ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΑΓΟΡΑΣ: Οι Γερμανοί είναι …φίλοι μας (Πριν, 18.12.2011)

Σιγά που θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια! Απόφαση να δράσουν και μάλιστα άμεσα πήραν οι Γερμανοί όπως αποκάλυψε στο Βήμα της προηγούμενης Κυριακής ο γκαουλάιτερ Νούμερο 2 που διόρισε η Μέρκελ για την Ελλάδα, Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ. Στο στόχαστρό του μπήκαν μάλιστα οι δήμοι – γνωστό εκτροφείο διαφθοράς και σκανδάλων. Το σχέδιο του γκαουλάιτερ δεν περιλαμβάνει μόνο την ανάπτυξη κοινών επιχειρηματικών σχεδίων που ως στόχο θα έχουν το ξεζούμισμα από το Τέταρτο Ράιχ όσων πόρων έχουν ξεμείνει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Στον γερμανικό σχεδιασμό περιλαμβάνεται επίσης και η αδελφοποίηση ελληνικών με γερμανικές πόλεις. «Σήμερα υπάρχουν μόνο 30. Ο αντίστοιχος αριθµός µεταξύ γερµανικών και γαλλικών πόλεων είναι 2.000. Εδώ υπάρχει λοιπόν πολύ δυναµικό», δηλώνει στον έλληνα δημοσιογράφο! Στην πραγματικότητα ο ανθύπατος β’ θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει μορφές σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των λαών που αναπτύχθηκαν στην μεταπολεμική περίοδο και στο πλαίσιο της διεθνιστικής αλληλεγγύης για να διευκολύνει την οικονομική άλωση της Ελλάδας! Και μαζί θα μοιράζει δωράκια, όπως τόσο καλά ξέρει να κάνει η Γερμανία για να προωθεί την οικονομική της διείσδυση.

Αποκαλύπτει μάλιστα ότι είναι και στα σκαριά η προώθηση της συνεργασίας του κρατιδίου Βάδης – Βυρτεμβέργης με την κεντρική Μακεδονία. Αυτό που δεν λέει όμως είναι ότι σε αυτήν την περιοχή της βόρειας Ελλάδας εξετάζεται κατ’ απαίτηση του Τέταρτου Ράιχ η δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, όπου γερμανικές επιχειρήσεις θα επενδύουν στο πλαίσιο ενός ειδικού καθεστώτος που θα προβλέπει εικονική φορολογία, ειδικό καθεστώς εργασιακών σχέσεων ακόμη και ειδικό δικαιοδοτικό καθεστώς. Πραγματική αποικία! Το σχέδιο επομένως των απόγονων του Χίτλερ είναι απλό. Για να αποτραπούν οι αντιδράσεις που σίγουρα θα προκληθούν και να εκτονωθούν αυτές που ήδη υπάρχουν θα αρχίσουν να χρηματίζουν ότι κινείται έτσι ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι να ανακράζουν «είναι φίλοι μας οι Γερμανοί». Όπως έκαναν παλιά δακτυλοδεικτούμενοι προδότες και μισητοί κουκουλοφόροι…

Με αδελφοποιήσεις πόλεων και ταξιδάκια επιχειρεί το Βερολίνο να ανακόψει το ογκούμενο μίσος εναντίον του

Ενδεικτική για την μεθοδικότητα με την οποία προωθούν το σχέδιό τους οι Γερμανοί είναι και επίσκεψη που πραγματοποίησε πρόσφατα σχολείο της Άρτας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η επίσκεψη διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτή των Ελεύθερων Δημοκρατών της Γερμανίας, Γιώργου Χατζημαρκάκη. Πρόκειται για πρόκληση. Το κόμμα, που μέσω της συμμετοχής του στην γερμανική κυβέρνηση συνεργασίας, ευθύνεται για το κλείσιμο πολλών εκατοντάδων σχολείων στην Ελλάδα, επιχειρεί να διαφθείρει τις συνειδήσεις νεαρών μαθητών και των γονιών τους. Αντί να απολογηθεί για την οικονομική κατοχή που έχει επιβάλλει στην Ελλάδα, εμφανίζεται ως ευεργέτης και δωρητής.

Σημασία ωστόσο έχει πως με παρόμοια αισθήματα μίσους αντιμετωπίζουν πολλές χώρες της Ευρώπης το Βερολίνο – γεγονός ομολογουμένως πολύ ευχάριστο. «Είναι πραγματικά δραματικό πως όλο το θετικό κεφάλαιο που συγκεντρώσαμε επί δεκαετίες καταστράφηκε σε λίγους μήνες», δήλωνε υψηλόβαθμος γερμανός αξιωματούχος σε άρθρο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ που παρουσίαζε την οργή που επικρατεί πλέον στην Ευρώπη κατά της επεκτατικής οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας.

Γι’ αυτό το λόγο αδελφοποιήσεις και άλλα παρόμοια σχέδια δημιουργίας εντυπώσεων πρέπει να ακυρωθούν και να αποκαλυφθούν.

Το ελληνικό χρέος στις συμπληγάδες Γαλλίας – Γερμανίας (Πριν, 23.10.11)

Την σύγχρονη εκδοχή της ιστορικής ρήσης του Τζον Μέιναρντ Κέινς, «μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί»  παρουσίασε πριν λίγες μέρες με ένα γράφημα του το αμερικανικό ινστιτούτο Στράτφορ, γνωστό κι από τις στενές σχέσεις που διατηρεί με τηCIA. Το ερώτημα ήταν τι θα γίνει με την Ελλάδα. Κάθε όμως δυνατή απάντηση (η ευρωζώνη προχωρεί σε μερική παραγραφή του χρέους της Ελλάδας ή, εναλλακτικά, η ευρωζώνη δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της) κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα: Τραπεζική κρίση στην Ευρώπη! Στην πρώτη περίπτωση, της αναδιάρθρωσης, η τραπεζική κρίση ερχόταν λόγω του ότι το παράδειγμα της Ελλάδας ακολουθούταν κι από άλλες κλυδωνιζόμενες χώρες της Ευρώπης με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ο μηχανισμός διάσωσης, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, που η ευρωζώνη δεν αποφασίζει κούρεμα του ελληνικού χρέους, η τραπεζική κρίση έρχεται ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας στην περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να δαπανά λιγότερα ή της εκτεταμένης απώλειας αξιοπιστίας, στην περίπτωση που η Ελλάδα συνεχίζει να λειτουργεί όπως τώρα, πάντα κατά το αμερικανικό ίδρυμα. Η αποτυχία επομένως είναι εξασφαλισμένη ανεξαρτήτως της βραχυπρόθεσμης λύσης.

Στην από δω μεριά του Ατλαντικού όμως τα άμεσα διακυβεύματα είναι πολύ σοβαρά για να ασχολούνται μόνο με το τι θα συμβεί μακροπρόθεσμα. Αυτά ακριβώς τα ζητήματα υποτίθεται ότι θα έλυνε η σύνοδος κορυφής της ΕΕ που ορίστηκε για σήμερα Κυριακή, αφού πρώτα αναβλήθηκε η αρχικά προγραμματισμένη για τις 17 και 18 Οκτώβρη. Ειδικότερα, τα θέματα που βρίσκονται στην ατζέντα των ευρωπαίων ηγετών είναι η έκταση του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστούν οι συνέπειες στο τραπεζικό σύστημα. Τελικά όμως ούτε και σήμερα πρόκειται να ληφθεί οριστική απόφαση, καθώς μέχρι και την Παρασκευή το βράδυ που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι διαφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας δεν είχαν γεφυρωθεί, με αποτέλεσμα να οριστεί νέα σύνοδος για την Τετάρτη 26 Οκτώβρη, έτσι ώστε η απόφαση της ΕΕ να παρουσιαστεί στη σύνοδο των 20 πλουσιότερων κρατών του κόσμου που θα γίνει στη Νίκαια της Γαλλίας στις αρχές Νοέμβρη, όπου και να λάβει την τελική της μορφή.

Για να γίνει κατανοητή η επίμονη άρνηση του Νικολά Σαρκοζύ σε οποιοδήποτε σχέδιο εκτεταμένου κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, στο ύψος του 50-60% όπως συζητιέται, αρκεί να αναφερθεί ένα ποσοστό: 300%. Αυτή ακριβώς είναι η αξία του τραπεζικού συστήματος της Γαλλίας ως προς την ίδια την γαλλική οικονομία. Τρεις φορές μεγαλύτερος είναι ο τραπεζικός της τομέας! Τέτοια υπετροφική ανάπτυξη δεν παρατηρείται πουθενά αλλού. Ούτε στη Γερμανία όπου οι τράπεζες αντιστοιχούν στο 150% ούτε και στις ΗΠΑ, όπου αντιστοιχούν στο 50%! Με άλλα λόγια ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Γαλλία να βυθιστεί όλη της η οικονομία από ένα ενδεχόμενο ναυάγιο των τραπεζών της είναι πιο σοβαρός από οποιαδήποτε άλλη χώρα και πιο μεγάλος από ποτέ. Μάρτυρας η καταβαράθρωση της τιμής των μετοχών κορυφαίων τραπεζών, όπως για παράδειγμα της Σοσιετέ Ζενεράλ που από τις αρχές του χρόνου έχει χάσει τη μισή της τιμή.

Ένα ενδεχόμενο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους στο ύψος του 50% ή του 60% θα είχε ως αποτέλεσμα οι γαλλικές τράπεζες να χρειαστούν κατεπειγόντως ενίσχυση των κεφαλαίων τους. Πού θα βρεθούν όμως αυτά τα χρήματα, σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που οι αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, λόγω έλλειψης ρευστού και κυρίως ελπίδων ανάκαμψης; Η προφανής για την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις απάντηση – ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι φορολογούμενοι – δεν ισχύει γιατί λόγω της οριακής κατάστασης στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Γαλλίας, μια εκταμίευση τέτοιας αξίας θα οδηγούσε τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας να της αφαιρέσουν το άριστα (ΑΑΑ) μια ώρα αρχύτερα. Έτσι θα πυροδοτούταν ένας νέος γύρος υποβαθμίσεων, αύξησης των επιτοκίων και του κόστους δανεισμού και κερδοσκοπικών επιθέσεων (όπως συνέβη με την Ιταλία και την Ισπανία τον Ιούλη και τον Αύγουστο) που θα καθιστούσε μονόδρομο τις πυροσβεστικές και κυρίως δαπανηρές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Κι εδώ ακριβώς έρχεται η γαλλική πρόταση που κάνει έξω φρενών το Βερολίνο: Τα κεφάλαια των γαλλικών τραπεζών να βρεθούν από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Η Μέρκελ απορρίπτει το ενδεχόμενο μετακίλησης του λογαριασμού στους γερμανούς φορολογούμενους, όπως ισχυρίζεται ότι θα συμβεί, επικαλούμενη τις ευρωπαϊκές συνθήκες και πιο προφανή επιχειρήματα, όπως ότι αυτοί που τόσα χρόνια κέρδιζαν από τις παχυλές αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, να επωμιστούν τώρα και το κόστος…

Υπάρχουν όμως κι άλλα θέματα που σχετίζονται με το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, όπως για παράδειγμα το καθεστώς οικονομικής κατοχής της Ελλάδας και εξανδραποδισμού των εργαζομένων, στα οποία συμφωνούν πλήρως όχι μόνο Γάλοι και Γερμανοί αλλά ακόμη και οι μαριονέτες τους στην Αθήνα. Θέματα που παραμένουν εκτός συζήτησης, γιατί όλοι τους  συμφωνούν…

Μεσοπρόθεσμο: Κοινωνικός κανιβαλισμός σε 16 σελίδες με πίνακες (Πριν, 19.6.2011)

Η απόφαση του “όλου ΠΑΣΟΚ” να ψηφίσει το δεύτερο Μνημόνιο άνοιξε την όρεξη σε Γαλλο-γερμανούς που συμβίβασαν τις διαφορές τους για τη αναδιάρθρωση

Σε συμφωνία φαίνεται να οδηγούνται Μέρκελ και Σαρκοζύ, μετά τη συνάντηση των δύο ηγετών στο Βερολίνο την Παρασκευή, καταφέρνοντας να γεφυρώσουν τις διαφορές τους σχετικά με την μορφή που θα λάβει η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η Γαλλία, να υπενθυμίσουμε, αρνιόταν κατηγορηματικά την συμμετοχή ιδιωτών πιστωτών, ενώ η Γερμανία, και με βάση απόφαση της Βουλής της, έθετε ως όρο για την εκταμίευση της συμμετοχής της στο νέο δάνειο την δεσμευτική συμμετοχή ιδιωτών στις απώλειες που θα καταγραφούν. Οι αιτίες αυτής της διάστασης δεν αφορούσαν στα συμφέροντα των γερμανών φορολογουμένων όπως δημόσια υποστηρίζει το Βερολίνο, επιδιώκοντας να χαιδέψει τα αυτιά των Γερμανών, αλλά στο διαφορετικό βαθμό έκθεσης στο ελληνικό χρέος των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Έγραφαν χαρακτηριστικά οι Financial Times σε εντιτόριάλ τους την Δευτέρα 13 Ιουνίου. «Το Βερολίνο επιμένει στις απώλειες ιδιωτών ομολογιούχων ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση του δεύτερου δανείου διάσωσης. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί. Η Γερμανία συμβάλει στο δάνειο σύμφωνα με το μερίδιό της στην οικονομία της ευρωζώνης και όχι με βάση την έκθεση του χρηματοπιστωτικού της συστήματος στην Ελλάδα. Οι γερμανικές τράπεζες και οι ασφαλιστικές μπορεί να βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες αλλά αποτελούν παραδείγματα σωφροσύνης σε σχέση με τις γαλλικές. Η χείρα βοηθείας του Βερολίνου στην Αθήνα διασώζει συγκαλυμμένα τις δικές του τράπεζες αλλά επιπλέον μικραίνει το βάρος που το Παρίσι θα έπρεπε διαφορετικά να αναλάβει»! Αυτό είναι και το διακύβευμα της «διάσωσης της Ελλάδας» με το νέο, δεύτερο δάνειο: Η διασφάλιση των γαλλογερμανικών τραπεζών που αφού για δεκαετίες κερδοσκόπησαν αγρίως επί του ελληνικού χρέους επιβάλλοντας αυτές οι ίδιες τοκογλυφικά επιτόκια για να δανείσουν το ελληνικό δημόσιο, επικαλούμενες το ρίσκο που περικλείει η επένδυσή τους, τώρα που ήρθε η ώρα να πληρώσουν γι’ αυτό το ρίσκο, μετακυλύουν το κόστος στο κράτος! Η κοινή δήλωση των ηγετών Γαλλίας και Γερμανίας την Παρασκευή φαίνεται να βάζει ένα τέλος σε αυτή την μείζονος σημασίας  διαμάχη, μέσω της πρόκρισης της εθελοντικής και όχι δεσμευτικής συμμετοχής ιδιωτών στην αναδιάρθρωση.

Το δικό της προωθητικό ρόλο σε αυτό το συναινετικό αποτέλεσμα έπαιξε καταχώρηση στον ευρωπαϊκό Τύπο την οποία υπέγραφαν οι ηγέτες των 70 μεγαλύτερων γαλλο-γερμανικών πολυεθνικών που ζητούσαν… αλληλεγγύη. Παρότρυναν ειδικότερα τους δύο ηγέτες να αναλάβουν την ευθύνη τους καταλήγοντας σε μία κοινή θέση, υποστηρίζοντας ότι μια πιθανή «κατάρρευση του ευρώ θα ήταν καταστροφικό πισωγύρισμα για την Ευρώπη». Μεταξύ των υπογραφόντων διακρίνονται οι διευθυντές κολοσσών όπως η Deutsche Telekom και άλλων πολυεθνικών των δύο χωρών που έχουν εξαγοράσει ή αναμένεται να εξαγοράσουν ελληνικές ΔΕΚΟ αν τυχόν και εφαρμοστεί το πρόγραμμα ξεπουλήματος που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο. Πρόκειται πραγματικά για αποκάλυψη, επειδή έτσι καταδεικνύεται ποιος είναι όχι απλώς ο μεγάλος κερδισμένος αλλά και η κινητήρια δύναμη της ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης: οι πολυεθνικές του κέντρου που βλέπουν την ακτίνα οικονομικής δράσης τους να επεκτείνεται πολύ πέραν των συνόρων τους, ενσωματώνοντας στην οικονομική τους επικράτεια δεκάδες άλλες χώρες! Ό,τι δεν κατάφερε ο Χίτλερ. Η άμεση και στρατηγική σύμπτωση αυτών των δύο συμφερόντων, των τραπεζιτών και του παραγωγικού κεφαλαίου, ανεξαρτήτως των επιμέρους αντιθέσεων, είναι σε τελική ανάλυση που επιβάλλει – ως προς το παρόν – την έγκριση του νέου δανείου και τη διάσωση του ευρώ.

Τον καθοριστικό ρόλο ωστόσο για να ανάψει το πράσινο φως για την «διάσωση της Ελλάδας» έδωσε η προώθηση στη Βουλή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής μετά τη προσωρινή ρωγμή που δημιουργήθηκε τη μέρα της γενικής απεργίας, κάτω από την λαϊκή κατακραυγή. Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός φάνηκε να κλείνει αυτό το ρήγμα, διευκολύνοντας την τελική ψήφισή του από τη Βουλή. Για τη Γερμανία και τη Γαλλία, που συνέβαλαν στο κλείσιμο του ρήγματος ανανεώνοντας την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Γ. Παπανδρέου την κρίσιμη στιγμή που οι αμφισβητήσεις είχαν κορυφωθεί, η προώθηση του Μεσοπρόθεσμου αποτελεί τον απαράβατο όρο για την έγκριση της αναδιάρθρωσης στον βαθμό που τους πουλάει έναντι πινακίου φακής τα καλύτερα φιλέτα της δημόσιας περιουσίας. Βερολίνο και Παρίσι μάλιστα θα έχουν εξ αρχής λόγο στην προώθιηση των ιδιωτικοποιήσεων καθώς στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο προβλέπεται ρητά πως «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη μέλη της ευρωζώνης μπορούν να ορίσουν δύο παρατηρητές» στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας που θα αναλάβει να φέρει σε πέρας το «μεγάλο φαγοπότι» σε βάρος της περιουσίας του ελληνικού λαού. Πως να μη στηρίζουν με χέρια και με πόδια τον Γιωργάκη; Μόνο σε μπανανίες τη δεκαετία του ’60 επέβαλαν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα στις κυβερνήσεις των αποικιών τοποτηρητές για να είναι σίγουροι πως οι υποτακτικοί τους θα κάνουν ό,τι πρέπει με τον τρόπο που πρέπει!

