Γάζα: χίλιες και μία νύχτες… πόνου κι ελπίδας (Πριν 29 Μαρτίου 2010)

Μόνη της η Γάζα, όπως συμβαίνει όλα τα τελευταία χρόνια, τίμησε στις 14 Μάρτη την συμπλήρωση χιλίων ημερών από την έναρξη του δολοφονικού εμπάργκο που κήρυξε το Ισραήλ για να το υιοθετήσουν στη συνέχεια όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις: Από τις ΗΠΑ και την ΕΕ μέχρι τη Ρωσία. Ο αποκλεισμός της Γάζας, που ισοδυναμεί με συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού, επειδή ψήφισε τη Χαμάς στις καθόλα νόμιμες και δημοκρατικές εκλογές, είχε ως αποτέλεσμα 3.500 επιχειρήσεις και μικροβιοτεχνίες να βάλουν λουκέτο, η ανεργία να έχει σκαρφαλώσει στο 80%, το μέσο καθημερινό εισόδημα των Παλαιστινίων να φθάνει τα 2 δολ., το 50% των παιδιών να υποφέρουν από υποσιτισμό και αναιμία και 500 άνθρωποι μέχρι στιγμής, ένας κάθε δεύτερη μέρα, να πεθαίνει λόγω έλλειψης φαρμάκων και παντελούς ανυπαρξίας των πιο απλών υποδομών υγείας – με μοναδική εξαίρεση το έργο ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Σε αυτό το πλαίσιο η διεθνής καμπάνια Ένα καράβι για τη Γάζα που ανοίγει… πανιά στο τέλος Απρίλη με απώτερο στόχο να σπάσει έστω και για μια στιγμή το δολοφονικό αποκλεισμό, δίνοντας μήνυμα ελπίδας στους 1,5 εκ. Παλαιστινίους που ζουν στην μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, αποκτά τεράστια σημασία. Τα καράβια που θα αποπλεύσουν για τη Γάζα από την Ελλάδα κι άλλες χώρες της περιοχής θα είναι η έμπρακτη μορφή αλληλεγγύης των λαών, το δικό τους μήνυμα αντίστασης στο νεο-φασιστικό κράτος του Ισραήλ και τη διεθνή κοινότητα που υποστηρίζει τα εγκλήματά του. Έστω, κι αν η στήριξη προς το εβραϊκό κράτος γίνεται με όλο και λιγότερη προθυμία, όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις με τη δημόσια αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ισραήλ και τις πρωτοβουλίες εκ νέου ενεργοποίησης του Κουαρτέτου (ΟΗΕ, ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) στην κατεύθυνση εξεύρεσης λύσης στο Παλαιστινιακό και δημιουργίας κράτους εντός δύο ετών, όπως ρητά ανέφεραν μετά τη συνάντησή τους στη Μόσχα την Παρασκευή 19 Μαρτίου.

Η θετική αυτή εξέλιξη, η αίσια έκβαση της οποίας μένει ν’ αποδειχθεί, είναι αποτέλεσμα τεσσάρων παραγόντων. Αρχικά του απαράμιλλου ηρωισμού των καθημερινών ανθρώπων και των δυνάμεων της αντίστασης στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, που κατάφεραν να καταστήσουν αναποτελεσματική ακόμη κι αυτή την βάρβαρη μέθοδο του αποκλεισμού. Κατά δεύτερο, του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η ενδοτική Παλαιστινιακή Αρχή καθώς η γραμμή συμβιβασμού που ακολούθησε απομάκρυνε και δεν έφερε πιο κοντά το στόχο δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους. Ο τρίτος λόγος που ανάγκασε ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσία να παρέμβουν σχετίζεται με τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει το ίδιο το Ισραήλ καθώς η στρατηγική του έχει κάνει όλο τον κόσμο να το μισεί χαρακτηρίζοντάς το πλέον ως αρχετυπικό δείγμα αποτυχημένου και επικίνδυνου για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια «κράτους – παρία». Τέλος είναι κι οι ίδιες οι αμερικανικές προτεραιότητες που μεταβάλλονται, επιφυλάσσοντας έναν διαφορετικό ρόλο στο μαντρόσκυλό τους στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ, ανεξαρτήτως φυσικά των άμεσων δικών του συμφερόντων.

Καθημερινές είναι σχεδόν οι συγκρούσεις που εξελίσσονται στη Δυτική Όχθη μεταξύ νεαρών Παλαιστινίων με τις δυνάμεις κατοχής του εβραϊκού κράτους. Αφορμή γι’ αυτή την τρίτη ή «λευκή Ιντιφάντα» όπως συχνά χαρακτηρίζεται αποτέλεσαν αλλεπάλληλες προκλήσεις του Ισραήλ που ως κοινό παρανομαστή είχαν την προσβολή των σημαντικότερων θρησκευτικών συμβόλων των μουσουλμάνων που βρίσκονται στην ανατολική Ιερουσαλήμ. Το τελευταίο, για παράδειγμα, κρούσμα συνέβη με αφορμή την δημιουργία μιας συναγωγής κοντά στο Όρος του Ναού που θεωρήθηκε το πρώτο βήμα για την ισραηλινή κατάληψη του Τεμένους του Αλ Ακσά και το μετέπειτα γκρέμισμά του, όπως επιδιώκουν υπερορθόδοξοι Εβραίοι και επιχειρεί το ισραηλινό κράτος με συγκαλυμμένες μεθόδους όπως υπόγειες ανασκαφές, που θα επιτρέψει την ανέγερση του Δεύτερου Ναού όπου θα πραγματοποιηθεί η Δευτέρα Παρουσία… Όλα αυτά φυσικά είναι αφορμές.

Η αιτία της οργής των Παλαιστινίων βρίσκεται στις συνεχείς προσπάθειες του Ισραήλ να εκδιώξει τους Παλαιστινίους από τη γη τους. Το επιδιώκει δε αυτό κυρίως με δύο αλληλοσυμπληρούμενους τρόπους: την επέκταση των εβραϊκών εποικισμών στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, που ήδη στεγάζουν περισσότερους από 500.000 εβραίους, και την εκδίωξη των αράβων από την Ανατολική Ιερουσαλήμ με την ταυτόχρονη οικειοποίηση των περιουσιών τους, στο πλαίσιο της προσπάθειας αλλαγής του πληθυσμιακού χαρακτήρα και «εβραιοποίησης» της πόλης. Πρόκειται για δύο στόχους, στρατηγικής σημασίας, που σε συνδυασμό επίσης και με άλλα μέτρα όπως την δημιουργία του τείχους, ακυρώνουν για πάντα το στόχο δημιουργίας ανεξάρτητου και βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους ενώ προωθούν τα σιωνιστικά επεκτατικά σχέδια που ως ακρογωνιαίο λίθο έχουν την αναγόρευση ως πρωτεύουσας του Ισραήλ την «ενιαία και αδιαίρετη» κατά τους ίδιους Ιερουσαλήμ.

Η σταδιακή υλοποίηση έστω και με άπειρα εμπόδια αυτού του στόχου έχει φέρει σε πλήρες αδιέξοδο την Παλαιστινιακή Αρχή, καθώς αποδεικνύεται καθημερινά πως το σχέδιο συνεργασίας της με τις Ισραηλινές αρχές δεν έφερε καμιά βελτίωση στους όρους ζωής των Παλαιστινίων ούτε φυσικά συνέβαλε στη δημιουργία κράτους, με βάση τις προβλέψεις του ΟΗΕ: Στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων. Η ίδια η Αρχή για να ξεπεράσει τις κατηγορίες για συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής και αναποτελεσματικότητα έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στο στόχο συγκρότησης ενός θεσμικού πλαισίου που θα οδηγήσει στην δημιουργία παλαιστινιακού κράτος εντός δύο ετών, χωρίς ωστόσο να έχει λυθεί η παραμικρή εκκρεμότητα. Θα είναι ένα φαντασιακό κράτος εικονικής πραγματικότητας, όπως αυτό που είχαν αναγνωρίσει πολλές χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 με αποτέλεσμα στις πρωτεύουσές τους ακόμη και σήμερα να μη φιλοξενούνται διπλωματικές αντιπροσωπείες της Παλαιστινιακής Αρχής – όπως στην Αθήνα – αλλά κανονικές πρεσβείες, το οποίο όμως δεν θα μπορεί να εγγυηθεί ή να διαφυλάξει καν την κυριαρχία του ή την ανεξαρτησία του γιατί δεν θα υφίστανται ούτε στα χαρτιά. Θα είναι ένα κράτος – φούσκα που ως κύριο μέλημα θα έχει τη νομή της εξουσίας και την ιδιοποίηση της διεθνούς οικονομικής βοήθειας από τα διεφθαρμένα αργυρώνητα στελέχη της Αρχής.

Ήδη άλλωστε η Παλαιστινιακή Αρχή, λειτουργώντας ως κυβέρνηση κατοχικών ανδρεικέλων τύπου Τσολάκογλου, έχει εκχωρήσει την επιλογή και την εκπαίδευση των δικών της δυνάμεων ασφαλείας στους Αμερικάνους και το Ισραήλ. Δεν είναι υπερβολή. Πρόκειται για «τα παιδιά του Ντέιτον», όπου εδώ Ντέιτον δεν είναι η γνωστή αμερικανική βάση όπου υπογράφτηκε το 1995 η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Βοσνία, αλλά αμερικανός στρατηγός που έχει αναλάβει την εκπαίδευση των ειδικών δυνάμεων της Παλαιστινιακής Αρχής. Λόγο δε για τη σύνθεση των επιλέκτων δεν είχε μόνο η Αρχή, αλλά οι Αμερικάνοι κι η ισραηλινή μυστική υπηρεσία Σιν Μπετ, που εξέτασε εξωνυχιστικά τα στοιχεία του κάθε υποψηφίου ξεχωριστά αποκλείοντας μάλιστα 20 άτομα, από το πρώτο τάγμα των 620 ανδρών, όπως έγραφε πολύ συγκεκριμένα η ισραηλινή εφημερίδα Χαάρετζ στις 6 Απρίλη 2008. Στην ίδια εφημερίδα αναφέρονταν τα λόγια του υπουργού Εσωτερικών της Αρχής κατά την τελετή αποφοίτησής τους: «Δεν είσαστε εδώ για να πολεμήσετε την Ισραηλινή πλευρά. Η σύγκρουσή μαζί της το μόνο που έχει προκαλέσει μέχρι τώρα είναι δεινά και κανένα θετικό αποτέλεσμα. Πρέπει να αποδείξετε στους Ισραηλινούς ότι είστε σε θέση να έχετε επιδόσεις κι επιτυχίες»!

Η Παλαιστινιακή Αρχή λοιπόν φαίνεται ότι έβγαλε τα συμπεράσματά της από την συντριπτική ήττα που υπέστησαν οι μισθοφόροι του Νταχλάν στη Γάζα τον Ιούνη του 2007 όταν πήγαν να ανατρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση της Χαμάς, και δημιούργησε ένα σώμα καλά εκπαιδευμένων πραιτοριανών, που θα λειτουργεί υπό τις οδηγίες των δυνάμεων κατοχής και στο στόχαστρό του θα έχει αποκλειστικά και μόνο τους Παλαιστίνιους. Ποτέ τους Ισραηλινούς!

Ο εβραϊκός στρατός εν τω μεταξύ θα απολαμβάνει την πλήρη ατιμωρησία για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και τα εγκλήματα πολέμου στα οποία επιδίδεται (όπως εμπεριστατωμένα περιέγραψε η έκθεση του δικαστή Γκολντστόουν που διεξήχθη κατά παραγγελία του ΟΗΕ) όχι μόνο με αφορμή τις πολεμικές του επιχειρήσεις αλλά και τις καθημερινές επιχειρήσεις τρομοκράτησης και καταστολής των Παλαιστινίων. Στο στόχαστρο του δε, βρίσκονται πριν απ’ όλους τα παιδιά, ακόμη και 12 χρονών. Πριν ακόμη τα επεισόδια στην ανατολική Ιερουσαλήμ πάρουν την έκταση των τελευταίων εβδομάδων, που οδήγησαν τον εβραϊκό στρατό να δολοφονήσει τέσσερις έφηβους διαδηλωτές το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, στις φυλακές του Ισραήλ είχαν οδηγηθεί 343 παιδιά της Παλαιστίνης που συνελήφθησαν ενώ πέταγαν πέτρες στις δυνάμεις κατοχής. Η κόλαση την οποία έζησαν και τα βασανιστήρια που υπέστησαν περιγραφόταν στον βρετανικό Ομπσέρβερ με τα πιο μελανά χρώματα: Ολονύχτια κράτηση σε κελί με δεμένα μάτια ενώ σε απόσταση αναπνοής υπήρχε δεμένο σκυλί που γάβγιζε απειλητικά και ασταμάτητα, στη συνέχεια μεταφορά σε άλλη φυλακή με ενήλικους έγκλειστους και στο τέλος υποχρέωση υπογραφής μιας ομολογίας που είχε συνταχθεί στα εβραϊκά τα οποία δεν γνώριζε, ενώ η υπό όρους αποφυλάκισή του έγινε δυνατή μόνο μετά την καταβολή από τον πατέρα του 2.000 σέκελ (540 δολ.) – ποσού μυθικού για έναν μέσο Παλαιστίνιο της Δυτικής Όχθης. Να αναφερθεί δε ότι τα παιδιά της Παλαιστίνης, σύμφωνα με τους νόμους του Ισραήλ, από τα 16 τους παύουν να είναι ανήλικοι και χαρακτηρίζονται ενήλικες – για να πέφτει πιο βαρύς ο πέλεκυς του νόμου στα κεφάλια τους, ενώ τα παιδιά του Ισραήλ διατηρούν το δικαίωμα να ενηλικιώνονται κανονικά, στα 18 τους…

Οι κτηνώδεις μέθοδοι που χρησιμοποιεί το μισητό εβραϊκό κράτος για να διαιωνίζει το αποικιακό καθεστώς κατοχής απέναντι στους Παλαιστίνιους εδώ και έξι δεκαετίες έχουν ως αποτέλεσμα όλο και συχνότερα το Ισραήλ να χαρακτηρίζεται «κράτος – παρίας»! Τελευταία φορά που ακούστηκε αυτός ο χαρακτηρισμός, ενδεικτικός της πλήρους απονομιμοποίησης του, δεν ήταν σε συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων! Αφορμή ήταν η συζήτηση που έγινε μετά την απόφαση του βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ, να απελαθεί ισραηλινός διπλωμάτης που σχετιζόταν με την υπόθεση παραχάραξης βρετανικών διαβατηρίων τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από την Μοσάντ για την δολοφονία του στελέχους της Χαμάς στο Ντουμπάι.

Το Ισραήλ από την άλλη δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια, αντικρίζοντας τον διεθνή διασυρμό και την απονομιμοποίησή του στα μάτια όλου του κόσμου κι όχι μόνο των προοδευτικών ανθρώπων, όπως με ιδιαίτερη ορμή συντελείται τελευταία με αποκορύφωμα την εκστρατεία μποϋκοτάζ προϊόντων που παράγονται από το Ισραήλ κι εβραϊκές εταιρείες. Μια εκστρατεία που τοποθετεί το Ισραήλ στην ίδια μοίρα με το απάνθρωπο, ρατσιστικό καθεστώς του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Για να αντιμετωπίσει λοιπόν το Ισραήλ αυτή την καθόλου βολική κατάσταση ενεργοποιεί μια σειρά από αντιμέτρα, τα οποία περιγράφονται αναλυτικά σε πρόσφατη έκθεση, με ημερομηνία Μάρτιος 2010, του ιδρύματος Ρεούτ, την οποία έφερε στην επιφάνεια η καναδή αγωνίστρια, δημοσιογράφος και συγγραφέας Νάομι Κλάιν. Τα μέτρα αυτά «ενάντια στην απονομιμοποίηση» περιλαμβάνουν: Από την ενεργοποίηση των εργατικών συνδικάτων του Ισραήλ, φιλικών διανοουμένων στο εξωτερικό, Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που πρόσκεινται φιλικά και φυσικά της εβραϊκής διασποράς για την βελτίωση της δημόσιας εικόνας του Ισραήλ στο εξωτερικό μέχρι την εμπλοκή των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ και τη στοχοποίηση συγκεκριμένων ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από κάθε καμπάνια, οι οποίοι θα διασύρονται προσωπικά. «Σήμερα η επίθεση στο Ισραήλ είναι “φθηνή” και βολική, αλλά μπορεί να μετατραπεί σε μια πιο επικίνδυνη υπόθεση», αναφέρεται χαρακτηριστικά, το ισραηλινό κέντρο μελετών!!!

Διεθνής οργή για τα σχέδια επέκτασης των εβραϊκών εποικισμών

Το χειρότερο όμως για το Ισραήλ είναι ότι πλέον προκαλεί δυσφορία ακόμη και στον ίδιο τον ιμπεριαλισμό που δεν παύει να θεωρεί το ρατσιστικό εβραϊκό κράτος ως τον πλέον προνομιακό και στρατηγικό του σύμμαχο στη Μέση Ανατολή. Σε τακτικό επίπεδο όμως το Ισραήλ δεν διευκολύνει τα άμεσα σχέδια των ΗΠΑ στην τρέχουσα συγκυρία. Κάτι που φάνηκε πεντακάθαρα στις 9 Μάρτη, όταν την ίδια μέρα που ξεκίναγε το ταξίδι του αμερικανού αντιπροέδρου, Τζο Μπάιντεν, στο Ισραήλ, την ίδια αυτή μέρα ανακοίνωνε η κυβέρνηση Νετανιάχου την ανέγερση 1.600 επιπλέον σπιτιών στον εποικισμό Ραμάτ Σλόμο της ανατολικής Ιερουσαλήμ, όπου βρίσκονται μαζεμένα όλα τα υπερορθόδοξα ακροδεξιά αποβράσματα του διεθνούς Εβραϊσμού. Η ανακοίνωση προκάλεσε το μεγαλύτερο ρήγμα στις σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ, με τον αμερικανό αντιπρόεδρο να αποδοκιμάζει την ανακοίνωση, τον ειδικό απεσταλμένο του Ομπάμα, Τζορτζ Μίτσελ, να αναβάλει το προγραμματισμένο ταξίδι του στο Τελ Αβίβ και την αμερικανίδα υπουργό Εξωτερικών να επιβάλλει στον Νετανιάχου μετά από μια τηλεφωνική συνομιλία 45 λεπτών (στην οποία κυρίως άκουγε) να προβεί, σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, σε διορθωτικές δηλώσεις χωρίς φυσικά να ανακαλεί το σχέδιο επέκτασης των εποικισμών.

Η ανακοίνωση επέκτασης των εβραϊκών οικισμών ισοδυναμούσε με προσβολή προς τους Αμερικανούς γιατί ναρκοθετούσε την επανέναρξη των έμμεσων – δηλαδή, δι’ αντιπροσώπων – συνομιλιών μεταξύ Παλαιστινιακής Αρχής και Ισραήλ που είχε τροχιοδρομηθεί. Ο τελευταίος γύρος (άμεσων) διαπραγματεύσεων μεταξύ της Αρχής και του εβραϊκού κράτους – παρία τερματίστηκαν, με ευθύνη της Αρχής, λίγο πριν ξεκινήσει η επίθεση στη Γάζα, επ’ αφορμή την ανακοίνωση ενός άλλου τότε σχεδίου επέκτασης των εβραϊκών οικισμών. Η Αρχή μάλιστα τώρα για να αποφύγει το πολιτικό κόστος που επισείει το σύρσιμό της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτε από την τελευταία φορά που αποχώρησε, συνομιλώντας με μια κυβέρνηση του Ισραήλ που σταθερά υπονομεύει τον διάλογο, έβαλε την Αραβική Ένωση των 22 κρατών να αποφασίσει την επανέναρξη των έμμεσων συνομιλιών. Η απόφαση λοιπόν ψηφίσθηκε σηματοδοτώντας μια νέα υποχώρηση των αραβικών κρατών χωρίς κανένα αντάλλαγμα κι εκεί που ήταν έτοιμη η πανηγυρική ανακοίνωση έναρξης των διαπραγματεύσεων, το Ισραήλ τα τίναξε όλα στον αέρα προβαίνοντας στη γνωστή ανακοίνωση, την οποία μάλιστα επιβεβαίωσε ο Νετανιάχου από την Ουάσιγκτον μιλώντας στο βήμα του πανίσχυρου εβραϊκού λόμπι AIPAC και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα. Η υποβάθμιση της σημασίας της επίσκεψης του στον Λευκό Οίκο, όπως δηλώθηκε μέσω συμβολισμών (απουσία καλωσορίσματος, φωτογράφων και κοινής συνέντευξης Τύπου) ήταν το – καθόλου βαρύ – τίμημα που πλήρωσε το Ισραήλ.

Η ενόχληση των Αμερικανών από την αδιαλλαξία του Ισραήλ σχετίζεται με τις φιλοδοξίες που θρέφει ο Ομπάμα για μια συνολική επαναδιευθέτηση των σχέσεων στην Μέση Ανατολή. Ρόλο ελκυστήρα των αραβικών ολιγαρχιών σε αυτό το νέο σχέδιο επιθυμούσε να αποτελέσει η επίλυση του Παλαιστινιακού ή μια σχετική έστω επίλυση που από τα τρία αιτήματα (δημιουργία ανεξάρτητου και βιώσιμου κράτους, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ κι επιστροφή των προσφύγων) θα επιλύει άμεσα το πρώτο με ανταλλαγές γαιών, σε μια δεκαετία το δεύτερο και θα θυσιάζει το τρίτο. Σε σχέση με τη ακινησία των τελευταίων δεκαετιών ακόμη κι ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί βαθιά τομή – όπως περίπου έγινε και με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση εντός των ΗΠΑ, όπου το πιο άνευρο και υποβαθμισμένο σχέδιο επέκτασης της ασφαλιστικής κάλυψης έγινε δεκτό με διθυράμβους. Το Ισραήλ όμως δεν επιθυμεί ούτε καν αυτό. Πώς να πείσει επομένως ο Ομπάμα τον πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ, ότι η επικείμενη τοποθέτηση αμερικανού πρέσβη στη Δαμασκό, για πρώτη φορά μετά το 2005 όταν η Συρία κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του Ραφίκ Χαρίρι στο Λίβανο κι οι ΗΠΑ διέκοψαν τις σχέσεις μαζί της, μπορεί να αποτελέσει την αρχή της αναθέρμανσης των σχέσεών τους; Η απροθυμία του κράτους – τρομοκράτη του Ισραήλ (με διεθνές ρεκόρ στις καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ) να συναινέσει στη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, προδικάζει και την άρνησή του στην επιστροφή των Υψωμάτων του Γκολάν της Συρίας που παρανόμως κατέχει από το 1967. Επομένως η επαναδιευθέτηση μένει στα χαρτιά.

Στο πλαίσιό της φυσικά, που ορίζεται από την αποτυχία των εμπρηστικών μεθόδων Μπους, ο χαρακτήρας της αμερικανικής παρέμβασης στη Μέση Ανατολή δεν γίνεται λιγότερο απειλητικός για την ειρήνη. Το αντίθετο συμβαίνει, όπως βεβαιώνει κι ο πρόσφατος εξοπλισμός των πετρομοναρχιών του Περσικού Κόλπου με πυραύλους Πάτριοτ. Το ζητούμενο για την Ουάσιγκτον είναι να αξιοποιήσει τις εκρηκτικές αντιθέσεις του καθεστώτος Άσαντ, ώστε να το αποσπάσει αρχικά από την ιρανική επιρροή που αυτή τη στιγμή αποτελεί μονόδρομο για τη Συρία. Στη συνέχεια να απομονώσει την Τεχεράνη και να επιτρέψει τότε στο Ισραήλ να βομβαρδίσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, για να συνεχίσει το «κράτος – παρίας» να έχει το μονοπώλιο των πυρηνικών όπλων στην Μέση Ανατολή. Επίσης ριζοσπαστικές μαχητικές οργανώσεις όπως η Χεζμπολάχ, η Χαμάς και το Λαϊκό Μέτωπο να χάσουν τα στηρίγματά τους και τους διαύλους τροφοδοσίας σε οπλισμό και πόρους που εξασφάλιζε επί δεκαετίες ο άξονας Ιράν – Συρίας και να συντριβούν από την στρατιωτική μηχανή Ισραήλ – ΗΠΑ.

Το τι θα γίνει στην πράξη απ’ όλα αυτά μένει τελικά να αποδειχθεί…

Για νέα Ιντιφάντα προκαλεί το Ισραήλ (Μετροπόλιταν, 11/10/2009)

Εννέα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 28 Σεπτέμβρη, από την ημέρα που ο υποψήφιος πρωθυπουργός του Ισραήλ, τότε, Αριέλ Σαρόν επισκέφθηκε το ιερό για τους μουσουλμάνους τέμενος του Αλ Ακσά, πυροδοτώντας την δεύτερη ιντιφάντα των Παλαιστινίων. Στόχος των Σιωνιστών ήταν να τιναχθούν στον αέρα τα βήματα δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους που είχαν συντελεστεί στο πλαίσιο των Συμφωνιών του Όσλο. Σήμερα και δη τις τελευταίες δύο εβδομάδες, με τους εβραίους υπερορθόδοξους να προκαλούν για μια νέα ιντιφάντα τους Παλαιστινίους, ο στόχος των Ισραηλινών είναι να ακυρώσουν τις προοπτικές ενός νέου κύκλου διαπραγματεύσεων για την ειρήνη και να δικαιολογήσουν την εμπρηστική τους στάση.

Εξόφθαλμες και καθημερινές προκλήσεις χωρίς προηγούμενο, ακόμη και ξυλοδαρμοί υπέργηρων μουσουλμάνων που πήγαιναν να προσκυνήσουν το τέμενος του Αλ Ακσά συνέβαιναν σχεδόν καθημερινά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, όλο το  προηγούμενο δεκαπενθήμερο. Η ένταση έφθασε σε τέτοιο σημείο ώστε ο υπουργός Θρησκευτικών Υποθέσεων της Παλαιστιναικής Αρχής προειδοποίησε ότι η συνέχιση των επιθέσεων «θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια νέα ιντιφάντα». Δράστες των επιθέσεων ήταν υπερορθόδοξοι εβραίοι, έποικοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που δρούσαν όμως υπό την συνεχή υποστήριξη και κάλυψη του ισραηλινού κράτους. Τούτο, φάνηκε ξεκάθαρα την περασμένη Κυριακή όταν το Ισραήλ έστειλε στρατό κι απαγόρευσε σε Άραβες κάτω των 50 ετών να εισέρχονται στην παλιά πόλη, προς «αποφυγή επεισοδίων», όπως δήλωσε. Στην πραγματικότητα αυτό που ήθελε ήταν να μείνουν απερίσπαστοι οι Εβραίοι να προσευχηθούν στο Δυτικό Τείχος. Η κίνηση του Ισραήλ βάθυνε τον διχασμό και την ταπείνωση των Αράβων από τον ισραηλινό κατοχικό στρατό σε μια μικρή έκταση γης που φιλοξενεί το τρίτο σε θρησκευτική σημασία τέμενος για τους μουσουλμάνους και τον πρώτο σε σημασία τόπο προσκυνήματος για τους Εβραίους.

Δεν ήταν ωστόσο κεραυνός εν αιθρία. Το Ισραήλ, διεξάγει μια τεράστια σε μέγεθος και ασύλληπτη σε οικονομικό κόστος επιχείρηση από το 1967, όταν κατέκτησε την ανατολική Ιερουσαλήμ με τον πόλεμο των 6 ημερών, με απώτερο στόχο να αλλοιώσει τον εθνικό και θρησκευτικό χαρακτήρα της πόλης ώστε να την ενσωματώσει πλήρως στο ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ, μετατρέποντας την Ιερουσαλήμ σε πρωτεύουσα του. Το Ισραήλ δηλαδή εφαρμόζει μια πολιτική φυλετικών διώξεων και εθνοκάθαρσης, όπως αυτή που εφάρμοζε το νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ μέχρι το 1989, κι άλλα ρατσιστικά καθεστώτα στο παρελθόν. Ακρογωνιαίοι λίθοι αυτής της καλοσχεδιασμένης πολιτικής είναι: Η ανέγερση του τείχους της ντροπής που αποκόβει την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την παλαιστινιακή Δυτική Όχθη. Τα τεράστια, ανυπέρβλητα στην πράξη, εμπόδια που συναντούν οι άραβες για να συντηρήσουν τα σπίτια τους με αποτέλεσμα να τους διώχνουν κι αυτόματα να περιέρχονται στην ιδιοκτησία εβραίων εποίκων. Η απαγόρευση στην Παλαιστινιακή Αρχή να ορίσει ως έδρα της την ανατολική Ιερουσαλήμ, ακόμη και να πραγματοποιηθούν πολιτιστικές δραστηριότητες που σχετίζονται με την ανακήρυξη της πόλης ως αραβική πολιτιστική πρωτεύουσα του 2009. Το απάνθρωπο καθεστώς διώξεων που έχει επιβάλλει το Ισραήλ οδήγησε και την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 15 Δεκέμβρη 2008, επικαλούμενη το άρθρο 49 της Συνθήκης της Γενεύης που απαγορεύει τον εποικισμό κατεχομένων εδαφών, να χαρακτηρίσει σε έκθεσή της τα έργα του Ισραήλ μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ ως μια από τις πιο «ακραίες προκλήσεις στην ισραηλινο-παλαιστινιακή ειρηνευτική διαδικασία».

Παρότι όμως οι προκλήσεις των εβραίων εποίκων αποτελούν ενδημικό φαινόμενο στην ανατολική Ιερουσαλήμ, το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί συμβαίνουν τώρα οι προκλήσεις κι οι τραυματισμοί των αράβων προσκυνητών.

Το τελευταίο διάστημα είναι σε εξέλιξη δύο διαδικασίες που φέρνουν σε άσχημη, αν όχι δεινή θέση, το σιωνιστικό κράτος. Η πρώτη συντελείται στο Κάιρο όπου συνεχίζονται και φαίνεται να οδηγούνται σε αίσιο τέλος οι πυρετώδεις διαπραγματεύσεις, με την προσωπική διαμεσολάβηση του επικεφαλής των αιγυπτιακών μυστικών υπηρεσιών, μεταξύ Φατάχ και Χαμάς για τη συμφιλίωση μεταξύ των δύο ιστορικών οργανώσεων που ελέγχουν αντίστοιχα τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Η επιτόπια παρουσία του ηγέτη της Χαμάς, Χαλίντ Μεσάαλ, ο οποίος ζει στη Δαμασκό κι η επιβεβαίωση από τον ίδιο πως εντός του Οκτωβρίου αναμένεται η υπογραφή συμφωνίας αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο ισχυροποιεί τους Παλαιστινίους και αδυνατίζει το Ισραήλ που επενδύει τα μέγιστα στον διχασμό τους. Είναι δε τόσο απευκταία για το Ισραήλ η προοπτική ειρήνευσης ώστε τον Δεκέμβρη, όταν είχαν φθάσει ξανά στο παρά πέντε της υπογραφής συμφωνίας ειρήνευσης η Φατάχ κι η Χαμάς, το Ισραήλ επίσπευσε τον βομβαρδισμό της Γάζας ακυρώνοντας τα σχέδια επαναπροσέγγισης. Γιατί σήμερα να μην πυροδοτήσει μια νέα εξέγερση στην Ανατολική Ιερουσαλήμ που θα παραπέμψει στο μακρινό μέλλον για δεύτερη φορά το ενδεχόμενο της συμφιλίωσης;

Κατά δεύτερο, το Ισραήλ το τελευταίο διάστημα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, καθώς έχει αποδειχτεί πως αποτελεί την μόνη κι αποκλειστική αιτία για την στασιμότητα αν όχι υποχώρηση που καταγράφεται στο θέμα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Ειδικότερα η εμμονή του ακροδεξιού ισραηλινού πρωθυπουργού και κορυφαίου «ιέρακα» Μπεναιμίν Νετανιάχου, να μείνουν άθικτοι οι εβραϊκοί εποικισμοί στη Δυτική Όχθη έχει οδηγήσει σε στασιμότητα τις αμερικανικές πρωτοβουλίες ειρήνευσης. Να υπενθυμίσουμε πως η Παλαιστινιακή Αρχή υπό τον Μαχμούντ Αμπάς διέκοψε τον Μάρτιο, τις απ’ ευθείας συνομιλίες επ’ αφορμή την απόφαση της νέας τότε ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ να εγκρίνει νέα προγράμματα εποικισμού της Δυτικής Όχθης. Το (ορθότατο) επιχείρημά της ήταν ότι έτσι το Ισραήλ κατοχύρωνε τετελεσμένα χρησιμοποιώντας τις διαπραγματεύσεις ως άλλοθι. Έκτοτε, το Ισραήλ συνεχίζει να αποτελεί το μοναδικό εμπόδιο για την ειρήνη καθώς αρνείται ακόμη και να παγώσει την ανέγερση των παράνομων (με βάση το διεθνές δίκαιο κι επανειλημμένες αποφάσεις του ΟΗΕ) εβραϊκών αποικισμών.

Η στάση μάλιστα του εξτρεμιστή Νετανιάχου συνιστά πρόκληση για τη διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο καθώς ο Μαχμούντ Αμπάς, από την άλλη μεριά, υποχρεώνεται να δέχεται την μια ταπείνωση μετά την άλλη, χωρίς να εισπράττει το παραμικρό. Μόνο το τελευταίο διάστημα έχει προβεί σε τρεις εξευτελιστικές για το κύρος του και τους στόχους του παλαιστινιακού αγώνα υποχωρήσεις, αδυνατίζοντας τη θέση του. Στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για παράδειγμα, ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής χαρακτήρισε από το πόντιουμ του διεθνούς οργανισμού το Ισραήλ ως «εβραϊκό κράτος», χωρίς ταυτόχρονα να καταγγέλλει το ρατσιστικό του χαρακτήρα, αλλά υποκύπτοντας στις πιέσεις των σιωνιστών που μακροπρόθεσμα επιδιώκουν να πετάξουν έξω από τα σύνορα του Ισραήλ το 20% των Αράβων που συνεχίζουν να το κατοικούν, παρά τις απηνείς διώξεις. Κατά δεύτερο, ο Μαχμούντ Αμπάς δέχθηκε να πραγματοποιηθεί η τριμερής συνάντηση μεταξύ του ιδίου, του Νετανιάχου και του Ομπάμα, παρότι ο ηγέτης του ρατσιστικού εβραϊκού κράτους είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει στο θέμα των εποικισμών, οπότε δεν υπήρχε καμιά ελπίδα η συνάντηση να αποβεί γόνιμη. Καθόλου άδικα ως μεγάλος κερδισμένος της χειραψίας θεωρήθηκε ο Νετανιάχου που έτσι νομιμοποίησε τις αξιώσεις του! Το τρίτο περιστατικό αφορά την παραίτηση του Αμπάς από το δικαίωμα της Αρχής να επιδιώξει την δίωξη του Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου που πραγματοποίησε κατά την επίθεση στη Γάζα όπως αναφέρονται στην πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ. Για να μην δυσαρεστήσει το ίδιο του Ισραήλ, που δημόσια δήλωσε πως μια δίωξή του θα έβαζε ταφόπλακα στην προοπτική των ειρηνευτικών διαδικασιών, αλλά και τους Αμερικάνους που του το ζήτησαν σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Αμπάς παραιτήθηκε από το δικαίωμα της δίωξης προκαλώντας κύματα οργής τόσο εντός της Παλαιστίνης, όσο κι εκτός. Η κυβέρνηση της Συρίας, για παράδειγμα, δήλωσε έκπληκτη από την απόφαση του Αμπάς. Ο πρωθυπουργός της Χαμάς στη Γάζα μίλησε για «απόφαση ντροπής», ενώ ο υπουργός Συντονισμού του ίδιου του Αμπάς, έκανε λόγο για «τρομακτικά κακή απόφαση», με αποτέλεσμα τελικά ο Αμπάς να αναθεωρήσει τη στάση του.

Σε αυτό το πλαίσιο, όταν κάθε μέρα που περνάει το σιωνιστικό κράτος αποδεικνύει ότι αποτελεί παράγοντα υπονόμευσης των ειρηνευτικών προσπαθειών και αποσταθεροποίησης, μια νέα εξέγερση των Παλαιστινίων θα το βοηθούσε να μεταφέρει τις ευθύνες στο απέναντι στρατόπεδο…

Συνέδριο διχασμού και κρίσης της Φατάχ (Μετροπόλιταν, 14/8/2009)

Πολύ μακριά από τον αρχικό του στόχο που ήταν να ενισχύσει τη συνοχή της Φατάχ και να ισχυροποιήσει τη θέση της εντός κι εκτός παλαιστινιακών εδαφών βρέθηκε ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, μετά την ολοκλήρωση του έκτου συνεδρίου της οργάνωσης που ξεκίνησε στη Βηθλεέμ της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης στις 4 Αυγούστου.

 Στον αέρα τίναξε το συνέδριο της Φατάχ, που πραγματοποιήθηκε 20 ολόκληρα χρόνια μετά το προηγούμενο, ο γενικός γραμματέας της οργάνωσης, Φαρούκ Καντούμι, με τη συνέντευξη τύπου που έδωσε στην πρωτεύουσα της Ιορδανίας, Αμάν, στις 12 Ιούλη. Τα όσα δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης ο ισχυρός άνδρας της Φατάχ, προκάλεσαν σοκ ακόμη και στους καλά ενημερωμένους δυτικούς αναλυτές, ενώ έφεραν στην επιφάνεια το βαθύ χάσμα που έχει διαμορφωθεί μεταξύ της ενδοτικής και της αγωνιστικής πτέρυγας της ιστορικής οργάνωσης που ίδρυσε ο Γιασέρ Αραφάτ.

Η είδηση της συνέντευξης που αποτέλεσε βόμβα μεγατόνων ήταν ότι ο σημερινός πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής (η θητεία του οποίου έχει λήξει επίσημα, ωστόσο αρνείται να προκηρύξει εκλογές), Μαχμούντ Αμπάς, μαζί με τον ισχυρό άνδρα της Φατάχ στη Γάζα, «σκοτεινό», Μοχάμεντ Νταχλάν, ευθύνονται για τη δολοφονία του Γιασέρ Αραφάτ!!! Να θυμίσουμε ότι ο ιδρυτής της Φατάχ και ιστορικός ηγέτης του παλαιστινιακού αγώνα εξέπνευσε στις 11 Νοέμβρη 2004 σε νοσοκομείο του Παρισιού όπου είχε μεταφερθεί για να αντιμετωπισθεί μια σπάνια αρρώστια που τον είχε προσβάλλει, εκδηλώνοντας συμπτώματα παρόμοια με του AIDS. Να σημειωθεί πως οι Ισραηλινοί πολλούς μήνες πριν τον θάνατο του Αραφάτ, δεν έκρυβαν την επιθυμία τους να μπει τέλος στη ζωή του παλαιστίνιου ηγέτη έτσι ώστε οι δυνάμεις της αντίστασης να πάψουν να εκπροσωπούνται από μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα και το δαχτυλίδι της διαδοχής να δοθεί σε έναν ελέγξιμο και χειρίσιμο παλαιστίνιο πολιτικό που δεν θα είναι επιρρεπής στην αγωνία για ελευθερία των απλών Παλαιστινίων ενώ ταυτόχρονα οι δυνάμεις της αντίστασης θα απομονωθούν με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Προς επίρρωση να αναφέρουμε ότι ο τότε πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν σε συνέντευξη που είχε δώσει την 1η Φεβρουαρίου 2002 στην ισραηλινή εφημερίδα Μααρίβ είχε δηλώσει ότι μετάνιωσε που δεν σκότωσε τον Αραφάτ στον Λίβανο το 1982 (όταν ο Σαρόν είχε διευθύνει τη σφαγή άοπλων γυναικόπαιδων στα παλαιστινιακά στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα της Βηρυτού). Επίσης την ημέρα του θανάτου του Αραφάτ, όταν όλη η Μέση Ανατολή βυθιζόταν στο πένθος, το βρετανικό δίκτυο BBC μετέφερε τις ακόλουθες δηλώσεις του αρχηγού της αντιπολίτευσης, Σιμόν Πέρες: «Είναι καλό που ο κόσμος τον ξεφορτώνεται. Ο ήλιος λάμπει στη Μέση Ανατολή».

Αυτό που δεν ήταν ωστόσο γνωστό μέχρι που έδωσε τη συνέντευξη Τύπου ο γενικός γραμματέας της Φατάχ, ήταν ότι στη δολοφονία του Αραφάτ εμπλέκονταν και πρωτοκλασάτα στελέχη της δικής τους οργάνωσης. Ο δεύτερος ισχυρός άνδρας της Φατάχ δήλωσε ότι ο ίδιος ο Αραφάτ του είχε παραδώσει πρακτικά από μία μυστική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε το 2004 που είχε ως θέμα την εκτέλεση μιας σειράς ηγετών της αντίστασης απ’ όλο το φάσμα των μαχητικών οργανώσεων: Από τη Φατάχ, μέχρι τη Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ. Στη συνάντηση συμμετείχαν ο τότε ισραηλινός πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Γουίλιαμ Μπερνς, αξιωματούχοι της CIA κι από την παλαιστινιακή πλευρά ο μετέπειτα πρόεδρος, Μαχμούντ Αμπάς, κι ο υπεύθυνος ασφαλείας της Φατάχ στη Γάζα, Μοχάμεντ Νταχλάν που έχει αλλεπάλληλες φορές κατηγορηθεί για σχέσεις με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ενώ λίγο πριν πεθάνει ο Αραφάτ και σε μια απαράμιλλη επίδειξη γενναιότητας ήταν περικυκλωμένος στο προεδρικό γραφείο στη Μακούμπα από τα ισραηλινά τανκς, είχε επιχειρήσει να οργανώσει «παλατιανό» πραξικόπημα για την ανατροπή του. Το γεγονός ότι πολλοί από όσους ονομάτισε ο Καντούμι πράγματι δολοφονήθηκαν στη συνέχεια (όπως ο ηγέτης της Χαμάς, Αμπντέλ Αλ Ραντίσι, στις 17 Απρίλη 2004), ενώ άλλοι συνεχίζουν να ζουν μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να γλιτώσουν την τελευταία στιγμή από τις δολοφονικές επιθέσεις των σιωνιστών (όπως ο σημερινός πρωθυπουργός της Χαμάς στη Γάζα, Ισμαΐλ Χανίγια) βεβαιώνει το αληθές των λόγων του Φαρούκ Καντούμι.

Ο γενικός γραμματέας της παλαιστινιακής οργάνωσης επιτέθηκε επίσης εναντίον του Μαχμούντ Αμπάς, με βαρύτατες κατηγορίες. «Δεν επιθυμώ να κάτσω δίπλα του ή να συμφιλιωθώ μαζί του καθώς κινείται στην ίδια γραμμή – σε συγχρονισμό – με τους ηγέτες του ισραηλινού καθεστώτος», ήταν τα λόγια του. Επίσης, κατηγορώντας τη σημερινή ηγεσία της Φατάχ για απεμπόληση των ιδρυτικών της στόχων και συνεργασία με τους Ισραηλινούς με τη δικαιολογία των ειρηνευτικών συνομιλιών τόνισε με δραματικούς τόνους: «Δεν σας ανήκει η Φατάχ, έχετε κάνει πειρατεία στη Φατάχ, με απώτερο στόχο να συγκεντρώσετε πλούτο και να κλέψετε χρήματα. Έχετε παρεκκλίνει από τον πραγματικό δρόμο της Φατάχ, το δρόμο της αντίστασης και της απελευθέρωσης κι έχετε επιλέξει να γίνετε πιόνι στα χέρια των εχθρών μας»! Οι συγκλονιστικές αυτές δηλώσεις του Καντούμι, όπως μεταφέρθηκαν μεταξύ πολλών άλλων μέσων ενημέρωσης από την ευρείας κυκλοφορίας αγγλόφωνη αιγυπτιακή εφημερίδα Al Ahram Weekly βεβαιώνουν ότι στο εσωτερικό της Φατάχ υφίσταται κι επίσημα πλέον ένα χάσμα εξ ίσου βαθύ με το χάσμα που χωρίζει την ηγεσία της Φατάχ με τη Χαμάς. Οι παραπάνω αποκαλύψεις του Καντούμι που χαίρει μεγάλου σεβασμού μεταξύ των Παλαιστινίων, προκάλεσαν τόσο μεγάλη οργή στην Παλαιστινιακή Αρχή, ώστε προέβη σε μια πρωτοφανή πράξη λογοκρισίας διατάσσοντας το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού Αλ Τζαζίρα, που μετέδωσε πρώτο την επίμαχη συνέντευξη Τύπου!

Σε αυτό το κλίμα δεν ήταν καθόλου παράξενο που το συνέδριο της Φατάχ, ανεξαρτήτως μάλιστα του πως το αξιοποίησε η ηγεσία της Αρχής για δημόσιες σχέσεις και τη διεθνή της προβολή, χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία. Κατ’ αρχήν και μόνο η διεξαγωγή του στα κατεχόμενα, που συνέβη για πρώτη φορά, έδινε στις ισραηλινές αρχές κατοχής το δικαίωμα να έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο για το ποιοι θα παραστούν στις εργασίες του. Δεν χρειαζόταν επομένως να έχει κανείς μαντικές ικανότητες για να προβλέψει πως το μεγαλύτερο κενό εκπροσώπησης θα προερχόταν από τις τάξεις των πιο μαχητικών τμημάτων, των αγωνιστών δηλαδή της Φατάχ που συνεχίζουν τον δρόμο της αντίστασης του Αραφάτ και του Καντούμι και καταζητούνται από τις ισραηλινές αρχές κατοχής. Γι αυτό ακριβώς το λόγο ο Καντούμι διαφώνησε με την απόφαση του Αμπάς να διεξαχθεί το συνέδριο στη Βηθλεέμ, υπό το άγρυπνο βλέμμα του ισραηλινού στρατού. Ακόμη όμως κι από τους 2.270 σύνεδροι που συμμετείχαν στο συνέδριο, η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είχε εκλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες από τις οργανώσεις του κόμματος, αλλά είχε οριστεί από μια επιτροπή που τελούσε υπό τον ασφυκτικό έλεγχο του ίδιου του Αμπάς. Παρόλα αυτά, κατά τη διάρκεια των εργασιών του συνεδρίου δεν έλειψαν ηχηρές φωνές διαμαρτυρίας για την έλλειψη διαφάνειας και δημοκρατίας. Ρεπορτάζ του Associated Press που δημοσιεύτηκε στις 6 Αυγούστου παρέθετε τη λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ ενός συνέδρου που ζητούσε οικονομικό απολογισμό για τον πακτωλό χρημάτων που έχει διαχειριστεί η Παλαιστινιακή Αρχή όλα αυτά τα χρόνια και του προέδρου Μαχμούντ Αμπάς που του απάντησε «σταμάτα ή φύγε»!!!

Το χειρότερο ωστόσο για τους εκφραστές της ενδοτικής γραμμής, που πιστεύουν ότι με τη συνδιαλλαγή και τις υποχωρήσεις θα καταφέρουν ότι δεν πέτυχαν οι Παλαιστίνιοι με τον ηρωικό αγώνα τους, είναι ότι οι προσπάθειές τους στέφονται με μεγαλύτερη αποτυχία από τις προσπάθειες του Αραφάτ και τα αποτελέσματα της ιντιφάντα. Διαφορετικά ειπωμένο, η αδιάλλακτη κι ανυποχώρητη γραμμή αποδείχθηκε πιο αποτελεσματική στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους σε σχέση με όσα έχει πετύχει η σημερινή ηγεσία της Παλαιστινιακής Αρχής. Προς επίρρωση, η απόφαση του Ισραήλ να επεκτείνει τον εβραϊκό εποικισμό της ανατολικής Ιερουσαλήμ, που με βάση τις διεθνείς συμφωνίες θα γίνει η πρωτεύουσα του νέου κράτους, κι η προκλητική κίνηση του σιωνιστικού κράτους να το ανακοινώσει τις μέρες διεξαγωγής του συνεδρίου της Φατάχ…

Αρέσει σε %d bloggers: