Ο ΡΑΧΟΪ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΟΝΙΑ;

Νέες διαστάσεις στις επιθέσεις που συγκλόνισαν το καλοκαίρι την Καταλονία δίνει η αποκάλυψη της ισπανικής συντηρητικής εφημερίδας El Pais για τις σχέσεις του εγκεφάλου των επιθέσεων, ιμάμη Αμπντελμπακί  Ες Σατί με τις ισπανικές μυστικές υπηρεσίες.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Να θυμίσουμε ότι οι αιματηρές επιθέσεις που στοίχισαν τη ζωή συνολικά σε 14 άτομα σημειώθηκαν στο κέντρο της Βαρκελώνης και λίγες ώρες αργότερα στο θέρετρο Καμπρίλς την Πέμπτη 17 Αυγούστου, ενώ το επερχόμενο δημοψήφισμα βρισκόταν στο κέντρο των πολιτικών ζυμώσεων και εξελίξεων.

Η συσχέτιση των δύο αυτών θεμάτων (τρομοκρατική επίθεση και δημοψήφισμα) ήταν άμεση στον Τύπο εκείνων των ημερών. Η El Pais ενδεικτικά, που παραβίασε κάθε αρχή αμεροληψίας και αντικειμενικότητας στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, έγραφε στις 18 Αυγούστου (εδώ το πλήρες άρθρο) ότι μετά την επίθεση του 2004 στη Μαδρίτη, όταν σκοτώθηκαν 193 άνθρωποι, «η Ισπανία έχει καταφέρει να αποφύγει την τρομοκρατική βία. Λόγω της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος, τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας, τις αποτελεσματικές μυστικές υπηρεσίες και τη συνεργασία της αστυνομίας σε διεθνές επίπεδο η Ισπανία έχει πετύχει να συγκρατήσει μια απειλή που η επίθεση της Πέμπτης μας θυμίζει ότι είναι ακόμη πολύ πραγματική».

Και για όποιον δεν αντιλήφθηκε το υπονοούμενο (ότι πιθανή ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας ισοδυναμεί με αύξηση του κινδύνου τρομοκρατικών επιθέσεων) συνέχιζε με τα εξής η εφημερίδα που μετατράπηκε σε τυφλό όργανο του Ραχόι και του φρανκικού παρακράτους, αναφερόμενη πάντα στις επιθέσεις του Αυγούστου:

«Μια επίθεση αυτού του μεγέθους θα έπρεπε να αποτελέσει κάλεσμα αφύπνισης για τους Καταλανούς πολιτικούς, περιλαμβανομένης της περιφερειακής κυβέρνησης, του κοινοβουλίου και των φιλο-ανεξαρτησιακών κινημάτων που έχουν μετατρέψει τη φαντασία της ανεξαρτησίας τα τελευταία χρόνια στο μοναδικό ζήτημα της πολιτικής ατζέντας της Καταλονίας. Είναι καιρός να ξεφορτωθούν τις δημοκρατικές ανοησίες, την κατάφωρη παραβίαση του νόμου, τα παιχνίδια, τις τακτικές και τον πολιτικό οπορτουνισμό… Η μάχη ενάντια στην τρομοκρατία απαιτεί πλήρη συνεργασία και μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια μεταξύ των διάφορων αρχών και των δυνάμεων ασφαλείας. Κι αυτού του είδους η συνεργασία μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ των διάφορων επιπέδων κυβέρνησης και κρατικών οργάνων»! Όλα αυτά, που αποτελούσαν την επιτομή της πολιτικής εκμετάλλευσης ενός δραματικού γεγονότος, γράφονταν μια μέρα μετά την τυχαία υποτίθεται επίθεση…

Κι ερχόμαστε την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου οπότε η ίδια εφημερίδα με ένα νέο δημοσίευμα (εδώ περισσότερα) αποκάλυψε πώς ο ιμάμης – εγκέφαλος των τρομοκρατών διατηρούσε δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες της Ισπανίας! Να σημειωθεί μάλιστα ότι ο ίδιος σκοτώθηκε σε μια έκρηξη σπίτι του ενώ κατασκεύαζε εκρηκτικά – αυτή ήταν η επίσημη αιτιολογία την οποία ο ίδιος δεν μπορεί ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να διαψεύσει από κει που βρίσκεται. Επιπλέον, οι ισπανικές αρχές πληροφοριών αρνήθηκαν να απαντήσουν στο κατά πόσο ο γεννημένος στο Μαρόκο ιμάμης, που πιθανότατα στρατολογήθηκε στη φυλακή, αμειβόταν ή όχι από το βαθύ ισπανικό κράτος. Απάντηση που προκαλεί περισσότερα ερωτηματικά απ’ όσα λύνει δεδομένου ότι αν δεν πληρωνόταν από τις μυστικές υπηρεσίες θα το δήλωναν και δημόσια…

Η αποκάλυψη των άμεσων σχέσεων του ισπανικού κράτους με την ισλαμική τρομοκρατία φέρνει στην επιφάνεια τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις αξιοποιούν τους φονταμενταλιστές είτε ωθώντας τους στην ανάληψη τρομοκρατικής δράσης είτε αφήνοντας τους να ολοκληρώσουν τα σχέδια τους χωρίς να ενεργοποιήσουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς∙ λειτουργώντας δηλαδή σαν χρήσιμοι ηλίθιοι. Κι όλα αυτά προκειμένου τα κράτη να επιβάλλουν τις πολιτικές τους προτεραιότητες που ως κοινή συνισταμένη έχουν την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και την επιβολή ενός αστυνομικού κράτους, όπως το έχουμε δει να ξεπροβάλλει σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες μετά από κάθε «τρομοκρατικό» χτύπημα: Στο Παρίσι το 2015, στις Βρυξέλλες, τη Νίκαια και το Βερολίνο το 2016 και στο Μάντσεστερ και τη Βαρκελώνη το 2017.

Πόσες από αυτές τις επιθέσεις έγιναν εν αγνοία των ευρωπαϊκών αρχών ασφαλείας όπως και πόσες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν κατ’ εντολήν ή την ανοχή τους πιθανότατα δε θα μάθουμε ποτέ. Στις μέρες μας, πολύ περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, αυτά τα κέντρα έχουν μονωθεί από κάθε κοινοβουλευτικό ή άλλο έλεγχο, με τη συναίνεση των κυβερνήσεων που όλο και περισσότερο μετατρέπονται σε άβουλους διαχειριστές, εκχωρώντας τον έλεγχο σε αυτές τις υπηρεσίες είτε στο Βερολίνο, είτε πολύ συχνότερα στα υπερατλαντικά κέντρα. Κι εδώ οι αποκαλύψεις των Σνόουντεν και Ασάντζ πρέπει να μας προβληματίσουν όλους. Αυτό που ωστόσο γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι το σχέδιο επιβολής ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού με δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό μανδύα προωθήθηκε παραπέρα, υλοποιήθηκε χωρίς ποτέ κανένας πρωθυπουργός ή πρόεδρος να το έχει εξαγγείλει στο προεκλογική του πρόγραμμα. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν οι «ισλαμιστές τρομοκράτες» έπρεπε να εφευρεθούν. Είτε για να γίνει πιο αυταρχική η νομοθεσία στο εσωτερικό των χωρών είτε για να δικαιολογηθούν στη λαϊκή συνείδηση οι επεκτατικοί, ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στο εξωτερικό, όπως εν προκειμένω έκανε ο Αθνάρ συμμετέχοντας στην παντελώς  απονομιμοποιημένη στη λαϊκή συνείδηση «συμμορία των προθύμων» του Μπους.

Έτσι, οι δε κυβερνήσεις (του Ραχόι, του Ολάντ, της Μέρκελ και της Μέι) από θύτες και πρωταγωνιστές άδικων και ταξικών πολιτικών εμφανίστηκαν ως θύματα εξωτερικών και ασύμμετρων απειλών, που κλήθηκαν να λάβουν περιοριστικά μέτρα παρά, υποτίθεται, τη θέλησή τους.… Ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση, που επιβλέπει και συντονίζει όλους αυτούς τους σκοτεινούς και αδιαπέραστους στον δημοκρατικό έλεγχο, εγκληματικούς και προβοκατόρικους μηχανισμούς συνεχίζει να εμφανίζεται ως λίκνο κι εγγυητής της δημοκρατίας, όταν εκ των πραγμάτων αναδεικνύεται σε νεκροθάφτη της!

Πηγή: Kommon

Δε χρωστάμε σε κανέναν! (Επίκαιρα, 22-28/1/2015)

rahoiΡεσιτάλ υποτέλειας και ξενοδουλείας έδωσε ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς για μια ακόμη φορά, που ήταν κι από τις τελευταίες του, με αφορμή την επίσκεψη του ισπανού πρωθυπουργού στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου. Η επίσκεψη του Μαριάνο Ραχόι ήταν πράξη απελπισίας από την κυβέρνηση καθώς ο αρχηγός του ισπανικού Λαϊκού Κόμματος δεν έχει να προβάλει τίποτε θετικό από την θητεία του! Προφανώς το Μαξίμου θα εισέπραξε μόνο αρνήσεις απευθυνόμενο σε ομολόγους του Σαμαρά τους οποίους θα παρακάλεσε να επισκεφθούν την Αθήναγια να υποστηρίξουν με την παρουσία τους τις τελευταίες μέρες της Δεξιάς στην Ελλάδα, κι έτσι ξέπεσε στον δεξιό ισπανό πρωθυπουργό που μαζί με τον Σαμαρά διεκδικούν το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο στην αύξηση της ανεργίας. Ποιος άλλος πρωθυπουργός κατάφερε να την οδηγήσει και να την διατηρήσει επί μακρόν μάλιστα σε επίπεδα πάνω από 25%;

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ο έλληνας πρωθυπουργός ωστόσο ξεπερνώντας εαυτόν σε γραικυλισμό δεν παρέλειψε να υποσχεθεί ενώπιον του ισπανού πρωθυπουργού (που μεταξύ άλλων ανδραγαθημάτων του ψήφισε πρόσφατα και νόμο περιορισμού των ελευθεριών που χαρακτηρίστηκε νόμος – φίμωτρο) πως η Ελλάδα θα αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της. Εμφάνισε μάλιστα την αποπληρωμή του χρέους στους δανειστές ως υποχρέωση απέναντι στον ισπανικό λαό. Παρουσιάζοντας ακόμη την συμμετοχή της Ισπανίας στα δάνεια προς την Ελλάδα, ύψους 26 δισ. ευρώ, ως δείγμα αλληλεγγύης των Ισπανών προς τους Έλληνες (τόσο …αθώα) επιχείρησε να εμφανίσει την αποπληρωμή του χρέους ως πράξη ευθύνης και θέμα αρχής, όπως είχε πει το 2010 ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Το αντίθετο επομένως, η μη αποπληρωμή του χρέους, συνιστά πράξη ανευθυνότητας για τον Σαμαρά…

Θέμα αρχής η διαγραφή

Μια προσεκτικότερη εξέταση των όσων έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια αποδεικνύει ωστόσο πως την αποπληρωμή του χρέους μπορούν να την επιζητούν οι πιστωτές, αλλά με κανέναν τρόπο δεν αποτελεί πράξη ευθύνης ή θέμα αρχής για τον ελληνικό λαό. Ας ξεχωρίσουμε τα σημαντικότερα:

Πρώτο: Τα χρήματα των πιστωτών δεν έσωσαν τον ελληνικό λαό. Διαρκούσης της χρηματοδότησης από τον μηχανισμό συντελέστηκε η μεγαλύτερη κοινωνική γενοκτονία, με κλείσιμο σχολείων, πανεπιστημιακών τμημάτων και νοσοκομείων, εκτόξευση της ανεργίας, συντριβή των μισθών και μαζική μετανάστευση των νέων. Κάθε μνημόνιο και δανειακή σύμβαση συνοδευόταν από δρακόντειους όρους για τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα και το δημόσιο που βάθαιναν την φτώχεια.

Δεύτερο: Τα χρήματα των πιστωτών έσωσαν τις τράπεζες και άλλους πιστωτές, που είχαν ήδη εκτεθεί στο ελληνικό χρέος. Η ανταλλαγή των ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012 έγινε αφού οι γαλλογερμανικές τράπεζες μείωσαν σημαντικά την έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα με τα χρήματα των δανείων που χρησιμοποιούσαν προς ίδιον όφελος το 2010 και 2011, παρότι μάλιστα τα προηγούμενα χρόνια δάνειζαν την Ελλάδα με τοκογλυφικά επιτόκια λόγω του κινδύνου χρεοκοπίας που διέτρεχε.

Τρίτο: Η κυβέρνηση της Ισπανίας δεν είχε καμιά νομιμοποίηση από τον ισπανικό λαό να χρησιμοποιήσει 26 δις. ευρώ για να σώσει τις γαλλογερμανικές τράπεζες, μέσω της χρηματοδότησης της Ελλάδας, ούτε φυσικά να δανειστεί η ίδια 100 δις. ευρώ για να σώσει τις δικές της χρεοκοπημένες τράπεζες από το λουκέτο. Το έλλειμμα νομιμοποίησης της υπογραμμίζεται περαιτέρω αν σκεφτούμε την όξυνση του κοινωνικού ζητήματος στην Ισπανία με κορυφή του παγόβουνου τις χιλιάδες εξώσεις.

Τέταρτο: Καμιά νομιμοποίηση δεν είχαν ούτε οι ελληνικές κυβερνήσεις να συναινέσουν σε μια τόσο σαρωτική αλλαγή του προφίλ του χρέους, καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι μεγαλύτερο σκάνδαλο από την αύξηση του χρέους κατά τη διάσωση (από 299 δις. το 2009 σε 321 δις. ευρώ τώρα) είναι η μετατροπή του από ομολογιακό σε διακρατικό. Αλλαγή που συνέφερε την Γερμανία καθώς έτσι διέσωζε τις τράπεζες του Τέταρτου Ράιχ, ενώ την ίδια ώρα έσφιγγε πιο σφιχτά την θηλιά του χρέους στην Ελλάδα.

Το 2015 χειρότερα από το 2010

Πέμπτο: Το κλίμα ευφορίας και αισιοδοξίας που επιχειρούσε να δημιουργήσει ο Σαμαράς δεν αντίβαινε μόνο με τον δείκτη της ανεργίας στην νεολαία της Ελλάδας που υπερβαίνει σταθερά το 50%. Έρχεται σε σύγκρουση ακόμη και με την κατάσταση της ίδιας της οικονομίας. Πολύ ενδεικτικά και αποκαλυπτικά είναι όσα αναφέρει πρόσφατη έκθεση του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής (CEP) που είδε μάλιστα το φως της δημοσιότητας σε γερμανική εφημερίδα. Βάσει αυτής της έκθεσης, «η Ελλάδα είναι σήμερα λιγότερο σε θέση να αποπληρώσει το εξωτερικό της χρέος απ’ ότι ήταν το 2010». Εκτιμά μάλιστα ότι «η ελληνική οικονομία παραμένει μη ανταγωνιστική»! Εν ολίγοις οι βίαιες αλλαγές που έγιναν τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, με τεράστιο μάλιστα κοινωνικό κόστος, και με την υπόσχεση της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, υποβάθμισαν τη θέση και την δυναμική της Ελλάδας!

Συμπερασματικά, το μόνο χρέος που έχει ο ελληνικός λαός δεν είναι η αποπληρωμή αλλά η παύση πληρωμών του χρέους. Η σημασία της διαγραφής του χρέους, έστω και μέρους του αρκεί να είναι μέσω μονομερών ενεργειών κι όχι κατόπιν υποδείξεων των πιστωτών, υπογραμμίζεται από το παράδειγμα άλλων χωρών που προχώρησαν στην διαγραφή του, όπως η Αργεντινή, χωρίς ποτέ να υποστούν τα δεινά των εργαζομένων στην Ελλάδα.

Λουίς ντε Γκίντος: Ποιός μιλάει… (Επίκαιρα, 8-14 Ιανουαρίου 2015)

guidos lehman 2Κανονικά, θα έπρεπε να σαπίζει στη φυλακή. Καταδικασμένος πολλές φορές σε ισόβια κάθειρξη, με δημευμένη την προσωπική του περιουσία κι ενίοτε περιφερόμενος από πόλη σε πόλη εκτεθειμένος στη δημόσια αποδοκιμασία και ύβρη μόνο και μόνο για να αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα προς αποφυγή, ο ισπανός υπουργός Οικονομικών Λουίς ντε Γκίντος όφειλε να λογοδοτήσει και φυσικά να τιμωρηθεί αυστηρότατα για την μεγαλύτερη χρεοκοπία των μεταπολεμικών δεκαετιών, την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς το 2008, που λειτούργησε σαν θρυαλλίδα προκαλώντας την μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων 100 χρόνων.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αξίζει να ανατρέξουμε στο βιογραφικό του δεύτερου ισχυρότερου πολιτικού της Ισπανίας, όπου φαίνονται με μια γρήγορη ματιά τα κατά συρροή εγκλήματα του, απλώς και μόνο για να αξιολογήσουμε και την σοβαρότητά του, ως οικονομολόγου και πολιτικού. Κι επομένως πόσο σοβαρά πρέπει να λαβαίνουμε τα λόγια του. Η σταδιοδρομία του μεγαλύτερου οικονομικού δολοφόνου που ανέδειξε η Ισπανία ξεκίνησε επί θητείας του δεξιού πρωθυπουργού Χοσέ Μαρία Αθνάρ (1996-2004) καθώς την συγκεκριμένη οκταετία υπηρέτησε στις πιο νευραλγικές θέσεις: γενικός διευθυντής Οικονομικής Πολιτικής, στη διοίκηση της κρατικής εταιρείας σιδηροδρόμων, στο Ινστιτούτο Επίσημων Πιστώσεων, στην δημόσια εταιρεία κρατικών βιομηχανικών μετοχών και τέλος, από το 2002 ως το 2004, υπουργός Οικονομίας. Είναι η εποχή που δημιουργήθηκε η φούσκα ακινήτων στην Ισπανία, η οποία το 2012 αποτέλεσε την ειδική μορφή με την οποία εμφανίστηκε στην μεγαλύτερη χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Στο διάγραμμα που παραθέτουμε φαίνεται πεντακάθαρα πως ο υπέρμετρος και αλόγιστος τραπεζικός δανεισμός που οδήγησε στην υπερεπέκταση του κατασκευαστικού τομέα δεν συνέβη επί κυβέρνησης Θαπατέρο (Απρίλιος 2004 – Δεκέμβριος 2011), όσο κι αν στα χρόνια του αυξήθηκε σημαντικά…

Τραπεζικός δανεισμός στην Ισπανία για κτηματικά δάνεια σε νοικοκυριά

Πίνακας

Ενδεικτική των ευθυνών της κυβέρνησης Αθνάρ είναι η δήλωση του υπουργού Οικονομικών του, του Λουίς ντε Γκίντος, με την οποία είχε απορρίψει, κατηγορηματικά μάλιστα, ότι υφίσταται φαινόμενο φούσκας στην αγορά ακινήτων. Η δήλωση του (εδώ το σχετικό δημοσίευμα) στην μεγάλης κυκλοφορίας σεβιλιάνικη εφημερίδα ABC στις 2 Νοεμβρίου 2003 («Δεν υπάρχει φούσκα των ακινήτων, αλλά μια πορεία αύξησης των τιμών που θα οδηγήσει σε συγκράτηση των ενοικίων των κατοικιών και πιο διαφανείς διαδικασίες σχεδιασμού») αξίζει να μείνει στην ιστορία για πολλούς λόγους: Κατ’ αρχάς για την προσπάθεια εφησυχασμού κι εν τέλει εξαπάτησης καταναλωτών και επενδυτών, από τη στιγμή που η εκτόξευση των τιμών δεν στηριζόταν σε κανένα θεμελιώδες μέγεθος της ισπανικής οικονομίας. Είναι δυνατό να έβλεπαν τη στρέβλωση άπαντες μπροστά τους, πλην του αρμόδιου υπουργού; Κατά δεύτερο, για την ενοχή της κυβέρνησης Αθνάρ στην φούσκα που δημιουργούταν στον κατασκευαστικό τομέα κι οδήγησε τις περιφερειακές τράπεζες να διπλασιάσουν τα υποκαταστήματά τους (από 13.650 το 1990 σε 25.035 το 2008), υποκινώντας την ζήτηση δανείων. Τέλος, για την αβάσταχτη ελαφρότητα των νεοφιλελεύθερων οικονομικών, βάσει των οποίων η αγορά μπορεί να προσαρμόζεται και να αυτορυθμίζεται διαθέτοντας την απαραίτητη ευελιξία να αποσοβεί κρίσεις. Μέχρι που ήρθε η σκληρή πραγματικότητα…

Μέχρι τότε όμως ο φανατικός οπαδός της νεοφιλελεύθερης αυστριακής σχολής Λουίς ντε Γκίντος δεν πήγε χαμένος παρότι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις κρατικοδίαιτες θέσεις και την ασφάλεια που παρέχουν οι παχυλές αμοιβές του τρισκατάρατου, κατά τ’ άλλα, δημοσίου. Αμέσως έπιασε δουλειά στην ελεγκτική εταιρεία PriceWaterhouseCoopers και την επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers, ως υπεύθυνος για την Ισπανία και την Πορτογαλία! Την τράπεζα που με την κατάρρευσή της, στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, πυροδότησε μια κρίση που ακόμη ταλανίζει πολλές οικονομίες και εκατομμύρια εργαζόμενους. Στη δε Ισπανία η κατάρρευση της Lehman Brothers στοίχισε 2,6 δις. ευρώ. Η έρευνα που έγινε στη συνέχεια αποκάλυψε τις ακραίες απάτες που χρησιμοποιούσε συστηματικά η Lehman Brothers, σχεδόν πάντα με την βοήθεια κορυφαίων ελεγκτικών εταιρειών που υπέγραφαν τους ισολογισμούς της διαβεβαιώνοντας ότι όλα δουλεύουν ρολόι. Επίσης, με την βοήθεια προχωρημένων χρηματοπιστωτικών εργαλείων που έκρυβαν την έκθεση της τράπεζας σε κτηματικά δάνεια στην αμερικάνικη αγορά ακινήτων, όπου κι εκεί η φούσκα κατέρριπτε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Σε αυτό το σκανδαλωδώς νοσηρό οικονομικό περιβάλλον διέπρεψε το άστρο του Λουίς ντε Γκίντος, δεδομένης της εμπειρίας, μεταξύ άλλων, στις φούσκες των ακινήτων… Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, 3 σε 1!

Εκλεκτός της Μέρκελ

Ωστόσο, αντί να τον αλείψουν με πίσσα και πούπουλα και να τον περιφέρουν στους δρόμους, το (μόνο κατά το ήμισυ δυστυχώς, αλήστου μνήμης) δίδυμο Μερκοζύ επιστράτευσε τον Λουίς ντε Γκίντος το Νοέμβριο του 2011 στο πανευρωπαϊκό πραξικόπημα που διοργάνωσε για να επιβάλει τα συμφέροντα της τραπεζοκρατίας στην Ισπανία. Με μια πρωτοφανούς αντιδημοκρατικότητας παρέμβαση επέβαλαν στην Ελλάδα τον δοτό πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, παύοντας τον εκλεγμένο Γ. Παπανδρέου, στην Ιταλία τον Μάριο Μόντι, παύοντας τον εκλεγμένο Σ. Μπερλουσκόνι, και στην Ισπανία διόρισαν τον επόμενο μήνα, τον Δεκέμβριο του 2011, υπουργό Οικονομικών τον Λουίς ντε Γκίντος. Κοινό χαρακτηριστικό και των τριών η προϋπηρεσία τους σε τράπεζες, δύο εξ αυτών οι πλέον κακόφημες: Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Goldman Sachs και Lehman Brothers! Η σημασία του διορισμού του Γκίντος στο υπουργείο Οικονομικών αποκαλύφθηκε έξι μήνες αργότερα όταν και η Ισπανία υπέβαλε αίτημα στην ΕΕ για χρηματοδότησή της, με 100 εκ. ευρώ. Πρόκειται για χρήματα που κατευθύνθηκαν στην διάσωση των χρεοκοπημένων τραπεζών, όπως λίγο – πολύ συνέβη ένα χρόνο πριν στην Ιρλανδία κι ένα χρόνο αργότερα στην Κύπρο, δικαιολογώντας την κριτική που ακολούθησε τον διορισμό του ότι έμοιαζε με τον διορισμό του Αλ Καπόνε ως αστυνομικού διοικητή του Σικάγου. Η σημασία της επιλογής του φάνηκε πολύ σύντομα. Όταν για την ακρίβεια το μοντέλο «διάσωσης» των χρεοκοπημένων ισπανικών τραπεζών έφερε το αποτύπωμα της αμερικάνικης συνταγής «υπερβολικά μεγάλες για να χρεοκοπήσουν» («too big to fail»). Η τράπεζα Bankia που κρίθηκε αναγκαίο να διασωθεί, αντιπροσωπεύοντας συστημικό κίνδυνο, είχε ήδη απορροφήσει μέσα σε ενάμιση χρόνο 7 άλλες χρεοκοπημένες τράπεζες, που συνολικά διέθεταν στα χαρτοφυλάκια τους 37 δισ. ευρώ τοξικά περιουσιακά στοιχεία. Σε ερώτηση δημοσιογράφων αν πρόκειται να αναζητηθούν ευθύνες για μια τέτοιας έκτασης επιχειρηματική αποτυχία ο Λουίς ντε Γκίντος τερμάτισε κάθε σχετική συζήτηση δηλώνοντας ότι «δεν έχει διαπιστωθεί καμία ευθύνη». Κι αυτό όχι μόνο για να σώσει το τομάρι του, αλλά επειδή οι διοικήσεις σε όλες σχεδόν τις τράπεζες προέρχονταν από το κυβερνών, δεξιό Λαϊκό Κόμμα.

Εν ολίγοις ο Λουίς ντε Γκίντος συμβολίζει ό,τι χειρότερο εμφανίστηκε στην οικονομία τα τελευταία χρόνια: από την δημιουργία της φούσκας και την τραπεζική ασυδοσία μέχρι τις καταστροφικές για την κοινωνία λύσεις που προκρίθηκαν από το ευρω-ιερατείο. Είναι η προσωποποίηση των δεινών τόσο στη φάση της ανάπτυξης όσο και στη φάση της κρίσης.

Δεδομένων λοιπόν των βαρύτατων ευθυνών του, θέλει απύθμενο θράσος να κουνάει το δάχτυλο του, υποδεικνύοντας στους Έλληνες ψηφοφόρους τι να ψηφίσουν στις προσεχείς εκλογές, όπως έκανε στις 30 Δεκεμβρίου λέγοντας ότι η Ελλάδα μπόρεσε να πληρώσει τους γιατρούς και τους συνταξιούχους της χάρη στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι επίσης όταν πάνε οι Έλληνες στην κάλπη δεν πρέπει να ξεχάσουν ότι οφείλουν χάρη στην Ευρώπη…

Αλλά είπαμε: Το κακό ξεκινάει από τη στιγμή που κυκλοφορεί ελεύθερος και δεν σαπίζει στη φυλακή, όπου έπρεπε να είχε οδηγηθεί εδώ και καιρό!

Νέους φόρους, περικοπές και απολύσεις αποφάσισε η ΕΕ: «Que se jodan»*… (Unfollow, #8, 8.2012)

Η Γερμανία πρέπει να πάψει να υποχωρεί στις συνεχείς πιέσεις των περιφερειακών κρατών για χρηματοδότηση, γιατί έτσι επιβραβεύει την δημοσιονομική απερισκεψία, την ύπαρξη ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 55, τα γενναιόδωρα κράτη πρόνοιας. Η Γερμανία, 67 χρόνια μετά, εξακολουθεί να καθορίζει τη στάση της στην ευρωζώνη υπό το βάρος των ενοχών της για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα. Η Γερμανία είναι όμηρος όλων εκείνων των κρατών της ευρωζώνης που τώρα ή στο μέλλον μπορούν να ζητήσουν, στην πράξη εκβιάζοντας, τη διάσωσή τους. Η Γερμανία, επιπλέον, αποδεχόμενη κάθε φορά τα αιτήματα των Μεσογειακών χωρών για οικονομική βοήθεια θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική σταθερότητα. Όλα αυτά τα «μαργαριτάρια» και πολλά ακόμη περιέχονται σε ένα βιβλίο που το τελευταίο διάστημα στην Γερμανία (που αλλού;) κάνει θραύση, καταφέρνοντας να διεισδύσει στις πιο διαφορετικές ηλικίες και στις πιο αποκλίνουσες κοινωνικές και εισοδηματικές κατηγορίες. Ο τίτλος του είναι «Η Γερμανία δε χρειάζεται το ευρώ» και καθόλου τυχαία έχει εγκωμιαστεί κατ’ επανάληψη από το νεο-φασιστικό, ακροδεξιό κόμμα NPD, δίδυμο – εκτρωματικό – αδερφάκι της Χρυσής Αυγής. Ο συγγραφέας του, ονόματι Τίλο Σαραζίν, μέλος στο παρελθόν της διοίκησης της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας ανήκει σε εκείνη την ομάδα των σκληροπυρηνικών, υπερσυντηρητικών γερμανών οικονομολόγων που δεν χάνουν ευκαιρία να επιτεθούν από τα δεξιά στην Μέρκελ, κατηγορώντας την ότι θέτει τα συμφέροντα των Μεσογειακών κρατών πάνω από τα συμφέροντα της Γερμανίας, αναπαράγοντας εν πολλοίς τα δικά της επιχειρήματα τα οποία, απλώς, τραβούν στα άκρα. Το ίδιο έκαναν και με αφορμή τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 28 και 29 Ιουνίου 2012.

Από την άλλη οι διθυραμβικές ανακοινώσεις υπό τις οποίες έγινε δεκτή η απόφαση της συνόδου στον ευρωπαϊκό νότο (με πιο χαρακτηριστική τη δήλωση του ιταλού πρωθυπουργού για «διπλή ικανοποίηση» στην οποία συνυπολόγιζε κι αυτήν από την ποδοσφαιρική ήττα της Γερμανίας στο Euro) φάνηκε να επιβεβαιώνουν τις αιτιάσεις του γερμανικού οικονομικού φονταμενταλισμού. Ποιός κέρδισε τελικά και ποιος έχασε από τις αποφάσεις της 19ης στη σειρά συνόδου κορυφής που ασχολήθηκε με τη διαχείριση της κρίσης χρέους; Μια πρώτη ματιά στο κείμενο συμπερασμάτων φαίνεται να επιβεβαιώνει όσους πάνω στον ενθουσιασμό τους δίπλα στον «σούπερ Μάριο» Μπαλοτέλι, της Εθνικής ομάδας Ιταλίας, έσπευσαν να κολλήσουν και τον «σούπερ Μάριο» Μόντι, τον δοτό ιταλό πρωθυπουργό.

Δύο ήταν οι αποφάσεις που χαρακτηρίστηκαν ήττα της Μέρκελ κι ως έναν βαθμό ισοδυναμούσαν με αναίρεση παλιότερων θέσεων της: Η δυνατότητα των τραπεζών να δανείζονται απ’ ευθείας από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), χωρίς τη διαμεσολάβηση των εθνικών κρατών, και η δυνατότητα που αναγνωρίστηκε στον ίδιο αυτό μηχανισμό να αγοράζει από τη δευτερογενή αγορά κρατικά ομόλογα όποιων χωρών βρίσκονται στο επίκεντρο κερδοσκοπικής επίθεσης. Στη Σύνοδο Κορυφής συμφωνήθηκε ωστόσο και κάτι ακόμη: Η χορήγηση οποιασδήποτε οικονομικής βοήθειας, ακόμη και σε τράπεζες, να δοθεί υπό τον αυστηρό όρο της υποβολής και εφαρμογής των γνωστών Μνημονίων που θα περιλαμβάνουν τους …ακόμη πιο γνωστούς όρους περικοπής κοινωνικών δαπανών, αύξησης φόρων, απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων, μείωσης μισθών στον ιδιωτικό τομέα, ιδιωτικοποιήσεων, κ.λπ.

Η πρώτη απόφαση των ευρωπαίων ηγετών, σχετικά με την παράκαμψη των εθνικών κρατών στην περίπτωση δανειοδότησης των τραπεζών έτσι ώστε να μην επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος και να μην αυξάνεται ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ, θα είχε νόημα, θα ενδιέφερε δηλαδή τους λαούς της Ευρώπης, υπό έναν και μόνο, όρο: Αν ταυτόχρονα απουσίαζαν και τα μέτρα λιτότητας που συνήθως συνοδεύουν την αύξηση του δημόσιου χρέους. Ο λόγος δηλαδή για τον οποίο δεν πρέπει να επιβαρύνονται τα κράτη όταν χρεοκοπούν οι τράπεζες δεν είναι λογιστικός, αλλά έχει κοινωνικό περιεχόμενο: για να μην μεταφέρεται στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας το κόστος από την διάσωση των τραπεζών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ωστόσο κατάφερε το, εκ πρώτης όψεως, ακατόρθωτο: Και τα δημόσια οικονομικά να μην επιβαρυνθούν από την μια πλευρά και από την άλλη οι εργαζόμενοι να υποστούν όλες μα όλες τις κοινωνικές συνέπειες που θα είχε τυχόν μεταφορά του κόστους διάσωσης των τραπεζών στα δημόσια οικονομικά.

Το αληθές των παραπάνω επιβεβαιώθηκε σε πολύ λίγες μέρες και στην Ισπανία και την Ιταλία. Στην χώρα των δύο «σούπερ Μάριο» μάλιστα η υποβάθμιση της οικονομίας που ακολούθησε από τον οίκο Moody’s την Παρασκευή 13 Ιουλίου, δύο εβδομάδες ακριβώς μετά την ιστορική υποτίθεται Σύνοδο Κορυφής, έδειξε πως οι αποφάσεις της δεν ήταν μόνο κοινωνικά οδυνηρές αλλά επίσης και οικονομικά αναποτελεσματικές. Απέτυχαν δηλαδή ακόμη και να εκτονώσουν τις κερδοσκοπικές πιέσεις που δέχονται οι περιφερειακές χώρες, με αποτέλεσμα να είναι θέμα χρόνου μια νέα σύνοδο κορυφής, η 20η τότε, με θέμα την αντιμετώπιση της κρίσης δημόσιου χρέους. Στην δε Ισπανία η επιβεβαίωση των χειρότερων ανησυχιών (για τους αντιλαϊκούς όρους με τους οποίους θα συνοδευτεί η «διάσωση» των τραπεζών) ήρθε με ένα πρόγραμμα λιτότητας το οποίο δεν έχει να ζηλέψει το παραμικρό από τα προγράμματα λιτότητας που έχουν ήδη επιβληθεί στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την γειτονική της Πορτογαλία. Καθόλου τυχαία: Μνημόνιο απαίτησε η σύνοδο κορυφής της ΕΕ, δεν αρκέστηκε σε συστάσεις! Έτσι σε μια Ισπανία που ήδη έχει γονατίσει από την ανεργία, κρατώντας το πανευρωπαϊκό ρεκόρ με ένα ποσοστό της τάξης του 24%, επιβλήθηκε ένα πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνει αύξηση του ΦΠΑ από το 18% στο 21%, αύξηση των ωρών εργασίας των δημοσίων υπαλλήλων και άγριες περικοπές στις κρατικές επιδοτήσεις προς τις αυτόνομες περιοχές και τους δήμους. Το ύψος των μέτρων ανέρχεται σε 65 δισ. ευρώ, όταν ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας αναμένεται να δώσει 30 δισ. ευρώ στις χρεοκοπημένες ισπανικές τράπεζες μέχρι τέλος Ιουλίου. Οι εξοικονομήσεις επομένως που θα επιφέρουν τα αντιλαϊκά μέτρα στον κρατικό προϋπολογισμό είναι διπλάσιας αξίας από τα χρήματα που θα πάρουν οι τράπεζες! Κατά συνέπεια κανένα κοινωνικό όφελος δεν σήμανε η απόφαση της απ’ ευθείας δανειοδότησης των τραπεζών και παράκαμψης των κρατών.

Μάλιστα, ο κυνισμός της κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι, που δεν δίστασε να ματώσει την ηρωική συγκέντρωση των ισπανών ανθρακωρύχων στις 11 Ιούλη, αποτυπώθηκε στα λόγια που είπε η βουλευτής του δικού του, του Λαϊκού Κόμματος, για τους ανέργους την ώρα που η Βουλή υπερψήφιζε την μείωση των επιδομάτων ανεργίας: «que se jodan». «Να πάνε να γαμηθούν»! Αστοχία; Μάλλον όχι. Το κωλοδάχτυλο που έκανε μέσα από το αυτοκίνητο προς τους συγκεντρωμένους διαδηλωτές μετά από λίγη ώρα έδειξε πως το ‘πε και το εννοούσε. Δεν της ξέφυγε. Πρόκειται για το βαθύ ταξικό μίσος μιας ολιγάριθμης πολιτικής ελίτ που έχει την αυταπάτη να πιστεύει ότι παίζει μόνη της, ότι μπορεί να επιβάλλει κάθε αντιλαϊκό μέτρο που κρίνει αναγκαίο μόνο και μόνο για να σώσει μια παρέα χρεοκοπημένων και απατεώνων τραπεζιτών.

Δεν είναι δύσκολο επομένως να συμπεράνουμε ποιος έχασε και ποιος κέρδισε από τις αποφάσεις της τελευταίας συνόδου κορυφής της ΕΕ. Πέρα ωστόσο από τα κέρδη που κατέγραψε η πολιτική και οικονομική ελίτ κάθε χώρας εναντίον των εργαζομένων και της νεολαίας θα ήταν αβλεψία να υποτιμήσουμε τα επιπλέον κέρδη που κατέγραψε η Γερμανία κατά πολλούς τρόπους: Μέσω της επέκτασης της λιτότητας, μέσω της προώθησης της τραπεζικής ένωσης όπως θα συντελείται με την δημιουργία της τραπεζικής εποπτικής αρχής που είναι ένα ακόμη βήμα στην πορεία εξαγοράς όλων ή σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών από τις γερμανικές κι ακόμη μέσω της θωράκισης του ευρώ που επιτυγχάνεται με την δυνατότητα αγοράς κρατικών ομολόγων σε περίπτωση κερδοσκοπικών επιθέσεων. Αυτή η απόφαση, ακόμη κι αν σημάνει νέες εκταμιεύσεις, λειτουργεί ενισχυτικά προς το ευρώ και δείχνει την στράτευση της Γερμανίας στην κατεύθυνση υποστήριξης του ενιαίου νομίσματος.

Παράλληλα υπογραμμίζει και τα οφέλη που καταγράφει το Τέταρτο Ράιχ από το ευρώ, προς διάψευση των όσων λένε τα νεοφιλελεύθερα φρικιά της Γερμανίας, όπως ο πρώην τραπεζίτης Τίλο Σαραζίν. Τα οφέλη της Γερμανίας από το ευρώ δεν προέρχονται μόνο από τις ανεμπόδιστες εξαγωγές που κάνει σε όλη την υπόλοιπη ευρωζώνη, εκμεταλλευόμενη το κοινό νόμισμα, ούτε μόνο από τον αυξημένο διεθνή της ρόλο κεφαλαιοποιώντας η ίδια τα πολιτικά οφέλη που αποφέρει το ευρώ ως διεθνές νόμισμα κι επ’ ουδενί δεν θα μπορούσε να αποφέρει το μάρκο. Η Γερμανία εκμεταλλεύεται και μια χαμηλή συναλλαγματική ισοτιμία που συνοδεύει το ευρώ, σε σύγκριση με την πολύ πιο υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία που θα είχε σήμερα το μάρκο. Στο ευρώ επομένως οφείλει το Τέταρτο Ράιχ την αύξηση των γερμανικών εξαγωγών από το 1998 (χρονιά που εισήχθηκε η ΟΝΕ και προηγείται της κυκλοφορίας των χαρτονομισμάτων και κερμάτων ευρώ) μέχρι το 2011 κατά 117%! Το γεγονός μάλιστα ότι η μεγαλύτερη αύξηση (κατά 154%) πραγματοποιήθηκε στις χώρες εκτός ευρώ και εκτός ΕΕ, δείχνει το μέγεθος του πλήγματος που θα κατάφερνε στην γερμανική οικονομία ένα ανατιμημένο «εθνικό της νόμισμα», που θα προερχόταν από την διάλυση του ευρώ ή την εκδίωξη/αποχώρηση των περιφερειακών χωρών από την ευρωζώνη.

Παρόλα αυτά, τα εξαγωγικά οφέλη της Γερμανίας από την ύπαρξη της ευρωζώνης, αν και υπογραμμίζουν τον ασύμμετρο τρόπο που κατανέμονται τα κέρδη από τις οικονομίες κλίμακας εντός της ευρωζώνης, δεν εγγυώνται ότι το Βερολίνο θα διατηρεί με κάθε κόστος και στο μέλλον τη σημερινή σύνθεση της. Μετά βεβαιότητας ωστόσο επιτρέπουν σε μας να επαναλάβουμε δημοσίως τόσο προς τη Γερμανία όσο κι απέναντι στις πολιτικές κι οικονομικές ελίτ της Ευρώπης όταν μας ζητούν να αποδεχτούμε νέες θυσίες και νέα μέτρα λιτότητας  ό,τι είπε κι η βουλευτής του Ραχόι στους ισπανούς άνεργους: Que se jodan…

*«Να πάνε να γαμηθούν». Σχόλιο της βουλευτού του Ισπανικού Λαϊκού Κόμματος, Αντρέα Φάμπρα, για τους ισπανούς ανέργους που ειπώθηκε στη Βουλή μόλις ψηφίσθηκε η μείωση των επιδομάτων ανεργίας…

Στο δρόμο για πλήρες Μνημόνιο Ισπανία και Ιταλία (Πριν, 29.7.2012)

Την επόμενη φορά που οι ηγέτες της Ιταλίας και της Ισπανίας θα θελήσουν να εκφράσουν δημόσια την ικανοποίησή τους για την νίκη τους επί της Μέρκελ θα το σκεφτούν πολλές φορές. Εκτός κι αν πρόκειται για κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορούν εύκολα να θριαμβολογούν, καμαρώνοντας για την επικράτησή τους επί της Γερμανίας. Μέχρι εκεί όμως…

Η εβδομάδα που πέρασε έδειξε ποιος ήταν ο πραγματικός νικητής της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ της 28ης Ιουνίου και δεν ήταν άλλος από την Γερμανία. Μάρτυρας τα επιτόκια των ισπανικών ομολόγων που πήραν φωτιά, σκαρφαλώνοντας (τα 10ετή ειδικότερα) στο 7,5%. Επίπεδο μη βιώσιμο που (από τη στιγμή που έχει αποκλειστεί η λύση του εσωτερικού δανεισμού) μετατρέπει σε θέμα χρόνου την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης της Ισπανίας με πλήρη τρόπο κι όχι τις ενδιάμεσες λύσεις που φάνηκε να προκρίνονται με βάση την απόφαση της Συνόδου Κορυφής. Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται κάνει την Γερμανία να χαμογελά για πολλούς λόγους. Κατά πρώτον, επειδή, η απόφαση που λήφθηκε ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα μπορεί να παρεμβαίνει στην δευτερογενή αγορά αγοράζοντας ομόλογα κρατών που δέχονται κερδοσκοπική επίθεση, αποδείχθηκε κενό γράμμα. Η προσφυγή που έγινε, στο ενδιάμεσο, στο γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο για να αποφασιστεί κατά πόσο αυτή η απόφαση είναι συνταγματική παγώνει κάθε σχετική πρωτοβουλία. Μέχρι επομένως να αποφανθεί το ανώτατο δικαστήριο της Καρλσρούης η απόφαση είναι σα να μην έχει ληφθεί.

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο οι οικονομικές εξελίξεις της προηγούμενης εβδομάδας δικαίωσαν τους Γερμανούς σχετίζεται με την κατάρρευση των ενδιάμεσων λύσεων, δηλαδή τη φόρμουλα της ημι-προσφυγής που είχε επινοηθεί, προβλέποντας ότι μια χώρα θα μπορεί να στέλνει τις τράπεζές της στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας χωρίς να επιβαρύνεται το δημόσιο χρέος της. Από την επόμενη κιόλας μέρα, και με αφορμή τα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας που εφάρμοσε η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, είχε φανεί πως κι αυτή η απόφαση δεν εγγυόταν ότι οι Ισπανοί θα έμεναν ανεπηρέαστοι από την υπαγωγή των τραπεζών τους στο Ταμείο Σταθερότητας, απ’ όπου θα πάρουν 100 δισ. ευρώ. Αποδείχτηκε ωστόσο πως ούτε η λιτότητα ήταν αρκετή. Ο λόγος για τον οποίο οδηγηθήκαμε στην εκτόξευση των επιτοκίων σχετίζεται με τον θανάσιμο εναγκαλισμό των τραπεζών με το κάθε δημόσιο κι όσο δεν κόβεται αυτός ο ομφάλιος λώρος, βίαια μάλιστα, δηλαδή με εθνικοποίηση και ανασύσταση εξ αρχής και σε δημόσια βάση του κατακερματισμένου τραπεζικού χάρτη, οι κερδοσκοπικές επιθέσεις θα οργιάζουν. Η Γερμανία από την άλλη, θα τις αφήνει να ξεδιπλώνονται ξέροντας ότι έτσι η επιβολή Μνημονίων φαντάζει αναπόδραστη και λύση σωτηρίας. Ακόμη κι αν αυξάνονται τα ερωτηματικά για την επάρκεια των διαθέσιμων κεφαλαίων λόγω του ότι το δημόσιο χρέος της Ιταλίας και της Γαλλίας (τρίτης και τέταρτης οικονομίας της ευρωζώνης, με βάση τα μεγέθη) αθροιστικά ξεπερνά τα 2,8 τρισ. ευρώ! Οπότε, ενδεχόμενη επιχείρηση «διάσωσής» τους απαιτεί ξανασχεδιασμό των μέσων παρέμβασης, μια και τα υπαρκτά δεν επαρκούν… Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο κι οι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμισαν την βαθμολογία του Ταμείου και την προοπτική τριών χωρών του ευρωπαϊκού κέντρου, μεταξύ των οποίων κι η Γερμανία, επισημαίνοντας ότι οι συνέπειες από την κρίση στην ευρωζώνη δεν περιορίζονται μόνο στην περιφέρεια, αλλά θίγουν πλέον όλη την ευρωζώνη, ακόμη και τη συναλλαγματική ισοτιμία του κοινού νομίσματος. Πρόκειται για εξελίξεις που όσο κι αν οξύνουν τις αντιφάσεις επί των οποίων κατασκευάστηκε πριν δέκα χρόνια το ευρώ, δεν προκαλούν κανέναν σκεπτικισμό στη Γερμανία κι ούτε φυσικά θέτουν σε αμφιβολία την προτεραιότητα που έχει σήμερα η μάχη για την αφαίρεση των κοινωνικών κατακτήσεων στην Ευρώπη, με κάθε μάλιστα κόστος…