Ζήτω η κρίση! (Επίκαιρα 23-29/10/2014)

enjoy-money-300x300Ακόμη κι αν δεν υπήρχε έπρεπε να δημιουργηθεί! Η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 πλήττοντας άλλες χώρες λιγότερο (ΗΠΑ) κι άλλες περισσότερο (Ευρωπαϊκές) αποδείχθηκε η πιο αποτελεσματική μηχανή αύξησης των εισοδηματικών ανισοτήτων κάνοντας τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα στοιχεία που έδωσε και φέτος στην δημοσιότητα η τράπεζα Credit Suisse (εδώ η σχετική έκθεση) είναι εντυπωσιακά. Ο παγκόσμιος πλούτος μέσα σε μόλις έναν χρόνο, από τα μέσα του 2013 ως τα μέσα του 2014, αυξήθηκε κατά 8,3%, όταν η αύξηση του ΑΕΠ το 2013 ήταν 3% και για φέτος προβλέπεται να αυξηθεί κατά 3,7%, σύμφωνα με το ΔΝΤ. Επομένως, επ’ ουδενί η αύξηση του παραγόμενου προϊόντος δεν δικαιολογεί την αύξηση του παγκόσμιου πλούτου σε ετήσια βάση κατά 21 τρις. δολ., με αποτέλεσμα να φτάσει στα 263 τρισ. δολ., υπερδιπλάσιος από τον πλούτο που είχε καταγραφεί το 2000 κι ανερχόταν στα 117 τρις. δολ. Εντύπωση επίσης προκαλεί πως η αύξηση του πλούτου το έτος 2013, κατά 21,9 τρισ. δολ., ξεπερνάει τις απώλειες που καταγράφηκαν στη διάρκεια της κρίσης, κι ανέρχονται σε 21,5 τρις.! Παρελθόν αποτελεί λοιπόν η κρίση, τουλάχιστον για τους πλούσιους.

Εξετάζοντας την συμμετοχή κάθε γεωγραφικής ηπείρου στην αύξηση, τα πρωτεία κρατούν οι ΗΠΑ όπου ο πλούτος σε ετήσια βάση αυξήθηκε κατά 11,4% (αντιπροσωπεύοντας ένα μερίδιο της τάξης του 34,7% ή 91 τρισ. δολ. στον παγκόσμιο πλούτο), ενώ στην δεύτερη θέση έρχεται η Ευρώπη όπου ο πλούτος αυξήθηκε κατά 10,6%, φτάνοντας τα 85,2 τρις. δολ (32,4% του συνόλου). Η αύξηση που καταγράφεται στην συγκέντρωση πλούτου σε ΗΠΑ και Ευρώπη δικαιολογείται καθώς στα υπό εξέταση μεγέθη, μαζί με τις τιμές των ακινήτων, συμπεριλαμβάνονται και οι τιμές των μετοχών που έχουν εκτοξευτεί στην στρατόσφαιρα τα τελευταία χρόνια δημιουργώντας μια πρωτοφανή φούσκα. Έτσι όμως έχουμε και το προφίλ των κερδισμένων: είναι η ολιγαρχία του χρήματος, που μπορεί τα όρια της με την κλασική ολιγαρχία της μεταποίησης και του εμπορίου να είναι όλο και πιο πορώδη στο πέρασμα του χρόνου, τα οφέλη ωστόσο που δρέπει από την σύγχρονη οικονομία είναι σημαντικά μεγαλύτερα όχι μόνο χρόνο με τον χρόνο, αλλά κι έναντι των άλλων τομέων οικονομικής δραστηριότητας.

56.000 δολ. σε κάθε ενήλικα ετησίως!

Αν επιμερίζαμε τον παγκόσμιο πλούτο στον πληθυσμό της γης θα έβγαινε ότι στον κάθε ενήλικα αναλογούν 56.000 δολ. ετησίως. Ένα ποσό αρκετό για να εξαλειφόταν οριστικά η στέρηση και η πείνα. Ένα ποσό που επίσης βεβαιώνει ότι το πρόβλημα της ανθρωπότητας σήμερα δεν είναι η ανεπάρκεια τροφίμων, ούτε καν οι αναιμικοί ρυθμοί αύξησης του ΑΕΠ. «Λεφτά υπάρχουν», δείχνει πεντακάθαρα η έκθεση της Credit Suisse! Το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο που κατανέμονται…

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκονται οι ανισότητες, με τους μελετητές του ελβετικού κολοσσού να συμμετέχουν ενεργά στην συζήτηση που πυροδότησε το βιβλίο του Τομά Πικετύ, Capital in the Twenty-First Century (Harvard University Press), το οποίο θέτει στο επίκεντρο της ανάλυσής του την έξαρση των παγκόσμιων ανισοτήτων. «Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα» λένε με τον τρόπο τους οι ερευνητές της ελβετικής τράπεζας. Στις ΗΠΑ, ο λόγος του πλούτου προς το εισόδημα από το 2010 ως το 2014 ακολουθεί σταθερά αυξητική πορεία, φτάνοντας το 6,5, όταν για έναν ολόκληρο αιώνα, από το 1900 ως το 2000, κινούταν μεταξύ 4 και 5, με μοναδική εξαίρεση την κρίση του 1930. Στην μεταπολεμική περίοδο πρώτη φορά «σπάει» αυτό το όριο, αγγίζοντας το 6, κατά τη διάρκεια της κρίσης των ιντερνετικών μετοχών το 1999, όταν όλοι κέρδιζαν αλλά απ’ ότι φαίνεται μερικοί κέρδιζαν κάτι …παραπάνω.

Με βάση τα μερίδια που έχει στον πλούτο κάθε πληθυσμιακή ομάδα φαίνεται πως το «κάτω» 50% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Στο άλλο άκρο το πλουσιότερο 10% έχει υπό την κατοχή του το 87% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το πλουσιότερο 1% ελέγχει το 48,2%, δηλαδή σχεδόν τον μισό πλούτο!

Το 0,7% ελέγχει το 44% του πλούτου!

Δέος προκαλεί η ανισοκατανομή του πλούτου όπως αποτυπώνεται στην γνωστή πυραμίδα που χρησιμοποιείται για να απεικονίσει την κατανομή του πλούτου. Στην βάση της βρίσκεται το 69,8% του παγκόσμιου πληθυσμού (3,28 δισ. ενήλικες), που κερδίζει λιγότερα από 10.000 δολ. κι ελέγχει το 2,9% του παγκόσμιου πλούτου (7,6 τρις. δολ.). Στον επάνω «όροφο», εν είδει μεσαίας τάξης, κατοικεί το 21,5% του παγκόσμιου πληθυσμού (1,01 δισ.) που κερδίζει μεταξύ 10.000 και 100.000 δολ., κι ελέγχει το 11,8% του πλούτου (31,1 τρις.). Στον πιο πάνω όροφο βρίσκεται το 7,9% του πληθυσμού (373 εκ.) που κερδίζει μεταξύ 100.000 και 1 εκ. δολ. κι ελέγχει το 41,3% του πλούτου (108,6 τρις.). Η «ανάβαση» σταματάει στην επόμενη εισοδηματική κατηγορία που είναι η κορυφή της πυραμίδας. Εκεί κατοικούν οι υπερ-πλούσιοι: το 0,7% του πληθυσμού (35 εκ. άτομα) με εισόδημα άνω του 1 εκ. ευρώ, οι οποίοι ελέγχουν το 44% του πλούτου (115,9 τρις. δολ.) κι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι των σαρωτικών αλλαγών στην διεθνή οικονομία τα τελευταία χρόνια που συμβατικά αποδίδονται με τον όρο παγκοσμιοποίηση. Ωστόσο, είναι κι οι υπαίτιοι της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Ας μην ξεχνούμε ότι επί δεκαετίες νεοφιλελεύθεροι επιστήμονες και σχολιαστές υπό το σλόγκαν «μην ενοχοποιείτε τον πλούτο» ζητούσαν την μείωση έως και την κατάργηση της προοδευτικής φορολογίας με το επιχείρημα ότι έτσι ο πλούτος μπορεί να επενδυθεί και να δημιουργήσει γενικευμένη ευημερία. Ο πλούτος έπαψε να φορολογείται κι αυτό που τον διαδέχθηκε δεν είναι μόνο τα άδεια κρατικά ταμεία που οδήγησαν στην διαρκή δημοσιονομική κρίση από την δεκαετία του ’70 και μετά. Οδήγησε επίσης στην εξαθλίωση, την διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και την οικονομική αστάθεια με τις καταρρεύσεις να προκαλούν αλυσιδωτές κρίσεις…

