Μάχη εντυπώσεων για τις θέσεις εργασίας δίνει ο Τραμπ

04auto2-master675Σημαντικό ρόλο στη νίκη του Φρανσουά Ολάντ στις τελευταίες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, το 2012, έπαιξε το σύνθημά του για επιβολή ενός υπερ-φόρου, όπως είχε χαρακτηριστεί τότε, ύψους 75% για όσους έχουν εισόδημα άνω του 1 εκ. ευρώ. Παρότι το μέτρο απέδωσε μερικές εκατοντάδες εκ. ευρώ στα γαλλικά δημόσια ταμεία, δύο μόλις χρόνια μετά την ψήφισή του αποσύρθηκε ως μη αποδοτικό. Παρόλα αυτά απέδωσε τα μέγιστα τόσο στην προεκλογική περίοδο, όσο και στην πρώτη μετεκλογική όταν οι Σοσιαλιστές ήθελαν να δείξουν πως τιμούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις και την επιλογή των ψηφοφόρων τους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Στα χνάρια του Ολάντ κινείται κι ο νέος αμερικανός πρόεδρος που αναλαμβάνει επίσημα τα καθήκοντά του στις 20 Ιανουαρίου 2016. Στις αποσκευές του για το Λευκό Οίκο, πέραν των άλλων, φέρει πλέον και μια ανακοίνωση που φαίνεται να δικαιώνει πλήρως τις προεκλογικές του επιθέσεις στις αμερικανικές βιομηχανίες που επενδύουν και δημιουργούν θέσεις στο εξωτερικό ενώ πουλούν τα προϊόντα τους στις ΗΠΑ. Η ακύρωση εκ μέρους της δεύτερης μεγαλύτερης αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, της Φορντ, προγραμματισμένης επένδυσης ύψους 1,6 δισ. δολ. στο Μεξικό δείχνει να βάζει φρένο στη μεταφορά θέσεων εργασίας υψηλής ειδίκευσης στο εξωτερικό. Τίποτε ωστόσο δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Οι επιθέσεις του Τραμπ είναι μια φτηνή μάχη εντυπώσεων για πολλούς λόγους.

Πρώτος λόγος είναι ότι οι απειλές του για επιβολή υψηλότερων φόρων στις εισαγωγές, ακόμη και 35%, προσκρούει στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και της βορειοαμερικανικής ελεύθερης ζώνης εμπορίου NAFTA, που ιδρύθηκε πριν 22 χρόνια, κατόπιν αμερικανικής επιμονής. Κάθε προσπάθεια αναθεώρησης τους θα προκαλέσει συγκρούσεις κι επισείει νέα κόστη για τις ΗΠΑ.

Κατά δεύτερο, ο Τραμπ και με αυτή την «επιτυχία» επεκτείνει την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του στην παραδοσιακή εργατική τάξη που εκφράζεται μέσα από το συνδικάτο των εργατών στην αυτοκινητοβιομηχανία UAW, το οποίο αν και σταθερός χρηματοδότης των Δημοκρατικών (παρότι πολέμιος των διεθνών εμπορικών συμφωνιών) χαιρέτησε την ανακοίνωση της Φορντ.

Τρίτο και σημαντικότερο: Ο λόγος για τον οποίο η αμερικανική (κι όχι μόνο) αυτοκινητοβιομηχανία μεταφέρθηκε νότια του Ρίο Γκράντε, σε βαθμό τέτοιο ώστε το 60% των οχημάτων που κατασκευάζονται στο Μεξικό να πουλιούνται στις ΗΠΑ, σχετίζεται με το εργατικό κόστος. Με απλά λόγια, προτιμούν το Μεξικό επειδή το ωρομίσθιο είναι 10 δολ., ενώ στις ΗΠΑ (για τους συνδικαλισμένους εργάτες) είναι 29 δολ. Αργά ή γρήγορα επομένως η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, που με βάση τον αμερικανικό Τύπο είναι θύμα μπούλιγκ(!) από τον Τραμπ, θα θέσει τους δικούς της όρους για να συνεχίσει να επενδύει στις ΗΠΑ: μείωση των εργατικών αμοιβών, χαμηλότερη φορολογία και κατάργηση δαπανηρών ρυθμίσεων, που αφορούν την ασφάλεια, την προστασία του περιβάλλοντος, κ.α.

Η υποχώρηση της Φορντ επομένως δεν είναι νίκη του Τραμπ αλλά προπέτασμα καπνού για μια νέα επίθεση στα δικαιώματα της αμερικανικής εργατικής τάξης εκ μέρους της Φορντ και του Τραμπ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πριν στις 7 Ιανουαρίου 2017

Αυταρχικό κρεσέντο στη Γαλλία εναντίον του «εχθρού λαού»

FRANCE-POLITICS-PROTEST-LABOUR

Όποιος υποστηρίζει ό,τι λίγο πολύ ζούμε παραλλαγές του ίδιου έργου, υποτιμώντας το δραματικό χαρακτήρα των τελευταίων εξελίξεων, σύντομα θα βρεθεί προ δυσάρεστων εκπλήξεων! Το ρεσιτάλ αυταρχισμού στη Γαλλία δημιουργεί νέα δεδομένα σε όλη την Ευρώπη, καθώς για πρώτη φορά χρησιμοποιείται σε τέτοιο βαθμό η αστυνομική βαρβαρότητα και το κράτος καθημερινά μετέρχεται μεθόδων που χρησιμοποιούν μόνο δικτατορίες, εναντίον του «εχθρού λαού».

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να σχηματίσουμε μια όσο το δυνατόν πιο πλήρη εικόνα των πολλαπλών διακυβεύσεων. Ο Φρανσουά Ολάντ μετά από ένα αρχικό φλερτ με τη γαλλική Αριστερά εντός κι εκτός Σοσιαλιστικού Κόμματος, με αφορμή τη δημιουργία φορολογικού συντελεστή στο ύψος του 75% για τους υπερ-πλούσιους, ξεπερνάει ακόμη και τις επιδόσεις του δεξιού προκατόχου του στην ψήφιση νεοφιλελεύθερων μέτρων. Αποκορύφωμα ήταν οι περικοπές δαπανών ύψους δεκάδων δισ. ευρώ, ο νόμος του υπουργού Οικονομικών και πρώην τραπεζίτη Μακρόν για τη φιλελευθεροποίηση της αγοράς το 2015 και, τώρα, ο νόμος της (αρμόδιας υπουργού) Ελ Κόμρι για τα εργασιακά, που διευκολύνει τις απολύσεις.

Ο αντεργατικός νόμος με τις κανονικές διαδικασίες δεν περνάει όχι από τη Βουλή, αλλά ούτε καν στο κυβερνών κόμμα, όπου σημειώνεται ανταρσία! Περισσότεροι από 50 σοσιαλιστές βουλευτές βγήκαν στην αντεπίθεση κι επιχείρησαν ανεπιτυχώς να θέσουν θέμα εμπιστοσύνης, αφήνοντας με την πρωτοβουλία τους ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο πτώσης της κυβέρνησης. Δυστυχώς όμως απέτυχαν, λόγω έλλειψης του απαραίτητου αριθμού βουλευτών. Η Πέμπτη γαλλική δημοκρατία, βλέπετε, αποδεικνύεται απίστευτα προνοητική όταν πρέπει να θωρακίσει την κυβέρνηση για να φέρει σε πέρας το βρόμικο έργο της. Κι όσοι θεωρούν το γεγονός τυχαίο ή εξαίρεση, πιστεύοντας ακράδαντα ότι το γαλλικό σύνταγμα εγγυάται τη δημοκρατία ακόμη κι απ’ όσους την επιβουλεύονται εκ των έσω, ας εξετάσουν καλύτερα το άρθρο 49-3, με το οποίο η κυβέρνηση επέβαλε τελικά το νόμο, χωρίς καν να χρειαστεί να ψηφιστεί. Καθιστώντας την ψηφοφορία μεταξύ των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού περιττή επιτυγχάνονται δύο στόχοι: όχι μόνο εξουδετερώνονται οι αντιδράσεις εκ μέρους των διαφωνούντων βουλευτών, αλλά κι όσοι βουλευτές ήταν πρόθυμοι να ψηφίσουν το νόμο εξυπηρετώντας τη μεγάλη εργοδοσία δε χρειάστηκε να εκτεθούν στην κοινή γνώμη της Γαλλίας. Στα υπ’ όψη πώς το ίδιο άρθρο χρησιμοποιήθηκε από την γαλλική κυβέρνηση και το 2015 για να διευκολυνθεί το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές.

Απαγόρευση προσωπικής κυκλοφορίας

Εκτός των σκοτεινών διαδρόμων της εξουσίας τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τη δημοκρατία. Πλάι στις γνήσια …ελληνικές εικόνες ασυνήθιστης βίας των γαλλικών ειδικών δυνάμεων απέναντι συχνά σε ανυποψίαστους διαδηλωτές, που συνεχίζουν να κατακλύζουν τους δρόμους του Παρισιού και δεκάδων ακόμη πόλεων της χώρας, με μια αξιοθαύμαστη και υποδειγματική επιμονή (από την οποία πρέπει να διδαχτούμε), στη Γαλλία τις προηγούμενες μέρες είχαμε προληπτικές συλλήψεις διαδηλωτών! Επίσης, επίσκεψη της αστυνομίας στα σπίτια γνωστών αγωνιστών κι επίδοση ενταλμάτων προσωπικής απαγόρευσης κυκλοφορίας τις ώρες των διαδηλώσεων στα διαμερίσματα του Παρισιού όπου είχαν προγραμματιστεί συγκεντρώσεις και αλλού, όπως έγκαιρα ανέδειξε από τη Γαλλία η καλή συνάδελφος Μαρία Δεναξά, συμβάλλοντας στην αποκάλυψη του αστυνομικού κράτους που χτίζει ο Ολάντ.

Ο ζήλος της γαλλικής σοσιαλιστικής κυβέρνησης να καταστείλει με τρομοκρατικές μεθόδους κάθε φωνή αντίστασης, προχωρώντας στη σύλληψη μέχρι αυτή την ώρα 1.300 διαδηλωτών, μήπως και με αυτόν τον τρόπο καταφέρει να καταστείλει το τεράστιο απεργιακό κύμα, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο του κρατικού αυταρχισμού. Η στοχοποίηση αγωνιστών και η αμφισβήτηση του δικαιώματος στις διαδηλώσεις, όταν μετά από δύο μήνες αλλεπάλληλων και αδιάκοπων λαϊκών διαμαρτυριών απέτυχαν όλα τα μέσα ενσωμάτωσης και εκτόνωσης που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση (βλέπε σχετικά εδώ), σε συγκερασμό μάλιστα με την παράκαμψη της Βουλής, ισοδυναμεί με μια περίοδο απογύμνωσης της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού από τα σημαντικότερα μέσα νομιμοποίησής τους στη συνείδηση της κοινωνίας. Το μήνυμα που έστειλε ο Ολάντ και οι συν αυτώ είναι πώς δημοκρατία και δικαιώματα θα έχετε για όσο καιρό δεν τα ασκείτε. Όποιος βουλευτής της συμπολίτευσης επιχειρήσει να καταψηφίσει κυβερνητικό νομοσχέδιο τότε θα ακυρώνεται η βουλή. Κι όποιος εργαζόμενος επιχειρεί να αντιδράσει απέναντι στην ασυδοσία της εξουσίας που εκλέγεται με σύνθημα την καταπολέμηση της ανεργίας και στη συνέχεια μεταφράζει αυτή την υπόσχεση σε ένα νόμο που θα απελευθερώσει τις απολύσεις τότε απλώς αναστέλλεται το δικαίωμα στις συγκεντρώσεις. Καταργείται ακόμη κι η προσωπική ελευθερία στις μετακινήσεις, μόνο και μόνο για να γίνει νόμος το αίτημα των γάλλων βιομηχάνων και τραπεζιτών να μπορούν να απολύουν χωρίς αποζημίωση.

Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι για να μπορέσει να ψηφίσει τα αντεργατικά μέτρα η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε μετά τη δολοφονική επίθεση στην Charlie Hebdo και πολύ περισσότερο μετά τις επιθέσεις των ισλαμιστών το Νοέμβριο. Από την άλλη μεριά οι εργαζόμενοι, που όχι μόνο συνεχίζουν να απορρίπτουν το φιλο-εργαδοτικό νόμο σε ένα πολύ υψηλό ποσοστό της τάξης του 75%, αλλά και σε ποσοστό 54% δηλώνουν πως οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν ακόμη και μετά την ψήφιση του, δεν υπέκυψαν στη θεραπεία – σοκ. Όσοι ήλπιζαν στο μούδιασμά τους για να περάσουν το «γαλλικό μνημόνιο» πρέπει τώρα να μετέλθουν άλλων μέσων, για να καταστείλουν τις αντιδράσεις. Ας ελπίσουμε να κυριαρχήσει η λογική…

Όξυνση της πολιτικής κρίσης

Το αποτέλεσμα αυτού του αυταρχικού κρεσέντου και των αλλεπάλληλων πραξικοπημάτων που μετασχηματίζονται σε κανονικότητα, θα είναι η εμβάθυνση της σοβούσας πολιτικής κρίσης. Κι οι ευθύνες που αναλαμβάνουν οι σοσιαλιστές είναι τεράστιες γιατί αυτή τη στιγμή, ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές, η μόνη πολιτική δύναμη που θα εκμεταλλευτεί την πρωτοφανή κρίση νομιμοποίησης της Πέμπτης γαλλικής δημοκρατίας, η οποία αποδεικνύεται πουκάμισο αδειανό, είναι οι φασίστες της Λε Πεν. Ακόμη κι η ελληνική εμπειρία (που είναι φτωχή από άποψη κοινοβουλευτικής ιστορίας και βάθους, αλλά πολύτιμη λόγω των πρόσφατων κλυδωνισμών που επέφεραν στο πολιτικό σύστημα οι θεραπείες – σοκ) διδάσκει πως όταν οι θεσμοί κι η δημοκρατία αποδεικνύονται οδοστρωτήρας δικαιωμάτων, αντί δηλαδή για μέσο άμυνας των φτωχών γίνονται μέσο επίθεσης των πλουσίων, και πολύ περισσότερο όταν η επιδείνωση των όρων ζωής και εργασίας προωθείται στο όνομα της Αριστεράς και του σοσιαλισμού, τότε η μεγάλη κερδισμένη αποδεικνύεται η άκρα Δεξιά, που θα ενισχυθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η καταβύθιση των ποσοστών του Ολάντ που χαρακτηρίζεται ως μακράν ο πιο αποτυχημένος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, με το ποσοστό αποδοχής του να βρίσκεται στο 13% και το ποσοστό απαισιοδοξίας των γάλλων πολιτών για την κατάσταση να αγγίζει το 73%, εξελίσσεται παράλληλα με την άνοδο της φασίστριας Λε Πεν που παύει να φαντάζει ως το απόλυτο κακό. Γι’ αυτό η ηγέτης του Εθνικού Μετώπου πρέπει να δοξάζει τον Ολάντ και την ψευδεπίγραφη Αριστερά, που μπροστά στην προσπάθειά τους να σώσουν την εργοδοσία δε διστάζουν να πνίξουν τη Δημοκρατία…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 19 Μαΐου 2016

Στο δρόμο η γαλλική νεολαία

imageΣτο κενό φαίνεται να πέφτει η προσπάθεια της γαλλικής κυβέρνησης να οδηγήσει σε εκτόνωση το μεγαλειώδες κίνημα της νεολαίας που ξέσπασε ενάντια στην επιχειρούμενη αλλαγή του εργασιακού νόμου. Ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς προκειμένου να αποθαρρύνει τη νεολαία από τη συμμετοχή της στους αγώνες πρότεινε ένα πακέτο μέτρων, συνολικού κόστους έως 500 εκ. ευρώ, που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει: στήριξη σε αποφοίτους ΑΕΙ για εύρεση πρώτης εργασίας, αύξηση του υποχρεωτικού κατώτατου μισθού για νέους εργαζόμενους, 25.000 υποτροφίες για φοιτητές, εγγύηση ενοικίου, πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη για νέους που ζουν μόνοι τους, χορήγηση επιδόματος και συμβουλευτική σε όσους βρίσκονται σε καθεστώς εργασιακής επισφάλειας, κοκ.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι προτάσεις του Γάλλου πρωθυπουργού παρουσιάστηκαν (κι έγιναν δεκτές με ικανοποίηση) στην Εθνική Ένωση Γάλλων Φοιτητών (UNEF), που είναι η μεγαλύτερη φοιτητική ένωση της χώρας με 19.000 μέλη. Τα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος νιώθουν μια οικειότητα με τη συγκεκριμένη ένωση γιατί ανέκαθεν αποτελούσε φυτώριο ανάδειξης στελεχών και βουλευτών του κόμματος. Ακόμη κι ο πρωθυπουργός κι ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλίας ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα από την UNEF. Παρόλα αυτά το κύρος που απολαμβάνει σήμερα μεταξύ των ίδιων των φοιτητών είναι σκιά του παλιού της εαυτού, όπως δηλώνει το γεγονός ότι στις εκλογές συμμετέχει μόνο το 8,5% των 2,4 εκ. φοιτητών!

Καθόλου τυχαία λοιπόν οι προτάσεις της κυβέρνησης έγιναν δεκτές από την ηγεσία της φοιτητικής ένωσης, ενώ εκπρόσωποι άλλων οργανώσεων νεολαίας γύρισαν την πλάτη στην κυβέρνηση και απηύθυναν νέο κάλεσμα στη νεολαία και την κοινωνία για πανεθνική κινητοποίηση στις 28 Απριλίου. Οι πονοκέφαλοι για την κυβέρνηση θα συνεχιστούν…

Τα προβλήματα για τον Ολάντ ξεκίνησαν όταν επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει την αγορά εργασίας. Με επιχειρήματα που θα ζήλευε κι η Θάτσερ το αντεργατικό νομοσχέδιο της υπουργού Ελ Κομρί προέβλεπε τη διευκόλυνση των απολύσεων μέσω της μείωσης του ύψους της αποζημίωσης, την κατάργηση του νόμου για το 35ωρο που είχε ψηφίσει η κυβέρνηση του Λαϊονέλ Ζοσπέν, τη μακροχρόνια διευθέτηση του ωραρίου εργασίας που προκαλεί την κατάργηση των σταθερών σχέσεων εργασίας ακόμη και του οκταώρου, κ.α. Η αντεργατική μεταρρύθμιση πολύ γρήγορα λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ που διαπέρασε το σώμα της γαλλικής κοινωνίας, από το κορυφή ως τα νύχια. Εναντίον της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας τάχθηκε πλήθος προσωπικοτήτων και διανοουμένων. Μεταξύ αυτών κι ο Τομά Πικετί, συγγραφέας του πολύκροτου βιβλίου, Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα, που με αρθρογραφία του στη Λε Μοντ ανέλυσε διεξοδικά το προφανές: γιατί η μείωση του κόστους των απολύσεων δεν θα μειώσει την ανεργία, που ξεπερνάει το 10% αποτελώντας χαίνουσα πληγή για τη γαλλική κοινωνία.

Όρθιοι τη νύχτα

Οι σημαντικότερες ωστόσο αντιδράσεις καταγράφηκαν στην ίδια την κοινωνία. Το κίνημα που δημιουργήθηκε ονομάστηκε «Όρθιοι τη Νύχτα» λόγω των καθημερινών ολονύχτιων συγκεντρώσεων στην Πλατεία Δημοκρατίας του Παρισιού, με τις οποίες έκανε αισθητή την παρουσία του. Ανάλογες συγκεντρώσεις έχουν οργανωθεί και σε πολλές δεκάδες ακόμη πόλεις της Γαλλίας. Η πρώτη συγκέντρωση οργανώθηκε στις 31 Μαρτίου και πολύ γρήγορα οι συγκεντρωμένοι διεύρυναν την κριτική τους απέναντι στη γαλλική κυβέρνηση, ξεκινώντας από τα Έγγραφα του Παναμά που αποδεικνύουν την ντε φάκτο φορολογική ασυλία του μεγάλου κεφαλαίου και φθάνοντας μέχρι το κλίμα τρομολαγνείας που καλλιεργεί η κυβέρνηση στα απόνερα των τρομοκρατικών επιθέσεων. Η πολλαπλή αμφισβήτηση της γαλλικής κυβέρνησης από τη νεολαία και τους εργαζόμενους ευνοείται και από τους αλλεπάλληλους κραδασμούς που δέχεται σε κάθε επίπεδο, ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2017.

Ξεχωρίζει για παράδειγμα η χαμηλή απήχηση του Ολάντ στην κοινωνία. Με βάση δημοσκόπηση της εταιρείας Ipsos, περισσότεροι από το 40% των ερωτηθέντων  δήλωσαν πως «δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένοι» από τις ενέργειες του Ολάντ, όταν το Νοέμβριο μετά τις επιθέσεις, «καθόλου ικανοποιημένο» δήλωνε το 29%. Έρευνα δε που δημοσιεύθηκε στις 30 Μαρτίου έδειξε ότι ο Ολάντ θα αποτύχει να περάσει στο δεύτερο γύρο, καθώς δε θα συγκεντρώσει πάνω από 16% των ψήφων στον πρώτο γύρο, εάν ο δεξιός πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ πάρει το χρίσμα της παράταξής του. Το ποσοστό που θα συγκεντρώσει τότε ο Σαρκοζύ θα ανέρχεται στο 21%, απέχοντας κι αυτός σημαντικά από την ηγέτη του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Μαρί Λε Πεν, που φαίνεται πως θα βγει πρώτη κερδίζοντας 27% των ψήφων στον πρώτο γύρο.

Ο Ολάντ αμφισβητείται και από το εσωτερικό της κυβέρνησής του καθώς την αυτόνομη κάθοδο του στην πολιτική σχεδιάζει κι ο 38χρονος υπουργός Οικονομικών, Εμανουέλ Μακρόν, που πριν εισέλθει στην πολιτική ως οικονομικός σύμβουλος του Ολάντ, εργαζόταν σε αμερικανική επενδυτική τράπεζα. Ο Μακρόν ουδέποτε διετέλεσε ούτε καν μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος κι επίσης ποτέ δεν έχει εκλεγεί. Τίποτε ωστόσο δεν τον εμπόδισε να ιδρύσει το δικό του κόμμα, με την επωνυμία «Σε κίνηση!» (En marche!) που γρήγορα αγκαλιάστηκε από τα ΜΜΕ και προβλήθηκε σαν η επόμενη μέρα του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας. Όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις (βλ. Ποτάμι στην Ελλάδα και το κόμμα των Πολιτών στην Ισπανία) το νέο κόμμα του Μακρόν στη Γαλλία, παρότι είναι βαθιά νεοφιλελεύθερο κι εχθρικό απέναντι στο κόσμο της εργασίας ψαρεύει στα θολά πολιτικά νερά, δηλώνοντας ότι βρίσκεται πάνω και μετά τη διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς.

Πλήγμα στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης

Πλήγμα στον Ολάντ κι ενδεικτικό στοιχείο της πολιτικής του αδυναμίας είναι και οι αντιδράσεις που συναντά το σχέδιο μονιμοποίησης και γενίκευσης του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, που επιβλήθηκε μετά την επίθεση στις 14 Νοεμβρίου 2015, η οποία άφησε πίσω της 130 νεκρούς. Το σχέδιο του Ολάντ να αφαιρείται η γαλλική υπηκοότητα απ’ όσους έχουν βρεθεί ένοχοι για τρομοκρατία και διαθέτουν διπλή υπηκοότητα συνάντησε την αντίδραση ακόμη και βουλευτών του Σαρκοζύ, που στο πρόσφατο παρελθόν ξιφουλκούσαν υπέρ των …υπερβολικών ελευθεριών.

Η σημαντικότερη πρόκληση που δέχεται όμως ο Ολάντ είναι από κάτω κι από τα αριστερά. Η μαζική αντίδραση ενάντια στην ελαστικοποίηση της εργασίας αποτελεί σημείο τομής γιατί θυμίζει το κίνημα των Πλατειών που ξέσπασε το 2011 στην Ισπανία και τις ΗΠΑ και πολύ γρήγορα μεταδόθηκε σε πολλές άλλες χώρες. Επίσης, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, η κοινή δράση νεολαίας και εργατών στην πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι ακυρώνει την προσπάθεια διχασμού μεταξύ των γενεών, που η μια γενιά ρίχνει το βάρος της ευθύνης για την ανεργία και την επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων στην άλλη. Η Γαλλία δείχνει το δρόμο της ενότητας και των κοινών αγώνων απέναντι όχι μόνο στους εργοδότες που κερδίζουν απ’ αυτή την αντιπαράθεση αλλά και στις κυβερνήσεις που ψηφίζουν αντεργατικούς νόμους, κατά παραγγελία των εργοδοτών!

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα στις 15 Απριλίου 2016

Μαζικό «όχι» των Γάλλων στις αντεργατικές αλλαγές

sel 24 vasiΟι δολοφονικές επιθέσεις της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, που άφησαν πίσω τους 130 νεκρούς, αποτέλεσαν για τον Ολάντ θείο δώρο! Μάννα εξ ουρανού, καθώς για πρώτη φορά από τον Ιούλιο του 2012 τα ποσοστά δημοτικότητάς του ξεπέρασαν αυτά του προκατόχου του, Νικολά Σαρκοζύ, κι έτσι διεκδίκησε να αφήσει πίσω του τον τίτλο του πιο αντιδημοφιλούς και αδιάφορου προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας στα μεταπολεμικά χρονικά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αυτήν ακριβώς την ατυχή για τους Γάλλους κι ευτυχή για τον ίδιο συγκυρία θέλησε να εκμεταλλευτεί ο Ολάντ φέρνοντας προς ψήφιση ένα νόμο που γρήγορα χαρακτηρίστηκε λαιμητόμος για τα εργατικά δικαιώματα. Αν ψηφιστεί θα αποτελεί την μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση που έχει συντελεστεί στις εργασιακές σχέσεις επί γαλλικού εδάφους, μιας και είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της εργοδοσίας. Στις διατάξεις του προβλέπεται η μείωση του κόστους των αποζημιώσεων ώστε να διευκολυνθούν οι απολύσεις, η ελαστικοποίηση των ωρών εργασίας μέσω επιχειρησιακών συμβάσεων που θα ρυθμίζουν με συμφωνίες εργοδοτών και εργαζομένων στο πλαίσιο της επιχείρησης τις αμοιβές, τις ώρες εργασίας και την αποζημίωση των υπερωριών, η συρρίκνωση των αδειών, κ.α. Τα σχέδια του Ολάντ δίχασαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα ακόμη και το υπουργικό συμβούλιο, με αποτέλεσμα η συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου που θα ανάψει το πράσινο φως για να μπει στην εθνοσυνέλευση να μετατεθεί από τις 9 για τις 24 Μαρτίου.

Μετά όμως τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και απεργίες της Τετάρτης 9 Μαρτίου δεν αποκλείεται μια νέα αναβολή. Σύμφωνα με τα συνδικάτα οι συγκεντρωμένοι στο Παρίσι έφθασαν ακόμη και τους 100.000, ενώ δεν υπήρξε μεγάλη πόλη της Γαλλίας που να μην συγκλονίστηκε από διαδηλώσεις. Ενδεικτικό στοιχείο για την απήχηση που βρίσκει στη γαλλική κοινωνία η εναντίωση στο αντεργατικό έκτρωμα του Ολάντ είναι ο πρωτοφανής αριθμός του 1 εκ. υπογραφών που συγκεντρώθηκαν ενάντια στην αντιμεταρρύθμιση κι η συμφωνία των δημοσκόπων πώς το 50% των ερωτηθέντων αποδέχεται τις διαδηλώσεις, ενώ εναντίον τους είναι μόνο το 25%.

Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό για την κυβέρνηση και το πιο ελπιδοφόρο για την Αριστερά στοιχείο είναι η μαζική συμμετοχή της νεολαίας στις διαδηλώσεις. Κατέβηκαν στους δρόμους, με μαζικό τρόπο, ακόμη και μαθητές Λυκείου, διαψεύδοντας την εδραιωμένη αντίληψη περί αδιαφορίας της νεολαίας στα εργασιακά θέματα. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος των εφήβων θύμισε στον Ολάντ το άδοξο τέλος που είχε πριν δέκα χρόνια ακριβώς μια ανάλογη αντι-μεταρρύθμιση την οποία επιχείρησε να υλοποιήσει ο δεξιός πρόεδρος Ζακ Σιράκ. Έτσι και σήμερα το πολιτικό χαστούκι που δέχτηκε ο Ολάντ προδικάζει την αποτυχία του να βρεθεί μεταξύ των δύο πρώτων διεκδικητών της προεδρίας στις εκλογές του 2017, που θα είναι η φασίστρια Λε Πεν κι ο δεξιός Σαρκοζύ.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Πριν στις 13 Μαρτίου 2016.

Οι όψιμοι φίλοι του λαού της Κούβας (Πριν, 17 Μαΐου 2015)

sel 24 basiΗ σημαντικότερη από τις πολλές «πρωτιές» που κατέγραψε η μονοήμερη επίσκεψη του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ, στην πρωτεύουσα της Κούβας την Τρίτη 12 Μαΐου, ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη επίσκεψη δυτικού προέδρου στην Αβάνα έπειτα από σχεδόν 30 χρόνια! Ο προηγούμενος δυτικός πρόεδρος που ένιωσε τη βαριά ατμόσφαιρα της Αβάνας ήταν ο ισπανός πρωθυπουργός Φελίπε Γκονσάλες, το 1986! Κάτι αλλάζει επομένως στο νησί της επανάστασης…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το εναρκτήριο λάκτισμα των εν εξελίξει αλλαγών δόθηκε από την αμερικανική διπλωματία στις 17 Δεκεμβρίου, όταν ανακοινώθηκε η προσπάθεια «κανονικοποίησης» των αμερικανοκουβανικών σχέσεων. Εν ολίγοις, μια προσπάθεια των ΗΠΑ να πετύχουν με τα δολάρια ό,τι δεν μπόρεσαν να πετύχουν με τη στρατιωτική επέμβαση, την υπονομευτική δράση, τις 638 επιχειρήσεις δολοφονίας του Κάστρο και το εμπάργκο που διαρκεί σχεδόν 55 χρόνια.

Η Κούβα, από τη μεριά της, που μπόρεσε με αποτελεσματικότατο τρόπο να διαχειριστεί το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης με την ειδική περίοδο, μέχρι που η άνθηση των αριστερών κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική δημιούργησε ξανά ένα πέπλο προστασίας της επανάστασης, βλέπει πάλι να πυκνώνουν τα σύννεφα στη γειτονιά της με την υπονομευτική δράση των ΗΠΑ σε νέες δόξες. Ο καθόλου τυχαίος θάνατος του Ούγο Τσάβες κι οι προσπάθειες ανατροπής του διαδόχου του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το ζητούμενο λοιπόν για την Κούβα είναι να προετοιμαστεί για ενδεχόμενη αρνητική ανατροπή των υφιστάμενων συσχετισμών. Γι’ αυτόν το λόγο η σημαντικότερη συμφωνία που υπογράφτηκε με τη Γαλλία, με την οποία διατηρούσε στενότατες οικονομικές σχέσεις όλα τα προηγούμενα «πέτρινα χρόνια», αφορούσε τη διενέργεια ερευνών για πετρέλαιο στα θαλάσσια ύδατα του νησιού. Μια προσπάθεια που μέχρι σήμερα πιο πολλές απογοητεύσεις έχει προκαλέσει παρά ελπίδες, αλλά όσο ακόμη κι αμερικανικές πηγές εκτιμούν ότι τα κοιτάσματα ανέρχονται σε 5-7 δισ. βαρέλια το ενδιαφέρον των πολυεθνικών συνεχίζεται αμείωτο. Τα κοιτάσματα μάλιστα δεν αποτελούν παρά έναν μόνο τομέα προσφοράς της κουβανικής ηγεσίας στα πολυεθνικά μεγαθήρια, φιλοδοξώντας να συγκεντρώσει 8 δισ. ευρώ από ξένες επενδύσεις το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Οι επιχειρηματίες δε που συνόδευαν τον Ολάντ στην πανέμορφη Αβάνα έδειχναν με τον πιο πειστικό τρόπο και το επίδικο της επίσκεψης: Στελέχη της αεροπορικής εταιρείας Αιρ Φρανς, των σουπερμάρκετ Καρφούρ, της τηλεπικοινωνιακής Οράνζ, ξενοδοχείων, εταιρειών ποτών, κ.ά. διαβεβαίωναν ότι σκοπός της επίσκεψης του γάλλου προέδρου ήταν η διαφύλαξη και η διεύρυνση των θέσεων που ήδη διατηρεί το γαλλικό κεφάλαιο στην Κούβα ενόψει των τεκτονικών αλλαγών τις οποίες θα επιφέρει η πλημμυρίδα του δολαρίου. Μια βελούδινη εισβολή που θα ξεκινήσει με την αεροπορική σύνδεση και τη διευκόλυνση των αεροπορικών ταξιδιών και της αποστολής εμβασμάτων για να προσλάβει στη συνέχεια (ως είθισται…) πιο βίαιες μορφές. Η παρουσία του γάλλου προέδρου, μεταξύ δεκάδων άλλων σημαντικότατων επισκέψεων διπλωματών τους τελευταίους μήνες, από αξιωματούχους της Ρωσίας και της Κίνας μέχρι την επίτροπο Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, την ιταλίδα Φεντερίκα Μογκερίνι, σκόπευε να υπενθυμίσει στην Αβάνα πως όταν βρίσκεις καινούργιους φίλους δεν προδίδεις τους παλιούς… Ανεξάρτητα αν στο… και πέντε κατάλαβαν οι Ευρωπαίοι πως προσπαθώντας να ξεπεράσουν σε ζήλο τους Αμερικάνους στις κυρώσεις κατά της Κούβας κινδυνεύουν στον νέο γύρο οικονομικής φιλελευθεροποίησης να γίνουν ουραγοί, χάνοντας τα πλεονεκτήματα που διατηρούσαν…

Αρέσει σε %d bloggers: