Ακροδεξιά στροφή Νετανιάχου

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣl

Σοκ ακόμη και στους πλέον πολιτικά οικείους του προκάλεσε για μια ακόμη φορά ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου, ανακοινώνοντας τη νέα του πολιτική συμμαχία, εν όψει των εκλογών της 9ης Απριλίου. Ο ηγέτης του κόμματος Λικούντ παρότι αντιμετωπίζει κατηγορίες για διαφθορά ακόμη και κακουργηματικού χαρακτήρα, θεωρείται το φαβορί των εκλογών. Τυχόν νίκη του, που θα ανοίξει την πόρτα για πέμπτη θητεία, θα σπάσει το ρεκόρ που κατείχε ο Μπεν Γκουριόν ως μακροβιότερος πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Αυτή τη φορά ωστόσο η νέα του θητεία θα είναι διαφορετική από τις προηγούμενες καθώς θα έχει εξ αρχής προδιαγράψει τον ακραίο της πολιτικό προσανατολισμό. Η συμμαχία που εξήγγειλε με τα δυο μικρά ακροδεξιά κόμματα, Εβραϊκό Σπίτι και Εβραϊκή Ισχύς, προκαλώντας ασυνήθιστα σοβαρές αντιδράσεις, εγγυώνται ότι θα ακολουθήσει ακόμη πιο επιθετική πολιτική απέναντι στους Παλαιστίνιους ακυρώνοντας κάθε δυνατότητα εύρεσης λύσης στο πλαίσιο όσων έχει κατ’ επανάληψη αποφασίσει ο ΟΗΕ: Δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των διωχθέντων Παλαιστίνιων. Το πρόγραμμα και ο πρότερος βίος ωστόσο των δύο αυτών κομμάτων με τα οποία συμμάχησε ο Νετανιάχου εγγυώνται ότι πλέον ούτε φραστικά δεν θα συμπορεύεται με το διεθνές δίκαιο.

Οι επικεφαλής του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς εμφανίζονται ως συνεχιστές του σιωνιστή γεννημένου στα ΗΠΑ ραβίνου Μεΐρ Καχάν, που διετέλεσε βουλευτής στην Κνεσέτ τη δεκαετία του 1980, πριν το κόμμα του βγει εκτός νόμου κι ενταχθεί στην περίφημη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων της Ουάσιγκτον. Η Εβραϊκή Ισχύς ζητά κι επισήμως την κατάληψη του Όρους του Ναού (που θεωρείται ιερός τόπος και για τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους και γι’ αυτό το λόγο τελεί επισήμως υπό Ιορδανική επιτήρηση, μέσω μουσουλμάνων κληρικών) και την προσάρτηση των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών, απορρίπτοντας επισήμως κάθε σχέδιο δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Οι δύο ηγέτες του κόμματος Εβραϊκή Ισχύς, Μιχαέλ Μπεν Αρί και Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, που κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγούν βουλευτές, χάρη στη συμμαχία με το Νετανιάχου, είναι συνιδρυτές του Λεχάβα που όχι απλώς ζητά τον πλήρη, φυλετικό διαχωρισμό Εβραίων και Αράβων, αλλά σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς της 24ης Φεβρουαρίου, εμπλέκονται σε εμπρησμό μικτού σχολείου στην Ιερουσαλήμ, στο οποίο φοιτούν παιδιά αραβικής κι εβραϊκής καταγωγής. Μάλιστα, στο όχι και τόσο μακρινό 2012 οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να χορηγήσουν ταξιδιωτική βίζα στον Μπεν Αρί, επειδή είναι μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο έτερος …αξιότιμος φίλος του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπεν Γκβιρ, δηλώνει υπερήφανος που κοσμεί το σπίτι του με φωτογραφία του οπαδού του Καχάν, Μπαρούχ Γκολντσάιν, ο οποίος κέρδισε τη θέση του στο παλίμψηστο της Ισραηλινής ακροδεξιάς αφού σκότωσε 29 Παλαιστίνιους στη Χεβρόνα το 1994, την ώρα της προσευχής τους.

Η επιλογή του Νετανιάχου προκάλεσε την αντίδραση όχι μόνο των δημοκρατικών εβραϊκών οργανώσεων που αντιτάσσονται μόνιμα στα επιθετικά ισραηλινά σχέδια αλλά και οργανώσεων όπως το AIPAC και το AJC, που ποτέ στο παρελθόν δεν δυσφόρησαν απέναντι στην πολιτική του Νετανιάχου και του Ισραήλ. Και οι δύο οργανώσεις χαρακτήρισαν ως «κατακριτέες» τις ιδέες των δύο σιωνιστικών οργανώσεων, δηλώνοντας ότι ακόμη κι αν εκλεγούν στην επόμενη κυβέρνηση τα στελέχη τους, αντιπρόσωποι των δύο οργανώσεων δεν πρόκειται να έχουν καμία επαφή μαζί τους! Ένα ακόμη δείγμα της απομόνωσης στην οποία οδηγείται το Ισραήλ όσο αρνείται να αναγνωρίσει τα δίκαια αιτήματα των Παλαιστινίων και υπονομεύει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή…

Πηγή: Νέα Σελίδα

Διάβασε επίσης:

Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα;

Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα;

Σοκ και δέος προκαλεί η ανάγνωση της έκθεσης των ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ (εδώ το πλήρες κείμενο) που διερεύνησαν τις συνθήκες και τα αποτελέσματα από τη συνεχιζόμενη επί ένα σχεδόν χρόνο αιματοχυσία στα σύνορα της Γάζας.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Με βάση την έκθεση των εμπειρογνωμόνων που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 25 Φεβρουαρίου 2019 κι αφορούσε όσα συνέβησαν από τον Μάρτιο του 2018, όταν ξεκίνησαν οι πορείες στα σύνορα της Γάζας, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2018, δολοφονήθηκαν 189 Παλαιστίνιοι, ενώ πυροβολισμούς δέχθηκαν περισσότεροι από 6.100. Μεταξύ των δολοφονημένων περιλαμβάνονταν 35 παιδιά, 3 νοσοκόμοι και 2 δημοσιογράφοι. Οι ειδικοί των Ηνωμένων Εθνών ανέφεραν ότι «υπήρχαν βάσιμοι λόγοι να πιστεύουμε ότι οι ελεύθεροι σκοπευτές του Ισραήλ πυροβολούσαν σε δημοσιογράφους, εργαζόμενους στην υγεία, παιδιά και άτομα με αναπηρίες, γνωρίζοντας ότι είναι ξεκάθαρα αναγνωρίσιμοι ως τέτοιοι».  Από τη μεριά του Ισραήλ σκοτώθηκε 1 και τραυματίστηκαν 4 στρατιώτες από πυρά που εκτοξεύθηκαν από τη Γάζα. Συμπερασματικά οι ειδικοί καταλήγουν πώς το Ισραήλ ενδέχεται να έχει πραγματοποιήσει εγκλήματα πολέμου! «Αυτές οι σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του ανθρωπιστικού δικαίου μπορεί να συνιστούν εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», σύμφωνα με τα λόγια τους.

Από τη μεριά του το Ισραήλ, απέρριψε την έκθεση ως «εχθρική, αναληθής και μεροληπτική». Δια στόματος του υπουργού Εξωτερικών, Ισραέλ Κατζ, δήλωσσε ότι «κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα του Ισραήλ και την υποχρέωσή του να υπερασπίζεται τους πολίτες και τα σύνορά του από βίαιες επιθέσεις»…

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν 325 συνεντεύξεις και συναντήσεις με θύματα, μάρτυρες, κυβερνητικούς αξιωματούχους και μέλη της κοινωνίας των πολιτών, απ’ όλες τις πλευρές, ενώ συγκέντρωσαν περισσότερα από 8.000 ντοκουμέντα. Στο υλικό περιλαμβάνονται ιατρικά ανακοινωθέντα, γνωμοδοτήσεις νομικών, αναρτήσεις από Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, φωτογραφίες και βίντεο. Από την εισαγωγή κιόλας αναφέρεται ότι «παρά τα αρκετά αιτήματα το Ισραήλ δεν έδωσε στην επιτροπή άδεια πρόσβασης στο Ισραήλ ή τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη, δε συνεργάστηκε ούτε παρείχε πληροφορίες». Στον αντίποδα, «η Επιτροπή δηλώνει ευγνώμων προς τις κυβερνήσεις της Τουρκίας, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου και του Κράτους της Παλαιστίνης για τη συνεργασία τους με την Επιτροπή και τη διευκόλυνση της εργασίας τους». 

Να σημειωθεί ότι οι διαδηλώσεις του τελευταίου χρόνου ξεκίνησαν μετά από μια ανάρτηση που έκανε στο facebook ένας 34χρονος ποιητής και δημοσιογράφος, Αχμέντ Αμπού Αρτέμα. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις 30 Μαρτίου 2018 και με βάση μαρτυρίες δημοσιογράφων συμμετείχαν από 40.000 ως 50.000 άτομα. Στα αιτήματα των διαδηλωτών ήταν η εφαρμογή του ψηφίσματος 194 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και η βελτίωση της δραματικής ανθρωπιστικής κατάστασης που επικρατεί στη Γάζα. Το ψήφισμα 194 αναγνωρίζει το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων στα σπίτια τους. Το δικαίωμα επιστροφής αναγνωρίζεται επίσης στην απόφαση 242 του 1967. Οι συνθήκες διαβίωσης των 2 εκ. Παλαιστινίων στη Γάζα, που συχνά περιγράφεται ως «η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου», είναι δραματικές μετά το εμπάργκο που επέβαλε το Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα στη Γάζα παρατηρείται το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας τον κόσμο, που φτάνει το 54%, με το ποσοστό της ανεργίας στους νέους να ανέρχεται στο 74%. Λόγω του αποκλεισμού, το 68% των κατοίκων εξαρτάται από τις διανομές φαγητού που πραγματοποιούν διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις όπως ο Ερυθρός Σταυρός, που κατ’ επανάληψη έχουν χαρακτηρίσει τα τιμωρητικά μέτρα του Ισραήλ ως «συλλογική τιμωρία». Μόλις το 2017, ο ΟΗΕ προειδοποίησε ότι λόγω έλλειψης νερού, ηλεκτρικού, τροφίμων και υπηρεσιών υγείας και παιδείας οι συνθήκες ζωής στη Γάζα γίνονται «μη βιώσιμες».

Ο απολογισμός των θυμάτων από τις επιθέσεις του Ισραήλ τα τελευταία 10 χρόνια στους Παλαιστίνιους της Γάζας έχει ως εξής:

2008-2009: 1.400 Παλαιστίνιοι νεκροί και 13 Ισραηλινοί, (επιχείρηση Cast Lead)

2012: 174 Παλαιστίνιοι νεκροί και 6 Ισραηλινοί.

2014: 2.251 Παλαιστίνιοι νεκροί και 71 Ισραηλινοί.

Πηγή: Νέα Σελίδα

Θάνατο κι απόγνωση χωρίς τέλος για τους Παλαιστινίους επιφυλάσσει το Ισραήλ

Μια δυσάρεστη, η πιο δυσάρεστη, έκπληξη περίμενε τους χιλιάδες έλληνες καθηγητές που από το υστέρημά τους συνέδραμαν ώστε η ΟΛΜΕ να χτίσει στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη ένα σχολείο για τους μικρούς μαθητές της Παλαιστίνης, που στερούνται ακόμη κι αυτού του στοιχειώδους δικαιώματος.,

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής εισέβαλαν νύχτα στη νότια περιοχή της Χεβρόνας, στη Ζανούτα, πριν καν συμπληρωθούν δύο εβδομάδες από τα εγκαίνιά του στις 25 Μαρτίου και το κεταδάφισαν! Μπουλντόζες του ισραηλινού στρατού ισοπέδωσαν το δημοτικό σχολείο δείχνοντας όχι μόνο την περιφρόνησή τους απέναντι στα αισθήματα αλληλεγγύης του ελληνικού λαού, αλλά και την αποφασιστικότητά τους να φτάσουν μέχρι τέλους την πολιτική εθνοκάθαρσης που εφαρμόζουν σχεδιασμένα κι επί χρόνια εναντίον των Παλαιστινίων.

Η κατεδάφιση από τον ισραηλινό στρατό με τη συνοδεία πάνοπλων στρατιωτών του σχολείου που χρηματοδότησε η ΟΛΜΕ (η οποία τίμησε έμπρακτα τις διεθνείς συνθήκες για τα δικαιώματα των παιδιών) δεν είναι το μοναδικό αντίστοιχο περιστατικό στα παλαιστινιακά εδάφη που παράνομα κατέλαβε το Ισραήλ με τον πόλεμο του 1967 κι επιχειρεί συστηματικά να προσαρτήσει παρά κι ενάντια σε δεκάδες αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Αμέτρητα είναι τα περιστατικά των κατεδαφίσεων στη Δυτική Όχθη σε βάρος Παλαιστινίων, με το επιχείρημα ότι δεν είχαν εξασφαλίσει την απαραίτητη άδεια ανέγερσης, επισκευών ή μικροεργασιών. Αυτό όμως που ποτέ δεν αναφέρουν οι αρχές κατοχής είναι ότι συστηματικά δεν εγκρίνουν άδειες στους αιτούντες, όταν είναι Παλαιστίνιοι. Το 2015 για παράδειγμα δε δόθηκε ούτε μία άδεια. Κι έτσι οι μπουλντόζες του ισραηλινού στρατού με το που αντιλαμβάνονται οποιασδήποτε κλίμακας οικοδομικές εργασίες προβαίνουν στην κατεδάφιση όλης της οικοδομής. Ζητούμενο αυτής της πολιτικής είναι, μέσω της εκδίωξης των Αράβων, να αλλάξει η εθνική σύνθεση της Δυτικής Όχθης και δη της Ιερουσαλήμ έτσι ώστε ο κάθε Νετανιάχου να επικαλείται την κυριαρχία του εβραϊκού στοιχείου για να δικαιολογεί τα τετελεσμένα της κατοχής και προσάρτησης. Μόνο που αυτή η πολιτική, των συστηματικών διακρίσεων και διώξεων σε βάρος μιας εθνότητας η οποία δε σταματά στις άδειες οικοδομής όπως βεβαιώνουν οι 6.500 Παλαιστίνιοι που βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές (εκ των οποίων 350 παιδιά, 60 γυναίκες, 400 χωρίς να τους έχει απαγγελθεί κατηγορία και 1.800 με άμεση ανάγκη ιατρικής περίθαλψης) αποκαλείται εθνοκάθαρση. Έχει δε, κατ’ επανάληψη αποδοκιμαστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Στη Γιουγκοσλαβία μάλιστα, για όσους θυμούνται, το ΝΑΤΟ προέβη ακόμη και σε στρατιωτική εισβολή και βομβαρδισμό της Σερβίας, επικαλούμενο την εθνοκάθαρση σε βάρος των Αλβανών. Με ποιά κριτήρια λοιπόν η εθνοκάθαρση των Αλβανών είναι καταδικαστέα κι αιτία πολέμου κι η εθνοκάθαρση σε βάρος των Παλαιστινίων κάτι σαν φυσικό φαινόμενο;

Η προσπάθεια του Ισραήλ να εδραιώσει και να διαιωνίσει την κατοχή του στα παλαιστινιακά εδάφη συμπληρώνεται με τη συνεχή επέκταση των παράνομων εβραϊκών επικοισμών, όπου κατοικούν περισσότεροι από 600.000 Εβραίοι. «Εβραίοι μόνον» μάλιστα, καθώς όχι απλώς απαγορεύεται σε οποιονδήποτε πολίτη άλλης εθνικότητας να κατοικήσει εντός τους, αλλά φιλοξενώντας τα πιο ακραία σιωνιστικά στοιχεία έχουν μετατραπεί σε εστίες διαρκών επιθέσεων και προσβολών απέναντι στους Παλαιστίνιους, με στόχο να τους διώξουν από τα πατρογονικά τους εδάφη. Κι όλα αυτά με την ανοχή, την ενθάρρυνση και τη χρηματοδότηση του κράτους του Ισραήλ. Είναι ενδεικτικό ότι η ισραηλινή Μη Κυβερνητική Οργάνωση Yesh Din ανέφερε πώς μόλις για το 8% των επιθέσεων εναντίον Παλαιστινίων έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Για το 92% επιφυλάχθηκε η ατιμωρησία, που ισοδυναμεί με πράσινο φως στις πάνοπλες ομάδες των παρακρατικών ώστε να επιτίθενται στους άοπλους Παλαιστίνιους μέχρι να τους αναγκάσουν κι αυτούς να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.

Η κατάσταση είναι απείρως πιο δραματική στη Γάζα, την μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, όπου σχεδόν 2 εκ. Παλαιστίνιοι βρίσκονται υπό διαρκή αποκλεισμό, με ευθύνη όχι μόνο του Ισραήλ αλλά και της Αιγύπτου που κρατά σχεδόν μόνιμα κλειστό το μοναδικό συνοριακό πέρασμα εκτός Ισραήλ. Το 2017 άνοιξε μόνο για 30 ημέρες κι αυτό με ευθύνη του προέδρου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, που εντελώς αδικαιολόγητα υιοθετεί πλήρως την πολιτική του Ισραήλ που επιλέγει να κρατά απομονωμένους τους Παλαιστίνιους, τιμωρώντάς τους για τη στήριξη που συνεχίζουν να προσφέρουν στη Χαμάς, την οποία όχι μόνο εξέλεξαν με ισχυρή πλειοψηφία στις τελευταίες ελεύθερες εκλογές αλλά εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να στηρίζουν. Αδιαφορώντας παντελώς για την εμμονική επιλογή της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας να χαρακτηρίζει τη Χαμάς, τρομοκρατική οργάνωση. Μια επιλογή που στην καλύτερη περίπτωση αποξενώνει τον Παλαιστινιακό λαό από διεθνούς οργανισμούς κι ενώσεις, αν δεν τους θεωρεί όλους συνένοχους του Ισραήλ.

Κι η απάθεια τους απέναντι στα αλλεπάλληλα ισραηλινά εγκλήματα δεν πείθει εύκολα για το αντίθετο. Κι εδώ στο κάδρο όσων οπλίζουν το χέρι του Ισραήλ δεν είναι μόνο η κυβέρνηση του Τραμπ (που την κατηγορεί για φιλοφασιστική στροφή ακόμη κι η υπουργός Εξωτερικών του Κλίντον, Μαντλίν Ολμπράιτ, στο νέο τη βιβλίο) η οποία με το ένα χέρι υποδεικνύει την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ όπου βρίσκονται όλες οι διπλωματικές αντιπροσωπείες του κόσμου στην Ιερουσαλήμ και με το άλλο χέρι μειώνει δραστικά (κατά 300 εκ. δολ.) τη διεθνή βοήθεια από την οποία ελέω ανεργίας και αποκλεισμού εξαρτάται ο μισός Παλαιστινιακός λαός. Ευθύνες αναλαμβάνει κι η ΕΕ όπως έδειξε η σκανδαλώδης απάθειά της κατά τις πρόσφατες δολοφονίες άοπλων διαδηλωτών στη Γάζα, από ελεύθερους σκοπευτές του Ισραηλινού στρατού, οι οποίοι σε μια έξαρση …γενναιότητας και απαράμιλλου …θάρρους δολοφόνησαν εν ψυχρώ διαδηλωτές που πλησίασαν τη συνοριακή γραμμή με το Ισραήλ. «Όπως οι Βρετανοί στην Ινδία και οι λευκοί ρατσιστές στις ΗΠΑ, η ισραηλινή κυβέρνηση αγνοεί πώς να χειριστεί άοπλους διαδηλωτές», έγραψε ο βετεράνος Ισραηλινός φιλειρηνιστής Γιούρι Αβνερί.

Συνολικά, από τις 30 Μαρτίου μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχουν σκοτωθεί 28 Παλαιστίνιοι κι έχουν τραυματιστεί περισσότεροι από 1.500. Το μένος των Ισραηλινών είναι τέτοιο ώστε επέβαλαν οικονομικές κυρώσεις ακόμη και στους ιδιοκτήτες των λεωφορείων που μετέφεραν τους Παλαιστίνιους στα σύνορα για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην κατοχή και την εξαθλίωση που τους έχουν επιβάλλει οι αρχές κατοχής, τιμωρώντας τους επειδή είναι Παλαιστίνιοι. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι στη μαρτυρική Γάζα (όπου τα δύο τρίτα των κατοίκων της είναι πρόσφυγες από άλλα σημεία του Ισραήλ), ηλεκτρικό έχουν μόνο 4 ώρες περίπου την ημέρα, ακόμη δεν έχουν επισκευαστεί οι περισσότερες καταστροφές που προκάλεσαν οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί από τον τελευταίο πόλεμο του 2014 (όταν τα θύματα από τη μεριά των Παλαιστινίων έφτασαν σε αναλογία 1 στους 1.000 κατοίκους) επειδή απαγορεύεται η είσοδος οικοδομικών υλικών με το αιτιολογικό ότι θα χρησιμοποιηθούν για πολεμικό υλικό από τη Χαμάς, ότι απαγορεύεται ακόμη και το ψάρεμα στα ανοιχτά της Γάζας όπου διαρκώς περιπολούν ισραηλινά και αιγυπτιακά σκάφη πυροβολώντας όποτε κάνουν κέφι Παλαιστίνιους ψαράδες με το επιχείρημα ότι βγήκαν εκτός χωρικών υδάτων, κοκ.

Δοθέντων όλων των παραπάνω η «Νάκμπα» (καταστροφή) που έπληξε τους Παλαιστίνιους 70 χρόνια πριν, όταν οι Εβραίοι επέλεξαν να συνοδεύσουν την εγκατάστασή τους στην Παλαιστίνη με την ολοσχερή καταστροφή 400 παλαιστινιακών κοινοτήτων και τον ξεριζωμό 1 εκ. Παλαιστινίων δεν τελείωσε. Συνεχίζεται μέχρι σήμερα, όπως συνεχίζονται και οι βαρβαρότητες σε βάρος των Παλαιστινίων. Υπό αυτό το πρίσμα σωστά έπραξε το Ισραήλ που με νόμο το 2011 απαγόρευσε και ποινικοποίησε οποιαδήποτε αναφορά στη «Νάκμπα»: Για να συγκαλύψει τα παλιά και σημερινά εγκλήματά του.

20 Απριλίου 2018

Περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 394, 5/5/2018

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ Η ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΨΕ Ο ΤΡΑΜΠ

Από την Ινδονησία, που είναι η πολυπληθέστερη μουσουλμανική χώρα του κόσμου κι εξακολουθεί να μην έχει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, μέχρι το Λίβανο όπου ζουν περισσότεροι από 500.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες της Δυτικής Όχθης από το 1948 και το 1967, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους τις προηγούμενες εβδομάδες για να καταδικάσουν την απόφαση του Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Κι ας χρειαστούν χρόνια για την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η επιλογή του αμερικανού προέδρου συνάντησε εξ ίσου ηχηρή αποδοκιμασία από κυβερνήσεις και οργανισμούς που δήλωσαν με τον πιο καθαρό τρόπο ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Έτσι, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η μοναδική κυβέρνηση που επικρότησε την απόφαση του Τραμπ ήταν η άμεσα ωφελημένη, η …ισραηλινή. Το πιο καθαρό «όχι» διατυπώθηκε εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσία μάλιστα του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Ντανιάχου, ο οποίος μετέβη γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο στις Βρυξέλλες, ώστε δράττοντας την ευκαιρία που προσέφερε η στιγμή να πιέσει τους ευρωπαίους ηγέτες να πραγματοποιήσουν μια στροφή 180 μοιρών αναγνωρίζοντας τα τετελεσμένα που έχει διαμορφώσει στα παλαιστινιακά εδάφη η ισραηλινή κατοχή. Μόνο και μόνο για να υπογραμμισθεί η σημασία που απέδιδαν οι Ισραηλινοί στη στάση των Ευρωπαίων να σημειωθεί πως η επίσκεψη ου ισραηλινού ηγέτη ήταν η πρώτη που πραγματοποιήθηκε εδώ και 22 χρόνια. Παρόλα αυτά ούτε η δική του παρουσία αποδείχθηκε ικανή να αλλάξει τη στάση των Ευρωπαίων.

Η πιο ηχηρή αντίδραση ωστόσο προήλθε από την διάσκεψη του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη, με τη συμμετοχή περισσότερων από 50 ηγετών. Αν και μεγαλύτερη σπουδαιότητα από τις φραστικές καταδίκες και τις λεκτικές επιθέσεις έχει η εμβάθυνση του ρήγματος στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ από τη μια και μουσουλμανικών κρατών από την άλλη, έχει σημασία να τονίσουμε ότι ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε την Ιερουσαλήμ ως «κόκκινη γραμμή» και το Ισραήλ ως «κράτος κατοχής και τρομοκρατίας που επιβραβεύτηκε για τις τρομοκρατικές του ενέργειες με την απόφαση των ΗΠΑ για την Ιερουσαλήμ». Στη δε ανακοίνωση που εκδόθηκε ανακηρύσσεται η ανατολική Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης ενώ καλούνται και άλλες χώρες να πράξουν το ίδιο!

Πρόκειται για μια απόφαση τεράστιας πολιτικής και διπλωματικής σημασίας καθώς σηματοδοτεί το τέλος της στοίχισης όλων των χωρών μελών του ΟΗΕ πίσω από τις διαδικασίες και τους στόχους των Ηνωμένων Εθνών που, εν ολίγοις, άφηναν τις ειρηνευτικές συνομιλίες να αποφασίσουν το στάτους της Ιερουσαλήμ. Αυτό είχε συμφωνηθεί το 1993! Ήταν μια επιλογή που για κανένα κράτος πιθανά δεν αποτελούσε την άριστη λύση, έδινε ωστόσο το πρόκριμα στις διαπραγματεύσεις κι όχι στη δύναμη των όπλων και του ισχυρού, όπως συμβαίνει με την απόφαση του Τραμπ που με κανέναν διεθνώς αποδεκτό τρόπο δεν μπορεί να δικαιολογηθεί καθώς εισάγει περισσότερη αστάθεια στην πιο ασταθή περιοχή του κόσμου και κάνει λιγότερο ασφαλείς όχι μόνο τις ΗΠΑ και τα φιλικά της καθεστώτα στην Μέση Ανατολή (όπως της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παραβρεθούν στη σύνοδο του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, έστω δια του υπουργού Εξωτερικών) αλλά ακόμη και το Ισραήλ. Ευρύτερα μιλώντας, η κίνηση του Τραμπ είναι μια ακόμη στρατηγικής σημασίας επιλογή (όπως η απόφασή του για αποχώρηση από τη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα) που κατακερματίζει τον κόσμο, ακυρώνει τις πολυμερείς και γραπτές συμφωνίες κι αποφάσεις, αναγορεύοντας τα πιο στενά κα ιδιοτελή κρατικά συμφέροντα ως αποκλειστικούς γνώμονες χάραξης εξωτερικής πολιτικής. Στην πράξη αποχαιρετούμε ένα πλαίσιο που εξασφάλισε την μεταπολεμική ειρήνη και σταθερότητα, χωρίς καθόλου να υποτιμάμε τους εκατοντάδες άδικους πολέμους και τα εκατομμύρια νεκρών που παρόλα αυτά στιγμάτισαν την εποχή που πέρασε.

Σε τούτο δε το πλαίσιο, των διαπραγματεύσεων ειρήνης, ακόμη και η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν απέκλειε το ενδεχόμενο αποδοχής των τετελεσμένων που δημιούργησε η εισβολή και ο πόλεμος του 1967 εκ μέρους των Ισραηλινών, έναντι όμως ισχυρότατων ανταλλαγμάτων τα οποία θα ικανοποιούσαν την παλαιστινιακή πλευρά και θα ήταν συμβατά με δεκάδες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που έχουν αποδοκιμάσει κατηγορηματικά την ενσωμάτωση στο Ισραήλ των κατεχόμενων εδαφών. Επίσης, ζητούν τον τερματισμό της κατοχής, την αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα που είχε πριν τον πόλεμο του 1967 με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ και δικαίωμα επιστροφής των εκατομμυρίων προσφύγων. Τέτοια ανταλλάγματα θα μπορούσαν να ήταν, με βάση δηλώσεις αμερικανών διπλωματών, αν όχι η κατεδάφιση τουλάχιστον το πάγωμα των παράνομων εβραϊκών εποικισμών στη Δυτική Όχθη, κ.α.

Πλέον όμως, η καθολική μέχρι πριν λίγες εβδομάδες αποδοχή της προτεραιότητας των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων από τα πιο διαφορετικά κράτη και η συναίνεση γύρω από το στόχο της συνύπαρξης δύο κρατών, ενός Παλαιστινιακού κι ενός Ισραηλινού, τινάχτηκε στον αέρα. Ενδεικτικό των ευρύτερων αλλαγών που δρομολογούνται είναι ότι εναντίον του στόχου των δύο κρατών τάχθηκε ο επί 26 χρόνια επικεφαλής παλαιστίνιος διαπραγματευτής και γενικός Γραμματέας της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης Σαέμπ Ερεκάτ, προκρίνοντας τη λύση του ενός κράτους στο οποίο πρέπει να ενσωματωθούν όλοι οι Παλαιστίνιοι. Εφ’ όσον προτεραιότητα έχουν τα τετελεσμένα, σα να λέει η Παλαιστινιακή πλευρά, ας γίνουν αποδεκτά όσα επέβαλε η ισραηλινή πλευρά με την ακύρωση στην πράξη του δικαιώματος των Παλαιστινίων για δικό τους κράτος, μέσω για παράδειγμα της κατάτμησης της παλαιστινιακής γης δια των εποικισμών, των σημείων ελέγχου και τόσων άλλων που καταργούν την εδαφική συνέχεια κι ενότητα της Παλαιστίνης κι ας αναγνωρίσει το Ισραήλ ίσα πολιτικά δικαιώματα στους Παλαιστινίους που ζουν στο έδαφός του. Μεταξύ αυτών και το δικαίωμα στην ψήφο, όπως τόνισε σε συνέντευξή του ο Ερεκάτ, που μόνο για ριζοσπαστισμό δεν μπορεί να κατηγορηθεί. Το Ισραήλ θα προτιμήσει να απορρίψει το παλαιστινιακό αίτημα, αναλαμβάνοντας το πολιτικό κόστος να κατηγορηθεί για ρατσισμό καθώς εκχωρεί με θρησκευτικά και φυλετικά κριτήρια το εκλογικό δικαίωμα, γιατί δεδομένης της αριθμητικής υπεροχής των Παλαιστινίων και της υψηλότερης γεννητικότητας, αν πήγαιναν στις κάλπες οι Παλαιστίνιοι ο χαρακτήρας του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους θα ακυρωνόταν μονομιάς!

Έτσι όμως Ισραήλ και ΗΠΑ ακυρώνουν κάθε πολιτική επιλογή για τους Παλαιστίνιους…

Πηγή: Νέα Σελίδα

13 Δεκεμβρίου 2017

Απρόσμενη πολιτική ήττα για το σιωνιστικό κράτος

Σε πλήρη αναδίπλωση υποχρεώθηκε το κράτος – απαρτχάιντ του Ισραήλ καταργώντας με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου τις πύλες εισόδου με τους μεταλλικούς ανιχνευτές που εγκατέστησε στην είσοδο του Αλ Ακσά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Τα μέτρα ελέγχου της πρόσβασης εφαρμόσθηκαν μετά την ηρωική επίθεση των Παλαιστινίων στο Αλ Ακσά στις 14 Ιουλίου που οδήγησε στο θάνατο δύο ενόπλους σιωνιστές του κατοχικού στρατού. Την επίθεση, που είχε επίσης ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους οι Παλαιστίνιοι αγωνιστές, χαιρέτησε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης με επίσημη ανακοίνωσή του (εδώ το πλήρες κείμενο) που τη χαρακτήρισε ως ποιοτική αναβάθμιση της αντίστασης στην κατοχή.

Το σιωνιστικό κράτος εκμεταλλεύτηκε την επίθεση για να αλλάξει το ισχύον καθεστώς στο Αλ Ακσά που είναι το τρίτο ιερότερο τέμενος των Μουσουλμάνων, μετά η Μέκκα και τη Μεδίνα, και να επιτρέψει την είσοδο για προσευχή στους Εβραίους στο Όρος του Ναού. Το επίδικο, προφανώς, δεν είναι τα θρησκευτικά δικαιώματα των Εβραίων, αλλά πενήντα χρόνια μετά τον πόλεμο των 6 ημερών που οδήγησε στην κατοχή της Γάζας, της Δυτικής Όχθης και της ανατολικής Ιερουσαλήμ το κράτος – απαρτχάιντ να εκδιώξει τους μουσουλμάνους από την ανατολική Ιερουσαλήμ, προσαρτώντας την πλήρως στα διεθνώς και επίσημα αναγνωρισμένα Ισραηλινά εδάφη. Ζητούμενο από τον Νετανιάχου επομένως ήταν μια νέα επίθεση στα κυριαρχικά δικαιώματα και τις διεκδικήσεις του Παλαιστινιακού λαού, που θα επιτρέψουν την μεταφορά της ισραηλινής πρωτεύουσας στην Ιερουσαλήμ, κατά παράβαση προφανώς δεκάδων αποφάσεων του ΟΗΕ κι άλλων διεθνών οργανισμών, όπως κατ’ επανάληψη έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση του Ισραήλ. Κίνηση που θα ισοδυναμεί με το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των Παλαιστινιακών αιτημάτων. Γι’ αυτό κι ακολούθησαν τόσο οξείες αντιδράσεις, που ανάγκασαν την ακροδεξιά ισραηλινή ηγεσία σε άτακτη υποχώρηση.

Συγκεκριμένα, το Ισραήλ αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί υπό το βάρος τεσσάρων εξελίξεων. Πρώτο, της ασυνήθιστα σοβαρής αντίδρασης μεγάλων μουσουλμανικών κρατών όπως όχι μόνο της Τουρκίας, αλλά επίσης της Σαουδικής Αραβίας και της Ιορδανίας, που συνεργάζονται πλήρως με τον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό. Δεύτερο, του ορατού κινδύνου εξάπλωσης των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας στο έδαφος κι άλλων αραβικών κρατών, όπως φάνηκε στην Ιορδανία μετά τη δολοφονία από φύλακα της πρεσβείας του Ισραήλ δύο Ιορδανών. Τρίτο, της οξύτατης αντίδρασης της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τον Μαχμούντ Αμπάς που ανακοίνωσε στις 21 Ιουλίου την αναστολή όλων των επαφών με το Ισραήλ και τέταρτο, και σημαντικότερο, λόγω ενός παλιρροϊκού κύματος αντιδράσεων εκ μέρους των Παλαιστινίων που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε σε νέα Ιντιφάντα. Στο πλαίσιο αυτών των αντιδράσεων οργανώθηκαν δεκάδες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, κατόπιν ενός ελπιδοφόρου κοινού καλέσματος της Φατάχ και της Χαμάς, που φάνηκε να ενώνονται για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια στο μέτωπο της σύγκρουσης απέναντι στους Ισραηλινούς εισβολείς.

Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα Πριν