Απεργιακό ποδαρικό στη Γαλλία

Από την Βηρυτό και τη Βαγδάτη, μέχρι το Χονγκ Κονγκ και το Σαντιάγκο της Χιλής χιλιάδες άνθρωποι υποδέχτηκαν το νέο χρόνο διαδηλώνοντας. Σε καμιά πρωτεύουσα του κόσμου όμως δεν είδαμε τον εργατικό ξεσηκωμό που σημάδεψε την είσοδο του 2020 στο Παρίσι.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ο αέρας φύσαγε προς το μέρος των απεργών πολλές μέρες πριν την Πρωτοχρονιά. Δημοσκόπηση που διεξήχθη σε τυχαίο δείγμα έδειξε ότι το 62% του κόσμου υποστήριζε τις απεργίες. Το ποσοστό αποδοχής μάλιστα ήταν κατά 3 μονάδες υψηλότερο σε σχέση με το ποσοστό που καταγράφτηκε μία εβδομάδα πριν, δείχνοντας ότι η κυβερνητική προσπάθεια ενεργοποίησης του κοινωνικού αυτοματισμού που θα επιχειρούσε να ολοκληρώσει ότι δεν κατάφερε η αστυνομική βία έπεσε στο κενό. Σημείο τομής για τους Γάλλους απεργούς που έδωσε επιπλέον ώθηση στον αγώνα τους ήταν η συνάντηση με τα «κίτρινα γιλέκα» το Σάββατο 28 Δεκεμβρίου, όταν οι επίμονοι διαδηλωτές με τα αντανακλαστικά γιλέκα συμπλήρωναν το 59ο συνεχές Σάββατο αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.

Η στάση των Γάλων ήταν δικαιολογημένη και προβλέψιμη, μιας και οι αλλαγές στο συνταξιοδοτικό που προτείνει ο Μακρόν θα επιδεινώσουν απότομα τη ζωή εκατομμυρίων Γάλλων. Το σχέδιο της κυβέρνησης προβλέπει την άνοδο του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη και την περικοπή δεκάδων απολαβών που έπαιρναν κατά την συνταξιοδότησή τους οι Γάλλοι εργαζόμενοι. Αυτά τα έσοδα, που η κυβέρνηση χαρακτηρίζει προνόμια προσπαθώντας να διασύρει τους απεργούς, είναι ωστόσο που εξασφαλίζουν ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά φτώχειας μεταξύ των ηλικιωμένων που απολαμβάνουν οι Γάλλοι σε σύγκριση με άλλες χώρες του ΟΟΣΑ. Εξασφαλίζουν επίσης ότι το προσδόκιμο ζωής στη Γαλλία μετά την σύνταξη είναι κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερο σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ. Τα γαλλικά συνδικάτα εκτιμούν ότι οι αλλαγές στο συνταξιοδοτικό, που πέραν της μείωσης των απολαβών και της αύξησης του ορίου ηλικίας, περιλαμβάνουν επίσης την ενοποίηση 42 ξεχωριστών συνταξιοδοτικών ταμείων σε ένα και μοναδικό, με τη σύγκλιση προς τα κάτω των παροχών και την σύγκλιση προς τα πάνω των υποχρεώσεων που συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις, θα σημάνουν την καταβαράθρωση του επιπέδου ζωής των εργαζομένων κι επίσης την αύξηση της ανεργίας. Γιατί, η παραμονή στους εργασιακούς χώρους για δύο χρόνια παραπάνω εργαζομένων που διαφορετικά θα λάβαιναν σύνταξη θα σημάνει την ισόποση αύξηση του αριθμού των ανέργων…

Καθόλου αναπάντεχο δεν είναι επομένως πώς απέτυχαν κι όλες οι προσπάθειες της κυβέρνησης να εκτονώσει τις απεργίες. Από τις πιο σοβαρές όπως ήταν οι μετριοπαθέστερες προτάσεις για την αλλαγή του συνταξιοδοτικού των πυροσβεστών, των αστυνόμων και των στρατιωτικών, μέχρι τις πιο επικοινωνιακές όπως ήταν η ανακοίνωση του προέδρου Μανουέλ Μακρόν πώς παραιτείται από την σύνταξη που λαμβάνουν όλοι οι απελθόντες Γάλλοι πρόεδροι ύψους 6.000 ευρώ τον μήνα. Ο Μακρόν μάλλον ξέχασε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των απεργών δεν έχει άλλες πηγές εισοδήματος πέραν της σύνταξης….

Αποτέλεσμα αυτής της ζοφερής προοπτικής είναι το ηθικό των απεργών να παραμένει άκαμπτο. Η απεργία μπορεί να έχει ως κέντρο της τους σιδηροδρόμους και το αριστερό συνδικάτο CGT, έχει επεκταθεί εν τούτοις στους δασκάλους, τους εργαζόμενους στη ενέργεια και δεκάδες άλλους κλάδους, όπως για παράδειγμα οι εργαζόμενοι στο χώρο του θεάματος. Εξ ου και η καταπληκτική παράσταση της Λίμνης των Κύκνων που δόθηκε ανήμερα των Χριστουγέννων μπροστά από την όπερα Γκαρνιέ. Οι εργαζόμενοι στην ενέργεια αποφάσισαν να μπλοκάρουν τις παραδόσεις καυσίμων από ένα από τα τέσσερα διυλιστήρια της Total που βρίσκεται έξω από το Παρίσι, μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 2020. Το αποτέλεσμα θα είναι αργά ή γρήγορα τα βενζινάδικα της γαλλικής πρωτεύουσας να αντιμετωπίσουν πρόβλημα ανεφοδιασμού… Υπό παράλυση βρίσκεται και το σιδηροδρομικό δίκτυο της Γαλλίας λόγω των απεργιών, με αποτέλεσμα περισσότερα από τα μισά δρομολόγια ημερησίως να ακυρώνονται, περιλαμβανομένων και όσων πάνε στις γειτονικές χώρες.

Μια σαφέστατη ένδειξη της αποδοχής που βρίσκουν οι απεργίες στη γαλλική κοινωνία και της πίεσης που δέχεται ο Μακρόν είναι το 1 εκ. ευρώ που συγκέντρωσε η CGT, απευθυνόμενη στην κοινωνία και ζητώντας της να ενισχύει οικονομικά τους απεργούς. Να σημειωθεί πώς με το απεργιακό κύμα που ξεκίνησε τη Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου οι διαμαρτυρίες εισήλθαν στην τέταρτη εβδομάδα, ξεπερνώντας το ρεκόρ του 1995, όταν και πάλι με μια απεργία 22 ημερών ακυρώθηκε μια προγραμματισμένη νεοφιλελεύθερη αλλαγή του συνταξιοδοτικού καθεστώτος.

Για τους απεργούς και όλη την κοινωνία της Γαλλίας το μεγάλο ραντεβού είναι μπροστά τους: Στις 9 Ιανουαρίου συγκεκριμένα που ήδη έχει χαρακτηριστεί ως εθνική ημέρα διαδηλώσεων κι αναμένεται οι δρόμοι της Γαλλίας να γεμίσουν απεργούς και διαδηλωτές…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Μετωπική Παρισιού με Airbnb

Η χορηγία της γνωστής πλατφόρμας βραχυχρόνιων μισθώσεων Airbnb στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τη γαλλική πρωτεύουσα που θα φιλοξενήσει τους Αγώνες του 2024. Το Παρίσι βρίσκεται σε σύγκρουση διαρκείας με την αμερικανική εταιρεία που την κατηγορεί ότι έχει οδηγήσει τα ενοίκια στα ύψη, σε βάρος κυρίως των μεσαίων στρωμάτων που είτε καλούνται να πληρώνουν υπέρογκα μισθώματα ή να αναζητήσουν κατοικία εκτός του κέντρου της πόλης. Η ραγδαία επέκταση της Airbnb αποτυπώνεται ανάγλυφα στον αριθμό των διαμερισμάτων του Παρισιού που συμπεριλαμβάνονται στην πλατφόρμα της: Από 4.000 το 2012, αυξήθηκαν σε 40.000 το 2015 και σε 60.000 το 2018!

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η σύγκρουση του Παρισιού με την αμερικανική πλατφόρμα κορυφώθηκε με αφορμή το πρόστιμο ύψους 12,5 εκ. ευρώ που επιβλήθηκε στην Airbnb. Ως αφορμή χρησιμοποιήθηκε η μη έγκαιρη γνωστοποίηση στις αρχές των κατοικιών που εντάχθηκαν στην πλατφόρμα. Η προερχόμενη από τους σοσιαλιστές δήμαρχος του Παρισιού Αν Χινταλγκό μάλιστα εμφανίζεται αποφασισμένη να προκηρύξει δημοψήφισμα το 2021, εάν εκλεγεί ξανά στις δημοτικές εκλογές, για τη λειτουργία της Airbnb στη γαλλική πρωτεύουσα, αφήνοντας τους δημότες να αποφασίσουν.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει πώς η δημοτική αρχή του Παρισιού (και όχι μόνο) δίνει ένα πολυμέτωπο αγώνα. Απέναντί της δεν έχει μόνο την Ολυμπιακή Επιτροπή η οποία υπέγραψε συμβόλαιο με την πλατφόρμα που ξεκινάει από τους Ολυμπιακούς του Τόκιο του 2020 και τελειώνει με τους Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028 κι η οποία μάλιστα εμφανίζει αυτή την επιλογή της ως συνεισφορά στη βιώσιμη ανάπτυξη μιας και καθιστά περιττές τις νέες επενδύσεις μιας χρήσης σε καταλύματα. Που να σκεφτεί ότι η ίδια η διοργάνωση των Ολυμπιακών αποτελεί ως εγγενώς φαραωνικό πρότζεκτ το μεγαλύτερο πλήγμα στις προσπάθειες βιώσιμης ανάπτυξης… Το Παρίσι έχει επίσης απέναντί του και την ίδια την Airbnb που πλέον ελέγχει το 4% των παγκόσμιων διανυκτερεύσεων! Καθ’ οδόν δε για την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο το 2020 καταβάλει κάθε προσπάθεια να αυξήσει την αξία της που ανέρχεται σε 35 δισ. δολ. και τα έσοδά της που το δεύτερο τρίμηνο το 2019, για δεύτερη φορά στην ιστορία της εταιρείας, υπερέβησαν το 1 δισ. δολ.

Η γαλλική πρωτεύουσα έχει απέναντί της και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή! Το έκανε σαφές ο αντιδήμαρχος του Παρισιού, Ίαν Μπροσά, όταν δήλωνε στο γαλλικό ραδιόφωνο τον Ιούνιο πώς «θέλουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι στην πλευρά των κατοίκων κι όχι των μεγάλων εταιρειών». Αφορμή για τη γαλλική κριτική στην ΕΕ στάθηκε μια μη δεσμευτική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, βάσει της οποίας η Airbnb κατά την ευρωπαϊκή νομοθεσία πρέπει να θεωρείται ψηφιακό πάροχος κι όχι παραδοσιακή υπηρεσία  μίσθωσης ακινήτων. Η συγκεκριμένη, εκ πρώτης όψης αδιάφορη απόφαση, στην πράξη δίνει το πράσινο φως σε όσους συνεργάζονται με την πλατφόρμα να συνεχίσουν να παραβιάζουν την εθνική νομοθεσία, ακόμη και να μη δηλώνουν τα προς ενοικίαση ακίνητα τους στην εφορία και τις εθνικές αρχές!

Δικαιολογημένα λοιπόν αυτή η απόφαση προκάλεσε πανευρωπαϊκό σοκ, δεομένου ότι η μια μετά την άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη στρέφονται ενάντια στην Airbnb κατηγορώντας την για την «τουριστικοποίηση» των αστικών κέντρων, την αλλαγή χρήσης «από το παράθυρο» μάλιστα κατοικιών που μετατρέπονται σε ξενοδοχεία και, το σημαντικότερο όλων, την σοβαρή άνοδο των ενοικίων με αποτέλεσμα την φυγή από τα κέντρα των μόνιμων κατοίκων. Με βάση επίσημες εκτιμήσεις η αύξηση του τουρισμού κατά 50% στην Πάλμα δε Μαγιόρκα εξ αιτίας της Airbnb οδήγησε σε μια αύξηση των ενοικίων κατά 40%! Αν όχι στο ίδιο ύψος, ανάλογες αυξήσεις ενοικίων έχουν παρατηρηθεί σε όλες τις μεγάλες πόλεις, καμιά δημοτική αρχή ωστόσο δεν έχει υπολογίσει την αύξηση…

Για να βάλουν τουλάχιστον ένα φρένο σε αυτή την υποβάθμιση – παρά τα σημαντικά έσοδα που αποφέρει στους ιδιοκτήτες – δέκα ευρωπαϊκές πόλεις στράφηκαν κι επισήμως εναντίον της Airbnb ζητώντας από τη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή να πάρει συγκεκριμένα μέτρα. Πρόκειται για τις εξής πόλεις, που δηλώνουν ότι τα περισσότερα από τα μισά ακίνητα που έχουν ενταχθεί στην πλατφόρμα ενοικιάζονται ολόκληρα κι όχι ορισμένα δωμάτια: Άμστερνταμ, Βαρκελώνη, Βερολίνο, Μπορντό, Βρυξέλλες, Κρακοβία, Μόναχο, Παρίσι, Βαλένθια και Βιέννη.

Τη δική του σημασία έχει το γεγονός ότι η μάχη κατά της δημοφιλούς πλατφόρμας δεν περιορίζεται μόνο στην από δω μεριά του Ατλαντικού. Στο Τορόντο, την μεγαλύτερη πόλη του Καναδά, με βάση δικαστική απόφαση, απαγορεύεται να εντάσσονται σπίτια στην πλατφόρμα, παρά μόνο δωμάτια, σε μια προσπάθεια να σταματήσουν οι πιέσεις στα ενοίκια. Η απόφαση χαιρετίστηκε από τον δήμαρχο του Τορόντο που δήλωσε ότι έτσι θα διατηρηθούν ζωντανές οι γειτονιές ζωντανές.

Στα νομικά όπλα που επιστρατεύουν οι πόλεις εναντίον της Airbnb συναντάμε επίσης συγκεκριμένο όριο ημερών το χρόνο (για παράδειγμα η πόλη του Τζέρσεϋ στις ΗΠΑ έθεσε ως ανώτατο όριο τις 60 ημέρες το χρόνο για την περίπτωση που ο ιδιοκτήτης δε ζει στο ενοικιαζόμενο σπίτι), έτσι ώστε το σπίτι να μην μετατρέπεται σε ξενοδοχείο, ενώ το Παρίσι συζητάει ακόμη και την απαγόρευση του σε συγκεκριμένα διαμερίσματα.

Η Αθήνα που απουσιάζει μεγαλειωδώς από τις προσπάθειες συγκράτησης των διαβρωτικών επιπτώσεων της πλατφόρμας προφανώς ακόμη απολαμβάνει τον μήνα του μέλιτος με την Airbnb…

Πηγή : Νέα Σελίδα

Στο δρόμο η γαλλική νεολαία

imageΣτο κενό φαίνεται να πέφτει η προσπάθεια της γαλλικής κυβέρνησης να οδηγήσει σε εκτόνωση το μεγαλειώδες κίνημα της νεολαίας που ξέσπασε ενάντια στην επιχειρούμενη αλλαγή του εργασιακού νόμου. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς προκειμένου να αποθαρρύνει τη νεολαία από τη συμμετοχή της στους αγώνες πρότεινε ένα πακέτο μέτρων, συνολικού κόστους έως 500 εκ. ευρώ, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει: στήριξη σε αποφοίτους ΑΕΙ για εύρεση πρώτης εργασίας, αύξηση του υποχρεωτικού κατώτατου μισθού για νέους εργαζόμενους, 25.000 υποτροφίες για φοιτητές, εγγύηση ενοικίου, πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη για νέους που ζουν μόνοι τους, χορήγηση επιδόματος και συμβουλευτική σε όσους βρίσκονται σε καθεστώς εργασιακής επισφάλειας, κοκ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι προτάσεις του Γάλλου πρωθυπουργού παρουσιάστηκαν (κι έγιναν δεκτές με ικανοποίηση) στην Εθνική Ένωση Γάλλων Φοιτητών (UNEF), που είναι η μεγαλύτερη φοιτητική ένωση της χώρας με 19.000 μέλη. Τα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος νιώθουν μια οικειότητα με τη συγκεκριμένη ένωση γιατί ανέκαθεν αποτελούσε φυτώριο ανάδειξης στελεχών και βουλευτών του κόμματος. Ακόμη κι ο πρωθυπουργός κι ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα από την UNEF. Παρόλα αυτά το κύρος που απολαμβάνει σήμερα μεταξύ των ίδιων των φοιτητών είναι σκιά του παλιού της εαυτού, όπως δηλώνει το γεγονός ότι στις εκλογές συμμετέχει μόνο το 8,5% των 2,4 εκ. φοιτητών!

Καθόλου τυχαία λοιπόν οι προτάσεις της κυβέρνησης έγιναν δεκτές από την ηγεσία της φοιτητικής ένωσης, ενώ εκπρόσωποι άλλων οργανώσεων νεολαίας γύρισαν την πλάτη στην κυβέρνηση και απηύθυναν νέο κάλεσμα στη νεολαία και την κοινωνία για πανεθνική κινητοποίηση στις 28 Απριλίου. Οι πονοκέφαλοι για την κυβέρνηση θα συνεχιστούν…

Τα προβλήματα για τον Ολάντ ξεκίνησαν όταν επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει την αγορά εργασίας. Με επιχειρήματα που θα ζήλευε κι η Θάτσερ το αντεργατικό νομοσχέδιο της υπουργού Ελ Κομρί προέβλεπε τη διευκόλυνση των απολύσεων μέσω της μείωσης του ύψους της αποζημίωσης, την κατάργηση του νόμου για το 35ωρο που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση του Λαϊονέλ Ζοσπέν, τη μακροχρόνια διευθέτηση του ωραρίου εργασίας που προκαλεί την κατάργηση των σταθερών σχέσεων εργασίας ακόμη και του οκταώρου, κ.α. Η αντεργατική μεταρρύθμιση πολύ γρήγορα λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ που διαπέρασε το σώμα της γαλλικής κοινωνίας, από το κορυφή ως τα νύχια. Εναντίον της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας τάχθηκε πλήθος προσωπικοτήτων και διανοουμένων. Μεταξύ αυτών κι ο Τομά Πικετί, συγγραφέας του πολύκροτου βιβλίου, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, που με αρθρογραφία του στη Λε Μοντ ανέλυσε διεξοδικά το προφανές: γιατί η μείωση του κόστους των απολύσεων δεν θα μειώσει την ανεργία, που ξεπερνάει το 10% αποτελώντας χαίνουσα πληγή για τη γαλλική κοινωνία.

Όρθιοι τη νύχτα

Οι σημαντικότερες ωστόσο αντιδράσεις καταγράφηκαν στην ίδια την κοινωνία. Το κίνημα που δημιουργήθηκε ονομάστηκε «Όρθιοι τη Νύχτα» λόγω των καθημερινών ολονύχτιων συγκεντρώσεων στην Πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού, με τις οποίες έκανε αισθητή την παρουσία του. Ανάλογες συγκεντρώσεις έχουν οργανωθεί και σε πολλές δεκάδες ακόμη πόλεις της Γαλλίας. Η πρώτη συγκέντρωση οργανώθηκε στις 31 Μαρτίου και πολύ γρήγορα οι συγκεντρωμένοι διεύρυναν την κριτική τους απέναντι στη γαλλική κυβέρνηση, ξεκινώντας από τα Έγγραφα του Παναμά που αποδεικνύουν την ντε φάκτο φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου και φθάνοντας μέχρι το κλίμα τρομολαγνείας που καλλιεργεί η κυβέρνηση στα απόνερα των τρομοκρατικών επιθέσεων. Η πολλαπλή αμφισβήτηση της γαλλικής κυβέρνησης από τη νεολαία και τους εργαζόμενους ευνοείται και από τους αλλεπάλληλους κραδασμούς που δέχεται σε κάθε επίπεδο, ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2017.

Ξεχωρίζει για παράδειγμα η χαμηλή απήχηση του Ολάντ στην κοινωνία. Με βάση δημοσκόπηση της εταιρείας Ipsos, περισσότεροι από το 40% των ερωτηθέντων  δήλωσαν πως «δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένοι» από τις ενέργειες του Ολάντ, όταν το Νοέμβριο μετά τις επιθέσεις, «καθόλου ικανοποιημένο» δήλωνε το 29%. Έρευνα δε που δημοσιεύθηκε στις 30 Μαρτίου έδειξε ότι ο Ολάντ θα αποτύχει να περάσει στο δεύτερο γύρο, καθώς δε θα συγκεντρώσει πάνω από 16% των ψήφων στον πρώτο γύρο, εάν ο δεξιός πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ πάρει το χρίσμα της παράταξής του. Το ποσοστό που θα συγκεντρώσει τότε ο Σαρκοζύ θα ανέρχεται στο 21%, απέχοντας κι αυτός σημαντικά από την ηγέτη του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Μαρί Λε Πεν, που φαίνεται πως θα βγει πρώτη κερδίζοντας 27% των ψήφων στον πρώτο γύρο.

Ο Ολάντ αμφισβητείται και από το εσωτερικό της κυβέρνησής του καθώς την αυτόνομη κάθοδο του στην πολιτική σχεδιάζει κι ο 38χρονος υπουργός Οικονομικών, Εμανουέλ Μακρόν, που πριν εισέλθει στην πολιτική ως οικονομικός σύμβουλος του Ολάντ, εργαζόταν σε αμερικανική επενδυτική τράπεζα. Ο Μακρόν ουδέποτε διετέλεσε ούτε καν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος κι επίσης ποτέ δεν έχει εκλεγεί. Τίποτε ωστόσο δεν τον εμπόδισε να ιδρύσει το δικό του κόμμα, με την επωνυμία «Σε κίνηση!» (En marche!) που γρήγορα αγκαλιάστηκε από τα ΜΜΕ και προβλήθηκε σαν η επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας. Όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις (βλ. Ποτάμι στην Ελλάδα και το κόμμα των Πολιτών στην Ισπανία) το νέο κόμμα του Μακρόν στη Γαλλία, παρότι είναι βαθιά νεοφιλελεύθερο κι εχθρικό απέναντι στο κόσμο της εργασίας ψαρεύει στα θολά πολιτικά νερά, δηλώνοντας ότι βρίσκεται πάνω και μετά τη διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.

Πλήγμα στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Πλήγμα στον Ολάντ κι ενδεικτικό στοιχείο της πολιτικής του αδυναμίας είναι και οι αντιδράσεις που συναντά το σχέδιο μονιμοποίησης και γενίκευσης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, που επιβλήθηκε μετά την επίθεση στις 14 Νοεμβρίου 2015, η οποία άφησε πίσω της 130 νεκρούς. Το σχέδιο του Ολάντ να αφαιρείται η γαλλική υπηκοότητα απ’ όσους έχουν βρεθεί ένοχοι για τρομοκρατία και διαθέτουν διπλή υπηκοότητα συνάντησε την αντίδραση ακόμη και βουλευτών του Σαρκοζύ, που στο πρόσφατο παρελθόν ξιφουλκούσαν υπέρ των …υπερβολικών ελευθεριών.

Η σημαντικότερη πρόκληση που δέχεται όμως ο Ολάντ είναι από κάτω κι από τα αριστερά. Η μαζική αντίδραση ενάντια στην ελαστικοποίηση της εργασίας αποτελεί σημείο τομής γιατί θυμίζει το κίνημα των Πλατειών που ξέσπασε το 2011 στην Ισπανία και τις ΗΠΑ και πολύ γρήγορα μεταδόθηκε σε πολλές άλλες χώρες. Επίσης, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, η κοινή δράση νεολαίας και εργατών στην πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι ακυρώνει την προσπάθεια διχασμού μεταξύ των γενεών, που η μια γενιά ρίχνει το βάρος της ευθύνης για την ανεργία και την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων στην άλλη. Η Γαλλία δείχνει το δρόμο της ενότητας και των κοινών αγώνων απέναντι όχι μόνο στους εργοδότες που κερδίζουν απ’ αυτή την αντιπαράθεση αλλά και στις κυβερνήσεις που ψηφίζουν αντεργατικούς νόμους, κατά παραγγελία των εργοδοτών!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 15 Απριλίου 2016