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ή δεύτερο Μνημόνιο ωστόσο είναι καταδικασμένο να αποτύχει, όπως απέτυχε και το πρώτο Μνημόνιο το οποίο υποτίθεται ότι θα επέτρεπε στην Ελλάδα να βγει στις αγορές και να ανακτήσει την χαμένη της αξιοπιστία. Ο προβλέψεις του δεύτερου μνημονίου θα μείνουν στα χαρτιά, όπως για παράδειγμα η μείωση του δημόσιου χρέους ακόμη και κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες που αναφέρεται ρητά, στην περίπτωση που ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της δημόσια περιουσίας. Από αυτό το πρόγραμμα η κυβέρνηση ελπίζει να εισπράξει 50 δισ. ευρώ. Ο λόγος της αποτυχίας περιγράφεται στις σελίδες του Μεσοπρόθεσμου, πάνω μάλιστα από μία φορά, όταν για παράδειγμα οι αιτίες των δημοσιονομικών αποκλίσεων αποδίδονται στην μεγαλύτερη της αναμενόμενης ύφεσης που επηρέασε αρνητικά τα δημόσια έσοδα. Κι αφού την έπαθαν πέρυσι, προαναγγέλλουν ακριβώς το ίδιο για φέτος, του χρόνου, του παραχρόνου, μέχρι και το 2015! Λιτότητα δηλαδή για πάντα!

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι ο εξορθολογισμός των δημόσιων οικονομικών και η μείωση των ελλειμμάτων, που έχουν «ξεφύγει» προ πολλού. Το πρώτο πεντάμηνο του έτους ενδεικτικά το ταμειακό έλλειμμα, με βάση ανακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδας, έφθασε τα 10,13 δισ. ευρώ (από 9,5 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα πέρυσι). Σε αυτή την αποτυχία μάλιστα συνέβαλαν τόσο τα έσοδα, που μειώθηκαν σε σχέση με πέρυσι, όσο και οι δαπάνες που αυξήθηκαν! Το μεγάλο ζητούμενο επομένως είναι ο οδυνηρός «κοινωνικός μετασχηματισμός» που πραγματοποιείται μέσα από τις περικοπές των κονδυλίων απ’ όπου η κυβέρνηση περιμένει να εξοικονομήσει 28,3 δισ. ευρώ. Σε αυτό το πρόγραμμα βάζει πλάτη πλέον το “όλον ΠΑΣΟΚ” (προσβλέποντας είτε στη δόξα είτε στη μίζα που θα πέφτει σαν βροχή με κάθε ιδιωτικοποίηση) φέροντας συλλογικά την ευθύνη για την κοινωνική γενοκτονία που έρχεται. Για παράδειγμα, μόνο το 2012 προβλέπεται περικοπή των επιχορηγήσεων στους ΟΤΑ, ύψους 250 εκ. ευρώ, κέρδη στον προϋπολογισμό από την μείωση μισθών ύψους 660 εκ., από την μείωση των δαπανών περίθαλψης μέσω του νέου υγειονομικού χάρτη ύψους 204 εκ. ευρώ, από την μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης ύψους 493 εκ., και άλλα. Η ραγδαία υποβάθμιση της δημόσιας υγείας δεν θα επέλθει μόνο μέσα από την εξαφάνιση της κρατικής χρηματοδότησης. Θα συμβεί επίσης μέσα από την επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων. Προβλέπεται συγκεκριμένα «η δημιουργία ενός διεθνούς γραφείου συνεργασίας και η υπογραφή διεθνών συμφωνιών για την υποδοχή ασθενών από άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές. Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί να συνδυασθεί και με εξελίξεις στο λεγόμενο θεραπευτικό τουρισμό κυρίως σε τουριστικά ανεπτυγμένες περιοχές και κοντά στα σύνορα (Βουλγαρία, Αλβανία, Τουρκία, Σκόπια)». Οι εργαζόμενοι επομένως θα διωχθούν από τα δημόσια νοσοκομεία που με χρήματα δικά τους κατασκευάστηκαν, εξοπλίστηκαν και στελεχώθηκαν τουλάχιστον… τρεις φορές: μέσω της υποβάθμισής τους λόγω των περικοπών, μέσω του εισιτηρίου το οποίο οι φτωχότεροι δεν έχουν να πληρώσουν και μέσω της κράτησης των καλύτερων κλινών και μονάδων για τα γερά πορτοφόλια της Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Κι όλα αυτά για τους… τοκιστές. Το μοναδικό κονδύλι που θα αυξάνεται σταθερά αφορά στους τόκους για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, που ενώ όλη την περίοδο 2000-2006 απορροφούσαν το 4-5% του ΑΕΠ, αυτή τη στιγμή ξεπερνούν το 7% και οι προβλέψεις για το 2015 κυμαίνονται από 9,3% του ΑΕΠ μέχρι 11,1%!

Τεράστιας επίσης σημασίας είναι και η πολιτική οπισθοδρόμηση που φέρνει το Μεσοπρόθεσμο. Δεν είναι μόνο η πρόθεση της στερούμενης κάθε νομιμοποίησης κυβέρνησης Παπανδρέου να δεσμεύσει και την επόμενη κυβέρνηση στην υλοποίηση ενός προγράμματος εξοντωτικής λιτότητας και οικονομικής κατοχής από τους δανειστές μας. Είναι επίσης η πρόβλεψη διασύνδεσης του συστήματος ποινικού μητρώου της Ελλάδας με αντίστοιχα συστήματα άλλων κρατών της ΕΕ, κι αυτό σε μια συγκυρία που τυπικά η Συνθήκη του Σένγκεν καταρρέει! Είναι επίσης η ψήφιση του με την μορφή του ενός μόνο άρθρου που κι αυτό συνίσταται σε 16 πίνακες κοινωνικά καταστροφικών, τεχνικά ανεδαφικών, πολιτειακά έκθετων και κυριαρχικά επιζήμιων αν όχι προδοτικών προβλέψεων που αναιρούν τον κρατικό προϋπολογισμό και κατοχυρωμένα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Πρόκειται για ένα από τα πιο άγρια (σε βαθμό κανιβαλισμού) προγράμματα δομικών προσαρμογών που έχουν εφαρμοστεί από το ΔΝΤ με τεράστια ευθύνη της ΕΕ. Γι αυτό πρέπει να μείνει στα χαρτιά. Η μαζική και μαχητική απεργία της 15ης Ιούνη άνοιξε το δρόμο, έδωσε πάλι την πρωτοβουλία των κινήσεων στην πλατεία Συντάγματος. Οι επόμενες κινήσεις μπορούν να οδηγήσουν το χάσμα στα άκρα, να είναι νικηφόρες ζητώντας παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ευρώ και ΕΕ, ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και κάθε κυβέρνησης που θα επιδιώξει να εφαρμόσει λιτότητα και ιδιωτικοποιήσεις με ή χωρίς Μνημόνιο.

Ένας χρόνος κυβέρνησης του Γιωργάκη… Τσολάκογλου (Πριν, 6 Οκτώβρη 2010)

Βεβαίως! Αυτή ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, όταν τον ρωτήσαμε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Μέγαρο Μαξίμου, αν είναι ικανοποιημένος από την πορεία της οικονομίας με αφορμή την άνοδο των σπρεντ! Να σημειωθεί πως η διαφορά των επιτοκίων των πενταετών ελληνικών ομολόγων από τα γερμανικά έχει φθάσει στα ίδια ακριβώς επίπεδα που ήταν και τον Μάη, όταν η κυβέρνηση επικαλέστηκε την άνοδό τους για να μας οδηγήσει στο σφαγείο του μνημονίου ΔΝΤ – ΕΕ. Αυτή τη φορά όμως η άνοδός του δεν συνοδεύτηκε από κινδυνολογίες, αλλά από μια μακρά σιγή ιχθύος. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πουν ότι η διαβόητη σταθερότητα που υποτίθεται πως θα εξασφάλιζαν ΔΝΤ και ΕΕ αποτελεί κιόλας μια παταγώδη αποτυχία!

  • Στον αέρα οι εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και αδιαμφισβήτητα κυριαρχικά δικαιώματα

Περιείχε κι άλλα μαργαριτάρια ο διάλογος του πρωθυπουργού με τους δημοσιογράφους στη διάρκεια της φιλικής συζήτησής την Πέμπτη επ’ αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές και την άνοδό του στην εξουσία. Όπως, για παράδειγμα, η απέραντη ικανοποίηση που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του όταν περιέγραφε το θαυμασμό των Αμερικανών που ασχολούνται με το δημόσιο χρέος για την ταχύτητα με την οποία εφάρμοσε τόσα πολλά αντιλαϊκά μέτρα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. «Καταφέρατε και κάνατε τόσα πολλά πράγματα μέσα σε τόσους λίγους μήνες;», μας διηγιόταν ό,τι του έλεγαν οι Αμερικανοί, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην δεύτερη πατρίδα του, χωρίς να καταφέρνει να κρύψει τη χαρά του για την ενθουσιώδη ανταπόκριση που βρήκε η κανιβαλική πολιτική λιτότητας και περικοπών που εφαρμόζει στην Ελλάδα, προκαλώντας το μίσος όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. Στις ΗΠΑ, ωστόσο, άνοιγαν σαμπάνιες για την επιτυχία από την οποία συνοδεύεται μέχρι στιγμής το πείραμα που διεξάγεται στην Ελλάδα. Μαζί τους και ο Γιωργάκης… Τσολάκογλου, ανήμπορος να κρύψει τη χαρά του για το καθεστώς οικονομικής κατοχής που επέβαλε στην Ελλάδα.

  • Μνημόνιο – πολιορκητικός κριός

Η (σκληρή) πραγματικότητα είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε λόγο να το γιορτάζει, καθώς μέχρι στιγμής μπορεί και καμαρώνει πως κατάφερε να περάσει τα πιο σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, που ζητούσε η αστική τάξη εδώ και δεκαετίες, χωρίς να βρει την απάντηση που του αξίζει. Οι αλλαγές που πραγματοποίησε στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ όλον αυτό το χρόνο δεν συνιστούν απλώς και μόνο μια εκ βάθρων ανατροπή, όπως αυτή που συμβαίνει σε κάθε εκλογές, του απλόχερου προεκλογικού του προγράμματος που αποδείχθηκε πρώτης τάξης δόλωμα για να αποσπάσει τη συναίνεση των εργαζομένων και να μπορέσει στη συνέχεια να αφαιρέσει κατακτήσεις και δικαιώματα που η διάρκεια ζωής τους υπερέβαινε ακόμη και τον αιώνα! Αντίθετα, η ανατροπή που σημειώθηκε το προηγούμενο χρόνο ήταν τόσο σαρωτική, το κενό δηλαδή μεταξύ εξαγγελιών και ακολουθούμενης πολιτικής είναι τόσο αβυσσαλέο που απειλεί να παρασύρει όλο το πολιτικό σύστημα. Ήδη οι δημοσκόποι είναι αντιμέτωποι με τις πρώιμες πολιτικές εκφράσεις του. Εκτιμούν, για την ακρίβεια, ότι ένα ποσοστό της τάξης ακόμη και του 35% των ερωτούμενων σε αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις γυρίζει την πλάτη του στις εταιρείες, αρνείται να δώσει έστω και την παραμικρή θετική απάντηση. Όσο κι αν το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, η συνέπεια και το βάθος που το χαρακτηρίζουν τώρα, είναι πρωτοφανή. Πρόκειται επομένως για το πρώτο στάδιο της αποστοίχισης από το πολιτικό σύστημα όσων θίγονται από τα μέτρα. Το πώς θα εκφραστεί αυτό το δυναμικό στις εκλογές, ακόμη και στους κοινωνικούς αγώνες παραμένει ερώτημα. Μέχρι στιγμής το σίγουρο είναι ότι διέρρηξε βίαια τους δεσμούς του με τα αστικά κόμματα.

Με αφορμή την συμπλήρωση αυτού του έτους ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό, ξεκινώντας από την οικονομία, και έχοντας επίγνωση πως η έκταση του παρόντος δεν μπορεί να συμπεριλάβει όλα τα μέτρα που εφαρμόστηκαν ή είναι στη διαδικασία υλοποίησης, υπό την επίκληση του μνημονίου – που αποτέλεσε πρώτης τάξης πολιορκητικό κριό. Εν αρχή είναι το ασφαλιστικό που δεν περιλάμβανε μόνο μείωση των συντάξεων, αύξηση ορίων ηλικίας και κατάργηση σωρείας ευνοϊκών διατάξεων για ειδικές πληθυσμιακές ομάδες αλλά, το σημαντικότερο, ανατροπή της αναδιανεμητικής του βάσης και θεσμοθέτηση της ανταποδοτικής στο πλαίσιο της οποίας το ύψος των συντάξεων θα συναρτάται από τις εισφορές. Επιπλέον, θα συναρτάται κι από τα πορίσματα των αναλογιστικών μελετών, τα οποία εάν και εφ’ όσον καταλήγουν ότι τα ταμεία διαθέτουν ρευστά τότε θα δίνονται συντάξεις. Αν όχι, επειδή μπορεί αυτή η κυβέρνηση ή μια άλλη να μην κατέβαλε τις υποχρεώσεις της, τότε απλώς, δεν θα δίνονται συντάξεις. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου, αλλά για νομοθετική διάταξη, που θα τη ζήλευε και το πιο προωθημένο νεοφιλελεύθερο εργαστήριο, ακόμη και η Θάτσερ!

Εξ ίσου δραματικές είναι οι αλλαγές στα εργασιακά. Όχι μόνο όσες ψηφίσθηκαν, αλλά και αυτές που είναι προ των πυλών. Κορωνίδα τους η ευθεία υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Ξεκάθαρα φιλοεργοδοτική κατεύθυνση είχαν επίσης: Ο νόμος για την άρση του καμποτάζ, που ευνοεί τους εφοπλιστές και μειώνει τις θέσεις εργασίας στη ναυτιλία. Ο νόμος για τις άδειες των φορτηγών που, αποτελώντας την πρώτη πράξη στο λεγόμενο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των πολυεθνικών και δη ευρωπαϊκών εταιρειών παροχής μεταφορικών υπηρεσιών και εις βάρος όχι μόνο της ιδιοκτησίας αλλά και όλων των εργαζομένων. Γι αυτό το λόγο μια νίκη των φορτηγατζήδων τώρα ενάντια στην κυβέρνηση και το μνημόνιο αποτελεί πρώτη νίκη όλων των εργαζομένων ενάντια σε αυτή την πολιτική. Κορυφαίο φιλοεργοδοτικό μέτρο που βρίσκεται στη διαδικασία της ψήφισης αποτελεί και ο νόμος για την επιτάχυνση των μεγάλων επενδύσεων (fast track). Ουσιαστικά αποτελεί την ωμή καταστρατήγηση κάθε νομοθεσίας (εργασιακής, φορολογικής, περιβαλλοντικής κ.α.) στο βωμό της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων. Σε αυτό το πλαίσιο το ΠΑΣΟΚ ξεπουλάει όσο – όσο το Θριάσειο στους Κινέζους για να γίνει Τσάινατάουν, το Ελληνικό και τον Αστακό στο Κατάρ, με αποτέλεσμα την μη αντιστρεπτή περιβαλλοντική καταστροφή των εν λόγω περιοχών. Επίσης η δυνατότητα απ’ ευθείας πρόσβασης Αράβων και Κινέζων, παρακάμπτοντας δηλαδή τους τελωνειακούς ελέγχους, διευκολύνει την ανάπτυξη του λαθρεμπορίου και την μετατροπή των συγκεκριμένων περιοχών σε απαγορευμένες ζώνες όχι μόνο για τους κατοίκους αλλά και για τις αρχές.

Εκεί που φαίνεται όλη η αντιδραστικότητα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι στο φορολογικό. Χωρίς την παραμικρή αιδώ κατάφερε και εκτόξευσε στα ουράνια τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ, και ειδικούς φόρους σε ποτά, καπνά, καύσιμα, κ.α.) ενώ ταυτόχρονα μείωσε ακόμη περισσότερο τους φόρους που πληρώνουν οι επιχειρήσεις. Η περαίωση – ακραία μορφή κρατικής ληστείας, που ισοδυναμεί με ωμό εκβιασμό για τα χαμηλά εισοδήματα και θείο δώρο για το κεφάλαιο, αποτέλεσε το «κερασάκι»…

Δραματικές επιπτώσεις στην τσέπη και το βιοτικό επίπεδο χιλιάδων εργαζομένων είχε επίσης η καθαρή μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, που ήταν και το πρώτο μέτρο που έλαβε η κυβέρνηση. Το γεγονός ότι επανέρχεται η κυβέρνηση, με σχέδια για επιπλέον μείωση δείχνει ότι αυτή η πολιτική απλώς δεν έχει όριο. Αν δεν τους ανατρέψουμε θα μας οδηγήσουν όλους στην επαιτεία! Η λαίλαπα στην οικονομία συνεχίστηκε με την πολιτική λιτότητας στον δημόσιο τομέα μέσω της μείωσης των δαπανών και επίσης τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών και υπηρεσιών, με κορυφαίο παράδειγμα τον ΟΣΕ, την αγορά ενέργειας και την ανώτατη παιδεία μέσω του δημόσιου διαλόγου που ξεκίνησε.

Αποτέλεσμα των πολιτικών της κυβέρνησης ήταν η εκτίναξη της ανεργίας και ασφαλείς προβλέψεις που υπολογίζουν ότι το 2011 θα αγγίξει το 30%! Η κυβέρνηση επίσης μπορεί να καυχιέται για το ισχυρότερο κύμα ακρίβειας στην αγορά την τελευταία δεκαετία, όπως μαρτυρά η άνοδος του πληθωρισμού στο 5,5%. Σε συγκερασμό με την αναμενόμενη ύφεση, όπως δείχνει η μέχρι τώρα πτώση του ΑΕΠ τουλάχιστον κατά 4%, αποδεικνύεται πως η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ήταν η χειρότερη της μεταπολεμικής ιστορίας. Τουλάχιστον για τους εργαζόμενους. Γιατί για το κεφάλαιο και δη τις τράπεζες το ΠΑΣΟΚ επεφύλαξε νέες ενέσεις ρευστότητας, που αγγίζουν τα 58 δις! Τα επιτεύγματα του Γιωργάκη ολοκληρώνονται αν πάρουμε υπ’ όψη μας: Τον Καλλικράτη που θα φέρει χιλιάδες απολύσεις και δήμους – εχθρικούς στους εργαζόμενους, τη νομιμοποίηση του τζόγου που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια απέραντη μπαρμπουτιέρα, την απότομη υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας κ.α.

Στη διπλωματία το ΠΑΣΟΚ κατάφερε και ταύτισε την Ελλάδα με τα πιο μισητά και απονομιμοποιημένα καθεστώτα της περιοχής, όπως το Ισραήλ και το Κόσοβο, την ίδια ώρα που έριχνε γέφυρες φιλίας με την Τουρκία για να εισπράττει νέες παραβιάσεις και αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στα πολιτικά δικαιώματα το ίδιο πισωγύρισμα: Η μια αστυνομική δύναμη να διαδέχεται την άλλη, νέος τρομονόμος, και ένα καθεστώς ολοκληρωτισμού που εκφράζεται με την στρατιά των κηφήνων – διεθνών συμβούλων που πίσω από τις κουίντες λαβαίνουν τις σημαντικότερες αποφάσεις.

Γενικότερα, ο ένας χρόνος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία – που συμπυκνώνεται στην οικονομική κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ – αποτελεί την πιο μελανή σελίδα για τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην πρόσφατη ιστορία.

Αρέσει σε %d bloggers: