Τι πραγματικά αποκαλύπτουν οι διάλογοι Παππά – Μιωνή

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αναμφισβήτητα, οι αποκαλύψεις του πρώην εκπροσώπου Τύπου του Ισραηλινού στρατού και αποφοίτου του Κολλεγίου Αθηνών Σάμπυ Μιωνή αποτελούν μια προσπάθεια αλλαγής ατζέντας έτσι ώστε τα φώτα της δημοσιότητας να φύγουν από δύο ζητήματα που φθείρουν, όσο τίποτε άλλο μέχρι στιγμής, το προφίλ της κυβέρνησης: Το πρώτο αφορά τα 2,6 εκ. ευρώ που ο Σταύρος Παπασταύρος στενός συνεργάτης του Α. Σαμαρά φέρεται να του παρέδωσε τον Ιανουάριο του 2015 για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Το δεύτερο είναι οι αποκαλύψεις για το ζεστό χρήμα που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ σε ανύπαρκτα Μέσα ενημέρωσης πολιτικών της φίλων.

Αναμφισβήτητα επίσης οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή είναι «πετσοκομμένοι» και προϊόν μοντάζ. Μια προσεκτική ανάγνωση διακρίνει πλήθος ασυνεχειών, με τους δύο ομιλητές να πετάγονται από το ένα θέμα στο άλλο… Ωστόσο, η επιλεκτική δημοσιοποίηση αποσπασμάτων από την επίμαχη συνομιλία δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τον τότε υπουργό Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Παπά. Ενδέχεται να περιλαμβάνει εμπιστευτικές πληροφορίες που κανένας δεν ήθελε να βγουν στην δημοσιότητα. Ενδέχεται να αποτελέσουν την πρώτη ύλη για έναν δεύτερο γύρο αποκαλύψεων…

Πρόκειται δε για αποκαλύψεις που σε κάθε περίπτωση σήμερα ευνοούν τη ΝΔ, αν δεν γίνονται κατά παραγγελία της που είναι και το πιθανότερο. Αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι ο Θάνος Πλεύρης ήξερε το περιεχόμενο των συνομιλιών όπως προκύπτει από τις ερωτήσεις που υπέβαλε στην προανακριτική επιτροπή. Τούτου δοθέντος καθόλου δεν αποκλείεται οι αποκαλύψεις να είναι ένα ακόμη σέρβις του Μιωνή προς τη ΝΔ ώστε η κυβέρνηση να του κάνει τις χάρες που ζητούσε από τον Ν. Παπά.

Παρόλα αυτά, οι διάλογοι που περιλαμβάνονται στο στικάκι Μιωνή ντροπιάζουν και ξεγυμνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αποκαλύπτουν το βάθος των σχέσεων που ανέπτυξε με το Ισραήλ. Αυτές οι σχέσεις επωάστηκαν από την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση. (Ποιος ξεχνάει την επίσκεψη Πέρες τον Αύγουστο του 2012;) Κορυφώθηκαν ωστόσο όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία, με τις 5 επισκέψεις του Τσίπρα στο Ισραήλ (11/2015. 1/2016, 12/2016, 6/2017 και 12/2018) να αποτελούν ιστορικό ρεκόρ. 

Οι διάλογοι στο στικάκι αποτελούν ντροπή για ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται αριστερό ή δημοκρατικό. Όχι επειδή ο Ν. Παπάς ζητάει στοιχεία για την Μαρέβα ως αντάλλαγμα για να βοηθήσει τον Μιωνή να πληρώσει μικρότερο πρόστιμο στην εφορία. Οι στιχομυθίες Παπά – Μιωνή αποτελούν ντροπή ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ  επειδή δείχνουν την υποταγή του στο Ισραήλ. Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες φράσεις του Ν. Παπά: «Μας έχει φλομώσει η Μοσάντ στην πληροφορία»! Επίσης, «ο Μπίμπι του ζήτησε τρία πράγματα και ο Τσίπρας του τα έκανε, ο Τσίπρας του ζήτησε 4-5, ο Μπίμπι του τα έκανε αμέσως… δε γίνεται δουλειά. Δηλαδή αυτή (η κόκκινη γραμμή) ότι σηκώνει ένα τηλέφωνο και του μιλάει “τι γίνεται; Πώς πας;” αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο δεν είναι η απομόνωση του κράτους τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής που εφαρμόζει ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ σε βάρος εκατομμυρίων Παλαιστινίων. Δεν είναι καν ο σεβασμός στις αποφάσεις του ΟΗΕ για δημιουργία δύο κρατών. Αν κάτι πρέπει να διαφυλαχθεί για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η «κόκκινη γραμμή» μεταξύ του υπόδικου Μπίμπι Νετανιάχου και του Τσίπρα… 

Η συζήτηση του Μιωνή με τον Παπά είναι διαφωτιστικοί επίσης λόγω των αποκαλύψεων που περιλαμβάνονται για τον ρόλο των εβραϊκών οργανώσεων, όπως το ακροδεξιό, φιλοσιωνιστικό World Jewish Congress. Ο Μιωνής λέει ότι αν δεν τον βοηθήσουν εισαγγελείς και εφορίες να καθαρίσει από τις καταδίκες για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος «θα βγουν και θα κατηγορήσουν την Ελλάδα για αντισημιτισμό». Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει η συνέχεια: «Εμένα μου είπαν ευθέως “εσύ κουβέντα για αντισημιτισμό”, μου είπαν από την Αμερική. Εμείς! Εδώ!». Η τελευταία φράση σημαίνει ότι οι Εβραίοι της Αμερικής ήταν ήδη «πιασμένοι» και είχαν συμφωνήσει να εξαπολύσουν τα βέλη με τις κατηγορίες του αντισημιτισμού στην περίπτωση που οι αρχές στην Ελλάδα δεν κάνουν τα χατίρια του Μιωνή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τους επικαλείται εν αγνοία τους! Το δείχνει ένας καταμερισμός εργασίας που τον έχουμε δει να «χτυπάει» πολλές φορές μέχρι σήμερα. Αποδεικνύεται έτσι ότι το εβραϊκό λόμπι χρησιμοποιεί την κατηγορία του αντισημιτισμού κατά το δοκούν όχι για να προστατεύσει τους Εβραίους από τον αντισημιτισμό, όπως είναι υποτίθεται η αποστολή του, αλλά για να διευκολύνει διεφθαρμένους επιχειρηματίες να γλυτώσουν πρόστιμα των εφοριακών αρχών! Ως μέσο άσκησης πολιτικής και δουλειών! Θα τρίζουν τα κόκκαλα των εκτελεσμένων Εβραίων, τη μνήμη των οποίων υποτίθεται ότι προστατεύουν…

Υπό το φως των τελευταίων εξελίξεων μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα στην εφημερίδα Τα Νέα, με αφορμή την επίσκεψη του Κ. Μητσοτάκη στο Ισραήλ. Το μήνυμα μάλλον αφορούσε τη σταθερότητα των σχέσεων ανεξαρτήτως διαρροών και αδειασμάτων. Για μια άλλη δε «σύμπτωση», την επίσκεψη του Ν. Παπά στην πρεσβεία του Ισραήλ στο Π. Ψυχικό την επομένη των αποκαλύψεων, αν μπορούσε να κάνει κάτι ο πρέσβης μάλλον θα το είχε κάνει πριν το στικάκι πάει για επίσημη μετάφραση. Πλέον είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έρμαιο των πολιτικών και ενίοτε προσωπικών επιλογών που τον έφεραν στην εξουσία και τον στήριξαν και σήμερα δεν διστάζουν να τον «πουλήσουν» μέρα – μεσημέρι!

Η προδοσία και οι προσωπικές στρατηγικές ποτέ δεν ήταν δρόμος μονής κατεύθυνσης…

Υγ. στο πλαίσιο των ίδιων αποκαλύψεων για τη δράση του «πολυπράγμονα» Μιωνή αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήσεις του ίδιου και συμφέροντα που συνδέονται στενά μαζί του εποφθαλμιούν την ΛΑΡΚΟ. Στο ίδιο μάλιστα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται ότι η ΝΔ με προσεκτικές κινήσεις οδηγούσε από τη  κυβέρνηση Α. Σαμαρά ακόμη την ΛΑΡΚΟ στον πρώην εκπρόσωπο Τύπου του ισραηλινού στρατού. Οι μαφιόζικοι χειρισμοί που έχουν προηγηθεί δείχνουν ότι πίσω από τα μεγάλα λόγια περί εξυγίανσης της εταιρείας η ΝΔ την παραδίδει με σκανδαλώδεις, γκανγκστερικές διαδικασίες σαν λάφυρο πολέμου σε σκοτεινά κέντρα κι από κει κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ. Μόνο που αυτό ούτε κατ’ ευφημισμό δεν λέγεται ελεύθερος ανταγωνισμός. Μαφιακός καπιταλισμός είναι το όνομά του!

Η νεοδιαπλοκή στην ΕΡΤ:  «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε»

1Αν το κλείσιμο και το μαύρο στην ΕΡΤ, ήταν το ταξίδι προς την ανυπαρξία του Σαμαρά, το άνοιγμα της με τον τρόπο που έγινε και λειτουργεί, είναι το ταξίδι με τον ίδιο προορισμό του Τσίπρα και του alter ego του, του Νίκου Παπά.

Των Λεωνίδα Βατικιώτη και Άρη Χατζηστεφάνου

Χιλιάδες άνθρωποι, έδωσαν μάχη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, διεκδικώντας όχι μια επιστροφή στα παλιά – κανείς δεν θεωρούσε καλή τη λειτουργία της, ακριβώς το αντίθετο – αλλά μια δημιουργική ανασυγκρότηση, υπέρβαση των αγκυλώσεων, της φαυλότητας και κομματοκρατίας, των πολιτικών παρεμβάσεων, των αργομισθιών κοκ.

Όμως, ο αρμόδιος υπουργός που έχει την ευθύνη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, δεν φαίνεται πως είχε την ίδια γνώμη. Κι έτσι έχτισε μια νέα ΕΡΤ κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της παλιάς.  Απλώς αλλάζει το όνομα της διαπλοκής και των διαπλεκομένων. Κι έτσι η ενημέρωση, το πρόγραμμα και η λειτουργία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα νεοδημοκρατικά και πασοκικά παλιά.

Δίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα πειστικό παράδειγμα πως καμιά σχέση δεν έχει η παρούσα διοίκηση με την Αριστερά. Η κυβέρνηση καταρρέει μέσα στη γενική απαξίωση. Κι αν τα μνημόνια είναι  «υποχρεωτικά», όπως υποστηρίζουν οι κυβερνώντες, η αναλγησία, ο μικροκομματισμός, η δημιουργία μιας νέας παραθεσμικής εξουσίας, η έπαρση δεν είναι «υποχρεώσεις» αλλά επιλογές. Και αυτά ορίζουν την εικόνα της κυβερνητικής κατάρρευσης.

Στην ΕΡΤ παρατηρεί κανείς συμπυκνωμένη όλη αυτή την παθογένεια. Δεν έχει αισθητική, δεν έχει γνώση, δεν έχει σεβασμό στην ιστορία και τους ανθρώπους, είναι διαπλεκόμενη και εκδικητική διαλύοντας ό,τι με μόχθο έχουν χτίσει γενιές εργαζομένων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, αλλά και ζωές ανθρώπων. Το «κάνω ό,τι γουστάρω» είναι ο νέος νόμος.

Για να λειτουργήσει χρειάζεται και την εγκατάσταση τοποτηρητών, οι οποίοι χωρίς θεσμική θέση και ρόλο, «λύνουν και δένουν», ως σκιώδης θεσμός και πραγματική εξουσία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι μεταδόσεις δραστηριοτήτων της Χρυσής Αυγής είναι το λογικό επακόλουθο. Καθώς οι υπεύθυνοι (θεσμικοί και εξωθεσμικοί) δεν υποστηρίζουν αρχές αλλά τακτοποιήσεις.

Καθεστώς νεοδιαπλοκής

Ας πιάσουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πως ακριβώς στήθηκε το καθεστώς της νεοδιαπλοκής.

Κατ’ αρχήν, ήταν η επιλογή του Λάμπη Ταγματάρχη, ο οποίος επιβεβαίωσε τις χειρότερες ανησυχίες. Προτιμήθηκε  ξεκάθαρα, όπως φάνηκε στην πορεία, να βάλουν έναν διευθυντή συνδεδεμένο πλήρως με την τηλεοπτική διαχείριση της ΕΡΤ την περίοδο του πρώτου μνημονίου, παρά κάποιον από εκείνους που πρότεινε το ίδιο του το κόμμα γι’ αυτή τη θέση. Καθόλου τυχαία.

Το καθεστώς που εγκαθίδρυσε ο «διευθύνων», είναι η συνέχεια εκείνου της νεοδημοκρατικής ΔΤ:

  1. Αντεργατική λειτουργία. Από τις πρώτες ενέργειες της νέας διοίκησης ήταν η θέσπιση ενός , αντεργατικού κανονισμού λειτουργίας κομμένου στο πατρόν της ΔΤ του Παντελή Καψή και του Αντώνη Σαμαρά.

Οι εργαζόμενοι «απαγορεύτηκε» να αρρωσταίνουν, μεταφέρθηκαν σε σταθερές βάρδιες Σαββατοκύριακου παρά τη θέλησή τους και παρά την ρητή νομική απαγόρευση, αποφασίστηκε, με αιφνιδιασμό Ταγματάρχη, η ανάθεση σε γερμανική εταιρεία της αξιολόγησης των εργαζομένων και του θεσμού της ΕΡΤ, παρ’ ότι δεν υπάρχει σχετική υποχρέωση ακόμα και από τα μνημονιακά προβλεπόμενα, κλήθηκαν συνταξιούχοι να κάνουν εκπομπές ενώ υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν έχουν δουλειά και όχι με δική τους υπαιτιότητα, κοκ.

  1. Στον τομέα του προγράμματος. Στην τηλεόραση, την περίοδο μέχρι και τον Νοέμβρη του 2015, που αγοράστηκαν κάποιες εξωτερικές παραγωγές, δεν υπήρξε ούτε ένα πρόγραμμα (εκτός βέβαια από τις ενημερωτικές, πράγμα αναπόφευκτο λόγω των πολιτικών εξελίξεων) που να αναφέρεται στην ύπαρξη της οποιαδήποτε κρίσης, όχι μόνο στην Ελλάδα. Έτσι αν δεν παρακολουθούσες τον ενημερωτικό τομέα, θα νόμιζες ότι βλέπεις τηλεόραση σε άλλη χώρα.

Εκείνη την περίοδο, κάποιοι ρωτούσαν γιατί συμβαίνει αυτό. Μετά όμως την υπογραφή του 3ου μνημονίου, έγινε πασιφανές.

  1. Καθεστώς νεοδιαπλοκής, από το δίδυμο Παππά – Ταγματάρχη. Για να γίνει αυτό, χρειάζονταν διαφορετικοί χειρισμοί σε δύο βασικές λειτουργίες της ΕΡΤ: Στα θέματα που αφορούν τις εσωτερικές ισορροπίες της δημόσιας τηλεόρασης και στα θέματα που αφορούν τις εξωτερικές παραγωγές της.

Ας τα δούμε ξεχωριστά για να καταλάβουμε πως παίζεται το παιχνίδι.

Με την είσοδο των εργαζομένων στην ΕΡΤ, άρχισε η κατανομή των τομέων ευθύνης του προσωπικού, αλλά και η δημιουργία ενός οργανογράμματος λειτουργίας, που ο τρόπος εφαρμογής του θα αποδειχθεί ο ορισμός της νεοδιαπλοκής.

Φαινόταν λογικό στην αρχή ότι η συνύπαρξη σε όλες τις διευθυντικές θέσεις απεργών της ertopen με απεργοσπάστες της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, είχε σαν στόχο να αποφευχθούν ρεβανσισμοί εκατέρωθεν. Αμ δε… Άλλο στόχο είχε αυτή η συνύπαρξη, όπως φάνηκε. Κατάφερε πάντως το ακατόρθωτο. Να μην παιχτεί οτιδήποτε που να αφορά την κρίση που περνά η χώρα μας.

Το νέο οργανόγραμμα προέβλεπε πάνω από 200 θέσεις «ευθύνης», φυσικά με ξεχωριστό η κάθε μία αμοιβολόγιο, εκ των οποίων το 95% καλύφθηκε από πρώην στελέχη της ΔΤ-ΝΕΡΙΤ, κυρίως νυν Συριζαίους.

Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο, κατέστησαν άλλους από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ συνεργούς, άλλους ανενεργούς και εκείνους που αντέδρασαν τους μετέθεσαν δυσμενώς και εκδικητικά.

Έτσι λοιπόν επανήλθαν, η κυβερνητική προπαγάνδα, οι μαύρες λίστες καλεσμένων (που τηρούνται απαρέγκλιτα από τα ξημερώματα ως την άγρια νύχτα), ακόμα και το πρωτοφανές: οι μεταδόσεις της μαύρης προπαγάνδας της Χρυσής Αυγής, μπας και κοπούν ψήφοι από την ΝΔ. Λες και δεν έχει αποδειχθεί σήμερα ότι το ίδιο κολπάκι του ΠΑΣΟΚ και των παρατρεχάμενων του δημοσιογράφων εξέθρεψε πρώτα τον Καρατζαφέρη και μετά τη Χρυσή Αυγή. Τίποτε δε διδάχθηκαν κι εξακολουθούν να παίζουν με τη φωτιά!

Ο στόχος λοιπόν, δεν ήταν να προσφέρει η ΕΡΤ αντικειμενική ενημέρωση, αλλά να γίνει υποχείριο των Ταγματάρχη-Παππά και να προπαγανδίζει ανελέητα κυρίως τις θέσεις της κυβέρνησης και του «κράτους» Παππά.

Η λογοκρισία ζει

Για να γίνει όμως αυτό 100% κατορθωτό, έπρεπε να επέμβουν και σε έναν άλλο τομέα, για να εξασφαλίσουν την πλήρη σιωπή όλων.

Και αυτός ο τομέας, είναι οι εξωτερικές τηλεοπτικές παραγωγές.

Σα να μην πέρασε μια μέρα, η ΕΡΤ συνεχίζει την τακτική να μην εγκρίνει το παραμικρό πρόγραμμα που να αφορά την κρίση και τον τρόπο ζωής στην Ελλάδα, όχι μόνο επί εποχής ΣΥΡΙΖΑ αλλά συνολικά.

Βλέποντας τα ντοκιμαντέρ που εγκρίθηκαν, θα νομίσει κανείς ότι είτε ζει σε άλλη χώρα, είτε οι έλληνες παραγωγοί και δημιουργοί ευνουχίστηκαν. Το δεύτερο πάντως δεν συμβαίνει.

Υποτίθεται, ότι αφού κάποια προγράμματα δεν εγκρίνονται, απορρίπτονται. Αμ δε.

Κι εδώ έρχεται και δένει όχι μόνο η έννοια της νεοδιαπλοκής, αλλά και αυτής της ύπαρξης «παρακρατικού» μηχανισμού.

Η ΕΡΤ, είναι το μοναδικό κανάλι στον κόσμο, που δεν έχει απορρίψει ούτε μία από τις προτάσεις που της έχουν υποβάλλει. Η αιτία δεν είναι πως ίσως τις χρειαστούν αργότερα, άρα τις κρατάμε. Η αιτία είναι πολύ πιο πρόστυχη.

Παίρνοντας υπόψη την μακρά περίοδο ανεργίας που έζησε ο χώρος και την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, βρήκαν έναν εύστοχο τρόπο, να κρατάνε έναν ολόκληρο χώρο στην σιωπή, πιστεύοντας ότι η τακτική του να κοιτάζω την πάρτη μου θα πιάσει και εδώ. Κοινώς να προσπαθήσουν να κάνουν με αυτό τον τρόπο εξαγορά συνειδήσεων, ακόμα και με αιωρούμενες υποσχέσεις.

Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία εμπεριστατωμένη κρίση, θετική ή αρνητική, στις προτάσεις που κατατίθενται. Οι επιτροπές στην ουσία είναι είτε ανενεργές είτε δεν υπολογίζει κανείς την κρίση τους.

Από την άλλη, οι προτάσεις που εγκρίνονται περνούν μέσω απροσδιόριστων μονοπατιών, από τα οποία διαβαίνουν μόνο κομματικοί, ή απλά «φίλοι», για  την χειραγώγηση του προγράμματος μέσω του καθιερωμένου αδιαφανούς τρόπου. (Εξ ου και οι υπόνοιες που άφησε ο πρώην Διευθυντής Ενημέρωσης, γνωρίζοντας φυσικά και ο ίδιος ότι μπορούν να γίνουν με τρόπους που δεν πρόκειται να αποδειχτούν ποτέ).

Κοινώς το δίδυμο Παππάς-Ταγματάρχης, αντί να ανοίξει την ΕΡΤ και με τα κατάλληλα μέτρα να φτιάξει ένα αντικειμενικό και αξιοπρεπές κανάλι, έφτιαξε ένα προσωπικό μαγαζάκι του στυλ «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε», κλείνοντας το μάτι στους φίλους τους, σε απολύτως επιλεκτικά ραντεβού παραγωγών που καταθέτουν προτάσεις.

Το ραδιόφωνο

Υπάρχει και ο «φτωχός συγγενής» του ραδιοτηλεοπτικού κολοσσού, που συνεισφέρει το πρώτο σκέλος του τίτλου, δηλαδή το ραδιόφωνο, του οποίου όμως η πολιτιστική και λοιπή συνεισφορά δεν είναι καθόλου «φτωχή».

Αλήθεια, τι έχουν στο μυαλό τους; Να κλείσουν τα προγράμματα;

Ας παραθέσουμε και πάλι τα γεγονότα:

  1. Αδιαφανείς διαδικασίες στην επιλογή των διευθυνόντων της ραδιοφωνίας και των προϊσταμένων των τμημάτων και χωρίς, τις περισσότερες φορές, τα τυπικά προσόντα. Οπότε διευθυντής προγράμματος της ραδιοφωνίας τοποθετείται δημοσιογράφος που δεν έχει ιδέα από μουσικά ραδιόφωνα και διευθύντρια του Δεύτερου Προγράμματος τοποθετείται μια εκφωνήτρια που επίσης δεν έχει σχέση με μουσικό ραδιόφωνο, σύμφωνα με ομολογία όλων των παραγωγών του προγράμματος.
  2. Πως λύνονται τα προβλήματα διεύθυνσης; Με την παρέμβαση σκιωδών προσώπων δίκην διευθυντών που εκτελούν την αποστολή κυβέρνησης και κόμματος.
  3. Τοποθέτηση ως παραγωγών, ατόμων που δεν έχουν ειδίκευση, καταργώντας έτσι στην πράξη τις ειδικότητες και τα απαιτούμενα προσόντα για τη θέση εργασίας. Διοικητικοί υπάλληλοι, γραμματείς και άλλοι, ορίζονται μουσικοί παραγωγοί χωρίς καμιά προεκπαίδευση έστω. Κι έτσι στον αέρα ακούγονται «φίδια» κι ακόμα χειρότερα «φίδια» ακούγονται εκτός αέρα (μα αν οι διευθυντές δεν έχουν τα προσόντα πως θα τα απαιτήσουν από τους υφισταμένους, και πως θα κρίνουν τη δουλειά τους;).
  4. Οι 8 στους 10 δημοσιογράφους έχουν προαχθεί σε αρχισυντάκτες ή διευθυντές, προκειμένου να δικαιολογείται το σχετικό επίδομα θέσης. Όσοι δεν εντάσσονται ως πρόσωπα ή ως ειδικότητα στο καθεστώς εύνοιας δεν λαμβάνουν «θέση».
  5. Τυπικές απαιτήσεις «να μπει τάξη» και να στριμωχτούν οι εργαζόμενοι που δεν δουλεύουν (και από αυτούς έχει η ΕΡΤ, μεταξύ τους και κάποιοι που τώρα έγιναν στελέχη). Τι κάνει μια σωστή διοίκηση; Αξιολογεί με κριτήρια ουσίας, δηλαδή με βάση το παραγόμενο προϊόν, και παίρνει ουσιαστικά μέτρα ένταξης των «αργούντων». Τι κάνει μια διοίκηση που δεν ξέρει και δεν θέλει να μάθει; Τους τσουβαλιάζει όλους και παίρνει μέτρα αυστηρών εφαρμογών του ωραρίου. Υποτίθεται πως έτσι δουλεύουν όλοι. Το τι παράγεται δεν είναι σε θέση να το κρίνουν γιατί δεν γνωρίζουν. Έτσι οι μουσικοί παραγωγοί που χρειάζεται να βρίσκονται εκτός κτιρίων, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας υποχρεώνονται να βρίσκονται επί οχτάωρο εκεί. Έτσι οι δημοσιογραφικές παραγωγές, στο μεγάλο μέρος τους είναι χωρίς προετοιμασία και με «εγκεκριμένους» καταλόγους «προσκεκλημένων» (Κι αν στην τηλεόραση είναι υποχρεωμένοι να κρατούν τα προσχήματα, στο ραδιόφωνο βλέπεις την εικόνα των πραγματικών προθέσεων και σχεδίων).
  6. Αγνοώντας το αντικείμενο και τον τρόπο διοίκησης γεννάνε προβλήματα, τα οποία προσπαθούν να επιλύσουν σε βάρος των εργαζομένων. Κι αν συναντήσουν αντιδράσεις ή αντιστάσεις στοχοποιούν και περιθωριοποιούν τους εργαζόμενους αυτούς.
  7. Το ενημερωτικό Πρώτο Πρόγραμμα, στο οποίο έχουν γίνει ουκ ολίγες νέες προσλήψεις, κλείνει τις μεγάλες αργίες και το καλοκαίρι, γιατί δεν έχει προσωπικό. Κι αν κάποιος ακροατής αναζητεί ειδήσεις, ας ψάξει άλλο σταθμό. Αν αυτό δεν λέγεται υπονόμευση, πως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί;
  8. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση που δημιουργήθηκε με τις άδειες των εργαζομένων στα ραδιόφωνα. Η διοίκηση (η διοικητική πλευρά) ανακοίνωσε τον Οκτώβριο (τότε το έμαθε;) πως με βάση το νόμο όλες οι άδειες του προσωπικού πρέπει να δοθούν μέχρι 31 Δεκεμβρίου.

Ύστερα και από τη δικαστική απόφαση που ακύρωσε τις προσλήψεις ηχοληπτών και παραγωγών, αν όλοι οι δικαιούμενοι αδειών, κυρίως οι ηχολήπτες, πάρουν άδεια, τα μουσικά ραδιόφωνα θα κλείσουν μέχρι το τέλος του χρόνου. Τι έκανε σε αυτή την περίπτωση η «έμπειρη» διοίκηση (η διευθυντική πλευρά); Κάλεσε τους εργαζόμενους και τους ανακοίνωσε, χωρίς δικαίωμα λόγου και αντιλόγου, πως θα παραμείνουν ανοιχτά το Πρώτο πρόγραμμα και η ΕΡΑσπόρ, και τα άλλα προγράμματα, Δεύτερο, Τρίτο, Κόσμος… θα παίζουν λίστες. Δεν ξέρουν, δεν ρωτάνε κιόλας. Οι εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν. Ηχολήπτες και παραγωγοί είπαν πως δεν μπορούν να αφήσουν τα προγράμματα να κλείσουν και πως είναι διατεθειμένοι να μην κάνουν χρήση των αδειών τους.

Κατόπιν τούτου ερωτήθηκε το υπουργείο το οποίο απάντησε πως δεν μπορούν να δοθούν οι άδειες τον επόμενο χρόνο αλλά πρέπει να πληρωθούν αν δεν δοθούν. Η διοίκηση αποσιωπά την απάντηση του υπουργείου και αποφασίζει να κλείνουν νωρίτερα τα προγράμματα ώστε να «εξοικονομηθούν» βάρδιες.

Εικόνα αποσύνθεσης

Κι ενώ η διοίκηση αποφάσισε να ταράξει τους εργαζόμενους στη …νομιμότητα ήρθε η νομιμότητα και τους τάραξε όλους συθέμελα, λόγω καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων. Θαυμάσια εικόνα μιας «αριστερής» διοίκησης…

Δύο φορές δικαστήρια ακύρωσαν πράξεις της κι άλλη μία οι ίδιοι υποχρεώθηκαν να ακυρώσουν τον εαυτό τους και τις αποφάσεις τους.

Την πρώτη, ακυρώθηκε η πράξη της διοίκησης να απαιτήσει από τους υπαλλήλους να υπογράψουν δήλωση πως δεν ασκούν εθελοντισμό. (Ακόμα κι αν η διοίκηση ήθελε έτσι να αποτρέψει τη δεύτερη κρυφή απασχόληση, το έκανε με άκυρο τρόπο, πέραν του απαράδεκτου της ουσίας).

Τη δεύτερη, ακυρώθηκε από το δικαστήριο ο διαγωνισμός για την πρόσληψη ηχοληπτών και παραγωγών ραδιοφώνου με οχτάμηνη σύμβαση. Την τρίτη, πρόεδρος και διευθύνοντες έντρομοι «μάζευαν» τις χορηγίες που έκανε η ΕΡΤ, επειδή ήταν «παράνομες» (μετά ενάμιση χρόνο το αντιλήφθηκαν οι «τυπικοί» και «αυστηροί» διοικούντες).

Επί πλέον, η «τυπική» διοίκηση δεν έχει ακόμα κάνει, ενάμιση χρόνο τώρα, εκκαθάριση των δεδουλευμένων ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι.

Τελειώνει ο Νοέμβρης και το καλοριφέρ δεν έχει ανάψει στο κτήριο, γιατί δεν υπάρχουν υδραυλικοί να κάνουν τη συντήρηση. Προωθούν άραγε την ανάθεση σε ιδιώτες εργολάβους; Το ίδιο συμβαίνει με τα προβλήματα του κτηρίου, καθώς δεν εμφανίζονται τεχνικοί για τη συντήρηση του.

Την Τρίτη 22 Νοεμβρίου έπεσε η ψηφιακή πλατφόρμα μέσω της οποίας μεταδίδονται οι ειδήσεις σε άλλες γλώσσες επειδή δεν είχε πληρωθεί ο λογαριασμός.

Φυσικά υπό τέτοιες συνθήκες ούτε λόγος να γίνεται για διάλογο και συνεννόηση μεταξύ εργαζομένων και διοίκησης. Οι ευνοούμενοι (προσωπικά ή πολιτικά) έχουν αντίστοιχη μεταχείριση σε πολλαπλά επίπεδα ενώ στα μπαρ και τους διαδρόμους  σουλατσάρουν άνθρωποι που δεν κάνουν σχεδόν τίποτα.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, και άλλων μικρότερης σημασίας, που όπως είναι φυσικό τα ακολουθούν, είναι ένα κλίμα απαξίωσης του έργου των εργαζομένων από τους διευθυντές και των διευθυνόντων από τους εργαζόμενους.

Υπό αυτές τις συνθήκες πως λύνονται τα προβλήματα; Τα οποία τις περισσότερες φορές δημιουργούνται από την άγνοια των διευθυνόντων.  Με διοικητικές αποφάσεις, επιβολή λόγω διευθυντικού δικαιώματος και γενική αμφισβήτηση. Με όποια αποτελέσματα έχει αυτή η κατάσταση στο έργο που παράγεται.

Αυτή εν ολίγοις είναι η ιστορία άλλης μία χαμένης ευκαιρίας για να λειτουργήσει κάτι σωστά σε αυτή τη χώρα. Είναι μια ιστορία παράλληλη αλλά και σχετική των μνημονίων, του δημοψηφίσματος και της μεγάλης κοροϊδίας που υφιστάμεθα αυτά τα χρόνια.

Είναι η ιστορία, ενός παλιού και ταυτόχρονα σύγχρονου μηχανισμού χειραγώγησης.

Κι ο πρόεδρος;

Τι κάνει, μέσα σε όλα αυτά, ο πρόεδρος της ΕΡΤ, Διονύσης Τσακνής, από τον οποίον τουλάχιστον υπήρχαν άλλες απαιτήσεις; Τίποτα! Δηλώνει πως δεν ανακατεύεται.

Κρίμα. Δέχεται να παίζει τον ρόλο του προέδρου-φαντάσματος, προσφέροντας το απαραίτητο άλλοθι για το στήσιμο όλου αυτού του παιχνιδιού.

Αλλά, το να κάνεις πως δεν συμμετέχεις δεν σημαίνει κιόλας πως δεν ευθύνεσαι. Και τα πολιτικά κεφάλαια του παρελθόντος δεν συμψηφίζουν για πολύ καιρό τις πράξεις και τις παραλήψεις-συγκαλύψεις του παρόντος!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα kommon στις 28 Νοεμβρίου 2016

Νίκος Παππάς: ο άρχοντας του ψηφιακού δημοσιογραφικού σκότους

nikΔεν περιμέναμε, δυστυχώς, τη συνέντευξη του Άρη Δαβαράκη στη Lifo στις 9 Νοεμβρίου 2016 για να μάθουμε ότι κάτι πολύ πιο σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του ενημερωτικού ίντερνετ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Τα όσα δήλωσε όμως ο δημοσιογράφος και στιχουργός στην εβδομαδιαία δωρεάν εφημερίδα Lifo με αφορμή την κυκλοφορία του νέο του βιβλίου (περισσότερα εδώ) ήταν αποκαλυπτικά. Εν ολίγοις, ότι Νίκος Παπάς και Αλέξης Τσίπρας του έδιναν 1.000 ευρώ το μήνα και 500 σε έναν βοηθό του για να γράφει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Εννοείται μαύρα…

1

Η δημοσίευση της παραπάνω συνέντευξης στην εφημερίδα Lifo έχει τους δικούς της συμβολισμούς καθώς, όπως είχαμε μάθει από τα Wikileaks, η Lifo λειτουργεί σαν το μακρύ χέρι της αμερικάνικης πρεσβείας. Η αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα «φύτευε» στις σελίδες της Lifo συνεντεύξεις με την ίδια ευκολία που ένα έντυπο της Αριστεράς δημοσιεύει στις σελίδες του άρθρα προβεβλημένων στελεχών του κόμματος που στηρίζει και χρηματοδοτεί την εφημερίδα.

Για του λόγου το αληθές το σχετικό τηλεγράφημα, με ημερομηνία Δευτέρα 4 Αυγούστου 2008:

2Ας επιστρέψουμε όμως στα νεώτερα. Τι καινούργιο κομίζει ο Άρης Δαβαράκης «δίνοντας» τόσο …στεγνά το Νίκο Παππά, νυν υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής (που θα απορροφήσει μεγάλο τμήμα του ΕΣΠΑ) Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, το Χριστόφορο Βερναρδάκη, υπουργό Επικρατείας, που ξέρει πολύ καλά την αγορά της ενημέρωσης κι είχε την ιδέα για το σάιτ, όπως εντελώς αθώα εξομολογείται ο Δαβαράκης και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα;

Γκρίζα παραδημοσιογραφία

Ότι πλάι στην επίσημη ενημέρωση, με τις γνωστές και χρόνιες πολιτικές εξαρτήσεις και οικονομικές δεσμεύσεις της (ενδεικτικά και μόνον: εκδότες με κύριο επάγγελμα καράβια, κατασκευές και εμπόριο όπλων να υπαγορεύουν και να …απαγορεύουν ρεπορτάζ, σεμινάρια ΔΝΤ, γραφεία Τύπου, μυστικά κονδύλια Υπουργείου Εξωτερικών και μύρια άλλα), έχει αναπτυχθεί ένα παράλληλο σύμπαν παραδημοσιογραφίας που είναι πολύ πιο ασφυκτικά ελεγχόμενο από πολιτικά και οικονομικά κέντρα. Πίσω από την ανωνυμία και το λάιφ στάιλ δουλεύει για την κυβέρνηση, επηρεάζει και διαμορφώνει την κοινή γνώμη, δημιουργώντας επίπλαστες συναινέσεις που λειτουργούν ανατροφοδοτικά, προκαλώντας ένα πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα υπέρ της κυρίαρχης άποψης.

Ομάδα στόχος είναι κυρίως η νεολαία που θεωρεί ενημέρωση το φυλλομέτρημα 5-10 ιστοσελίδων και το διάβασμα των πρώτων τίτλων. Σε εποχές ταχέων εξελίξεων όποιος ελέγχει τέτοια μαγαζιά μοιράζει και την πολιτική τράπουλα! Ταυτόχρονα σεντράρει πολιτικούς αντιπάλους, όπως έκανε πχ toportal.gr απέναντι στον Άρη Χατζηστεφάνου. (Περισσότερα εδώ).

Αυτό που συνέβαινε με το toportal.gr (και περιγράφηκε με κάθε χρήσιμη και κατατοπιστική λεπτομέρεια εδώ) δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Δεκάδες ιστοσελίδες έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, διεκδικώντας ένα view πάνω σε ένα τίτλο ή μια πιασάρικη συνέντευξη, που υπηρετούν τη γραμμή της κυβέρνησης. Μιλάμε για ένα σκιώδη ενημερωτικό τομέα, που λειτουργεί υπό συνθήκες αισθητικής, ενημερωτικής και εργασιακής ζούγκλας. Άριστοι γεωμετρικά κώλοι και πληθωρικά βυζιά υπό τη βινιέτα σελέμπριτις, γρήγορα αυτοκίνητα που θα ζήλευε κάθε κάγκουρας, διανθισμένα όλα αυτά  με πρωτότυπες συνταγές μαγειρικής και μια δόση από νύχτα και κάπου στο ενδιάμεσο έκδηλη χαρά για την επιτυχημένη τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών κι ένας κυβερνητικός υπουργός να δηλώνει σίγουρος ότι η ανάπτυξη έρχεται και το μνημόνια τελειώνουν. Στο παρασκήνιο πλήθος από απλήρωτους και στη καλύτερη περίπτωση κακοπληρωμένους συντάκτες που ο ένας κάνει rewriting στον άλλο, στα κάτω δώματα. Στα άνω δώματα οι γιάπηδες της νέας κοπής με τα κονέ που φέρνουν τα χιλιάρικα από Παππά – Βερναρδάκη – Τσίπρα.

Αυτό το ενημερωτικό νέφος, όπως αποδεικνύεται, έχει όνομα κι επίθετο: Νίκος Παπάς.

Να θυμίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το όνομα του πρώην υπουργού Επικρατείας και alter ego του πρωθυπουργού αναμιγνύεται σε υποθέσεις, με τελικό ζητούμενο τον έλεγχο της ενημέρωσης. Στη δικογραφία της ΕΛΑΣ για την υπόθεση των εκβιασμών εκ μέρους του εκδότη της εφημερίδας Ακρόπολη, Παναγιώτη Μαυρίκου (ολόκληρη εδώ) περιγράφεται πλήθος περιστατικών με παράνομες χρηματοδοτήσεις κυρίως ηλεκτρονικών, αλλά και έντυπων ΜΜΕ, με στόχο την κάλυψη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ.

3Στην δικογραφία της ΕΛΑΣ αποκαλύπτεται ότι η επιχείρηση – φιάσκο για τις τηλεοπτικές άδειες υποστηριζόταν από σωρεία βρόμικων δημοσιευμάτων – επιτομή της διαπλοκής, που στόχο είχαν να στηρίξουν το σχέδιο αδειοδότησης του ΣΥΡΙΖΑ.

4

Αποκαλύπτεται επίσης ότι πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την επιχείρηση, που πολύ παράδοξα αποσιωπήθηκε και ξεχάστηκε πολύ γρήγορα, είχε ο Νίκος Παππάς, ο οποίος περιγράφεται  ως «Αρχιμανδρίτης». Χαρακτηρισμός που παραπέμπει σε μαφιόζικές πρακτικές και δεν αποδίδεται σε άβουλα εκτελεστικά όργανα και αμέτοχους θεατές… 5

Πολλά θα μπορούσαν ακόμη να ειπωθούν…

Κρατάμε ωστόσο και ως προς το παρόν τρία συμπεράσματα.

Πρώτον, η σχέση των ΣΥΡΙΖΑίων με τη διαπλοκή πέρασε από το μηδέν στο άπειρο σε χρόνο dt. Δεν τους βρήκε, δεν τους αναζήτησε, δεν κουράστηκε να τους στρατολογήσει, χρησιμοποιώντας τρίτους και τεχνάσματα… Πήγαν και τη βρήκαν διψασμένοι, δηλώνοντας ότι είναι έτοιμοι για όλα, την ίδια ώρα που πούλαγαν ελπίδα και κατέθεταν οι πολιτικοί απατεώνες γαρύφαλλα στο σκοπευτήριο.

Η αλήθεια είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται απέναντι στην παλιά διαπλοκή, όπως εκφράζεται πχ γύρω από το «συγκρότημα». Ωστόσο, ταχύτατα και πριν ακόμη σχηματίσει κυβέρνηση ανέπτυξε τη δική του διαπλοκή με επιχειρηματίες και αεριτζήδες αγνώστου επαγγέλματος που δέχθηκαν να παίξουν τα λεφτά τους στο καινούργιο άλογο διεκδικώντας μια καλύτερη θέση. Το μαύρο χρήμα που κυκλοφορεί στα χέρια της κυβέρνησης από τον Ιανουάριο του 2015, αφήνοντας όμως εντελώς ασυγκίνητους εισαγγελείς και αξιωματούχους ταγμένους επισήμως στον πόλεμο κατά της διαφθοράς, επιτάχυνε αυτή την διαδικασία, καθώς μια στρατιά δημοσιογράφων κι επαγγελματιών της ενημέρωσης που μόνιμα κινούνται στην ανωνυμία πλέον δουλεύει επί χρήμασι για τον Τσίπρα και τον Παππά. Το έργο τους θα το ζήλευαν Πανταγιάδες, τα γατάκια των σόσιαλ του ΓΑΠ και Μουρουτοτρόλ.

Δεύτερον, η ενημέρωση έχει δεχθεί ένα επιπλέον συντριπτικό πλήγμα μέσα από έναν πρωτοφανή καταιγισμό «δημοσιογραφικών» ιστοσελίδων – πολιτικά βαποράκια που είναι εργαλεία εύκολου πλουτισμού για τους «εκδότες» τους, αναλαμβάνοντας να φέρουν σε πέρας την προώθηση μιας βρόμικης πολιτικής φτωχοποίησης και λεηλασίας. Με αυτό τον τρόπο το ευγενικό όνειρο χιλιάδων, ειδικά νέων, που λάτρεψαν το blogging καθώς μέσα από τις δυνατότητές του είδαν τη δυνατότητα της αδιαμεσολάβητης πληροφόρησης των ίδιων των πολιτών μετατράπηκε σε οργουελικό εφιάλτη για τους πολλούς. Η ιντερνετική πολυφωνία αποδείχθηκε ο βασιλικός δρόμος μέσα από τον οποίο εμπεδώθηκε η μνημονιακή μονοφωνία.

Τρίτον και σημαντικότερο, ζητείται … εναλλακτική ενημέρωση! Απέναντι σε αυτή την ΣΥΡΙΖΑίικη δυσωδία που συμπληρώνει και επαυξάνει την παλιάς κοπής Δεξιά και ΠΑΣΟΚική διαφθορά του συμβατικού Τύπου, απαιτείται η ανάπτυξη και η στήριξη πραγματικά εναλλακτικών μορφών δημοσιογραφίας που να αξιοποιούν τις ανεπανάληπτες δυνατότητες που προσφέρει η νέα τεχνολογία στην κατεύθυνση της αποκάλυψης, της έρευνας, της ενημέρωσης, της γνώσης…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην ιστοσελίδα Kommon

Εμπόδια στη νέα διαπλοκή από το ΣτΕ

st1Μια πρόβλεψη που έμενε στα προφανή και τη μορφή των γεγονότων έλεγε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας θα ψήφιζε υπέρ του νόμου Παππά, νομιμοποιώντας το νέο τηλεοπτικό τοπίο στην ιστορικής σημασίας συνεδρίαση της Τετάρτης 26 Οκτωβρίου. Λόγοι εθνικού συμφέροντος και ειδικότερα η συνέχεια του κράτους ως υπέρτατη αποστολή του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου θα επέβαλαν τον παραγκωνισμό του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου που έχει την αποκλειστική εκ του συντάγματος αρμοδιότητα (αρ. 15, παρ. 2) διευθέτησης τα της τηλεοράσεως και ραδιοφωνίας, σύμφωνα με μια συμβατική λογική. Αυτήν ακριβώς τη λογική που επέβαλε στο ΣτΕ να νομιμοποιήσει το μαύρο στην ΕΡΤ επί Σαμαρά, να ψηφίσει υπέρ της συνταγματικότητας των μνημονίων και τόσα άλλα…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η αλήθεια όμως είναι ότι ακριβώς αυτός ο λόγος, δηλαδή η συνέχεια του κράτους, οδήγησε στην καταψήφιση του νόμου Παππά με μια καθαρή μάλιστα πλειοψηφία 14 έναντι 11, χωρίς καν να επιλέγεται η ήπια οδός ορισμού μιας χρονικής προθεσμίας συγκρότησης του ΕΣΡ, έτσι ώστε και η πίτα να έμενε ακέραιη και το τετράποδο ευτυχές.

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς να ληφθούν υπ’ όψη οι αναταράξεις που έφερε στην επιχειρηματική ζωή η αδειοδότηση των 4 τηλεοπτικών καναλιών μέσω του πλειοδοτικού διαγωνισμού. Η ερμηνεία της κυβέρνησης περί «τέλους στο καθεστώς της 27ετούς ασυδοσίας» είναι η μια όψη του νομίσματος, καθώς πράγματι ο νέος τηλεοπτικός χάρτης σήμαινε το τέλος της παλιάς κατάστασης.

Η άλλη όψη έχει την αρχή ενός νέου καθεστώτος με δύο βασικά γνωρίσματα. Το πρώτο είναι η είσοδος στην αγορά νέων «παικτών» – κι αυτό είναι που έβαλε …φωτιά στα τόπια. Την ομολογουμένως βίαιη και απρόβλεπτη αντίδραση της παλιάς διαπλοκής απέναντι στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει στην αγορά τον Καλογρίτσα την είδαμε με αφορμή τα όσα αποκαλύφθηκαν για το ρόλο της Τράπεζας Αττικής στη χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑίικου κέντρου διαπλοκής. Η Τράπεζα της Ελλάδας έκαψε το σχέδιο πριν καν ξεδιπλωθεί αποκαλύπτοντας τα …βουνά αέρα πίσω από τα δάνεια του αριστερού επιχειρηματία τα οποία θα εξασφάλιζαν την αναγκαία προκαταβολή.

Στους προμαχώνες η …Αυγιανή

Το χτύπημα κάτω από τη ζώνη που κατάφερε η Αυγή με την αποκάλυψη του ονόματος αντιπροέδρου του ΣτΕ που πρωταγωνιστούσε σε ροζ σκάνδαλο το λιγότερο είναι πώς έκανε την ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς να μοιάζει με τηνaugi_adeies_ste Αυριανή του Γ. Κουρή, αποκτώντας τον καθόλου τιμητικό χαρακτηρισμό «Αυγιανή». (Στα ρεζιλίκια τους τοκίζοντας ποτέ κανείς δε χάνει…). Το σημαντικότερο είναι πώς έφερε στην επιφάνεια την οξύτητα της διαμάχης μεταξύ παλιάς και νέας διαπλοκής, που θα κορυφωνόταν στη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας την Τετάρτη 20 Οκτωβρίου.

Έτσι, η απάντηση που εισέπραξε η ανερχόμενη διαπλοκή που φιλοδοξούσε να πάρει τα ηνία του οικονομικού χάρτη της Ελλάδας στη νέα εποχή που κυοφορείται μετά το τέλος της κρίσης αποδείχθηκε ανάλογη των απειλών που δεχόταν η παλιά διαπλοκή. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο!

Κατά συνέπεια η ήττα του Μαρινάκη και του Σαββίδη δεν αφορά κανέναν εργαζόμενο. Ας μείνει μόνος του ο Παππάς να κλαίει γοερά κι απαρηγόρητα στην αγκαλιά του Τσίπρα επειδή η νέα διαπλοκή έχασε το πρόκριμα και τα μαγαζιά γωνία με τα οποία θα μοίραζε ζεστό χρήμα στην έρημη χώρα της δημοσιογραφίας, της διαφήμισης και της πολιτικής επικοινωνίας εξασφαλίζοντας κατ’ επέκταση πολιτική επιρροή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αγαπάει τα χονδρά πορτοφόλια

Κι αυτό είναι το δεύτερο γνώρισμα του τηλεοπτικού τοπίου ΙΙ (όπως αποτυχημένα επιχειρήθηκε να στηθεί), που το κάνει για την κοινωνία εξ ίσου απόμακρο, αδιάφορο και εχθρικό με το τηλεοπτικό τοπίο Ι (1989-2016): το πολύ χρήμα. Η διαδικασία του πλειοδοτικού διαγωνισμού καταστατικά χάρισε την τηλεοπτική ενημέρωση στην ολιγαρχία του πλούτου. Από που κι ως πού η Αριστερά μπορεί να καμαρώνει ότι έδωσε την τηλεόραση στα χονδρά πορτοφόλια, έστω κι αν έγινε μέσα από αδιάβλητες διαδικασίες; Αν το έκανε αυτό η ΝΔ, με την τσιριχτή φωνή μάλιστα του Άδωνι να διαλαλεί «εμείς θα εξασφαλίσουμε ότι η ενημέρωση θα γίνει κτήμα όσων έχουν το περισσότερο χρήμα» η κοινωνία θα τους τιμωρούσε με …βροχή δεκάρικα. Κι οι ΣΥΡΙΖΑίοι το λένε και καμαρώνουν περιμένοντας να εισπράξουν την έπαινο του δήμου…

Κι επειδή δεν ερχόταν από μόνη της επιχείρησαν να την υποδαυλίσουν με τεχνητή ζήτηση. Η δήλωση του κυβερνητικού φερέφωνου Γεροβασίλη ότι με την επιστροφή των προκαταβολών 15.000 παιδιά θα βρεθούν εκτός παιδικών σταθμών κι ότι εμποδίζονται 4.000 προσλήψεις νοσηλευτών από δημόσια νοσοκομεία (περισσότερα εδώ) απευθύνεται σε ηλίθιους. Αν ΣΥΡΙΝΕΛ ενδιαφέρονταν για τη δημόσια υγεία και παιδεία να μην ψήφιζαν το Μνημόνιο Τσίπρα και να προχωρήσουν σε παύση πληρωμών επί του δημόσιου χρέους. Έτσι θα βρουν όσα απαιτούνται για υγεία και παιδεία.

Οι εξελίξεις από δω και πέρα δε θα σημάνουν το τέλος του κόσμου. Οι αλλαγές που είναι αναγκασμένη να κάνει η κυβέρνηση συγκροτώντας το ΕΣΡ και εκδίδοντας προσωρινές άδειες λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών που ήδη εκπέμπουν θα σηματοδοτήσουν ένα «σύμφωνο συμβίωσης» μακράς μάλιστα διάρκειας της παλιάς με τη νέα διαπλοκή που εκφράζονται αντίστοιχα από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι από τη μια και ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από την άλλη. Τα σχέδια ρήξης που προωθούσε ο Παππάς προς όφελος της νέας διαπλοκής ακυρώνονται.

Ταυτόχρονα και το οικονομικό υπόβαθρο που ήλπιζε να δημιουργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ επί του οποίου να στηρίξει την πολιτική του μακροημέρευση αποδεικνύεται από ανύπαρκτο έως σαθρό στην καλύτερη περίπτωση. Κι αν κάτι δεν επιδέχεται ερμηνείας είναι η ήττα του συγκεκριμένου οδικού χάρτη με τον οποίο επιχειρήθηκε το ξαναμοίρασμα της επιχειρηματικής τράπουλας, ο οποίος είχε όνομα και επίθετο: Νίκος Παππάς. Προς μεγάλη ανακούφιση άλλων κέντρων εντός του ΣΥΡΙΖΑ που πρόκριναν εξ αρχής πιο βελούδινα σχέδια μετάβασης, εκφράζοντας διαφορετικά κέντρα οικονομικής εξουσίας. Βλέπε Δραγασάκης, Παπαδημούλης, Κούλογλου. Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στις 28 Οκτωβρίου 2016 στην ιστοσελίδα kommon.gr