Μερίδιο στον πλούτο του κορυφαίου 10%

                        2000   2007       2014

Αγγλία           51,5%      52%       54,1%

Ισπανία         54,1%      52%       55,6%

Ελλάδα          54,8%     48,6%     56,1%

Πορτογαλία 57,8%      56%      58,3%

Ιρλανδία        58,2%     57,8%    58,5%

Πολύ πιο προκλητική είναι η αύξηση των ανισοτήτων που παρατηρείται στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας που επλήγησαν από την κρίση, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα. Παρότι, η επίσημη αφήγηση θέλει όλα τα κοινωνικά στρώματα λίγο-πολύ να υπέστησαν ανάλογες μειώσεις στα εισοδήματά τους, οι υφιστάμενες μετρήσεις, και μάλιστα από μια πηγή που μόνο για μεροληψία δεν μπορεί να κατηγορηθεί, δείχνει ότι η οικονομική ελίτ, το «άνω» 10% του πληθυσμού αύξησε τον πλούτο που κατέχει. Βελτίωσε δηλαδή την θέση του. Επομένως, η εκρηκτική ανεργία, η μείωση των μισθών και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων δεν είχαν μόνο χαμένους. Τα χρήματα που στερήθηκαν χιλιάδες λαϊκές οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και δεν έχουν να φάνε, γέμισαν τους λογαριασμούς, εντός κι εκτός Ελλάδας, μιας ισχνής μειοψηφίας που φέτος περνάει πολύ καλύτερα ακόμη κι από το 2000, την λεγόμενη εποχή των παχιών αγελάδων. Γι’ αυτούς «λεφτά υπάρχουν» και μάλιστα περισσότερα απ’ ότι στο παρελθόν, χάρη στους νόμους που ψηφίζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με την καθοδήγηση της Τρόικας, κι έχουν κάθε λόγο να αναφωνήσουν «ζήτω η κρίση»!

Οι στατιστικές απάτες του Βερολίνου (Επίκαιρα, 25/4-1/5/2013)

Der-Spiegel-donkeyΑπό πλήξη! Εξ αιτίας ενός παραλυτικού συναισθήματος ανίας, σε βαθμό αποχαύνωσης, που κατακλύζει την κορεσμένη από υλικά αγαθά και πολυτέλειες ζωή τους αυτοκτονούν κατά χιλιάδες οι άνθρωποι στην Ελλάδα και την Ιταλία. Οι δε νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν μαζικά τον ευρωπαϊκό Νότο λόγω των ενοχών που νιώθουν για την παραμυθένια ζωή «στο κλαμπ της Ελιάς» και εισρέουν κατά χιλιάδες κάθε μήνα στην Γερμανία ως ένδειξη αλληλεγγύης στους δεινοπαθούντες Γερμανούς! Καμία άλλη απάντηση δεν μπορεί να δοθεί στο ερώτημα γιατί αυτοκτονούν οι άνθρωποι στο Νότο ή προς τι το πρόσφατο κύμα μετανάστευσης προς την Γερμανία αν πάρουμε στα σοβαρά την ερμηνεία που δόθηκε στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, βάσει της οποίας ο πλούτος που αντιστοιχεί σε κάθε νοικοκυριό των χωρών που βρίσκονται στο χείλος της δημοσιονομικής κατάρρευσης ή και μετά απ’ αυτό υπερβαίνει τον αντίστοιχο γερμανικό. Άρα, οι αναξιοπαθούντες δεν κατοικούν στο Νότο αλλά στο κέντρο της Ευρώπης.

Ωστόσο, πολιτικά και μόνο ήταν τα κίνητρα πίσω από την ασυνήθιστα μεγάλη προβολή που έλαβε η έκθεση, σε βαθμό να γίνει και εξώφυλλο στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ. Το Βερολίνο χρησιμοποίησε την έκθεση, και για την ακρίβεια ορισμένα κεφάλαιά της, εντελώς προπαγανδιστικά. Μόνο και μόνο για να δώσει επιστημονικό επίχρισμα στην ειλημμένη του απόφαση να πληρώνουν στο εξής οι ίδιες οι χώρες την διάσωση των τραπεζών τους κι όχι το Βερολίνο, που φέρει την μεγαλύτερη αν όχι όλη την ευθύνη για την χρεοκοπία των περιφερειακών χωρών της ευρωζώνης. Εκμεταλλεύτηκε λοιπόν την έκθεση για να δείξει ότι το «κυπριακό μοντέλο» έρχεται να αποκαταστήσει μια κοινωνική αδικία, από τη στιγμή που με βάση την έκθεση οι Κύπριοι διαθέτουν εκείνον τον πλούτο που τους επιτρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους τη διάσωση των τραπεζών τους. Το ίδιο κι οι Ισπανοί, οι Ιταλοί κοκ. Προς επίρρωση των ισχυρισμών της Γερμανίας τα ίδια τα μεγέθη όπως εμφανίζονται στην έβδομη στήλη του Πίνακα 1, βάσει των οποίων τα νοικοκυριά στη Γερμανία, με βάση τη διάμεσο, έχουν καθαρό πλούτο ίσο με 51.400 ευρώ, όταν τα πορτογαλικά έχουν 75.200 ευρώ, τα ελληνικά 101.900 ευρώ, τα ιταλικά 173.500 ευρώ, τα ισπανικά 182.700 ευρώ και τα κυπριακά νοικοκυριά έχουν καθαρό πλούτο 266.900 ευρώ! Με βάση αυτά τα μεγέθη φτάνει το Σπίγκελ στο εξής εξοργιστικό συμπέρασμα: «Η τρέχουσα στρατηγική είναι όχι μόνο άδικη επειδή διανέμει τα βάρη μονόπλευρα. Είναι επίσης οικονομικά επικίνδυνη, επειδή θα μπορούσε να τοποθετήσει μεγάλο μέρος του βάρους στις χώρες δωρητές». Η Κύπρος δηλαδή, για όποιον δεν κατάλαβε, σύμφωνα με το αξιόπιστο κι έγκριτο κατά τ’ άλλα γερμανικό περιοδικό κινδυνεύει να γονατίσει την Γερμανία…

Επιλεκτική ανάγνωση της έκθεσης

Μόνο που αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από μιας άκρως επιλεκτική, σε βαθμό σκανδάλου, ανάγνωση της έκθεσης καθώς αποσιωπούνται όχι απλώς σημειώσεις, αλλά το ίδιο το πνεύμα των συντακτών της έκθεσης, που φροντίζουν μάλιστα να το κάνουν γνωστό από τις πρώτες μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Υπογραμμίζουν δηλαδή την ανάγκη να αποφευχθούν επιφανειακές αναγνώσεις, όπως αυτές που έκανε η Γερμανία για να δικαιολογήσει την πολιτική της. Ένα προσεκτικό λοιπόν διάβασμα της έκθεσης, αν κάτι αναδεικνύει είναι την δυσχερή κι όχι την πλεονεκτική θέση στην οποία βρίσκεται ο Νότος!

Από την πρώτη παράγραφο της περίληψης με την οποία ξεκινάει η έκθεση τονίζεται ότι τα στοιχεία των περισσότερων από τις 15 χώρες που εξετάζονται αφορούν το 2010. Αυτή η χρονική υστέρηση όμως έχει κεφαλαιώδη χαρακτήρα, γιατί από τότε μέχρι σήμερα ειδικά στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης έχουν συντελεστεί ιστορικές αλλαγές που όλες συντείνουν πρώτα και κύρια στην εσωτερική υποτίμηση που, σε ό,τι μας αφορά, περιλαμβάνει σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων και σοβαρή μείωση της αξίας τους. Κατά συνέπεια όπως θα ήταν θεμελιώδες λάθος να πάρουμε τα δεδομένα του 1999 ή του 2000, όταν οι τιμές των μετοχών μεσουρανούσαν, για να τα χρησιμοποιήσουμε το 2002, έτσι και τώρα τα μεγέθη του 2010 δεν προσφέρονται για αξιόπιστα συμπεράσματα. Το μοναδικό συμπέρασμα που μπορούμε ενδεχομένως να εξάγουμε είναι ότι η Γερμανία παρά τις δραματικές αλλαγές που έχουν συμβεί θα συνεχίσει να επιβάλει την ίδια εξοντωτική πολιτική λιτότητας στο Νότο.

Μείωση αποδοχών, παροχών, αύξηση φόρων

Οι αρνητικές αλλαγές που έχουν μεσολαβήσει μέχρι σήμερα, υπογραμμίζοντας την ακαταλληλότητα των στοιχείων, περιγράφηκαν για την Ελλάδα από την Στατιστική Αρχή με ανακοίνωση που εξέδωσε στις 19 Απριλίου βάσει της οποίας το τελευταίο τρίμηνο του 2012 τα εισοδήματα των νοικοκυριών εμφανίζονται μειωμένα κατά 8,3% ή 3,1 δισ. ευρώ (από 35,4 δισ. σε 32,3) σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του προηγούμενου έτους. Η αρνητική αυτή εξέλιξη οφείλεται στη μείωση κατά 13% των αποδοχών των εργαζομένων, στην μείωση κατά 5% των κοινωνικών παροχών που εισπράττουν τα νοικοκυριά και στην αύξηση κατά 8% των φόρων στο εισόδημα και την περιουσία.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ
Μέσος αριθμός μελών ανά νοικοκυριό (1)  Ποσοστό νοικοκυριών με 1 μέλος (2) Ποσοστό νοικοκυριών με ιδιόκτητη πρώτη κατοικία (3) Ποσοστό νοικοκυριών με καταθέσεις (4) Διάμεσος της αξίας καταθέσεων των νοικοκυριών σε ευρώ (5) Χρέος ανά νοικοκυριό σε ευρώ (6) Διάμεσος καθαρού πλούτου σε ευρώ (7) Μέσος όρος καθαρού πλούτου σε ευρώ  (8) Μέσος όρος εισοδήματος σε ευρώ ανά νοικυριό (9) Ποσοστό ετήσιου εισοδήματος που αφιερώνεται στη διατροφή (10)
Ο «ΦΤΩΧΟΣ» ΒΟΡΡΑΣ…
Γερμανία 2,04 39,60% 44,20% 99% 7.900 12.600 51.400 195.200 43.500 15,60%
Αυστρία 2,13 38,70% 47,70% 99,40% 10.600 13.800 76.400 265.000 43.900 16,90%
Ολλανδία 2,22 35,80% 57,10% 94,20% 10.100 89.100 103.600 170.200 45.800 12,60%
Φινλανδία 2,08 39,60% 67,80% 100% 4.500 29.400 85.800 161.500 45.100          Άγν.
…ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ ΜΕΣΟΙ…
Μέσος όρος 2,32 31,60% 60,10% 96,40% 6.100 21.500 109.200 230.800 37.800 18,40%
…ΚΑΙ Ο «ΠΛΟΥΣΙΟΣ» ΝΟΤΟΣ
Ελλάδα 2,64 20,10% 72,40% 73,40% 3.600 14.600 101.900 147.800 27.700 28,80%
Κύπρος 2,76 20,80% 76,70% 81,20% 5.800 60.200 266.900 670.900 43.300 27%
Ιταλία 2,53 24,90% 68,70% 91,80% 5.900 15.000 173.500 275.200 34.300 20,30%
Ισπανία 2,68 18,40% 82,70% 98,10% 3.500 36.000 182.700 291.400 31.300 24,20%
Πορτογαλία 2,71 17,70% 71,50% 94,30% 3.400 31.700 75.200 152.900 20.300 29,80%
Πηγή: Statistics Paper Series No2/April 2013, The eurosystem household finance and consumption survey – Results from the first wave (Επιλογή στοιχείων, Επίκαιρα)

Η δεύτερη επισήμανση που σχετικοποιεί τα εύκολα συμπεράσματα που έβγαλε το Βερολίνο και το φερέφωνό του, το περιοδικό Σπίγκελ, σχετίζεται με τις μεταβολές από χώρα σε χώρα που παρατηρούνται στο βασικό επίπεδο στατιστικής ανάλυσης της έκθεσης, που είναι το νοικοκυριό. Η βασική διάκριση είναι ότι τα νοικοκυριά του Νότου έχουν περισσότερα μέλη από τα νοικοκυριά του ευρωπαϊκού Βορρά. Όπως φαίνεται στην πρώτη στήλη του πίνακα που παραθέτουμε αν το μέσο νοικοκυριό έχει (…στατιστικά) 2,32 μέλη, με μια εκπληκτική ομοιομορφία τα νοικοκυριά σε όλες τις βόρειες χώρες έχουν λιγότερα μέλη, ενώ στον αντίποδα τα νοικοκυριά σε όλες τις περιφερειακές χώρες έχουν περισσότερα μέλη. Η ίδια εικόνα αποτυπώνεται αν εξετάσουμε και σε κάθε κράτος το ποσοστό των νοικοκυριών που αποτελούνται από ένα μέλος. Σε Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία και Φινλανδία είναι αισθητά άνω του μέσου όρου (31,6%), ενώ σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία είναι κάτω του μέσου ευρωπαϊκού. Κι αυτό συμβαίνει όχι επειδή οι Νότιοι κι οι Νότιες δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την θαλπωρή του οικογενειακού σπιτιού, αλλά για το πολύ απλό λόγο ότι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της συντήρησης ενός σπιτιού. Γι’ αυτό τον λόγο όσο πιο φτωχή είναι μια χώρα τόσο πολυπληθέστερες είναι οι οικογένειες. Τούτου δοθέντος κι ο πλούτος που αναλογεί σε κάθε νοικοκυριό επιμερίζεται σε περισσότερα άτομα. Αν δηλαδή επιχειρούσαμε να βρούμε τον πλούτο κατά μέλος νοικοκυριού οι αποκλίσεις μεταξύ Βορρά και Νότου θα μειώνονταν, πλησιάζοντας περισσότερο στην πραγματικότητα που θέλει τον Νότο να είναι πιο φτωχός από τον Βορρά.

Η τρίτη επισήμανση των συγγραφέων της έκθεσης, βάσει της οποίας σχετικοποιούνται τα συμπεράσματά της για την κατάταξη των χωρών με βάση τον πλούτο των νοικοκυριών, αφορά τον περιορισμένο χαρακτήρα του πλούτου των ιδιωτικών νοικοκυριών «που είναι μόνο ένα μέρος του συνολικού οικονομικού πλούτου μιας χώρας» (σελ. 16). Και δύο σελίδες παρακάτω σε ξεχωριστό πλαίσιο επισημαίνεται: «Ο συνολικός πλούτος κάθε χώρας αποτελείται από αρκετά συστατικά στοιχεία. Πέρα από τον πλούτο του τομέα των νοικοκυριών, που είναι στο επίκεντρο της έκθεσης, ο συνολικός πλούτος επίσης περιλαμβάνει τον πλούτο άλλων τομέων, συγκεκριμένα αυτό του τομέα της κυβέρνησης (δημόσιος πλούτος) – κι αποτελείται περαιτέρω από τον πλούτο της εθνικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των τοπικών κυβερνήσεων – και τον εταιρικό τομέα (επιχειρηματικός πλούτος). Η έκθεση δεν συγκεντρώνει πληροφορίες για κανέναν από αυτούς τους τομείς… Μεταξύ του δημόσιου πλούτου και του πλούτου των νοικοκυριών υπάρχουν περίπλοκοι δεσμοί. Ειδικότερα, ο δημόσιος πλούτος με την μορφή παροχής δημόσιων αγαθών, υποδομών, συστημάτων υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και συντάξεων, μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο του πλούτου των νοικοκυριών. Σε χώρες με πιο γενναιόδωρα και σταθερά κοινωνικά επιδόματα, συντάξεις και υγειονομική ασφάλεια τα νοικοκυριά τείνουν να έχουν λιγότερο επείγουσα ανάγκη να συσσωρεύουν περιουσία για τον κύκλο της ζωής τους και προληπτικά μέτρα όπως ασφάλεια για δυσμενείς ανατροπές στο εισόδημα και την υγεία. Επιπρόσθετα, σε ορισμένες χώρες οι κυβερνήσεις κατέχουν (για θεσμικούς, πολιτιστικούς ή ιστορικούς λόγους) ένα σημαντικό μέρος του αποθέματος οικιών, έτσι ώστε ένα μεγαλύτερο μέρος των νοικοκυριών νοικιάζει και δεν έχει υπό την ιδιοκτησία του την κατοικία του. Κατά συνέπεια, ο πραγματικός πλούτος των νοικοκυριών σε αυτές τις χώρες τείνει να είναι μικρότερος σε σύγκριση με χώρες με υψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης».

Το 18% των ανέργων παίρνει επίδομα!

Επομένως τα «πλούσια» νοικοκυριά συνάδουν με φτωχά κράτη όπου κάθε εργαζόμενος πρέπει μόνος του να φροντίζει από την παιδεία και την υγεία μέχρι την σύνταξη και την επιβίωσή του την περίοδο της ανεργίας, ενώ από την άλλη τα «φτωχά» νοικοκυριά συνάδουν στα πλούσια κράτη, όπου οι παροχές είναι γενναιόδωρες και αξιοζήλευτες. Είναι πολύ χαρακτηριστικά τα όσα συμβαίνουν με την ανεργία, όπου στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2013 έφθασε το 27,2% (από 21,5% τον Ιανουάριο του 2012) πλήττοντας 1.348.742 άτομα με βάση την έρευνα εργατικού δυναμικού της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Όμως, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΟΑΕΔ επίδομα ανεργίας τον Μάρτιο έλαβαν 245.174 άνεργοι, δηλαδή το 18% των επίσημα καταγεγραμμένων ανέργων! Αξίζει από την άλλη να δούμε τι συμβαίνει στην «φτωχή» Γερμανία, όπου οι δικαιούχοι επιδόματος ανεργίας είναι περισσότεροι από τους άνεργους! Καλά διαβάσατε! Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο του 2013 η ανεργία στην Γερμανία έπληττε 3,10 εκ. εργαζόμενους, όσους σχεδόν κι ένα χρόνο πριν (3,03 εκ. τότε). Επίδομα ανεργίας όμως έλαβαν 4,43 εκ. άνεργοι, εκ των οποίων τα 1,69 εκ. αποζημιώνονταν με το «υψηλό» επίδομα ανεργίας που ισούται με το 80% του μισθού και η χορήγησή του διαρκεί μέχρι ένα χρόνο μετά την απόλυση. Επομένως δεν είναι το ίδιο να είσαι άνεργος στην Ελλάδα και στην Γερμανία…

Κατόπιν αυτής της διευκρίνησης η ιδιοκατοίκηση όπως φαίνεται στην τρίτη στήλη του πίνακα δεν υποδηλώνει πλούτο, αλλά μάλλον το αντίθετο του. Έτσι βλέπουμε ότι υψηλή, άνω δηλαδή του μέσου ευρωπαϊκού όρου, ιδιοκατοίκηση έχουν οι φτωχές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και χαμηλή ιδιοκατοίκηση έχουν οι πλούσιες χώρες του Βορρά, με μοναδική εξαίρεση την Φινλανδία που δεν αναιρεί τη γενική τάση.

Η εικόνα του «ευημερούντος Νότου» ανατρέπεται αν δούμε επίσης και το ποσοστό νοικοκυριών με τραπεζικό λογαριασμό, είτε είναι όψεως είτε ταμιευτηρίου, που απεικονίζεται στην τέταρτη στήλη, όπου σε όλες σχεδόν τις Βόρειες χώρες το ποσοστό με τραπεζικές καταθέσεις υπερβαίνει τον μέσο ευρωπαϊκό όρο, ενώ αντίθετα σε όλες σχεδόν τις Νότιες χώρες οι κάτοχοι λογαριασμών είναι ως ποσοστό λιγότερο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Ενδιαφέρον μάλιστα παρουσιάζει το ότι ο μέσος τραπεζικός λογαριασμός στον Βορρά, όπως φαίνεται στην πέμπτη στήλη είναι πολύ πιο παχυλός από τον μέσο λογαριασμό στο Νότο. Στη Γερμανία δηλαδή και τα κράτη δορυφόροι της δεν έχουν μόνο περισσότεροι κάτοικοι λογαριασμό αλλά και τα υπόλοιπα τους είναι σημαντικά μεγαλύτερα, σχεδόν διπλάσια!

Η δεινή θέση των Νοτίων, σε σχέση με τους γείτονές τους φαίνεται επίσης κι από το χρέος που έχουν αναλάβει. Όπως φαίνεται στην έκτη στήλη οι περισσότερες νότιες χώρες χρωστούν πολύ περισσότερα από τις περισσότερες βόρειες χώρες και σίγουρα πολύ περισσότερα από τον μέσο όρο.

Έχοντας υπ’ όψη όλα τα παραπάνω ο καθαρός πλούτος των νοικοκυριών όπως απεικονίζεται στις στήλες 7 και 8 και προβλήθηκε υπέρμετρα από τα γερμανικά Μέσα ενημέρωσης δεν μπορεί παρά να ειδωθεί με πολύ μεγαλύτερες επιφυλάξεις. Η σημαντική απόκλιση ανάμεσα στον μέσο (το άθροισμα των τιμών δια του πλήθους τους) και τον διάμεσο (η τιμή που παίρνει η μεσαία σε μια σειρά ταξινομημένων παρατηρήσεων) είναι αποτέλεσμα της άνισης κατανομής του πλούτου. Οι τιμές αυτές θα συνέπιπταν αν ο πλούτος ήταν μοιρασμένος αναλογικά. Εμφανίζουν απόκλιση από τη στιγμή που το 4,8% των νοικοκυριών έχουν αρνητικό καθαρό πλούτο (δηλαδή χρωστούν!), ενώ στην άλλη μεριά της κλίμακας το κορυφαίο 50% κατέχει το 94% του συνολικού πλούτου, το κορυφαίο 20% κατέχει το 67,6% του συνολικού πλούτου και το κορυφαίο 5% κατέχει το 37,2%.

Πτώση μισθών στην Ελλάδα

Η δημιουργική στατιστική του Τέταρτου Ράιχ καταρρέει αν ρίξουμε μια ματιά στο μικτό ετήσιο εισόδημα των νοικοκυριών (ένατη στήλη) όπου, προς επίρρωση και των όσων προαναφέραμε, φαίνεται πόσο χαμηλότερα είναι τα εισοδήματα στο Νότο. Η κατάσταση αυτή μάλιστα έχει ανατραπεί επί τα χείρω τα τελευταία χρόνια, μεγαλώνοντας την ψαλίδα μεταξύ των χωρών του ευρωπαϊκού κέντρου και της περιφέρειας. Με βάση πρόσφατη έρευνα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας που φαίνεται και στον Πίνακα 2 η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα όπου οι μισθοί μεταξύ 2008 και 2012 μειώθηκαν (κατά 11,2%), ενώ στην Γερμανία αυξήθηκαν (κατά 9,1%) άνω δηλαδή του μέσου όρου της ευρωζώνης (8,7%).

ΠΙΝΑΚΑΣ 2. ΩΡΙΑΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΕΥΡΩ
2008 2009 2010 2011 2012  % μεταβολή 2012/2008
 Γερμανία 27,9 28,6 28,8 29,6 30,4 9,10%
Ευρωζώνη 25,7 26,4 26,9 27,5 28 8,70%
Ελλάδα 16,7 17,1 17 16,2 14,9 -11,20%
Πηγή: Eurostat, 54/2013, 10 Απριλίου 2013, Labour costs in the EU27

Οι χειρότερες συνθήκες διαβίωσης στην περιφέρεια της ευρωζώνης αποτυπώνονται ανάγλυφα και στην τελευταία στήλη όπου παρουσιάζεται το μέρος του εισοδήματος που κατευθύνεται στη διατροφή. Όντας κατά βάση ανελαστικό μέγεθος, το γεγονός ότι ένα σημαντικά ανώτερο μερίδιο του εισοδήματος των κατοίκων των περιφερειακών χωρών (ένα τέταρτο έως ένα πέμπτο) αφιερώνεται στην διατροφή δεν σημαίνει ότι είναι καλοφαγάδες ή μερακλήδες αλλά ότι είναι φτωχοί! Επιβεβαιώνεται δηλαδή το εύρημα της προηγούμενης στήλης για το χαμηλό συγκριτικά εισόδημα των Νοτίων. Κατ’ αντιστοιχία το μικρό μέρος του εισοδήματος (περίπου το ένα έκτο) που αφιερώνουν οι Βόρειοι για διατροφή υποδηλώνει την ανώτερη εισοδηματική τους θέση ότι δηλαδή η πίτα από την οποία αποσπάται το μερίδιο της διατροφής είναι σχετικά μεγαλύτερη. Δείχνει, εν κατακλείδι, κι ότι η γερμανική πολιτική ηγεσία αποτελείται από πολιτικούς απατεώνες από τη στιγμή που έχοντας τόσα πολλά και διαφορετικά στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνουν την δυσχερή θέση του Νότου επέλεξαν να ξεχωρίσουν ένα από αυτά για να δικαιολογήσουν τις εγκληματικές πολιτικές αποφάσεις τους.

Αρέσει σε %d bloggers: