Στρίβουν προς Ρωσία οι Σαουδάραβες

Το περιστατικό με το γεράκι που χάρισε ο Βλαντίμιρ Πούτιν, στη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας με αφορμή την επίσκεψή του στο Ριάντ με βεβαιότητα ήταν ο ορισμός του ατυχούς: κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι θα αρχίσει να κουτσουλάει και να λερώνει τη βασιλική αίθουσα, πετώντας από την μια άκρη ως την άλλη του παλατιού, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων των παρόντων. Δεν στερούταν ωστόσο και συμβολισμών∙ καθόλου τιμητικών για το βασιλιά Σαλμάν και περισσότερο για τον διάδοχό του σκοτεινό και αδίστακτο πρίγκηπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, μιας και η επίσκεψη του ρώσου προέδρου στη σαουδαραβική πρωτεύουσα συμπύκνωσε και επισημοποίησε μια μεταβολή στην ισορροπία των δυνάμεων μεταξύ Ρωσίας και Σαουδικής Αραβίας. Στο ένα άκρο της αυτή η νέα ισορροπία έχει μια Ρωσία νικήτρια και αναβαθμισμένη και στο άλλο άκρο την ουαχαμπίτικη μοναρχία ηττημένη και υποβαθμισμένη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Δε γνωρίζουμε πόσο καιρό πριν είχε «κλειδώσει» η επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο Ριάντ, αν και με βάση δημοσιεύματα ο σαουδάραβας βασιλιάς κάλεσε τον Πούτιν στο Ριάντ ακριβώς πριν δύο χρόνια, τον Οκτώβριο του 2017, με αφορμή τη δική του επίσκεψη στη Μόσχα. Η τωρινή συγκυρία ωστόσο ήταν ο ορισμός της ευτυχούς για τη Ρωσία λόγω των εξελίξεων στη Συρία. Η αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από τη χώρα του Άσαντ κι όσα επακολούθησαν, με την υπαγωγή των Κούρδων στον έλεγχο και τη δικαιοδοσία του κρατικού συριακού στρατού κι όλων αυτών υπό την ομπρέλα της Ρωσίας, σηματοδοτεί την αναβάθμιση του ρόλου της Ρωσίας σε όλες τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η θέση που πλέον καταλαμβάνει ξεπερνάει πιθανά κι όσα είχε καταφέρει η Σοβιετική Ένωση στην ταραγμένη αυτή περιοχή κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Μάρτυρας είναι οι 20 συμφωνίες που υπέγραψε ο Πούτιν στο Ριάντ (και αφορούν από ενέργεια και μεταφορικά μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη) με την οικονομική τους αξία (2 δισ. δολ.) να είναι αντιστρόφως ανάλογη της πολιτικής. Για να την αξιολογήσουμε αρκεί μια ματιά στα όσα έχουν εξελιχθεί τα λίγα τελευταία χρόνια πέριξ κι εντός της Σαουδικής Αραβίας. Εν συντομία: Πρώτο, η επέμβαση στην Υεμένη που χρονολογείται από το 2015 έχει μετατραπεί στο Βιετνάμ της Σαουδικής Αραβίας. Δεύτερο, οι απαντήσεις του Ιράν σε κάθε τεστάρισμα των διαθέσεων και της πολεμικής του ετοιμότητας από ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία αποδεικνύουν αυτό που όλοι ξέρουμε: Ότι η Ισλαμική Δημοκρατία είναι πολύ σκληρή ακόμη για να της επιτεθείς. Για να πεθάνει ούτε λόγος… Τρίτο, ο στενότερος σύμμαχος και φίλος των Σαούντ δεν είναι μόνο ασταθής αλλά αποδεικνύεται και αναποτελεσματικός. Η συμφωνία που υπέγραψε ο Ομπάμα με το Ιράν το 2015, η ευκολία με την οποία οι ΗΠΑ «άδειασαν» τον δικτάτορα της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ στο απόγειο της Αραβικής Άνοιξης σπεύδοντας να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και το, χειρότερο όλων, τα συμβόλαια αγοράς στρατιωτικού υλικού ύψους 100 δισ. δολ. που υπέγραψε το Ριάντ με τον Τραμπ τον Ιούνιο του 2017 τα οποία απέτυχαν να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις της Αράμκο από μια επίθεση μη επανδρωμένων στις 14 Σεπτεμβρίου που είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί η μισή παραγωγή της Σαουδικής Αραβίας και να χάσει εκ. δολάρια σε λίγα λεπτά αποδεικνύουν ένα πράγμα: Ότι οι ΗΠΑ είναι πολύ οπορτουνιστική δύναμη για να την εμπιστευθείς. Τουλάχιστον, για να συνεχίσει να ευδοκιμεί και στη διπλωματία η μονοκαλλιέργεια που ανθεί στη σαουδαραβική οικονομία κι αποδεδειγμένα αποτελεί μόνον αιτία δεινών.

Προφανώς, η Σαουδική Αραβία δεν θα πάψει να είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, μετά εννοείται από το Ισραήλ. Και γι’ αυτό το λόγο στέλνουν 3.000 επιπλέον στρατιώτες κι αναβαθμισμένα συστήματα αεράμυνας στη χώρα. Το άνοιγμα της ωστόσο προς τη Ρωσία θα της επιτρέψει να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το αναβαθμισμένο Ιράν, ελέω εδραίωσης του Άσαντ στην εξουσία, και να αποτρέψει τυχόν υπονομευτικά σχέδια εναντίον της μιας και ειδικά εντός της Συρίας κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει ότι από τα ταμεία της σουδαραβικής οικογένειας χρηματοδοτούνταν οι κατσαπλιάδες που ξεκίνησαν τον εμφύλιο στη Συρία.

Ενδεικτικό του βάθους της φιλο-ρωσικής στροφής των Σαούντ, πέραν της κοινής γραμμής με τη Ρωσία για τη διατήρηση της παραγωγής του ΟΠΕΚ σε ελεγχόμενα επίπεδα για να μην  πέσει την τιμή του – πρακτικές που μόνον εκνευρισμό προκαλούν στην Ουάσιγκτον, είναι επιπλέον και η συζήτηση με τη Ρωσία για αγορά του αναβαθμισμένου πυραυλικού συστήματος S400. Μένει να δούμε αν στο προσεχές μέλλον επαναληφθεί και στη Σαουδική Αραβία το έργο που είδαμε στην Τουρκία, με την αγορά των ρωσικών πυραύλων να εξελίσσεται σε αιτία πολιτικού πολέμου με τις ΗΠΑ, ή αν οι Σαουδάραβες απλώς εκβιάζουν τους Αμερικάνους ζητώντας λίγη παραπάνω …value for money.

Πηγή : Νέα Σελίδα

ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗ Σ. ΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΤΗΣ

Εντάξει, αμφιβολία δεν έχουμε καμία. Το Δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία δε στήθηκε για να αποδώσει δικαιοσύνη.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στήθηκε από τους Αμερικανονατοϊκούς για να τιμωρήσει όσους εναντιώθηκαν στην επέμβαση του ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια, όπως εσχάτως ο Ράτκο Μλάντιτς που καταδικάστηκε στις 23 Νοεμβρίου σε ισόβια, την ίδια ώρα που άλλοι εγκληματίες Κροάτες, Κοσοβάροι και Αλβανοί απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Ορισμένοι δε και πρωθυπουργικούς θώκους…

Αν όμως στηνόταν ένα τέτοιο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για το συνεχιζόμενο έγκλημα πολέμου που διεξάγεται στην Υεμένη θα έπρεπε να καταδικάσει όλη την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας σε ισόβια κάθειρξη. Η εσχάτη των ποινών είναι επιβεβλημένη για την πολιτική ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας επειδή εναντίον της Υεμένης, που ανέκαθεν αποτελούσε την πιο ευάλωτη χώρα της περιοχής, το Ριάντ έχει εφαρμόσει τακτικές που θριάμβευσαν στους προϊστορικούς χρόνους. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι μόνο το 2,8% της γης της Υεμένης καλλιεργείται και το υπόλοιπο είναι άνυδρη έρημος, ενώ τα αποθέματα νερού είναι ανύπαρκτα με αποτέλεσμα το 90% των τροφίμων, των καυσίμων και των φαρμάκων να εισάγονται. Εξ αρχής συνεπώς κάθε σκέψη για επιβολή χερσαίου, εναέριου και ναυτικού αποκλεισμού, όπως αυτόν που έχει επιβάλλει ο 32χρονος Σαουδάραβας ντε φάκτο ηγέτης Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και όργανο των Τραμπ και Νετανιάχου, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα προκαλέσει εκατόμβες νεκρών. Η Σαουδική Αραβία επομένως συνειδητά προκάλεσε την επιδημία χολέρας που μέχρις στιγμής έχει πλήξει 800.000 ανθρώπους κι έχει οδηγήσει στο θάνατο 2.000. Και τα δεινά της δε σταματούν εκεί. Σε πρόσφατη αποστολή του περιοδικού Σπίγκελ στη μαρτυρική χώρα αναφερόταν πώς η χολέρα ήταν δεύτερη ή τρίτη αιτία θανάτου. «Οι περισσότεροι νεκροί προκαλούνται από νάρκες»!

Τη θέση της σαουδαραβικής δικτατορίας την κάνει ακόμη πιο δύσκολη η αιτιολογία πίσω από τον αποκλεισμό. Τον επιβάλλει ισχυρίζεται, για να κρύψει ότι χρησιμοποιεί τον άμαχο πληθυσμό ως μέσο πίεσης κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, ως αντίποινα στην εκτόξευση πυραύλου από τα εδάφη της Υεμένης στο Ριάντ. Ενώ το Ριάντ στέλνει κατά δεκάδες τα υπερσύγχρονα αμερικανικά βομβαρδιστικά για να πραγματοποιήσουν τους πιο ανηλεείς βομβαρδισμούς στην Υεμένη, οι αντάρτες της δεν έχουν δικαίωμα να πλήξουν το Ριάντ, παρότι μάλιστα ο πύραυλός τους έπεσε στο αεροδρόμιο της σαουδαραβικής πρωτεύουσας κι όχι σε κατοικημένη περιοχή. Πρακτική που ακολουθούν κατ’ επανάληψη οι Σαουδάραβες βομβαρδίζοντας γαμήλια γλέντια, φορτηγά με τρόφιμα, την ελάχιστη καλλιεργήσιμη γη, στρατόπεδα προσφύγων, σχολεία και περισσότερα από 100 νοσοκομεία. Μάλιστα στις 8 Οκτωβρίου 2016 έστειλαν στο θάνατο 140 κατοίκους της Υεμένης που ακολουθούσαν νεκρώσιμη ακολουθία. Στις 8 Οκτωβρίου, μόλις 3 μήνες μετά το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει στη Σαουδική Αραβία πολεμικό υλικό…

Μήπως θα ήταν αδικία επομένως να κάτσουν μόνοι τους στο σκαμνί οι σαουδάραβες χωρίς τους προμηθευτές τους;

Πηγή: Εφημερίδα Πριν

Ο Λίβανος ξανά στο μάτι του κυκλώνα

 

«Όπως υποστήριξε ο Χαρίρι κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ουάσινγκτον», έγραφε το πάντα καλά ενημερωμένο περιοδικό Foreign Affairs στις 3 Αυγούστου 2017 με αφορμή την επίσκεψη του λιβανέζου πρωθυπουργού στην αμερικανική πρωτεύουσα, «κύρια προτεραιότητα του Λιβάνου μεσοπρόθεσμα, είναι η διατήρηση της επισφαλούς πολιτικής σταθερότητας που η χώρα έχει καταφέρει να εξασφαλίσει από το ξέσπασμα του εμφύλιου πολέμου στη γειτονική Συρία».

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αυτή ακριβώς η σταθερότητα διακυβεύεται πλέον καθαρά μετά την επεισοδιακή παραίτηση του λιβανέζου πρωθυπουργού, που ανακοινώθηκε επί σαουδαραβικού εδάφους στις 4 Νοεμβρίου. Η παραίτηση ωστόσο μόνο οικειοθελής δεν ήταν! Ούτε και η δήλωση που διάβασε ο Σαάντ Χαρίρι γράφτηκε από τον ίδιο, καθώς κατά γενική ομολογία ακόμη και δυτικών Μέσων, η γλώσσα που χρησιμοποίησε εναντίον του Ιράν ήταν εντελώς ξένη για τον λιβανέζο πρωθυπουργό, ο οποίος μαζί με τη λιβανέζικη διατηρεί και σαουδαραβική υπηκοότητα. Κάλλιστα επομένως το Ριάντ μπορεί να του απαγγείλει κατηγορίες και να διατάξει την προφυλάκισή του όσο βρίσκεται εντός των συνόρων του, όπως άλλωστε έκανε ο ντε φάκτο βασιλιάς της χώρας 32χρονος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, με δεκάδες υπουργούς, πρίγκηπες και καναλάρχες. Κι αν η εκκαθάριση των ανακτορικών αντιπάλων του αποσκοπούσε στη διασφάλιση της εξουσίας του, η εξαγωγή πολιτικής αστάθειας στη χώρα των Κέδρων, μέσω της απαγωγής ενός εκλεγμένου προέδρου, υπηρετεί τα επεκτατικά του σχέδια. Και συγκεκριμένα έναν πόλεμο με το Ιράν! Μάλιστα, δεν είναι η πρώτη φορά που ο σαουδάραβας ηγέτης μετέρχεται τέτοιων μεθόδων. Υπό κράτηση βρίσκεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο πρόεδρος της Υεμένης, στελέχη της συριακής αντιπολίτευσης, κ.α.

Αλήθεια, εν είδει παρενθέσεως, πόσες φορές θα είχε συνεδριάσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ; Πόσα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ θα είχαν μετακινηθεί στον Περσικό; Και πόσες εκτοξεύσεις πυραύλων θα είχαν ήδη πυροδοτηθεί αν αυτή την απαγωγή την είχε υλοποιήσει το Ιράν;

Ο Λίβανος αποτελεί την πιο ζωντανή απόδειξη της δυνατότητας ασφαλούς και αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών. Ο απόλυτος σεβασμός στα συμφωνηθέντα μεταξύ των δύο βασικών δογμάτων του Ισλαμισμού δεν έχει εξασφαλίσει μόνο την ειρήνη στον πολύπαθο Λίβανο, αλλά δείχνει ότι ο καλλιεργούμενος από τον Ουαχαμπίτικο οίκο των Σαούντ «πόλεμος των πολιτισμών» εντός του Ισλάμ (που αν και υποδιαίρεση έρχεται να υποστηρίξει ακριβώς τα ίδια εμπρηστικά σχέδια με τον πρωτότυπο «πόλεμο των πολιτισμών» του Χάντιγκτον) είναι πολιτική επινόηση, μοχλός υποδαύλισης πολιτικών διαιρέσεων και αιματηρών εμφυλίων. Γι’ αυτό και ο Λίβανος πρέπει να πάψει να είναι όαση στην κόλαση της Μέσης Ανατολής!

Κι επειδή αυτή την πολιτική ο ίδιος ο Χαρίρι δεν πειθόταν να την υλοποιήσει από μόνος του πιθανότατα του επιβλήθηκε υπό τη μορφή απειλής. Ο κατασκευασμένος χαρακτήρας της πολιτικής κρίσης που εμφανίστηκε στο Λίβανο και της ευρύτερης αναστάτωσης τους τελευταίους μήνες αποκαλύπτεται αν λάβουμε υπ’ όψη μας δύο καθόλου τυχαίες χρονικές συμπτώσεις. Η πρώτη σχετίζεται με την επίσκεψη του Τραμπ στη Σαουδική Αραβία τον Μάιο που φαίνεται ότι άναψε το πράσινο φως στον 32χρονο ηγέτη της όχι μόνο για το εμπάργκο στο Κατάρ σε λιγότερο από ένα μήνα αλλά και για τις εκκαθαρίσεις εντός των Σαούντ. Ο δεύτερος κάθε άλλα παρά καθησυχαστικός συγχρονισμός σχετίζεται με την απόφαση του Τραμπ να μην επιβεβαιώσει στο Κογκρέσο τη συμμόρφωση του Ιράν ως προς τους όρους της συμφωνίας του 2015, με το αστείο σκεπτικό ότι η Τεχεράνη υλοποιεί το γράμμα μεν, αλλά όχι το πνεύμα της συμφωνίας… Κίνηση που ανοίγει το δρόμο για την ακύρωση της συμφωνίας και την επιβολή νέου εμπάργκο στο Ιράν…

Ωστόσο, η σταθερότητα στο Λίβανο οφείλεται στην τεράστια πολιτική επιρροή της σιίτικης αντιστασιακής οργάνωσης Χεζμπολάχ, που μπορεί για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση στον ίδιο το Λίβανο όμως και στη Μέση Ανατολή διαθέτει τεράστιο κύρος. Το επιβεβαίωσε με τον πόλεμο των 33 ημερών το 2006, όταν συνέτριψε τον ισραηλινό στρατό, και το απογείωσε πολεμώντας εναντίον του αδρά χρηματοδοτούμενο από τα σουνίτικα καθεστώτα και τις δυτικές κυβερνήσεις Ισλαμικού Κράτους στα εδάφη της Συρίας, αλλά και του ίδιου του Λιβάνου. Επιδέχεται πολλαπλών συμπερασμάτων το γεγονός ότι στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την επίσκεψη του Χαρίρι στην Ουάσινγκτον κι ενώ ο Τραμπ κατήγγειλε την Χεζμπολάχ, παρότι αποτελεί εκλογική επιλογή ενός διόλου ευκαταφρόνητου τμήματος του λιβανέζικου πληθυσμού και συμμετέχει στην κυβέρνηση, την ίδια μέρα η σιίτικη οργάνωση έφερνε σε πέρας μια αποστολή που απέρριψε ο Λιβανέζικος στρατός, ο οποίος χρηματοδοτείται γενναιόδωρα από τις ΗΠΑ: να ξεριζώσει και τα τελευταία υπολείμματα των τζιχαντιστών από τα όρη του βορειοανατολικού Λιβάνου!

Δοθέντος λοιπόν όχι μόνο του τεράστιου γοήτρου που έχει η Χεζμπολάχ, εντός κι εκτός του μικροσκοπικού Λιβάνου, αλλά και του ετοιμοπόλεμου της, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον ούτε η Σαουδική Αραβία, ούτε το Ισραήλ είναι διατεθειμένοι να αναμετρηθούν μαζί της, όσο κι αν η μία χώρα προσεύχεται κάθε βράδυ στο δικό της θεό να ξεκινήσει πόλεμο η άλλη. Άμεσος κίνδυνος επομένως εισβολής ή νέου εμφυλίου στο Λίβανο δεν υφίσταται επειδή η υπεροπλία της Χεζμπολάχ αποκλείει εξ αρχής κάθε ενδεχόμενο νίκης του αντίπαλου στρατοπέδου.

Η Μέση Ανατολή ωστόσο με την παραίτηση του Χαρίρι και την πρόσφατη πρωτοβουλία του Μακρόν να τον φιλοξενήσει στη Γαλλία, παρατείνοντας έτσι την απουσία του από το Λίβανο, γίνεται πιο απρόβλεπτη και η προοπτική ενός γενικευμένου πολέμου πολύ πιο αιματηρού κι εκτεταμένου απ’ όσους έχουμε ήδη γνωρίσει στην περιοχή έρχεται πιο κοντά…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Υεμένη: μια γενοκτονία σε αργή κίνηση

Θα αποδοθούν ποτέ ευθύνες για τη γενοκτονία που συντελείται επί διετίας σχεδόν στην Υεμένη; Κι αν ναι, πότε; Όταν οι νεκροί θα έχουν φτάσει το 1 εκατομμύριο;

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οργή προκαλεί η αδιαφορία και η ανοχή που επιδεικνύει η διεθνής κοινότητα απέναντι στα διαρκή εγκλήματα πολέμου που προκαλεί η Σαουδική Αραβία, το πλουσιότερο κράτος του αραβικού κόσμου, στη γειτονική της Υεμένη, που είναι το φτωχότερο κράτος της περιοχής με όποιο κριτήριο κι αν χρησιμοποιηθεί. Η σταγόνα της σαουδαραβικής βαρβαρότητας που ξεχείλισε το ποτήρι είναι η χολέρα που αποδεκατίζει τον ήδη εξουθενωμένο πληθυσμό. Με βάση στοιχεία του ΟΗΕ, η επιδημία χολέρας στην Υεμένη έχει πλήξει 300.000 άτομα, έχει οδηγήσει στο θάνατο 1.500 και κάθε μέρα εξαπλώνεται σε 5.000 επιπλέον ανθρώπους. Πριν ξεσπάσει η χολέρα, που σύμφωνα με τη Unicef οδηγεί στο θάνατο 1 παιδί κάθε 10 λεπτά, η Υεμένη βρισκόταν σε μια παρατεταμένη ανθρωπιστική κρίση καθώς σε έναν πληθυσμό 26 εκ., 20 εκ. άτομα με δυσκολία εξασφάλιζαν τη διατροφή τους, 15 εκ. άτομα είχαν αποκοπεί από κάθε πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα, 3,2 εκ. είχαν εγκαταλείψει τη χώρα, 2 εκ. παιδιά αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν το σχολείο και 13.000 άτομα τουλάχιστον είχαν πέσει νεκρά από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς της Σαουδικής Αραβίας.

Για να γίνει αντιληπτή η κτηνώδης βία που εξαπολύει το Ριάντ εναντίον της Υεμένης, αρκεί να αναφερθούν τρεις χαρακτηριστικές επιθέσεις εναντίον του ντόπιου πληθυσμού. Τον Οκτώβριο του 2016 διπλός βομβαρδισμός νεκρικής πομπής, με τον δεύτερο να ακολουθεί τον πρώτο λίγη ώρα αργότερα ανεβάζοντας τα εγκλήματα πολέμου σε νέα επίπεδα, οδήγησε στο θάνατο 114 άτομα. Τον Μάρτιο βομβαρδισμός βάρκας στην οποία επέβαιναν 40 Σομαλοί πρόσφυγες οι οποίοι επέστρεφαν έντρομοι στην πατρίδα τους, για να βρουν ασφάλεια, οδήγησε στο θάνατο 40 ατόμων, ενώ 6 άτομα σκοτώθηκαν όταν τα σαουδαραβικά πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδισαν στα βόρεια της χώρας στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία τοπική αγορά που έσφυζε εκείνη την ώρα από κόσμο.

Στην Υεμένη, όλα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2015 όταν οι σαουδάραβες (χωρίς καν να απευθυνθούν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να εξασφαλίσουν την έγκριση ή ένα ψήφισμά του προφασιζόμενοι κάποιο λόγο, όπως έκανε για παράδειγμα ο Κλίντον με το Κόσσοβο το 1999) άρχισαν να βομβαρδίζουν την Υεμένη. Ταυτόχρονα, εφάρμοσαν μια πολιτική αποκλεισμού της από θάλασσα και αέρα, που οδήγησε στην πείνα, το θάνατο και τις αρρώστιες, όπως περίπου έκαναν και στα χρόνια του Μεσαίωνα στην Ευρώπη οι επιτιθέμενοι, τιμωρώντας επί της ουσίας με την πολιορκία τον ίδιο τον πληθυσμό. Για τη μεγαλύτερη σε έκταση πετρομοναρχία της Μέσης Ανατολής σα να μην έχει περάσει μια μέρα από τότε…

Η αιτία που επικαλούταν το Ριάντ για τον αποκλεισμό της Υεμένης σχετίζεται με τη δυνατότητα ανεφοδιασμού από το Ιράν των σιιτών ανταρτών Χούτι που ανέτρεψαν τη σουνίτικη κυβέρνηση και κατέλαβαν το Σεπτέμβριο του 2014 την πρωτεύουσα Σάανα, η οποία είναι μια από τις ομορφότερες και γραφικότερες πόλεις της Μέσης Ανατολής.

Το μένος του οίκου των Σαούντ εναντίον της Υεμένης εξηγείται τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για καθαρά οικονομικούς λόγους.

Τα κοιτάσματα της Υεμένης από μόνα τους δεν είναι σημαντικά. Τα πετρελαϊκά εκτιμώνται σε 3 δισ. βαρέλια, κατατάσσοντας τη χώρα στην 29η θέση παγκοσμίως, όταν η Σαουδική Αραβία βρίσκεται στη 2η. Ενώ τα κοιτάσματα φυσικού αερίου εκτιμώνται σε 478 δισ. τοποθετώντας τη χώρα στην 33η θέση της παγκόσμιας κατάταξης. Η ιδιομορφία τους ωστόσο είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται στα βόρεια της χώρας, εκεί δηλαδή που είναι εγκατεστημένοι και οι Σιίτες, που κατ’ επανάληψη έχουν καταγγείλει τη γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία Total ότι κλέβει ακόμη και το 63% των κοιτασμάτων της χώρας με τη βοήθεια των Σαουδαράβων. Μια Υεμένη πολιτικά ελεγχόμενη από τους Σιίτες γιατί να συνεχίσει να ανέχεται τη σιωπηρή οικονομική εισβολή των Σαουδαράβων;

Εξ ίσου σημαντικές ωστόσο είναι και οι γεωστρατηγικές διακυβεύσεις για το Ριάντ. Όπως φάνηκε και με την πρόσφατη κρίση που προκάλεσε η Σαουδική Αραβία με το Κατάρ, όπου το απώτερο διακύβευμα ήταν να στείλει μήνυμα στο Ιράν πλήττοντας ένα στενό του σύμμαχο, στόχος των οίκων των Σαούντ είναι να αποτελέσουν την αδιαμφισβήτητη ηγεμονική δύναμη στην περιοχή. Αυτός ο στόχος πρόσφατα έχει δεχθεί δύο σοβαρά πλήγματα. Το πρώτο ήταν στη Συρία, καθώς ο Άσαντ αν και πιο άπειρος αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρός από τον Καντάφι για να πεθάνει ή να μην ενεργοποιήσει τα διεθνή του ερείσματα μετατρέποντας τον αγώνα επιβίωσής του σε ένα μίνι παγκόσμιο πόλεμο που διεξήχθη ενίοτε κι όχι πάντα δια αντιπροσώπων στα συριακά εδάφη. Η ήττα των εγκληματικών μισθοφορικών συμμοριών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, με την αναντικατάστατη βοήθεια της Ρωσίας, αποτέλεσε πλήγμα για τη Σαουδική Αραβία που έχει ενδύσει τα σχέδια κυριαρχίας της με θρησκευτικά σουνίτικα χρώματα. Ο σουδαραβικός μικρο-ιμπεριαλισμός δέχτηκε το δεύτερο πλήγμα στη Μοσούλη που στις 9 Ιουλίου πέρασε οριστικά υπό τον έλεγχο της Βαγδάτης μετά από σκληρές μάχες με το Ισλαμικό κράτος που διήρκεσαν σχεδόν 10 μήνες. Σε αυτό το πλαίσιο των αρνητικών εξελίξεων η Υεμένη αποτελεί εύκολο στόχο για τη Σαουδική Αραβία και το τελευταίο σωσίβιο διάσωσης των επεκτατικών της σχεδίων.

Τη σοβαρότερη ευθύνη ωστόσο για τα αλλεπάλληλα εγκλήματα πολέμου της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης, με αποκορύφωμα την υπό εξέλιξη επιδημία χολέρας που χαρακτηρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως η μεγαλύτερη επιδημία που υφίσταται αυτή τη στιγμή, τη φέρουν οι ΗΠΑ και η Αγγλία, που σφυρίζουν αδιάφορα. Η ανοχή τους δεν είναι καθόλου τυχαία. Επί 8ετίας Μπαράκ Ομπάμα από τα 200 δισ. δολ. εξαγωγών όπλων που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ τα μισά, δηλαδή 100 δισ. δολ., ήταν οι εξαγωγές μόνο στη Σαουδική Αραβία. Ο Τραμπ επομένως δεν ήταν ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος που υπέγραψε χρυσά συμβόλαια με το Ριάντ, αξίας 110 δισ. Απλώς ο Τραμπ το …τερμάτισε. Χρυσά συμβόλαια ύψους 3,3 δισ. λιρών έχει υπογράψει πρόσφατα και η Αγγλία με τους σαουδάραβες. Γι’ αυτό το λόγο όλοι σωπαίνουν! Το Ριάντ από τη μεριά του εξαγοράζει τη σιωπή τη Δύσης. Μπουκώνει τους Αγγλο-αμερικάνους με δισεκατομμύρια και μαζί με τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα που παραλαμβάνει, απολαμβάνει και την ανοχή τους. Κι ας εισπράττουν και οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες τις αιματηρές συνέπειες από την πολύπλευρη στήριξη του Ριάντ στην τρομοκρατία. Η σχεδόν ομόφωνη έγκριση από το αμερικανικό Κογκρέσο του δικαιώματος των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου να στραφούν δικαστικά εναντίον της σαουδαραβικής κυβέρνησης είναι ενδεικτική για το πόσο ψηλά φθάνουν οι ευθύνες στην υπόθαλψη της τρομοκρατίας, όταν μιλούμε για τη Σαουδική Αραβία.

Πηγή: Επίκαιρα, 17 Ιουλίου 2017

Φυγή προς τα μπρος επέλεξε ο Τραμπ, με την επίσκεψη στο Ριάντ

Ως μία πρώτης τάξης ευκαιρίας για τη συγκρότηση συμμαχιών που θα κλείσουν τα ρήγματα στο εσωτερικό, έστω να τα μπαζώσουν, αποτρέποντας τα χειρότερα σενάρια, όπως η εκπαραθύρωσή του από τον Λευκό Οίκο, αξιοποίησε ο αμερικανός πρόεδρος την επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Εντός των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Από την μια πλευρά η απόφασή του να παύσει τον επικεφαλής του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, ο οποίος ηγούταν των ερευνών για τη συζητούμενη επιρροή της Ρωσίας στις προεδρικές εκλογές, οδήγησε σε νέα κορύφωση την κριτική εναντίον του. Τροφοδότησε δε ακόμη και σχόλια για πιθανή, άμεση απομάκρυνσή του από τον Λευκό Οίκο. Πριν καν δηλαδή ολοκληρώσει τη θητεία και γίνουν οι επόμενες εκλογές.

Από την άλλη οι πιέσεις στον ρεπουμπλικανό πρόεδρο θα κορυφωθούν όσο θα είναι σε εξέλιξη οι συζητήσεις για το νέο κρατικό προϋπολογισμό που προβλέπει πρωτοφανείς περικοπές σε κάθε δημόσια δαπάνη που κατευθύνεται προς τους φτωχούς. Συνολικά οι περικοπές θα φτάσουν τα 3,6 τρισ. δολ. Μόνο το «ψαλίδι» στα προγράμματα παροχής τροφίμων στους φτωχούς, μέσω αλλαγής των όρων επιλεξιμότητας, θα επιφέρουν εξοικονομήσεις ύψους 193 δισ. ευρώ σε βάθος 10ετίας. Η οικονομική πολιτική του Τραμπ, που υπόσχεται τον ισοσκελισμό του κρατικού προϋπολογισμού σε 10 χρόνια στη βάση μιας θεμελιώδους παραδοχής για μεγέθυνση της οικονομίας κατά 3% ετησίως (που χαρακτηρίζεται ως όρος εκ των ων ουκ άνευ για τον τερματισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων), έχει συγκεντρώσει την αποδοκιμασία ακόμη και Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου οι οποίοι θεωρούν βλαπτική και επικίνδυνη για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, για παράδειγμα, την προγραμματισμένη δραστική μείωση των κονδυλίων που ανέκαθεν απορροφούσε η διπλωματία και η διεθνής βοήθεια. Από τη μεριά του ο Τραμπ ξέροντας ότι μέσω αυτών των χρηματικών ροών σιτίζεται το περίφημο φιλελεύθερο κατεστημένο επιδιώκει μέσω των περικοπών την αποδυνάμωσή του. Ταυτόχρονα, μέσω της αθρόας χρηματοδότησης της πολεμικής βιομηχανίας με 54 δισ. ευρώ, που θα προστεθούν στα 596 δισ. που ήδη απομυζά από τον κρατικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ, επιδιώκει να στήσει τα δικά του κέντρα ισχύος που θα έχουν υλικό συμφέρον από την ολοκλήρωση της θητείας του.

Χέρι φιλίας στους Σαουδάραβες

Η αμερικανική πολεμική βιομηχανία ήταν επίσης ο μεγάλος κερδισμένος της επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολή, με πρώτο σταθμό τη Σαουδική Αραβία. Ο νέος αμερικανός πρόεδρος έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει ότι η εποχή Ομπάμα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Πρώτ’ απ’ όλα όμως ο Τραμπ αναίρεσε τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς αναθεώρησε την εμπρηστική αντι-μουσουλμανική προπαγάνδα με την οποία εξελέγη πρόεδρος, ερεθίζοντας τα πιο καθυστερημένα αντανακλαστικά της αμερικανικής κοινωνίας. Την Κυριακή 21 Μαΐου μιλώντας στο Ριάντ δεν επανέφερε τη ρητορική μίσους η οποία συμπυκνώνεται στην φράση που επαναλάμβανε μονότονα «το Ισλάμ μας μισεί», ούτε φυσικά υπερηφανεύτηκε για την απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ όλων ανεξαιρέτων των πολιτών από 9 μουσουλμανικές χώρες. Αντίθετα κατήγγειλε την «ισλαμιστική τρομοκρατία» στιγματίζοντας την πολιτικοποιημένη εκδοχή της θρησκείας, κι όχι την «ισλαμική τρομοκρατία» όπως έκανε στις ΗΠΑ ενοχοποιώντας μια ολόκληρη θρησκεία, αν και ξένοι ανταποκριτές που ήταν παρόντες όπως οι δημοσιογράφοι των Financial Times (βλέπε ρεπορτάζ στις 21 Μαΐου) δεν θα έπαιρναν και όρκο ότι δεν του ξέφυγε μία τουλάχιστον φορά η χρήση του απαράδεκτου όρου…

Η ρήξη που σηματοδότησε η ομιλία του Τραμπ με την εξωτερική πολιτική του προκατόχου του περιελάμβανε τους πολιτικούς όρους για την αμερικανική χρηματοδότηση δεδομένου ότι ο Ομπάμα προωθούσε έστω φραστικά τον εκδημοκρατισμό των πετρομοναρχιών, ενώ ο Τραμπ δε νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες όπως ξεκαθάρισε, επικεντρώθηκε ωστόσο κυρίως στο Ιράν. Ενώ ο Ομπάμα υπερηφανευόταν για τη συμφωνία που υπέγραψε η Τεχεράνη σχετικά με τα πυρηνικά της το 2015, κλείνοντας μια εστία αστάθειας στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ ταυτίζοντας το Ιράν με το «κακό» επανέφερε την ορολογία του Μπους, προς μεγάλη φυσικά ικανοποίηση τόσο του Ισραήλ όσο και της Σαουδικής Αραβίας. Κι αυτό μάλιστα συνέβη την ημέρα που οι Ιρανοί εξέλεξαν με ποσοστό 57% ως πρόεδρο τον Χασάν Ρουχανί σε μια εκλογική αναμέτρηση που είχε λάβει τα χαρακτηριστικά δημοψηφίσματος με την ψήφο στο πρόσωπό του να σηματοδοτεί αν όχι τη ρήξη, τουλάχιστον μια μείζονα στροφή με το παρελθόν. «Σήμερα το Ιράν είναι έτοιμο να επεκτείνει τις σχέσεις του με το κόσμο στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και των εθνικών συμφερόντων. Σήμερα, ο κόσμος γνωρίζει ότι οι Ιρανοί έχουν επιλέξει το δρόμο της αλληλεπίδρασης με τον κόσμο μακριά από τον εξτρεμισμό και τη βία», δήλωσε ο Ρουχανί το βράδυ των εκλογών. Πόσο πιο καθαρά μπορούσε να ειπωθεί ότι η Τεχεράνη συζητά και αναζητά όρους για έναν έντιμο συμβιβασμό που θα της επιτρέψει την επανένταξη στον περίγυρο και τον κόσμο;

Ο πόλεμος φέρνει κέρδη

Οι ΗΠΑ ωστόσο έριξαν νερό στο μύλο των τοπικών ανταγωνισμών, επιμένοντας να αντιμετωπίζουν το Ιράν μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέπτες της σαουδαραβικής και ισραηλινής διπλωματίας, για καθαρά ιδιοτελείς λόγους. Μια Μέση Ανατολή που θα έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο των πολέμων και θα εστιάζεται στην αντιμετώπιση της νεανικής ανεργίας θα προκαλούσε …αναδουλειές στην αμερικανική πολεμική βιομηχανία. Αντίθετα, μια Μέση Ανατολή που θα βουλιάζει κάτω από διεθνείς κι εμφύλιες συγκρούσεις όπως συμβαίνει σήμερα, με την πείνα που θερίζει στην Υεμένη να εγγράφεται στις παράπλευρες απώλειες, είναι η χρυσοτόκος όρνιθα για την αμερικανική πολεμική βιομηχανία.

Προς επίρρωση τα χρυσά συμβόλαια που υπέγραψαν αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες ύψους 110 δισ. δολ. με το Ριάντ. Μεταξύ των μεγάλων ωφελημένων συγκαταλέγονται η Lockheed Martin που υπέγραψε συμβόλαια ύψους 6 δισ. δολ. για τη συναρμολόγηση στη σαουδαραβική πετρομοναρχία, που είναι ο τρίτος στην παγκόσμια σειρά κατάταξης πιο «γενναιόδωρος» αγοραστής όπλων, 150 επιθετικών ελικοπτέρων Blackhawk, η Raytheon, η General Dynamics, κ.α. Το οικονομικό ενδιαφέρον της Σ. Αραβίας για τις ΗΠΑ δεν εστιάζεται μόνο στην μετατροπή της σε αστακό που από τη μια θα ψωνίζει όπλα κι από την άλλη θα παράγει αιματηρούς πολέμους, καταδικάζοντας τους λαούς στο θάνατο και την μετανάστευση. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται επιπλέον να αναμιχθούν ενεργά στο εν εξελίξει σχέδιο οικονομικού μετασχηματισμού της χώρας που θα απεξαρτήσει την ανάπτυξή της από το πετρέλαιο. Δεδομένου ότι το 90% του κρατικού προϋπολογισμού της εξαρτάται από τα έσοδα που φέρνει ο «μαύρος χρυσός», τον Απρίλιο του 2016, όταν η τιμή του βαρελιού είχε μειωθεί από 100 δολάρια στα 40 κι αναγκάστηκε για πρώτη φορά από το 1991 το Ριάντ να δανειστεί για να καλύψει το δυσθεώρητο δημοσιονομικό του έλλειμμα, ανακοινώθηκε επίσημα ένα σχέδιο διάρκεια 15 ετών που θα αλλάξει εκ βάθρων τις οικονομικές δομές της χώρας. Ζητούμενο δεν είναι μόνο η διαφοροποίηση των πηγών του πλούτου, αλλά και η συρρίκνωση του κράτους μέσω ενός προγράμματος μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Στο πλαίσιο του προβλέπεται η ιδιωτικοποίηση του 5% του μετοχικού κεφαλαίου του ενεργειακού κολοσσού Aramco, που θα μετατραπεί σε εταιρεία συμμετοχών και η δημιουργία ενός κρατικού ταμείου, στα πρότυπα του αντίστοιχου νορβηγικού, με ενεργητικό 2 τρισ. δολ. που θα καθοδηγήσει τον «μεγάλο μετασχηματισμό».

Αν είναι δυνατό να έμεναν έξω οι αμερικανικές πολυεθνικές από τέτοιο φαγοπότι…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 26 Μαΐου 2017