Το δικαίωμα στο άσυλο η θρυαλλίδα που έκαψε τη Μόρια

Πηγή: περιοδικό Δημοσιογραφία, 22 Σεπτεμβρίου 2020

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΜΟΡΙΑ για το περιοδικό Δημοσιογραφία: Λεωνίδας Βατικιώτης

Φθάνοντας στην πόλη της Μυτιλήνης αν κάτι παρεμβάλλεται και χαλάει την ειδυλλιακή εικόνα του λιμανιού είναι τα πλοία του Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος. Μια εβδομάδα μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε το Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Μόριας στις 9 Σεπτεμβρίου, τίποτε άλλο δεν πρόδιδε την ένταση που επικρατούσε μόλις λίγα χιλιόμετρα βόρεια και δυτικά της πρωτεύουσας του νησιού. Τα μπλόκα που εντελώς …αυθόρμητα και υπό την ανοχή της Αστυνομίας σχημάτισαν πολίτες της Μυτιλήνης και η ίδια η Αστυνομία στη συνέχεια, απέκλεισαν κάθε ενδεχόμενο φυγής από τη Μόρια των περισσότερων από 12.000 προσφύγων και μεταναστών που ζούσαν στον καταυλισμό.

Ο αποκλεισμός ωστόσο της Μόριας δεν ξεκίνησε μετά την πυρκαγιά στις 9 Σεπτεμβρίου. Ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου όταν εντοπίστηκε το πρώτο κρούσμα Κορονοϊού. Επικεφαλής μάλιστα αναγνωρισμένων ανθρωπιστικών οργανώσεων με πολύχρονη παρουσία στη Μόρια δήλωναν πολύ πριν ξεσπάσει η φωτιά, ότι ο κορονοϊός χρησιμοποιείται ως δικαιολογία προκειμένου να ακυρωθούν τα δικαιώματα των ανθρώπων που διέμεναν στη δομή της Μόριας, η οποία εξ αρχής ιδρύθηκε και κατασκευάστηκε ως ανοιχτή δομή.

Η επίσκεψη στη Μόρια επιβεβαίωσε ότι τόσο η πρώτη φωτιά για την οποία η ΕΛΑΣ πραγματοποίησε 6 συλλήψεις Αφγανών που κατηγορούνται για εμπρησμό όσο και οι άλλες φωτιές που ακολούθησαν και κατά γενική ομολογία τοποθετήθηκαν από ντόπιους ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο επαναλειτουργίας της, δεν άφησαν σχεδόν τίποτε όρθιο!

Μετά την καταστροφή της Μόριας επί μια ολόκληρη εβδομάδα, σχεδόν χιλιάδες άνθρωποι μεταφέροντας τα λιγοστά υπάρχοντά τους, μετακινούνταν από τους ελαιώνες της Μόριας και τα γειτονικά οικόπεδα όπου διέμεναν στο Καρά Τεπέ: Ένα ακρωτήρι στα ανατολικά της Μυτιλήνης, κοντά στο χωριό Παναγιούδα, που χρησιμοποιούταν ως πεδίο βολής του στρατού και μέσα σε λίγες ημέρες κατακλύστηκε από κάθε είδους μηχανήματα εκσκαφής και νταλίκες που μετέφεραν οικοδομικά υλικά για να διαμορφωθεί ο χώρος κατάλληλα και να μπορέσει να φιλοξενήσει τους πρόσφυγες της Μόριας.

Η εγκατάσταση στο Καρά Τεπέ κάθε άλλο παρά οικειοθελής ήταν. Για να καταφέρει η αστυνομία να κάνει τους πρόσφυγες να περάσουν τις πύλες του, στην αρχή τους άφησε αβοήθητους στους γύρω δρόμους χωρίς στοιχειώδεις εγκαταστάσεις παροχής νερού και υγιεινής.

Στη συνέχεια, η αστυνομία για να αναγκάσει και τους πλέον δύσπιστους να μπουν στο Καρά Τεπέ απαγόρευσε στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις να τους παρέχουν συσκευασμένα γεύματα. Στο τέλος, τα ΜΑΤ που είχαν έλθει από την Αθήνα δεν δίστασαν να κάνουν χρήση ακόμη και δακρυγόνων για να τους αναγκάσουν να μπουν μέσα στο στρατόπεδο, απ’ όπου απαγορεύεται κάθε έξοδος! Οι αρχές, επικαλούμενες μέτρα αποτροπής της μετάδοσης του κορονοϊού, απαγόρευσαν στους εισερχόμενους την έξοδο. Το Καρά Τεπέ έτσι, με πρόσχημα τον κορονοϊό, ξεκίνησε να λειτουργεί ως κλειστή δομή, αντίθετα με ό,τι δηλώνουν οι Ευρωπαίοι. Κοινώς φυλακή…

Ωστόσο, ο συνωστισμός που επικρατούσε κατά την είσοδο των προσφύγων στο Καρά Τεπέ ήταν τόσο έντονος που κανέναν δεν έπεισαν οι δηλώσεις των αρμοδίων ότι λόγοι υγείας επέβαλαν, το Καρά Τεπέ να λειτουργεί ως κλειστή δομή. Αν λάβαιναν σοβαρά τους λόγους υγείας δεν θα επέτρεπαν τον συνωστισμό που επικρατούσε επί τουλάχιστον τρεις ημέρες στην είσοδο του…

Η συνέχεια της λειτουργίας του, μιας και μόνο προσωρινή δεν θα είναι η εγκατάσταση, δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη: Αργά ή γρήγορα θα εξελιχθεί σε μια νέα και πιθανά χειρότερη Μόρια, με ακόμη πιο δραματικούς όρους διαβίωσης σε σχέση με το προϋπάρχων Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης. Σκηνές χωρίς πατώματα και τουαλέτες πλημμυρισμένες από ακαθαρσίες από τις πρώτες κιόλας μέρες εγγυώνται πώς όταν φύγουν και τα τελευταία ΜΜΕ, η κατάσταση θα γίνει ακόμη πιο δραματική και η χρήση βίας κατά των προσφύγων καθημερινό φαινόμενο…

Για πολλούς το Καρά Τεπέ δεν επελέγη τυχαία, ούτε μόνο εξαιτίας της γειτνίασής του με τη Μόρια. Το γεγονός ότι είναι ακρωτήρι διευκολύνει την κατασκευή προβλήτας που θα επιτρέψει όχι μόνο την πραγματοποίηση απελάσεων αλλά και την ώθηση όλων των σκαφών που έρχονται με νέους μετανάστες στο Καρά Τεπέ, έτσι ώστε να μην διαχέονται στο νησί της Μυτιλήνης. Επιπλέον, το έντονο κρύο που επικρατεί εκεί, ακόμη και με έναν αέρα 4-5 μποφόρ θα τους κάνει, πριν μπει ακόμη ο Δεκέμβριος, να υποφέρουν. Προφανώς μια ακόμη τιμωρητική πρακτική.

Η «Κοινή δήλωση» ΕΕ – Τουρκίας αιτία των δεινών

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο και η αιτία όλων των άλλων προβλημάτων που εμφανίζονταν στη Μόρια και αργά ή γρήγορα στο Καρά Τεπέ σχετίζεται με τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου, όπως ξεκίνησαν να εφαρμόζονται μετά την περίφημη κοινή δήλωση ΕΕ – Τουρκίας τον Μάρτιο του 2016. Με βάση όχι μόνο το ανακοινωθέν της συνάντησης αλλά και τις δηλώσεις που ακολούθησαν, η συνεργασία των δύο μερών αρχικά θα αδυνάτιζε τα κύματα της μετανάστευσης και στη συνέχεια θα λειτουργούσε αποτρεπτικά.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε. Εν μέρει επειδή το αρχικό σχέδιο που προέβλεπε ότι όσοι κατέφταναν στην Ελλάδα θα έστελναν μηνύματα αποθάρρυνσης στους φίλους και συγγενείς τους προτρέποντας τους να μην επιχειρήσουν να εισέλθουν ουδέποτε πραγματοποιήθηκε. Ποιος θα έστελνε μήνυμα στους δικούς του ότι κατάφερε να διαφύγει από τόσους θανάσιμους κινδύνους και δαπάνησε τόσα χρήματα και τόσο κόπο για να καταλήξει να είναι φυλακισμένος στο ΚΥΤ της Μόριας; Δεν είναι άλλωστε και τόσο μακρινή η εμπειρία από Έλληνες μετανάστες που συστηματικά εξωράιζαν στα γράμματα που έστελναν τις συνθήκες ζωής τους στην ξενιτειά για να μη δυσαρεστήσουν γονείς, συγγενείς και φίλους τους…

Οι διαδικασίες που καθιέρωσε η «Κοινή δήλωση» ωστόσο, από κοινού με την παροιμιώδη ελληνική γραφειοκρατία που διαδραμάτισε ενεργητικό ρόλο στην υλοποίηση των ευρωπαϊκών επιλογών, ευθύνονται για το δράμα της Μόριας, το οποίο ήταν ένα καλά οργανωμένο και συνειδητό σχέδιο. Πώς αλλιώς μπορεί να απαντηθεί το εξής στοιχειώδες ερώτημα που τίθεται από κάθε καλοπροαίρετο: Γιατί οι αρμόδιες αρχές δεν επιτάχυναν τις διαδικασίες εξέτασης των αιτήσεων ασύλου και χορήγησης ή απόρριψης του έτσι ώστε η Μόρια να μην φτάσει να «φιλοξενεί» τον Σεπτέμβριο 13.000 άτομα, ενώ είχε αρχικά κατασκευαστεί για την υποδοχή 3.500; Για να το θέσουμε διαφορετικά: Γιατί τα αιτήματα δεν εξετάζονταν με τη δέουσα ταχύτητα έτσι ώστε η Μόρια να μην είναι τίποτε παραπάνω από ένας ενδιάμεσος σταθμός, όπως αρχικά προβλεπόταν, που θα φιλοξενεί τους αιτούντες άσυλο για λίγες εβδομάδες ή λίγους μήνες μόνον; Η απάντηση όσο κι αν ξαφνιάζει είναι πλήρως συμβατή με τη στάση που εξ αρχής τηρούσαν και συνεχίζουν να τηρούν τα κράτη μέλη της ΕΕ, δηλώνοντας απρόθυμα να μοιραστούν το βάρος το οποίο ανέλαβε η Ελλάδα στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης που προκάλεσε ο εμφύλιος της Συρίας: Η Μόρια, κατά παράβαση των όσων συμφωνήθηκαν, λειτούργησε ως κέντρο «παρκαρίσματος» προσφύγων και μεταναστών, ενώ η Ελλάδα πίσω από τις κουρτίνες ανέλαβε τον βρόμικο ρόλο του δεσμοφύλακα και πορτιέρη της ΕΕ. Καταστρατηγώντας το Διεθνές Δίκαιο, την ίδια ώρα που η κοινή δήλωση τηρούταν κατά γράμμα από τη σκοπιά Ελλάδας και ΕΕ, όχι όμως της Τουρκίας πριν καν μετατρέψει τους πρόσφυγες σε όπλο όπως έκανε το 2020, η Ελλάδα μετατράπηκε σε φυλακή και τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά σε ευρωπαϊκό Έλις Άιλαντ.

Το σημείο της «Κοινής δήλωσης» που απογείωσε τη γραφειοκρατία κάνοντας ακόμη πιο σύνθετη την αίτηση ασύλου από έναν πρόσφυγα, ήταν η καθιέρωση ενός επιπλέον σταδίου πριν την υποβολή κι εξέταση της αίτησης. Σε αυτό το στάδιο έπρεπε να κριθεί αν η Ελλάδα ή η Τουρκία θα εξέταζαν το αίτημα ασύλου. Για την  υλοποίηση της κοινής δήλωσης, που κακώς χαρακτηρίζεται συμφωνία ή απόφαση μιας και είναι μη δεσμευτική,  ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Γραφείο Υποστήριξης Ασύλου (European Asylum Support Office – EASO), με έδρα τη Μάλτα. Όσο περνούσε ο καιρός κι η δουλειά του Ευρωπαϊκού Γραφείου Υποστήριξης Ασύλου έπαυε να είναι αποκλειστικά και μόνο η έκδοση εκθέσεων για τις προσφυγικές ροές, οι συγκρούσεις με τις αντίστοιχες ελληνικές υπηρεσίες γίνονταν καθημερινές και ξεκινούσαν από τα πιο άμεσα ζητήματα μέχρι τα πιο …μακρινά, όπως για παράδειγμα αν η Καμπούλ θεωρείται ασφαλής, όπως επέμενε το Ευρωπαϊκό Γραφείο υλοποιώντας τη γραμμή των Βρυξελλών. Οι δε διαδικασίες από την  ημέρα που υπογράφτηκε η «Κοινή δήλωση» άλλαζαν συνεχώς, σε βάρος του καθήκοντος που είχαν να επιτελέσουν: την έκδοση αποφάσεων για τη χορήγηση ασύλου. Οι 35-40 επιφορτισμένοι με το καθήκον των συνεντεύξεων υπάλληλοι του EASO, από ένα σύνολο 60 περίπου υπαλλήλων, συχνά χρειάζονταν παραπάνω από μία ημέρα για να ολοκληρώσουν τη συνέντευξη με τον κάθε αιτούντα άσυλο, ενώ εργάζονταν 4 ημέρες την εβδομάδα και χρειάζονταν επιπλέον χρόνο για να γράψουν την απόφασή τους. Οι συνεντεύξεις που έπαιρνε παράλληλα το ελληνικό Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου κινούνταν μεν ταχύτερα, ήταν εξ ίσου όμως αδύνατο να διαχειριστούν αποτελεσματικά τον αριθμό των αιτούντων. Έτσι φτάσαμε μέχρι τον Μάρτιο, ο αριθμός των συγκεντρωμένων στην Μόρια να έχει ξεπεράσει τους 22.000 ανθρώπους, οι ανησυχίες για εξάπλωση της πανδημίας να έχουν κορυφωθεί και οι εντάσεις σε βαθμό μικρο-εξέγερσης μεταξύ των αιτούντων να έχουν εξελιχθεί σε κανονικότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η φωτιά της 9ης Σεπτεμβρίου που κατέστρεψε τη δομή δεν ξάφνιασε κανέναν. Χώρια του γεγονότος ότι η πυρκαγιά τους βόλεψε όλους: Τους μετανάστες γιατί δεν άντεχαν να ζουν υπό τόσο άθλιες συνθήκες. Τους ντόπιους γιατί εξ αρχής δεν ήθελαν εκεί τη δομή, είτε ανοιχτή είτε κλειστή. Και τις αρχές, ευρωπαϊκές και ντόπιες, επειδή η διάχυση των προσφύγων στα γύρω κτήματα κι επί της ουσίας ο ανοικτός χαρακτήρας της δομής δεν τους επέτρεπε να ξεκινήσουν το πρόγραμμα επαναπροωθήσεων, μετά την απόρριψη των αιτημάτων ασύλου.

Η Μόρια θυσία στην «Ευρώπη – φρούριο»

Η αναβαθμισμένη ευθύνη που ανέλαβε η ελληνική πλευρά, κατ’ εντολή φυσικά των Βρυξελλών, στην κατεύθυνση μετατροπής της Μόριας σε προκεχωρημένο φυλάκιο της «Ευρώπης – φρούριο» φαίνεται από τη θέρμη με την οποία το ελληνικό υπουργείο Μετανάστευσης παρενέβη στον καθορισμό της σύνθεσης των δευτεροβάθμιων επιτροπών, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η εν πολλοίς αδικαιολόγητη απόρριψη των προσφυγών. Συγκεκριμένα, ήταν τον Ιούνιο του 2016 όταν ο τότε αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γ. Μουζάλας με την κατάθεση κατεπείγουσας τροπολογίας του υπουργείου στη Βουλή, όρισε ότι οι «ανεξάρτητες επιτροπές προσφυγών» θα αποτελούνταν στο εξής από δύο δικαστικούς κι ένα μέλος που υποδεικνύει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, όταν μέχρι τότε συγκροτούνταν από έναν δημόσιο υπάλληλο ως πρόεδρο, ένα μέλος που υποδείκνυε η Ύπατη Αρμοστεία κι ένα μέλος που επέλεγε το υπουργείο από κατάλογο που του παρέδιδε η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ). Σε επιστολή που έστειλαν προς τον Τύπο 18 μέλη των σχετικών Επιτροπών εξέθεσαν το υπουργείο που παραβίασε το γράμμα του νόμου, ακόμη και το Διεθνές Δίκαιο όπως αποκάλυψε τότε η εφημερίδα Guardian, προκειμένου να υπηρετήσει τη νομικά διάτρητη «Κοινή δήλωση» ΕΕ –Τουρκίας και τις υπόγειες πιέσεις των Ευρωπαϊκών κρατών, δεδομένου ότι στις δικές τους πόλεις θα συνέρρεαν οι πρόσφυγες τα αιτήματα των οποίων απέρριπτε μαζικά κι αδικαιολόγητα το Ευρωπαϊκό Γραφείο Υποστήριξης Ασύλου.

Προς επίρρωση των παραπάνω, της εκτίμησης δηλαδή ότι μόνο με έξωθεν χειρισμούς ήταν δυνατό να απορριφθούν τα αιτήματα χορήγησης ασύλου, αρκεί να αναφερθεί η εθνική και ηλικιακή σύνθεση των εγκλωβισμένων της Μόριας στις 6 Σεπτεμβρίου, όπως μας ενημέρωσε εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας στο νησί κατά τη διάρκεια της παραμονής μας εκεί: 76% Αφγανιστάν, 7% Συρία, 7% Κονγκό, 3% Σομαλία και 2% Ιράκ. Με κριτήριο το φύλο και την ηλικία, 16% κορίτσια, 23% αγόρια, 23% γυναίκες και 38% άνδρες. Δεδομένου λοιπόν ότι όλοι προέρχονται από εμπόλεμες ζώνες και τόπους ξένους επεμβάσεων πώς θα τους απορριφθεί το αίτημα χωρίς τη μεσολάβηση πολιτικών λαθροχειριών;

Ανάλογες έκνομες διαδικασίες ακολουθούνται και σήμερα, με μοναδικό στόχο την απόρριψη των αιτημάτων ασύλου. Με βάση ανακοίνωση του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Λέσβου, από τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου τέθηκε σε λειτουργία για πρώτη φορά στο Καρά Τεπέ το σύστημα των απομακρυσμένων συνεντεύξεων για αιτούντες καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Όπως όμως κατήγγειλαν οκτώ νομικές οργανώσεις με κοινή τους ανακοίνωση Τύπου δεν έχει διασφαλιστεί η πρόσβαση στη δομή των νομικών συμπαραστατών και δικηγόρων! Η ανακοίνωση καταλήγει με τα εξής, πλήρως αποκαλυπτικά και καθόλου τιμητικά: «Καλούμε τις αρμόδιες αρχές να σεβαστούν τη νομιμότητα και να απόσχουν από ενέργειες που καταστρατηγούν τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο, καθώς δεν συνάδουν με το νομικό μας κεκτημένο και παραβιάζουν το εθνικό και ενωσιακό δίκαιο… Τέλος, φρονούμε ότι αυτές οι πρακτικές εκθέτουν τη χώρα μας σε μελλοντικές καταδίκες από ευρωπαϊκά και διεθνή δικαστήρια και όργανα»… Αξίζει να αναφερθεί ότι κίνδυνο προστίμων σε βάρος της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δημιουργεί και η ντε φάκτο μετατροπή των ανοιχτών δομών σε κλειστές…

Στη βάση όλων των παραπάνω, το Καρά Τεπέ θα εξελιχθεί σε ένα μνημείο της ανθρώπινης τραγωδίας, μιας και είναι πολύ πιθανό να επιταχυνθούν απότομα οι επαναπροωθήσεις προσφύγων, που στη Μόρια με τους πρόσφυγες χαμένους στους ελαιώνες δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν, κατόπιν υιοθέτησης διαδικασιών εξπρές για την εξέταση του ασύλου σε πρώτο και δεύτερο βαθμό. Κι έτσι να απαντηθεί και το ερώτημα για το που θα χωρέσουν σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο 13.000 άτομα…

Ενώ λοιπόν δεν ήταν ούτε επιβεβλημένο, ούτε αναπόφευκτο να μετατραπεί η Μόρια σε αποθήκη ανθρώπινων ψυχών – διαχρονική πολιτική επιλογή κατ’ εντολή της ΕΕ ήταν! – παραμένει το ερώτημα τι άλλο θα μπορούσε να είχε γίνει από το 2015 κιόλας που ξεκίνησαν να έρχονται στην Ελλάδα μαζικά οι πρόσφυγες.

«Η ΕΕ και η Ελλάδα είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο πολιτικές: οχύρωση απέναντι στις προσφυγικές ροές ή ενσωμάτωση τους», τονίζει ο νομικός Στρατής Σκουντιανέλλης. «Επέλεξαν την οχύρωση. Αυτή η πολιτική μετέτρεψε την Ελλάδα και δη τα νησιά σε γκρίζα ζώνη. Σε όμηρο επίσης της Τουρκίας. Το χειρότερο είναι πώς ακόμη και τώρα που έχει αποδειχτεί ότι η πολιτική της οχύρωσης απέτυχε δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο. Ούτε από την Ευρώπη, ούτε από την Ελλάδα».

Την ύπαρξη εναλλακτικών σχεδίων από το 2015 ακόμη επισημαίνει ο Θωμάς Μαυροφύδης, διδάσκων στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, με αντικείμενο τα κοινωνικοτεχνικά συστήματα.  «Ο τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου Στ. Γκρίτζαλης είχε προτείνει τη διαμόρφωση εκπαιδευτικών, επαγγελματικών προγραμμάτων ειδικά προσαρμοσμένων στις δυνατότητες και τις ανάγκες των προσφύγων, έτσι ώστε για όσο καιρό έμεναν στην Ελλάδα, πριν φύγουν για την Ευρώπη, να αποκτούσαν μια ειδικότητα και να διευκολυνόταν η κοινωνική τους ένταξη στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο τη Γερμανία ή την Ολλανδία όπου κυρίως θέλουν να κατευθυνθούν». Είναι προτάσεις που έπεσαν στα κενό…

Αλλαγή σελίδας στη Λιβύη;

Κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει ότι τα πράγματα στη Λιβύη αποκλείεται να γίνουν χειρότερα απ’ όσο είναι σήμερα. Η γαλλο-αμερικανική επέμβαση του 2011 μετέτρεψε το πλουσιότερο κράτος της Αφρικής που διέθετε το πιο γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας και το υψηλότερο επίπεδο ζωής στην μαύρη ήπειρο, την εποχή που τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελούσαν το 95% των δημοσίων εσόδων, σε μια κόλαση επί της γης.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Σκλαβοπάζαρα; Δημόσια βασανιστήρια; Εμπόριο ναρκωτικών; Λαθρεμπόριο όπλων και πετρελαίου; Ανηλεείς μάχες παρα-στρατιωτικών ομάδων για την κυριαρχία επί πόλεων, χωριών, γειτονιών και δρόμων; Στρατιωτικές βάσεις εκπαίδευσης του Ισλαμικού Κράτους; Καραβάνια απελπισμένων προσφύγων; Διαφθορά; Ξένοι στρατοί, όπως ο ιταλικός, εγκατεστημένοι επίσημα στα εδάφη της με πρόσχημα την αντιμετώπιση της μετανάστευσης; Όλα υπήρχαν και μάλιστα εν αφθονία στην Λιβύη, που θα μείνει στην ιστορία πιθανά ως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κοινωνικής καταστροφής και οπισθοδρόμησης που μπορούν να προκαλέσουν οι ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις, οι οποίες πάντα ενώ προαναγγέλλονται με ζήλο ως «η τελευταία ελπίδα σωτηρίας για τους λαούς», ποτέ μα ποτέ, κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις συνέπειές τους…

Δοθέντων όλων των παραπάνω η μόνη ανησυχία που μπορεί να προκαλεί η εξελισσόμενη στρατιωτική επιχείρηση του Χαλιφά Χαφτάρ να καταλάβει την Τρίπολη σχετίζεται με τις απώλειες ανθρώπινων ζωών και τις μετακινήσεις πληθυσμών. Ήδη, με βάση επίσημες πηγές, τις πρώτες 3 μέρες της επίθεσης οι νεκροί έφτασαν τους 35. Για πολλούς ωστόσο ήταν θέμα χρόνου, όπως εύστοχα έγραψε το Al Jazeera, να ξεκινήσει ο στρατός του την πορεία προς την Τρίπολη με στόχο να ανατρέψει την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (GNA) που εξακολουθεί να χαίρει της εμπιστοσύνης της διεθνούς κοινότητας. Από τις αρχές του 2007 ο Χαφτάρ είχε θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό του την ανατολική Λιβύη, όπου βρίσκεται το 60% του πετρελαίου, ενώ μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2019  ο στρατός του είχε εγκατασταθεί στα δύο τρίτα της Λιβύης.

Δεν είναι πιθανότατα καθόλου τυχαίο ότι ο 75χρονος στρατάρχης του Καντάφι έδωσε στη δημοσιότητα το μήνυμα της επίθεσής του στις 4 Απριλίου, όταν στην πρωτεύουσα της Λιβύης βρισκόταν για επίσημη επίσκεψη ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες. Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο εξασφάλισε ότι θα φτάσει έγκαιρα και μάλιστα στα πιο αρμόδια αφτιά η είδηση της απειλής που δέχεται η κυβέρνηση των Γκαουλάιτερ, αλλά έκανε επίσης γνωστό ότι στην διεθνή σύνοδο που διοργανώνεται από 14 ως 16 Απριλίου για την επόμενη μέρα της Λιβύης, καμιά απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί εν αγνοία του.

Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι ο στρατάρχης Χαφτάρ, που με βάση ρεπορτάζ υπόσχεται πως θα ενώσει εκ νέου τη Λιβύη διώχνοντας ξένους εισβολείς και πολέμαρχους που την έχουν διαμελίσει, θεωρείται λαϊκός ήρωας στη Λιβύη συγκεντρώνοντας τις επευφημίες των κατοίκων σε όποια πόλη εισέρχεται, δεν ενεργεί από μόνος του. Το βιογραφικό του μάλιστα συγκεντρώνει όλες εκείνες τις αμφισημίες και τα ανεξερεύνητα σημεία που μάς επιτρέπουν να εικάσουμε ότι οι μέρες της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας είναι μετρημένες. Ξεκινώντας από τα πιο πρόσφατα, μέχρι στιγμής η Ρωσία άσκησε βέτο σε βρετανική πρόταση καταδίκης του Χαφτάρ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο συγκαλέσθηκε έκτακτα την Παρασκευή 5 Απριλίου για να συζητήσει την κατάσταση στη Λιβύη, η Γαλλία στηρίζει στρατιωτικά τον Χαφτάρ με αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποιούν μαχητικά Ραφάλ εναντίον των εχθρών του, ενώ η Σαουδική Αραβία είναι αδύνατο να μην γνώριζε τις κινήσεις του Χαφτάρ καθώς πρόσφατα επισκέφθηκε το Ριάντ, όπου συναντήθηκε με την πολιτική ηγεσία του βασιλείου.

Τέλος, κι αυτό είναι ίσως το πιο απρόβλεπτο, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι αποσύρουν μέρος των στρατευμάτων τους που έχουν εγκατασταθεί στη Λιβύη, σε μια κίνηση που μπορεί να μεταφραστεί ως απόσυρση του χρίσματος τους στην κυβέρνηση αχυρανθρώπων. Η υπόθεση αποκτά διαστάσεις κατασκοπευτικού μυθιστορήματος αν λάβουμε επίσης υπ’ όψη μας ότι ο Χαφτάρ που οι ΗΠΑ ωθούσαν να ανατρέψει τον Καντάφι πριν το 2011, επί δύο δεκαετίες ζούσε στις ΗΠΑ, πλησίον μάλιστα του Λάγκλεϋ όπου βρίσκεται η έδρα της CIA. Γεγονός εντελώς …συμπτωματικό, όπως έγραψε το Russia Today. Ούτε από τον ουρανό επομένως έπεσε, ούτε άγνωστος είναι ο Χαφτάρ στις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου, για τις οποίες φαίνεται να αποτελεί μια επιλογή απέναντι στο καταστροφικό  χάος που επικρατεί σήμερα, οκτώ χρόνια μετά την επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη.

Δεν περνάει απαρατήρητη ωστόσο η στάση των ΗΠΑ, όπως φαίνεται να διαμορφώνεται μέχρι στιγμής. Είτε λόγω ανάγκης, ως αποτέλεσμα από τη μια των τραγικών αποτυχιών που καταγράφει η πολιτική της «αλλαγής καθεστώτων» που ξεκίνησε επί Μπους την επομένη της 11ης Σεπτεμβρίου και από την άλλη της αντεπίθεσης της Ρωσίας όπως φάνηκε στη Συρία, είτε λόγω επιλογής και νέων προτεραιοτήτων στις οποίες ιεραρχείται η Κίνα, οι ΗΠΑ με ευθύνη του Τραμπ, επιχειρούν μια συντεταγμένη απόσυρση από ορισμένα μέτωπα της Μέσης Ανατολής.

Πρόκειται για μια μείζονα αλλαγή πολιτικής, που επιταχύνεται στα απόνερα του κλεισίματος της έρευνας Μιούλερ για τις υποτιθέμενες σχέσεις με τη Ρωσία (δες εδώ) που θα προκαλέσει αναταράξεις σε πολλά μέτωπα και δεν πρόκειται να αφήσει ανεπηρέαστη καμιά χώρα της Ανατολικής Μεσογείου…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Ανησυχία στο Κερατσίνι

kerΣτο κενό έπεσε η προσπάθεια της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής να ποντάρει στα ξενοφοβικά αντανακλαστικά των κατοίκων του Κερατσινιού και της Δραπετσώνας. Η συγκέντρωση «αγανακτισμένων» κατοίκων της περιοχής που όρισε το πρωί της Δευτέρας 8 Φεβρουαρίου, ως απάντηση στην απόφαση της κυβέρνησης να εξαγγείλει τη δημιουργία κέντρου προσφύγων στο εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο Στεφανάκη στο Σχιστό, στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία. Οι κάτοικοι της Β’ Πειραιά δεν ξεχνούν τον αντιφασίστα μουσικό Παύλο Φύσσα που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Χρυσή Αυγή, ούτε φυσικά και τη δική τους καταγωγή καθώς οι περισσότεροι μια ή δύο γενιές πριν είχαν πάρει τον ίδιο δρόμο με αυτόν που ακολουθούν σήμερα τα καραβάνια των Σύρων, των Ιρακινών και των Αφγανών: το δρόμο της προσφυγιάς. Κι έτσι γύρισαν την πλάτη στη Χρυσή Αυγή.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ωστόσο, η σχεδόν ομόθυμη απόφαση των κατοίκων Κερατσινιού – Δραπετσώνας και Περάματος να αναλάβουν το μερίδιο που τους αναλογεί δεν παραγράφει τις ευθύνες της κυβέρνησης και της ΕΕ στη διαχείριση του προσφυγικού.

Από τη μεριά τους τα αρμόδια υπουργεία και οι Βρυξέλλες βιάζονται να εφαρμόσουν άμεσα τις λύσεις που προκρίνουν υπό το βάρος δύο σημαντικότατων εξελίξεων. Αρχικά της επικείμενης βελτίωσης του καιρού, που είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει πρωτοφανή κύματα προσφύγων και μεταναστών που θα θέλουν να περάσουν το Αιγαίο. Αν το καλοκαίρι του 2015 τα ελληνικά νησιά «βούλιαξαν», παρότι τον προηγούμενο χειμώνα τίποτε δεν προμήνυε τόσο μαζική μετακίνηση, φέτος, που τις πρώτες εβδομάδες ο ημερήσιος μέσος όρος αφίξεων πλησίαζε τα 2.000 άτομα κι ήταν δεκαπλάσιος σε σχέση με πέρυσι (σύμφωνα με ανακοίνωση του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης), τι θα γίνει στις πύλες εισόδου; Την ανησυχία των Ευρωπαίων εντείνει επίσης η συγκέντρωση, με βάση δημοσιεύματα, 3 εκ. Σύρων προσφύγων στην Τουρκία κι η δηλωμένη πλέον απροθυμία της Τουρκίας να βάλει αναχώματα στο μεγάλο τους ταξίδι προς τη Δύση. Κι αυτό παρά τα 3 δισ. που εξασφάλισε από την ΕΕ…

Κλείνουν τα σύνορα

Ρόλο επιταχυντή των εξελίξεων ωστόσο παίζει και το προωθούμενο κλείσιμο των συνόρων από πολλές χώρες της Ευρώπης και δη των Βαλκανίων. Στην πιο ήπια του μορφή είναι η ανακοίνωση της Αυστρίας ότι φέτος θα δεχτεί στο έδαφος της έως 37.500 πρόσφυγες. Στην πιο «σκληρή» του μορφή περιλαμβάνει το διπλό τείχος που κατασκευάζει η ΠΓΔΜ στα σύνορα με την Ελλάδα, μήκους 37 χιλιομέτρων, μεταξύ Γευγελής και Ειδομένης. Είναι επίσης ο στρατός που θα στείλει η Αυστρία στα σύνορα της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα, όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Σεμπάστιαν Κουρτζ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στα Δυτικά Βαλκάνια. Πρόκειται για μια κίνηση που συνιστά ομολογία αδυναμίας να ελεγχθούν τα θαλάσσια σύνορα. Η Αυστρία μετακινεί τα …δοκάρια της Συνθήκης Σένγκεν γιατί αντιλαμβάνεται ότι ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί η έλευση των προσφύγων στα θαλάσσια σύνορα είναι μαζικές εν πλω δολοφονίες. Αντί, ωστόσο, αυτή η έστω υπόρρητη παραδοχή να λειτουργήσει ως συνηγορία υπέρ της Ελλάδας εξελίσσεται σε μπούμερανγκ. Κι εδώ ακριβώς έγκειται η αγωνία των Κερατσινιωτών.

Αν οι φιλοξενούμενοι πρόσφυγες δεν ξεπεράσουν τους 500 και μένουν από 24 ως 72 ώρες, μέχρι να αποφασιστεί αν θα υποβάλλουν αίτηση για άσυλο, αν θα συμφωνήσουν στην οικειοθελής μεταφορά τους στις χώρες προέλευσης τους, ή θα μεταφερθούν εκεί βίαια, ενάντια δηλαδή στη θέληση τους, η κατάσταση θα είναι ελεγχόμενη ή σχεδόν ελεγχόμενη. Γιατί, δεν απαντιέται εύκολα για παράδειγμα πώς θα παραμείνει ανοιχτού τύπου το κέντρο μετεγκατάστασης εφ’ όσον από κει θα επαναπροωθούνται οι μετανάστες στις πατρίδες τους παρά τη θέλησή τους. Ή, το πώς θα μένουν εκεί αν ξέρουν πώς τον έλεγχο των χαρτιών τους θα διαδεχθεί η επαναπροώθησή τους…

Επίσης, η κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία οφείλουν να απαντήσουν γιατί επέλεξαν το δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας, που είναι ο δήμος ο οποίος πλησιάζει περισσότερο από κάθε άλλον στο στρατόπεδο Στεφανάκη. Η κριτική που ασκείται πώς πρόκειται για μια ταξική επιλογή δεν ξεπερνιέται εύκολα. Ο συγκεκριμένος δήμος είναι από τους πλέον επιβαρυμένους από κάθε άποψη: Πρώτα και κύρια κοινωνική με την ανεργία, λόγω ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης και οικοδομής – που είναι τα πιο συνηθισμένα επαγγέλματα, να χτυπάει κόκκινο εδώ και πολλά χρόνια. Είναι επιβαρυμένος επίσης περιβαλλοντικά, κοκ. Κι έρχεται τώρα η κυβέρνηση να φτιάξει δίπλα του ένα κέντρο μετεγκατάστασης. Το πιο προφανές ερώτημα, ειδικά σε όσους κυβερνητικούς εμφανίζουν ως πολιτικό καθήκον των αριστερών δημάρχων τη φιλοξενία των hot spots, είναι γιατί δεν πήγαν να τα κατασκευάσουν στην Άνω Γλυφάδα ή την Εκάλη… Ή, το πιο απλό και δίκαιο, γιατί δεν επέλεξαν να επιμερίσουν πρόσφυγες και μετανάστες στους 325 δήμους της χώρας… Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο θα έδειχναν πως σέβονται τους λαϊκούς δήμους αλλά θα απέφευγαν και τη μόνιμη παθογένεια αυτών των δομών που σχετίζεται με το μέγεθος τους, καθώς οι μεγάλες εγκαταστάσεις μετατρέπονται εύκολα σε γκέτο και στρατόπεδα κράτησης.

Έρχονται χειρότερα

Υπάρχουν ωστόσο άλλοι κίνδυνοι πολύ πιο σοβαροί κι όχι τόσο μακρινοί, που η υλοποίησή τους θα κάνει την κατάσταση εκτός ελέγχου. Η ανέγερση αλλεπάλληλων τειχών στα βόρεια της Ελλάδας που θα φυλάσσονται από ευρωπαϊκό στρατό θα προκαλέσει ένα χωρίς προηγούμενο «συνωστισμό» στην Ελλάδα εκατοντάδων χιλιάδων, ακόμη κι εκατομμυρίων προσφύγων δεδομένου ότι ακόμη κι η Αμυγδαλέζα φαντάζει παράδεισος μπροστά στις σφαγές του Ισλαμικού Κράτους. Τα κίνητρα τους για να φύγουν θα είναι ίδια ενώ η ΕΕ θα έχει διασφαλίσει τα σύνορά της αφήνοντας σε εμάς να διαχειριστούμε ένα πρόβλημα μη επιλύσιμο. Τότε, οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης περί ανοιχτού χαρακτήρα των κέντρων μετεγκατάστασης και ανώτατου ορίου φιλοξενουμένων θα μοιάζουν με όνειρο καλοκαιρινής νυκτός (όπως περίπου ακούγονται σήμερα οι πύρινες δηλώσεις της κυβέρνησης πριν 8 μήνες ότι δεν πρόκειται να δεχτεί την κατασκευή τέτοιων υποδομών…) καθώς η Ελλάδα ντε φάκτο και με τη συναίνεση της κυβέρνησης θα έχει μετατραπεί σε «κέντρο διαλογής» και αποθετήριο ανθρώπινων ψυχών.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2016

Προσφυγικό: Θύμα της επιτυχίας της η Μέρκελ (Επίκαιρα, 20-26/11/2015)

 

Migrants hold a banner reading "Merkel" in front of a barrier at the border with Hungary near the village of Horgos, Serbia, September 16, 2015. Hungary's right-wing government shut the main land route for migrants into the European Union on Tuesday, taking matters into its own hands to halt Europe's influx of refugees. REUTERS/Marko Djurica - RTS1DLO
 

Μέχρι πρόσφατα ο πιο ανυπόληπτος, στο εσωτερικό της χώρας του, πολιτικός στην Ευρώπη ήταν ο γάλος πρόεδρος. Μάλιστα, μόλις στις 9 Νοεμβρίου το εβδομαδιαίο γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ χαρακτήρισε το Φρανσουά Ολάντ ως τον πιο αποτυχημένο πρόεδρο στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της Γαλλίας, με το συντριπτικό ποσοστό του 79% όπου κυμαίνεται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η δυσαρέσκειά απέναντι στο πρόσωπό του να πιστοποιεί την πολιτική του ανυπαρξία. Ακόμη δε πιο ανησυχητική είναι η δημοσκοπική ως προς το παρών άνοδος της φασίστριας Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου, που καλύπτει το κενό το οποίο δημιουργεί η κρίση της πολιτικής όχι μόνο των σοσιαλδημοκρατών αλλά και της κεντροδεξιάς.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Στο εξής όμως ο Ολάντ δεν θα είναι τόσο μόνος του. Το άλλο μισό του γαλλογερμανικού άξονα, που διαχειρίστηκε εξ ονόματος της ΕΕ τη δημοσιονομική κρίση των τελευταίων χρόνων, βιώνει πλέον την ίδια κρίση νομιμοποίησης στο εσωτερικό του. Η μοναδική διαφορά είναι πως η αποκαθήλωση της Μέρκελ ήρθε εντελώς απροσδόκητα, αντίθετα με τη φθορά του Ολάντ που ξεκίνησε από την πρώτη μέρα της εγκατάστασής του στη Ηλύσια. Στις αρχές του 2015, ενδεικτικά, τίποτε δεν προμήνυε πώς η μέχρι τότε πιο πετυχημένη πολιτικός του κόσμου, με τρεις διαδοχικές εκλογικές νίκες στο βιογραφικό της και καγκελάριος της Γερμανίας επί δέκα ολόκληρα χρόνια, θα έβλεπε σήμερα την επιρροή της να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση πρώτα και κύρια μέσα στο δικό της κόμμα. Παρόλα αυτά, η Μέρκελ αν κάτι πληρώνει είναι την ίδια την επιτυχία της…

Η αμφισβήτηση που αντιμετωπίζει η Μέρκελ, σε βαθμό ακόμη κι αν καταφέρει να μείνει στην εξουσία μέχρι το 2017 να θεωρείται απίθανο να θέσει ξανά υποψηφιότητα, έρχεται από τα δεξιά της κι επικεντρώνεται στο προσφυγικό. Με το μέσο αριθμό των προσφύγων και μεταναστών που περνούν κάθε μέρα τα γερμανικά σύνορα να εκτιμάται στους 10.000 κι όλους τους αρμόδιους φορείς να προβλέπουν πώς ως το τέλος του 2015 συνολικά θα έχουν φτάσει στη Γερμανία περισσότερα από 1,5 εκ. άτομα, η γερμανική κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με το χειρότερο εαυτό της. Ενεργοποιήθηκε ο πιο επικίνδυνος και επιθετικός ρατσισμός που η αλήθεια είναι πως πάντα έβρισκε έναν τρόπο να διαπερνά και να καθορίζει τη συνείδηση ενίοτε και της πλειοψηφίας του γερμανικού λαού.

Οι νεοναζί στους δρόμους

Ορισμένα γεγονότα είναι πολύ ενδεικτικά του βάρβαρου, ξενοφοβικού  κλίματος που κυριαρχεί στη Γερμανία, του οποίου ηγείται το ρατσιστικό κόμμα Pegida (Πατριώτες Ευρωπαίοι ενάντια στον Εξισλαμισμό της Δύσης), το οποίο καλεί συνεχώς σε διαδηλώσεις ενάντια στους μετανάστες. Στην ηγεσία αυτού του κόμματος μάλιστα συμμετέχουν ακόμη και επώνυμοι φασίστες, υποψήφιοι του νεο-ναζιστικού Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα, όπως συμβαίνει συγκεκριμένα στο Μόναχο – ιστορική κοιτίδα του γερμανικού φασισμού, από την εποχή του Χίτλερ ακόμη. Η απότομη άνοδος της γερμανικής ακροδεξιάς όχι μόνο στο επίπεδο του δρόμου, αλλά και στις κάλπες έγινε εμφανής στις δημοτικές εκλογές της Δρέσδης τον Ιούνιο, όπου η υποψήφια του Pegidaκέρδισε το 10% των ψήφων. Η επιτυχία της έχει ξεχωριστή σημασία εξ αιτίας της εμπρηστικής ρητορικής της. Επανειλημμένες φορές για παράδειγμα είχε δηλώσει πως «βρισκόμαστε σε πόλεμο». Έφτασε μάλιστα στο σημείο να απειλήσει το Βερολίνο με «Σάξιτ», αποχώρηση δηλαδή του κρατιδίου της Σαξονίας από τη Γερμανία αν η κυβέρνηση δεν κλείσει τα σύνορα στις μεταναστευτικές ροές. Το αντι-μεταναστευτικό κλίμα έχει εκφραστεί επίσης στη ραγδαία άνοδο των επιθέσεων σε ξένους. Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Εγκλημάτων της γερμανικής αστυνομίας (ΒΚΑ) τους πρώτους εννιά μήνες του 2015 κατέγραψε περισσότερες από 400 επιθέσεις σε αλλοδαπούς που έχουν αιτηθεί άσυλο, όταν ολόκληρο το 2014 είχαν καταγραφεί 200 ανάλογα περιστατικά.

Το πρόβλημα ωστόσο δεν εντοπίζεται μόνο στους ούτως ή άλλους πολυάριθμους Γερμανούς φασίστες. Εχθρική στάση απέναντι στην πολιτική της Μέρκελ τηρεί και το έτερο δεξιό κόμμα των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), με έδρα τη Βαυαρία, διαταράσσοντας μια χρόνια αρμονική του συνεργασία με τη Χριστιανοδημοκρατία (CDU). Το ρήγμα πια είναι τέτοιο ώστε οι Χριστιανοκοινωνιστές κάλεσαν στη Βαυαρία ως επίτιμο ομιλητή σε εκδήλωση του κόμματος τον Ούγγρο πρωθυπουργό, Βίκτορ Όρμπαν, που δε δίστασε να υψώσει τείχη στα σύνορά του για να αποτρέψει την είσοδο των προσφύγων και να καταγγείλει δημόσια τη Γερμανία για τη στάση της την οποία χαρακτηρίζει «πολιτική ανοιχτών συνόρων». Οι πιο στενοί σύμμαχοι της Μέρκελ επίσης, που διατηρούν τρία χαρτοφυλάκια στο υπουργικό συμβούλιο, έχουν απειλήσει την Μέρκελ ότι θα προσφύγουν στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας στη Καρλσρούη, αν δεν οριστεί επίσημα και δημόσια ένα ανώτατο όριο στον αριθμό των μεταναστών που μπορούν να εισρεύσουν στη χώρα.

«Καταργήστε τη Σένγκεν»

Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με το οποίο η Δεξιά έχει χτίσει το μεγάλο συνασπισμό, μπορεί να απέχει από τέτοιους είδους ρατσιστικές ρητορικές, ουκ ολίγες φορές ωστόσο τις έχει ενθαρρύνει με πλάγιο τρόπο. Όταν για παράδειγμα καλεί σε αναστολή της Συνθήκης του Σένγκεν (της ελεύθερης μετακίνησης ανθρώπων στο εσωτερικό των χωρών που την έχουν υπογράψει) επικαλούμενη τη ντε φάκτο κατάργησητης συνθήκης του Δουβλίνου (που απαιτεί οι αιτήσεις για άσυλο να εξετάζονται και να κρίνονται στις χώρες άφιξης των αιτούντων, αναθέτοντας σε αυτές τις χώρες τη διαχείριση του προβλήματος).

Οι επιθέσεις στη Μέρκελ προέρχονται και από το ίδιο της το κόμμα. Από εκείνες τουλάχιστον τις μερίδες που δεν διακρίνουν την στρατηγική επιλογή της; Μέρκελ να δώσει μια περαιτέρω ώθηση στην οικονομία μέσα από την αφομοίωση 1,5 εκ. νέων και στην πλειοψηφία τους μορφωμένων ανθρώπων, παρότι κανείς δεν αμφισβητεί το βραχυχρόνιο κόστος της ενσωμάτωσής τους. Πρόσφατο ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ περιέγραφε ότι στη Δρέσδη το κόμμα είναι χωρισμένο στα δύο με ένα κομμάτι του να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις του Pegida. Και δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Η πτώση της επιρροής του στις δημοσκοπήσεις κι η διαφαινόμενη ήττα του στις κρατιδιακές εκλογές που θα γίνουν την άνοιξη προδιαγράφουν ένα απότομο τέλος της ηγεμονίας του.

Παρόλα αυτά η Μέρκελ δεν είναι τίποτε άλλο παρά θύμα της επιτυχίας της. Το κλίμα ρατσισμού που επικρατεί στη Γερμανία, παρά φυσικά τις τιμητικές εξαιρέσεις χιλιάδων καθημερινών Γερμανών που συμπαραστέκονται ποικιλοτρόπως και από το υστέρημά τους στους χιλιάδες Σύρους, Ιρακινούς και Αφγανούς, η ίδια η Μέρκελ το δημιούργησε από το 2010 κιόλας όταν έστρεψε τη χώρα της ενάντια στους νοτιοευρωπαίους θέλοντας με αυτό τον τρόπο να συγκαλύψει τη χρηματοδότηση των γερμανικών τραπεζών μέσω του γερμανικού κρατικού προϋπολογισμού και με ενδιάμεσο τα περίφημα πακέτα διάσωσης. Θέλοντας να κρύψει το γεγονός ότι χρησιμοποιούσε τα λεφτά των φορολογουμένων για να σώσει τη Ντόιτσε Μπανκ εμφάνισε τους Έλληνες πρώτα και τους Κύπριους στο τέλος σαν τεμπέληδες και χαραμοφάηδες, τους οποίους η Γερμανία έπρεπε να πληρώσει για να σώσει το ευρώ. Στη φιλόξενη αγκαλιά της Μέρκελ επωάστηκε επομένως το αβγό του φιδιού που τώρα στρέφεται εναντίον και της ίδιας της γερμανίδας καγκελαρίου.

ΣΑΛΑΧ ΣΑΛΑΧ*: «Στόχος των ΗΠΑ η διευκόλυνση του Ισραήλ» (Πριν, 25/10/2009)

 (*Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης)

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ Η ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΟΧΘΗΣ

Δεν πρόκειται να διακόψουν την επέκταση των εβραϊκών εποικισμών

Πιστεύετε ότι η κινητικότητα που υπάρχει από τη μεριά του ειδικού απεσταλμένου του αμερικανού προέδρου στην περιοχή, Τζ. Μίτσελς, θα οδηγήσει σε ένα σχέδιο επίλυσης του Παλαιστινιακού;

Κατηγορηματικά όχι. Το ζητούμενο αυτής της κινητικότητας δεν είναι ούτε η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, ούτε καν η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Παλαιστινίων – Ισραηλινών. Το ζητούμενο είναι η κανονικοποίηση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και ορισμένων αραβικών κρατών. Τίποτε περισσότερο. Σ’ αυτό το βωμό είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την επέκταση των οικισμών για 6 ή 12 μήνες Ισραήλ και Αμερικάνοι. Και μάλιστα αυτό που θα κάνουν θα είναι να παγώσουν την ανέγερση νέων εποικισμών, ενώ την ίδια ώρα θα συνεχίσουν να επεκτείνουν τους υπάρχοντες οικισμούς, επικαλούμενοι τις νέες ανάγκες των εποίκων.

Σε τελική ανάλυση το πρόβλημα στην Παλαιστίνη δεν είναι οι εβραϊκοί εποικισμοί ή η χρονική διάρκεια ενός ενδεχόμενου παγώματός τους. Το πρόβλημα είναι η κατοχή!

Κι αυτό επομένως που προετοιμάζεται τώρα είναι ένα νέο δώρο των Αμερικανών στο Ισραήλ: η σύναψη διπλωματικών σχέσεων των αραβικών χωρών με το Ισραήλ.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός δήλωσε πρόσφατα ότι με το πάγωμα των εποικισμών στη Δυτική Όχθη και την Ιερουσαλήμ επιλύεται το πρόβλημα, οπότε ανοίγει ο δρόμος για την επανεκκίνηση των συνομιλιών. Ποια είναι η γνώμη σας;

Νομίζω ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κι η ισραηλινή ηγεσία παίζουν ένα παιχνίδι τακτικής απευθυνόμενοι στην κοινή γνώμη, καθώς στην πράξη δεν κάνουν το παραμικρό. Από το 1967 το Ισραήλ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επεκτείνει τους εποικισμούς παραβιάζοντας την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας 425 που του επιβάλλει να αποσυρθεί. Κατά την προσωπική μου άποψη ακόμη κι αν το Ισραήλ δεσμευτεί ότι θα παγώσει την ανέγερση νέων εποικισμών για 3, 6 μήνες ή ένα χρόνο είμαι απόλυτα βέβαιος ότι η διακοπή θα είναι προσωρινή.

Από πού πηγάζει αυτή σας η βεβαιότητα;

Επειδή οι Ισραηλινοί πιστεύουν ότι τα κατεχόμενα εδάφη στη Δυτική Όχθη είναι ισραηλινή γη, ότι τους ανήκουν, ότι αποτελούν οργανικό μέρος του Ισραήλ. Γι αυτό το λόγο παραβιάζουν τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κι αρνούνται να εφαρμόσουν ακόμη και τι σχετικές προβλέψεις της Συμφωνίας του Όσλο του 1993, ακυρώνοντας για πάντα τη δυνατότητα δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής που προκρίνει την ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών στο Ισραήλ θεωρώ ότι από τη μεριά του Ισραήλ είναι αδιαπραγμάτευτη η επέκταση των εποικισμών.

Στην άρση της απομόνωσης του Ισραήλ και τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων με ορισμένες αραβικές χώρες

αποσκοπεί η πρόσφατη κινητικότητα δηλώνει στο Πριν από τη Βηρυτό ο Σαλάχ Σαλάχ, πρώην

μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Λαϊκού Μετώπου και πρόεδρος της Επιτροπής για τους πρόσφυγες

του Παλαιστινιακού Κοινοβουλίου.

Η έλλειψη ενότητας της παλαιστινιακής Αριστεράς περιορίζει την απήχησή της

 Στη βάση των τετελεσμένων που έχουν δημιουργηθεί από τη Συμφωνία του Όσλο μέχρι σήμερα η επίλυση του παλαιστινιακού δε φαντάζει δυσκολότερη;

Ναι επειδή οι Ισραηλινοί δεν επιθυμούν να δοθεί λύση. Το κύριο πρόβλημα τους υποστηρίζουν πως είναι ο μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ειδικότερα ο Σαρόν είχε εφαρμόσει εξαιρετικά βάρβαρες πολιτικές για να διώξει τους Παλαιστίνιους από τη γη τους, διέπραξε σφαγές. Οι Παλαιστίνιοι όμως έχοντας πάρει το μάθημα του 1948 και του 1967 αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τη γη τους και να διευκολύνουν τους Ισραηλινούς να εφαρμόσουν το σχέδιό τους παρότι μάλιστα οι οικονομικές συνθήκες, με την ανεργία στα ύψη και τη μεγάλη φτώχεια, είναι πολύ αντίξοες. Το πρώτο μέρος του σχεδίου τους είναι η εκδίωξη των Παλαιστινίων. Το δεύτερο μέρος του σχεδίου προκρίνει την παρεμπόδιση των μετακινήσεων από την μια πόλη της Δυτικής Όχθης στην άλλη. Τα δεκάδες σημεία ελέγχου καθιστούν αδύνατη την μετακίνηση από τη Τζενίν στη Ναμπλούς ή από την Ραμάλα στη Χεβρώνα, ενώ ταυτόχρονα δίνουν τη δυνατότητα στο Ισραήλ να συλλάβει και να φυλακίσει τους πάντες. Το τρίτο μέρος του σχεδίου περιλαμβάνει την επέκταση των εποικισμών έτσι ώστε κάθε παλαιστινιακή πόλη να περιτριγυρίζεται από εποικισμούς και να είναι αδύνατο να πας από την μια πόλη στην άλλη χωρίς να περάσεις από εποικισμούς. Το τέταρτο μέρος του σχεδίου περιλαμβάνει την ανέγερση του τείχους που διαιρεί τη Δυτική Όχθη. Το πέμπτο αφορά στην απομόνωση της Ιερουσαλήμ από την Δυτική Όχθη και την ενσωμάτωσή της στο Ισραήλ.  

Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο που μπορεί να δημιουργηθεί παλαιστινιακό κράτος; Δεν υπάρχει πλέον αντικειμενική δυνατότητα. Με βάση τα τελευταία στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου το 40% της Δυτικής Όχθης ελέγχεται από το Ισραήλ!

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για μια δίκαιη και μόνιμη λύση στο Παλαιστινιακό ζήτημα;  

Οι παλαιστινιακές οργανώσεις λένε ότι μάχονται για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης επειδή η Παλαιστίνη είναι δική μας, κι είναι αραβική. Οι Εβραίοι ή οι Ισραηλινοί λένε ότι η Παλαιστίνη ή το Ισραήλ ανήκει στους Εβραίους και δεν υπάρχει χώρος για τους Παλαιστίνιους. Οι ισλαμικές δυνάμεις λένε ότι η Παλαιστίνη είναι ισλαμική, όχι εβραϊκή. Με αυτές τις ανά δύο αποκλειόμενες θέσεις δεν είναι δυνατό να φθάσουμε σε μια δίκαιη λύση.

Τι προτείνει λοιπόν το Λαϊκό Μέτωπο;

Κατά τη δική μου άποψη, η στρατηγική για μια δίκη λύση είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού κράτους όπου θα μπορούν να ζουν ειρηνικά όλοι, χωρίς διακρίσεις: Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Παλαιστίνιοι, Άραβες, όλοι, με μια ιθαγένεια. Αν συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι ανήκει σε έναν μόνο από τους παραπάνω είναι σαν να δεχόμαστε ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να πολεμάμε. Εγώ δεν συμφωνώ. Για πόσο καιρό μπορούμε να συνεχίσουμε να πολεμάμε ο ένας τον άλλον;

Το Λαϊκό Μέτωπο συνεχίζει όμως να παλεύει για παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του ’67, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και με τους πρόσφυγες στην πατρογονική τους γη…

Δεν μιλάω ως Λαϊκό Μέτωπο. Μιλάω ως Σαλάχ Σαλάχ.

Πριν λίγους μήνες η Φατάχ διοργάνωσε το έκτο συνέδριό της κι ήταν μάλιστα το πρώτο που διεξήχθη στα κατεχόμενα. Ποια ήταν η συμβολή του στην υπόθεσή σας;

Ο κυριότερος λόγος για τη σύγκλιση ενός συνεδρίου οποιασδήποτε οργάνωσης είναι η συζήτηση της πολιτικής γραμμής αυτής της οργάνωσης, η κριτική και η εξέταση της πορείας εφαρμογής της. Η Φατάχ, συγκεκριμένα, αυτό που έπρεπε πρώτα να κάνει ήταν να συζητήσει για το πρόγραμμά της. Συνεχίζει δηλαδή να δεσμεύεται από το παλιό της πρόγραμμα; Εξακολουθεί να το υπηρετεί; Αν όχι, γιατί δεν το άλλαξε; Το δεύτερο θέμα που έπρεπε να συζητήσουν αφορούσε στη διαδικασία ειρήνης, πολύ περισσότερο στο βαθμό που η Φατάχ έχει την αρμοδιότητα να υπογράφει τις συμφωνίες ειρήνης. Όφειλαν να κάνουν έναν απολογισμό από την υπογραφή της Συμφωνίας του Όσλο μέχρι τώρα. Τι πήγε άσχημα και τι πήγε καλά; Κατά τρίτο, θα έπρεπε να συζητήσουν τη σύγκρουση μεταξύ της Φατάχ και της Χαμάς στη Γάζα. Θα έπρεπε επίσης να κουβεντιάσουν για την διαφθορά που υπάρχει στη Φατάχ. Τίποτε απ’ όλα αυτά ωστόσο δε συζητήθηκε. Το μόνο αντίθετα που τους απασχόλησε ήταν η διαφύλαξη της ενότητας κι η εκλογή νέας ηγεσίας στην Φατάχ.

Ποια είναι η κατάσταση της παλαιστινιακής Αριστεράς;

Τρεις είναι οι μεγαλύτεροι οργανώσεις: Το Λαϊκό Μέτωπο, το Λαϊκό Κόμμα (πρώην κομμουνιστικό) και το Δημοκρατικό Μέτωπο, απ’ όπου προέρχεται και ένα μικρότερο κόμμα το Φίντα. Το πρόβλημα με αυτές τις οργανώσεις είναι ότι δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται, να συζητούν, να κατακτούν την κοινή δράση. Το αποτέλεσμα είναι στους Παλαιστίνιους σήμερα να ανοίγονται δύο επιλογές: Είτε να ακολουθήσουν τη διεφθαρμένη Φατάχ είτε θρησκευτικές οργανώσεις όπως η Χαμάς, που ακολουθούν την ίδια πολιτική με τη Φατάχ. Εγώ δεν εμπιστεύομαι καμία από τις δύο. Πρέπει να υπάρξει μια τρίτη αριστερή επιλογή για τους Παλαιστίνιους, η οποία σήμερα δεν υφίσταται λόγω της έλλειψης ενότητας.

Πως είναι οι σχέσεις της Αριστεράς με τη Χαμάς;

Προβληματικές. Η Χαμάς στη Γάζα έχει προχωρήσει σε συλλήψεις μελών του Λαϊκού Μετώπου κι υπάρχουν σημάδια ότι έχει σταματήσει ακόμη και την αντίσταση κατά του Ισραήλ. Δεν διαφέρει από την Φατάχ. Ταυτόχρονα, τους τελευταίους μήνες έχει κλείσει ραδιοφωνικούς σταθμούς, έχει επιβάλλει τον διαχωρισμό των σχολείων σε αρένων και θηλέων, απαγόρευσε στις γυναίκες δικηγόρους να παρίστανται χωρίς μαντίλα, κοκ.

Συνολικότερα, όμως πιστεύω πως το πρόβλημα βρίσκεται στην κατάσταση της Αριστεράς…