθε μνημόνιο και δανειακή σύμβαση συνοδευόταν από δρακόντειους όρους για τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα και το δημόσιο που βάθαιναν την φτώχεια.

Δεύτερο: Τα χρήματα των πιστωτών έσωσαν τις τράπεζες και άλλους πιστωτές, που είχαν ήδη εκτεθεί στο ελληνικό χρέος. Η ανταλλαγή των ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012 έγινε αφού οι γαλλογερμανικές τράπεζες μείωσαν σημαντικά την έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα με τα χρήματα των δανείων που χρησιμοποιούσαν προς ίδιον όφελος το 2010 και 2011, παρότι μάλιστα τα προηγούμενα χρόνια δάνειζαν την Ελλάδα με τοκογλυφικά επιτόκια λόγω του κινδύνου χρεοκοπίας που διέτρεχε.

Τρίτο: Η κυβέρνηση της Ισπανίας δεν είχε καμιά νομιμοποίηση από τον ισπανικό λαό να χρησιμοποιήσει 26 δις. ευρώ για να σώσει τις γαλλογερμανικές τράπεζες, μέσω της χρηματοδότησης της Ελλάδας, ούτε φυσικά να δανειστεί η ίδια 100 δις. ευρώ για να σώσει τις δικές της χρεοκοπημένες τράπεζες από το λουκέτο. Το έλλειμμα νομιμοποίησης της υπογραμμίζεται περαιτέρω αν σκεφτούμε την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος στην Ισπανία με κορυφή του παγόβουνου τις χιλιάδες εξώσεις.

Τέταρτο: Καμιά νομιμοποίηση δεν είχαν ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις να συναινέσουν σε μια τόσο σαρωτική αλλαγή του προφίλ του χρέους, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι μεγαλύτερο σκάνδαλο από την αύξηση του χρέους κατά τη διάσωση (από 299 δις. το 2009 σε 321 δις. ευρώ τώρα) είναι η μετατροπή του από ομολογιακό σε διακρατικό. Αλλαγή που συνέφερε την Γερμανία καθώς έτσι διέσωζε τις τράπεζες του Τέταρτου Ράιχ, ενώ την ίδια ώρα έσφιγγε πιο σφιχτά την θηλιά του χρέους στην Ελλάδα.

Το 2015 χειρότερα από το 2010

Πέμπτο: Το κλίμα ευφορίας και αισιοδοξίας που επιχειρούσε να δημιουργήσει ο Σαμαράς δεν αντίβαινε μόνο με τον δείκτη της ανεργίας στην νεολαία της Ελλάδας που υπερβαίνει σταθερά το 50%. Έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με την κατάσταση της ίδιας της οικονομίας. Πολύ ενδεικτικά και αποκαλυπτικά είναι όσα αναφέρει πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής (CEP) που είδε μάλιστα το φως της δημοσιότητας σε γερμανική εφημερίδα. Βάσει αυτής της έκθεσης, «η Ελλάδα είναι σήμερα λιγότερο σε θέση να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος απ’ ότι ήταν το 2010». Εκτιμά μάλιστα ότι «η ελληνική οικονομία παραμένει μη ανταγωνιστική»! Εν ολίγοις οι βίαιες αλλαγές που έγιναν τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, με τεράστιο μάλιστα κοινωνικό κόστος, και με την υπόσχεση της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, υποβάθμισαν τη θέση και την δυναμική της Ελλάδας!

Συμπερασματικά, το μόνο χρέος που έχει ο ελληνικός λαός δεν είναι η αποπληρωμή αλλά η παύση πληρωμών του χρέους. Η σημασία της διαγραφής του χρέους, έστω και μέρους του αρκεί να είναι μέσω μονομερών ενεργειών κι όχι κατόπιν υποδείξεων των πιστωτών, υπογραμμίζεται από το παράδειγμα άλλων χωρών που προχώρησαν στην διαγραφή του, όπως η Αργεντινή, χωρίς ποτέ να υποστούν τα δεινά των εργαζομένων στην Ελλάδα.

Σαμαράς – Βενιζέλος: με σημαία τον φόβο… (Επίκαιρα, 15-21/1/2015)

samarΤο δυστύχημα για τον Αντώνη Σαμαρά είναι πώς οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ, σε ένα σύνολο 6 περίπου εκατομμυρίων φορολογικών δηλώσεων που υποβλήθηκαν το 2014, έχουν μόνο 38.000 ή 0,6%. Ούτε καν 1 στους 10. Αν η ζωή είχε φανεί περισσότερο γενναιόδωρη με τον πρωθυπουργό και οικογενειακό εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ είχε όχι το 0,6% αλλά το 60%, δηλαδή οι 6 στους 10 Έλληνες, τότε η προεκλογική τακτική που χάραξε το επιτελείο του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άκρως επιτυχημένη, ακόμη και σοφή, χαρίζοντάς του από τώρα την πιο άνετη νίκη. Κι αυτό, γιατί η πολιτική γραμμή με την οποία επέλεξε να δώσει την μάχη των εκλογών από την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου ακόμη, όταν έδωσε την αξιοθρήνητη συνέντευξη – μονόλογο στη ΝΕΡΙΤ μια μέρα πριν την τρίτη και φαρμακερή ψηφοφορία στη Βουλή για την εκλογή προέδρου, στηριζόταν στην καλλιέργεια φόβου.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο Α. Σαμαράς κι όλη η ΝΔ συνειδητά και σχεδιασμένα επένδυσανστον ερεθισμό των πιο καθυστερημένων αντανακλαστικών των ψηφοφόρων, εμφανίζοντας μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως το ισοδύναμο της κοινωνικής εξαθλίωσης και της καταστροφής. Λες και μέχρι τώρα ζούσαν στον παράδεισο…

Διαφοροποιήσεις απέναντι στον Σαμαρά

Η αλήθεια βέβαια είναι πως την επιλογή της Συγγρού να επενδύουν στα λάθη ή την πολυφωνία του αντιπάλου δεν την ακολούθησαν όλα τα στελέχη της δεξιάς παράταξης. Εκφράζοντας πιθανότατα και μια πολιτική αποστασιοποίηση από την ακροδεξιά πανστρατιά ακροδεξιών, φιλοβασιλικών και φιλο-χουνταίων που σήμανε ο Σαμαράς, στελέχη όπως ο Πρ. Παυλόπουλος, ο οποίος δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές, αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εμπρηστική γραμμή μισαλλοδοξίας και δημιουργίας κλίματος αβεβαιότητας που λειτουργεί σαν αυτο-εκπληρούμενη προφητεία, είναι ικανή δηλαδή να αποσταθεροποιήσει μια καλά λειτουργούσα οικονομία, όχι την ελληνική… Η δήλωσή του Π. Παυλόπουλου στο πλαίσιο τηλεοπτικής συνέντευξης «θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναλάβει την ευθύνη απέναντι στον Ελληνικό λαό να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη» κι ότι «δεν έχω κανένα δικαίωμα να φοβάμαι κάτι που θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός» ήταν η κορυφή του παγόβουνου των αντιρρήσεων που κλιμακώνονται εντός της ΝΔ απέναντι στην γραμμή Πολιτική Άνοιξης που υιοθετεί ο Σαμαράς κι έχει επιβάλει στο κόμμα. Κριτήριο προφανώς γι’ αυτές τις επιλογές δεν είναι αυστηρά και μόνον οι δικές του πολιτικές και ιδεολογικές κλίσεις, αλλά και η προσωπική του επιβίωση. Ο πρόεδρος της ΝΔ, εν ολίγοις πασχίζει να αποφύγει τον αποκεφαλισμό του το βράδυ των εκλογών, που στη ΝΔ έχει τον χαρακτήρα του κανόνα για όσους αρχηγούς χάνουν τις εκλογές. Σε αυτό το βωμό ο Σαμαράς, πολύ πιθανά θυσίασε και την εκλογική απήχηση της ΝΔ, επιλέγοντας να παίξει το ρόλο της «σοβαρής Χρυσής Αυγής», ξέροντας ότι αυτή η γραμμή ισοδυναμεί με την ευθανασία δελφίνων και μνηστήρων που κυρίως προέρχονται από το κεντροδεξιό στρατόπεδο ή τουλάχιστον με την δημιουργία σοβαρότατων εμποδίων στον δρόμο τους.

Στην ίδια φυσικά κατεύθυνση κινείται και το ΠΑΣΟΚ. Παγιδευμένο σε μια γραμμή προσωπικής επιβίωσης του Βαγγέλη Βενιζέλου και δικαίωσης των καταστροφικών επιλογών της προηγούμενης τετραετίας τζογάρει κι αυτό στον φόβο. Με πιο πειστικό επιχείρημα «ψηφίστε ΠΑΣΟΚ για να μην βγει η Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και βεβηλωθούν τα ιερά και τα όσια της ελληνικής Δημοκρατίας». Πρόκειται για αστειότητες φυσικά αν σκεφτούμε ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής στηρίχθηκε ακριβώς στη φτώχεια και την υποβάθμιση της δημοκρατίας που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί επέφεραν με τα Μνημόνια και τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Και τώρα από κοινού εμφανίζονται παντελώς ανήμπορα και τα δύο κόμματα να προτάξουν ένα θετικό όραμα, ακόμη και να εξαγγείλουν μια υπόσχεση βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Παραχωρήσεις στους πλούσιους

Η επιλογή που έκανε η ΝΔ εύκολα πλέον μπορεί να κριθεί ως μια επική αποτυχία, όπως δείχνουν καθαρά οι δημοσκοπήσεις που σε όλη τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης ιδεολογικής τρομοκρατίας αναδείκνυαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα. Ειρήσθω εν παρόδω, όλη η υπόλοιπη συζήτηση για την ψαλίδα που κλείνει ή σταθεροποιείται,για τον αν καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Α. Σαμαράςή ο Αλ. Τσίπρας και άλλα πολλά είναι σχεδόν αδιάφορη στον βαθμό που η διακύβευση των εκλογών είναι η πρωτιά. Τα υπόλοιπα είναι παρηγοριά στον άρρωστο, εν προκειμένω την ηγεσία της ΝΔ… Υπό το βάρος αυτής της αποτυχίας αναγκάστηκε η Συγγρού να προβεί σε μια υποψία παραχωρήσεων το προηγούμενο Σάββατο 10 Ιανουαρίου, επιχειρώντας να καλύψει το χαμένο έδαφος και κυρίως να παρακινήσει τον κόσμο να ψηφίσει ΝΔ, κι όχι απλώς και μόνο να εξηγεί γιατί δεν πρέπει να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και να επιλέξουν ως το μικρότερο κακό τη ΝΔ.

Και πάλι όμως το κακό με τον Α. Σαμαρά και το επιτελείο του είναι πως νόμιζαν ότι ζουν σε μια χώρα, όπου το 60% του πληθυσμού έχει εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η υπόσχεση που έδωσε ότι θα μειώσει τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή από το 42% στο 33%, όταν ο κόσμος αν κάτι ήθελε να ακούσει είναι επαναφορά του αφορολόγητου και μείωση του κατώτατου όχι του ανώτατου φορολογικού συντελεστή, που αφορά τους πλούσιους; Ή η υπόσχεση που έδωσε ότι θα προχωρήσει στην θέσπιση ενιαίου φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο ύψος του 15%, που είναι ένα μέτρο το οποίο ευνοεί κατά προκλητικό τρόπο τις μεγάλες επιχειρήσεις που λόγω κερδών πληρώνουν υψηλότερο φόρο ενώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δημιουργήσει κενό στα δημόσια έσοδα, τα οποία στη συνέχεια θα σημάνουν νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών. Υπάρχει φυσικά κι ένα ακόμη ερώτημα που δημιουργείται ακούγοντας τις εξαγγελίες του Α. Σαμαρά οι οποίες επιπλέον περιελάμβαναν πλήρη προστασία στην πρώτη κατοικία, χορήγηση επιδόματος στους υπερήλικους ομογενείς (Πόντιους και Βορειοηπειρώτες), κατάργηση τεκμηρίων διαβίωσης και πόθεν έσχες για την πρώτη κατοικία και πολλά ακόμη εξ ίσου εύηχα: Γιατί όλα αυτά δεν τα εφάρμοσε ο Σαμαράς κι η συγκυβέρνηση από το 2012 μέχρι και το τέλος του 2014, όταν δηλαδή μπορούσαν; Τι τους εμπόδισε να τα υλοποιήσουν; Ή, ποιος εγγυάται ότι δεν θα έχουν κι αυτές οι εξαγγελίες την τύχη που είχαν τα 18 σημεία της επαναδιαπραγμάτευσης βάσει των οποίων ζήτησε την ψήφο των εκλογέων τον Ιούνιο του 2015; Κι όταν υφάρπαξε την ψήφο των εκλογέων, με την αμέριστη βοήθεια των Ευρωπαίων, και πάλι τζογάροντας αδίστακτα στον φόβο και τα πιο κτηνώδη ένστικτα, μετά, έδρασε σαν να είχε πάρει εν λευκώ εντολή να κυβερνήσει, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του εξαγγελίες και δεσμεύσεις… Όλα αυτά είναι που δεν ξεχνούν οι εκλογείς και τον καταδικάζουν να κοιτάει σταθερά την πλάτη του πρώτου κόμματος.

Ταπεινωμένος επέστρεψε ο Σαμαράς από το Βερολίνο (Πριν, 28.9.2014)

anΑσφαλιστικό, εργασιακά και μισθολόγιο δημοσίου στην ατζέντα της Τρόικας

Το ανέκδοτο με τον λαγό που διαλαλεί κομπάζοντας σε όλη τη ζούγκλα τις ερωτικές επιδόσεις του με την τίγρη μέχρι να εμφανιστεί η ίδια η τίγρη μπροστά του και να τερματίσει απότομα τη συζήτηση θυμίζει η κυβέρνηση δύο μέρες πριν την έλευση της Τρόικας και την επίσημη έναρξη του πέμπτου γύρου της αξιολόγησης. Τα σχέδια διαφοροποίησης και λελογισμένων έστω παροχών μπαίνουν στο ράφι μπροστά στην βαριά, πολύ βαριά ατζέντα της Τρόικας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο πρώτος πάγος στην πρόθεση της κυβέρνησης να χαλαρώσει ελαφρώς τα λουριά, κατόπιν και των δημοσκοπήσεων που δίνουν σταθερά στη δεύτερη θέση τη ΝΔ και με παγιωμένη την διαφορά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε από την Μέρκελ. Το ταξίδι του Σαμαρά στο Βερολίνο ήταν ωστόσο προγραμματισμένο να αποτύχει για τρεις κυρίως λόγους, αποκαλύπτοντας παιδαριώδεις σχεδιασμούς και βαθιά άγνοια της συγκυρίας και των συσχετισμών εκ μέρους όποιων πήραν αυτή την απόφαση. Πρώτο, είχε προηγηθεί μια μέρα πριν η επίσκεψη του γάλλου πρωθυπουργού Μάνουελ Βαλς, τον οποίο η Μέρκελ θα χόρευε στο ταψί – γνωστό αυτό. Αν η Γερμανία άδειαζε το στενό της σύμμαχο Παρίσι, θα έκανε χάρες στην Αθήνα που είναι «μαύρο πρόβατο»; Δεύτερο, μια εβδομάδα μετά το ταξίδι του Σαμαρά θα ξεκίναγε ο έλεγχος της Τρόικας κι η Μέρκελ ήταν αδύνατο, πολύ πέρα από τη γερμανική νοοτροπία, να εμφανίσει ως περιττό κι επί της ουσίας να υπονομεύσει το έργο της αξιολόγησης. Άρα και να ήθελε να κάνει χάρες θα τις παρέπεμπε για μετά την ολοκλήρωση του ελέγχου. Τρίτο και σημαντικότερο: Όσο καλά και να ξέρει η Μέρκελ πως τέτοιους σφουγγοκωλάριους και γερμανόδουλους σαν και την ομήγυρη του Σαμαρά όσο και να ψάξει δεν πρόκειται να βρει πουθενά ούτε στα υπόγεια του Ράιχσταγκ, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάνει παραχωρήσεις γιατί θα δημιουργηθεί προηγούμενο. Και μέχρι σήμερα άλλωστε η πολιτική της Γερμανίας δεν επιβλήθηκε λόγω παροχών, αλλά εκβιασμών. Γιατί να αλλάξουν μια επιτυχημένη συνταγή; Για όλους αυτούς τους λόγους ο Σαμαράς επέστρεψε ταπεινωμένος από το τρίτο του ταξίδι στο Βερολίνο και σε χειρότερη διαπραγματευτική θέση καθώς ακόμη και τις διεργασίες γύρω από την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους οι Γερμανοί εξακολουθούν να τις θεωρούν αποκλειστικά δική τους υπόθεση, κρατώντας τα χαρτιά τους κλειστά. Έτσι οι ανακοινώσεις παραπέμπονται για μετά τον έλεγχο της Τρόικας, ενώ δεν περνάει απαρατήρητο το γεγονός πως το ΔΝΤ που όλοι θέλουν να απεμπλακεί από την επιχείρηση της Ελληνικής «διάσωσης» μια ώρα …αρχύτερα, για λόγους αυστηρά τεχνικούς θέτει το όριο της βιωσιμότητας αρκετά χαμηλά, στο 120% του ΑΕΠ, ενώ είχε θέσει καθαρά στο παρελθόν θέμα κουρέματος μέρους του χρέους των Ευρωπαίων ώστε να μειωθεί το ελληνικό δημόσιο χρέος από τα σημερινά εξωφρενικά επίπεδα του 175% του ΑΕΠ, όπου το έστειλε η Τρόικα. Η απομάκρυνσή του επομένως ενισχύει τις πιέσεις των Ευρωπαίων εν όψει των διαπραγματεύσεων. Το τι ακριβώς θα αποφασιστεί θα γίνει γνωστό αφού πρώτα ολοκληρωθεί ο έλεγχος της Τρόικας.

Ο έλεγχος που ξεκινάει μεθαύριο Τρίτη θα δοκιμάσει περαιτέρω τις αντοχές της κυβέρνησης ενώ, σε κάθε περίπτωση, θα σημάνει την εφαρμογή νέων αντιλαϊκών μέτρων. Πρόκειται μάλιστα για μέτρα που έχουν ψηφιστεί σε Μνημονιακούς νόμους, τώρα όμως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να γίνουν νόμοι, όπως έγινε για παράδειγμα το καλοκαίρι με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ που ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τρία είναι κυρίως τα μέτρα που θα μονοπωλήσουν την συζήτηση και το πολιτικό ενδιαφέρον από ένα σύνολο 1.000 σχεδόν εκκρεμοτήτων που ανέλαβε η κυβέρνηση Σαμαρά αργά ή γρήγορα να υλοποιήσει.

Νέα αντιλαϊκά μέτρα θα φέρει για ψήφιση στη Βουλή σύντομα η κυβέρνηση Σαμαρά 

Το πρώτο και σημαντικότερο μέτρο σχετίζεται με το νέο ασφαλιστικό. Βάσει του ασφαλιστικού  νόμου του Α. Λοβέρδου το ύψος των συντάξεων από το 2015 και μετά θα καθορίζεται βάσει αναλογιστικών μελετών τόσο για τα κύρια, όσο και για τα επικουρικά ταμεία. Έτσι, αλλάζει εκ βάθρων το σύστημα προσδιορισμού των συντάξεων και φυσικά οι συντάξεις μπαίνουν σε μια τροχιά σταθερών μειώσεων. Όπως ακριβώς πριν την υπαγωγή στο καθεστώς των Μνημονίων ήταν δεδομένο πως κάθε χρόνο οι συντάξεις θα αυξάνονταν και το μόνο υπό συζήτηση θέμα ήταν το ποσό της αύξησης, στο εξής δεδομένη θα είναι η μείωση κάθε χρόνο και υπό συζήτηση το επίπεδο της μείωσης.

Το δεύτερο θέμα αφορά το ενιαίο μισθολόγιο στο δημόσιο που θα πρέπει κι αυτό να εφαρμοστεί από 1/1/2015. Μέχρι τότε όμως, όπως και το νέο ασφαλιστικό, το νέο μισθολόγιο που θα σημάνει την μείωση των αμοιβών πολλών χιλιάδων δημόσιων υπαλλήλων θα πρέπει να έχει ψηφιστεί από την Βουλή.

Καυτό θέμα θεωρείται από την κυβέρνηση και το εργασιακό. Η Τρόικα, όπως φυσικά και οι έλληνες βιομήχανοι και τραπεζίτες που έδωσαν τη σχετική παραγγελία και θα είναι οι άμεσα ωφελημένοι, ζητούν επίμονα τρεις αλλαγές: Να αλλάξει ο νόμος και να επιτραπούν οι ομαδικές απολύσεις, να απαγορευτούν επί της ουσίας οι απεργίες μέσω του καθορισμού ως προϋπόθεση για να ληφθεί σχετική απόφαση της ύπαρξης απόλυτης πλειοψηφίας στο σύνολο των εργαζομένων και τέλος, να δοθεί στους εργοδότες το δικαίωμα της εκδικητικής αντ-απεργίας (λοκ-άουτ). Ο κίνδυνος για την κυβέρνηση δεν προέρχεται από την εξαχρειωμένη και αργυρώνητη συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΠΑΣΟΚ που ακόμη και στο θέμα του βασικού μισθού επέλεξε να πάει με τους εργοδότες απορρίπτοντας την προοπτική αύξησής του, αλλά από την πιθανότητα το ΠΑΣΟΚ να επιχειρήσει να οικοδομήσει φιλολαϊκό προφίλ κρατώντας αποστάσεις από αυτά τα μέτρα.

Μαζί με τα παραπάνω είναι το ζήτημα της πρώτης κατοικίας, των κόκκινων δανείων των τραπεζών, η κατάργηση του χαμηλού συντελεστή του ΦΠΑ, κ.α. Πρόκειται για μέτρα που όσο κι αν κάνει την δύσκολη η κυβέρνηση στο τέλος θα τα ψηφίσει, οδηγώντας σε περαιτέρω επιδείνωση την ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. συνταξιούχων και νέων.